شناخت

Self-leadership and self-efficacy are theoretically and empirically linked, yet limited research explains how individuals interpret self-leadership experiences as evidence of personal capability. Although self-leadership practices and mastery experiences contribute to self-efficacy, the cognitive process through which performance experiences become evidence of competence remains insufficiently understood. Attribution theory explains how individuals infer the causes of performance outcomes but offers limited insight into how these interpretations inform subsequent judgements of personal capability. This paper proposes responsibility attribution as a cognitive mechanism that may explain how performance experiences are incorporated into self-efficacy beliefs. Responsibility attribution is conceptualised as an evaluative appraisal through which individuals determine whether a performance outcome should be interpreted as evidence of their own capability. Outcomes perceived as personally attributable may therefore acquire psychological significance for subsequent self-efficacy judgements. Integrating self-leadership theory, social cognitive theory, and attribution theory, the proposed framework explains how individuals may transform performance experiences into capability judgements that support self-directed behaviour. The paper contributes to attribution theory by specifying a potentially under-theorised function of attributional processing: evaluating whether interpreted outcomes constitute evidence of personal capability. The framework also offers a theoretical basis for future research into self-leadership development and interventions that strengthen learning from experience.

Behavior is a particular type of organic reaction. It is a cognitively guided reaction: it is an organic reaction guided by cognitions; and cognitions are registers of the internal states of an organism, or of the states of its environment, which allow that organism to functionally adjust the patterns that govern those particular organic reactions that are its behaviors. In turn, the mental states of a living being, its mind, are the set of its cognitive states; that is, the set of states resulting from cognitions that dispose it and allow it to behave in certain ways.

Generative artificial intelligence is fundamentally reshaping the cognitive conditions of knowledge innovation. While human–AI collaboration improves the efficiency of knowledge production, it may also induce creators to outsourcing cognitive work to AI systems. This study conceptualized this tendency as task-level metacognitive disengagement, defined as the immediate reduction of planning, monitoring, and reflection within a specific AI-assisted task, and, drawing on metacognition theory, cognitive offloading theory and self-regulated learning theory, examined its impact on knowledge innovation quality, its psychological mechanism, and boundary conditions through four complementary experiments. Experiment 1 showed that higher AI assistance significantly increased metacognitive disengagement. Experiment 2 revealed that cognitive offloading partially mediated the relationship between AI assistance and metacognitive disengagement. Experiment 3 confirmed the negative effect of cognitive offloading on knowledge innovation quality, specifically on novelty, usefulness, and developability, with metacognitive disengagement partially mediating this effect. Experiment 4 tested the proposed moderated mediation model and found that task complexity strengthened, whereas individual AI literacy weakened, the negative indirect effect of cognitive offloading on knowledge innovation quality through metacognitive disengagement. These findings reveal a hidden cognitive cost behind the efficiency gains of human–AI collaboration and provide empirical evidence and theoretical implications for cultivating innovative talent and designing human–AI collaborative mechanisms in the era of artificial intelligence.

Higher education has historically operated under a paradigm of information scarcity, positioning universities as premier institutions for curating and transmitting knowledge. The convergence of digital hyper-abundance, algorithmic curation, and generative artificial intelligence (GenAI) has disrupted this model, producing what educators increasingly describe as a crisis of critical thinking in higher education. The purpose of this review is to examine how information abundance, algorithmic curation, and GenAI use may influence university students’ critical thinking, and to synthesise what this evidence implies for what universities teach and how they assess. Using a critical narrative review design with thematic synthesis, the review analyses 45 verified sources (empirical studies, systematic reviews and meta-analyses, conceptual works, and policy guidance) identified through citation chaining and targeted searches; empirical GenAI studies date from November 2022 to 2026, and foundational theoretical works from 1976 onward. The synthesis is anchored in an integrative framework that combines cognitive load and dual-process theory, cognitive offloading, scaffolding theory, self-regulated learning, and epistemic cognition, with critical thinking as the principal outcome. Five themes emerged: (1) information abundance appears to shift the central cognitive challenge from retrieval to evaluation; (2) unguided GenAI use is associated with reduced cognitive engagement and, in several experiments, with weaker independent performance once AI support is removed, although guardrailed designs appear to mitigate this; (3) fluent AI output can be mistaken for validated knowledge, and AI-detection tools are unreliable and biased; (4) lateral reading, guided AI use, and process-visible assessment have promising but uneven support; and (5) workload, equity, and policy constraints limit adoption. From these themes, the review derives the Fade–Visibility Matrix, which crosses AI support structure (persistent versus fading) with assessment design (product-only versus process-visible) to yield four diagnostic states. The evidence is early and methodologically uneven, but it is most consistent with a structural rather than individual explanation. Universities should therefore teach evaluation, verification, and metacognitive regulation explicitly, design AI support to fade, and redesign assessment so that the learning process, not only the finished product, can be observed.

This article proposes a deconstruction of fatalistic readings of the concept of Orí in the thought of Òrúnmìlà, engaging critically with the interpretations of Bọlájí Idowu and Ségun Gbadegesin, for whom the three modes through which destiny is granted in Ifá (Àkúnlẹ̀yàn, Àkúnlẹ̀gbà, and Ayànmọ) would amount to an unalterable subjection of the agent to a preordained plan. Through a hermeneutic-allegorical and philological analysis of these concepts, and drawing on the etymology of ènìyàn (the person who chooses), the article argues that these three instances do not constitute fatalism, but rather expressions of free will (Ìfẹ́-àtinúwá) and of the agent's moral responsibility. It is argued that the fatalistic reading stems from an excessively literal interpretation of Ifá's myths and proverbs, one that overlooks their allegorical dimension and the centrality of choice (yàn) to the ontological constitution of the human being. The article further distinguishes the content of the chosen destiny, irrevocable, from the manner in which that destiny unfolds in earthly existence, which depends on the agent's character (ìwà) and effort (ẹsẹ̀). It concludes that Ifá constitutes a philosophical system in which the human being is the protagonist of his or her own destiny, so that the fatalistic interpretation stands as an antithesis to the philosophy of Òrúnmìlà.

این مقاله به بازخوانی انتقادی قرائت‌های جبرگرایانه از مفهوم اوری (Orí) در اندیشه Òrúnmìlà می‌پردازد و به طور انتقادی با تفسیرهای Bọlájí Idowu و Ségun Gbadegesin مواجه می‌شود؛ کسانی که سه شیوه‌ای را که سرنوشت در آیین Ifá اعطا می‌شود (Àkúnlẹ̀yàn، Àkúnlẹ̀gbà و Ayànmọ) به معنای تسلیم غیرقابل تغییر عامل به طرحی از پیش تعیین‌شده دانسته‌اند. با بهره‌گیری از تحلیل هرمنوتیکی-تمثیلی و زبان‌شناختی این مفاهیم و با استناد به ریشه‌شناسی واژه ènìyàn (شخصی که انتخاب می‌کند)، مقاله استدلال می‌کند که این سه حالت، جبرگرایی را تشکیل نمی‌دهند، بلکه بیانگر اراده آزاد (Ìfẹ́-àtinúwá) و مسئولیت اخلاقی عامل هستند. همچنین استدلال می‌شود که قرائت جبرگرایانه ناشی از تفسیر بیش از حد لفظی اسطوره‌ها و ضرب‌المثل‌های Ifá است؛ تفسیری که بعد تمثیلی آن‌ها و محوریت انتخاب (yàn) در ساختار وجودی انسان را نادیده می‌گیرد. مقاله همچنین میان محتوای سرنوشت انتخاب‌شده که غیرقابل بازگشت است و نحوه تحقق آن سرنوشت در زندگی زمینی که وابسته به منش (ìwà) و تلاش (ẹsẹ̀) عامل است، تمایز قائل می‌شود. در پایان نتیجه گرفته می‌شود که Ifá نظام فلسفی‌ای است که در آن انسان نقش‌آفرین سرنوشت خویش است و بنابراین، تفسیر جبرگرایانه در تقابل با فلسفه Òrúnmìlà قرار می‌گیرد.

