آگاهی

İntihar davranışına yönelik risk faktörleri için yapılan sınıflandırmaların birçoğunda cinsiyet değişkenine de yer verilmektedir. Pozitivist paradigmaya bağlı biyomedikal yaklaşımın öngörülerine dayalı yapılan araştırmalarda cinsiyete ilişkin bulgular intihar davranışının kimlerde, ne sıklıkta hangi yöntem kullanımıyla ve nasıl ortaya çıktığına ilişkin genel bir eğilimi ortaya koyabilmektedir. Ancak bu haliyle söz konusu bulguların erkek ve kadınlar için toplumsal-kültürel zorlayıcı etmenlerin neler olduğunu, niçin vehangi koşullar altında erkek veya kadınlarınintihara yöneldiği, dahası intihar davranışının ne anlama geldiğini açıklayabilmesi oldukça güçtür. İntiharı önleme çalışmalarında söz konusu güçlüğü aşabilmek için yorumsamacı bakış açısıyla toplumsal bağlamını gözardı etmeden araştırmalardan elde edilen bulguların, saha araştırmalarından elde edilen bulgular ile bütünleştirilmesi gerekmektedir. Bu sayede, intihar davranışının cinsiyete göre ne anlam(lar) taşıdığını, önleme çalışmalarında hangi konular üzerinde daha fazla yoğunlaşmamız gerektiğini bilme olanağımız artmış olacaktır.

در بسیاری از طبقه‌بندی‌هایی که برای عوامل خطر مرتبط با رفتار خودکشی انجام شده‌اند، متغیر جنسیت نیز لحاظ می‌شود. یافته‌های مربوط به جنسیت در پژوهش‌هایی که بر اساس پیش‌بینی‌های رویکرد زیست‌پزشکی مبتنی بر پارادایم پوزیتیویستی انجام شده‌اند، می‌تواند گرایش کلی‌ای را درباره اینکه رفتار خودکشی در چه کسانی، با چه فراوانی، با استفاده از چه روشی و چگونه بروز می‌کند، نشان دهد. با این حال، به همین شکل، توضیح اینکه عوامل فشارآور اجتماعی-فرهنگی برای مردان و زنان چیست، چرا و تحت چه شرایطی مردان یا زنان به سوی خودکشی سوق داده می‌شوند و حتی رفتار خودکشی چه معنایی دارد، بسیار دشوار است. برای غلبه بر این دشواری در مطالعات پیشگیری از خودکشی، لازم است یافته‌های به‌دست‌آمده از پژوهش‌ها با رویکرد تفسیرگرایانه و بدون نادیده گرفتن زمینه اجتماعی، با یافته‌های حاصل از پژوهش‌های میدانی تلفیق شوند. بدین ترتیب، امکان آگاهی بیشتر از اینکه رفتار خودکشی بر اساس جنسیت چه معنا(هایی) دارد و در مطالعات پیشگیری باید بر چه موضوعاتی بیشتر تمرکز کنیم، افزایش خواهد یافت.

Demonstrations are a form of public participation in expressing aspirations and opinions in a democratic country. However, demonstrations must be conducted by considering citizens' rights and obligations, as well as applicable laws and regulations. This article aims to examine demonstrations as a form of democratic participation from the perspective of Pancasila and Civic Education, particularly in relation to freedom of expression, human rights, and citizens' responsibilities. This study employs a descriptive qualitative method using a literature review approach. Data were collected through an examination of relevant literature, scientific articles, and legislation. The findings indicate that demonstrations serve as a means for the public to express their aspirations and participate in democratic life. Freedom of expression during demonstrations must be exercised responsibly by respecting the rights of others and complying with applicable laws. In the context of Civic Education, demonstrations can serve as a means of learning about democracy and fostering citizens' awareness of their rights, obligations, and social responsibilities. Furthermore, the development of digital technology influences the dissemination of information and public participation in expressing aspirations. Therefore, understanding democracy, digital literacy, and legal awareness is essential to developing critical, responsible, and democratic citizens.

تظاهرات شکلی از مشارکت عمومی در بیان خواسته‌ها و نظرات در یک کشور دموکراتیک است. با این حال، تظاهرات باید با در نظر گرفتن حقوق و وظایف شهروندان و همچنین قوانین و مقررات جاری انجام شود. هدف این مقاله بررسی تظاهرات به عنوان شکلی از مشارکت دموکراتیک از منظر پانچاسیلا و آموزش شهروندی، به ویژه در ارتباط با آزادی بیان، حقوق بشر و مسئولیت‌های شهروندان است. این پژوهش با استفاده از روش کیفی توصیفی و رویکرد مرور ادبیات انجام شده است. داده‌ها از طریق بررسی منابع مرتبط، مقالات علمی و قوانین جمع‌آوری شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تظاهرات به عنوان ابزاری برای بیان خواسته‌ها و مشارکت در زندگی دموکراتیک جامعه عمل می‌کند. آزادی بیان در جریان تظاهرات باید به صورت مسئولانه و با احترام به حقوق دیگران و رعایت قوانین جاری اعمال شود. در زمینه آموزش شهروندی، تظاهرات می‌تواند به عنوان ابزاری برای یادگیری دموکراسی و تقویت آگاهی شهروندان نسبت به حقوق، وظایف و مسئولیت‌های اجتماعی آنان عمل کند. علاوه بر این، توسعه فناوری دیجیتال بر انتشار اطلاعات و مشارکت عمومی در بیان خواسته‌ها تأثیر می‌گذارد. بنابراین، درک دموکراسی، سواد دیجیتال و آگاهی حقوقی برای پرورش شهروندانی منتقد، مسئول و دموکراتیک ضروری است.

Stigmatisation can undermine participation, belonging and well-being in higher education. This study examined how students represent stigmatisation and connect it to diversity, inclusion and perceived institutional responsibility. Grounded in social representations theory, it used a cross-sectional qualitative textual design. A non-probabilistic snowball sample of 519 students from one Spanish university completed an online free-association task based on the Grid Elaboration Method, providing four words and brief explanations in response to “stigmatisation”. Spanish-language responses were analysed in IRaMuTeQ using similarity analysis and descending hierarchical cluster analysis (Reinert method). Seven classes formed two broader branches. The first constructed stigmatisation as categorisation and discrimination affecting LGBTQ+ people, migrants, and people with mental health conditions or functional diversity, with perceived consequences including emotional suffering and academic harm. The second connected stigmatisation to unmet support needs, rigid assessment practices and insufficient institutional responsiveness. By mapping spontaneous associations across multiple forms of difference, the study shows how social marking, psychosocial and educational consequences, and perceived institutional responsibility are organised within a shared representational field. The findings suggest that responses to stigmatisation may benefit from combining awareness-raising with attention to support provision, pedagogical and assessment practices, staff preparation, and communication about inclusion initiatives.

انگ‌زنی می‌تواند مشارکت، تعلق و بهزیستی را در آموزش عالی تضعیف کند. این مطالعه بررسی کرد که دانشجویان چگونه انگ‌زنی را بازنمایی می‌کنند و آن را به تنوع، شمول و مسئولیت نهادی ادراک‌شده مرتبط می‌سازند. این پژوهش مبتنی بر نظریه بازنمایی‌های اجتماعی و با طراحی کیفی متنی مقطعی انجام شد. نمونه‌گیری غیرتصادفی گلوله‌برفی شامل ۵۱۹ دانشجو از یک دانشگاه اسپانیایی بود که یک تکلیف تداعی آزاد آنلاین مبتنی بر روش Grid Elaboration را تکمیل کردند و در پاسخ به «انگ‌زنی» چهار واژه و توضیحات کوتاهی ارائه دادند. پاسخ‌های به زبان اسپانیایی با استفاده از نرم‌افزار IRaMuTeQ و از طریق تحلیل شباهت و تحلیل خوشه‌ای سلسله‌مراتبی نزولی (روش Reinert) تحلیل شد. هفت طبقه دو شاخه کلی را شکل دادند. شاخه اول، انگ‌زنی را به‌عنوان دسته‌بندی و تبعیض علیه افراد LGBTQ+، مهاجران و افراد دارای شرایط سلامت روان یا تنوع عملکردی بازنمایی کرد که پیامدهای ادراک‌شده آن شامل رنج عاطفی و آسیب تحصیلی بود. شاخه دوم، انگ‌زنی را به نیازهای حمایتی برآورده‌نشده، شیوه‌های ارزیابی سخت‌گیرانه و پاسخ‌گویی ناکافی نهادی مرتبط دانست. با ترسیم تداعی‌های خودجوش در زمینه اشکال مختلف تفاوت، این مطالعه نشان می‌دهد که نشانه‌گذاری اجتماعی، پیامدهای روانی‌اجتماعی و آموزشی و مسئولیت نهادی ادراک‌شده چگونه در یک میدان بازنمایی مشترک سازمان می‌یابند. یافته‌ها حاکی از آن است که پاسخ به انگ‌زنی ممکن است از ترکیب آگاهی‌بخشی با توجه به ارائه حمایت، شیوه‌های آموزشی و ارزیابی، آمادگی کارکنان و اطلاع‌رسانی درباره ابتکارات شمول سود ببرد.

