مقاله‌های انگلیسی

BACKGROUND: Advances in medical genetics and the expansion of personalized medicine have made genetic counselling essential. The increasing workload of genetics professionals highlights the need for strategies that strengthen the services resilience. Genetic counselling supervision (GCS) is a structured routine of reflective practice that promotes safe practice, prevents burnout, and prepares professionals to adapt to new challenges, while supporting continuous improvement. However, GCS practices vary widely between countries: in many, these are not even known, while in others they are mandatory. This inequality results from the asymmetrical development of the genetic counselling profession globally. Spain, France, and Portugal have specialized training in this area, but only France has formally recognised the profession. Consequently, there is a small and geographically dispersed number of professionals, mostly without GCS access. OBJECTIVES: Here we report how the MAG-SUDOE programme proposes a pioneering solution to jointly implement GCS and to strengthen the resilience of genetics services in southwestern Europe through activities linked to: 1) transferring experience from a Portuguese pilot action assessing the feasibility of a GCS programme; 2) jointly developing a transnational GCS intervention with genetics healthcare professionals of the three countries; and 3) designing a common strategy for its further implementation in the territory. METHODS: A transnational collaborative project have been implemented. A joint intervention was designed and will served as empirical base for the definition of national strategies for the implementation of GCS in the three countries. RESULTS: Fostering institutional alignment between genetic counselling professional bodies and lead consortia members, this project establishes a foundation to promote GCS on a transnational scale and generate evidence to guide health policy decisions for a more equitable and high-quality health system. DISCUSSION/CONCLUSION: The programme is currently being implemented across the three countries through supervision groups with high engagement among participants.

زمینه: پیشرفت‌های ژنتیک پزشکی و گسترش پزشکی شخصی‌سازی‌شده، مشاوره ژنتیک را به امری ضروری بدل کرده است. افزایش حجم کاری متخصصان ژنتیک، نیاز به راهبردهایی را که تاب‌آوری خدمات را تقویت کند، برجسته می‌سازد. نظارت بر مشاوره ژنتیک (GCS) یک رویه ساختاریافته و منظم از تمرین تأملی است که به ارتقای ایمنی در عمل، پیشگیری از فرسودگی شغلی و آماده‌سازی متخصصان برای تطبیق با چالش‌های جدید کمک می‌کند و در عین حال از بهبود مستمر حمایت می‌نماید. با این حال، شیوه‌های GCS در کشورهای مختلف بسیار متفاوت است: در بسیاری از کشورها این شیوه‌ها حتی شناخته‌شده نیستند و در برخی دیگر اجباری هستند. این نابرابری ناشی از توسعه نامتقارن حرفه مشاوره ژنتیک در سطح جهانی است. اسپانیا، فرانسه و پرتغال آموزش تخصصی در این حوزه دارند، اما تنها فرانسه این حرفه را به طور رسمی به رسمیت شناخته است. در نتیجه، تعداد متخصصان اندک و به طور جغرافیایی پراکنده است و اغلب به GCS دسترسی ندارند. اهداف: در اینجا گزارش می‌شود که چگونه برنامه MAG-SUDOE راه‌حلی پیشگامانه برای اجرای مشترک GCS و تقویت تاب‌آوری خدمات ژنتیک در جنوب‌غرب اروپا از طریق فعالیت‌هایی مرتبط با: ۱) انتقال تجربه از اقدام آزمایشی پرتغال در ارزیابی امکان‌سنجی برنامه GCS؛ ۲) توسعه مشترک یک مداخله فراملی GCS با متخصصان مراقبت سلامت ژنتیک سه کشور؛ و ۳) طراحی راهبردی مشترک برای اجرای بیشتر آن در منطقه، ارائه می‌دهد. روش‌ها: یک پروژه همکاری فراملی اجرا شده است. یک مداخله مشترک طراحی شد و به عنوان مبنای تجربی برای تعریف راهبردهای ملی اجرای GCS در سه کشور مورد استفاده قرار خواهد گرفت. نتایج: با تقویت هم‌راستایی نهادی میان نهادهای حرفه‌ای مشاوره ژنتیک و اعضای اصلی کنسرسیوم، این پروژه بنیانی برای ترویج GCS در مقیاس فراملی ایجاد می‌کند و شواهدی برای هدایت تصمیمات سیاست‌گذاری سلامت به منظور نظام سلامت عادلانه‌تر و با کیفیت بالاتر فراهم می‌سازد. بحث/نتیجه‌گیری: این برنامه هم‌اکنون از طریق گروه‌های نظارت با مشارکت بالای شرکت‌کنندگان در سه کشور در حال اجرا است.

When it comes to mental health, all countries are developing countries" [1]

در زمینه سلامت روان، همه کشورها کشورهای در حال توسعه هستند." [1]

This research paper analyzes the theoretical and practical aspects of implementing mentoring and coaching approaches in the modern youth work system. Against the backdrop of the insufficiency of traditional directional and command-based pedagogical approaches in today's digital and rapidly changing society, the role of coaching and mentoring in personal development, professional orientation, and the formation of leadership skills is highlighted. During the study, experimental work was conducted with the participation of 120 respondents aged 18-25. The results showed that in groups using coaching and mentoring approaches, participants' personal responsibility, goal-setting skills, and motivation increased significantly.

این مقاله پژوهشی به تحلیل جنبه‌های نظری و عملی اجرای رویکردهای منتورینگ و کوچینگ در نظام معاصر کار با جوانان می‌پردازد. در بستر ناکافی بودن رویکردهای سنتی جهت‌دهنده و دستوری در آموزش و پرورش در جامعه دیجیتال و به‌سرعت در حال تغییر امروزی، نقش کوچینگ و منتورینگ در رشد فردی، جهت‌گیری حرفه‌ای و شکل‌گیری مهارت‌های رهبری برجسته می‌شود. در جریان این مطالعه، کار آزمایشی با مشارکت ۱۲۰ نفر از پاسخ‌دهندگان در بازه سنی ۱۸ تا ۲۵ سال انجام شد. نتایج نشان داد که در گروه‌هایی که از رویکردهای کوچینگ و منتورینگ استفاده شد، مسئولیت‌پذیری فردی، مهارت‌های هدف‌گذاری و انگیزش شرکت‌کنندگان به طور معناداری افزایش یافت.

Anxiety is a psychological condition that college students may experience, particularly when they face exams that require clinical skills, such as the Objective Structured Clinical Examination (OSCE). Increasing anxiety leading up to the OSCE can affect students’ sleep quality. The purpose of this study was to analyze the relationship between anxiety levels and sleep quality among nursing students at Muhammadiyah University of Semarang leading up to the OSCE. This study was conducted as a cross-sectional study with random sampling. The sample consisted of 100 undergraduate students in the Nursing program at Muhammadiyah University of Semarang who were scheduled to take the OSCE. Data were collected via a questionnaire assessing anxiety levels and sleep quality. The data were analyzed univariately and bivariately using the chi-square test and Spearman’s rank correlation. The results showed that the majority of respondents experienced high anxiety (50 individuals, 50%), while the sleep quality of most respondents fell into the “poor” category (38 individuals, 38%). The results of the Spearman’s rank correlation test showed a correlation coefficient (r) = 0.509 with a p-value (p < 0.001), indicating a significant moderate-strength relationship between anxiety levels and sleep quality among students prior to the OSCE exam.

اضطراب یک وضعیت روان‌شناختی است که دانشجویان دانشگاه ممکن است تجربه کنند، به‌ویژه زمانی که با آزمون‌هایی مواجه می‌شوند که نیازمند مهارت‌های بالینی هستند، مانند آزمون ساختاریافته عینی بالینی (OSCE). افزایش اضطراب در آستانه برگزاری OSCE می‌تواند بر کیفیت خواب دانشجویان تأثیر بگذارد. هدف این پژوهش تحلیل ارتباط بین سطح اضطراب و کیفیت خواب در میان دانشجویان پرستاری دانشگاه محمدیه سمارانگ پیش از برگزاری OSCE بود. این پژوهش به صورت مقطعی و با نمونه‌گیری تصادفی انجام شد. نمونه شامل ۱۰۰ دانشجوی کارشناسی رشته پرستاری دانشگاه محمدیه سمارانگ بود که قرار بود در آزمون OSCE شرکت کنند. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌ای که سطح اضطراب و کیفیت خواب را ارزیابی می‌کرد، جمع‌آوری شد. داده‌ها به صورت یک‌متغیره و دو‌متغیره با استفاده از آزمون کای‌اسکوئر و همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اکثریت پاسخ‌دهندگان دارای اضطراب بالا بودند (۵۰ نفر، ۵۰٪)، در حالی که کیفیت خواب اکثر پاسخ‌دهندگان در دسته «ضعیف» قرار داشت (۳۸ نفر، ۳۸٪). نتایج آزمون همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن ضریب همبستگی (r) = ۰.۵۰۹ با مقدار p (p < ۰.۰۰۱) را نشان داد که بیانگر وجود رابطه معنادار با قدرت متوسط بین سطح اضطراب و کیفیت خواب دانشجویان پیش از آزمون OSCE است.