This study investigated the level of teachers’ research writing skills to develop a capability training program targeted to enhance teachers’ writing skills. It specifically assessed teachers’ research writing skills in terms of formulation of research problem, data analysis and interpretation, research process, and recommendation and output. Utilizing a descriptive quantitative design of research, data were gathered from 219 teacher-respondents from three (3) public elementary schools in Taguig City. The findings of the study revealed that in terms of the demographic profile of the teacher-respondents, the majority of the teacher-respondents are Teacher I; have been in the service for 1-5 years; with units in Masters; and have attended trainings mostly relevant to writing a research title. In terms of assessment of teachers’ level of research writing skills, the teacher-respondents said that they are all capable in all indicators of research writing skills such as formulation of research problem, data analysis and interpretation, research process, and recommendation and output. In terms of challenges encountered in research writing, selecting the topic and making the title suitable for a specific research interest ranked first, while difficulty in determining the scale of a questionnaire ranked the 10th. Meanwhile, in terms of relationship between the profile of the respondents and their level of research writing skills, only teachers’ educational attainment is not significantly related to all of the four (4) components of teachers’ level of research writing skills. The study highlights the need for an intensive training on how to formulate research problems and find correlations and differences of research variables in the research problems; a separate training and learning session to capacitate teachers in crafting research instrument and the processes involved in making the research instrument reliable and valid; the need for the Division of Taguig City and Pateros to address the difficulty of the teachers in crafting research output by providing and sending teachers to trainings solely for crafting research output and its compositions; more trainings and seminars relevant to crafting research titles must be developed so that teachers will have knowledge on how to choose and craft research titles; the research capability training program prepared by the researcher may be tried and adapted by the Division of Taguig City and Pateros and the Department of Education (DepEd) in general to see its workability and effectiveness; and this study can be replicated and the future researchers may embark on a more comprehensive study utilizing more schools and respondents to negate or affirm the findings of the current study.

این پژوهش به بررسی سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان به منظور توسعه یک برنامه آموزش توانمندسازی با هدف ارتقاء مهارت‌های نگارش معلمان پرداخت. به طور خاص، مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان در زمینه‌های تدوین مسئله پژوهش، تحلیل و تفسیر داده‌ها، فرایند پژوهش، و پیشنهادات و خروجی پژوهش مورد ارزیابی قرار گرفت. با بهره‌گیری از طرح پژوهش توصیفی-کمی، داده‌ها از ۲۱۹ معلم پاسخ‌دهنده از سه مدرسه ابتدایی دولتی در شهر تاگیگ گردآوری شد. یافته‌های پژوهش نشان داد که از نظر ویژگی‌های جمعیت‌شناختی معلمان پاسخ‌دهنده، اکثریت آن‌ها در سطح Teacher I قرار دارند؛ سابقه خدمت ۱ تا ۵ سال دارند؛ دارای واحدهایی در مقطع کارشناسی ارشد هستند؛ و عمدتاً در دوره‌هایی شرکت کرده‌اند که مرتبط با نگارش عنوان پژوهش بوده است. در ارزیابی سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان، پاسخ‌دهندگان اظهار داشتند که در تمامی شاخص‌های مهارت‌های نگارش پژوهشی از جمله تدوین مسئله پژوهش، تحلیل و تفسیر داده‌ها، فرایند پژوهش، و پیشنهادات و خروجی پژوهش توانمند هستند. از نظر چالش‌های مواجه شده در نگارش پژوهش، انتخاب موضوع و ساخت عنوان مناسب برای یک علاقه پژوهشی خاص در رتبه اول قرار گرفت، در حالی که دشواری در تعیین مقیاس پرسشنامه در رتبه دهم قرار داشت. همچنین، از نظر رابطه بین ویژگی‌های جمعیت‌شناختی پاسخ‌دهندگان و سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی آن‌ها، تنها سطح تحصیلات معلمان با هیچ‌یک از چهار مؤلفه سطح مهارت‌های نگارش پژوهشی معلمان رابطه معناداری نداشت. این پژوهش بر نیاز به آموزش‌های فشرده در زمینه نحوه تدوین مسائل پژوهشی و یافتن همبستگی‌ها و تفاوت‌های متغیرهای پژوهشی در مسائل پژوهشی تأکید می‌کند؛ همچنین برگزاری جلسات آموزشی و یادگیری جداگانه برای توانمندسازی معلمان در ساخت ابزار پژوهش و فرایندهای مرتبط با اعتبار و پایایی ابزار پژوهش ضروری است؛ نیاز است اداره آموزش و پرورش شهر تاگیگ و پاتروس به دشواری معلمان در تدوین خروجی پژوهش با اعزام معلمان به دوره‌های آموزشی ویژه تدوین خروجی پژوهش و اجزای آن پاسخ دهد؛ دوره‌ها و سمینارهای بیشتری مرتبط با تدوین عناوین پژوهشی باید توسعه یابد تا معلمان دانش لازم برای انتخاب و تدوین عناوین پژوهشی را کسب کنند؛ برنامه آموزش توانمندسازی پژوهشی تهیه‌شده توسط پژوهشگر می‌تواند توسط اداره آموزش و پرورش شهر تاگیگ و پاتروس و وزارت آموزش و پرورش (DepEd) به طور آزمایشی اجرا و اقتباس شود تا قابلیت اجرا و اثربخشی آن سنجیده شود؛ و این پژوهش قابلیت تکرار دارد و پژوهشگران آینده می‌توانند با استفاده از مدارس و پاسخ‌دهندگان بیشتر، مطالعه‌ای جامع‌تر انجام دهند تا یافته‌های پژوهش حاضر را تأیید یا رد کنند.

Digital transformation has reshaped how aviation technicians acquire knowledge, with YouTube and online professional communities becoming important sources for developing digital technical competencies. However, their effectiveness in enhancing digital skill mastery remains insufficiently understood. This study examines the effects of YouTube-Based Learning, Online Community Engagement, Learning from Failure, and Self-Regulated Learning on Digital Skill Mastery among aviation data communication system technicians. A quantitative cross-sectional survey was conducted involving 100 technicians in Indonesia, and the data were analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM). The results show that Online Community Engagement significantly enhances Learning from Failure and Self-Regulated Learning, while Learning from Failure also positively influences Self-Regulated Learning. Furthermore, Self-Regulated Learning is the only significant direct predictor of Digital Skill Mastery and mediates the relationship between Learning from Failure and Digital Skill Mastery. These findings suggest that digital technical competence is developed primarily through reflective and self-regulated learning rather than through passive consumption of online tutorials. The study highlights the importance of integrating community-based learning, reflective practice, and self-regulated learning into aviation technician training programs.