This study aims to analyze the phenomenon of high school dropout rates among adolescents in the Rambak area, Jelitik Village, Sungailiat District, which coincides with their low religious awareness. Adolescents who drop out of school are often involved in negative behaviors such as unemployment, promiscuity, and a lack of religious practice. Although various religious activities are held in the community, the participation of adolescents in these activities remains limited. The purpose of this study is to describe the religious condition of school dropouts and to identify the factors that contribute to their decision to not continue their education. Using a qualitative descriptive approach, this study involved 8 school dropouts, their parents, religious leaders, and community members as informants. Data were collected through observation, interviews, and documentation, and analyzed using data reduction, presentation, and conclusion techniques. The results of the study revealed that the religious dimensions of the school dropouts in Rambak consist of five aspects: ideological, ritualistic, experiential, intellectual, and consequential. Although they acknowledge religious teachings, their religious practices and knowledge remain low, and their religiosity does not significantly influence their behavior. The factors contributing to their decision to drop out of school include economic problems, lack of parental attention, low interest in education, and environmental influences.

هدف این پژوهش تحلیل پدیده نرخ بالای ترک تحصیل در میان نوجوانان منطقه رامبک، روستای جلیتیک، بخش سونگایلیات است که همزمان با آگاهی دینی پایین آنان مشاهده می‌شود. نوجوانانی که ترک تحصیل می‌کنند، اغلب در رفتارهای منفی مانند بیکاری، روابط آزاد و فقدان عمل به مناسک دینی درگیر هستند. اگرچه فعالیت‌های دینی متعددی در جامعه برگزار می‌شود، مشارکت نوجوانان در این فعالیت‌ها همچنان محدود است. هدف این پژوهش توصیف وضعیت دینی نوجوانان ترک‌تحصیل‌کرده و شناسایی عواملی است که به تصمیم آنان برای ادامه ندادن تحصیل منجر می‌شود. این پژوهش با رویکرد توصیفی-کیفی انجام شده و ۸ نوجوان ترک‌تحصیل‌کرده، والدین آنان، رهبران دینی و اعضای جامعه به عنوان مطلعان در آن مشارکت داشته‌اند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از تکنیک‌های کاهش داده، ارائه و نتیجه‌گیری تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان داد که ابعاد دینی نوجوانان ترک‌تحصیل‌کرده در رامبک شامل پنج جنبه ایدئولوژیک، مناسکی، تجربی، عقلانی و پیامدی است. اگرچه آنان به آموزه‌های دینی اذعان دارند، اما عمل و دانش دینی آنان پایین بوده و دینداری‌شان تأثیر معناداری بر رفتارشان ندارد. عوامل مؤثر بر تصمیم آنان برای ترک تحصیل شامل مشکلات اقتصادی، کمبود توجه والدین، علاقه پایین به تحصیل و تأثیرات محیطی است.

This study aims to analyze the application of rewards and punishments on the motivation of students in memorizing the Qur'an at TPQ Nurul Islam, Payabenua village, using a Qur'anic values approach. The research method used is descriptive qualitative through observation, interviews, and documentation. The results of the study show that rewards, both non-material (praise, appreciation, recognition, and trust from teachers) and material (gifts, certificates, or incentives), are effective in increasing the intrinsic and extrinsic motivation of students. Non-material rewards foster self-confidence, inner satisfaction, and love for the Qur'an, while material rewards serve as an initial trigger for motivation with certain limitations so as not to diminish sincerity. Meanwhile, punishment in memorizing the Qur'an is applied in an educational and constructive manner, such as verbal reprimands, repetition of memorization, additional targets, and measured restrictions on rest time. Proportional application that takes into account the psychological condition of students has been proven to increase discipline, responsibility, and awareness in maintaining memorization, while inappropriate punishment can cause fear and decrease motivation. Meanwhile, the application of rewards and punishments is based on the principles of targhib and tarhib, as well as Qur'anic values such as justice, patience, compassion, exemplary behavior, education, and sincerity. Thus, these two approaches not only function as tools for controlling behavior, but also as means of shaping the Qur'anic character and spirituality of students, thereby significantly increasing their motivation to memorize the Qur'an

هدف این پژوهش تحلیل کاربرد پاداش و تنبیه بر انگیزش دانش‌آموزان در حفظ قرآن در مؤسسه TPQ Nurul Islam، روستای Payabenua با رویکرد ارزش‌های قرآنی است. روش پژوهش مورد استفاده، کیفی توصیفی از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که پاداش‌ها، چه غیرمادی (تشویق، قدردانی، به رسمیت شناختن و اعتماد معلمان) و چه مادی (هدایا، گواهینامه‌ها یا مشوق‌ها)، در افزایش انگیزش درونی و بیرونی دانش‌آموزان مؤثر هستند. پاداش‌های غیرمادی موجب تقویت اعتماد به نفس، رضایت درونی و عشق به قرآن می‌شوند، در حالی که پاداش‌های مادی به عنوان محرک اولیه انگیزش با محدودیت‌هایی خاص به کار می‌روند تا از کاهش اخلاص جلوگیری شود. از سوی دیگر، تنبیه در حفظ قرآن به شیوه‌ای آموزشی و سازنده اعمال می‌شود؛ مانند تذکر شفاهی، تکرار حفظیات، تعیین اهداف اضافی و محدودیت‌های سنجیده در زمان استراحت. کاربرد متناسب که شرایط روان‌شناختی دانش‌آموزان را در نظر می‌گیرد، به اثبات رسیده که موجب افزایش نظم، مسئولیت‌پذیری و آگاهی در حفظ محفوظات می‌شود، در حالی که تنبیه نامناسب می‌تواند باعث ترس و کاهش انگیزش گردد. همچنین، کاربرد پاداش و تنبیه مبتنی بر اصول ترغیب و ترهیب و ارزش‌های قرآنی همچون عدالت، صبر، شفقت، رفتار الگویی، تربیت و اخلاص است. بنابراین، این دو رویکرد نه تنها به عنوان ابزار کنترل رفتار، بلکه به عنوان وسیله‌ای برای شکل‌دهی شخصیت و معنویت قرآنی دانش‌آموزان عمل می‌کنند و به طور معناداری انگیزش آنان را برای حفظ قرآن افزایش می‌دهند.

This study determined public school teachers’ level of awareness of the Expanded Career Progression (ECP) System and examined its relationship with job satisfaction in Bislig 1-B District, Division of Bislig City. A quantitative descriptive-correlational design was employed among 78 public school teachers selected from nine schools in the district using purposive eligibility criteria and complete coverage of the identified teacher population. An adapted and contextualized survey questionnaire measured ECP awareness across promotion pathways, professional development opportunities, competency-based evaluation, and compensation, incentives, and benefits, and measured job satisfaction across work environment, salary and benefits, career advancement opportunities, and administrative and institutional support. Data were analyzed using frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, independent-samples t-test, one-way ANOVA, and Pearson product-moment correlation. Teachers were generally aware of the ECP system (WM = 3.93), with the highest awareness in professional development opportunities (WM = 4.14) and compensation, incentives, and benefits (WM = 4.13). They were generally satisfied with their jobs (WM = 3.80), with administrative and institutional support receiving the highest rating (WM = 3.99). Significant differences in both ECP awareness and job satisfaction were found according to age, educational attainment, and job position/rank, but not according to sex or teaching assignment. ECP awareness was moderately and positively related to job satisfaction (r = .482, p = .001). The findings indicate that clearer communication of promotion and evaluation mechanisms, accessible professional development, manageable workloads, transparent career opportunities, and continuing institutional support may strengthen teacher satisfaction and engagement.

