مرور مقاله‌ها

This study aims to describe and analyze the management of parental participation in improving school quality in schools with limited student enrollment in Pugung District, Tanggamus Regency. The research focuses on the planning, organizing, actuating, and controlling (POAC) aspects of parental participation, supporting and inhibiting factors, and the school’s efforts to enhance sustainable parental involvement. A qualitative approach with a descriptive design was employed. Research participants included principals, teachers, school committee members, and parents. Data were collected through interviews, observations, and documentation, and analyzed using data reduction, data display, and conclusion drawing techniques. The findings indicate that parental participation management has not been systematically implemented. In the planning stage, parental involvement remains limited to specific activities. The study highlights the necessity of structured and sustainable participation management to support quality improvement in schools with limited student enrollment. Keywords: Parental Participation Management, School Quality, Limited Student Enrollment, Educational Management, Primary School

هدف این پژوهش توصیف و تحلیل مدیریت مشارکت والدین در بهبود کیفیت مدرسه در مدارسی با ثبت‌نام محدود دانش‌آموزان در بخش Pugung، شهرستان Tanggamus است. تمرکز پژوهش بر جنبه‌های برنامه‌ریزی، سازماندهی، هدایت و کنترل (POAC) مشارکت والدین، عوامل تسهیل‌کننده و بازدارنده، و تلاش‌های مدرسه برای ارتقای مشارکت پایدار والدین است. رویکرد کیفی با طرح توصیفی به کار گرفته شد. مشارکت‌کنندگان پژوهش شامل مدیران، معلمان، اعضای انجمن اولیا و مربیان و والدین بودند. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از تکنیک‌های کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که مدیریت مشارکت والدین به‌صورت نظام‌مند اجرا نشده است. در مرحله برنامه‌ریزی، مشارکت والدین همچنان به فعالیت‌های خاصی محدود می‌شود. این مطالعه بر ضرورت مدیریت ساختارمند و پایدار مشارکت برای حمایت از بهبود کیفیت در مدارسی با ثبت‌نام محدود دانش‌آموزان تأکید دارد.

Penelitian ini mengkaji peran kepala sekolah dalam meningkatkan kinerja guru produktif di SMK Negeri Sukoharjo, Kabupaten Pringsewu, Provinsi Lampung melalui supervisi akademik. Pendekatan yang digunakan adalah kualitatif dengan desain studi kasus. Data dikumpulkan melalui wawancara mendalam, observasi langsung, dan dokumentasi yang melibatkan kepala sekolah, pengawas manajerial, serta 12 guru produktif dari enam konsentrasi keahlian. Temuan menunjukkan bahwa perencanaan sudah dilaksanakan secara sistematis melalui Rencana Kerja Sekolah (RKS) dan RKAS, namun keterlibatan guru masih bersifat top-down. Supervisi berjalan dalam tiga tahap terstruktur, yakni pra-observasi, observasi kelas atau bengkel, dan pasca-observasi, dengan frekuensi minimal dua kali per semester. Teknik yang paling dominan adalah observasi kelas langsung dan studi dokumentasi perangkat pembelajaran. Kata Kunci: Supervisi Akademik, Kepala Sekolah, Guru Produktif, Kinerja Guru Abstract: This study examines the role of the school principal in improving the performance of productive teachers at SMK Negeri Sukoharjo, Pringsewu Regency, Lampung Province through academic supervision. The research employs a qualitative approach with a case study design. Data were collected through in-depth interviews, direct observation, and documentation involving the principal, supervisory inspector, and 12 productive teachers representing six vocational concentrations. Findings reveal that planning has been systematically implemented through school work plans (RKS and RKAS), yet teacher involvement remains predominantly top-down. Supervision is conducted in three structured phases, namely pre-observation, classroom or workshop observation, and post-observation, with a minimum frequency of twice per semester. The dominant technique used is direct classroom observation combined with learning document review. Keywords: Academic Supervision, School Principal, Productive Teacher, Teacher Performance

این پژوهش به بررسی نقش مدیر مدرسه در ارتقای عملکرد معلمان تولیدی در دبیرستان فنی‌وحرفه‌ای دولتی سوکوهارجو، شهرستان پرینگسئو، استان لامپونگ از طریق نظارت علمی می‌پردازد. رویکرد مورد استفاده کیفی با طرح مطالعه موردی است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مستقیم و مستندسازی گردآوری شده‌اند که مدیر مدرسه، بازرس مدیریتی و ۱۲ معلم تولیدی از شش گرایش تخصصی را دربر می‌گیرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی به‌صورت نظام‌مند از طریق برنامه عملیاتی مدرسه (RKS) و برنامه بودجه مدرسه (RKAS) اجرا شده‌است، اما مشارکت معلمان عمدتاً به‌صورت بالا به پایین باقی مانده‌است. نظارت در سه مرحله ساختاریافته شامل پیش‌مشاهده، مشاهده کلاس یا کارگاه و پس‌مشاهده با حداقل دو بار در هر نیم‌سال تحصیلی انجام می‌شود. غالب‌ترین تکنیک مورد استفاده، مشاهده مستقیم کلاس و بررسی مستندات آموزشی است.

This study aims to describe the implementation strategy of the Indonesian National Work Competency Standards (SKKNI) through the Plan-Do-Check-Act (PDCA) cycle and its contribution to enhancing the hard skills, soft skills, and employability of graduates at LPK Kanira. Using a qualitative approach with a descriptive single case study, data were collected through in-depth interviews, participatory observation, and documentation studies, then analyzed using the Miles and Huberman model and validated through triangulation. The results indicate that the internalization of SKKNI based on PDCA effectively aligns competencies through procedural discipline and remedial programs, and significantly increases employability by reducing the job-waiting period to less than three months, thanks to BNSP certification serving as a credibility signal for the industry. This research formulates adaptive best practices for small-scale vocational training centers in rural areas to overcome skill mismatches and strengthen the competitiveness of the digital vocational workforce. Keywords: SKKNI, PDCA, Employability, LPK Kanira, Digital Vocational Abstrak: Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan strategi implementasi Standar Kompetensi Kerja Nasional Indonesia (SKKNI) melalui siklus Plan-Do-Check-Act (PDCA) serta kontribusinya terhadap peningkatan hard skill, soft skill, dan employability lulusan di lembaga LPK Karina. Menggunakan pendekatan kualitatif dengan studi kasus tunggal deskriptif, data diperoleh melalui wawancara mendalam, observasi partisipatif, dan studi dokumentasi, kemudian dianalisis dengan model Miles dan Huberman serta divalidasi melalui triangulasi. Hasil menunjukkan bahwa internalisasi SKKNI berbasis PDCA efektif menyelaraskan kompetensi melalui disiplin prosedur dan program remedial, serta meningkatkan employability secara signifikan dengan memangkas waktu tunggu kerja menjadi kurang dari tiga bulan berkat sertifikasi BNSP sebagai sinyal kredibilitas bagi industri. Penelitian ini merumuskan praktik terbaik adaptif bagi LPK skala kecil di wilayah pedesaan guna mengatasi skill mismatch dan memperkuat daya saing tenaga kerja vokasi digital. Kata Kunci: SKKNI, PDCA, Employability, LPK Kanira, Vokasi Digital

هدف این پژوهش توصیف راهبرد اجرای استاندارد صلاحیت شغلی ملی اندونزی (SKKNI) از طریق چرخه برنامه‌ریزی-اجرا-بازبینی-اقدام (PDCA) و نقش آن در ارتقاء مهارت‌های فنی، مهارت‌های نرم و قابلیت اشتغال فارغ‌التحصیلان در LPK Kanira است. این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از مطالعه موردی تک‌موردی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده مشارکتی و مطالعات اسنادی گردآوری و با مدل Miles و Huberman تحلیل و از طریق مثلث‌سازی اعتبارسنجی شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که درونی‌سازی SKKNI مبتنی بر PDCA به طور مؤثری موجب همسویی صلاحیت‌ها از طریق انضباط رویه‌ای و برنامه‌های جبرانی می‌شود و به طور معناداری قابلیت اشتغال را با کاهش مدت انتظار برای اشتغال به کمتر از سه ماه افزایش می‌دهد؛ این امر به دلیل نقش گواهینامه BNSP به عنوان سیگنال اعتبار برای صنعت است. این پژوهش، شیوه‌های برتر تطبیقی برای مراکز آموزش فنی‌وحرفه‌ای کوچک‌مقیاس در مناطق روستایی به منظور رفع ناهماهنگی مهارتی و تقویت رقابت‌پذیری نیروی کار فنی‌وحرفه‌ای دیجیتال ارائه می‌دهد.

