مرور مقاله‌ها

Mental health chatbots increasingly rely on conversational interaction to support users' emotional well-being, yet little is known about how users interpret temporary silence while waiting for system responses. Existing research on social presence and anthropomorphic interaction has primarily focused on conversational content after a response is generated, whereas the waiting phase remains underexplored. Drawing on social presence theory, this study conceptualizes anthropomorphic latency cues as socially meaningful signals that may shape users’ emotional and interactional experiences during temporary conversational silence. Two studies were conducted. Study 1 developed and semantically validated three categories of anthropomorphic latency cues (empathic, effortful, and playful). Study 2 employed a within-subjects laboratory experiment with university students, comparing five latency-cue conditions (text, progress bar, empathic, effortful, and playful) using subjective evaluations, eye-tracking measures, and semi-structured interviews. The results showed that anthropomorphic latency cues were associated with lower anxiety and greater pleasure in several condition-level comparisons relative to non-anthropomorphic feedback. Perceived interaction continuity was significantly associated with reduced anxiety and enhanced pleasure. Within the anthropomorphic conditions, mediation analyses revealed significant indirect associations among perceived anthropomorphism, social presence, and emotional and interactional outcomes. Eye-tracking results indicated longer fixation durations on anthropomorphic latency cues during temporary silence. Qualitative findings further suggested that participants often interpreted latency cues as signals of attentiveness, responsiveness, and interaction continuity rather than merely as technical loading indicators. Overall, temporary conversational silence may function as a socially meaningful phase of AI-mediated interaction rather than a purely technical delay. The study extends social presence research into temporally silent phases of conversational AI interaction and provides preliminary design implications for chatbot-based support systems.

چت‌بات‌های سلامت روان به طور فزاینده‌ای بر تعامل مکالمه‌ای برای حمایت از بهزیستی عاطفی کاربران تکیه دارند، اما اطلاعات اندکی درباره نحوه تفسیر سکوت موقت توسط کاربران هنگام انتظار برای پاسخ سیستم وجود دارد. پژوهش‌های موجود درباره حضور اجتماعی و تعامل انسان‌واره عمدتاً بر محتوای مکالمه پس از تولید پاسخ تمرکز داشته‌اند، در حالی که مرحله انتظار کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. با بهره‌گیری از نظریه حضور اجتماعی، این مطالعه نشانه‌های تاخیر انسان‌واره را به عنوان سیگنال‌های معنادار اجتماعی که ممکن است تجربه‌های عاطفی و تعاملی کاربران را در طول سکوت موقت مکالمه‌ای شکل دهند، مفهوم‌سازی می‌کند. دو مطالعه انجام شد. مطالعه اول سه دسته نشانه تاخیر انسان‌واره (همدلانه، همراه با تلاش، و بازیگوشانه) را توسعه داده و از نظر معنایی اعتبارسنجی کرد. مطالعه دوم با استفاده از یک آزمایش آزمایشگاهی درون‌گروهی با دانشجویان دانشگاه، پنج وضعیت نشانه تاخیر (متن، نوار پیشرفت، همدلانه، همراه با تلاش، و بازیگوشانه) را با استفاده از ارزیابی‌های ذهنی، سنجش‌های ردیابی چشم و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته مقایسه کرد. نتایج نشان داد که نشانه‌های تاخیر انسان‌واره در مقایسه‌های سطح وضعیت نسبت به بازخورد غیرانسان‌واره با اضطراب کمتر و لذت بیشتر همراه بودند. تداوم ادراک‌شده تعامل به طور معناداری با کاهش اضطراب و افزایش لذت ارتباط داشت. در میان وضعیت‌های انسان‌واره، تحلیل‌های میانجی‌گری ارتباطات غیرمستقیم معناداری را میان انسان‌وارگی ادراک‌شده، حضور اجتماعی و پیامدهای عاطفی و تعاملی نشان داد. نتایج ردیابی چشم حاکی از مدت زمان تثبیت طولانی‌تر بر نشانه‌های تاخیر انسان‌واره در طول سکوت موقت بود. یافته‌های کیفی نیز نشان داد که شرکت‌کنندگان اغلب نشانه‌های تاخیر را به عنوان سیگنال‌هایی از توجه، پاسخگویی و تداوم تعامل تفسیر می‌کردند و نه صرفاً به عنوان شاخص‌های فنی بارگذاری. به طور کلی، سکوت موقت مکالمه‌ای ممکن است به عنوان مرحله‌ای معنادار اجتماعی از تعامل میانجی‌شده با هوش مصنوعی عمل کند و نه صرفاً یک تاخیر فنی. این مطالعه پژوهش‌های حضور اجتماعی را به مراحل سکوت زمانی در تعامل مکالمه‌ای با هوش مصنوعی گسترش می‌دهد و دلالت‌های اولیه‌ای برای طراحی سامانه‌های پشتیبانی مبتنی بر چت‌بات ارائه می‌دهد.

The swift progress and broad application of information and communication technologies (ICTs) have significantly advanced their integration into the educational sector. This research aims to address the impacts of flow antecedents, including online learning self-efficacy and intrinsic motivation for online learning, on flow experience. Furthermore, it aims to assess interactivity, flow, and course content as predictors of online learning effectiveness. It also investigates the effects of flow and learning effectiveness on the intention to continue using online learning platforms. This study collected data from 224 online learners of English learning platforms in Taiwan using an online survey. According to the findings, flow was positively and significantly impacted by online learning self-efficacy and intrinsic motivation for online learning. Furthermore, interactivity, course content, and flow were positively associated with educational effectiveness. Lastly, both flow and learning effectiveness were found to be positively and significantly associated with continuance intention. Examination of the dual mediating mechanism revealed significant indirect pathways whereby intrinsic motivation for online learning and online learning self-efficacy exert substantial influence on continuance intention through the mediating role of flow experience. Conversely, the hypothesized indirect effects of interactivity and course content on continuance intention, mediated by learning effectiveness, failed to reach statistical significance. These findings highlight the critical importance of cultivating flow states in online language-learning environments, as the psychological immersion experienced during learning activities is a more powerful determinant of continued platform use than the actual learning outcomes.

پیشرفت سریع و کاربرد گسترده فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICTs) ادغام آن‌ها در بخش آموزش را به طور قابل توجهی ارتقاء داده است. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر پیش‌نیازهای جریان، از جمله خودکارآمدی یادگیری آنلاین و انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین، بر تجربه جریان انجام شده است. همچنین، به ارزیابی تعاملی بودن، جریان و محتوای دوره به عنوان پیش‌بین‌های اثربخشی یادگیری آنلاین می‌پردازد. افزون بر این، اثرات جریان و اثربخشی یادگیری بر قصد تداوم استفاده از پلتفرم‌های یادگیری آنلاین مورد بررسی قرار گرفته است. داده‌های این مطالعه از ۲۲۴ یادگیرنده آنلاین پلتفرم‌های آموزش زبان انگلیسی در تایوان از طریق یک پرسشنامه آنلاین گردآوری شد. یافته‌ها نشان داد که جریان به طور مثبت و معنادار تحت تأثیر خودکارآمدی یادگیری آنلاین و انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین قرار دارد. همچنین، تعاملی بودن، محتوای دوره و جریان با اثربخشی آموزشی رابطه مثبت داشتند. در نهایت، هر دو متغیر جریان و اثربخشی یادگیری با قصد تداوم استفاده ارتباط مثبت و معناداری نشان دادند. بررسی سازوکار میانجی‌گری دوگانه، مسیرهای غیرمستقیم معناداری را نشان داد که در آن انگیزش درونی برای یادگیری آنلاین و خودکارآمدی یادگیری آنلاین از طریق نقش میانجی تجربه جریان تأثیر قابل توجهی بر قصد تداوم استفاده دارند. در مقابل، اثرات غیرمستقیم فرض‌شده تعاملی بودن و محتوای دوره بر قصد تداوم استفاده که توسط اثربخشی یادگیری میانجی‌گری می‌شد، از لحاظ آماری معنادار نبود. این یافته‌ها بر اهمیت حیاتی پرورش حالت‌های جریان در محیط‌های یادگیری زبان آنلاین تأکید می‌کند، چرا که غوطه‌وری روان‌شناختی تجربه‌شده در فعالیت‌های یادگیری، تعیین‌کننده‌ای قوی‌تر برای تداوم استفاده از پلتفرم نسبت به نتایج واقعی یادگیری است.