این پژوهش سطح آگاهی معلمان مدارس دولتی از نظام توسعه‌یافته‌ی پیشرفت شغلی (ECP) را تعیین کرده و رابطه‌ی آن را با رضایت شغلی در ناحیه Bislig 1-B، اداره آموزش و پرورش شهر Bislig مورد بررسی قرار داده است. طرح پژوهش کمی از نوع توصیفی-همبستگی بر روی ۷۸ معلم مدارس دولتی که از میان نه مدرسه‌ی این ناحیه با استفاده از معیارهای هدفمند و پوشش کامل جمعیت معلمان شناسایی‌شده انتخاب شدند، اجرا شد. پرسشنامه‌ای اقتباس‌شده و بومی‌سازی‌شده، آگاهی از ECP را در محورهای مسیرهای ارتقاء، فرصت‌های توسعه حرفه‌ای، ارزیابی مبتنی بر شایستگی و جبران خدمات، مشوق‌ها و مزایا و همچنین رضایت شغلی را در محورهای محیط کار، حقوق و مزایا، فرصت‌های پیشرفت شغلی و حمایت اداری و نهادی اندازه‌گیری کرد. داده‌ها با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، آزمون t مستقل، تحلیل واریانس یک‌طرفه (ANOVA) و همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون تحلیل شدند. معلمان به طور کلی از نظام ECP آگاهی داشتند (WM = 3.93)، که بیشترین آگاهی مربوط به فرصت‌های توسعه حرفه‌ای (WM = 4.14) و جبران خدمات، مشوق‌ها و مزایا (WM = 4.13) بود. آن‌ها به طور کلی از شغل خود رضایت داشتند (WM = 3.80)، که بالاترین امتیاز مربوط به حمایت اداری و نهادی (WM = 3.99) بود. تفاوت معناداری در هر دو متغیر آگاهی از ECP و رضایت شغلی بر اساس سن، سطح تحصیلات و موقعیت/رتبه شغلی مشاهده شد، اما بر اساس جنسیت یا نوع تدریس تفاوت معناداری وجود نداشت. آگاهی از ECP با رضایت شغلی رابطه‌ای مثبت و متوسط داشت (r = .482, p = .001). یافته‌ها نشان می‌دهد که شفافیت بیشتر در ارتباط با سازوکارهای ارتقاء و ارزیابی، دسترسی به توسعه حرفه‌ای، حجم کار قابل مدیریت، فرصت‌های شغلی شفاف و حمایت نهادی مستمر می‌تواند رضایت و مشارکت معلمان را تقویت کند.

The phenomenon of online game addiction in adolescents has become a social problem that has an impact on decreasing individual responsibility, both in academic, social, and spiritual aspects. This study aims to analyze the behavior of online game addiction in the perspective of the Qur'an, especially in the Al-Furqan letter 43-44, and examine the implications for the formation of adolescent character. The method used is qualitative research with a library research approach through analysis of relevant verses, by referring to the Tafsir Al-Azhar as the main source. The results of the study show that online game addiction can be understood as a form of uncontrolled lust domination, as described in the interpretation of the verse, where individuals tend to make desires as gods that direct their behavior. This condition has an impact on weakening self-control, reduced awareness of responsibility and a tendency to ignore the main obligations in life. This study emphasizes the importance of religious values, character education, as well as the role of family and the environment in building adolescent self-control. Thus, the use of technology, including online games, can be directed wisely and professionally. Keywords: Online gaming addiction, adolescent responsibility, Al-Azhar Tafsir

پدیده اعتیاد به بازی‌های آنلاین در میان نوجوانان به یک معضل اجتماعی تبدیل شده است که بر کاهش مسئولیت‌پذیری فردی در ابعاد تحصیلی، اجتماعی و معنوی تأثیرگذار است. هدف این پژوهش تحلیل رفتار اعتیاد به بازی‌های آنلاین از منظر قرآن کریم، به ویژه در سوره فرقان آیات ۴۳-۴۴، و بررسی پیامدهای آن بر شکل‌گیری شخصیت نوجوانان است. روش پژوهش، کیفی و مبتنی بر رویکرد کتابخانه‌ای از طریق تحلیل آیات مرتبط و با ارجاع به تفسیر المیزان به عنوان منبع اصلی انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اعتیاد به بازی‌های آنلاین می‌تواند به عنوان شکلی از غلبه شهوت کنترل‌نشده درک شود، همان‌گونه که در تفسیر آیه بیان شده است که افراد تمایلات خود را به منزله معبودی قرار می‌دهند که رفتار آن‌ها را هدایت می‌کند. این وضعیت منجر به تضعیف خودکنترلی، کاهش آگاهی نسبت به مسئولیت و گرایش به نادیده گرفتن وظایف اصلی زندگی می‌شود. این پژوهش بر اهمیت ارزش‌های دینی، آموزش شخصیت و نقش خانواده و محیط در تقویت خودکنترلی نوجوانان تأکید می‌کند. بنابراین، استفاده از فناوری، از جمله بازی‌های آنلاین، می‌تواند به صورت خردمندانه و حرفه‌ای هدایت شود.

For generations of Black Caribbean families in Britain, education has been understood as both personal aspiration and collective resistance. Yet Black Caribbean pupils continue to experience significant disadvantage, including disproportionate exclusion, lower attainment and underrepresentation in higher education. Drawing on narrative data from two generations of Black Caribbean women mothers and their daughters this paper introduces the concept of strategic mothering: the deliberate, purposeful and racially informed practices Black Caribbean mothers employ to secure educational success for their children. Strategic mothering encompasses private tuition, supplementary teaching within the home, school relocation and sustained advocacy. The paper demonstrates that strategic mothering is generationally produced and takes different forms according to mothers’ circumstances and resources. It makes an original contribution by theorising strategic mothering as a racialised and gendered practice of resistance, extending frameworks of parental involvement, emotion work and emotional capital.

برای نسل‌های خانواده‌های سیاه‌پوست کارائیبی در بریتانیا، آموزش همواره به‌عنوان آرمان شخصی و مقاومت جمعی درک شده است. با این حال، دانش‌آموزان سیاه‌پوست کارائیبی همچنان با محرومیت‌های قابل توجهی مواجه هستند، از جمله اخراج نامتناسب، دستاورد تحصیلی پایین‌تر و نمایندگی کمتر در آموزش عالی. این مقاله با بهره‌گیری از داده‌های روایی دو نسل از زنان سیاه‌پوست کارائیبی، یعنی مادران و دختران آن‌ها، مفهوم مادری راهبردی را معرفی می‌کند: شیوه‌های عمدی، هدفمند و مبتنی بر آگاهی نژادی که مادران سیاه‌پوست کارائیبی برای تضمین موفقیت تحصیلی فرزندان خود به کار می‌گیرند. مادری راهبردی شامل تدریس خصوصی، آموزش تکمیلی در منزل، جابه‌جایی مدرسه و حمایت مستمر است. این مقاله نشان می‌دهد که مادری راهبردی به‌صورت نسلی تولید می‌شود و بسته به شرایط و منابع مادران، اشکال متفاوتی به خود می‌گیرد. این پژوهش با نظریه‌پردازی درباره مادری راهبردی به‌عنوان کنشی مقاومتی با ابعاد نژادی و جنسیتی، چارچوب‌های مشارکت والدین، کار عاطفی و سرمایه عاطفی را گسترش می‌دهد.

Antimicrobial resistance (AMR) is accelerated by inappropriate antibiotic use, self-medication, over-the-counter access, poor adherence, and inadequate infection prevention and control (IPC). Innovative education is needed to promote community antimicrobial stewardship (AMS; rational antimicrobial use), IPC (infection-spread prevention), and One Health awareness (linking human, animal, and environmental health) among young adults who can influence family and community practices. To evaluate the feasibility, participation, knowledge patterns, and immediate educational value of a low-cost, gamified AMR awareness initiative for university students from diverse disciplines. A single-group, non-comparative educational evaluation was conducted during a 4-hour campus event in January 2026. More than 600 undergraduate and postgraduate students from diverse disciplines participated voluntarily in a live digital comedy quiz, structured debate, and AMR-themed traditional games. Materials were based on community antimicrobial stewardship, IPC, One Health, regulatory, and locally relevant behavioural themes, reviewed by experts and pilot tested. Aggregate participation, item-level quiz accuracy, platform metrics, and qualitative feedback were analysed descriptively. Participation was high, with all students attending the digital polling quiz; game-station participation varied as some students played while others observed or moved across stations. Quiz accuracy was high for microbiology and IPC concepts (85–100%), moderate for One Health and antimicrobial-use principles (65–80%), and lower for regulatory and access-related topics (< 40–60%). Response time was interpreted only as a descriptive platform metric. Feedback indicated that humor, competition, and familiar game formats helped students understand AMR concepts and supported intent to avoid self-medication and follow IPC practices. This low-cost gamified initiative was feasible, acceptable, and relevant for large-scale AMR awareness among university students. The single-group design limits causal interpretation, but the model enabled broad reach, immediate feedback, and misconception correction. Future studies should include validated pre/post measures, delayed follow-up, subgroup analysis, and behavioural indicators to assess learning, retention, and behaviour change.