This study aims to analyze how compensation and work motivation influence the performance of honorary teachers in Public and Private Junior High Schools and Public and Private Islamic Junior High Schools in the Kotaagung Pusat District, Tanggamus Regency. The study used a quantitative approach with a survey method of 56 honorary teachers. Data were collected through questionnaires that had been tested for validity and reliability. Data analysis was carried out using simple linear regression and multiple linear regression with t-test and F-test at a significance level of 5%. The results of the study have shown that partially compensation has a positive and significant effect on the performance of honorary teachers (t = 5.009; p < 0.001) with a contribution percentage of 31.7%. Work motivation also has a positive and significant effect on the performance of honorary teachers (t = 3.918; p < 0.001) with a contribution percentage of 22.1%. Simultaneously, compensation and work motivation have a very significant influence on the performance of honorary teachers (F = 38.472; p < 0.001) with a coefficient of determination of 59.2%. Key Words: Compensation; Work Motivation; Teacher Performance; Honorary Teachers; Education. Abstrak: This study aims to analyze how compensation and work motivation influence the performance of honorary teachers in Public and Private Junior High Schools and Public and Private Islamic Junior High Schools in the Kotaagung Pusat District, Tanggamus Regency. The study used a quantitative approach with a survey method of 56 honorary teachers. Data were collected through questionnaires that had been tested for validity and reliability. Data analysis was carried out using simple linear regression and multiple linear regression with t-test and F-test at a significance level of 5%. The results of the study have shown that partially compensation has a positive and significant effect on the performance of honorary teachers (t = 5.009; p < 0.001) with a contribution percentage of 31.7%. Work motivation also has a positive and significant effect on the performance of honorary teachers (t = 3.918; p < 0.001) with a contribution percentage of 22.1%. Simultaneously, compensation and work motivation have a very significant influence on the performance of honorary teachers (F = 38.472; p < 0.001) with a coefficient of determination of 59.2%. Keywords: Compensation; Work Motivation; Teacher Performance; Honorary Teachers; Education .

هدف این پژوهش تحلیل نحوه تأثیر جبران خدمات و انگیزش شغلی بر عملکرد معلمان حق‌التدریس در مدارس متوسطه اول دولتی و غیردولتی و مدارس متوسطه اول اسلامی دولتی و غیردولتی در بخش Kotaagung Pusat شهرستان Tanggamus است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از روش پیمایشی بر روی ۵۶ معلم حق‌التدریس انجام شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌هایی که روایی و پایایی آن‌ها مورد آزمون قرار گرفته بود، گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از رگرسیون خطی ساده و رگرسیون خطی چندگانه و آزمون t و آزمون F در سطح معناداری ۵٪ انجام گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که به طور جزئی، جبران خدمات تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد معلمان حق‌التدریس دارد (t = 5.009؛ p < 0.001) با درصد سهم ۳۱.۷٪. انگیزش شغلی نیز تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد معلمان حق‌التدریس دارد (t = 3.918؛ p < 0.001) با درصد سهم ۲۲.۱٪. به طور همزمان، جبران خدمات و انگیزش شغلی تأثیر بسیار معناداری بر عملکرد معلمان حق‌التدریس دارند (F = 38.472؛ p < 0.001) با ضریب تعیین ۵۹.۲٪.

This study explores the role of LKP Yani 20 in fostering a competent and competitive workforce through a fashion design skills training program. Employing a qualitative case study approach, data were gathered through in-depth interviews, direct observations, and document analysis involving institutional leaders, instructors, trainees, alumni, and members of the surrounding community. Thematic analysis was applied to capture patterns across the data. The findings reveal that the fashion training program substantially enhances participants’ sewing skills, work readiness, and self-confidence. Practice-oriented learning, combined with sustained instructor guidance, plays a crucial role in shaping work ethics and promoting learner independence, both for employment in the garment industry and for self-employment initiatives. Program outcomes are further reinforced by strong institutional commitment, instructor expertise, and high participant motivation. Nevertheless, limitations related to training facilities and limited industry partnerships continue to constrain program optimization. Keywords: Nonformal Education; Course And Training Institutions; Fashion Skills Training; Work Readiness Abstrak. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan desain studi kasus. Data diperoleh melalui wawancara mendalam, observasi langsung, serta studi dokumentasi yang melibatkan pimpinan lembaga, instruktur, peserta, alumni, dan masyarakat sekitar. Analisis data dilakukan secara tematik untuk menangkap pola dan makna yang muncul dari temuan lapangan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa pelatihan tata busana memberikan kontribusi nyata terhadap peningkatan keterampilan teknis menjahit, kesiapan kerja, serta kepercayaan diri peserta. Pembelajaran yang menekankan praktik, disertai pendampingan instruktur secara berkelanjutan, berperan penting dalam membentuk etos kerja dan kemandirian peserta, baik untuk memasuki industri garmen maupun mengembangkan usaha mandiri. Keberhasilan program didukung oleh komitmen kelembagaan, kompetensi instruktur, dan motivasi peserta, meskipun masih dihadapkan pada keterbatasan fasilitas pelatihan serta lemahnya jejaring dengan dunia industri. Temuan penelitian ini menegaskan relevansi Human Capital Theory dan Competency-Based Training dalam pendidikan nonformal serta memberikan implikasi praktis bagi penguatan peran LKP dalam meningkatkan daya saing tenaga kerja. Kata kunci: Pendidikan Nonformal; Lembaga Kursus Dan Pelatihan; Pelatihan Tata Busana; Kesiapan Kerja

این مطالعه به بررسی نقش مؤسسه LKP Yani 20 در پرورش نیروی کار ماهر و رقابتی از طریق برنامه آموزش مهارت‌های طراحی مد می‌پردازد. با بهره‌گیری از رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی، داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهدات مستقیم و تحلیل اسناد، با مشارکت مدیران مؤسسه، مدرسان، کارآموزان، فارغ‌التحصیلان و اعضای جامعه محلی گردآوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت تماتیک انجام گرفت تا الگوها و معانی موجود در داده‌ها استخراج شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه آموزش مد به طور قابل توجهی مهارت‌های دوخت، آمادگی شغلی و اعتماد به نفس شرکت‌کنندگان را ارتقا می‌دهد. یادگیری مبتنی بر عمل، همراه با راهنمایی مستمر مدرسان، نقش مهمی در شکل‌دهی به اخلاق کاری و ترویج استقلال یادگیرندگان، چه برای اشتغال در صنعت پوشاک و چه برای کارآفرینی فردی ایفا می‌کند. نتایج برنامه با تعهد قوی نهادی، تخصص مدرسان و انگیزه بالای شرکت‌کنندگان تقویت می‌شود. با این حال، محدودیت‌هایی در زمینه امکانات آموزشی و کمبود همکاری با صنعت، بهینه‌سازی برنامه را با چالش مواجه کرده است.

Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis strategi yang digunakan oleh kepala sekolah dalam mengembangkan kompetensi pedagogik guru di SMP Negeri 34 Muaro Jambi, serta untuk mengetahui faktor-faktor yang mendukung dan menghambat pelaksanaan strategi tersebut. Metode yang digunakan dalam penelitian ini adalah pendekatan kualitatif dengan studi kasus. Narasumber dalam penelitian ini terdiri dari kepala sekolah, wakil kepala sekolah, dan guru yang dipilih menggunakan teknik purposive sampling. Pengumpulan data dilakukan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi. Keabsahan data diuji dengan cara triangulasi sumber dan triangulasi teknik. Hasil penelitian menunjukkan bahwa kepala sekolah menerapkan strategi pengembangan kompetensi pedagogik guru melalui empat tahap, yaitu perencanaan, pengorganisasian, pelaksanaan, serta pengawasan dan evaluasi. Kata Kunci: Strategi Kepala Sekolah, Kompetensi Pedagogik Abstract: This study aims to analyze the strategies used by the principal in developing teachers' pedagogical competence at SMP Negeri 34 Muaro Jambi, as well as to identify the factors that support and hinder the implementation of these strategies. The method used in this study is a qualitative approach with a case study. The sources in this study consist of the principal, vice principal, and teachers selected using purposive sampling techniques. Data collection was carried out through observation, interviews, and documentation. The validity of the data was tested through source triangulation and technique triangulation. The results of the study indicate that the principal implements strategies for developing teachers' pedagogical competence through four stages, namely planning, organizing, implementation, and supervision and evaluation. Keywords: School Principal Strategy, Pedagogical Competence

این پژوهش با هدف تحلیل راهبردهایی که توسط مدیر مدرسه برای توسعه شایستگی‌های پداگوژیک معلمان در دبیرستان دولتی شماره ۳۴ موآرو جامبی به‌کار گرفته می‌شود و همچنین شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده اجرای این راهبردها انجام شده است. روش مورد استفاده در این پژوهش، رویکرد کیفی با مطالعه موردی است. منابع پژوهش شامل مدیر مدرسه، معاون مدیر و معلمان است که با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده‌اند. گردآوری داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی صورت گرفته است. روایی داده‌ها با استفاده از مثلث‌سازی منبع و مثلث‌سازی روش مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که مدیر مدرسه راهبردهای توسعه شایستگی‌های پداگوژیک معلمان را در چهار مرحله شامل برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و همچنین نظارت و ارزیابی به‌کار می‌گیرد.

This study aims to analyze the implementation of School-Based Management (SBM) at SD Negeri 1 Banding Agung from the perspective of management functions POAC (Planning, Organizing, Actuating, and Controlling) and its alignment with the Regulation of the Minister of Education, Culture, Research, and Technology Number 47 of 2023. This study employed a qualitative approach with a descriptive method. Data were collected through in-depth interviews, observations, and documentation involving the principal, teachers, and the school committee as research subjects. The findings indicate that the implementation of SBM at SD Negeri 1 Banding Agung has been carried out fairly well. In the planning aspect, the school develops work programs and the School Activity and Budget Plan (RKAS) through a participatory process involving relevant stakeholders. Therefore, strengthening collective commitment, enhancing human resource capacity, and optimizing the roles of all school members are necessary to ensure a more effective and sustainable implementation of School- Based Management. Keywords: School-Based Management, POAC, Regulation, Quality of Education

این پژوهش با هدف تحلیل اجرای مدیریت مبتنی بر مدرسه (SBM) در دبستان SD Negeri 1 Banding Agung از منظر کارکردهای مدیریتی POAC (برنامه‌ریزی، سازماندهی، هدایت و کنترل) و میزان انطباق آن با آیین‌نامه وزیر آموزش، فرهنگ، پژوهش و فناوری شماره ۴۷ سال ۲۰۲۳ انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی صورت گرفته است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و اسناد با مشارکت مدیر مدرسه، معلمان و کمیته مدرسه به عنوان افراد مورد پژوهش گردآوری شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای SBM در SD Negeri 1 Banding Agung به طور نسبتاً مطلوبی انجام شده است. در جنبه برنامه‌ریزی، مدرسه برنامه‌های کاری و برنامه فعالیت و بودجه مدرسه (RKAS) را از طریق فرآیندی مشارکتی با حضور ذینفعان مرتبط تدوین می‌کند. بنابراین، تقویت تعهد جمعی، ارتقای ظرفیت منابع انسانی و بهینه‌سازی نقش تمامی اعضای مدرسه برای تضمین اجرای مؤثرتر و پایدارتر مدیریت مبتنی بر مدرسه ضروری است.

This study aims to describe and analyze the implementation of school leadership in improving management standards at SMP Negeri 1 Kotaagung. The research focuses on planning, implementation, supervision, and evaluation carried out by the principal in meeting school management standards. This study employed a qualitative approach using a case study method. Data were collected through in-depth interviews, observations, and document analysis. The data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman, including data reduction, data display, and conclusion drawing, with validity ensured through source and technique triangulation. The findings indicate that school leadership implementation is carried out through work program planning aligned with the school’s vision and mission, strengthening coordination with teachers and administrative staff, and systematic supervision of school administration and management. Participatory and communicative leadership has contributed significantly to enhancing the effectiveness of school management, particularly in planning, organizing, and evaluating programs. In conclusion, visionary, collaborative, and consistent school leadership plays a significant role in improving school management standards. The implication of this study highlights the importance of strengthening principals’ managerial competencies and fostering a collaborative work culture to achieve effective and sustainable school governance. Keywords: School Leadership, Management Standards, Educational Management

این پژوهش با هدف توصیف و تحلیل اجرای رهبری مدرسه در بهبود استانداردهای مدیریت در SMP Negeri 1 Kotaagung انجام شده است. تمرکز پژوهش بر برنامه‌ریزی، اجرا، نظارت و ارزیابی است که توسط مدیر مدرسه در راستای تحقق استانداردهای مدیریت مدرسه صورت می‌گیرد. این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از روش مطالعه موردی انجام شده است. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شده و روایی از طریق مثلث‌سازی منبع و روش تضمین گردیده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که اجرای رهبری مدرسه از طریق برنامه‌ریزی برنامه‌های کاری منطبق با چشم‌انداز و مأموریت مدرسه، تقویت هماهنگی با معلمان و کارکنان اداری و نظارت نظام‌مند بر امور اداری و مدیریتی مدرسه صورت می‌گیرد. رهبری مشارکتی و ارتباطی نقش قابل توجهی در افزایش اثربخشی مدیریت مدرسه، به ویژه در برنامه‌ریزی، سازماندهی و ارزیابی برنامه‌ها داشته است. در نتیجه، رهبری مدرسه با رویکرد آینده‌نگر، مشارکتی و مستمر نقش مهمی در بهبود استانداردهای مدیریت مدرسه ایفا می‌کند. پیامد این پژوهش بر اهمیت تقویت شایستگی‌های مدیریتی مدیران و ترویج فرهنگ کاری مشارکتی برای دستیابی به حکمرانی مدرسه‌ای اثربخش و پایدار تأکید دارد.

This study assessed the instructional skills of Master Teachers, organizational commitment, and school performance in public junior high schools in the Division of Bacoor City and used the findings as the basis for a capability-building program. A descriptive-comparative-correlational design was employed using a validated researcher-made survey questionnaire and documentary analysis of school performance records. The study involved 878 respondents comprising 11 Education Program Supervisors, 21 school administrators, 50 Master Teachers, and 796 teachers. Percentage, weighted mean, one-way analysis of variance, Tukey-Kramer post-hoc test, Pearson correlation, and regression analysis were used. Master Teachers’ instructional skills were rated highly evident overall (grand mean = 4.50), with classroom management receiving the highest composite mean (4.67) and innovation and research the lowest (4.15). Organizational commitment was rated very committed (grand mean = 4.46), led by affective commitment (4.57). Significant differences were found among respondent groups across all seven instructional-skill domains. School performance showed varying enrollment, school-leaver, retention, and promotion patterns across schools over three school years. Instructional skills were significantly related to organizational commitment (R = .935, F = 9.234, p = .049), but instructional skills and organizational commitment did not significantly predict school performance. Challenges in instructional skills and organizational commitment were moderately encountered, with composite means of 2.65 and 2.40, respectively. The proposed capability-building program was rated highly suitable, highly acceptable, and highly feasible, each with an overall mean of 4.61. The findings support sustained professional development focused on research, innovation, mentoring, instructional leadership, and organizational engagement.