This cross-sectional study aimed to develop and preliminarily validate a machine learning model for preliminary forward head posture (FHP) screening and deploy the final model as an online tool. Among 825 university students, 625 comprised the development dataset (training set, n = 437; test set, n = 188), and 200 the exploratory external validation dataset. FHP was defined as a craniovertebral angle < 50°. Six machine learning models were compared through nested cross-validation. Restricted cubic splines and Shapley additive explanations analysis were used for exploratory association analysis and model interpretation, respectively. Random forest (RF) achieved the highest sensitivity in nested cross-validation (0.748, 95% CI 0.661–0.825) and was therefore selected as the final model based on the prespecified priority of reducing missed cases. In the external validation, RF achieved an AUC of 0.827 (0.751–0.896), sensitivity of 0.745 (0.615–0.865), specificity of 0.784 (0.715–0.845), and Brier score of 0.125 (0.097–0.154). Body mass index contributed most to model output and showed a significant nonlinear association with FHP (adjusted p = 0.017). The model showed moderate-to-good discrimination for FHP among university students and may offer a relatively accessible approach to preliminary FHP screening.

این مطالعه مقطعی با هدف توسعه و اعتبارسنجی اولیه یک مدل یادگیری ماشین برای غربالگری اولیه وضعیت سر به جلو (FHP) و پیاده‌سازی مدل نهایی به عنوان یک ابزار آنلاین انجام شد. از میان ۸۲۵ دانشجوی دانشگاه، ۶۲۵ نفر مجموعه داده توسعه (مجموعه آموزش، n = ۴۳۷؛ مجموعه آزمون، n = ۱۸۸) و ۲۰۰ نفر مجموعه داده اعتبارسنجی اکتشافی خارجی را تشکیل دادند. FHP به عنوان زاویه کرانیوورتبرال کمتر از ۵۰ درجه تعریف شد. شش مدل یادگیری ماشین از طریق اعتبارسنجی متقاطع تو در تو مقایسه شدند. برای تحلیل اکتشافی ارتباط و تفسیر مدل به ترتیب از اسپلاین‌های مکعبی محدود و تحلیل توضیحات افزایشی Shapley استفاده شد. مدل جنگل تصادفی (RF) بالاترین حساسیت را در اعتبارسنجی متقاطع تو در تو (۰.۷۴۸، ۹۵٪ CI: ۰.۶۶۱–۰.۸۲۵) به دست آورد و بر اساس اولویت از پیش تعیین‌شده برای کاهش موارد از دست رفته به عنوان مدل نهایی انتخاب شد. در اعتبارسنجی خارجی، RF به AUC برابر با ۰.۸۲۷ (۰.۷۵۱–۰.۸۹۶)، حساسیت ۰.۷۴۵ (۰.۶۱۵–۰.۸۶۵)، ویژگی ۰.۷۸۴ (۰.۷۱۵–۰.۸۴۵) و امتیاز Brier معادل ۰.۱۲۵ (۰.۰۹۷–۰.۱۵۴) دست یافت. شاخص توده بدنی بیشترین سهم را در خروجی مدل داشت و ارتباط غیرخطی معناداری با FHP نشان داد (p تعدیل‌شده = ۰.۰۱۷). مدل مذکور تمایز متوسط تا خوبی را برای FHP در میان دانشجویان دانشگاه نشان داد و ممکن است رویکردی نسبتاً در دسترس برای غربالگری اولیه FHP ارائه دهد.

This article examines the narrative of Adam and Eve from the perspectives of psychology of religion and spiritual counseling and care, drawing on the therapeutic functions of sacred texts. Grounded in the long-standing healing power of narratives, bibliotherapy is discussed within the context of sacred texts, with particular attention to spiritual bibliotherapy’s capacity to access individuals’ moral, emotional, and existential processes. Within this framework, the study relates the Adam and Eve narrative to the concept of moral injury, which has gained increasing prominence in contemporary psychological literature, and explores the potential of sacred narratives in processes of spiritual repair. The research adopts a qualitative approach, employing purposive literature review and conceptual analysis. Classical and modern interpretations of the Adam and Eve narrative in the Torah and the Qur’an, together with literature on psychology of religion and moral injury, were analyzed using Braun and Clarke’s thematic analysis framework. Four core themes were identified: will and responsibility; transgression and rebellion; shame and alienation; and hope and redemption. The findings demonstrate that the narrative makes visible the moral and spiritual ruptures following value violations and offers a meaningful foundation of hope for spiritual healing through confrontation and repentance. The study concludes that the Adam and Eve narrative can serve as a bibliotherapeutic resource in spiritual care.

این مقاله روایت آدم و حوا را از منظر روان‌شناسی دین و مشاوره و مراقبت معنوی مورد بررسی قرار می‌دهد و بر کارکردهای درمانی متون مقدس تأکید می‌کند. با تکیه بر قدرت دیرپای شفابخشی روایت‌ها، کتاب‌درمانی در بستر متون مقدس مورد بحث قرار گرفته و به‌ویژه به ظرفیت کتاب‌درمانی معنوی برای دسترسی به فرایندهای اخلاقی، هیجانی و وجودی افراد توجه شده است. در این چارچوب، پژوهش روایت آدم و حوا را به مفهوم آسیب اخلاقی که در ادبیات روان‌شناسی معاصر اهمیت فزاینده‌ای یافته است مرتبط می‌کند و ظرفیت روایت‌های مقدس را در فرایندهای ترمیم معنوی بررسی می‌نماید. این پژوهش رویکردی کیفی اتخاذ کرده و از مرور هدفمند متون و تحلیل مفهومی بهره برده است. تفسیرهای کلاسیک و مدرن از روایت آدم و حوا در تورات و قرآن، همراه با ادبیات روان‌شناسی دین و آسیب اخلاقی، با استفاده از چارچوب تحلیل تماتیک Braun و Clarke تحلیل شده‌اند. چهار مضمون اصلی شناسایی شد: اراده و مسئولیت؛ تخطی و عصیان؛ شرم و بیگانگی؛ و امید و رستگاری. یافته‌ها نشان می‌دهند که این روایت، گسست‌های اخلاقی و معنوی پس از نقض ارزش‌ها را آشکار می‌سازد و بنیانی معنادار از امید برای شفای معنوی از طریق مواجهه و توبه فراهم می‌کند. نتیجه پژوهش آن است که روایت آدم و حوا می‌تواند به‌عنوان منبعی کتاب‌درمانگرانه در مراقبت معنوی مورد استفاده قرار گیرد.

This research aims to examine the relationships between positive childhood experiences and tolerance disposition in adults, and to determine the status of these two variables according to demographic characteristics such as gender, age, parental presence, and number of siblings. The study was conducted with 1,250 participants aged 18 and over living in Turkey. Data were collected using the Tolerance tendency Scale, the Positive Childhood Experiences Scale, and a Personal Information Form, and were analyzed using statistical procedures appropriate for the research objectives. The findings revealed positive, low-level, and significant relationships between positive childhood experiences and both general tolerance and its sub-dimensions of ‘acceptance’ and ‘respect for differences’. Furthermore, it was determined that positive childhood experiences varied by gender and parental presence; specifically, mean scores were higher among male than among female and among parents than among non-parents. Additionally, it has been found that individuals with four or more siblings exhibit significantly higher levels of tolerance and acceptance compared to those with no siblings or only one sibling.

هدف این پژوهش بررسی روابط بین تجارب مثبت دوران کودکی و گرایش به تحمل‌پذیری در بزرگسالان و تعیین وضعیت این دو متغیر بر اساس ویژگی‌های جمعیت‌شناختی نظیر جنسیت، سن، حضور والدین و تعداد خواهر و برادر است. این مطالعه با مشارکت ۱۲۵۰ نفر از افراد بالای ۱۸ سال ساکن ترکیه انجام شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس گرایش به تحمل‌پذیری، مقیاس تجارب مثبت دوران کودکی و فرم اطلاعات فردی گردآوری و با روش‌های آماری متناسب با اهداف پژوهش تحلیل شدند. یافته‌ها نشان دادند که بین تجارب مثبت دوران کودکی و هر دو متغیر تحمل‌پذیری کلی و زیرمقیاس‌های «پذیرش» و «احترام به تفاوت‌ها» رابطه مثبت، سطح پایین و معناداری وجود دارد. همچنین مشخص شد که تجارب مثبت دوران کودکی بر اساس جنسیت و حضور والدین متفاوت است؛ به‌طور خاص، میانگین نمرات در مردان نسبت به زنان و در والدین نسبت به افراد بدون فرزند بالاتر بود. افزون بر این، مشخص شد افرادی که چهار خواهر و برادر یا بیشتر دارند، در مقایسه با افراد بدون خواهر و برادر یا تنها یک خواهر و برادر، سطوح بالاتری از تحمل‌پذیری و پذیرش را نشان می‌دهند.