مقاومت میکروبی (AMR) با مصرف نامناسب آنتی‌بیوتیک، خوددرمانی، دسترسی بدون نسخه، پایبندی ضعیف و ناکافی بودن پیشگیری و کنترل عفونت (IPC) تسریع می‌شود. آموزش نوآورانه برای ارتقاء مدیریت منطقی مصرف آنتی‌میکروبی (AMS)، پیشگیری از انتشار عفونت (IPC) و آگاهی‌بخشی رویکرد سلامت واحد (One Health) ـ که ارتباط سلامت انسان، حیوان و محیط زیست را برجسته می‌کند ـ در میان جوانانی که می‌توانند بر رفتارهای خانواده و جامعه تأثیرگذار باشند، ضروری است. هدف این مطالعه، ارزیابی امکان‌پذیری، میزان مشارکت، الگوهای دانشی و ارزش آموزشی فوری یک ابتکار آگاهی‌بخشی بازی‌وار شده و کم‌هزینه درباره AMR برای دانشجویان رشته‌های مختلف دانشگاهی بود. یک ارزیابی آموزشی تک‌گروهی و غیرمقایسه‌ای طی یک رویداد چهار ساعته در ژانویه ۲۰۲۶ در دانشگاه برگزار شد. بیش از ۶۰۰ دانشجوی کارشناسی و تحصیلات تکمیلی از رشته‌های مختلف به طور داوطلبانه در یک مسابقه کمدی دیجیتال زنده، مناظره ساختاریافته و بازی‌های سنتی با محوریت AMR شرکت کردند. مواد آموزشی بر اساس مدیریت منطقی مصرف آنتی‌میکروبی در جامعه، IPC، رویکرد سلامت واحد، موضوعات مقرراتی و رفتارهای بومی مرتبط تهیه، توسط متخصصان بازبینی و به صورت آزمایشی اجرا شد. میزان مشارکت کلی، دقت پاسخ به سؤالات آزمون، شاخص‌های پلتفرم و بازخورد کیفی به صورت توصیفی تحلیل شد. میزان مشارکت بالا بود و همه دانشجویان در آزمون دیجیتال شرکت کردند؛ مشارکت در ایستگاه‌های بازی متغیر بود، به طوری که برخی دانشجویان بازی کردند و برخی دیگر مشاهده‌گر یا در حال جابجایی بین ایستگاه‌ها بودند. دقت پاسخ به سؤالات آزمون در مفاهیم میکروبیولوژی و IPC بالا (۸۵ تا ۱۰۰٪)، در اصول سلامت واحد و مصرف آنتی‌میکروبی متوسط (۶۵ تا ۸۰٪) و در موضوعات مقرراتی و دسترسی کمتر (کمتر از ۴۰ تا ۶۰٪) بود. زمان پاسخ صرفاً به عنوان یک شاخص توصیفی پلتفرم تفسیر شد. بازخوردها نشان داد که طنز، رقابت و قالب‌های بازی آشنا به دانشجویان در درک مفاهیم AMR کمک کرده و تمایل به اجتناب از خوددرمانی و پیروی از اقدامات IPC را تقویت کرده است. این ابتکار بازی‌وار شده کم‌هزینه، امکان‌پذیر، پذیرفتنی و مرتبط برای آگاهی‌بخشی گسترده درباره AMR در میان دانشجویان دانشگاه بود. طراحی تک‌گروهی تفسیر علّی را محدود می‌کند، اما این مدل امکان دسترسی گسترده، بازخورد فوری و اصلاح سوءبرداشت‌ها را فراهم ساخت. مطالعات آینده باید شامل سنجش‌های معتبر پیش/پس، پیگیری با تأخیر، تحلیل زیرگروه‌ها و شاخص‌های رفتاری برای ارزیابی یادگیری، ماندگاری و تغییر رفتار باشد.

INTRODUCTION: Lifestyle factors are increasingly recognized as important correlates of adolescent mental health and wellbeing. However, existing research has largely focused on sleep, nutrition, and physical activity in isolation, with less attention to cumulative multidomain lifestyle protective factors and their prospective associations with subsequent wellbeing beyond prior mental health. METHODS: Data were drawn from 163 adolescents (55.2% female; aged 12-17 years) participating in the Australian Longitudinal Adolescent Brain Study between 2018 and 2025. Lagged generalized estimating equation models examined associations between cumulative lifestyle protective factors and wellbeing at the subsequent assessment after adjustment for prior wellbeing, age, and sex. Two lifestyle protective factor indices were examined: a Base Index comprising nutrition, sleep, and physical activity, and an Extended Index additionally incorporating mindfulness and social connectedness. Outcomes were positive wellbeing measured using the COMPAS-W and low psychological distress measured using the Kessler Psychological Distress Scale (K10). RESULTS: Lifestyle protective factors commonly co-occurred across behavioral and psychosocial domains. Higher scores on both the Base and Extended lifestyle protective factor indices were associated with greater odds of subsequent positive wellbeing and low psychological distress after adjustment for prior wellbeing, age, and sex. CONCLUSIONS: Cumulative lifestyle protective factors were prospectively associated with subsequent adolescent wellbeing after accounting for prior levels of wellbeing, highlighting multidomain lifestyle protection as a potentially important contributor to mental health across adolescence.

مقدمه: عوامل سبک زندگی به طور فزاینده‌ای به عنوان همبسته‌های مهم سلامت روان و بهزیستی نوجوانان شناخته می‌شوند. با این حال، پژوهش‌های موجود عمدتاً به خواب، تغذیه و فعالیت بدنی به صورت مجزا پرداخته‌اند و به عوامل محافظ سبک زندگی چندحوزه‌ای تجمعی و ارتباطات آینده‌نگر آن‌ها با بهزیستی بعدی فراتر از سلامت روان قبلی کمتر توجه شده است. روش‌ها: داده‌ها از ۱۶۳ نوجوان (۵۵/۲٪ دختر؛ در بازه سنی ۱۲ تا ۱۷ سال) شرکت‌کننده در مطالعه طولی مغز نوجوانان استرالیا بین سال‌های ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۵ جمع‌آوری شد. مدل‌های معادلات برآورد تعمیم‌یافته با تاخیر، ارتباط بین عوامل محافظ سبک زندگی تجمعی و بهزیستی در ارزیابی بعدی را پس از تعدیل برای بهزیستی قبلی، سن و جنسیت بررسی کردند. دو شاخص عوامل محافظ سبک زندگی مورد بررسی قرار گرفت: شاخص پایه شامل تغذیه، خواب و فعالیت بدنی و شاخص گسترده که ذهن‌آگاهی و پیوند اجتماعی را نیز در بر می‌گیرد. پیامدها شامل بهزیستی مثبت با استفاده از COMPAS-W و پریشانی روان‌شناختی پایین با استفاده از مقیاس پریشانی روان‌شناختی Kessler (K10) اندازه‌گیری شد. نتایج: عوامل محافظ سبک زندگی معمولاً در حوزه‌های رفتاری و روانی‌اجتماعی به طور همزمان رخ می‌دهند. نمرات بالاتر در هر دو شاخص پایه و گسترده عوامل محافظ سبک زندگی با احتمال بیشتر بهزیستی مثبت بعدی و پریشانی روان‌شناختی پایین پس از تعدیل برای بهزیستی قبلی، سن و جنسیت همراه بود. نتیجه‌گیری: عوامل محافظ سبک زندگی تجمعی به طور آینده‌نگر با بهزیستی بعدی نوجوانان پس از در نظر گرفتن سطوح قبلی بهزیستی مرتبط بودند و بر اهمیت حفاظت چندحوزه‌ای سبک زندگی به عنوان یک عامل بالقوه مهم در سلامت روان در سراسر نوجوانی تأکید می‌کنند.

Aim. Compassionate care is vital for quality healthcare. Empathy and compassion are key skills for nurses, but they are often hindered by stress, time pressures and excessive workload. Compassion fatigue can lead to burnout and lower-quality care. This review sought to identify effective interventions for enhancing compassionate nursing care, supporting nurses’ job satisfaction, and reducing the risk of burnout. Material and methods. We conducted a narrative review of international literature (2014-2023) from MEDLINE and CINAHL Ultimate, with the focus on empathy, compassion, burnout, and nursing interventions. After screening titles, abstracts, and full texts, a total of 44 relevant articles were included. Due to heterogeneity, findings were synthesized narratively. Results. Mindfulness, cognitive-behavioral therapy and reflective practices effectively reduce stress among nurses. Supportive leadership, positive work environments and the use of digital tools further enhance stress management. Integrating empathy and emotional regulation into nursing education strengthens resilience and improves job satisfaction. Conclusions. While empathy and compassion are central to nursing, they may also contribute to burnout and compassion fatigue. Empowering nurses through education, self-care, and emotional regulation supported by healthy workplaces and teamwork reduces burnout, enhances job satisfaction, and improves patient care. Ongoing research is essential in order to sustain resilience and compassionate healthcare worldwide.