تحول دیجیتال نحوه کسب دانش توسط تکنسین‌های هوانوردی را دگرگون کرده است، به‌طوری‌که YouTube و جوامع حرفه‌ای آنلاین به منابع مهمی برای توسعه شایستگی‌های فنی دیجیتال تبدیل شده‌اند. با این حال، اثربخشی این منابع در ارتقای تسلط بر مهارت‌های دیجیتال همچنان به‌طور کافی شناخته نشده است. این پژوهش به بررسی اثرات یادگیری مبتنی بر YouTube، مشارکت در جوامع آنلاین، یادگیری از شکست و یادگیری خودتنظیمی بر تسلط بر مهارت‌های دیجیتال در میان تکنسین‌های سیستم‌های ارتباط داده هوانوردی می‌پردازد. یک پیمایش کمی مقطعی با مشارکت ۱۰۰ تکنسین در اندونزی انجام شد و داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل گردید. نتایج نشان می‌دهد که مشارکت در جوامع آنلاین به طور معناداری یادگیری از شکست و یادگیری خودتنظیمی را ارتقا می‌دهد و همچنین یادگیری از شکست نیز تأثیر مثبتی بر یادگیری خودتنظیمی دارد. افزون بر این، یادگیری خودتنظیمی تنها پیش‌بینی‌کننده مستقیم معنادار تسلط بر مهارت‌های دیجیتال است و نقش میانجی در رابطه بین یادگیری از شکست و تسلط بر مهارت‌های دیجیتال ایفا می‌کند. این یافته‌ها حاکی از آن است که شایستگی فنی دیجیتال عمدتاً از طریق یادگیری تأملی و خودتنظیمی توسعه می‌یابد و نه صرفاً از طریق مصرف منفعل آموزش‌های آنلاین. این مطالعه بر اهمیت ادغام یادگیری مبتنی بر جامعه، تمرین تأملی و یادگیری خودتنظیمی در برنامه‌های آموزشی تکنسین‌های هوانوردی تأکید می‌کند.

The article presents the challenges of civic education and a civic upbringing in the era of the transforming of society in response to climate change.These challenges include not only support for mitigation and adaptation measures but also support for maintaining or deepening democratic processes and institutions.Following the UNESCO call for educational transformation (2021), responsible civic education was defined as education that leads students to support pro-climate measures (a shared truth and a vision of the future) but also to embrace democratic civil attitudes.According to UNESCO, education should lead to peaceful activism that criticises and confronts the power structures that disrupt or prevent shared truths about a possible future.The authors therefore describe the transformations in civil disobedience (CD) and theoretical reflections on CD that appreciate its importance and potential for promoting pro-climatic measures.They also present other civil approaches and examples of addressing the climate crisis, specifically examining the democratic limits and positive aspects of the concepts of environmental and ecological citizenship, deliberative democracy, and eco-modernism.They then present the concepts of civic education and offer answers to the question of what parameters responsible civic education should meet.First, they show the current interdependence between the subject of civic education and climate change.They then present Westheimer's models of civic education in relation to sustainability and the deepening of democratic processes.Here, the model of a justice-oriented citizen is presented in relation to the concept of responsible citizenship, where responsibility is extended to that of taking action for the benefit of society as a whole.

این مقاله به چالش‌های آموزش شهروندی و تربیت شهروندی در عصر تحول جامعه در پاسخ به تغییرات اقلیمی می‌پردازد. این چالش‌ها نه تنها شامل حمایت از اقدامات کاهش و سازگاری، بلکه حمایت از حفظ یا تعمیق فرایندها و نهادهای دموکراتیک نیز می‌شود. در پی فراخوان یونسکو برای تحول آموزشی (2021)، آموزش شهروندی مسئولانه به عنوان آموزشی تعریف شده است که دانش‌آموزان را به حمایت از اقدامات اقلیمی (حقیقت مشترک و چشم‌انداز آینده) و همچنین پذیرش نگرش‌های مدنی دموکراتیک سوق می‌دهد. به گفته یونسکو، آموزش باید به کنشگری مسالمت‌آمیز منجر شود که ساختارهای قدرتی را که حقیقت‌های مشترک درباره آینده ممکن را مختل یا مانع می‌شوند، نقد و به چالش می‌کشد. نویسندگان در نتیجه، دگرگونی‌های نافرمانی مدنی (CD) و تأملات نظری درباره CD را توصیف می‌کنند که اهمیت و پتانسیل آن را برای ترویج اقدامات اقلیمی ارج می‌نهند. آن‌ها همچنین رویکردهای مدنی دیگر و نمونه‌هایی از مواجهه با بحران اقلیمی را ارائه می‌دهند و به طور خاص، حدود دموکراتیک و جنبه‌های مثبت مفاهیم شهروندی محیط‌زیستی و بوم‌شناختی، دموکراسی مشورتی و اکومدرنیسم را بررسی می‌کنند. سپس مفاهیم آموزش شهروندی را مطرح کرده و به این پرسش پاسخ می‌دهند که آموزش شهروندی مسئولانه باید چه شاخص‌هایی داشته باشد. ابتدا، وابستگی متقابل کنونی میان موضوع آموزش شهروندی و تغییرات اقلیمی را نشان می‌دهند. سپس مدل‌های Westheimer از آموزش شهروندی را در ارتباط با پایداری و تعمیق فرایندهای دموکراتیک ارائه می‌کنند. در اینجا، مدل شهروند عدالت‌محور در ارتباط با مفهوم شهروندی مسئولانه مطرح می‌شود، جایی که مسئولیت به اقدام برای منفعت کل جامعه گسترش می‌یابد.

The paper discusses teachers’ knowledge with the arrival of coronavirus pandemic, view of the need to know it better, as a condition to strengthen elementary education. The investigation intended to understand the meanings a Sociology teacher at elementary schools, who promoted the teaching-learning process, in 2020 and 2021, gave to her work and the professional knowledge she had previously built and/or mobilized when the classrooms became digital platforms and afterwards. The methodology, with a qualitative bias, consisted of monitoring online classes, producing a balance of knowledge and interviews, in the line of life history. The teacher used an amalgamation of all types of teachers’ knowledge to work aiming social transformation, which turned into a progressive methodology, focused on affectionate interaction with her students and mobilization for learning, which can be qualified as “enthusiastic”.

این مقاله به دانش معلمان با ورود همه‌گیری ویروس کرونا، از منظر ضرورت شناخت بهتر آن به عنوان شرطی برای تقویت آموزش ابتدایی می‌پردازد. هدف این پژوهش، فهم معانی‌ای بود که یک معلم جامعه‌شناسی در مدارس ابتدایی، که فرایند آموزش-یادگیری را در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ ارتقا داده بود، به کار خود و دانش حرفه‌ای پیش‌تر ساخته‌شده و/یا بسیج‌شده خود در زمانی که کلاس‌های حضوری به بسترهای دیجیتال تبدیل شدند و پس از آن، نسبت می‌داد. روش‌شناسی پژوهش با رویکرد کیفی، شامل مشاهده کلاس‌های آنلاین، تهیه گزارشی از دانش و انجام مصاحبه‌ها در چارچوب تاریخ زندگی بود. این معلم با به‌کارگیری تلفیقی از همه انواع دانش معلمان، با هدف تحول اجتماعی، رویکردی مترقی اتخاذ کرد که بر تعامل عاطفی با دانش‌آموزان و بسیج آن‌ها برای یادگیری متمرکز بود و می‌توان آن را «مشتاقانه» توصیف کرد.

This study aimed to determine the challenges encountered by Junior High School teachers of Domalandan Center Integrated School in teaching literature during School Year 2025–2026. It examined the respondents’ profile in terms of highest educational attainment, length of service, seminars attended, and subject taught; the level of challenges in learner-related, teacher-related, resource/material, and institutional/time factors; the relationship between profile and challenges; and proposed intervention measures. Anchored on Constructivism, Social Learning Theory, Cognitive Load Theory, and Schema Theory, and guided by Republic Act 10533 and relevant DepEd policies, the study employed a descriptive-survey design. Fifty Junior High School teachers from various learning areas served as respondents. Data were gathered through a researcher-made questionnaire and analyzed using frequency count, percentage, weighted mean, and Pearson correlation. Findings showed that most respondents were Bachelor’s degree holders with 6–10 years of teaching experience and moderate seminar participation. Teachers generally Encountered difficulties in teaching literature (overall mean 4.19). Learner-related (4.35) and resource/material (4.25) challenges were Highly Encountered, while teacher-related (4.10) and institutional/time (4.05) challenges were Encountered. Significant relationships were found between length of service and challenges (r = 0.62, p = 0.048) and between seminars attended and challenges (r = 0.71, p = 0.021). The study concludes that teaching experience and professional development influence the perception of instructional difficulties. It recommends targeted training, resource enhancement, learner-centered strategies, and sustained institutional support. The study aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by addressing barriers to effective literature instruction. It contributes to educational and institutional sustainability through improved teacher capacity, learner engagement, and resource provision that support long-term quality teaching and learning.