Abstract One mechanism driving persistent inequalities in childcare provision, despite rising investments and a substantial expansion of childcare facilities, may consist in the locational choices of providers, who eschew poorer neighbourhoods. Our analysis is the first to combine georeferenced data on child daycare centres with socio-demographic information from fifty-two German cities and 2,607 neighbourhoods to test this proposition. The study explores the correlation between local access to daycare centres and the proportion of social benefit recipients in the respective neighbourhoods. Our results indicate that neighbourhoods with greater socio-demographic difficulties in German cities have fewer daycare centres. This is exclusively due to the expansion of (publicly subsidised) daycare centres run by non-profit providers in neighbourhoods that are socio-economically better off. While the subsidiary principle in German social law explains the pivotal role of non-profit providers, municipalities should compensate for unequal childcare provision; however, such compensatory provision remains weak. Overall, the unequal spatial provision may contribute to the socially stratified utilisation of childcare in Germany, despite extensive public funding.

یکی از سازوکارهایی که به تداوم نابرابری‌ها در تأمین خدمات مراقبت از کودکان منجر می‌شود، علی‌رغم افزایش سرمایه‌گذاری‌ها و گسترش قابل توجه مراکز مراقبت از کودکان، ممکن است انتخاب‌های مکانی ارائه‌دهندگان خدمات باشد که از محله‌های فقیرتر اجتناب می‌کنند. تحلیل حاضر نخستین پژوهشی است که داده‌های جغرافیایی مراکز مراقبت روزانه کودکان را با اطلاعات جمعیت‌شناختی ـ اجتماعی از پنجاه‌ودو شهر آلمان و ۲٬۶۰۷ محله ترکیب می‌کند تا این فرضیه را بیازماید. این مطالعه به بررسی همبستگی میان دسترسی محلی به مراکز مراقبت روزانه و نسبت دریافت‌کنندگان مزایای اجتماعی در هر محله می‌پردازد. نتایج ما نشان می‌دهد که محله‌هایی با مشکلات جمعیت‌شناختی ـ اجتماعی بیشتر در شهرهای آلمان، مراکز مراقبت روزانه کمتری دارند. این امر منحصراً ناشی از گسترش مراکز مراقبت روزانه (با یارانه عمومی) متعلق به ارائه‌دهندگان غیرانتفاعی در محله‌هایی است که از نظر اقتصادی ـ اجتماعی وضعیت بهتری دارند. در حالی که اصل فرعی بودن در حقوق اجتماعی آلمان نقش محوری ارائه‌دهندگان غیرانتفاعی را توضیح می‌دهد، شهرداری‌ها باید کمبود تأمین خدمات مراقبت از کودکان را جبران کنند؛ با این حال، این جبران همچنان ضعیف باقی مانده است. در مجموع، تأمین فضایی نابرابر ممکن است به استفاده طبقاتی از خدمات مراقبت از کودکان در آلمان، علی‌رغم تأمین مالی گسترده دولتی، دامن بزند.

Abstract In this article, I argue that Black Consciousness philosophy, as articulated by Steve Biko in I Write What I Like (2004), becomes philosophically universalizable only when it is reworked through a Black women's praxis, already enacted by Blackwomen political prisoners under Apartheid. I show that Blackwomen's praxis , exemplified by Caesarina Kona Makhoere in her autobiography, No Child's Play: In Prison Under Apartheid (1988), realizes the existential and political promises of Black Consciousness more fully than Biko's articulation, which often prioritized race. It should be noted that the goal of the essay is not to offer a corrective add‐on to Black Consciousness; rather, the objective is to build a philosophical reconstruction of its conditions of possibility and freedom in ways that are intersectional, analytical, and in praxis .

در این مقاله استدلال می‌کنم که فلسفه آگاهی سیاه، همان‌گونه که توسط Steve Biko در اثر I Write What I Like (2004) بیان شده است، تنها زمانی قابلیت تعمیم فلسفی می‌یابد که از رهگذر پراتیک زنان سیاه‌پوست، که پیش‌تر توسط زندانیان سیاسی زن سیاه‌پوست در دوران آپارتاید به اجرا درآمده است، بازنگری شود. نشان می‌دهم که پراتیک زنان سیاه‌پوست، که نمونه بارز آن را می‌توان در زندگی‌نامه Caesarina Kona Makhoere با عنوان No Child's Play: In Prison Under Apartheid (1988) مشاهده کرد، وعده‌های اگزیستانسیال و سیاسی آگاهی سیاه را به‌مراتب کامل‌تر از بیان Biko، که اغلب بر نژاد اولویت می‌داد، محقق می‌سازد. شایان ذکر است که هدف این مقاله ارائه افزوده‌ای اصلاحی به آگاهی سیاه نیست؛ بلکه هدف، بازسازی فلسفی شرایط امکان و آزادی آن به شیوه‌هایی التقاطی، تحلیلی و مبتنی بر پراتیک است.

In the increasingly advanced digital era, the problem of low reading and writing skills of Arabic-Hijaiyah scripts among some students of Madrasah Ibtidaiyah and the less than optimal use of technology in religious learning is still encountered today. The learning process is still dominated by conventional methods, causing students to easily feel bored and less motivated in learning. In addition, learning approaches that integrate Islamic values and environmental awareness have not been widely implemented in madrasah environments. This Community Service Program aims to improve students' reading and writing skills of Arabic-Hijaiyah scripts through digital-ecotheological-based mentoring. The implementation method is carried out through several stages, namely observing partner needs, preparing digital learning media, implementing mentoring, and evaluating activities. The learning media used are interactive videos, educational games, reading and writing exercises of Hijaiyah scripts, and the delivery of ecotheological values linked to Islamic teachings and environmental awareness. The implementation of the activity involved the Community Service team, teachers, and students of Madrasah Ibtidaiyah as the main partners. The results of the activity showed an increase in students' abilities to recognize, read, and write Arabic-Hijaiyah scripts better. Students also demonstrated greater enthusiasm and motivation to learn during the mentoring process. Furthermore, teachers gained more innovative and interactive alternative learning media for use in teaching and learning activities. Thus, the digital-ecotheological Arabic-Hijaiyah literacy mentoring program can be an effective, engaging, and relevant learning solution to technological developments and the needs of Islamic education in Islamic elementary schools.

در عصر دیجیتال که به‌طور فزاینده‌ای پیشرفته است، همچنان مسئله پایین بودن مهارت‌های خواندن و نوشتن خط عربی-حجاییه در میان برخی دانش‌آموزان مدارس ابتدایی اسلامی و استفاده کمتر از حد مطلوب فناوری در آموزش دینی مشاهده می‌شود. فرایند یادگیری همچنان تحت سلطه روش‌های سنتی است که باعث می‌شود دانش‌آموزان به‌راحتی احساس خستگی و کاهش انگیزه در یادگیری کنند. علاوه بر این، رویکردهای آموزشی که ارزش‌های اسلامی و آگاهی زیست‌محیطی را ادغام می‌کنند، هنوز به‌طور گسترده‌ای در محیط مدارس اسلامی اجرا نشده‌اند. هدف این برنامه خدمت‌رسانی به جامعه، ارتقای مهارت‌های خواندن و نوشتن خط عربی-حجاییه دانش‌آموزان از طریق همراهی مبتنی بر رویکرد دیجیتال-اکوتئولوژیک است. روش اجرای برنامه از طریق چندین مرحله انجام می‌شود، از جمله مشاهده نیازهای شرکای آموزشی، تهیه رسانه‌های یادگیری دیجیتال، اجرای همراهی و ارزیابی فعالیت‌ها. رسانه‌های یادگیری مورد استفاده شامل ویدئوهای تعاملی، بازی‌های آموزشی، تمرین‌های خواندن و نوشتن خط حجاییه و انتقال ارزش‌های اکوتئولوژیک مرتبط با آموزه‌های اسلامی و آگاهی زیست‌محیطی است. اجرای این فعالیت با مشارکت تیم خدمت‌رسانی به جامعه، معلمان و دانش‌آموزان مدارس ابتدایی اسلامی به‌عنوان شرکای اصلی صورت گرفت. نتایج فعالیت نشان داد که توانایی دانش‌آموزان در شناسایی، خواندن و نوشتن خط عربی-حجاییه بهبود یافته است. همچنین دانش‌آموزان شور و انگیزه بیشتری برای یادگیری در طول فرایند همراهی از خود نشان دادند. افزون بر این، معلمان به رسانه‌های یادگیری جایگزین نوآورانه و تعاملی بیشتری برای استفاده در فعالیت‌های آموزشی دست یافتند. بنابراین، برنامه همراهی سوادآموزی عربی-حجاییه مبتنی بر رویکرد دیجیتال-اکوتئولوژیک می‌تواند راه‌حلی مؤثر، جذاب و مرتبط با تحولات فناوری و نیازهای آموزش اسلامی در مدارس ابتدایی اسلامی باشد.