Frustration of the basic psychological needs for autonomy, competence, and relatedness undermines student wellbeing, yet most research treats the three needs as separate continuous predictors, obscuring how they combine within individual students. Taking a person-centred approach, this study identified profiles of need frustration among 607 undergraduates in English-medium instruction (EMI) programmes in Saudi Arabia and examined how the profiles related to school belonging and to personal (emotional–academic) and social wellbeing. Latent profile analysis of the three frustration dimensions yielded five profiles: two large profiles distinguished mainly by overall severity (low and mild frustration) and three smaller, configurally distinct profiles characterised by pervasive–relational frustration, acute competence frustration, and a relatedness-spared agentic frustration. The profiles differed substantially in belonging, personal wellbeing, and social wellbeing, and the content of frustration corresponded to the domain most affected: relatedness frustration accompanied the lowest social wellbeing, whereas autonomy and competence frustration accompanied the lowest personal wellbeing. Profile membership was largely independent of gender, major, and English-exposure category, with only a weak association with year of study. These findings characterise the heterogeneity of need frustration in EMI—most students differing in overall severity and a minority in configuration—and offer a provisional, descriptive basis for identifying and supporting students whose frustration is concentrated in particular needs.

ناکامی نیازهای روان‌شناختی پایه برای خودمختاری، شایستگی و ارتباط، بهزیستی دانشجویان را تضعیف می‌کند، با این حال بیشتر پژوهش‌ها این سه نیاز را به‌عنوان پیش‌بین‌های پیوسته و جداگانه در نظر می‌گیرند و نحوه ترکیب آن‌ها درون دانشجویان را پنهان می‌سازند. این مطالعه با اتخاذ رویکرد فردمحور، الگوهای ناکامی نیاز را در میان ۶۰۷ دانشجوی کارشناسی در برنامه‌های آموزش با زبان انگلیسی (EMI) در عربستان سعودی شناسایی کرد و بررسی نمود که این الگوها چگونه با تعلق به مدرسه و بهزیستی فردی (هیجانی–تحصیلی) و اجتماعی مرتبط هستند. تحلیل الگوی نهفته سه بعد ناکامی، پنج الگو را نشان داد: دو الگوی بزرگ که عمدتاً بر اساس شدت کلی (ناکامی پایین و ملایم) متمایز می‌شوند و سه الگوی کوچک‌تر با پیکربندی متمایز شامل ناکامی فراگیر–ارتباطی، ناکامی شدید شایستگی و ناکامی عاملیت با حفظ ارتباط. الگوها از نظر تعلق، بهزیستی فردی و بهزیستی اجتماعی تفاوت قابل توجهی داشتند و محتوای ناکامی با حوزه‌ای که بیشترین تأثیر را پذیرفته بود مطابقت داشت: ناکامی ارتباطی با پایین‌ترین بهزیستی اجتماعی همراه بود، در حالی که ناکامی خودمختاری و شایستگی با پایین‌ترین بهزیستی فردی همراه بود. عضویت در الگوها تا حد زیادی مستقل از جنسیت، رشته تحصیلی و دسته‌بندی میزان مواجهه با زبان انگلیسی بود و تنها ارتباط ضعیفی با سال تحصیلی داشت. این یافته‌ها ناهمگونی ناکامی نیاز در EMI را توصیف می‌کنند—اکثر دانشجویان از نظر شدت کلی و اقلیتی از نظر پیکربندی متفاوت هستند—و مبنایی توصیفی و مقدماتی برای شناسایی و حمایت از دانشجویانی که ناکامی آن‌ها در نیازهای خاصی متمرکز است، ارائه می‌دهند.

Political emotions may shape not only which issues citizens prioritise, but also which social traits they value in leaders. Here we tested whether anger and fear elicited by real political issues differentially influence preferences for political leaders' facial traits. A balanced sample of U.S. Republicans and Democrats identified the political issue that made them most angry or most afraid and then chose which leader would best address that issue using computer-generated faces varying in dominance and trustworthiness. Participants chose a more dominant and less trustworthy-looking leader more often when angry (49.5 percent) than when fearful (46.5 percent). Mechanistically, anger shifted choices toward more dominant-looking leaders by increasing reliance on dominance cues and reducing reliance on trustworthiness cues, whereas fear selectively increased reliance on trustworthiness cues. These findings show that issue-linked political emotions exert distinct influences on leader evaluation with implications for democratic decision-making and electoral choices.

هیجانات سیاسی ممکن است نه تنها بر اولویت‌بندی مسائل توسط شهروندان، بلکه بر ویژگی‌های اجتماعی مورد ارزش در رهبران نیز تأثیرگذار باشند. در پژوهش حاضر بررسی شد که آیا خشم و ترس برانگیخته‌شده توسط مسائل واقعی سیاسی به‌طور متفاوتی بر ترجیحات نسبت به ویژگی‌های چهره رهبران سیاسی اثر می‌گذارند یا خیر. نمونه‌ای متعادل از جمهوری‌خواهان و دموکرات‌های ایالات متحده، مسئله سیاسی‌ای را که بیشترین خشم یا ترس را در آن‌ها ایجاد می‌کرد شناسایی کردند و سپس با استفاده از چهره‌های تولیدشده توسط رایانه که در ابعاد سلطه‌گری و قابل‌اعتماد بودن متفاوت بودند، رهبر مناسب برای حل آن مسئله را انتخاب نمودند. شرکت‌کنندگان در حالت خشم (۴۹٫۵ درصد) نسبت به حالت ترس (۴۶٫۵ درصد) بیشتر رهبرانی با ظاهر سلطه‌گر و کمتر قابل‌اعتماد را انتخاب کردند. از نظر سازوکار، خشم با افزایش اتکا به نشانه‌های سلطه‌گری و کاهش اتکا به نشانه‌های قابل‌اعتماد بودن، انتخاب‌ها را به سوی رهبران با ظاهر سلطه‌گر سوق داد، در حالی که ترس به طور انتخابی اتکا به نشانه‌های قابل‌اعتماد بودن را افزایش داد. این یافته‌ها نشان می‌دهند که هیجانات سیاسی مرتبط با مسائل، تأثیرات متمایزی بر ارزیابی رهبران دارند که پیامدهایی برای تصمیم‌گیری دموکراتیک و انتخاب‌های انتخاباتی به همراه دارد.

This study aims to examine the implementation of the Think Pair Share type of Cooperative Learning model and its impact on improving students' understanding in Islamic Religious Education at SMP Negeri 1 Airgegas. The background of this research is the low level of students’ comprehension of Islamic Religious Education material, which is attributed to the use of monotonous and passive teaching methods. The research employs a quantitative approach, involving two sample classes: an experimental class applying the Think Pair Share model and a control class using conventional teaching methods. The implementation of the TPS model in the experimental class was carried out through three stages: think (individual reflection), pair (discussion in pairs), and share (sharing discussion results with the class). The research instruments used were pre-tests and post-tests to measure students' understanding before and after the treatment. The Wilcoxon test results for the experimental group showed a significant improvement between pre-test and post-test scores, indicating that the TPS model effectively enhanced students’ comprehension. Furthermore, the Mann-Whitney test showed a significant difference between the post-test scores of the experimental and control groups, suggesting that students taught using the TPS model achieved a higher level of understanding compared to those taught with conventional methods

هدف این پژوهش بررسی اجرای الگوی یادگیری تعاونی از نوع Think Pair Share و تأثیر آن بر بهبود درک دانش‌آموزان در آموزش دینی اسلامی در دبیرستان دولتی شماره ۱ Airgegas است. زمینه این پژوهش، پایین بودن سطح درک دانش‌آموزان از محتوای آموزش دینی اسلامی است که به استفاده از روش‌های تدریس یکنواخت و غیرفعال نسبت داده می‌شود. این پژوهش با رویکرد کمی انجام شده و شامل دو کلاس نمونه است: یک کلاس آزمایشی که الگوی Think Pair Share را به کار می‌گیرد و یک کلاس کنترل که از روش‌های تدریس متداول استفاده می‌کند. اجرای الگوی TPS در کلاس آزمایشی از طریق سه مرحله انجام شد: تفکر (تأمل فردی)، جفت (بحث دو نفره) و اشتراک‌گذاری (ارائه نتایج بحث به کلاس). ابزارهای پژوهش شامل پیش‌آزمون و پس‌آزمون برای سنجش میزان درک دانش‌آموزان پیش و پس از مداخله بود. نتایج آزمون ویلکاکسون برای گروه آزمایشی نشان داد که بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون بهبود معناداری وجود دارد که بیانگر اثربخشی الگوی TPS در ارتقای درک دانش‌آموزان است. افزون بر این، آزمون من‌ویتنی تفاوت معناداری را میان نمرات پس‌آزمون گروه‌های آزمایشی و کنترل نشان داد که حاکی از آن است دانش‌آموزانی که با الگوی TPS آموزش دیده‌اند، سطح بالاتری از درک را نسبت به دانش‌آموزان آموزش‌دیده با روش‌های متداول کسب کرده‌اند.