این پژوهش با هدف تعیین چالش‌های پیش‌روی دبیران دوره متوسطه اول مدرسه جامع Domalandan Center در تدریس ادبیات در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ انجام شد. در این مطالعه، مشخصات پاسخ‌دهندگان از نظر بالاترین مدرک تحصیلی، سابقه خدمت، تعداد سمینارهای گذرانده‌شده و درس تدریسی بررسی شد؛ همچنین سطح چالش‌ها در عوامل مرتبط با یادگیرنده، معلم، منابع/مواد و عوامل نهادی/زمانی، رابطه بین مشخصات و چالش‌ها و اقدامات مداخله‌ای پیشنهادی مورد ارزیابی قرار گرفت. این پژوهش مبتنی بر نظریه‌های سازنده‌گرایی، یادگیری اجتماعی، بار شناختی و طرح‌واره و با راهنمایی قانون جمهوری ۱۰۵۳۳ و سیاست‌های مرتبط DepEd، از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره برد. پنجاه دبیر دوره متوسطه اول از حوزه‌های مختلف یادگیری به عنوان پاسخ‌دهنده شرکت کردند. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته گردآوری و با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی و همبستگی پیرسون تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد که اکثر پاسخ‌دهندگان دارای مدرک کارشناسی با ۶ تا ۱۰ سال سابقه تدریس و مشارکت متوسط در سمینارها بودند. به طور کلی، دبیران در تدریس ادبیات با دشواری‌هایی مواجه بودند (میانگین کلی ۴.۱۹). چالش‌های مرتبط با یادگیرنده (۴.۳۵) و منابع/مواد (۴.۲۵) به میزان زیادی تجربه شد، در حالی که چالش‌های مرتبط با معلم (۴.۱۰) و نهادی/زمانی (۴.۰۵) تجربه شد. بین سابقه خدمت و چالش‌ها (r = 0.62, p = 0.048) و بین تعداد سمینارهای گذرانده‌شده و چالش‌ها (r = 0.71, p = 0.021) رابطه معناداری مشاهده شد. پژوهش نتیجه می‌گیرد که تجربه تدریس و توسعه حرفه‌ای بر ادراک دشواری‌های آموزشی تأثیرگذار است. پیشنهاد می‌شود آموزش‌های هدفمند، ارتقای منابع، راهبردهای یادگیرنده‌محور و حمایت نهادی پایدار تقویت شود. این مطالعه با هدف توسعه پایدار ۴ (آموزش با کیفیت) همسو بوده و با رفع موانع تدریس مؤثر ادبیات، به پایداری آموزشی و نهادی از طریق ارتقای توانمندی دبیران، افزایش مشارکت یادگیرندگان و تأمین منابع برای حمایت از آموزش و یادگیری با کیفیت در بلندمدت کمک می‌کند.

dynamic matrix and control matrix of participant • U i : control sent by the Central Nervous System to muscles of participant i Noise and delayTo model motor variability, we added multiplicative noise on the control, following (Todorov & Jordan, 2002).To model process uncertainty we added additive Gaussian

This study aims to describe in depth the learning experiences of students in the drumband extracurricular activities at SMP Kartika I-7 Padang. The research uses a qualitative phenomenological approach. The research instrument is the researcher themselves, assisted with observation sheets, field notes, and documentation tools. Data was collected through field observations, documentation, and in-depth interviews with the head coach, the section leader, and representatives of the instrument members. The steps to analyse the data are data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results show that students' learning experiences in drumband extracurricular activities at SMP Kartika 1-7 Padang involve active engagement, relevance, reflection, and interactivity. Active student involvement in the learning process includes activities like noting down music notation, memorising melodies, practising rhythm beats, and synchronising marching movements while playing instruments. Students find the learning relevant because the practice material has real use in supporting flag ceremonies and school events, as well as adding to their academic scores. Students reflect on themselves by evaluating technical errors during practice or performances and by changing their behaviour to be more disciplined and responsible. There is high interactivity among students through peer tutoring as an adaptive strategy to overcome the limitation of trainers, which effectively speeds up mastering music skills while instilling cooperation and care for fellow members. So, it can be concluded that students' learning experiences in the drumband extracurricular activities at SMP Kartika 1-7 Padang are meaningful through four interconnected learning experience dimensions, even when faced with various limitations, allowing them to simultaneously develop their cognitive, affective, and psychomotor aspects.

هدف این پژوهش توصیف عمیق تجربه‌های یادگیری دانش‌آموزان در فعالیت‌های فوق‌برنامه درام‌بند در دبیرستان Kartika 1-7 Padang است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی انجام شده است. ابزار پژوهش خود پژوهشگر بوده و با برگه‌های مشاهده، یادداشت‌های میدانی و ابزار مستندسازی یاری شده است. داده‌ها از طریق مشاهده میدانی، مستندسازی و مصاحبه‌های عمیق با سرمربی، سرگروه بخش و نمایندگان اعضای سازها گردآوری شده‌اند. مراحل تحلیل داده شامل گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری است. نتایج نشان می‌دهد که تجربه‌های یادگیری دانش‌آموزان در فعالیت‌های فوق‌برنامه درام‌بند در دبیرستان Kartika 1-7 Padang شامل مشارکت فعال، ارتباط‌مندی، بازتاب و تعاملیت است. مشارکت فعال دانش‌آموزان در فرایند یادگیری شامل فعالیت‌هایی مانند یادداشت‌برداری از نُت‌های موسیقی، حفظ ملودی‌ها، تمرین ضرب‌آهنگ‌ها و هماهنگ‌سازی حرکات رژه هنگام نواختن سازها می‌شود. دانش‌آموزان یادگیری را مرتبط می‌دانند زیرا مواد تمرینی کاربرد واقعی در پشتیبانی از مراسم پرچم و رویدادهای مدرسه داشته و همچنین به نمرات تحصیلی آنان افزوده می‌شود. دانش‌آموزان با ارزیابی خطاهای فنی در طول تمرین یا اجرا و تغییر رفتار خود به سمت انضباط و مسئولیت‌پذیری بیشتر، بازتاب فردی دارند. تعاملیت بالایی میان دانش‌آموزان از طریق آموزش همتایان به عنوان راهبردی سازگارانه برای غلبه بر محدودیت مربیان وجود دارد که به طور مؤثری موجب تسریع در تسلط بر مهارت‌های موسیقی شده و روحیه همکاری و مراقبت از اعضا را تقویت می‌کند. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که تجربه‌های یادگیری دانش‌آموزان در فعالیت‌های فوق‌برنامه درام‌بند در دبیرستان Kartika 1-7 Padang از طریق چهار بُعد به‌هم‌پیوسته تجربه یادگیری، حتی در مواجهه با محدودیت‌های مختلف، معنادار بوده و به آنان امکان می‌دهد جنبه‌های شناختی، عاطفی و روان‌حرکتی خود را به طور همزمان پرورش دهند.