این پژوهش به ارزیابی مهارت‌های آموزشی معلمان راهنما، تعهد سازمانی و عملکرد مدرسه در دبیرستان‌های دولتی دوره اول متوسطه در منطقه Bacoor City پرداخته و یافته‌ها را به عنوان مبنایی برای برنامه توانمندسازی مورد استفاده قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی-مقایسه‌ای-همبستگی با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته معتبر و تحلیل اسنادی سوابق عملکرد مدارس به کار گرفته شد. جامعه پژوهش شامل ۸۷۸ نفر از جمله ۱۱ ناظر برنامه آموزشی، ۲۱ مدیر مدرسه، ۵۰ معلم راهنما و ۷۹۶ معلم بود. از درصد، میانگین وزنی، تحلیل واریانس یک‌طرفه، آزمون پس از hoc توکی-کرامر، همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. مهارت‌های آموزشی معلمان راهنما در مجموع بسیار مشهود ارزیابی شد (میانگین کل = ۴٫۵۰)، که مدیریت کلاس بالاترین میانگین ترکیبی (۴٫۶۷) و نوآوری و پژوهش پایین‌ترین (۴٫۱۵) را داشتند. تعهد سازمانی در سطح بسیار متعهد (میانگین کل = ۴٫۴۶) ارزیابی شد و تعهد عاطفی (۴٫۵۷) در صدر قرار داشت. تفاوت معناداری میان گروه‌های پاسخ‌دهنده در تمامی هفت حوزه مهارت آموزشی مشاهده شد. عملکرد مدرسه در سه سال تحصیلی مختلف، الگوهای متفاوتی از ثبت‌نام، ترک تحصیل، ماندگاری و ارتقاء را نشان داد. مهارت‌های آموزشی با تعهد سازمانی رابطه معناداری داشتند (R = .935, F = 9.234, p = .049)، اما مهارت‌های آموزشی و تعهد سازمانی پیش‌بینی‌کننده معناداری برای عملکرد مدرسه نبودند. چالش‌های مربوط به مهارت‌های آموزشی و تعهد سازمانی در حد متوسط تجربه شدند، با میانگین ترکیبی به ترتیب ۲٫۶۵ و ۲٫۴۰. برنامه پیشنهادی توانمندسازی از نظر تناسب، پذیرش و امکان‌پذیری، هر یک با میانگین کل ۴٫۶۱، بسیار مطلوب ارزیابی شد. یافته‌ها بر توسعه حرفه‌ای مستمر با تمرکز بر پژوهش، نوآوری، مشاوره، رهبری آموزشی و مشارکت سازمانی تأکید دارند.

This qualitative study employed Interpretative Phenomenological Analysis (IPA) as its research design and centered on eight mathematics educators from the Negros Island Region in the Philippines. These educators were officially enrolled in master's or doctoral programs at Higher Education Institutions (HEIs) during the academic year 2024-2025. The researcher employed purposive-convenience sampling, selecting readily accessible mathematics educators who also met specific criteria: they had conducted at least one research study, had presented a study, and had taught in a public high school for at least two years. The study sought to understand their lived experiences related to research engagement, using in-depth interviews to capture their motivations, challenges, coping mechanisms, perceived benefits, and insights. The mathematics educators' primary motivator stemmed from a genuine desire to improve their learners' lives, focusing on strategies to enhance comprehension, reduce anxiety, and promote equity. However, these educators faced considerable challenges, including time constraints due to heavy workloads and limited resources, particularly in public schools and part-time positions. To overcome these obstacles, they demonstrated resourcefulness and relied on collaboration, sharing ideas and leveraging networks for support. Despite the hardships, research engagement brought significant rewards, most notably witnessing learners' "lightbulb moments" and experiencing professional growth. Ultimately, the study highlighted the dedication and resilience of these educators, emphasizing the urgent need for institutional support to foster a research culture that empowers them to advance mathematics education in the Philippines.

این مطالعه کیفی با به‌کارگیری طرح پژوهشی تحلیل پدیدارشناختی تفسیری (IPA) انجام شده و بر هشت آموزگار ریاضی از منطقه جزیره نِگروس در فیلیپین متمرکز است. این آموزگاران به طور رسمی در برنامه‌های کارشناسی ارشد یا دکتری در مؤسسات آموزش عالی (HEIs) در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۵ ثبت‌نام کرده بودند. پژوهشگر از نمونه‌گیری هدفمند-سهولت‌محور استفاده کرد و آموزگاران ریاضی را که به آسانی در دسترس بودند و همچنین معیارهای خاصی را دارا بودند انتخاب نمود: انجام حداقل یک مطالعه پژوهشی، ارائه یک پژوهش و داشتن سابقه تدریس در دبیرستان دولتی به مدت حداقل دو سال. هدف این مطالعه، فهم تجارب زیسته آنان در ارتباط با مشارکت پژوهشی بود و برای ثبت انگیزه‌ها، چالش‌ها، سازوکارهای مقابله‌ای، فواید ادراک‌شده و بینش‌های آنان از مصاحبه‌های عمیق بهره گرفته شد. انگیزه اصلی آموزگاران ریاضی، تمایل واقعی برای بهبود زندگی یادگیرندگان‌شان بود که بر راهبردهایی برای ارتقای درک، کاهش اضطراب و ترویج عدالت تمرکز داشت. با این حال، این آموزگاران با چالش‌های قابل توجهی از جمله محدودیت زمانی ناشی از حجم بالای کار و کمبود منابع، به ویژه در مدارس دولتی و موقعیت‌های پاره‌وقت، مواجه بودند. برای غلبه بر این موانع، آنان با ابتکار عمل و تکیه بر همکاری، به اشتراک‌گذاری ایده‌ها و بهره‌گیری از شبکه‌های حمایتی پرداختند. علی‌رغم دشواری‌ها، مشارکت پژوهشی پاداش‌های قابل توجهی به همراه داشت که مهم‌ترین آن مشاهده «لحظات روشن‌شدن ذهن» یادگیرندگان و تجربه رشد حرفه‌ای بود. در نهایت، این مطالعه بر تعهد و تاب‌آوری این آموزگاران تأکید کرده و نیاز فوری به حمایت نهادی برای تقویت فرهنگ پژوهش به منظور توانمندسازی آنان در پیشبرد آموزش ریاضی در فیلیپین را برجسته می‌کند.

This study determined the organizational climate of Rizal High School and the leadership styles manifested by its administrators during School Year 2017-2018 as a basis for a transformational leadership training program. The thesis characterized the inquiry as a mixed quantitative-qualitative study and operationalized it primarily through a descriptive-correlational survey design. The entire population of 170 Junior High School student-leaders served as respondents. Leadership style was assessed using the 37-item Multifactor Leadership Questionnaire 5X-Short, while school climate was measured using the 42-item Student Development Program-School Climate Survey for High School-Revised Edition. Weighted mean was used to describe leadership styles and school climate; Pearson product-moment correlation and a t-test of the correlation coefficient were used to test relationships. Administrators were perceived to always manifest idealized influence-attributed (M = 3.24) and inspirational motivation (M = 3.26), often manifest idealized influence-behavior, intellectual stimulation, individual consideration, contingent reward, and active management-by-exception, and sometimes exhibit passive management-by-exception and avoidance. Student-leaders described sharing of resources (M = 3.14) and student-teacher relations (M = 3.32) as positive, while order and discipline, school building, student interpersonal relations, and parent involvement were somewhat positive. Significant relationships were reported between transformational leadership and physical climate (r = .98, p < .05), transactional leadership and academic climate (r = 1.00, p < .05), and laissez-faire leadership and social climate (r = 1.00, p < .05). The findings supported the development of a transformational leadership training program for administrators, teachers, and student-leaders to strengthen the school’s physical, social, and academic climate.