Purpose: This study aimed to examine research trends in Montessori-focused postgraduate theses completed in Türkiye between 2020 and 2025 and to identify their disciplinary, methodological, and participant-related characteristics. Method: The study employed descriptive document analysis and was based on a thesis-level dataset constructed from full-text theses available through the National Thesis Center of the Council of Higher Education (YÖK). Duplicate records were removed, and all included theses were rechecked against their full texts. The final corpus consisted of 44 unique postgraduate theses. Relevant PRISMA-ScR principles informed the identification, eligibility assessment, and reporting process to enhance transparency. Findings: Of the 44 theses, 39 were master’s theses (88.6%) and five were doctoral dissertations (11.4%). Education Sciences constituted the largest disciplinary field (n = 21, 47.7%), followed by Architecture/Design (n = 9, 20.5%) and Health/Psychology/Child Development (n = 6, 13.6%). The highest number of theses were completed in 2021 (n = 11) and 2023 (n = 10). Among studies involving human participants, teachers/educators and preschool or early-childhood children were the most frequently represented groups, while some theses focused on buildings, products, documents, and other non-human units of analysis. Qualitative research was the most common methodological approach, followed by experimental, quasi-experimental, and single-subject studies; document-, design-, architectural-, and meta-analytic studies; mixed-method studies; and survey, correlational, and comparative quantitative studies. Conclusion: The findings indicate that Montessori-focused postgraduate research in Türkiye demonstrates substantial disciplinary and methodological diversity. However, research remains concentrated in particular disciplinary fields and study groups, suggesting a need for broader disciplinary representation and greater diversity in future Montessori research.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی روندهای پژوهشی در پایان‌نامه‌های تحصیلات تکمیلی با محوریت مونته‌سوری که در ترکیه بین سال‌های ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ انجام شده‌اند و شناسایی ویژگی‌های رشته‌ای، روش‌شناختی و مرتبط با شرکت‌کنندگان آن‌ها صورت گرفته است. روش: این مطالعه از تحلیل اسنادی توصیفی بهره برده و بر پایه مجموعه داده‌ای در سطح پایان‌نامه که از متن کامل پایان‌نامه‌های موجود در مرکز ملی پایان‌نامه‌های شورای آموزش عالی (YÖK) استخراج شده، انجام شده است. رکوردهای تکراری حذف شده و تمامی پایان‌نامه‌های وارد شده مجدداً با متن کامل آن‌ها تطبیق داده شده‌اند. مجموعه نهایی شامل ۴۴ پایان‌نامه تحصیلات تکمیلی منحصربه‌فرد بود. اصول مرتبط با PRISMA-ScR جهت شناسایی، ارزیابی صلاحیت و فرایند گزارش‌دهی به منظور افزایش شفافیت به کار گرفته شد. یافته‌ها: از میان ۴۴ پایان‌نامه، ۳۹ مورد پایان‌نامه کارشناسی‌ارشد (۸۸/۶٪) و پنج مورد رساله دکتری (۱۱/۴٪) بودند. علوم تربیتی بزرگ‌ترین حوزه رشته‌ای را تشکیل می‌داد (n = 21، ۴۷/۷٪)، و پس از آن معماری/طراحی (n = 9، ۲۰/۵٪) و سلامت/روان‌شناسی/رشد کودک (n = 6، ۱۳/۶٪) قرار داشتند. بیشترین تعداد پایان‌نامه‌ها در سال ۲۰۲۱ (n = 11) و ۲۰۲۳ (n = 10) تکمیل شده‌اند. در میان مطالعاتی که شرکت‌کنندگان انسانی داشتند، معلمان/مربیان و کودکان پیش‌دبستانی یا اوایل کودکی بیشترین فراوانی را داشتند، در حالی که برخی پایان‌نامه‌ها بر ساختمان‌ها، محصولات، اسناد و سایر واحدهای تحلیل غیرانسانی متمرکز بودند. پژوهش کیفی رایج‌ترین رویکرد روش‌شناختی بود و پس از آن مطالعات آزمایشی، شبه‌آزمایشی و تک‌آزمودنی؛ مطالعات اسنادی، طراحی، معماری و فراتحلیلی؛ مطالعات آمیخته؛ و مطالعات کمی پیمایشی، همبستگی و مقایسه‌ای قرار داشتند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که پژوهش‌های تحصیلات تکمیلی با محوریت مونته‌سوری در ترکیه از تنوع قابل توجهی در حوزه‌های رشته‌ای و روش‌شناختی برخوردار است. با این حال، پژوهش‌ها عمدتاً در حوزه‌ها و گروه‌های خاصی متمرکز مانده‌اند که این امر بیانگر نیاز به نمایندگی گسترده‌تر رشته‌ای و تنوع بیشتر در پژوهش‌های آتی مونته‌سوری است.

Inclusive education aims to offer equitable learning opportunities, meaningful participation, and a sense of belonging to students with special needs within regular school environments. This study examined teachers lived experiences in implementing inclusive education and the support strategies they employed to address the diverse needs of learners. Utilizing a phenomenological qualitative design, the study involved eight regular classroom teachers from Van Lang School and Doan Thi Diem Halong School in Halong City, Quang Ninh Province, Vietnam, who were selected through purposive sampling. Data were gathered through semi-structured individual interviews and analyzed using a thematic analysis. The findings identified eight themes: inclusive education as equality and belonging, flexible and differentiated teaching strategies, peer support and meaningful participation, emotional and behavioral management, limited formal training and experiential learning, collaboration with parents and school personnel, challenges in resources, time, and classroom management, and positive experiences of student success and inclusion. Teachers noted that inclusive education requires patience, adaptability, collaboration, continuous learning, and meaningful opportunities for students to participate. The findings further suggest that effective inclusion requires more than individual teacher efforts; it relies on professional development, adequate resources, collaborative support, systematic monitoring, and a supportive classroom culture. Based on the findings, an Inclusive Classroom Support and Development (ICSD) Framework was proposed to enhance teacher capacity, stakeholder collaboration, classroom resources, student-centered engagement, monitoring and evaluation, and inclusive classroom culture. This study highlights the importance of coordinated school-level support to strengthen inclusive education practices and improve the experiences of students with special needs in regular school settings.