This study aims to describe the meaning of denotation, connotation, and myths built through visual and verbal elements in the film *Di Kampuang Raso Marantau* by Ibel Santano, using Roland Barthes' semiotic approach. The research uses a qualitative method with a content analysis approach. The object of the study consists of 14 scenes that contain visual and verbal signs. Data collection was done through observation, documentation, and data inventory, and then analyzed based on denotation, connotation, and myth meanings. The research shows that at the denotative level, the film represents family conflicts, social exclusion, and the violence experienced by the character Adam. At the connotative level, the film depicts the struggle to gain social recognition, character education within the family, and the process of maturing. At the myth level, the film represents Minangkabau cultural values, especially the tradition of going abroad for work, honor, independence, and parental authority. Thus, this film not only serves as a form of entertainment but also as a medium for conveying moral, social messages, and preserving Minangkabau culture.

هدف این پژوهش توصیف معنای دلالت، کنوتاسیون و اسطوره‌هایی است که از طریق عناصر بصری و کلامی در فیلم «دی کامپوانگ راسو مارانتائو» اثر Ibel Santano ساخته می‌شود، با استفاده از رویکرد نشانه‌شناسی رولان بارت. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد تحلیل محتوا انجام شده است. جامعه پژوهش شامل ۱۴ صحنه است که دارای نشانه‌های بصری و کلامی می‌باشند. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مستندسازی و فهرست‌برداری داده‌ها صورت گرفته و سپس بر اساس معانی دلالت، کنوتاسیون و اسطوره تحلیل شده‌اند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که در سطح دلالت، فیلم به بازنمایی تعارضات خانوادگی، طرد اجتماعی و خشونتی که شخصیت آدام تجربه می‌کند، می‌پردازد. در سطح کنوتاسیون، فیلم مبارزه برای کسب پذیرش اجتماعی، تربیت شخصیتی در خانواده و فرایند بلوغ را به تصویر می‌کشد. در سطح اسطوره، فیلم ارزش‌های فرهنگی میننگکاباو، به‌ویژه سنت مهاجرت برای کار، شرافت، استقلال و اقتدار والدین را بازنمایی می‌کند. بنابراین، این فیلم نه تنها به عنوان شکلی از سرگرمی بلکه به عنوان رسانه‌ای برای انتقال پیام‌های اخلاقی و اجتماعی و حفظ فرهنگ میننگکاباو عمل می‌کند.

This article provides a scientific rationale for the methodology of designing, creating, and implementing digital visual tools aimed at developing self-education competence in prospective teachers. In the modern system of teacher training, the mechanisms of self-awareness, self-control, and self-development of the professional individual are not sufficiently supported by visual tools. The aim is to develop a set of methodological tools for self-education consisting of visual aids and self-education, professional competence, digital visual tools, infographics, self-control, prospective teacher, pedagogical technology, visual pedagogy, digital educational environment, metacognitive strategy, professional developmentto determine their effect on the self-education competence of prospective teachers.

این مقاله مبنای علمی برای روش‌شناسی طراحی، ایجاد و اجرای ابزارهای بصری دیجیتال با هدف توسعه شایستگی خودآموزی در معلمان آینده ارائه می‌دهد. در نظام مدرن تربیت معلم، سازوکارهای خودآگاهی، خودکنترلی و خودتوسعه‌ی فرد حرفه‌ای به اندازه کافی توسط ابزارهای بصری پشتیبانی نمی‌شوند. هدف این پژوهش، توسعه مجموعه‌ای از ابزارهای روش‌شناختی برای خودآموزی است که شامل وسایل بصری و خودآموزی، شایستگی حرفه‌ای، ابزارهای بصری دیجیتال، اینفوگرافیک، خودکنترلی، معلم آینده، فناوری آموزشی، پداگوژی بصری، محیط آموزشی دیجیتال، راهبرد فراشناختی و توسعه حرفه‌ای می‌باشد تا تأثیر آن‌ها بر شایستگی خودآموزی معلمان آینده تعیین شود.

The main purpose of this study was to determine the differences in executive function performance levels of esports players who play First-Person Shooter (FPS) and Multiplayer Online Battle Arena (MOBA) game types compared to non-video game players (NVGPs). Other purposes of the study are to examine the relationships of executive function components and their relationships with in-game rank and total game play time variables. The study groups consisted of ninety volunteer participants, all of whom were male young adults between the ages of 18 and 34, 30 of whom actively played FPS video games, 30 of whom actively played MOBA video games, and 30 of whom NVGPs. Corsi Block-Tapping Test (CBT), Wisconsin (Berg) Card Sorting Test (WCST), and Stroop Test Çapa Form (ST) were used as data collection tools. According to the findings of the study; FPS players had significantly higher scores than NVGPs (p < 0.001, F = 8.55) in CBT and less error percentage than the NVGPs (p < 0.01, F = 5.58) and MOBA players had significantly less interference time than NVGPs in the ST (p < 0.001, F = 7.66). In addition, there was a significant negative correlation between CBT and ST interference times for all players (p < 0.05; r = −0.28) and a significant negative correlation between in-game skill and ST interference times for FPS players (p < 0.05; r = −0.41). These findings suggest that digital video game experience shapes cognitive profiles based on genre-specific demands; while FPS gameplay primarily enhances visuospatial working memory capacity, MOBA gameplay fosters stronger inhibition control, with higher in-game skill level reflecting superior inhibitory control in FPS gameplay, and relationship of visuospatial working memory and inhibition components demonstrating an underlying interrelated structure.

هدف اصلی این مطالعه تعیین تفاوت‌های سطوح عملکرد کارکرد اجرایی بازیکنان ورزش‌های الکترونیکی (esports) که انواع بازی‌های تیراندازی اول‌شخص (First-Person Shooter یا FPS) و میدان نبرد آنلاین چندنفره (Multiplayer Online Battle Arena یا MOBA) را بازی می‌کنند، در مقایسه با افرادی که بازی‌های ویدیویی انجام نمی‌دهند (NVGPs)، بود. اهداف دیگر پژوهش عبارت بودند از بررسی روابط میان مؤلفه‌های کارکرد اجرایی و ارتباط آن‌ها با متغیرهای رتبه درون‌بازی و مجموع زمان بازی. گروه‌های مطالعه شامل نود شرکت‌کننده داوطلب مرد جوان در بازه سنی ۱۸ تا ۳۴ سال بودند که ۳۰ نفر از آن‌ها به طور فعال بازی‌های ویدیویی FPS، ۳۰ نفر به طور فعال بازی‌های ویدیویی MOBA و ۳۰ نفر NVGPs بودند. برای جمع‌آوری داده‌ها از آزمون ضربه‌زدن به بلوک کورسی (Corsi Block-Tapping Test یا CBT)، آزمون دسته‌بندی کارت ویسکانسین (Berg) (Wisconsin (Berg) Card Sorting Test یا WCST) و آزمون استروپ فرم چَپا (Stroop Test Çapa Form یا ST) استفاده شد. بر اساس یافته‌های پژوهش؛ بازیکنان FPS در آزمون CBT به طور معناداری امتیاز بالاتری نسبت به NVGPs داشتند (p < 0.001, F = 8.55) و درصد خطای کمتری نسبت به NVGPs داشتند (p < 0.01, F = 5.58) و بازیکنان MOBA در آزمون ST زمان تداخل به طور معناداری کمتری نسبت به NVGPs داشتند (p < 0.001, F = 7.66). علاوه بر این، برای همه بازیکنان بین زمان‌های تداخل CBT و ST همبستگی منفی معناداری وجود داشت (p < 0.05; r = −0.28) و برای بازیکنان FPS بین مهارت درون‌بازی و زمان تداخل ST همبستگی منفی معناداری مشاهده شد (p < 0.05; r = −0.41). این یافته‌ها نشان می‌دهد که تجربه بازی‌های ویدیویی دیجیتال، پروفایل‌های شناختی را بر اساس نیازهای خاص هر ژانر شکل می‌دهد؛ به‌طوری‌که بازی FPS عمدتاً ظرفیت حافظه کاری فضایی-بصری را افزایش می‌دهد، در حالی که بازی MOBA کنترل مهاری قوی‌تری را پرورش می‌دهد و سطح بالاتر مهارت درون‌بازی، کنترل مهاری برتر را در بازی FPS منعکس می‌کند و رابطه بین مؤلفه‌های حافظه کاری فضایی-بصری و مهار، ساختار درهم‌تنیده زیربنایی را نشان می‌دهد.