ABSTRACT Scientific literacy relates to how an individual uses their scientific knowledge and skills to participate as an active citizen in society. It is widely regarded and accepted as one of the most important goals of science education. Yet, in enacted curricula, this goal of science education has languished in the shadows, with many citing difficulties with its actualization. Teaching science through Socioscientific Issues (SSIs) is a promising approach, but research on its implementation and potential impact on elementary students' scientific literacy is limited. This study provides an overview and evaluation of a SSI programme for Irish elementary students aged 8–12 years. Six teachers delivered the programme to 152 students in six schools over 6 months. Findings show that teaching science through SSIs improved students' science content knowledge and enhanced their experience with Inquiry‐Based Science Education (IBSE). Many students demonstrated socioscientific argumentation skills and applied science knowledge to SSI reasoning, leading to more informed decisions about real‐life issues. The findings suggest that teaching elementary science through SSIs prepared many students to participate actively and responsibly in a complex, democratic society. The study recommends making SSI‐based education explicit in elementary science curricula and that teachers must be supported in its implementation.

چکیده: سواد علمی به نحوه‌ای اشاره دارد که فرد از دانش و مهارت‌های علمی خود برای مشارکت به عنوان یک شهروند فعال در جامعه استفاده می‌کند. این مفهوم به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از مهم‌ترین اهداف آموزش علوم شناخته و پذیرفته شده‌است. با این حال، در برنامه‌های درسی اجراشده، این هدف آموزش علوم در حاشیه قرار گرفته و بسیاری از افراد به دشواری‌های تحقق آن اشاره می‌کنند. آموزش علوم از طریق مسائل اجتماعی-علمی (SSIs) رویکردی امیدبخش است، اما پژوهش‌ها دربارهٔ اجرای آن و تأثیر بالقوه‌اش بر سواد علمی دانش‌آموزان دبستانی محدود است. این مطالعه مروری و ارزیابی از یک برنامهٔ SSI برای دانش‌آموزان دبستانی ایرلندی در بازهٔ سنی ۸ تا ۱۲ سال ارائه می‌دهد. شش معلم این برنامه را طی شش ماه به ۱۵۲ دانش‌آموز در شش مدرسه ارائه کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش علوم از طریق SSIs دانش محتوایی علوم دانش‌آموزان را بهبود بخشیده و تجربهٔ آن‌ها از آموزش علوم مبتنی بر پژوهش (IBSE) را ارتقاء داده‌است. بسیاری از دانش‌آموزان مهارت‌های استدلال اجتماعی-علمی را نشان دادند و دانش علمی را در استدلال SSI به کار بردند که منجر به تصمیم‌گیری آگاهانه‌تر دربارهٔ مسائل واقعی زندگی شد. یافته‌ها حاکی از آن است که آموزش علوم دبستانی از طریق SSIs بسیاری از دانش‌آموزان را برای مشارکت فعال و مسئولانه در یک جامعهٔ پیچیده و دموکراتیک آماده کرده‌است. مطالعه توصیه می‌کند که آموزش مبتنی بر SSI به طور صریح در برنامهٔ درسی علوم دبستانی گنجانده شود و معلمان در اجرای آن حمایت شوند.

Background Internships connect academic learning with workplace practice, yet the psychological process through which students' academic self-perceptions are associated with internship success remains insufficiently specified. This study examined whether multidimensional internship engagement statistically mediates the association between academic self-concept and internship outcomes. Methods A quantitative, multi-institutional, three-wave time-lagged survey was conducted with 522 undergraduate students from Chinese universities. Academic self-concept was assessed at internship entry, internship engagement at the internship midpoint, and internship outcomes after completion. Established instruments were adapted through forward translation, back-translation, expert review, and pilot testing. Confirmatory factor analysis, latent-variable structural equation modeling, 5,000-resample bootstrap mediation analysis, full-information maximum likelihood, robustness checks, and subgroup analyses were used. Results The hypothesized three-factor measurement model fit better than the two-factor and one-factor alternatives. The structural model showed acceptable fit (CFI = 0.958, TLI = 0.953, RMSEA = 0.034, and SRMR = 0.044). Academic self-concept was positively associated with internship engagement, and internship engagement was positively associated with internship outcomes. The indirect association through internship engagement was 0.249 (95% bootstrap confidence interval: 0.184 to 0.319). The proportion mediated was 50.6% (95% bootstrap confidence interval: 39.4% to 62.6%), and the direct association remained statistically significant. The pattern was stable across alternative specifications and exploratory subgroup analyses. Conclusion Internship engagement statistically accounted for part of the association between academic self-concept and internship outcomes. The findings support a theoretically ordered, but not causal, pathway in which students' academic self-evaluations are associated with stronger behavioral, cognitive, and emotional engagement during workplace learning.

زمینه: کارآموزی‌ها پیوندی میان یادگیری دانشگاهی و عمل‌کرد در محیط کار برقرار می‌کنند، اما فرایند روان‌شناختی که از طریق آن ادراکات تحصیلی دانشجویان با موفقیت کارآموزی مرتبط می‌شود، به‌طور کافی مشخص نشده است. این پژوهش بررسی کرد که آیا درگیری چندبعدی در کارآموزی به‌طور آماری میانجی‌گری ارتباط میان خودپنداره تحصیلی و پیامدهای کارآموزی را انجام می‌دهد یا خیر. روش‌ها: یک پیمایش کمی، چندمؤسسه‌ای و سه‌موجی با تأخیر زمانی با ۵۲۲ دانشجوی کارشناسی از دانشگاه‌های چین اجرا شد. خودپنداره تحصیلی در ابتدای کارآموزی، درگیری در کارآموزی در میانه کارآموزی و پیامدهای کارآموزی پس از اتمام آن ارزیابی شد. ابزارهای معتبر از طریق ترجمه پیشرو، بازترجمه، بازبینی توسط خبرگان و آزمون مقدماتی تطبیق داده شدند. تحلیل عاملی تأییدی، مدل‌سازی معادلات ساختاری با متغیر پنهان، تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ با ۵۰۰۰ بازنمونه‌گیری، حداکثر درست‌نمایی با اطلاعات کامل، آزمون‌های پایداری و تحلیل‌های زیرگروهی به کار رفت. یافته‌ها: مدل اندازه‌گیری سه‌عاملی فرض‌شده نسبت به مدل‌های دو‌عاملی و تک‌عاملی برازش بهتری داشت. مدل ساختاری برازش قابل قبولی نشان داد (CFI = 0.958، TLI = 0.953، RMSEA = 0.034، و SRMR = 0.044). خودپنداره تحصیلی با درگیری در کارآموزی رابطه مثبت داشت و درگیری در کارآموزی نیز با پیامدهای کارآموزی رابطه مثبت نشان داد. ارتباط غیرمستقیم از طریق درگیری در کارآموزی برابر با 0.249 (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: 0.184 تا 0.319) بود. نسبت میانجی‌گری شده ۵۰.۶٪ (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: ۳۹.۴٪ تا ۶۲.۶٪) بود و ارتباط مستقیم همچنان از لحاظ آماری معنادار باقی ماند. این الگو در مشخصات جایگزین و تحلیل‌های اکتشافی زیرگروه‌ها پایدار بود. نتیجه‌گیری: درگیری در کارآموزی بخشی از ارتباط میان خودپنداره تحصیلی و پیامدهای کارآموزی را به‌طور آماری تبیین کرد. یافته‌ها از یک مسیر نظری منظم، اما نه علّی، حمایت می‌کنند که در آن خودارزیابی‌های تحصیلی دانشجویان با درگیری رفتاری، شناختی و هیجانی قوی‌تر در یادگیری محیط کار مرتبط است.