آموزش فراگیر با هدف ارائه فرصت‌های یادگیری برابر، مشارکت معنادار و احساس تعلق به دانش‌آموزان با نیازهای ویژه در محیط‌های مدارس عادی طراحی شده است. این پژوهش به بررسی تجارب زیسته معلمان در اجرای آموزش فراگیر و راهبردهای حمایتی مورد استفاده آنان برای پاسخ‌گویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان پرداخت. با بهره‌گیری از طرح کیفی پدیدارشناسانه، هشت معلم کلاس عادی از مدارس Van Lang و Doan Thi Diem Halong در شهر Halong، استان Quang Ninh، ویتنام، که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده بودند، در این مطالعه شرکت کردند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی گردآوری و با استفاده از تحلیل تماتیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها هشت تم را شناسایی کردند: آموزش فراگیر به‌مثابه برابری و تعلق، راهبردهای تدریس انعطاف‌پذیر و تمایز یافته، حمایت همسالان و مشارکت معنادار، مدیریت هیجانی و رفتاری، آموزش رسمی محدود و یادگیری تجربی، همکاری با والدین و کارکنان مدرسه، چالش‌های منابع، زمان و مدیریت کلاس، و تجارب مثبت موفقیت و فراگیری دانش‌آموزان. معلمان اشاره کردند که آموزش فراگیر مستلزم صبر، سازگاری، همکاری، یادگیری مستمر و فرصت‌های معنادار برای مشارکت دانش‌آموزان است. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که فراگیری مؤثر فراتر از تلاش‌های فردی معلمان بوده و به توسعه حرفه‌ای، منابع کافی، حمایت‌های مشارکتی، پایش نظام‌مند و فرهنگ حمایتی کلاس نیازمند است. بر اساس یافته‌ها، چارچوب حمایت و توسعه کلاس فراگیر (ICSD) برای ارتقای ظرفیت معلمان، همکاری ذی‌نفعان، منابع کلاسی، مشارکت دانش‌آموزمحور، پایش و ارزیابی و فرهنگ کلاس فراگیر پیشنهاد شد. این پژوهش بر اهمیت حمایت هماهنگ در سطح مدرسه برای تقویت شیوه‌های آموزش فراگیر و بهبود تجارب دانش‌آموزان با نیازهای ویژه در محیط‌های مدارس عادی تأکید می‌کند.

Engineering education in Nigeria is critical for national technological development and economic transformation. However, the sector faces persistent challenges, including inadequate funding, obsolete curricula, poor laboratory facilities, a shortage of qualified academic staff, and weak industry‑academia linkages. This article provides a comprehensive analysis of the current state of engineering education in Nigerian universities and polytechnics. Using a mixed‑methods approach comprising a review of policy documents, institutional surveys, and comparative benchmarking with global best practices, the study identifies key bottlenecks. Results show that only 38% of accredited engineering programmes meet minimum laboratory equipment standards, and student‑to‑lecturer ratios exceed 35:1 in 70% of institutions. Additionally, less than 20% of engineering graduates undergo industrial training of acceptable quality. The article presents a detailed table of accreditation status from the Council for the Regulation of Engineering in Nigeria (COREN) and another on graduate employability. Findings indicate a widening gap between curricular content and industry needs, leading to high graduate unemployment despite reported skill shortages. Recommendations include a sustainable funding model, mandatory curriculum revision every five years, establishment of regional engineering hubs, and a compulsory one‑year industry residency for lecturers. Policy implications for the National Universities Commission (NUC) and COREN are discussed. The article concludes that without urgent structural reforms, Nigeria’s vision of becoming a technologically driven economy by 2030 will remain unattainable.

آموزش مهندسی در نیجریه برای توسعه فناوری ملی و تحول اقتصادی اهمیت اساسی دارد. با این حال، این بخش با چالش‌های مداومی از جمله کمبود بودجه، برنامه‌های درسی منسوخ، امکانات آزمایشگاهی ضعیف، کمبود اعضای هیئت علمی واجد شرایط و پیوندهای ضعیف میان صنعت و دانشگاه مواجه است. این مقاله تحلیلی جامع از وضعیت فعلی آموزش مهندسی در دانشگاه‌ها و پلی‌تکنیک‌های نیجریه ارائه می‌دهد. با استفاده از رویکردی ترکیبی شامل مرور اسناد سیاستی، پیمایش‌های نهادی و مقایسه با بهترین رویه‌های جهانی، پژوهش گلوگاه‌های کلیدی را شناسایی می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که تنها ۳۸٪ از برنامه‌های مهندسی دارای اعتبار، حداقل استانداردهای تجهیزات آزمایشگاهی را رعایت می‌کنند و نسبت دانشجو به استاد در ۷۰٪ مؤسسات بیش از ۳۵ به ۱ است. همچنین کمتر از ۲۰٪ فارغ‌التحصیلان مهندسی، آموزش صنعتی با کیفیت قابل قبول را می‌گذرانند. مقاله جدولی تفصیلی از وضعیت اعتباربخشی شورای تنظیم مهندسی نیجریه (COREN) و جدولی دیگر درباره اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان ارائه می‌دهد. یافته‌ها نشان‌دهنده شکاف فزاینده میان محتوای برنامه‌های درسی و نیازهای صنعت است که منجر به بیکاری بالای فارغ‌التحصیلان علی‌رغم کمبود مهارت‌های گزارش‌شده می‌شود. توصیه‌ها شامل مدل تأمین مالی پایدار، بازنگری اجباری برنامه‌های درسی هر پنج سال، ایجاد قطب‌های منطقه‌ای مهندسی و الزام یک سال اقامت صنعتی برای اعضای هیئت علمی است. پیامدهای سیاستی برای کمیسیون دانشگاه‌های ملی (NUC) و COREN مورد بحث قرار گرفته است. مقاله نتیجه می‌گیرد که بدون اصلاحات ساختاری فوری، چشم‌انداز نیجریه برای تبدیل شدن به اقتصادی مبتنی بر فناوری تا سال ۲۰۳۰ دست‌نیافتنی خواهد بود.

Abstract This study examined the relationship between early learners’ cognitive flexibility and the effectiveness of child-centred pedagogies in early childhood classrooms. It had three objectives: to explore how cognitive flexibility relates to learner engagement and participation; to examine its relationship with independent learning and autonomy; and to assess its connection with critical thinking and creativity. The study used a descriptive survey design, supported by a correlational approach. Data were collected through teacher questionnaires, classroom observation checklists, and semi-structured interviews. Of the 40 teacher questionnaires distributed, 36 were returned, representing a 90% response rate. Descriptive statistics were used to summarize questionnaire responses, while observations and interviews provided qualitative evidence about classroom behaviours and teachers’ perceptions. Correlation coefficients were calculated to examine associations between cognitive flexibility and selected indicators of child-centred learning. The results showed positive relationships between cognitive flexibility and learner engagement (r =. .78), independent learning (r =. .74), and critical thinking (r =. .81). Observations and interviews also indicated that learners who adapted more readily to changing activities tended to participate actively, attempt tasks more independently, and generate alternative ideas during play, inquiry, and problem-solving activities. The findings suggest that cognitive flexibility is an important learner characteristic in child-centred classrooms, and that these environments can offer children opportunities to practise adaptive thinking. The study recommends deliberately incorporating flexible, play-based, inquiry-oriented, collaborative, and problem-solving activities, alongside appropriate scaffolding for learners who have difficulty with transitions. These findings should be interpreted as evidence of association rather than causal effects. Keywords: Cognitive flexibility, early learners, child-centred pedagogy, learner engagement, independent learning, autonomy, critical thinking, creativity.

چکیده پژوهش حاضر به بررسی رابطه بین انعطاف‌پذیری شناختی یادگیرندگان ابتدایی و اثربخشی رویکردهای آموزشی کودک‌محور در کلاس‌های آموزش کودکان پرداخت. این پژوهش سه هدف داشت: بررسی چگونگی ارتباط انعطاف‌پذیری شناختی با مشارکت و درگیری یادگیرنده؛ بررسی رابطه آن با یادگیری مستقل و خودمختاری؛ و ارزیابی ارتباط آن با تفکر انتقادی و خلاقیت. این مطالعه از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی با رویکرد همبستگی بهره گرفت. داده‌ها از طریق پرسشنامه معلمان، چک‌لیست‌های مشاهده کلاس و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری شد. از میان ۴۰ پرسشنامه توزیع‌شده بین معلمان، ۳۶ پرسشنامه بازگردانده شد که معادل ۹۰٪ نرخ پاسخ‌دهی بود. برای خلاصه‌سازی پاسخ‌های پرسشنامه از آمار توصیفی استفاده شد و مشاهدات و مصاحبه‌ها شواهد کیفی درباره رفتارهای کلاسی و ادراکات معلمان فراهم کردند. برای بررسی ارتباط بین انعطاف‌پذیری شناختی و شاخص‌های منتخب یادگیری کودک‌محور، ضرایب همبستگی محاسبه شد. نتایج نشان داد که بین انعطاف‌پذیری شناختی و مشارکت یادگیرنده (r = .78)، یادگیری مستقل (r = .74) و تفکر انتقادی (r = .81) روابط مثبت وجود دارد. مشاهدات و مصاحبه‌ها نیز نشان دادند که یادگیرندگانی که سریع‌تر با فعالیت‌های متغیر سازگار می‌شوند، تمایل بیشتری به مشارکت فعال، تلاش مستقل در انجام تکالیف و تولید ایده‌های جایگزین در جریان بازی، پژوهش و فعالیت‌های حل مسئله دارند. یافته‌ها حاکی از آن است که انعطاف‌پذیری شناختی یکی از ویژگی‌های مهم یادگیرنده در کلاس‌های کودک‌محور است و این محیط‌ها می‌توانند فرصت‌هایی برای تمرین تفکر تطبیقی در اختیار کودکان قرار دهند. پژوهش توصیه می‌کند که فعالیت‌های انعطاف‌پذیر، مبتنی بر بازی، پژوهش‌محور، مشارکتی و حل مسئله به طور هدفمند، همراه با حمایت مناسب برای یادگیرندگانی که در انتقال بین فعالیت‌ها مشکل دارند، در برنامه درسی گنجانده شود. این یافته‌ها باید به عنوان شواهدی از وجود ارتباط و نه اثرات علی تفسیر شوند.