Psychological stress dialogue recognition still lacks sufficient semantic understanding in multimodal information fusion and emotional dynamic modelling. It is difficult to achieve high-precision and robust stress state recognition in complex dialogue scenarios. Combining the advantages of the pre-trained language model BERT (Bidirectional Encoder Representations from Transformers) in semantic understanding and the capabilities of EmoShiftNet (Emotion Shift Network) in emotion transfer modelling, contextual semantic coding is realised through a multi-level Transformer, and a cross-modal Transformer is used to align heterogeneous features such as text, speech, and vision. In terms of multimodal signal representation, the BERT encoder captures fine-grained changes in language semantics, the convolutional-recurrent network extracts speech time–frequency features, the convolutional neural network and optical flow method obtain facial expression dynamics, and finally, realises unified representation through shared embedding space and cross-modal contrast learning. On the five-class psychological stress dialogue task, text semantic features contribute 42.7% of the total discriminative information, and the full multimodal fusion model achieves an overall accuracy of 85.0% (95% CI (Confidence Interval): [83.2%, 86.8%]) on the held-out test set. In the emotion transition detection task, the model achieves 76.2% transfer prediction accuracy with an average detection latency of 13.4 s. Under low signal-to-noise ratio conditions, the speech modality maintains stable performance with an error rate of 4.8% across 59 test samples. The highest accuracy rate of the fusion model under full-modal input reaches 97% on our self-constructed psychological stress dialogue dataset, which is divided strictly at the dialogue level (6391 training, 1484 validations, 2227 test samples) to avoid data leakage. This result significantly outperforms single-modal baselines and four state-of-the-art pre-trained language model baselines.

شناسایی گفت‌وگوی استرس روان‌شناختی همچنان در همجوشی اطلاعات چندوجهی و مدل‌سازی پویایی هیجانی با کمبود درک معنایی کافی مواجه است. دستیابی به شناسایی دقیق و مقاوم وضعیت استرس در سناریوهای گفت‌وگوی پیچیده دشوار است. با ترکیب مزایای مدل زبانی پیش‌آموزش‌یافته BERT (Bidirectional Encoder Representations from Transformers) در درک معنایی و قابلیت‌های EmoShiftNet (Emotion Shift Network) در مدل‌سازی انتقال هیجان، کدگذاری معنایی متنی از طریق ترنسفورمر چندسطحی تحقق می‌یابد و یک ترنسفورمر میان‌وجهی برای هم‌ترازی ویژگی‌های ناهمگن مانند متن، گفتار و بینایی به‌کار می‌رود. در زمینه نمایش سیگنال چندوجهی، رمزگذار BERT تغییرات ریزمعنایی زبان را استخراج می‌کند، شبکه کانولوشن-بازگشتی ویژگی‌های زمانی-فرکانسی گفتار را استخراج می‌کند، شبکه عصبی کانولوشنی و روش جریان نوری پویایی‌های حالت چهره را به‌دست می‌آورند و در نهایت، نمایش یکپارچه از طریق فضای تعبیه مشترک و یادگیری متضاد میان‌وجهی محقق می‌شود. در وظیفه پنج‌کلاسه گفت‌وگوی استرس روان‌شناختی، ویژگی‌های معنایی متنی ۴۲٫۷٪ از کل اطلاعات تمایزبخش را تأمین می‌کنند و مدل همجوشی کامل چندوجهی به دقت کلی ۸۵٫۰٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: [۸۳٫۲٪، ۸۶٫۸٪]) در مجموعه آزمون نگه‌داشته‌شده دست می‌یابد. در وظیفه شناسایی انتقال هیجان، مدل به دقت پیش‌بینی انتقال ۷۶٫۲٪ با میانگین تأخیر شناسایی ۱۳٫۴ ثانیه دست می‌یابد. در شرایط نسبت سیگنال به نویز پایین، وجه گفتاری با نرخ خطای ۴٫۸٪ در میان ۵۹ نمونه آزمون عملکرد پایداری را حفظ می‌کند. بالاترین نرخ دقت مدل همجوشی در ورودی تمام‌وجهی به ۹۷٪ در مجموعه‌داده گفت‌وگوی استرس روان‌شناختی ساخت خود ما می‌رسد که به‌طور دقیق در سطح گفت‌وگو (۶۳۹۱ نمونه آموزش، ۱۴۸۴ نمونه اعتبارسنجی، ۲۲۲۷ نمونه آزمون) تقسیم شده است تا از نشت داده جلوگیری شود. این نتیجه به‌طور معناداری از پایه‌های تک‌وجهی و چهار مدل زبانی پیش‌آموزش‌یافته پیشرفته برتر است.

Long-term digital psychological intervention faces issues such as delayed state feedback, observation absence, and scattered individual responses. Static input is difficult to retain cross-period dependencies, and a unified strategy will also widen user differences and cause fluctuations in continuous actions. To address these problems, a personalized intervention system that combines Transformer temporal modeling and proximal policy optimization is constructed. Structured psychological state representation organizes continuous behaviors and subjective feedback into an updateable sequence. The Transformer encoder extracts long-term dependencies and local mutations, the individual embedding absorbs user response deviations, and the Kullback–Leibler (KL) constraint inhibits adjacent strategy jumps. The experiment uses StudentLife data and accompanying simulations, semi-synthetic data. The cumulative reward of the complete model reaches 634.7 ± 21.8, with a 95% confidence interval of 619.11–650.29. The rule strategy, Proximal Policy Optimization (PPO) immediate state model, and the configuration without individual embedding are 412.6 ± 38.4, 528.3 ± 42.7, and 561.9 ± 35.2, respectively. The differences among the three groups, after Holm correction, all reach significant levels ( p < 0.001). The complete model enters the stable range after 1620 rounds, and the variance of the reward after convergence drops to 19.4. The rate of change in emotional intensity, the improvement value of state stability, and the cumulative variance of individual rewards is 0.091, 0.052, and 28.4, respectively. The ablation results show that temporal encoding mainly affects long-term benefits and convergence stability, and individual embedding focuses on reducing the dispersion among users. The existing evidence supports strategy optimization in non-clinical environments, but does not constitute a psychological mechanism explanation, causal effect proof, or clinical effectiveness conclusion.

