Frontiers in Psychiatry

Introduction Emotional maltreatment has been associated with problematic short-video use during adolescence, but the nature of this association remains unclear. This cross-sectional study examined the association between emotional maltreatment and problematic short-video use, estimated the indirect statistical association through narcissism, and tested whether physical activity moderated the direct association between emotional maltreatment and problematic short-video use. Methods Data were obtained in November 2025 from six schools across three Chinese provinces. The analytic sample included 1,622 adolescents, comprising 772 males and 850 females. Participants completed measures of emotional maltreatment, narcissism, problematic short-video use, and physical activity. Results Emotional maltreatment was positively associated with problematic short-video use, and an indirect statistical association was observed through narcissism. Physical activity moderated the direct association between emotional maltreatment and problematic short-video use, which was weaker at higher levels of physical activity. Discussion Considering a personality characteristic and a health-related behavior within the same model provides a broader understanding of the circumstances under which emotional maltreatment is associated with problematic short-video use. These findings may inform family- and school-based support concerning adolescents’ emotional needs, healthy short-video use, and regular physical activity.

مقدمه: بدرفتاری هیجانی با استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه در دوره نوجوانی مرتبط دانسته شده است، اما ماهیت این ارتباط همچنان نامشخص باقی مانده است. این مطالعه مقطعی به بررسی ارتباط میان بدرفتاری هیجانی و استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه پرداخت، ارتباط آماری غیرمستقیم از طریق خودشیفتگی را برآورد نمود و بررسی کرد که آیا فعالیت بدنی ارتباط مستقیم میان بدرفتاری هیجانی و استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه را تعدیل‌گری می‌کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها در نوامبر ۲۰۲۵ از شش مدرسه در سه استان چین گردآوری شد. نمونه تحلیلی شامل ۱٬۶۲۲ نوجوان (۷۷۲ پسر و ۸۵۰ دختر) بود. شرکت‌کنندگان مقیاس‌های بدرفتاری هیجانی، خودشیفتگی، استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه و فعالیت بدنی را تکمیل کردند. یافته‌ها: بدرفتاری هیجانی با استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه رابطه مثبت داشت و ارتباط آماری غیرمستقیم از طریق خودشیفتگی مشاهده شد. فعالیت بدنی ارتباط مستقیم میان بدرفتاری هیجانی و استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه را تعدیل‌گری کرد، به‌طوری که این ارتباط در سطوح بالاتر فعالیت بدنی ضعیف‌تر بود. بحث: در نظر گرفتن یک ویژگی شخصیتی و یک رفتار مرتبط با سلامت در یک مدل واحد، درک گسترده‌تری از شرایطی که در آن بدرفتاری هیجانی با استفاده مسئله‌ساز از ویدئوهای کوتاه مرتبط است، فراهم می‌کند. این یافته‌ها می‌تواند به حمایت‌های مبتنی بر خانواده و مدرسه در خصوص نیازهای هیجانی نوجوانان، استفاده سالم از ویدئوهای کوتاه و فعالیت بدنی منظم کمک کند.