In 2024, humanitarian volunteers in New York began accompanying unhoused asylum seekers to Kenkeleba House Gallery, initially seeking warmth during the city’s migrant shelter crisis. What began as an act of necessity evolved into improvised English lessons using the exhibition Long Journey Forward: Black Men in Passage. Observational evaluation suggests that inquiry-based, translanguage tours fostered accelerated language acquisition, participant agency, and civic and cultural integration among participants. This paper argues for integrating museum education and humanitarian work through multilingual gallery teaching, and offers autoethnographic reflections on the reciprocal lessons museum professionals and humanitarian volunteers can offer each other.

در سال ۲۰۲۴، داوطلبان بشردوستانه در نیویورک همراهی با پناهجویان بی‌خانمان به نگارخانه Kenkeleba House را آغاز کردند؛ اقدامی که در ابتدا با هدف یافتن گرما در بحران پناهگاه‌های مهاجران شهر صورت گرفت. آنچه به عنوان یک ضرورت آغاز شد، به تدریج به درس‌های بداهه زبان انگلیسی با استفاده از نمایشگاه «سفر طولانی به پیش: مردان سیاه‌پوست در گذر» تبدیل شد. ارزیابی مشاهده‌ای نشان می‌دهد که تورهای مبتنی بر پرسش و چندزبانه، موجب تسریع در یادگیری زبان، افزایش عاملیت شرکت‌کنندگان و ادغام مدنی و فرهنگی آنان شده است. این مقاله بر ادغام آموزش موزه‌ای و فعالیت‌های بشردوستانه از طریق آموزش چندزبانه در نگارخانه تأکید می‌کند و بازتاب‌های خودقوم‌نگارانه‌ای درباره درس‌های متقابلی که متخصصان موزه و داوطلبان بشردوستانه می‌توانند به یکدیگر ارائه دهند، ارائه می‌دهد.

The quality of postpartum recovery is a complex process. In this study, we aimed to translate and culturally adapt the Persian version of the ObsQoR-10 instrument and evaluate its psychometric properties in inpatient women 24 to 48 h after vaginal or elective cesarean delivery. This cross-sectional study translated and validated the Persian version of the Obstetric Quality of Recovery-10 (ObsQoR-10) in accordance with COSMIN guidelines. A total of 408 postpartum women were recruited from Taleghani Hospital in Tabriz, Iran, between 2024 and 2025. The ObsQoR-10 underwent a rigorous translation process (forward and backward translation, followed by cognitive interviews) and comprehensive psychometric evaluation. Content validity was examined using expert panels through CVI and CVR indices, while face validity was assessed via patient feedback. Structural validity was evaluated using exploratory factor analysis (EFA, n = 150) and confirmatory factor analysis (CFA, n = 258), and construct validity was assessed through hypotheses testing (convergent and known-groups validity). Reliability was assessed through Cronbach’s α, McDonald’s ω, and intraclass correlation coefficients (ICC) to determine test-retest stability. The ObsQoR-10 demonstrated excellent content validity (scale-CVI = 0.95, CVR = 0.89) and strong face validity (mean impact score = 4.37/5). EFA identified a single factor accounting for 73.4% of the variance. CFA supported acceptable model fit (scaled χ²/df = 1.53, CFI = 0.990, TLI = 0.986, robust RMSEA = 0.052, SRMR = 0.021). Internal consistency was high (α = 0.964, ω = 0.956), and test-retest reliability was good (ICC = 0.86). The total score was calculated as the sum of all 10 item scores (range: 0-100), with higher scores indicating better recovery. ObsQoR-10 scores correlated significantly with the Questionnaire About the Childbirth Experience (QACE) ( r = − .63, p < .001). No floor or ceiling effects were observed (0%). The Persian version of the Obstetric Quality of Recovery-10 is a valid, reliable, and clinically practical patient-reported outcome measure for evaluating inpatient postpartum recovery among Persian-speaking women 24 to 48 h after vaginal or elective cesarean delivery.

کیفیت بهبودی پس از زایمان فرایندی پیچیده است. در این مطالعه، هدف ما ترجمه و انطباق فرهنگی نسخه فارسی ابزار ObsQoR-10 و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی آن در زنان بستری ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از زایمان طبیعی یا سزارین انتخابی بود. این مطالعه مقطعی به ترجمه و اعتبارسنجی نسخه فارسی ابزار Obstetric Quality of Recovery-10 (ObsQoR-10) مطابق با دستورالعمل‌های COSMIN پرداخت. در مجموع ۴۰۸ زن پس از زایمان از بیمارستان طالقانی تبریز، ایران، در سال‌های ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ وارد مطالعه شدند. ObsQoR-10 فرایند ترجمه دقیقی را شامل ترجمه مستقیم و معکوس و سپس مصاحبه‌های شناختی و ارزیابی روان‌سنجی جامع طی کرد. روایی محتوا با استفاده از پانل‌های خبرگان و شاخص‌های CVI و CVR و روایی صوری از طریق بازخورد بیماران بررسی شد. روایی ساختاری با تحلیل عاملی اکتشافی (EFA، n = ۱۵۰) و تحلیل عاملی تأییدی (CFA، n = ۲۵۸) و روایی سازه از طریق آزمون فرضیه‌ها (روایی همگرا و روایی گروه‌های شناخته‌شده) ارزیابی شد. پایایی با استفاده از آلفای کرونباخ، اومگای مک‌دونالد و ضریب همبستگی درون‌طبقه‌ای (ICC) برای تعیین ثبات آزمون-بازآزمون بررسی شد. ObsQoR-10 روایی محتوای عالی (مقیاس-CVI = ۰٫۹۵، CVR = ۰٫۸۹) و روایی صوری قوی (میانگین نمره تأثیر = ۴٫۳۷ از ۵) را نشان داد. تحلیل عاملی اکتشافی یک عامل منفرد را شناسایی کرد که ۷۳٫۴٪ واریانس را تبیین می‌کرد. تحلیل عاملی تأییدی برازش مدل قابل قبول را تأیید کرد (χ²/df تعدیل‌شده = ۱٫۵۳، CFI = ۰٫۹۹۰، TLI = ۰٫۹۸۶، RMSEA مقاوم = ۰٫۰۵۲، SRMR = ۰٫۰۲۱). انسجام درونی بالا بود (α = ۰٫۹۶۴، ω = ۰٫۹۵۶) و پایایی آزمون-بازآزمون خوب بود (ICC = ۰٫۸۶). نمره کل به صورت مجموع نمرات هر ۱۰ گویه (دامنه: ۰ تا ۱۰۰) محاسبه شد و نمرات بالاتر نشان‌دهنده بهبودی بهتر بودند. نمرات ObsQoR-10 با پرسشنامه تجربه زایمان (QACE) همبستگی معناداری داشتند (r = −۰٫۶۳، p < ۰٫۰۰۱). هیچ اثر کف یا سقفی مشاهده نشد (۰٪). نسخه فارسی Obstetric Quality of Recovery-10 ابزاری معتبر، پایا و کاربردی برای سنجش پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار جهت ارزیابی بهبودی پس از زایمان در زنان فارسی‌زبان بستری ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از زایمان طبیعی یا سزارین انتخابی است.

Introduction This study explores how barriers to technology integration in mathematics education can be bridged within rural and resource-constrained school contexts. Although technology is increasingly recognised as a catalyst for improving access, equity, conceptual understanding, and learner engagement, meaningful ICT integration remains limited in many under-resourced schools due to persistent structural and pedagogical barriers. Guided by the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) framework, the study contributes to the literature by examining how teachers employ contextually responsive strategies to integrate digital technologies in mathematics classrooms. Methods This qualitative multiple-case study explored mathematics teachers’ experiences and perceptions of technology integration across three rural secondary schools in the Vhembe District, South Africa. Data were generated through semi-structured interviews with six mathematics teachers and three Departmental Heads. An interpretivist paradigm guided the study, and Framework Analysis was used to systematically analyse the data. Results The findings revealed four interrelated themes shaping technology integration: structural barriers related to infrastructure and connectivity; pedagogical barriers linked to teacher confidence and assessment challenges; opportunities for transformative instruction through dynamic visualisation and AI-supported learning; and the enabling role of professional development and instructional leadership. Technologies such as GeoGebra and graphing applications enhanced conceptual understanding by dynamically linking algebraic, graphical, and geometric representations. However, limited infrastructure and insufficient professional development in mathematics constrained transformative integration. Discussion The study contributes a Global South perspective by demonstrating how teachers in rural schools employ adaptive strategies such as offline preparation, blended learning, and collaborative device-sharing to sustain mathematics instruction despite resource constraints. The findings highlight the need for equitable ICT investment, mathematics-focused professional development, and leadership-driven support to promote transformative and inclusive mathematics education.