این پژوهش به تعیین اقلیم سازمانی دبیرستان Rizal و سبک‌های رهبری بروز یافته توسط مدیران آن در سال تحصیلی ۲۰۱۷-۲۰۱۸ به‌عنوان مبنایی برای برنامه آموزشی رهبری تحول‌آفرین پرداخت. این پایان‌نامه پژوهش را به‌عنوان مطالعه‌ای ترکیبی (کمی-کیفی) توصیف کرده و عمدتاً از طریق طرح پژوهش توصیفی-همبستگی عملیاتی شده است. کل جامعه آماری شامل ۱۷۰ نفر از دانش‌آموزان رهبر مقطع متوسطه اول به‌عنوان پاسخ‌دهندگان انتخاب شدند. سبک رهبری با استفاده از پرسشنامه ۳۷ ماده‌ای Multifactor Leadership Questionnaire 5X-Short ارزیابی شد و اقلیم مدرسه با پرسشنامه ۴۲ ماده‌ای Student Development Program-School Climate Survey for High School-Revised Edition سنجیده شد. برای توصیف سبک‌های رهبری و اقلیم مدرسه از میانگین وزنی استفاده شد؛ برای آزمون روابط از همبستگی پیرسون و آزمون t ضریب همبستگی بهره گرفته شد. مدیران از دیدگاه پاسخ‌دهندگان همواره نفوذ ایده‌آل-منتسب (M = 3.24) و انگیزش الهام‌بخش (M = 3.26) را نشان می‌دهند، غالباً نفوذ ایده‌آل-رفتاری، تحریک فکری، ملاحظه فردی، پاداش مشروط و مدیریت فعال بر اساس استثنا را بروز می‌دهند و گاهی مدیریت منفعل بر اساس استثنا و اجتناب را نشان می‌دهند. دانش‌آموزان رهبر، اشتراک منابع (M = 3.14) و روابط دانش‌آموز-معلم (M = 3.32) را مثبت توصیف کردند، در حالی که نظم و انضباط، ساختمان مدرسه، روابط بین‌فردی دانش‌آموزان و مشارکت والدین تا حدی مثبت ارزیابی شد. روابط معناداری بین رهبری تحول‌آفرین و اقلیم فیزیکی (r = .98, p < .05)، رهبری تبادلی و اقلیم آموزشی (r = 1.00, p < .05)، و رهبری عدم مداخله و اقلیم اجتماعی (r = 1.00, p < .05) گزارش شد. یافته‌ها از توسعه برنامه آموزشی رهبری تحول‌آفرین برای مدیران، معلمان و دانش‌آموزان رهبر به‌منظور تقویت اقلیم فیزیکی، اجتماعی و آموزشی مدرسه حمایت می‌کند.

Background: Sleep disturbances impact outcomes in major depressive disorder (MDD). This cross-sectional study evaluated subjective sleep quality and habits in adolescents with MDD and their associations with suicide attempt (SA) and non-suicidal self-injury (NSSI).Methods: Sixty-eight adolescents aged 13–18 years with MDD were classified as NSSI-only, SA-only, and combined. Clinical severity and depressive symptoms were measured with Clinical Global Impression– Severity scale and Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R). Self-harm and suicidality were evaluated using Inventory of Statements About Self-Injury and Columbia-Suicide Severity Rating Scale. Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI) and Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ) assessed past-month sleep quality and past-week sleep habits.Results: Participants had poor sleep quality (89.7%) and disturbed sleep habits (83.8%), without group differences. CSHQ scores correlated moderately with lifetime NSSI frequency (r = .36, P = .003), whereas PSQI scores correlated weakly (r = .28, P = .023). PSQI scores were modestly related to past-month suicidal ideation severity (r = .28, P = .022). In hierarchical regressions controlling for sedative medications and CDRS-R scores, CSHQ (β = 0.299, P = .022) and PSQI (β = 0.248, P = .047) accounted for incremental variance in lifetime NSSI frequency.Conclusion: Sleep problems are common among adolescents with MDD, suggesting a clinical feature rather than a subgroup-specific trait. Sleep disturbance was associated with lifetime NSSI burden beyond depression severity, indicating a clinically relevant assessment domain. Prospective longitudinal studies should clarify temporal and bidirectional relationships with self-harm outcomes.

زمینه: اختلالات خواب بر پیامدهای اختلال افسردگی اساسی (MDD) تأثیر می‌گذارند. این مطالعه مقطعی به ارزیابی کیفیت خواب ذهنی و عادات خواب در نوجوانان مبتلا به MDD و ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی (SA) و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) پرداخت. روش‌ها: شصت‌وهشت نوجوان ۱۳ تا ۱۸ ساله مبتلا به MDD به سه گروه فقط NSSI، فقط SA و ترکیبی تقسیم شدند. شدت بالینی و علائم افسردگی با مقیاس Clinical Global Impression–Severity و Children’s Depression Rating Scale–Revised (CDRS-R) سنجیده شد. خودآسیبی و افکار خودکشی با استفاده از Inventory of Statements About Self-Injury و Columbia-Suicide Severity Rating Scale ارزیابی گردید. شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ (PSQI) و پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ) کیفیت خواب ماه گذشته و عادات خواب هفته گذشته را بررسی کردند. یافته‌ها: شرکت‌کنندگان کیفیت خواب ضعیف (۸۹.۷٪) و عادات خواب مختل (۸۳.۸٪) داشتند و تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. نمرات CSHQ با فراوانی مادام‌العمر NSSI همبستگی متوسطی داشت (r = ۰.۳۶، P = ۰.۰۰۳)، در حالی که نمرات PSQI همبستگی ضعیفی نشان داد (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۳). نمرات PSQI با شدت افکار خودکشی در ماه گذشته ارتباط اندکی داشت (r = ۰.۲۸، P = ۰.۰۲۲). در رگرسیون‌های سلسله‌مراتبی با کنترل داروهای آرام‌بخش و نمرات CDRS-R، CSHQ (β = ۰.۲۹۹، P = ۰.۰۲۲) و PSQI (β = ۰.۲۴۸، P = ۰.۰۴۷) واریانس افزایشی در فراوانی مادام‌العمر NSSI را تبیین کردند. نتیجه‌گیری: مشکلات خواب در میان نوجوانان مبتلا به MDD شایع است و بیشتر به عنوان یک ویژگی بالینی مطرح می‌شود تا یک ویژگی خاص زیرگروه. اختلال خواب با بار مادام‌العمر NSSI مستقل از شدت افسردگی مرتبط بود و نشان‌دهنده اهمیت بالینی این حوزه ارزیابی است. مطالعات آینده‌نگر طولی باید روابط زمانی و دوسویه با پیامدهای خودآسیبی را روشن کنند.

Background: This cross-sectional study examined the frequency of lifetime suicidal ideation, suicide attempts, and nonsuicidal self-injury (NSSI), and factors associated with lifetime suicidal ideation among candidates for bariatric surgery.Methods: Seventy consecutive adults referred for psychiatric evaluation before a planned bariatric procedure underwent a DSM-5-based unstructured clinical interview and completed standardized measures of suicide-related behaviors, depressive and anxiety symptoms, eating behavior, and self-injury. Group comparisons and exploratory multivariable logistic regression analyses were performed.Results: Lifetime suicidal ideation was reported by 22 participants (31.4%), and 11 (15.7%) reported a history of NSSI. Psychiatric disorders were identified in 21 participants (30.0%). In the exploratory multivariable model, unemployment (odds ratio [OR], 6.17; 95% CI, 1.63–23.38), medical comorbidity (OR, 3.41; 95% CI, 1.03–11.30), and emotional eating (OR per unit increase, 1.73; 95% CI, 1.04–2.87) remained associated with lifetime suicidal ideation.Conclusion: Lifetime suicidal ideation, NSSI, and psychiatric morbidity were common in this single-center sample. Unemployment, medical comorbidity, and emotional eating were associated with lifetime suicidal ideation in an exploratory model. These findings support comprehensive psychiatric assessment before bariatric surgery and require confirmation in larger prospective studies.

زمینه: این مطالعه مقطعی به بررسی فراوانی افکار خودکشی در طول عمر، اقدام به خودکشی و خودآسیبی غیرخودکشی (NSSI) و عوامل مرتبط با افکار خودکشی در طول عمر در داوطلبان جراحی چاقی پرداخت. روش‌ها: هفتاد فرد بزرگسال متوالی که برای ارزیابی روان‌پزشکی پیش از انجام جراحی چاقی برنامه‌ریزی‌شده ارجاع شده بودند، تحت مصاحبه بالینی بدون ساختار مبتنی بر DSM-5 قرار گرفتند و پرسشنامه‌های استاندارد مربوط به رفتارهای مرتبط با خودکشی، علائم افسردگی و اضطراب، رفتار خوردن و خودآسیبی را تکمیل کردند. مقایسه‌های گروهی و تحلیل‌های رگرسیون لجستیک چندمتغیره اکتشافی انجام شد. یافته‌ها: افکار خودکشی در طول عمر توسط ۲۲ شرکت‌کننده (۳۱/۴٪) گزارش شد و ۱۱ نفر (۱۵/۷٪) سابقه NSSI را گزارش کردند. اختلالات روان‌پزشکی در ۲۱ شرکت‌کننده (۳۰/۰٪) شناسایی شد. در مدل چندمتغیره اکتشافی، بیکاری (نسبت شانس [OR]، ۶/۱۷؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۱/۶۳–۲۳/۳۸)، هم‌ابتلایی پزشکی (OR، ۳/۴۱؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۱/۰۳–۱۱/۳۰) و خوردن هیجانی (OR به ازای هر واحد افزایش، ۱/۷۳؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۱/۰۴–۲/۸۷) همچنان با افکار خودکشی در طول عمر مرتبط بودند. نتیجه‌گیری: افکار خودکشی در طول عمر، NSSI و اختلالات روان‌پزشکی در این نمونه تک‌مرکزی شایع بودند. بیکاری، هم‌ابتلایی پزشکی و خوردن هیجانی در مدل اکتشافی با افکار خودکشی در طول عمر مرتبط بودند. این یافته‌ها از ارزیابی جامع روان‌پزشکی پیش از جراحی چاقی حمایت می‌کنند و نیازمند تأیید در مطالعات آینده‌نگر بزرگ‌تر هستند.