Introduction College students’ psychological vulnerability assessment is constrained by data scarcity, high labeling cost, privacy sensitivity, and small, imbalanced samples, and existing frameworks typically treat vulnerability as a static judgment that cannot track how a student’s condition changes over time. This study examined whether a few-sample hierarchical grading model combined with meta-reinforcement-learning-based sequential decision-making could address both problems jointly. Methods A few-sample hierarchical grading model, combining meta-learning and transfer regularization with a prototype-based embedding and ordinal threshold assignment, quantified static risk from a handful of labeled examples per grade, while a sequential risk-identification method formulated dynamic assessment as a Markov decision process solved by a two-stage meta-reinforcement-learning policy. Case studies used a longitudinal, class-imbalanced cohort simulation calibrated to the documented statistics of a mobile-sensing mental-health study (no real participant data were used) and compared the proposed models against threshold-rule, supervised, fine-tuned, few-shot, and non-meta reinforcement-learning baselines, with sensitivity analyses on support-set size, reward weights, discount factor, and regularization weight, plus a regime-switching robustness check. Results The proposed grading model attained a macro-F1 of 0.847 with ten labeled examples per grade, over twenty percentage points above a conventional deep-learning classifier, though its edge over other episodic few-shot architectures was small and inconsistent, indicating episodic meta-learning as the main source of this gain. The meta-reinforcement-learning policy achieved a higher alert precision-recall area (0.514 vs. 0.380) than a non-meta baseline and avoided its degenerate always-escalate behavior, but neither the main study nor the regime-switching check showed the composite reward lengthening lead time versus a simpler accuracy-only reward, which matched its lead time at a much lower escalation rate. Sensitivity analyses showed the reward-weight ratio and discount factor shaping the early-identification versus intervention-cost trade-off. Conclusion These findings suggest that combining few-sample meta-learning with metareinforcement-learning-based sequential decision-making can improve vulnerability assessment under scarce, evolving data relative to conventional static and non-meta-adapted approaches, with an accuracy-only reward recommended as the practical default. The case studies relied on a calibrated simulation rather than raw longitudinal records, so prospective validation on real campus data under appropriate privacy safeguards is needed before responsible deployment.

مقدمه: ارزیابی آسیب‌پذیری روان‌شناختی دانشجویان دانشگاه با محدودیت‌هایی نظیر کمبود داده، هزینه بالای برچسب‌گذاری، حساسیت به حریم خصوصی و نمونه‌های کوچک و نامتوازن مواجه است و چارچوب‌های موجود معمولاً آسیب‌پذیری را به‌عنوان یک قضاوت ایستا در نظر می‌گیرند که قادر به پیگیری تغییر وضعیت دانشجو در طول زمان نیست. این مطالعه بررسی کرد که آیا مدل درجه‌بندی سلسله‌مراتبی با نمونه‌های اندک، در ترکیب با تصمیم‌گیری ترتیبی مبتنی بر یادگیری فرا-تقویتی، می‌تواند هر دو مشکل را به طور همزمان حل کند. روش‌ها: یک مدل درجه‌بندی سلسله‌مراتبی با نمونه‌های اندک، که یادگیری فراگیر و منظم‌سازی انتقال را با تعبیه مبتنی بر نمونه اولیه و تخصیص آستانه ترتیبی ترکیب می‌کند، ریسک ایستا را از تعداد محدودی نمونه برچسب‌خورده برای هر درجه کمی‌سازی کرد، در حالی که یک روش شناسایی ریسک ترتیبی، ارزیابی پویای ریسک را به‌صورت یک فرایند تصمیم‌گیری مارکوف مدل‌سازی کرد که توسط یک سیاست یادگیری فرا-تقویتی دو مرحله‌ای حل شد. مطالعات موردی از شبیه‌سازی هم‌گروهی نامتوازن و طولی استفاده کردند که بر اساس آمار مستند یک مطالعه سلامت روان مبتنی بر حسگرهای موبایلی کالیبره شده بود (هیچ داده واقعی شرکت‌کننده استفاده نشد) و مدل‌های پیشنهادی را با روش‌های آستانه‌ای، نظارت‌شده، تنظیم دقیق، یادگیری با نمونه‌های اندک و یادگیری تقویتی غیر فراگیر مقایسه کردند و تحلیل حساسیت بر اندازه مجموعه پشتیبان، وزن پاداش، ضریب تنزیل و وزن منظم‌سازی و همچنین بررسی پایداری تغییر رژیم انجام شد. نتایج: مدل درجه‌بندی پیشنهادی با ده نمونه برچسب‌خورده برای هر درجه، به مقدار macro-F1 برابر با 0.847 دست یافت که بیش از بیست درصد بالاتر از یک طبقه‌بند یادگیری عمیق متداول بود، هرچند برتری آن نسبت به سایر معماری‌های یادگیری با نمونه‌های اندک اپیزودیک اندک و ناسازگار بود که نشان‌دهنده نقش اصلی یادگیری فراگیر اپیزودیک در این بهبود است. سیاست یادگیری فرا-تقویتی به مساحت بالاتری در منحنی دقت-بازخوانی هشدار (0.514 در مقابل 0.380) نسبت به پایه غیر فراگیر دست یافت و از رفتار همواره تشدیدکننده آن اجتناب کرد، اما نه مطالعه اصلی و نه بررسی تغییر رژیم نشان نداد که پاداش مرکب، زمان پیش‌آگاهی را نسبت به پاداش صرفاً مبتنی بر دقت افزایش دهد، که زمان پیش‌آگاهی مشابهی را با نرخ تشدید بسیار پایین‌تر ارائه کرد. تحلیل حساسیت نشان داد که نسبت وزن پاداش و ضریب تنزیل، توازن بین شناسایی زودهنگام و هزینه مداخله را شکل می‌دهد. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان می‌دهد که ترکیب یادگیری فراگیر با نمونه‌های اندک و تصمیم‌گیری ترتیبی مبتنی بر یادگیری فرا-تقویتی می‌تواند ارزیابی آسیب‌پذیری را در شرایط داده‌های کمیاب و در حال تحول نسبت به رویکردهای ایستا و غیر فراگیر متداول بهبود بخشد و پاداش صرفاً مبتنی بر دقت به‌عنوان گزینه عملی توصیه می‌شود. مطالعات موردی مبتنی بر شبیه‌سازی کالیبره‌شده و نه داده‌های خام طولی بودند، بنابراین اعتبارسنجی آینده‌نگر بر داده‌های واقعی دانشگاهی با رعایت ملاحظات حریم خصوصی پیش از استقرار مسئولانه ضروری است.