مقدمه: این پژوهش به بررسی چگونگی پل‌زدن بر موانع ادغام فناوری در آموزش ریاضیات در بستر مدارس روستایی و دارای منابع محدود می‌پردازد. اگرچه فناوری به طور فزاینده‌ای به عنوان محرکی برای بهبود دسترسی، عدالت، درک مفهومی و مشارکت یادگیرندگان شناخته می‌شود، اما ادغام معنادار فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) در بسیاری از مدارس کم‌منبع به دلیل موانع ساختاری و آموزشی پایدار، همچنان محدود باقی مانده است. این مطالعه با بهره‌گیری از چارچوب دانش محتوایی-آموزشی-فناورانه (TPACK)، به ادبیات موضوع با بررسی چگونگی به‌کارگیری راهبردهای پاسخگو به زمینه توسط معلمان برای ادغام فناوری‌های دیجیتال در کلاس‌های ریاضی، کمک می‌کند. روش‌ها: این مطالعه کیفی چندموردی به بررسی تجارب و ادراکات معلمان ریاضی درباره ادغام فناوری در سه مدرسه متوسطه روستایی در منطقه Vhembe، آفریقای جنوبی پرداخت. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با شش معلم ریاضی و سه رئیس بخش گردآوری شد. پارادایم تفسیرگرایانه راهنمای پژوهش بود و تحلیل چارچوبی برای تحلیل نظام‌مند داده‌ها به کار رفت. یافته‌ها: نتایج چهار مضمون مرتبط را که شکل‌دهنده ادغام فناوری هستند، آشکار ساخت: موانع ساختاری مرتبط با زیرساخت و اتصال؛ موانع آموزشی مرتبط با اعتماد به نفس معلم و چالش‌های ارزشیابی؛ فرصت‌هایی برای آموزش تحول‌آفرین از طریق تجسم پویای مفاهیم و یادگیری پشتیبانی‌شده با هوش مصنوعی؛ و نقش تسهیل‌گر توسعه حرفه‌ای و رهبری آموزشی. فناوری‌هایی مانند GeoGebra و برنامه‌های رسم نمودار با پیوند پویای نمایش‌های جبری، نموداری و هندسی، درک مفهومی را ارتقا دادند. با این حال، محدودیت زیرساخت و ناکافی بودن توسعه حرفه‌ای در حوزه ریاضیات، ادغام تحول‌آفرین را محدود ساخت. بحث: این پژوهش با ارائه چشم‌اندازی از جنوب جهانی، نشان می‌دهد که معلمان مدارس روستایی با به‌کارگیری راهبردهای سازگارانه‌ای همچون آماده‌سازی آفلاین، یادگیری ترکیبی و اشتراک‌گذاری گروهی دستگاه‌ها، آموزش ریاضی را علی‌رغم محدودیت منابع تداوم می‌بخشند. یافته‌ها بر ضرورت سرمایه‌گذاری عادلانه در فناوری اطلاعات و ارتباطات، توسعه حرفه‌ای متمرکز بر ریاضیات و حمایت مبتنی بر رهبری برای ارتقای آموزش ریاضیات تحول‌آفرین و فراگیر تأکید می‌کند.

This study examines how language teacher creativity emerges and interacts with emotions in university–school collaborative lesson study (LS) projects in China. Drawing on sociocultural theory, it conceptualizes creativity as a socially mediated and emotionally infused learning process. Using a qualitative design, it collected multiple sources of data from LS cycles through interviews, reflections, collective discussions, teaching documents, and classroom observations. The thematic analysis revealed four interconnected manifestations of language teacher creativity and a fifth theme illustrating the dual role of emotions in enabling and constraining creative practice. Findings show that creativity is negotiated between structure and freedom, emotionally regulated through both integral and context-contingent emotions, and mediated by language content as a key resource for pedagogical innovation. The study reconceptualizes emotions beyond a positive–negative dichotomy and highlights the pedagogical role of language content. It suggests that teacher educators (TEs) balance structure and autonomy, attend to power dynamics, and harness emotions constructively to foster teacher creativity.

این پژوهش به بررسی چگونگی ظهور خلاقیت معلمان زبان و تعامل آن با هیجانات در پروژه‌های مطالعه درس (LS) مبتنی بر همکاری دانشگاه و مدرسه در چین می‌پردازد. با بهره‌گیری از نظریه جامعه‌فرهنگی، خلاقیت به‌عنوان فرایندی یادگیری که به‌صورت اجتماعی میانجی‌گری شده و آمیخته با هیجان است، مفهوم‌پردازی می‌شود. این پژوهش با رویکرد کیفی، داده‌های متعددی را از چرخه‌های مطالعه درس از طریق مصاحبه‌ها، تأملات، بحث‌های جمعی، اسناد آموزشی و مشاهده‌های کلاسی گردآوری کرده است. تحلیل تماتیک چهار تجلی درهم‌تنیده از خلاقیت معلمان زبان و یک تم پنجم را که نقش دوگانه هیجانات در تسهیل و محدودسازی عمل خلاقانه را نشان می‌دهد، آشکار ساخت. یافته‌ها نشان می‌دهد که خلاقیت در بین ساختار و آزادی مورد مذاکره قرار می‌گیرد، از طریق هیجانات اساسی و وابسته به زمینه به‌صورت هیجانی تنظیم می‌شود و محتوای زبانی به‌عنوان منبعی کلیدی برای نوآوری آموزشی نقش میانجی دارد. این مطالعه هیجانات را فراتر از دوگانگی مثبت-منفی بازتعریف می‌کند و نقش آموزشی محتوای زبان را برجسته می‌سازد. همچنین پیشنهاد می‌کند که مربیان معلمان (TEs) میان ساختار و خودمختاری تعادل برقرار کنند، به پویایی‌های قدرت توجه داشته باشند و هیجانات را به‌صورت سازنده برای پرورش خلاقیت معلمان به‌کار گیرند.

Introduction This study examined the indirect association between psychological well-being and professional commitment through teacher self-efficacy within the framework of Albert Bandura’s Social Cognitive Theory. Methods A correlational research design was employed with a sample of 330 Turkish language teachers working in public schools in Türkiye. Data were collected using the Teacher Self-Efficacy Scale, the Psychological Well-Being Scale, and the Teachers’ Professional Commitment Scale. Pearson correlation and regression-based indirect-effect analyses were conducted using PROCESS macro Model 4 developed by Andrew F. Hayes. Results Psychological well-being was positively and significantly associated with both teacher self-efficacy and professional commitment. Teacher self-efficacy was also positively and significantly associated with professional commitment. Furthermore, the indirect-effect analysis indicated a statistically significant indirect association between psychological well-being and professional commitment through teacher self-efficacy. The proposed model explained approximately 30% of the variance in professional commitment. Discussion The findings highlight the relevance of teachers’ psychological well-being and self-efficacy to professional commitment and provide context-specific evidence from Turkish language teachers working in the Turkish educational context.