This study aims to comprehensively describe the use of human doll (mannequin) media and the highly structured instructional strategies implemented by teachers in facilitating the learning activities related to wearing sanitary pads among eighth-grade female students with moderate intellectual disabilities at SLB C Gandasari Jatibarang, Indramayu Regency. This research employed a qualitative approach utilizing a descriptive phenomenological method. Data were systematically collected through continuous participant observation, in-depth interviews with educators and parents, and document analysis, focusing sharply on the process of media utilization, the sequential stages of human doll integration, and the adaptive strategies applied by teachers in facilitating skill acquisition. The findings definitively indicate that human doll media were effectively used as concrete instructional aids to demonstrate the complex steps of wearing sanitary pads in a gradual, highly systematic, and repetitive manner. Keywords: Human Doll Media, Instructional Strategies, Self-Care Learning, Moderate Intellectual Disability Abstrak: Penelitian ini bertujuan untuk mendeskripsikan penggunaan media boneka manusia serta strategi pembelajaran yang diterapkan guru dalam kegiatan pembelajaran mengenakan pembalut pada peserta didik tunagrahita sedang kelas VIII di SLB C Gandasari Jatibarang Kabupaten Indramayu. Penelitian ini menggunakan pendekatan kualitatif dengan metode deskriptif . Data dikumpulkan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi, dengan fokus pada proses pemanfaatan media, tahapan penggunaan media boneka manusia, serta strategi guru dalam memfasilitasi pembelajaran. Hasil penelitian menunjukkan bahwa media boneka manusia digunakan sebagai alat peraga konkret untuk mendemonstrasikan langkah-langkah mengenakan pembalut secara bertahap, sistematis, dan berulang. Kata Kunci: Media Boneka Manusia, Strategi Pembelajaran, Pembelajaran Bina Diri, Tunagrahita Sedang

این مطالعه با هدف توصیف جامع کاربرد رسانه عروسک انسانی (مانکن) و راهبردهای آموزشی بسیار ساختاریافته‌ای که توسط معلمان در تسهیل فعالیت‌های یادگیری مرتبط با پوشیدن نوار بهداشتی در میان دانش‌آموزان دختر پایه هشتم با ناتوانی ذهنی متوسط در مدرسه SLB C Gandasari Jatibarang شهرستان ایندرامایو انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پدیدارشناسی توصیفی انجام شده است. داده‌ها به صورت نظام‌مند از طریق مشاهده مستمر مشارکتی، مصاحبه‌های عمیق با معلمان و والدین و تحلیل اسناد گردآوری شده‌اند و تمرکز اصلی بر فرایند استفاده از رسانه، مراحل متوالی ادغام مانکن انسانی و راهبردهای انطباقی معلمان در تسهیل کسب مهارت بوده است. یافته‌ها به طور قطعی نشان می‌دهند که رسانه مانکن انسانی به عنوان ابزار آموزشی عینی و مؤثر برای نمایش مراحل پیچیده پوشیدن نوار بهداشتی به صورت تدریجی، بسیار نظام‌مند و تکراری مورد استفاده قرار گرفته است.

Tujuan penelitian ini adalah untuk mengevaluasi pelaksanaan program pencegahan bullying di SMP Negeri 34 Muaro Jambi dengan menggunakan pendekatan manajemen POAC (Planning, Organizing, Actuating, Controlling). Wawancara, observasi, dan dokumentasi adalah metode pengumpulan data yang digunakan dalam penelitian kualitatif ini. Hasil menunjukkan bahwa sekolah telah merencanakan, melaksanakan, dan mengawasi program pencegahan bullying. Studi ini dilakukan dengan pendekatan kualitatif dan studi kasus. Untuk mengumpulkan data, informan termasuk kepala sekolah, guru, dan siswa diwawancarai, diamati, dan didokumentasikan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa sekolah telah merencanakan program pencegahan bullying dengan kegiatan sosialisasi dan pembinaan karakter. Pengorganisasian melibatkan guru, kepala sekolah, dan pihak terkait lainnya untuk membagi tugas sesuai dengan peran dan tanggung jawab masing-masing. Kata Kunci: Bullying, Pencegahan, Manajemen Pendidikan, POAC Abstract: The purpose of this study was to evaluate the implementation of the bullying prevention program at SMP Negeri 34 Muaro Jambi using the POAC (Planning, Organizing, Actuating, Controlling) management approach. Interviews, observation, and documentation were the data collection methods used in this qualitative study. The results showed that the school had planned, implemented, and supervised the bullying prevention program. This study was conducted using a qualitative approach and case study. To collect data, informants including the principal, teachers, and students were interviewed, observed, and documented. The results showed that the school had planned a bullying prevention program with socialization and character building activities. The organization involved teachers, the principal, and other related parties to divide tasks according to their respective roles and responsibilities. The program has run quite well in its implementation. Overall, the bullying prevention program at SMP Negeri 34 Muaro Jambi has been implemented in accordance with the POAC management function. This study is expected to contribute to the development of educational management, especially in the implementation of bullying prevention programs in schools. Keywords: Bullying, Prevention, Educational Management, POAC

هدف این پژوهش، ارزیابی اجرای برنامه پیشگیری از زورگویی در مدرسه متوسطه دولتی شماره ۳۴ موآرو جامبی با استفاده از رویکرد مدیریت POAC (برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا، کنترل) است. مصاحبه، مشاهده و مستندسازی، روش‌های گردآوری داده‌ها در این پژوهش کیفی بودند. نتایج نشان داد که مدرسه برنامه پیشگیری از زورگویی را برنامه‌ریزی، اجرا و نظارت کرده است. این مطالعه با رویکرد کیفی و به صورت مطالعه موردی انجام شده است. برای گردآوری داده‌ها، مطلعین شامل مدیر مدرسه، معلمان و دانش‌آموزان مورد مصاحبه، مشاهده و مستندسازی قرار گرفتند. نتایج پژوهش نشان داد که مدرسه برنامه پیشگیری از زورگویی را با فعالیت‌های اجتماعی‌سازی و پرورش شخصیت برنامه‌ریزی کرده است. سازماندهی شامل معلمان، مدیر مدرسه و سایر افراد مرتبط برای تقسیم وظایف بر اساس نقش‌ها و مسئولیت‌های هر یک بوده است. این برنامه در اجرا نسبتاً موفق عمل کرده است. به طور کلی، برنامه پیشگیری از زورگویی در مدرسه متوسطه دولتی شماره ۳۴ موآرو جامبی مطابق با وظایف مدیریت POAC اجرا شده است. انتظار می‌رود این پژوهش به توسعه مدیریت آموزشی، به ویژه در اجرای برنامه‌های پیشگیری از زورگویی در مدارس، کمک کند.

This study determined the challenges encountered, coping mechanisms adopted, and work performance of security guards at Naga College Foundation, Inc., City of Naga, during School Year 2024-2025 and used the findings as the basis for intervention strategies. A descriptive-correlational design was employed with all 33 eligible security guards deployed in the academic campuses of the institution. Data were gathered through a validated researcher-made questionnaire and unstructured interviews; the questionnaire obtained a Cronbach alpha reliability coefficient of .86 and a reported validity coefficient of .93. Weighted means, Pearson product-moment correlation, and coefficients of determination were used for analysis. Results showed that the guards generally experienced moderately low challenges in physical and mental demands, work environment and operations, and job satisfaction and corporation. Coping mechanisms were reported as often practiced in the emotional and social domains and sometimes practiced in the physical domain, while performance was rated very good in personality and personal behavior, work behavior, and productivity. Significant associations were reported between the challenge domains and emotional coping (r = .93, p = .022), while job satisfaction and corporation was significantly associated with personality and personal behavior (r = .98, p = .003), work behavior (r = .91, p = .035), and productivity (r = .92, p = .027). Coefficients of determination further indicated very strong influence on emotional coping and on the three performance dimensions. The study concluded that, although challenges were generally manageable, structured interventions remain important for sustaining guards’ coping capacity and performance. Intervention strategies organized through the Analyze, Design, and Develop components of the modified ADDIE model were therefore proposed for implementation, monitoring, and evaluation.