Inclusive education fosters equitable learning opportunities, participation, and a sense of belonging among students with diverse abilities and learning needs. This study explored the perspectives and experiences of Junior High School students regarding inclusive education in three O.P. Siena schools in Luzon during the 2025–2026 academic year. An explanatory sequential mixed-methods design was utilized, involving 56 students selected through stratified random sampling for the quantitative phase, followed by qualitative inquiry. Descriptive statistics and Pearson product-moment correlation were used to analyze quantitative data, while thematic analysis was applied to qualitative accounts. The findings indicated positive perspectives across five dimensions: attitude toward inclusion, peer relationships, academic collaboration and participation, social interaction, and sense of belonging. The sense of belonging received the highest mean, with relationships observed among the five dimensions. The strongest correlation was between academic collaboration and participation and social interaction. Qualitative findings identified four themes: acceptance through inclusion, relationships through peer support and interaction, learning through collaboration and assistance, and belonging through respect and classroom membership. Despite these experiences, challenges included limited social engagement beyond classroom activities, uncertainty in interacting with learners with disabilities, and limited understanding of disability and appropriate support strategies. Integrating these findings underscores the importance of strengthening peer relationships, collaborative learning, respectful interactions, and inclusive social opportunities. These results provide a foundation for a student-centered inclusive education program that promotes participation and belonging among learners in the schools.

آموزش فراگیر فرصت‌های یادگیری عادلانه، مشارکت و احساس تعلق را در میان دانش‌آموزان با توانایی‌ها و نیازهای یادگیری متنوع تقویت می‌کند. این پژوهش دیدگاه‌ها و تجارب دانش‌آموزان دوره متوسطه اول را درباره آموزش فراگیر در سه مدرسه O.P. Siena در منطقه لوزون طی سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ مورد بررسی قرار داد. از طرح پژوهش آمیخته ترتیبی توضیحی استفاده شد که شامل ۵۶ دانش‌آموز انتخاب‌شده از طریق نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای برای مرحله کمی و سپس پژوهش کیفی بود. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شد و داده‌های کیفی با تحلیل تماتیک بررسی گردید. یافته‌ها نشان داد که دیدگاه‌های مثبت در پنج بعد وجود دارد: نگرش نسبت به فراگیرسازی، روابط همسالان، همکاری و مشارکت تحصیلی، تعامل اجتماعی و احساس تعلق. احساس تعلق بالاترین میانگین را داشت و بین پنج بعد، روابطی مشاهده شد. قوی‌ترین همبستگی بین همکاری و مشارکت تحصیلی و تعامل اجتماعی بود. یافته‌های کیفی چهار مضمون را شناسایی کرد: پذیرش از طریق فراگیرسازی، روابط از طریق حمایت و تعامل همسالان، یادگیری از طریق همکاری و یاری‌رسانی، و تعلق از طریق احترام و عضویت در کلاس. با وجود این تجارب، چالش‌هایی مانند محدودیت در تعاملات اجتماعی فراتر از فعالیت‌های کلاسی، عدم اطمینان در تعامل با دانش‌آموزان دارای معلولیت و درک محدود از معلولیت و راهبردهای حمایتی مناسب وجود داشت. ادغام این یافته‌ها بر اهمیت تقویت روابط همسالان، یادگیری مشارکتی، تعاملات محترمانه و فرصت‌های اجتماعی فراگیر تأکید می‌کند. این نتایج مبنایی برای برنامه آموزش فراگیر دانش‌آموزمحور فراهم می‌آورد که مشارکت و احساس تعلق را در میان فراگیران مدارس ترویج می‌دهد.

Abstract Competency assessment provides external evidence that Technical-Vocational-Livelihood learners meet nationally defined workplace standards. This implementation case study examined how Ozamiz City School of Arts and Trades prepared for and secured accreditation of a school-based Technical Education and Skills Development Authority competency assessment center. The bounded documentary case covered readiness preparation through accreditation on November 24, 2025. Evidence included policy issuances, technical working group records, personnel designations, facility audits, equipment inventories, workflow simulations, communications with the TESDA Provincial Office, pre-inspection observations, corrective-action records, and the accreditation milestone. Documents were organized chronologically and analyzed through a policy-to-practice compliance matrix and program-logic classification. Five connected workstreams enabled accreditation readiness: governance and staffing, qualification prioritization, assessor-capacity development, facility and equipment compliance, and operational documentation. A pre-inspection on October 15, 2025 identified limited corrective actions, after which the center was accredited for Bread and Pastry Production NC II, Cookery NC II, Technical Drafting NC II, and Shielded Metal Arc Welding NC II. The evidence demonstrates implementation feasibility and organizational readiness, but not improved learner participation or certification because full assessment operations had not begun by the documentary cutoff. The case offers a replicable implementation sequence and a monitoring framework for evaluating access after service delivery begins.

چکیده: ارزیابی شایستگی شواهدی بیرونی فراهم می‌کند که نشان می‌دهد فراگیران شاخه فنی‌حرفه‌ای و مهارتی استانداردهای تعریف‌شده ملی محیط کار را احراز کرده‌اند. این مطالعه موردی اجرایی به بررسی نحوه آماده‌سازی و اخذ اعتبار مرکز ارزیابی شایستگی مبتنی بر مدرسه وابسته به سازمان آموزش فنی و مهارت‌های حرفه‌ای (TESDA) در مدرسه هنرها و فنون شهر Ozamiz پرداخت. این مطالعه موردی مستندسازی‌شده و محدود، فرایند آمادگی تا اخذ اعتبار در تاریخ ۲۴ نوامبر ۲۰۲۵ را پوشش داد. شواهد شامل ابلاغیه‌های سیاستی، سوابق گروه کاری فنی، انتصابات پرسنل، ممیزی امکانات، فهرست تجهیزات، شبیه‌سازی جریان کار، مکاتبات با دفتر استانی TESDA، مشاهدات پیش از بازرسی، سوابق اقدامات اصلاحی و نقطه عطف اعتباربخشی بود. اسناد به ترتیب زمانی سازمان‌دهی و از طریق ماتریس تطابق سیاست تا عمل و طبقه‌بندی منطق برنامه تحلیل شدند. پنج جریان کاری مرتبط آمادگی برای اعتباربخشی را ممکن ساختند: حاکمیت و نیروی انسانی، اولویت‌بندی صلاحیت‌ها، توسعه ظرفیت ارزیابان، انطباق امکانات و تجهیزات، و مستندسازی عملیاتی. در بازرسی اولیه مورخ ۱۵ اکتبر ۲۰۲۵ اقدامات اصلاحی محدودی شناسایی شد و پس از آن مرکز برای دوره‌های Bread and Pastry Production NC II، Cookery NC II، Technical Drafting NC II و Shielded Metal Arc Welding NC II اعتبار دریافت کرد. شواهد نشان‌دهنده امکان‌پذیری اجرا و آمادگی سازمانی است، اما به دلیل آغاز نشدن کامل عملیات ارزیابی تا زمان پایان مستندسازی، بهبود مشارکت فراگیران یا اخذ گواهینامه را نشان نمی‌دهد. این مطالعه موردی، توالی اجرایی قابل تکرار و چارچوبی برای پایش و ارزیابی دسترسی پس از آغاز ارائه خدمات ارائه می‌دهد.