هدف: مراقبت شفقت‌آمیز برای کیفیت مراقبت‌های بهداشتی حیاتی است. همدلی و شفقت مهارت‌های کلیدی برای پرستاران هستند، اما اغلب به دلیل استرس، فشار زمانی و بار کاری بیش از حد مختل می‌شوند. خستگی شفقت می‌تواند منجر به فرسودگی شغلی و کاهش کیفیت مراقبت شود. این مرور با هدف شناسایی مداخلات مؤثر برای ارتقای مراقبت شفقت‌آمیز پرستاری، حمایت از رضایت شغلی پرستاران و کاهش خطر فرسودگی شغلی انجام شد. مواد و روش‌ها: مرور روایتی ادبیات بین‌المللی (۲۰۱۴ تا ۲۰۲۳) از پایگاه‌های MEDLINE و CINAHL Ultimate با تمرکز بر همدلی، شفقت، فرسودگی شغلی و مداخلات پرستاری انجام شد. پس از غربالگری عناوین، چکیده‌ها و متون کامل، در مجموع ۴۴ مقاله مرتبط وارد مطالعه شدند. به دلیل ناهمگونی، یافته‌ها به صورت روایتی سنتز شدند. نتایج: ذهن‌آگاهی، درمان شناختی‌رفتاری و تمرینات تأملی به طور مؤثری استرس را در میان پرستاران کاهش می‌دهند. رهبری حمایتی، محیط‌های کاری مثبت و استفاده از ابزارهای دیجیتال مدیریت استرس را بیشتر تقویت می‌کنند. ادغام همدلی و تنظیم هیجانی در آموزش پرستاری، تاب‌آوری را تقویت و رضایت شغلی را بهبود می‌بخشد. نتیجه‌گیری: اگرچه همدلی و شفقت در پرستاری نقش محوری دارند، اما ممکن است به فرسودگی شغلی و خستگی شفقت نیز منجر شوند. توانمندسازی پرستاران از طریق آموزش، خودمراقبتی و تنظیم هیجانی با حمایت محیط‌های کاری سالم و کار تیمی، فرسودگی شغلی را کاهش داده، رضایت شغلی را افزایش می‌دهد و مراقبت از بیمار را بهبود می‌بخشد. پژوهش‌های مستمر برای حفظ تاب‌آوری و مراقبت شفقت‌آمیز در سراسر جهان ضروری است.

Plant awareness is an essential component of biology and sustainability education, yet it remains relatively underdeveloped because plants are often overlooked in both formal learning contexts and everyday life. This study aimed to examine the relationships among science literacy, digital literacy, self-regulated learning, and plant awareness among 513 active biology students from higher education institutions in Eastern Indonesia. A quantitative cross-sectional survey design was employed. Data were collected through an online questionnaire administered via Google Forms and distributed through WhatsApp, and were analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling. The findings showed that science literacy and digital literacy were positively associated with self-regulated learning and plant awareness. Self-regulated learning was also positively associated with plant awareness and served as a partial mediator in the relationships between both forms of literacy and plant awareness. The mediation model provided a stronger conceptual explanation of how literacy resources are translated into plant awareness, although the direct-effects model showed slightly better predictive accuracy. These findings imply that efforts to strengthen plant awareness should not rely only on biology content delivery, but should also integrate science literacy, digital literacy, and self-regulated learning into contextual learning activities, campus-based plant conservation programs, and higher education policies that support digital, reflective, and sustainability-oriented biology learning.

آگاهی گیاهی یکی از اجزای اساسی آموزش زیست‌شناسی و پایداری است، اما به دلیل نادیده گرفته‌شدن گیاهان در زمینه‌های یادگیری رسمی و زندگی روزمره، نسبتاً کمتر توسعه یافته است. این مطالعه با هدف بررسی روابط میان سواد علمی، سواد دیجیتال، یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی در میان ۵۱۳ دانشجوی فعال زیست‌شناسی از مؤسسات آموزش عالی در شرق اندونزی انجام شد. طرح پژوهش کمی مقطعی مورد استفاده قرار گرفت. داده‌ها از طریق پرسشنامه آنلاین که با استفاده از Google Forms تهیه و از طریق WhatsApp توزیع شد، گردآوری و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی تحلیل گردید. یافته‌ها نشان داد که سواد علمی و سواد دیجیتال با یادگیری خودتنظیمی و آگاهی گیاهی ارتباط مثبت دارند. یادگیری خودتنظیمی نیز با آگاهی گیاهی ارتباط مثبت داشته و به عنوان یک میانجی جزئی در روابط میان هر دو نوع سواد و آگاهی گیاهی عمل می‌کند. مدل میانجی‌گری توضیح مفهومی قوی‌تری از نحوه تبدیل منابع سواد به آگاهی گیاهی ارائه داد، اگرچه مدل اثرات مستقیم دقت پیش‌بینی کمی بهتری نشان داد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تلاش‌ها برای تقویت آگاهی گیاهی نباید صرفاً به ارائه محتوای زیست‌شناسی محدود شود، بلکه باید سواد علمی، سواد دیجیتال و یادگیری خودتنظیمی را در فعالیت‌های یادگیری زمینه‌محور، برنامه‌های حفاظت از گیاهان مبتنی بر دانشگاه و سیاست‌های آموزش عالی که از یادگیری زیست‌شناسی دیجیتال، تأملی و مبتنی بر پایداری حمایت می‌کنند، ادغام نماید.

This study was motivated by low learning activeness and the not-yet-optimal social awareness of fourth-grade students due to teacher-centered conventional learning. This study aimed to describe the strategy for implementing the Gallery Walk method in Pancasila Education, to analyze the growth of students' social-awareness indicators, and to identify the real obstacles encountered during implementation. A descriptive qualitative approach was used at UPTD SDN Pamulang Timur 01, with the fourth-grade teachers and fourth-grade students as subjects. Data were collected through direct observation, in-depth interviews, and documentation, and were analyzed using the Miles and Huberman model comprising data reduction, data display, and conclusion drawing, with credibility ensured through source and technique triangulation. The results show that: (1) implementation proceeded in a structured manner, covering contextual lesson-plan preparation, division into five heterogeneous groups, creative poster-making on the precepts of Pancasila, a rotating class-wall exhibition (gallery walk), and a closing debriefing with emotional reflection; (2) the method effectively fostered students' social awareness in stages, through inclusiveness and ego control, mutual cooperation, and empathy and appreciation for peers' work; (3) obstacles included socio-emotional barriers (passive or dominant students), technical barriers (limited time management and cramped classroom circulation), and psychological barriers such as anxiety about being accused of copying, which teachers anticipated through active supervision and firm ground rules. The study concludes that the Gallery Walk implementation strategy effectively increases activeness while fostering students' social-awareness character in elementary school.

این پژوهش با انگیزه‌ی پایین بودن میزان فعالیت یادگیری و عدم بهینه بودن آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان پایه چهارم، که ناشی از یادگیری سنتی معلم‌محور است، انجام شد. هدف این پژوهش توصیف راهبرد اجرای روش گالری واک در آموزش پاندچسیلا، تحلیل رشد شاخص‌های آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان و شناسایی موانع واقعی در حین اجرا بود. رویکرد کیفی توصیفی در UPTD SDN Pamulang Timur 01 با معلمان و دانش‌آموزان پایه چهارم به عنوان آزمودنی‌ها به کار گرفته شد. داده‌ها از طریق مشاهده مستقیم، مصاحبه عمیق و مستندسازی گردآوری و با استفاده از مدل Miles and Huberman شامل کاهش داده‌ها، نمایش داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شدند و اعتبار با مثلث‌سازی منبع و روش تضمین گردید. نتایج نشان داد: (۱) اجرا به صورت ساختاریافته شامل تهیه طرح درس زمینه‌محور، تقسیم به پنج گروه ناهمگن، ساخت پوستر خلاقانه درباره اصول پاندچسیلا، نمایش چرخشی آثار بر دیوار کلاس (گالری واک) و جمع‌بندی پایانی با بازتاب عاطفی انجام شد؛ (۲) این روش به طور مرحله‌ای آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان را از طریق فراگیری شمول‌پذیری و کنترل خود، همکاری متقابل، همدلی و قدردانی از کار همسالان پرورش داد؛ (۳) موانع شامل موانع اجتماعی-عاطفی (دانش‌آموزان منفعل یا غالب)، موانع فنی (محدودیت مدیریت زمان و گردش دشوار در کلاس) و موانع روان‌شناختی مانند اضطراب از متهم شدن به کپی‌برداری بود که معلمان با نظارت فعال و قوانین قاطع پیش‌بینی کردند. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که راهبرد اجرای گالری واک به طور مؤثری موجب افزایش فعالیت و پرورش ویژگی آگاهی اجتماعی دانش‌آموزان دبستان می‌شود.