این پژوهش به تعیین چالش‌های مواجه‌شده، راهبردهای مقابله‌ای اتخاذشده و عملکرد شغلی نگهبانان امنیتی بنیاد کالج ناگا، شهر ناگا، در سال تحصیلی ۲۰۲۴-۲۰۲۵ پرداخته و یافته‌ها را به‌عنوان مبنایی برای تدوین راهبردهای مداخله‌ای مورد استفاده قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی-همبستگی بوده و کلیه ۳۳ نگهبان امنیتی واجد شرایط که در پردیس‌های آموزشی این مؤسسه مستقر بودند، در مطالعه شرکت داشتند. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته با روایی گزارش‌شده ۰٫۹۳ و ضریب پایایی آلفای کرونباخ ۰٫۸۶ و همچنین مصاحبه‌های بدون ساختار گردآوری شد. برای تحلیل داده‌ها از میانگین‌های وزنی، همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و ضرایب تعیین استفاده گردید. نتایج نشان داد که نگهبانان به طور کلی با چالش‌های نسبتاً پایینی در حوزه‌های الزامات جسمی و روانی، محیط و عملیات کاری و رضایت شغلی و همکاری مواجه بودند. راهبردهای مقابله‌ای در حوزه‌های هیجانی و اجتماعی غالباً و در حوزه جسمانی گاهی اوقات به کار گرفته می‌شدند و عملکرد در ابعاد شخصیت و رفتار فردی، رفتار کاری و بهره‌وری بسیار خوب ارزیابی شد. بین حوزه‌های چالش و مقابله هیجانی (r = .93, p = .022) ارتباط معناداری مشاهده شد و همچنین رضایت شغلی و همکاری با شخصیت و رفتار فردی (r = .98, p = .003)، رفتار کاری (r = .91, p = .035) و بهره‌وری (r = .92, p = .027) ارتباط معناداری داشت. ضرایب تعیین نیز نشان‌دهنده تأثیر بسیار قوی بر مقابله هیجانی و سه بعد عملکرد بودند. پژوهش نتیجه گرفت که اگرچه چالش‌ها عموماً قابل مدیریت بودند، اما مداخلات ساختاریافته برای حفظ ظرفیت مقابله‌ای و عملکرد نگهبانان اهمیت دارد. بر این اساس، راهبردهای مداخله‌ای مبتنی بر اجزای تحلیل، طراحی و توسعه مدل تعدیل‌شده ADDIE برای اجرا، پایش و ارزیابی پیشنهاد شد.

Abstract Aim Although overall suicide mortality in Japan has declined, rates among young people have increased. Understanding the characteristics of self-harm and suicide attempts among adolescents and young adults is important for prevention. This study analyzed data from the Japan Registry of Self-Harm and Suicide Attempts (JA-RSA), a nationwide registry in Japan. Methods We retrospectively analyzed 241 adolescents and young adults from elementary school through college, selected from 1,987 cases registered across 44 critical care medical centers between December 2022 and December 2023. Demographic characteristics, methods of self-harm, psychiatric history, and clinical outcomes were evaluated. Comparisons were made between individuals who attempted suicide and those who died by suicide. Results Adolescents in high school (n = 80) and young adults in college (n = 93) accounted for 71.8% of cases. Females comprised 71.3%, and the median age was 17 years. Overdose was the most common method (70.1%), mainly involving over-the-counter medications. Nearly half (46.5%) had a history of prior attempts. Individuals who died by suicide were more likely to be male (p = 0.038) and to use highly lethal methods such as hanging or jumping (p < 0.001), whereas overdose was more common among those who survived (p < 0.001). They also had lower rates of recent psychiatric consultation and documented prior attempts (p = 0.001). Conclusions Self-harm among adolescents and young adults in Japan is characterized by a predominance of female adolescents and medication overdose. Preventive strategies may require follow-up care, environmental safety measures, and school- and community-based mental health interventions, supported by continued national surveillance through JA-RSA.

چکیده هدف: اگرچه میزان کلی مرگ‌ومیر ناشی از خودکشی در ژاپن کاهش یافته است، اما نرخ آن در میان جوانان افزایش یافته است. درک ویژگی‌های خودآسیبی و اقدام به خودکشی در میان نوجوانان و جوانان برای پیشگیری اهمیت دارد. این مطالعه داده‌های سامانه ثبت خودآسیبی و اقدام به خودکشی ژاپن (JA-RSA)، یک سامانه ثبت کشوری در ژاپن، را تحلیل کرده است. روش‌ها: ما به‌صورت گذشته‌نگر ۲۴۱ نوجوان و جوان از مقطع ابتدایی تا دانشگاه را که از میان ۱۹۸۷ مورد ثبت‌شده در ۴۴ مرکز مراقبت‌های ویژه بین دسامبر ۲۰۲۲ تا دسامبر ۲۰۲۳ انتخاب شده بودند، تحلیل کردیم. ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، روش‌های خودآسیبی، سابقه روان‌پزشکی و پیامدهای بالینی ارزیابی شدند. مقایسه‌هایی بین افرادی که اقدام به خودکشی کرده بودند و افرادی که بر اثر خودکشی فوت کرده بودند، انجام شد. یافته‌ها: نوجوانان دبیرستانی (n = 80) و جوانان دانشگاهی (n = 93) مجموعاً ۷۱/۸٪ موارد را تشکیل می‌دادند. ۷۱/۳٪ موارد را زنان تشکیل می‌دادند و میانه سنی ۱۷ سال بود. مصرف بیش‌ازحد دارو شایع‌ترین روش (۷۰/۱٪) بود که عمدتاً شامل داروهای بدون نسخه می‌شد. نزدیک به نیمی (۴۶/۵٪) سابقه تلاش قبلی داشتند. افرادی که بر اثر خودکشی فوت کرده بودند، بیشتر مرد بودند (p = 0.038) و از روش‌های با کشندگی بالا مانند حلق‌آویز کردن یا پریدن استفاده کرده بودند (p < 0.001)، در حالی که مصرف بیش‌ازحد دارو در میان افرادی که زنده مانده بودند شایع‌تر بود (p < 0.001). همچنین این افراد نرخ پایین‌تری از مشاوره روان‌پزشکی اخیر و سابقه ثبت‌شده تلاش قبلی داشتند (p = 0.001). نتیجه‌گیری: خودآسیبی در میان نوجوانان و جوانان در ژاپن با غلبه نوجوانان زن و مصرف بیش‌ازحد دارو مشخص می‌شود. راهبردهای پیشگیرانه ممکن است نیازمند مراقبت پیگیر، اقدامات ایمنی محیطی و مداخلات سلامت روان مبتنی بر مدرسه و جامعه، با حمایت نظارت ملی مستمر از طریق JA-RSA باشد.

Youth across societies hold a prominent position and are one of a country's greatest assets. However, many of the youth are idle and unemployed. In Nigeria, NBS reported youth unemployment at 6.5%, and 45.65% in Imo State. This study explored the impact of the cybersecurity skill-up programme on youth unemployment mitigation for community development in Imo State. It was guided by one research objective and one research question. A descriptive survey design was implemented, focusing on a population of 6,700 youth participants in the cybersecurity skill-up capacity-building centers throughout the state. A sample of 469 respondents was chosen using a proportionate sampling method, and the research instrument was a structured questionnaire named “Cybersecurity Skill-up Programme Questionnaire” (CSPQ). For data analysis, the mean and standard deviation were applied to answer the research question. The findings indicate that cybersecurity has enabled youth to work as freelancers and consultants, allowed them to adapt easily to changes in the digital job market, increased their confidence in seeking ICT-related jobs, improved professional networking opportunities for them, equipped them with requisite knowledge to start a technology-based business, and enabled them to support small businesses and organizations in securing their digital systems. The study concludes that cybersecurity skills empowered young individuals to pursue freelance and consulting opportunities and facilitated their adaptability to shifts in the digital job market. It recommends that educational reforms focused on skill development, particularly in digital literacy, computational thinking, and problem-solving, should be introduced even in areas with scarce technological resources.