مقدمه: این مطالعه ارتباط غیرمستقیم بین بهزیستی روان‌شناختی و تعهد حرفه‌ای از طریق خودکارآمدی معلمان را در چارچوب نظریه شناختی-اجتماعی آلبرت بندورا مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: طرح پژوهش همبستگی با نمونه‌ای متشکل از ۳۳۰ معلم زبان ترکی شاغل در مدارس دولتی ترکیه اجرا شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس خودکارآمدی معلمان، مقیاس بهزیستی روان‌شناختی و مقیاس تعهد حرفه‌ای معلمان جمع‌آوری گردید. تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل اثر غیرمستقیم مبتنی بر رگرسیون با استفاده از مدل ۴ ماکرو PROCESS توسعه‌یافته توسط Andrew F. Hayes انجام شد. یافته‌ها: بهزیستی روان‌شناختی با هر دو متغیر خودکارآمدی معلمان و تعهد حرفه‌ای رابطه مثبت و معناداری داشت. همچنین، خودکارآمدی معلمان با تعهد حرفه‌ای رابطه مثبت و معناداری نشان داد. علاوه بر این، تحلیل اثر غیرمستقیم نشان داد که بین بهزیستی روان‌شناختی و تعهد حرفه‌ای از طریق خودکارآمدی معلمان ارتباط غیرمستقیم معنادار آماری وجود دارد. مدل پیشنهادی تقریباً ۳۰٪ از واریانس تعهد حرفه‌ای را تبیین کرد. بحث: یافته‌ها اهمیت بهزیستی روان‌شناختی و خودکارآمدی معلمان را در تعهد حرفه‌ای برجسته می‌کند و شواهدی زمینه‌محور از معلمان زبان ترکی شاغل در بستر آموزشی ترکیه ارائه می‌دهد.

Introduction Reflection constitutes a central component of the knowledge base of the teaching profession; however, in practice it may become routinized and have limited significance for professional learning. Within teacher education, supervision increasingly takes place in digital contexts, raising questions about the conditions required for such supervision to support reflection. In this study, we examine which conditions student teachers describe as significant for reflective processes in digital supervision. Methods The study is based on six focus group interviews with a total of 36 student teachers. The data were analyzed using reflexive thematic analysis. The design gives access to how student teachers perceive these conditions, not to reflection as it unfolded in individual supervision sessions. The theoretical framework draws on e-mentoring as an analytical perspective for understanding how relational, communicative, and technological conditions interact in technology-mediated supervision. Results Our analysis identified three main themes: structured and technology-supported reflection; relationships, dialogue, and perceived presence; and structural conditions, competence, and enactment. Student teachers described digital supervision as supporting reflection when it is clearly structured, grounded in concrete experiences, and supported by tools that make students' thinking visible and elaborated over time. The possibility of storing and revisiting feedback was experienced as particularly important for sustained reflective development. Relational conditions were also described as consequential, as accessibility, responsiveness, and personalized feedback may strengthen trust and participation, while limited access to non-verbal cues and disrupted conversational flow may constrain reflective processes. Technological and organizational conditions were described as further shaping supervision, with flexibility and accessibility perceived as beneficial, whereas technical challenges, unclear expectations, and varying levels of digital competence may reduce the potential for reflection. Discussion Drawing on student teachers' reported experiences, we argue that the conditions for reflection in digital supervision emerge through the interplay of pedagogical, relational, technological, and organizational factors, and depend on more than technological access alone.

مقدمه: تأمل یکی از اجزای مرکزی بنیان دانشی حرفه معلمی به‌شمار می‌رود؛ با این حال، در عمل ممکن است به امری عادی و کم‌اهمیت برای یادگیری حرفه‌ای تبدیل شود. در آموزش معلمان، نظارت به‌طور فزاینده‌ای در بسترهای دیجیتال صورت می‌گیرد که این امر پرسش‌هایی را درباره شرایط لازم برای حمایت از تأمل در چنین نظارتی مطرح می‌کند. در این پژوهش، شرایطی که دانشجومعلمان به‌عنوان عوامل مهم برای فرایندهای تأملی در نظارت دیجیتال توصیف می‌کنند، مورد بررسی قرار گرفته است. روش‌ها: این مطالعه مبتنی بر شش مصاحبه گروهی متمرکز با مجموعاً ۳۶ دانشجومعلم است. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. این طراحی امکان دسترسی به ادراک دانشجومعلمان از این شرایط را فراهم می‌کند، نه خود فرایند تأمل همان‌گونه که در جلسات نظارت فردی رخ داده است. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای e-mentoring به‌عنوان یک دیدگاه تحلیلی برای فهم چگونگی تعامل شرایط ارتباطی، تعاملی و فناورانه در نظارت مبتنی بر فناوری استوار است. یافته‌ها: تحلیل ما سه تم اصلی را شناسایی کرد: تأمل ساختاریافته و پشتیبانی‌شده با فناوری؛ روابط، گفت‌وگو و حضور ادراک‌شده؛ و شرایط ساختاری، شایستگی و اجرا. دانشجومعلمان نظارت دیجیتال را زمانی پشتیبان تأمل می‌دانستند که ساختاریافته، مبتنی بر تجارب عینی و با ابزارهایی همراه باشد که تفکر دانشجویان را قابل مشاهده و در طول زمان بسط دهد. امکان ذخیره و بازبینی بازخورد به‌عنوان عاملی بسیار مهم برای توسعه تأملی پایدار تجربه شد. شرایط ارتباطی نیز تعیین‌کننده توصیف شد، به‌گونه‌ای که دسترسی‌پذیری، پاسخگویی و بازخورد شخصی می‌تواند اعتماد و مشارکت را تقویت کند، در حالی که دسترسی محدود به نشانه‌های غیرکلامی و اختلال در جریان گفت‌وگو ممکن است فرایندهای تأملی را محدود سازد. شرایط فناورانه و سازمانی نیز به‌عنوان عوامل شکل‌دهنده نظارت توصیف شدند، به‌طوری که انعطاف‌پذیری و دسترسی‌پذیری سودمند تلقی شد، اما چالش‌های فنی، انتظارات نامشخص و سطوح متفاوت شایستگی دیجیتال می‌تواند پتانسیل تأمل را کاهش دهد. بحث: با استناد به تجارب گزارش‌شده دانشجومعلمان، استدلال می‌شود که شرایط تأمل در نظارت دیجیتال از طریق تعامل عوامل آموزشی، ارتباطی، فناورانه و سازمانی پدید می‌آید و صرفاً به دسترسی فناورانه محدود نمی‌شود.

Introduction Teaching complex and abstract concepts in atomic physics remains challenging. Integrating STEM principles, applied-oriented learning, and immersive technologies such as virtual reality (VR) may support conceptual understanding and visualization. Methods This study combined bibliometric analysis, a quantitative meta-analysis of 15 eligible empirical studies, and a pilot VR-based assessment. The pilot involved 22 pre-service physics teachers who completed a VR-based lesson on Rutherford's experiment and evaluated the learning experience using a Likert-scale survey covering conceptual clarity, visualization and interactivity, motivation and interest, and STEM and applied orientation. Results The meta-analysis showed a strong positive effect of STEM- and applied-oriented instruction on learning outcomes, with a mean standardized difference (Cohen's d) of 1.28 (95% CI: 0.98–1.58). The pilot assessment also showed generally positive student evaluations across all four dimensions. Discussion The findings support the pedagogical potential of combining STEM-oriented, applied, and immersive approaches in atomic physics education and may inform the preparation of future physics teachers and the integration of digital technologies into secondary and higher education.

مقدمه آموزش مفاهیم پیچیده و انتزاعی در فیزیک اتمی همچنان چالش‌برانگیز است. ادغام اصول STEM، یادگیری مبتنی بر کاربرد و فناوری‌های فراگیر مانند واقعیت مجازی (VR) می‌تواند به درک مفهومی و تجسم کمک کند. روش‌ها این پژوهش با ترکیب تحلیل کتاب‌سنجی، فراتحلیل کمی ۱۵ مطالعه تجربی واجد شرایط و یک ارزیابی آزمایشی مبتنی بر VR انجام شد. در بخش آزمایشی، ۲۲ دانشجوی معلم فیزیک پیش‌خدمت در یک درس مبتنی بر VR درباره آزمایش رادرفورد شرکت کردند و تجربه یادگیری خود را با استفاده از پرسشنامه لیکرت در چهار بعد شفافیت مفهومی، تجسم و تعاملی بودن، انگیزش و علاقه‌مندی، و جهت‌گیری STEM و کاربردی ارزیابی کردند. یافته‌ها فراتحلیل نشان داد که آموزش مبتنی بر STEM و کاربردی تأثیر مثبت و قوی بر پیامدهای یادگیری دارد، با میانگین تفاوت استاندارد شده (d کوهن) برابر با ۱٫۲۸ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۹۸ تا ۱٫۵۸). ارزیابی آزمایشی نیز به طور کلی ارزیابی‌های مثبت دانشجویان را در هر چهار بعد نشان داد. بحث یافته‌ها از ظرفیت آموزشی ترکیب رویکردهای مبتنی بر STEM، کاربردی و فراگیر در آموزش فیزیک اتمی حمایت می‌کند و می‌تواند به آماده‌سازی معلمان آینده فیزیک و ادغام فناوری‌های دیجیتال در آموزش متوسطه و عالی کمک کند.