This study examines parents’ roles and responsibilities as the primary educational institution for children in the context of Islamic Religious Education (PAI) within modern families. Using a qualitative field research approach, data were collected through observation, interviews, and documentation to explore parents’ perceptions, efforts, and contributions to children's religious development. The findings reveal that parental involvement is influenced by religious awareness, habitus, and cultural capital rather than merely by work-related busyness. Parents who perceive religious education as a family responsibility remain actively engaged through supervision, religious habituation, educational support, and exemplary conduct. These efforts contribute to the development of children's self-control, religious commitment, moral character, and life orientation. The study highlights the importance of collaboration between families and educational institutions in strengthening the internalization of Islamic values. Its originality lies in integrating Bourdieu’s theory of habitus and cultural capital with Abdullah Nashih Ulwan’s Islamic educational perspective.

این پژوهش به بررسی نقش‌ها و مسئولیت‌های والدین به‌عنوان نهاد آموزشی اصلی برای کودکان در زمینه آموزش دینی اسلامی (PAI) در خانواده‌های مدرن می‌پردازد. با استفاده از رویکرد پژوهش میدانی کیفی، داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شده‌اند تا ادراکات، تلاش‌ها و مشارکت‌های والدین در رشد دینی کودکان مورد بررسی قرار گیرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که مشارکت والدین بیش از آنکه صرفاً تحت تأثیر اشتغال باشد، تحت تأثیر آگاهی دینی، هابیتوس و سرمایه فرهنگی قرار دارد. والدینی که آموزش دینی را مسئولیت خانواده تلقی می‌کنند، از طریق نظارت، عادت‌دهی دینی، حمایت آموزشی و رفتار الگویی به‌طور فعال مشارکت دارند. این تلاش‌ها به رشد خودکنترلی، تعهد دینی، منش اخلاقی و جهت‌گیری زندگی کودکان کمک می‌کند. پژوهش بر اهمیت همکاری میان خانواده و نهادهای آموزشی در تقویت درونی‌سازی ارزش‌های اسلامی تأکید می‌کند. نوآوری این مطالعه در ادغام نظریه هابیتوس و سرمایه فرهنگی بوردیو با دیدگاه تربیتی اسلامی عبدالله ناصح علوان نهفته است.

This study aims to describe the psychological well-being of university students undertaking an internship in the Public Relations unit at Solo Technopark. A descriptive qualitative approach was employed to explore participants’ experiences during the transition from an academic environment to a professional workplace. Data were collected through semi-structured interviews, observation, and documentation involving six student interns and one field supervisor. Data were analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing, while credibility was strengthened through source and technique triangulation. The findings indicate that psychological well-being developed gradually throughout the internship. In the self-acceptance dimension, students became more aware of their strengths and limitations and learned to use feedback as a basis for improvement. Positive relations were reflected in open communication, teamwork, and support from supervisors and colleagues. Autonomy appeared through increasing ability to complete tasks, prioritize work, and make simple decisions. Environmental mastery developed through adaptation to workplace rules, routines, targets, and time demands. Purpose in life was reflected in students’ efforts to gain practical experience and prepare for future careers. Personal growth emerged through improvements in communication, responsibility, discipline, time management, problem solving, and professional skills. Overall, internship experience provided a meaningful context for strengthening students’ psychological well-being, although several competencies still require continued development. Keywords: psychological well-being, university students, internship, public relations, Solo Technopark

هدف این پژوهش توصیف بهزیستی روان‌شناختی دانشجویانی است که دوره کارآموزی خود را در واحد روابط عمومی Solo Technopark می‌گذرانند. رویکرد کیفی توصیفی به منظور بررسی تجارب شرکت‌کنندگان در گذار از محیط دانشگاهی به محیط حرفه‌ای به کار گرفته شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده و مستندسازی با مشارکت شش دانشجوی کارآموز و یک سرپرست میدانی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام گرفت و اعتبار نتایج با استفاده از مثلث‌سازی منابع و روش‌ها تقویت شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که بهزیستی روان‌شناختی به تدریج در طول دوره کارآموزی توسعه یافته است. در بعد پذیرش خود، دانشجویان نسبت به نقاط قوت و محدودیت‌های خود آگاهی بیشتری پیدا کردند و یاد گرفتند بازخوردها را به عنوان مبنایی برای بهبود به کار گیرند. روابط مثبت در قالب ارتباط باز، کار تیمی و حمایت سرپرستان و همکاران منعکس شد. خودمختاری از طریق افزایش توانایی در انجام وظایف، اولویت‌بندی کارها و اتخاذ تصمیمات ساده ظاهر شد. تسلط بر محیط از طریق سازگاری با قوانین، روال‌ها، اهداف و الزامات زمانی محیط کار شکل گرفت. هدفمندی در زندگی در تلاش دانشجویان برای کسب تجربه عملی و آمادگی برای مشاغل آینده نمود یافت. رشد فردی از طریق بهبود مهارت‌های ارتباطی، مسئولیت‌پذیری، انضباط، مدیریت زمان، حل مسئله و مهارت‌های حرفه‌ای پدیدار شد. به طور کلی، تجربه کارآموزی زمینه معناداری برای تقویت بهزیستی روان‌شناختی دانشجویان فراهم کرد، هرچند برخی شایستگی‌ها همچنان نیازمند توسعه بیشتر هستند.

This research was motivated by the low level of nationalism among students at SMPN 26 Jambi City, as indicated by the lack of awareness in maintaining the school environment, low social concern, lack of solemnity during flag ceremonies, and students’ limited understanding of national insight and national compulsory songs. This study aims to determine the impact of civic literacy on the nationalism of students at SMPN 26 Jambi City. This study employed a quantitative approach with an ex post facto research design. The population of the study consisted of all students of SMPN 26 Jambi City, with a sample of 123 respondents selected using the proportionate stratified random sampling technique. Data collection was conducted through the distribution of questionnaires using a 1–4 Likert scale. The research instruments were tested using validity and reliability tests. The data analysis techniques used included normality tests, linearity tests, simple linear regression analysis, t-tests, and the coefficient of determination (R²). The results of the study indicate that civic literacy has a significant impact on the nationalism of students at SMPN 26 Jambi City. This is evidenced by the significance value of 0.000 < 0.05 and the coefficient of determination value showing that civic literacy contributed 72.1% to students’ nationalism, while the remaining 27.9% was influenced by other factors outside the study. Therefore, it can be concluded that the higher the students’ civic literacy, the higher their nationalism at SMPN 26 Jambi City.

این پژوهش با انگیزه سطح پایین ملی‌گرایی در میان دانش‌آموزان دبیرستان دولتی شماره ۲۶ شهر جامبی انجام شد؛ موضوعی که با فقدان آگاهی در حفظ محیط مدرسه، نگرانی اجتماعی پایین، عدم توجه کافی در مراسم پرچم و درک محدود دانش‌آموزان از بینش ملی و سرودهای ملی اجباری مشهود است. هدف این مطالعه تعیین تأثیر سواد شهروندی بر ملی‌گرایی دانش‌آموزان دبیرستان دولتی شماره ۲۶ شهر جامبی است. این پژوهش با رویکرد کمی و طرح پژوهش علی-مقایسه‌ای (ex post facto) انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان دبیرستان دولتی شماره ۲۶ شهر جامبی بود و نمونه‌ای متشکل از ۱۲۳ نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای متناسب انتخاب شد. گردآوری داده‌ها از طریق توزیع پرسشنامه با مقیاس لیکرت ۱ تا ۴ انجام گرفت. ابزارهای پژوهش با آزمون‌های روایی و پایایی مورد ارزیابی قرار گرفتند. تکنیک‌های تحلیل داده‌ها شامل آزمون نرمالیتی، آزمون خطی بودن، تحلیل رگرسیون خطی ساده، آزمون t و ضریب تعیین (R²) بود. نتایج پژوهش نشان داد که سواد شهروندی تأثیر معناداری بر ملی‌گرایی دانش‌آموزان دبیرستان دولتی شماره ۲۶ شهر جامبی دارد. این امر با مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ < ۰٫۰۵ و مقدار ضریب تعیین که نشان می‌دهد سواد شهروندی ۷۲٫۱٪ از ملی‌گرایی دانش‌آموزان را تبیین می‌کند، در حالی که ۲۷٫۹٪ باقیمانده توسط عوامل دیگری خارج از پژوهش تأثیر می‌پذیرد، اثبات می‌شود. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که هرچه سواد شهروندی دانش‌آموزان بالاتر باشد، ملی‌گرایی آنان در دبیرستان دولتی شماره ۲۶ شهر جامبی نیز بالاتر خواهد بود.