جوانان در جوامع مختلف جایگاه برجسته‌ای دارند و یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌های هر کشور محسوب می‌شوند. با این حال، بسیاری از جوانان بیکار و بی‌کارکرد هستند. در نیجریه، اداره ملی آمار (NBS) نرخ بیکاری جوانان را ۶.۵٪ و در ایالت ایمو ۴۵.۶۵٪ گزارش کرده است. این پژوهش به بررسی تأثیر برنامه ارتقاء مهارت‌های امنیت سایبری بر کاهش بیکاری جوانان برای توسعه جامعه در ایالت ایمو پرداخته است. پژوهش حاضر دارای یک هدف پژوهشی و یک سؤال پژوهشی است. طرح پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی بوده و جامعه آماری شامل ۶۷۰۰ نفر از جوانان شرکت‌کننده در مراکز توانمندسازی مهارت‌های امنیت سایبری در سراسر ایالت می‌باشد. نمونه‌ای متشکل از ۴۶۹ نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری نسبتی انتخاب شد و ابزار پژوهش پرسشنامه ساختاریافته‌ای با عنوان «پرسشنامه برنامه ارتقاء مهارت‌های امنیت سایبری» (CSPQ) بود. برای تحلیل داده‌ها از میانگین و انحراف معیار جهت پاسخ به سؤال پژوهش استفاده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که امنیت سایبری به جوانان امکان داده است به عنوان فریلنسر و مشاور فعالیت کنند، به آسانی با تغییرات بازار کار دیجیتال سازگار شوند، اعتماد به نفس بیشتری در جستجوی مشاغل مرتبط با فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) پیدا کنند، فرصت‌های شبکه‌سازی حرفه‌ای برای آنان افزایش یابد، دانش لازم برای راه‌اندازی کسب‌وکار مبتنی بر فناوری را کسب کنند و بتوانند به کسب‌وکارها و سازمان‌های کوچک در تأمین امنیت سامانه‌های دیجیتال‌شان کمک نمایند. نتیجه‌گیری پژوهش حاکی از آن است که مهارت‌های امنیت سایبری جوانان را توانمند ساخته تا فرصت‌های فریلنسری و مشاوره‌ای را دنبال کنند و سازگاری آنان با تحولات بازار کار دیجیتال تسهیل شده است. پژوهش توصیه می‌کند اصلاحات آموزشی با تمرکز بر توسعه مهارت‌ها، به ویژه سواد دیجیتال، تفکر محاسباتی و حل مسئله، حتی در مناطقی با منابع فناورانه محدود، اجرا شود.

Curriculum policy transitions demand teacher adaptation in managing learning resources and implementing comprehensive evaluations. However, preliminary observations at SMAN 2 Siak Hulu reveal that [specify percentage, e.g., 70%] of teachers still experience disorientation in designing authentic assessment instruments and aligning learning modules with student needs. This community service activity aims to reconstruct teachers' understanding and skills in curriculum management and learning evaluation through a Problem-Based Training (PBT) approach. The program was implemented using a Participatory Action Research (PAR) method integrated into three cyclical stages: (1) identification of pedagogical problems, (2) problem-solving workshops and instrument development, and (3) mentoring and peer-review evaluation. This activity involved [specify number, e.g., 45] teachers across various subjects. Program effectiveness was measured using pre-test and post-test instruments, as well as portfolio analysis of learning products. The results showed a significant increase in participants' pedagogical understanding by [e.g., 82%], as evidenced by the teachers' successful creation of [e.g., 45 validated teaching modules and formative-summative evaluation rubrics]. Furthermore, the PBT approach proved effective in collaboratively eliminating administrative constraints while shifting teachers' paradigms from a clerical orientation toward reflective habits for continuous learning quality improvement.

تحولات سیاست‌های برنامهٔ درسی، مستلزم سازگاری معلمان در مدیریت منابع یادگیری و اجرای ارزیابی‌های جامع است. با این حال، مشاهدات اولیه در دبیرستان SMAN 2 Siak Hulu نشان می‌دهد که [درصد مشخص، مانند ۷۰٪] از معلمان همچنان در طراحی ابزارهای ارزیابی اصیل و همسویی ماژول‌های یادگیری با نیازهای دانش‌آموزان دچار سردرگمی هستند. هدف این فعالیت خدمات‌رسانی به جامعه، بازسازی درک و مهارت‌های معلمان در مدیریت برنامهٔ درسی و ارزیابی یادگیری از طریق رویکرد آموزش مبتنی بر مسئله (PBT) است. این برنامه با استفاده از روش پژوهش مشارکتی عملی (PAR) و در سه مرحلهٔ چرخه‌ای اجرا شد: (۱) شناسایی مسائل آموزشی، (۲) کارگاه‌های حل مسئله و توسعهٔ ابزارها، و (۳) مشاوره و ارزیابی همتایان. در این فعالیت، [تعداد مشخص، مانند ۴۵] معلم از رشته‌های مختلف شرکت داشتند. اثربخشی برنامه با استفاده از ابزارهای پیش‌آزمون و پس‌آزمون و همچنین تحلیل پرتفوی محصولات یادگیری سنجیده شد. نتایج نشان داد که درک آموزشی شرکت‌کنندگان به طور معناداری به میزان [مثلاً ۸۲٪] افزایش یافته است، چنانکه معلمان موفق به تولید [مثلاً ۴۵ ماژول آموزشی معتبر و روبریک‌های ارزیابی تکوینی-جمع‌بندی] شدند. افزون بر این، رویکرد PBT در حذف محدودیت‌های اداری به صورت مشارکتی مؤثر بود و همچنین الگوی ذهنی معلمان را از رویکرد دفتری به سوی عادات بازتابی برای بهبود مستمر کیفیت یادگیری تغییر داد.

This research emphasizes the use of learning by using the media in the form of pieces of the film "Karate Kids" for learning about bullying in character education in an P5 BK independent curriculum. The research method used is the Borg & Gall development method. To determine the feasibility of the media, a product trial was carried out which developed by researchers and validated by a media validation expert lecturer for learning and also validation from one of the SMK Gondang Wonopringgo teachers to validate the product when it was tested in the field. the researchers can conclude that the use of learning media in the form of films greatly facilitates learning, especially character education on bullying material that has been tested on class X students of SMK Gondang learning media in the form of films greatly facilitates learning, especially character education on bullying material that has been tested. Thus, the use of the film "Karate Kids" is highly recommended for use in learning during character, especially on bullying. Through film learning media, students will be more interested and also easy to understand in following the learning process.

این پژوهش بر استفاده از یادگیری با بهره‌گیری از رسانه به صورت بخش‌هایی از فیلم «Karate Kids» برای آموزش درباره قلدری در آموزش شخصیت در برنامه درسی مستقل BK پایه پنجم تأکید دارد. روش پژوهش مورد استفاده، روش توسعه Borg & Gall است. به‌منظور تعیین میزان مطلوبیت رسانه، آزمون محصولی که توسط پژوهشگران توسعه یافته بود، انجام شد و توسط یک استاد متخصص اعتبارسنجی رسانه برای آموزش و همچنین اعتبارسنجی توسط یکی از معلمان SMK Gondang Wonopringgo برای اعتبارسنجی محصول هنگام آزمون میدانی، مورد ارزیابی قرار گرفت. پژوهشگران نتیجه می‌گیرند که استفاده از رسانه آموزشی به شکل فیلم، یادگیری را به‌ویژه در آموزش شخصیت درباره موضوع قلدری که بر روی دانش‌آموزان کلاس دهم SMK Gondang آزمون شده است، بسیار تسهیل می‌کند. بنابراین، استفاده از فیلم «Karate Kids» برای آموزش در حوزه شخصیت، به‌ویژه درباره قلدری، به‌شدت توصیه می‌شود. از طریق رسانه آموزشی فیلم، دانش‌آموزان علاقه‌مندتر شده و همچنین فرایند یادگیری را آسان‌تر درک می‌کنند.