Abstract Scientific literacy supports evidence-based decision-making, technological participation, and informed engagement with social and environmental issues. This study examined Philippine science performance across the 2018, 2022, and 2025 PISA cycles and compared the results with OECD averages and selected high-performing systems. Using comparative secondary-data and policy-document analyses, the study examined mean scores, proficiency distributions, learner and school indicators, and relevant science-education policies. Philippine performance remained nearly unchanged from 357 points in 2018 to 356 in 2022 but increased to 373 in 2025. Although the Philippine–OECD gap narrowed from 132 to 109 points, 68.4% of Filipino learners remained below baseline science proficiency, and only 0.2% attained the highest proficiency levels in 2025. Science performance was associated with socioeconomic conditions, home resources, reading and metacognitive strategies, self-efficacy, school climate, digital access, instructional support, and educational investment. Favorable learner motivation and school belonging coexisted with low proficiency, indicating that willingness to learn was not consistently translated into scientific competence. The findings emphasize coherent curriculum, assessment, teacher development, language support, contextualized inquiry, and equity-sensitive resource allocation as essential to improving scientific literacy.

چکیده: سواد علمی از تصمیم‌گیری مبتنی بر شواهد، مشارکت فناورانه و درگیری آگاهانه با مسائل اجتماعی و زیست‌محیطی حمایت می‌کند. این مطالعه عملکرد علمی فیلیپین را در چرخه‌های ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۵ آزمون PISA بررسی و نتایج را با میانگین‌های OECD و برخی نظام‌های با عملکرد بالا مقایسه کرد. با استفاده از تحلیل داده‌های ثانویه مقایسه‌ای و اسناد سیاستی، این پژوهش به بررسی میانگین نمرات، توزیع سطوح شایستگی، شاخص‌های مربوط به یادگیرندگان و مدارس و سیاست‌های مرتبط با آموزش علوم پرداخت. عملکرد فیلیپین تقریباً بدون تغییر از ۳۵۷ امتیاز در سال ۲۰۱۸ به ۳۵۶ در سال ۲۰۲۲ باقی ماند، اما در سال ۲۰۲۵ به ۳۷۳ افزایش یافت. اگرچه فاصله فیلیپین با OECD از ۱۳۲ به ۱۰۹ امتیاز کاهش یافت، ۶۸.۴٪ از دانش‌آموزان فیلیپینی همچنان زیر سطح پایه شایستگی علمی باقی ماندند و تنها ۰.۲٪ در سال ۲۰۲۵ به بالاترین سطوح شایستگی دست یافتند. عملکرد علمی با شرایط اجتماعی-اقتصادی، منابع خانگی، راهبردهای خواندن و فراشناختی، خودکارآمدی، جو مدرسه، دسترسی دیجیتال، حمایت آموزشی و سرمایه‌گذاری آموزشی مرتبط بود. انگیزش مطلوب یادگیرندگان و احساس تعلق به مدرسه همزمان با شایستگی پایین مشاهده شد که نشان می‌دهد تمایل به یادگیری همواره به شایستگی علمی منجر نمی‌شود. یافته‌ها بر انسجام برنامه درسی، ارزشیابی، توسعه معلم، حمایت زبانی، پژوهش زمینه‌مند و تخصیص منابع حساس به عدالت به عنوان عناصر اساسی برای ارتقای سواد علمی تأکید می‌کند.

This study investigated the effects of the Outcomes-Based Independent Learning Paradigm (OBILP) on Grade 10 students’ engagement and performance in chemistry, focusing on the domains of gas laws, biomolecules, and chemical equations and reactions. An Explanatory Sequential Mixed-Methods design was employed. The quantitative phase utilized a quasi-experimental pretest–posttest control group design involving Grade 10 students from Bacayawan National High School during the school year 2022–2023. Results indicated that both control and experimental groups exhibited very high levels of affective engagement and high levels of behavioral and cognitive engagement, with no significant differences across the three components. However, the experimental group achieved significantly higher mean scores (p = 0.010) and mean gain scores (p = 0.035) than the control group. No significant correlation was found between students’ engagement and performance before and after the intervention. The qualitative phase, through interviews and student journal entries, provided explanatory insights into these findings, revealing that OBILP enhanced student engagement and performance, while chemical reactions and equations remained the most challenging topic domain. These results suggest that OBILP has the potential to improve chemistry learning outcomes, although future studies should employ larger samples and broader contexts to strengthen generalizability.

این پژوهش تأثیرات الگوی یادگیری مستقل مبتنی بر نتایج (OBILP) را بر مشارکت و عملکرد دانش‌آموزان پایه دهم در درس شیمی، با تمرکز بر حوزه‌های قوانین گازها، بیومولکول‌ها و معادلات و واکنش‌های شیمیایی مورد بررسی قرار داد. روش پژوهش، طرح آمیخته تبیینی متوالی بود. در مرحله کمی، از طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل استفاده شد که دانش‌آموزان پایه دهم دبیرستان Bacayawan در سال تحصیلی 2022–2023 را دربر می‌گرفت. نتایج نشان داد که هر دو گروه کنترل و آزمایش دارای سطوح بسیار بالای مشارکت عاطفی و سطوح بالای مشارکت رفتاری و شناختی بودند و تفاوت معناداری در سه مؤلفه مشاهده نشد. با این حال، گروه آزمایش میانگین نمرات (p = 0.010) و میانگین نمرات افزایشی (p = 0.035) به طور معناداری بالاتری نسبت به گروه کنترل کسب کرد. هیچ همبستگی معناداری بین مشارکت و عملکرد دانش‌آموزان پیش و پس از مداخله مشاهده نشد. مرحله کیفی پژوهش، از طریق مصاحبه‌ها و یادداشت‌های روزانه دانش‌آموزان، بینش‌های تبیینی درباره این یافته‌ها ارائه داد و نشان داد که OBILP موجب ارتقای مشارکت و عملکرد دانش‌آموزان شده است، در حالی که واکنش‌ها و معادلات شیمیایی همچنان چالش‌برانگیزترین حوزه موضوعی باقی مانده‌اند. این نتایج حاکی از آن است که OBILP پتانسیل بهبود پیامدهای یادگیری شیمی را دارد، هرچند مطالعات آینده باید با نمونه‌های بزرگ‌تر و زمینه‌های گسترده‌تر انجام شود تا قابلیت تعمیم نتایج افزایش یابد.

Background Suicide is a leading cause of death among young adults, yet few studies have examined longitudinal trajectories of suicidal ideation and attempts across the academic year in UK university students. Aims The study aimed to identify demographic and psychosocial factors associated with lifetime suicide risk, examine factors associated with changes in risk trajectories, and evaluate the relationship between suicidal ideation and attempts over an academic year. Method Participants comprised 3295 students from 5 UK universities who completed longitudinal surveys in autumn and spring terms 2021–2024 in the Nurture-U study. Suicidal ideation and attempts were assessed with Columbia Suicide Severity Rating Scale items. Demographic, psychosocial and mental health measures were examined as potential risk and protective factors. Regression models with multiple imputation were used, with case–control analyses for smaller subgroups. Results Approximately 45.5% of students reported baseline lifetime suicidal ideation and 9.5% reported a past attempt. Factors associated with lifetime suicidal ideation included minoritised sexual orientation or ethnic background, male or gender-diverse identity, previous mental health treatment and adverse childhood experiences. Among students with lifetime ideation at baseline, 61.1% did not report ideation in the spring term, whereas new-onset ideation occurred in 3.5% of participants. Among students with prior ideation only, 1.3% made a suicide attempt during the academic year, whereas 10.5% with prior attempt history made a suicide attempt. Increases in depressive symptoms and rumination were associated with new attempts at follow-up. Conclusions Most students experiencing suicidal ideation during university have risk factors before university entry. Suicidal ideation alone showed limited specificity for identifying those most at risk of future attempts, highlighting the importance of targeted support for high-risk groups and ongoing monitoring of symptoms throughout the academic year.