Aim: Stigma related to mental illness remains a major barrier to help-seeking and equitable care. Among medical students, stigma is clinically relevant because it may influence both future patient management and students’ own willingness to seek professional support. This study examined two complementary stigma domains, public stigma endorsement and anticipated stigma with concealment/avoidance, and their association with psychiatry clerkship exposure.Materials and Methods: This cross-sectional study included 354 undergraduate medical students at Selçuk University Faculty of Medicine. Psychiatry clerkship exposure was defined as pre-clerkship (Years 1–4) versus clerkship (Years 5–6). Stigma-related constructs were measured using a 29-item researcher-developed questionnaire organized a priori into Public Stigma Endorsement (PSE) and Anticipated Stigma with Concealment/Avoidance (ASA). Internal consistency was high (Cronbach’s α = 0.884 for PSE; 0.900 for ASA). Group differences were evaluated using appropriate univariable tests. Separate multiple linear regression models were fitted for PSE and ASA, adjusting for sociodemographic characteristics, smoking, psychiatric service use, contact with mental illness (self/family/social environment), family history of stigma, and stigma awareness/knowledge.Results: PSE scores did not differ by clerkship exposure in univariable analyses and were not independently associated with clerkship status in adjusted models. Male sex was an independent correlate of higher PSE. In contrast, ASA was higher among clerkship students and remained independently associated with clerkship exposure after adjustment (B = 2.75, 95% CI 0.44–5.05, p = 0.020). Middle socioeconomic status (vs low) was also associated with higher ASA (B = 3.37, 95% CI 0.67–6.07, p = 0.014). Model fit was significant for PSE and borderline for ASA.Conclusion: Psychiatry clerkship exposure was not associated with reduced public stigma endorsement but was linked to higher anticipated stigma and concealment/avoidance. These findings underscore the need for educational strategies that explicitly target distinct stigma dimensions, including self-referential anticipated stigma that may impede help-seeking among medical trainees.

هدف: انگ مرتبط با بیماری روانی همچنان یک مانع عمده در مسیر جستجوی کمک و دریافت مراقبت عادلانه است. در میان دانشجویان پزشکی، انگ از نظر بالینی اهمیت دارد زیرا ممکن است هم بر مدیریت بیماران آینده و هم بر تمایل خود دانشجویان برای جستجوی حمایت حرفه‌ای تأثیر بگذارد. این مطالعه دو حوزه مکمل انگ، یعنی تأیید انگ عمومی و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب، و ارتباط آن‌ها با تجربه کارورزی روان‌پزشکی را بررسی کرد. مواد و روش‌ها: این مطالعه مقطعی شامل ۳۵۴ دانشجوی پزشکی مقطع کارشناسی در دانشکده پزشکی دانشگاه Selçuk بود. تجربه کارورزی روان‌پزشکی به صورت پیش از کارورزی (سال‌های ۱ تا ۴) در مقابل دوره کارورزی (سال‌های ۵ و ۶) تعریف شد. سازه‌های مرتبط با انگ با استفاده از پرسشنامه‌ای ۲۹ ماده‌ای که توسط پژوهشگران طراحی شده و به طور پیشینی به دو بخش تأیید انگ عمومی (PSE) و انگ پیش‌بینی‌شده همراه با پنهان‌کاری/اجتناب (ASA) تقسیم شده بود، اندازه‌گیری شد. پایایی درونی بالا بود (آلفای کرونباخ = ۰٫۸۸۴ برای PSE؛ ۰٫۹۰۰ برای ASA). تفاوت‌های گروهی با استفاده از آزمون‌های تک‌متغیره مناسب ارزیابی شد. مدل‌های رگرسیون خطی چندگانه جداگانه برای PSE و ASA با تعدیل بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، مصرف سیگار، استفاده از خدمات روان‌پزشکی، تماس با بیماری روانی (خود/خانواده/محیط اجتماعی)، سابقه خانوادگی انگ و آگاهی/دانش نسبت به انگ برازش داده شد. نتایج: نمرات PSE در تحلیل‌های تک‌متغیره بر اساس تجربه کارورزی تفاوتی نداشت و در مدل‌های تعدیل‌شده نیز به طور مستقل با وضعیت کارورزی مرتبط نبود. جنسیت مذکر به طور مستقل با نمرات بالاتر PSE مرتبط بود. در مقابل، ASA در میان دانشجویان کارورزی بالاتر بود و پس از تعدیل نیز به طور مستقل با تجربه کارورزی مرتبط باقی ماند (B = 2.75، 95% CI 0.44–5.05، p = 0.020). وضعیت اجتماعی-اقتصادی متوسط (در مقایسه با پایین) نیز با ASA بالاتر مرتبط بود (B = 3.37، 95% CI 0.67–6.07، p = 0.014). برازش مدل برای PSE معنادار و برای ASA در مرز معناداری بود. نتیجه‌گیری: تجربه کارورزی روان‌پزشکی با کاهش تأیید انگ عمومی مرتبط نبود اما با افزایش انگ پیش‌بینی‌شده و پنهان‌کاری/اجتناب ارتباط داشت. این یافته‌ها بر ضرورت راهبردهای آموزشی که به طور صریح ابعاد متمایز انگ، از جمله انگ پیش‌بینی‌شده خودارجاعی که ممکن است مانع جستجوی کمک در میان کارآموزان پزشکی شود، تأکید می‌کند.

Despite advances in cancer treatment, the growing global cancer burden underscores the need for comprehensive and supportive care to address the needs of patients and their families. However, access to psycho-oncological support remains often limited across healthcare systems. This could be related to factors such as resource constraints and insufficient integration of psychological care into routine oncological pathways. Individual-level barriers also exist, including low awareness of available services, stigma, and heterogeneity in patients’ perceived needs and help-seeking attitudes. Nevertheless, psychological burden can significantly influence patients’ experience of the treatment pathway, influencing cognitive clarity, perceived self-efficacy, communication, risk perception, decision-making, and all areas of daily life. In this context, digital mental health solutions have emerged as promising tools to enhance accessibility, continuity of care, and personalisation of support. In this manuscript, we aim to describe the structure of the ALTHEA project (“tAckling menTal Health cancer patients and their families: digital solutions for bEtter cAre”), which focuses on the development of a novel web-based digital platform targeting cancer patients and their informal caregivers’ mental health across different stages of the care pathway. ALTHEA is distinguished by the presence of screening, classification into different support profiles, and tailored interventions within a single platform, as well as by its co-creation approach involving patients and stakeholders. In this line, the ALTHEA project represents a timely opportunity to integrate digital health solutions into psycho-oncology care, improving mental health outcomes, enhancing patient empowerment, and promoting a more holistic approach to cancer care.

علی‌رغم پیشرفت‌ها در درمان سرطان، افزایش بار جهانی سرطان نیاز به مراقبت‌های جامع و حمایتی برای پاسخگویی به نیازهای بیماران و خانواده‌های آنان را برجسته می‌کند. با این حال، دسترسی به حمایت روان‌آنکولوژیک اغلب در نظام‌های سلامت محدود باقی می‌ماند. این امر می‌تواند به عواملی مانند محدودیت منابع و ادغام ناکافی مراقبت روان‌شناختی در مسیرهای معمول آنکولوژی مرتبط باشد. موانع در سطح فردی نیز وجود دارد، از جمله آگاهی پایین از خدمات موجود، انگ و ناهمگونی در نیازهای ادراک‌شده بیماران و نگرش‌های آنان نسبت به جستجوی کمک. با این وجود، بار روان‌شناختی می‌تواند به طور قابل توجهی تجربه بیماران از مسیر درمان را تحت تأثیر قرار دهد و بر وضوح شناختی، خودکارآمدی ادراک‌شده، ارتباطات، ادراک ریسک، تصمیم‌گیری و تمامی حوزه‌های زندگی روزمره اثرگذار باشد. در این زمینه، راهکارهای دیجیتال سلامت روان به عنوان ابزارهایی نویدبخش برای افزایش دسترسی‌پذیری، تداوم مراقبت و شخصی‌سازی حمایت مطرح شده‌اند. در این مقاله، هدف ما توصیف ساختار پروژه ALTHEA («مقابله با سلامت روان بیماران سرطانی و خانواده‌های آنان: راهکارهای دیجیتال برای مراقبت بهتر») است که بر توسعه یک پلتفرم دیجیتال مبتنی بر وب با هدف سلامت روان بیماران سرطانی و مراقبان غیررسمی آنان در مراحل مختلف مسیر مراقبت تمرکز دارد. پروژه ALTHEA با وجود غربالگری، طبقه‌بندی به پروفایل‌های حمایتی مختلف و مداخلات متناسب در یک پلتفرم واحد، و همچنین رویکرد هم‌آفرینی با مشارکت بیماران و ذینفعان متمایز می‌شود. در این راستا، پروژه ALTHEA فرصتی به‌موقع برای ادغام راهکارهای سلامت دیجیتال در مراقبت روان‌آنکولوژی فراهم می‌کند و بهبود پیامدهای سلامت روان، ارتقای توانمندسازی بیماران و ترویج رویکردی جامع‌تر به مراقبت سرطان را به همراه دارد.