مداخله روان‌شناختی دیجیتال بلندمدت با مسائلی نظیر بازخورد تأخیری وضعیت، فقدان مشاهده و پاسخ‌های پراکنده فردی مواجه است. ورودی ایستا در حفظ وابستگی‌های میان‌دوره‌ای دشوار عمل می‌کند و راهبرد یکپارچه نیز تفاوت‌های کاربران را افزایش داده و موجب نوسان در اقدامات پیوسته می‌شود. برای رفع این مشکلات، یک سامانه مداخله شخصی‌سازی‌شده که مدل‌سازی زمانی Transformer و بهینه‌سازی سیاست مجاور (Proximal Policy Optimization) را ترکیب می‌کند، طراحی شده است. بازنمایی ساختاریافته وضعیت روان‌شناختی، رفتارهای پیوسته و بازخوردهای ذهنی را به دنباله‌ای قابل به‌روزرسانی سازمان‌دهی می‌کند. رمزگذار Transformer وابستگی‌های بلندمدت و جهش‌های محلی را استخراج می‌کند، تعبیه فردی (individual embedding) انحرافات پاسخ کاربران را جذب می‌کند و قید کولبک–لیبلر (Kullback–Leibler constraint) از جهش‌های راهبردی مجاور جلوگیری می‌کند. آزمایش با داده‌های StudentLife و شبیه‌سازی‌های همراه، داده‌های نیمه‌مصنوعی، انجام شده است. پاداش تجمعی مدل کامل به ۶۳۴٫۷ ± ۲۱٫۸ با فاصله اطمینان ۹۵٪ برابر با ۶۱۹٫۱۱ تا ۶۵۰٫۲۹ می‌رسد. راهبرد قاعده‌مند، مدل وضعیت فوری Proximal Policy Optimization (PPO) و پیکربندی بدون تعبیه فردی به ترتیب ۴۱۲٫۶ ± ۳۸٫۴، ۵۲۸٫۳ ± ۴۲٫۷ و ۵۶۱٫۹ ± ۳۵٫۲ هستند. تفاوت میان سه گروه، پس از اصلاح Holm، همگی به سطح معناداری (p < 0.001) می‌رسد. مدل کامل پس از ۱۶۲۰ دور به بازه پایدار وارد می‌شود و واریانس پاداش پس از همگرایی به ۱۹٫۴ کاهش می‌یابد. نرخ تغییر شدت هیجانی، مقدار بهبود پایداری وضعیت و واریانس تجمعی پاداش فردی به ترتیب ۰٫۰۹۱، ۰٫۰۵۲ و ۲۸٫۴ است. نتایج حذف اجزا (ablation) نشان می‌دهد که رمزگذاری زمانی عمدتاً بر منافع بلندمدت و پایداری همگرایی اثرگذار است و تعبیه فردی بر کاهش پراکندگی میان کاربران تمرکز دارد. شواهد موجود از بهینه‌سازی راهبرد در محیط‌های غیر بالینی حمایت می‌کند، اما تبیین سازوکار روان‌شناختی، اثبات اثر علّی یا نتیجه‌گیری اثربخشی بالینی را فراهم نمی‌کند.

Identifying the perceptions of service users and professionals regarding mental health services is key to understanding the gap between the supply of and demand for care. This systematic review (PRISMA 2020; EBSCOhost, SAGE Journals, Taylor & Francis Online, and SciELO; 2010–2025) identified these perceptions and the accessibility of services. Thirty-three studies were included and synthesized through thematic and narrative analysis, from which five cross-cutting themes and four population groups emerged. Users and professionals converge in an unfavorable perception of access and in identifying structural barriers (cost, waiting times, fragmentation, staff shortages), but diverge in how they situate suffering: individual and psychobiological for professionals, social and cultural for users. Stigma falls less on distress than on the act of seeking consultation, and its institutional dimension is reported almost exclusively by those who experience it, whereas professionals locate it in the community. Despite community-oriented regulatory frameworks, services remain hospital-based and regulated by severity, while community care practices emerge outside the system. These results call for a participatory and culturally situated approach that recognizes users’ knowledge and integrates sociocultural barriers into the design and evaluation of services.

شناسایی ادراک‌های کاربران خدمات و متخصصان نسبت به خدمات سلامت روان، کلید درک شکاف میان عرضه و تقاضای مراقبت است. این مرور نظام‌مند (PRISMA 2020؛ EBSCOhost، SAGE Journals، Taylor & Francis Online و SciELO؛ ۲۰۱۰–۲۰۲۵) به شناسایی این ادراک‌ها و دسترسی‌پذیری خدمات پرداخت. سی‌وسه مطالعه وارد مرور شده و از طریق تحلیل موضوعی و روایی ترکیب شدند که از آن‌ها پنج مضمون مشترک و چهار گروه جمعیتی استخراج شد. کاربران و متخصصان در ادراک نامطلوب از دسترسی و شناسایی موانع ساختاری (هزینه، زمان انتظار، پراکندگی، کمبود نیروی انسانی) هم‌نظر هستند، اما در نحوه تبیین رنج تفاوت دارند: برای متخصصان، فردی و روان‌زیستی و برای کاربران، اجتماعی و فرهنگی است. انگ کمتر متوجه تجربه رنج است تا اقدام به جستجوی مشاوره، و بُعد نهادی آن تقریباً منحصراً توسط تجربه‌کنندگان گزارش می‌شود، در حالی که متخصصان آن را در جامعه می‌بینند. علی‌رغم چارچوب‌های مقرراتی مبتنی بر جامعه، خدمات همچنان بیمارستان‌محور و مبتنی بر شدت باقی مانده‌اند، در حالی که رویه‌های مراقبت اجتماعی خارج از نظام ظهور می‌یابند. این نتایج بر رویکردی مشارکتی و مبتنی بر زمینه فرهنگی تأکید دارد که دانش کاربران را به رسمیت شناخته و موانع اجتماعی‌فرهنگی را در طراحی و ارزیابی خدمات ادغام می‌کند.

This phenomenological study explores the lived experiences of Thai Generation Z hikers, thoroughly examining the critical intersection of artificial intelligence (AI) literacy and complex decision-making in wilderness environments. As young adventurers increasingly pursue nature-based eco-experientia for psychological restoration, AI has rapidly evolved into an active, front-facing backcountry companion. Using the Theory of Technological Mediation alongside robust methodological triangulation—including in-depth interviews, focus groups, and interactive discussions with university-aged hikers—this research examines how algorithmic tools profoundly reshape human-nature relationships. The empirical findings clearly show that AI is seamlessly integrated throughout the trekking lifecycle, functioning as a vital digital safety net that mitigates environmental uncertainty. However, this deep integration precipitates a highly complex socio-technical paradox. While participants consistently exhibit exceptional functional AI literacy, an emerging algorithmic dependency actively threatens to erode traditional, intuitive wilderness judgment. Ultimately, AI facilitates a hermeneutic relationship in which pristine nature is interpreted through curated data, fundamentally transforming raw exploration into a mediated digital reality that urgently requires careful preservation of human agency within adventure tourism.

این مطالعه پدیدارشناختی به بررسی تجارب زیسته کوهنوردان نسل Z تایلندی می‌پردازد و به طور جامع به تلاقی حیاتی سواد هوش مصنوعی (AI) و تصمیم‌گیری پیچیده در محیط‌های بکر طبیعی می‌پردازد. با افزایش تمایل جوانان ماجراجو به تجربه‌های طبیعت‌محور برای بازسازی روان‌شناختی، هوش مصنوعی به سرعت به یک همراه فعال و پیشرو در مناطق دورافتاده تبدیل شده است. با بهره‌گیری از نظریه میانجی‌گری فناورانه و تلفیق روش‌شناسی قوی شامل مصاحبه‌های عمیق، گروه‌های کانونی و بحث‌های تعاملی با کوهنوردان در سنین دانشگاهی، این پژوهش بررسی می‌کند که چگونه ابزارهای الگوریتمی به طور عمیق روابط انسان و طبیعت را بازشکل می‌دهند. یافته‌های تجربی به روشنی نشان می‌دهند که هوش مصنوعی در سراسر چرخه حیات کوهنوردی به طور یکپارچه ادغام شده و به عنوان یک شبکه ایمنی دیجیتال حیاتی عمل می‌کند که عدم قطعیت‌های محیطی را کاهش می‌دهد. با این حال، این ادغام عمیق منجر به یک پارادوکس اجتماعی-فناورانه بسیار پیچیده می‌شود. در حالی که شرکت‌کنندگان به طور مداوم سواد عملکردی استثنایی در زمینه هوش مصنوعی از خود نشان می‌دهند، وابستگی فزاینده به الگوریتم‌ها به طور فعال تهدید می‌کند که قضاوت‌های سنتی و شهودی در طبیعت را تضعیف کند. در نهایت، هوش مصنوعی رابطه‌ای هرمنوتیکی را تسهیل می‌کند که در آن طبیعت بکر از طریق داده‌های گزینش‌شده تفسیر می‌شود و کاوش خام را به واقعیتی دیجیتال و میانجی‌گری‌شده تبدیل می‌کند که به طور فوری نیازمند حفظ دقیق عاملیت انسانی در گردشگری ماجراجویانه است.