زمینه: خودکشی یکی از علل اصلی مرگ در میان بزرگسالان جوان است، با این حال مطالعات اندکی به بررسی سیرهای طولی افکار خودکشی و اقدام به خودکشی در طول سال تحصیلی در میان دانشجویان دانشگاه‌های بریتانیا پرداخته‌اند. اهداف: هدف این مطالعه شناسایی عوامل جمعیت‌شناختی و روانی‌اجتماعی مرتبط با خطر خودکشی در طول عمر، بررسی عوامل مرتبط با تغییرات در سیرهای خطر و ارزیابی رابطه بین افکار خودکشی و اقدام به خودکشی در طول یک سال تحصیلی بود. روش: شرکت‌کنندگان شامل ۳۲۹۵ دانشجو از ۵ دانشگاه بریتانیا بودند که در قالب مطالعه Nurture-U، پرسشنامه‌های طولی را در ترم‌های پاییز و بهار سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ تکمیل کردند. افکار خودکشی و اقدام به خودکشی با استفاده از آیتم‌های Columbia Suicide Severity Rating Scale ارزیابی شد. متغیرهای جمعیت‌شناختی، روانی‌اجتماعی و سلامت روان به عنوان عوامل خطر و محافظتی بالقوه مورد بررسی قرار گرفتند. مدل‌های رگرسیون با برآورد چندگانه و تحلیل‌های مورد-شاهد برای زیرگروه‌های کوچکتر به کار رفت. نتایج: حدود ۴۵.۵٪ از دانشجویان در ابتدا افکار خودکشی در طول عمر و ۹.۵٪ اقدام به خودکشی قبلی را گزارش کردند. عوامل مرتبط با افکار خودکشی در طول عمر شامل گرایش جنسی یا پیشینه قومی اقلیت، هویت مرد یا جنسیت متنوع، سابقه درمان سلامت روان و تجارب منفی دوران کودکی بود. در میان دانشجویانی که در ابتدا افکار خودکشی در طول عمر داشتند، ۶۱.۱٪ در ترم بهار افکار خودکشی را گزارش نکردند، در حالی که افکار خودکشی جدید در ۳.۵٪ از شرکت‌کنندگان رخ داد. در میان دانشجویانی که فقط سابقه افکار خودکشی داشتند، ۱.۳٪ در طول سال تحصیلی اقدام به خودکشی کردند، در حالی که ۱۰.۵٪ از افرادی که سابقه اقدام به خودکشی داشتند، اقدام مجدد به خودکشی داشتند. افزایش علائم افسردگی و نشخوار فکری با اقدام به خودکشی جدید در پیگیری مرتبط بود. نتیجه‌گیری: اکثر دانشجویانی که در دانشگاه افکار خودکشی را تجربه می‌کنند، پیش از ورود به دانشگاه دارای عوامل خطر هستند. افکار خودکشی به تنهایی ویژگی محدودی برای شناسایی افراد در معرض خطر بالای اقدام به خودکشی در آینده نشان داد و این امر اهمیت حمایت هدفمند از گروه‌های پرخطر و پایش مداوم علائم در طول سال تحصیلی را برجسته می‌کند.

Abstract Collegiate student-athletes manage simultaneous academic, athletic, psychological, and social demands, yet institution-specific evidence remains limited in Northwestern Mindanao. This descriptive quantitative study examined academic-athletic role strain, psychological need satisfaction, perceived mental health stigma, perceived social support, and self-reported mental health challenges among 150 student-athletes from an estimated institutional population of approximately 400. A 48-item researcher-developed questionnaire was informed by established theories and measures, reviewed by three subject-matter validators, and pilot tested with 50 student-athletes from other universities. Pilot-test Cronbach’s alpha coefficients ranged from .76 to .85. Descriptive statistics showed moderate academic-athletic role strain (M = 2.92, SD = 0.70), with institutional expectations receiving the highest dimension mean; moderate psychological need satisfaction (M = 3.12, SD = 0.72), with relatedness highest and autonomy lowest; moderate perceived mental health stigma (M = 2.68, SD = 0.83); and high perceived social support (M = 3.26, SD = 0.64), led by teammate and coach support. Self-reported mental health challenges were moderate overall (M = 2.91, SD = 0.75), with stress and anxiety having the highest numerical means. The findings portray a setting in which strong athletic social networks coexist with moderate role strain, stigma, psychological-need satisfaction, and mental health challenges. Because the instrument was researcher-developed, the sample came from one institution, and the analysis was descriptive, the results should not be interpreted as clinical diagnoses, population prevalence estimates, or evidence of relationships or causation. The study provides baseline evidence for reviewing academic-athletic coordination, autonomy-supportive practices, mental health communication, counseling access, and referral pathways.

دانشجویان ورزشکار همزمان با تقاضاهای تحصیلی، ورزشی، روان‌شناختی و اجتماعی مواجه هستند، اما شواهد مبتنی بر نهاد در شمال‌غرب میندانائو محدود باقی مانده است. این مطالعه توصیفی کمی به بررسی فشار نقش تحصیلی-ورزشی، ارضای نیازهای روان‌شناختی، انگ ادراک‌شده سلامت روان، حمایت اجتماعی ادراک‌شده و چالش‌های سلامت روان خودگزارش‌دهی شده در میان ۱۵۰ دانشجوی ورزشکار از جمعیت نهادی تقریبی ۴۰۰ نفر پرداخت. پرسشنامه‌ای ۴۸ ماده‌ای که توسط پژوهشگر تدوین شده بود، بر اساس نظریه‌ها و ابزارهای معتبر تهیه شد، توسط سه داور موضوعی مورد بازبینی قرار گرفت و با ۵۰ دانشجوی ورزشکار از دانشگاه‌های دیگر به صورت آزمایشی اجرا شد. ضرایب آلفای کرونباخ در آزمون آزمایشی بین ۰٫۷۶ تا ۰٫۸۵ بود. آمار توصیفی نشان داد فشار نقش تحصیلی-ورزشی در سطح متوسط (میانگین = ۲٫۹۲، انحراف معیار = ۰٫۷۰) است که انتظارات نهادی بالاترین میانگین بعد را داشت؛ ارضای نیازهای روان‌شناختی در سطح متوسط (میانگین = ۳٫۱۲، انحراف معیار = ۰٫۷۲) بود که ارتباط بالاترین و خودمختاری پایین‌ترین مقدار را داشت؛ انگ ادراک‌شده سلامت روان در سطح متوسط (میانگین = ۲٫۶۸، انحراف معیار = ۰٫۸۳)؛ و حمایت اجتماعی ادراک‌شده در سطح بالا (میانگین = ۳٫۲۶، انحراف معیار = ۰٫۶۴) بود که حمایت هم‌تیمی و مربی پیشتاز بودند. چالش‌های سلامت روان خودگزارش‌دهی شده در کل در سطح متوسط (میانگین = ۲٫۹۱، انحراف معیار = ۰٫۷۵) قرار داشت که استرس و اضطراب بالاترین میانگین عددی را داشتند. یافته‌ها محیطی را ترسیم می‌کند که در آن شبکه‌های اجتماعی ورزشی قوی در کنار فشار نقش متوسط، انگ، ارضای نیازهای روان‌شناختی و چالش‌های سلامت روانی قرار دارند. با توجه به اینکه ابزار پژوهشگرساخته بود، نمونه از یک نهاد انتخاب شده و تحلیل توصیفی بود، نتایج نباید به عنوان تشخیص بالینی، برآورد شیوع جمعیتی یا شواهدی از روابط یا علیت تفسیر شود. این مطالعه شواهد پایه‌ای برای بازنگری در هماهنگی تحصیلی-ورزشی، شیوه‌های حمایت از خودمختاری، ارتباطات سلامت روان، دسترسی به مشاوره و مسیرهای ارجاع فراهم می‌کند.

Individuals’ perceptions and behaviors may vary based on the culture to which they belong. Environmental studies within cultural contexts have piqued the interest of professionals in architecture and psychology. Because colour plays an important role in creating a specific environment and responses to colour were equivocal, this study investigates colour preferences across different types of venues. Using a qualitative research method, it examines the impact of colour on cultural codes in interior spaces of various dwelling typologies. A literature study and comparative analysis were carried out in Türkiye, Japan, and Norway. Culture, colour perception, interior design, colour use in interior spaces, housing typology, colour use in housing, and the cultural significance of colour were all investigated. The study also examined the cross-cultural meanings of colour perception in interior design within housing typologies, as well as the common and differing aspects of colour preferences, material usage, and spatial atmosphere observed in Turkish, Japanese, and Norwegian housing, by relating existing studies to the research topic. Thus, the goal was to add to the literature by undertaking thorough and methodical research. Because this study also includes an intercultural assessment of colours, the Natural Colour System (NCS) was chosen as a reference for the analysis. The use of a global standards framework for globally correct colour definitions is critical to this research.