The present Indian education system is changing according to its way of teaching and learning. Before, our formal education system mainly focused on teacher-centered teaching, memorization, and examination results. At that time, students were listening to the teacher, memorizing that, and reproducing that in examinations. But, NEP 2020 specified their aims to transform this teacher-centered approach to learner-centered, meaningful learning, flexibility, and practical learning. It encourages students to actively participate in discussion, problem solving, practical skills, and real-life activities, and this policy gives special importance to creativity, critical thinking, and overall development of the students. Therefore, in 2020, the teacher-centered approach was transformed to the learner-centered approach of learning, where learners actively participate in the teaching-learning process and construct their own knowledge.

نظام آموزش کنونی هند مطابق با شیوه‌های تدریس و یادگیری خود در حال تغییر است. پیش از این، نظام آموزش رسمی ما عمدتاً بر تدریس معلم‌محور، حفظ‌کردن مطالب و نتایج امتحانات تمرکز داشت. در آن زمان، دانش‌آموزان به معلم گوش می‌دادند، مطالب را حفظ می‌کردند و آن‌ها را در امتحانات بازتولید می‌نمودند. اما سیاست ملی آموزش ۲۰۲۰ اهداف خود را بر تحول این رویکرد معلم‌محور به سمت یادگیری یادگیرنده‌محور، یادگیری معنادار، انعطاف‌پذیری و یادگیری عملی مشخص کرده است. این سیاست دانش‌آموزان را تشویق می‌کند تا به طور فعال در بحث، حل مسئله، مهارت‌های عملی و فعالیت‌های واقعی زندگی شرکت کنند و اهمیت ویژه‌ای برای خلاقیت، تفکر انتقادی و رشد همه‌جانبه دانش‌آموزان قائل است. بنابراین، در سال ۲۰۲۰ رویکرد معلم‌محور به رویکرد یادگیرنده‌محور در یادگیری تبدیل شد، جایی که یادگیرندگان به طور فعال در فرایند آموزش و یادگیری مشارکت می‌کنند و دانش خود را می‌سازند.

We present a STEM-based learning trajectory, centered on the phenomenon of earthquakes, that aims to develop spatial reasoning in eight-year-old children. The trajectory has as an end product the design of an evacuation route. Based on a framework integrating spatial reasoning actions, reference frames, and the differentiation of micro-, meso- and macrospaces, the trajectory tasks combine concrete resources (measuring tools, recycled materials) with digital ones (e.g., Google Maps, Google Earth, LightBot) so that students can analyze representations, measure distances, as well as construct and test instruments and artifacts (e.g., a seismograph) not usually included in the primary school curriculum. It is designed to help students articulate and move between different spatial sizes and their representations and use adequate measuring instruments for each. Within a design-based research (DBR) study, the trajectory was implemented with groups of children from a disadvantaged context in Mexico, in two phases and in different modalities: online, during the Covid-19 pandemic, and face-to-face the following year. We describe the pedagogical framework, learning environment, and trajectory design, and report results derived from the analysis of the implementation data –video and audio recordings, photos and student productions. We discuss the practical implications of combining digital and concrete resources, mathematics and the other STEM disciplines; we argue that this can be considered an extended sense of blended learning that helps build a classroom culture of inquiry and gives children agency over their own reasoning. We end by acknowledging the constraints of our work and discuss the accessibility limitations of the online modality in our implementation.

در این پژوهش، یک مسیر یادگیری مبتنی بر STEM با محوریت پدیده زلزله ارائه می‌شود که هدف آن توسعه استدلال فضایی در کودکان هشت‌ساله است. محصول نهایی این مسیر، طراحی مسیر تخلیه می‌باشد. بر اساس چارچوبی که کنش‌های استدلال فضایی، چارچوب‌های مرجع و تمایز بین فضاهای خرد، میانه و کلان را ادغام می‌کند، وظایف این مسیر منابع عینی (ابزارهای اندازه‌گیری، مواد بازیافتی) را با منابع دیجیتال (مانند Google Maps، Google Earth، LightBot) ترکیب می‌کند تا دانش‌آموزان بتوانند بازنمایی‌ها را تحلیل کنند، فاصله‌ها را اندازه‌گیری نمایند و همچنین ابزارها و مصنوعات (مانند یک لرزه‌نگار) را که معمولاً در برنامه درسی دبستان گنجانده نمی‌شوند، بسازند و آزمایش کنند. این مسیر به گونه‌ای طراحی شده است که به دانش‌آموزان کمک کند تا بتوانند بین اندازه‌های فضایی مختلف و بازنمایی‌های آن‌ها حرکت و ارتباط برقرار کنند و برای هر یک از ابزارهای اندازه‌گیری مناسب استفاده نمایند. در قالب یک مطالعه پژوهش مبتنی بر طراحی (DBR)، این مسیر با گروه‌هایی از کودکان در یک زمینه محروم در مکزیک، در دو مرحله و در قالب‌های مختلف اجرا شد: آنلاین، در دوران همه‌گیری کووید-۱۹ و حضوری در سال بعد. چارچوب آموزشی، محیط یادگیری و طراحی مسیر شرح داده می‌شود و نتایج حاصل از تحلیل داده‌های اجرا – شامل ضبط‌های ویدئویی و صوتی، عکس‌ها و تولیدات دانش‌آموزان – گزارش می‌شود. پیامدهای عملی ترکیب منابع دیجیتال و عینی، ریاضیات و سایر رشته‌های STEM مورد بحث قرار می‌گیرد؛ استدلال می‌شود که این امر می‌تواند به عنوان معنای گسترده‌ای از یادگیری ترکیبی تلقی شود که به ایجاد فرهنگ پرسشگری در کلاس و اعطای عاملیت به کودکان در استدلال خود کمک می‌کند. در پایان، محدودیت‌های کار خود را اذعان کرده و محدودیت‌های دسترسی در قالب آنلاین اجرای خود را مورد بحث قرار می‌دهیم.

This comparative ethnographic study draws on fieldwork in England and Brasil to analyse how refugee and (im)migrant children's educational rights are undermined in these two contexts. I argue that inclusion operates as enclosure: rather than guaranteeing rights, inclusion frameworks reproduce the structural conditions that sustain exclusion. In England, the hostile environment subordinates education to migration control through asylum dispersal, No Recourse to Public Funds, and the Prevent Duty’s surveillance. In Brasil, despite stronger legal protections, the humanitarianisation of Venezuelan displacement obscures the role of US sanctions and uses educational materials to reinforce donor influence. Across both contexts, systemic barriers such as housing instability, language exclusion, and policy fragmentation perpetuate enclosure. The findings challenge universal inclusion frameworks and call for justice-oriented, context-sensitive alternatives to advance educational equity for all children.

این مطالعه قوم‌نگارانه تطبیقی با تکیه بر کار میدانی در انگلستان و برزیل به تحلیل چگونگی تضعیف حقوق آموزشی کودکان پناهنده و (مهاجر) در این دو زمینه می‌پردازد. استدلال می‌کنم که شمول به‌مثابه محصورسازی عمل می‌کند: به جای تضمین حقوق، چارچوب‌های شمول شرایط ساختاری‌ای را بازتولید می‌کنند که به تداوم طرد منجر می‌شوند. در انگلستان، محیط خصمانه آموزش را تابع کنترل مهاجرت از طریق پراکندگی پناهجویان، عدم دسترسی به منابع عمومی و نظارت ناشی از وظیفه Prevent می‌سازد. در برزیل، با وجود حمایت‌های قانونی قوی‌تر، انسان‌دوستانه‌سازی جابجایی ونزوئلایی‌ها نقش تحریم‌های آمریکا را پنهان می‌کند و از مواد آموزشی برای تقویت نفوذ اهداکنندگان بهره می‌برد. در هر دو زمینه، موانع نظام‌مند همچون بی‌ثباتی مسکن، طرد زبانی و پراکندگی سیاستی به تداوم محصورسازی می‌انجامند. یافته‌ها چارچوب‌های شمول فراگیر را به چالش می‌کشند و بر ضرورت جایگزین‌های عدالت‌محور و حساس به زمینه برای پیشبرد برابری آموزشی برای همه کودکان تأکید دارند.