Background and Objectives: Legal recognition of same-sex marriage is prohibited in most Southeast Asian countries. This has led a Philippine local government to pass the Right to Care ordinance, allowing LGBTQIA+ individuals to make medical decisions for their partners. In the development of local policy, community engagement is essential (Dada et al., 2023); however, there is limited understanding of how communication enables such engagement. Therefore, this study aims to answer how the Quezon City Local Government and MullenLowe TREYNA engaged the community in developing the Right to Care Card (RTCC) and how LGBTQIA+ couples and implementers describe their experiences and challenges in accessing and implementing the RTCC. Methodology: This paper utilizes a qualitative research design, specifically a case study. Considering that this study focuses on community engagement, it is also anchored in the sociocultural tradition of communication, thus, emphasizing the importance of understanding community dynamics in a social and cultural context (Craig, 1999). The data were gathered through semi-structured interviews with stakeholders of the RTCC, selected through purposive sampling. For the first coding cycle, the researchers used Descriptive and Process Coding, while Pattern Coding was employed to determine the themes. Results: It can be inferred that MullenLowe TREYNA and the QC LGU substantially engaged the LGBTQIA+ community, including other sectors, in developing the RTCC, with the forms of Modified Spectrum of Public Participation as the basis. Through the validation provided by the implementers and end-users of the RTCC, stakeholders can understand the expectations and limitations of the policy, specifically regarding the protection of their respective interests. In effect, as evidenced by the LGBTQIA+ representative's eagerness to push the passage of the ordinance to protect the lives of their partners, this eagerness demonstrates their empowerment. It reflects their ability to express their gender identity and their same-sex relationship, which aligns with the final form of public participation. Discussions: The researchers propose that the first form of public participation, Inform, has become in the case of RTCC, less applicable in the current context of public participation, given how governments engage the public for policy development. They suggest that Inform may be replaced with Identify. The researchers also suggest the placement of Participatory Communication and Transformative Communication in the proposed framework, as it was also found that the proponents and adopters' responses focused on grassroots mobilization and RTCC adoption in other cities. Conclusions: The QC LGU and MullenLowe TREYNA have strengthened their image as an inclusive local government and agency, respectively, because they were able to consult various sectors and make it possible to implement the RTCC within the city. The implementation of the RTCC also showed that the LGBTQIA+ couples are empowered in securing the RTCC and protecting the lives of their partners. Empowerment should not be understood only in terms of access but should also be evaluated based on whether local government processes enable beneficiaries to realize the intended benefits of the policy. These findings recommend further studies on other cities that recently implemented the RTCC, as well as a quantitative study for further validation.

زمینه و اهداف: شناسایی قانونی ازدواج همجنس‌گرایان در اکثر کشورهای جنوب شرق آسیا ممنوع است. این امر منجر به تصویب آیین‌نامه حق مراقبت توسط یک دولت محلی در فیلیپین شده است که به افراد LGBTQIA+ اجازه می‌دهد تصمیمات پزشکی برای شریک زندگی خود اتخاذ کنند. در تدوین سیاست‌های محلی، مشارکت جامعه ضروری است (Dada و همکاران، 2023)؛ با این حال، درک محدودی از چگونگی نقش ارتباطات در تسهیل این مشارکت وجود دارد. بنابراین، این مطالعه با هدف پاسخ به این پرسش انجام شده است که چگونه دولت محلی Quezon City و شرکت MullenLowe TREYNA جامعه را در توسعه کارت حق مراقبت (RTCC) مشارکت داده‌اند و زوج‌های LGBTQIA+ و مجریان، تجربیات و چالش‌های خود را در دسترسی و اجرای RTCC چگونه توصیف می‌کنند. روش‌شناسی: این مقاله از طرح پژوهش کیفی و به طور خاص مطالعه موردی استفاده می‌کند. با توجه به تمرکز مطالعه بر مشارکت جامعه، این پژوهش در سنت جامعه‌شناختی ارتباطات ریشه دارد و بر اهمیت درک پویایی‌های جامعه در بستر اجتماعی و فرهنگی تأکید می‌کند (Craig، 1999). داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ذینفعان RTCC که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده‌اند، گردآوری شد. در چرخه اول کدگذاری، پژوهشگران از کدگذاری توصیفی و فرایندی استفاده کردند و برای تعیین مضامین از کدگذاری الگویی بهره بردند. یافته‌ها: می‌توان استنباط کرد که شرکت MullenLowe TREYNA و دولت محلی QC به طور قابل توجهی جامعه LGBTQIA+ و سایر بخش‌ها را در توسعه RTCC مشارکت داده‌اند و اشکال طیف اصلاح‌شده مشارکت عمومی مبنای این کار قرار گرفته است. از طریق اعتبارسنجی ارائه‌شده توسط مجریان و کاربران نهایی RTCC، ذینفعان می‌توانند انتظارات و محدودیت‌های سیاست را، به ویژه در خصوص حفاظت از منافع خود، درک کنند. در نتیجه، همان‌طور که اشتیاق نماینده LGBTQIA+ برای تصویب آیین‌نامه به منظور حفاظت از جان شرکای خود نشان می‌دهد، این اشتیاق بیانگر توانمندسازی آن‌ها است. این امر توانایی آن‌ها را در ابراز هویت جنسیتی و رابطه همجنس‌گرایانه‌شان منعکس می‌کند که با شکل نهایی مشارکت عمومی همسو است. بحث: پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند که نخستین شکل مشارکت عمومی، اطلاع‌رسانی (Inform)، در مورد RTCC در بستر کنونی مشارکت عمومی کمتر قابل اجرا است، با توجه به نحوه مشارکت دولت‌ها با مردم در توسعه سیاست. آنان پیشنهاد می‌کنند که اطلاع‌رسانی می‌تواند با شناسایی (Identify) جایگزین شود. همچنین پژوهشگران جایگاه ارتباط مشارکتی و ارتباط تحول‌آفرین را در چارچوب پیشنهادی مطرح می‌کنند، چرا که مشخص شد پاسخ‌های پیشنهاددهندگان و پذیرندگان بر بسیج مردمی و پذیرش RTCC در شهرهای دیگر متمرکز بوده است. نتیجه‌گیری: دولت محلی QC و شرکت MullenLowe TREYNA به ترتیب تصویر خود را به عنوان یک دولت محلی و نهاد فراگیر تقویت کرده‌اند، زیرا توانسته‌اند با مشورت با بخش‌های مختلف، امکان اجرای RTCC را در شهر فراهم کنند. اجرای RTCC همچنین نشان داد که زوج‌های LGBTQIA+ در دریافت RTCC و حفاظت از جان شرکای خود توانمند شده‌اند. توانمندسازی نباید صرفاً از منظر دسترسی درک شود، بلکه باید بر اساس این‌که آیا فرایندهای دولت محلی به ذینفعان امکان تحقق منافع مورد نظر سیاست را می‌دهد یا خیر، ارزیابی شود. این یافته‌ها انجام مطالعات بیشتر در سایر شهرهایی که اخیراً RTCC را اجرا کرده‌اند و همچنین پژوهش کمی برای اعتبارسنجی بیشتر را توصیه می‌کند.