ادراک‌ها و رفتارهای افراد ممکن است بر اساس فرهنگی که به آن تعلق دارند متفاوت باشد. مطالعات محیطی در بسترهای فرهنگی توجه متخصصان معماری و روان‌شناسی را به خود جلب کرده است. از آنجا که رنگ نقش مهمی در ایجاد یک محیط خاص ایفا می‌کند و واکنش‌ها به رنگ مبهم بوده است، این پژوهش به بررسی ترجیحات رنگی در انواع مختلف فضاها می‌پردازد. با استفاده از روش پژوهش کیفی، تأثیر رنگ بر کدهای فرهنگی در فضاهای داخلی گونه‌های مختلف مسکونی بررسی می‌شود. مطالعه مروری و تحلیل تطبیقی در ترکیه، ژاپن و نروژ انجام شده است. فرهنگ، ادراک رنگ، طراحی داخلی، کاربرد رنگ در فضاهای داخلی، گونه‌شناسی مسکن، کاربرد رنگ در مسکن و اهمیت فرهنگی رنگ همگی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. این پژوهش همچنین معانی بین‌فرهنگی ادراک رنگ در طراحی داخلی در گونه‌شناسی مسکن، و جنبه‌های مشترک و متفاوت ترجیحات رنگی، استفاده از مصالح و جو فضایی مشاهده‌شده در خانه‌های ترکیه‌ای، ژاپنی و نروژی را با ارتباط دادن مطالعات موجود به موضوع پژوهش بررسی کرده است. بنابراین هدف، افزودن به ادبیات موضوع از طریق انجام پژوهشی جامع و روشمند بوده است. از آنجا که این پژوهش شامل ارزیابی بین‌فرهنگی رنگ‌ها نیز می‌شود، سیستم رنگ طبیعی (NCS) به عنوان مرجع برای تحلیل انتخاب شده است. استفاده از چارچوب استاندارد جهانی برای تعریف صحیح رنگ‌ها در سطح جهانی برای این پژوهش حیاتی است.

Background The Interactive-Constructive-Active-Passive (ICAP) framework makes assumptions about the relationships between observable types of learning activities (passive, active, constructive, interactive), cognitive processes, and learning outcomes. Yet, rigorous empirical studies are still lacking establishing the validity of the ICAP framework. Aims This study investigates the effects of student engagement in passive, active, constructive and interactive learning activities on their surface and deep knowledge gain, and their motivation. Additionally, the study aims to determine the associations between students’ cognitive processes, their learning activities, as well as surface and deep knowledge gain. Sample Participants were 249 pre-service teachers. Methods After reading a text on multimedia learning, participants were asked to reread the text (passive condition), to underline central information in the text (active condition), to work on three open-ended tasks addressing the text (constructive condition), or to work on the same tasks in pairs (interactive condition). Results No statistically significant effects of condition on surface or deep knowledge could be detected. Regarding motivation, participants in the interactive condition reported statistically significantly higher levels of perceived relatedness compared to all other conditions. Furthermore, only participants in the interactive condition reported statistically significantly higher levels of interactive cognitive processes compared to those in all other conditions. Constructive cognitive processes were statistically significantly negatively associated with deep knowledge gain. Conclusion The findings suggest that the empirical foundation supporting the ICAP framework may not yet be sufficiently robust. Yet, more research is needed that applies a more rigorous methodology exploring the ICAP framework.

زمینه: چارچوب تعاملی-سازنده-فعال-منفعل (ICAP) فرضیاتی را درباره روابط میان انواع قابل مشاهده فعالیت‌های یادگیری (منفعل، فعال، سازنده، تعاملی)، فرایندهای شناختی و پیامدهای یادگیری مطرح می‌کند. با این حال، مطالعات تجربی دقیق که روایی چارچوب ICAP را اثبات کنند، هنوز وجود ندارند. اهداف: این مطالعه تأثیر مشارکت دانشجویان در فعالیت‌های یادگیری منفعل، فعال، سازنده و تعاملی را بر کسب دانش سطحی و عمقی و انگیزش آن‌ها بررسی می‌کند. همچنین، هدف مطالعه تعیین روابط میان فرایندهای شناختی دانشجویان، فعالیت‌های یادگیری آن‌ها و نیز کسب دانش سطحی و عمقی است. نمونه: شرکت‌کنندگان شامل ۲۴۹ معلم پیش‌خدمت بودند. روش‌ها: پس از مطالعه متنی درباره یادگیری چندرسانه‌ای، از شرکت‌کنندگان خواسته شد متن را مجدداً مطالعه کنند (شرایط منفعل)، اطلاعات مرکزی متن را خط بکشند (شرایط فعال)، به سه پرسش بازپاسخ مرتبط با متن پاسخ دهند (شرایط سازنده)، یا همین وظایف را به صورت دو نفره انجام دهند (شرایط تعاملی). نتایج: هیچ اثر معنادار آماری از شرایط بر دانش سطحی یا عمقی مشاهده نشد. در خصوص انگیزش، شرکت‌کنندگان در شرایط تعاملی سطوح معنادار آماری بالاتری از احساس ارتباط را نسبت به سایر شرایط گزارش کردند. همچنین، تنها شرکت‌کنندگان در شرایط تعاملی سطوح معنادار آماری بالاتری از فرایندهای شناختی تعاملی را نسبت به سایر شرایط گزارش کردند. فرایندهای شناختی سازنده با کسب دانش عمقی رابطه منفی معنادار آماری داشتند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که پایه تجربی حمایت‌کننده از چارچوب ICAP هنوز به اندازه کافی قوی نیست. با این حال، پژوهش‌های بیشتری با روش‌شناسی دقیق‌تر برای بررسی چارچوب ICAP مورد نیاز است.

This research is part of a larger goal to capture the heritage, lived experiences, and scientific and cultural capital of Black people in the United States in the science curricula. This research examines the impact of a Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) physics curriculum created for the K-12 classroom, which began with the lived experiences and narratives of an African American engineer. Multimedia and other curriculum products were developed and implemented using best practices in science education pedagogy. Participants were Black homeschoolers ages 3 to 14 and their parents located in the Mid-Atlantic region of the United States. Implementation was virtual, with Black homeschooled children meeting weekly on Zoom for 1 hour for a total of 8 weeks. This study used a pragmatic approach that combined the disciplinary expertise of multiple researchers to identify the best frameworks for capturing the emergent themes and essence of the interactions from video recordings and transcripts. Schema theory and Funds of Knowledge served as frameworks to explore and explain the large volume of video dialogues and transcripts emerging from this implementation. The study revealed themes and patterns which support best practices in content creation that centers Black narratives and lived experiences in the science curricula. The research has important implications for creating curricula that center cultural and heritage knowledge in meaningful ways in the science and STEM curricula using interdisciplinary and multidisciplinary approaches.

این پژوهش بخشی از هدفی گسترده‌تر برای ثبت میراث، تجارب زیسته و سرمایه علمی و فرهنگی سیاه‌پوستان ایالات متحده در برنامه‌های درسی علوم است. این پژوهش به بررسی تأثیر یک برنامه درسی فیزیک علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) که برای کلاس‌های K-12 طراحی شده و با تجارب زیسته و روایت‌های یک مهندس آفریقایی‌آمریکایی آغاز شده است، می‌پردازد. محصولات چندرسانه‌ای و سایر مواد آموزشی با بهره‌گیری از بهترین شیوه‌های آموزش علوم توسعه یافته و اجرا شدند. شرکت‌کنندگان، دانش‌آموزان سیاه‌پوست آموزش‌دیده در خانه با سنین ۳ تا ۱۴ سال و والدین آن‌ها بودند که در منطقه Mid-Atlantic ایالات متحده ساکن بودند. اجرای برنامه به صورت مجازی انجام شد و کودکان سیاه‌پوست آموزش‌دیده در خانه به مدت ۸ هفته، هر هفته یک ساعت در Zoom گرد هم آمدند. این مطالعه از رویکردی عمل‌گرایانه بهره برد که تخصص میان‌رشته‌ای چند پژوهشگر را برای شناسایی بهترین چارچوب‌ها جهت ثبت مضامین نوظهور و ماهیت تعاملات از ضبط‌های ویدیویی و رونوشت‌ها ترکیب کرد. نظریه طرح‌واره و سرمایه‌های دانشی به عنوان چارچوب‌هایی برای بررسی و تبیین حجم بالای گفتگوهای ویدیویی و رونوشت‌های حاصل از این اجرا مورد استفاده قرار گرفتند. مطالعه حاضر مضامین و الگوهایی را آشکار ساخت که از بهترین شیوه‌ها در تولید محتوا با محوریت روایت‌ها و تجارب زیسته سیاه‌پوستان در برنامه‌های درسی علوم حمایت می‌کند. این پژوهش پیامدهای مهمی برای طراحی برنامه‌های درسی دارد که دانش فرهنگی و میراث را به شیوه‌ای معنادار در برنامه‌های درسی علوم و STEM با رویکردهای میان‌رشته‌ای و چندرشته‌ای محوریت می‌بخشد.