English learning difficulties (ELD) are prevalent among Chinese students learning English as a second language (ESL), yet few standardized assessment measures are available to support early identification and intervention. This study developed and validated the Hong Kong Test of English Reading and Writing for Junior Primary School Students (Primary 2 and 3) (HKT‑PE(J)), a standardized assessment designed to evaluate English literacy and related cognitive‑linguistic skills among Chinese ESL learners in Grades 2–3. The HKT‑PE(J) comprises seven measures assessing phonological awareness, rapid naming, morphological awareness, vocabulary knowledge, orthographic knowledge, word reading, and word spelling. The normative sample consisted of 568 Chinese ESL students aged 7–9 years recruited from 18 primary schools in Hong Kong. Results demonstrated good to excellent reliability across all measures. Exploratory and confirmatory factor analyses supported a theoretically coherent two‑factor structure comprising phonological and semantic components, consistent with the Lexical Quality Hypothesis. Convergent validity was supported through significant associations between HKT‑PE(J) performance and teacher‑rated literacy‑related learning difficulties observed in classroom settings. Criterion validity was demonstrated by the assessment’s ability to differentiate students with and without ELD, with students identified as having ELD performing significantly worse across all literacy and cognitive‑linguistic measures. Collectively, the findings provide strong evidence of the reliability and validity of the HKT‑PE(J) as a culturally relevant, locally normed assessment of English reading and writing abilities among Chinese ESL learners. The HKT‑PE(J) offers teachers and psychologists a practical tool for the early identification of students who may require targeted intervention and further educational support.

دشواری‌های یادگیری زبان انگلیسی (ELD) در میان دانش‌آموزان چینی که زبان انگلیسی را به عنوان زبان دوم (ESL) می‌آموزند، شایع است، اما ابزارهای استاندارد شده اندکی برای شناسایی و مداخله زودهنگام وجود دارد. این پژوهش به تدوین و اعتباریابی آزمون خواندن و نوشتن زبان انگلیسی هنگ‌کنگ برای دانش‌آموزان مقطع ابتدایی (پایه دوم و سوم) (HKT‑PE(J)) پرداخت؛ ابزاری استاندارد که با هدف ارزیابی سواد انگلیسی و مهارت‌های شناختی-زبانی مرتبط در میان زبان‌آموزان چینی ESL پایه دوم و سوم طراحی شده است. آزمون HKT‑PE(J) شامل هفت زیرمقیاس برای سنجش آگاهی واجی، نامیدن سریع، آگاهی صرفی، دانش واژگانی، دانش املایی، خواندن واژه و هجی کردن واژه است. نمونه هنجاری شامل ۵۶۸ دانش‌آموز چینی ESL در بازه سنی ۷ تا ۹ سال بود که از ۱۸ مدرسه ابتدایی در هنگ‌کنگ انتخاب شدند. نتایج، پایایی خوب تا عالی را در تمامی زیرمقیاس‌ها نشان داد. تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، ساختار دو عاملی منسجم نظری شامل مؤلفه‌های واجی و معنایی را تأیید کرد که با فرضیه کیفیت واژگانی (Lexical Quality Hypothesis) همسو بود. روایی همگرا از طریق ارتباط معنادار عملکرد آزمون HKT‑PE(J) با دشواری‌های یادگیری مرتبط با سواد که توسط معلمان در محیط کلاس گزارش شده بود، تأیید شد. روایی ملاکی نیز با توانایی آزمون در تمایزگذاری بین دانش‌آموزان دارای و فاقد دشواری یادگیری زبان انگلیسی نشان داده شد؛ به‌طوری‌که دانش‌آموزان دارای ELD در تمامی سنجه‌های سواد و شناختی-زبانی عملکرد به‌مراتب ضعیف‌تری داشتند. در مجموع، یافته‌ها شواهد قوی برای پایایی و روایی آزمون HKT‑PE(J) به عنوان ابزاری بومی و دارای هنجار محلی برای سنجش توانایی خواندن و نوشتن زبان انگلیسی در میان زبان‌آموزان چینی ESL ارائه می‌دهد. آزمون HKT‑PE(J) ابزاری کاربردی برای معلمان و روان‌شناسان جهت شناسایی زودهنگام دانش‌آموزانی است که ممکن است به مداخله هدفمند و حمایت آموزشی بیشتر نیاز داشته باشند.

This study examines human–AI collaboration in Qur’anic interpretation by reconsidering the epistemological role of the mufassir within the emerging ecosystem of algorithmic religious knowledge. The development of generative artificial intelligence, particularly large language models (LLMs), has transformed how Qur’anic knowledge is accessed, produced, and disseminated. Although AI demonstrates significant capabilities in generating coherent interpretations, synthesizing information, and retrieving textual references, its outputs raise critical questions concerning interpretive authority, methodological validity, source reliability, and epistemic accountability. This study employs a qualitative approach with an analytical-comparative design to investigate the relationship between AI-generated interpretations and established classical and contemporary Qur’anic exegesis. Data are analyzed through three interconnected stages: AI interpretation generation, human critical evaluation, and exegetical validation. The study argues that AI should not be positioned as a replacement for the mufassir, but rather as a computational instrument that facilitates textual exploration, source retrieval, and interpretive synthesis. Accordingly, this research proposes the concept of Human-Centered Algorithmic Tafsir, which repositions the mufassir as an epistemic validator, contextualizer, curator, and ethical supervisor. This framework emphasizes that technological efficiency cannot independently establish interpretive legitimacy, as Qur’anic interpretation requires methodological competence, contextual awareness, and human responsibility.

این پژوهش به بررسی همکاری انسان و هوش مصنوعی در تفسیر قرآن با بازنگری نقش معرفت‌شناختی مفسر در اکوسیستم نوظهور دانش دینی الگوریتمی می‌پردازد. توسعه هوش مصنوعی مولد، به‌ویژه مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs)، شیوه‌های دسترسی، تولید و انتشار دانش قرآنی را دگرگون کرده است. اگرچه هوش مصنوعی توانمندی‌های قابل توجهی در تولید تفسیرهای منسجم، تلفیق اطلاعات و بازیابی منابع متنی از خود نشان می‌دهد، اما خروجی‌های آن پرسش‌های مهمی درباره مرجعیت تفسیری، روایی روشی، پایایی منابع و مسئولیت معرفتی ایجاد می‌کند. این پژوهش با رویکرد کیفی و طراحی تحلیلی-مقایسه‌ای، به بررسی رابطه میان تفسیرهای تولیدشده توسط هوش مصنوعی و تفسیرهای کلاسیک و معاصر قرآن می‌پردازد. داده‌ها در سه مرحله به‌هم‌پیوسته تحلیل می‌شوند: تولید تفسیر توسط هوش مصنوعی، ارزیابی انتقادی انسانی و اعتبارسنجی تفسیری. پژوهش استدلال می‌کند که هوش مصنوعی نباید جایگزین مفسر تلقی شود، بلکه باید به‌عنوان ابزاری محاسباتی برای تسهیل کاوش متنی، بازیابی منابع و تلفیق تفسیری مورد استفاده قرار گیرد. بر این اساس، این پژوهش مفهوم «تفسیر الگوریتمی انسان‌محور» را پیشنهاد می‌کند که در آن مفسر به‌عنوان اعتبارسنج معرفتی، زمینه‌ساز، گزینشگر و ناظر اخلاقی بازتعریف می‌شود. این چارچوب تأکید می‌کند که کارآمدی فناورانه به‌تنهایی نمی‌تواند مشروعیت تفسیری را تثبیت کند، چراکه تفسیر قرآن مستلزم شایستگی روشی، آگاهی زمینه‌ای و مسئولیت انسانی است.