Background school absenteeism is a common functional impairment among adolescents with mental disorders, yet its associated factors remain limited. This study aimed to identify key demographic, clinical, and social factors associated with school absenteeism in this population. Methods A retrospective cohort study was conducted among 217 adolescents (12–18 years) with mental illness, categorized into school-attending (n=163) and school-suspended (n=54) groups. Baseline data on demographics, clinical characteristics, social support, and family factors were collected. Univariate analyses were used to compare group differences, followed by multivariate logistic regression and restricted cubic spline (RCS) analysis to identify independent predictors of school absenteeism. Results In univariate analysis, school-suspended adolescents had significantly lower social support scores (36.2 ± 10.9 vs. 45.5 ± 12.2, p<0.001), higher rates of parental divorce (46.3% vs. 22.1%, p<0.001), and a higher proportion of pre-hospitalization school absenteeism (51.9% vs. 31.3%, p=0.006). Multivariate logistic regression revealed that parental divorce (OR = 3.04, 95%CI=1.59–5.83, p=0.001), pre-hospitalization school absenteeism (OR = 2.37, 95%CI=1.26–4.43, p=0.007), and longer disease course (OR = 1.02, 95%CI=1.00–1.04, p=0.022) were independent risk factors for school absenteeism. Conversely, higher social support was a strong protective factor: compared to the low social support group (score 17–34), the medium (35–51) and high (52–85) support groups had markedly lower odds of school absenteeism (OR = 0.24, 95%CI=0.08–0.74, p=0.013; OR = 0.05, 95%CI=0.01–0.24, p<0.001, respectively). RCS analysis confirmed a linear negative association (P for non-linearity=0.189), with higher social support scores correlating with progressively lower suspension risk. Conclusions Parental divorce, pre-hospitalization school absenteeism, and longer disease course are independent risk factors for school absenteeism in adolescents with mental illness, while higher social support acts as a robust protective factor. These findings highlight the need for targeted interventions addressing family stability, social support enhancement, and early intervention for pre-existing school impairment to reduce school absenteeism and promote functional recovery in this vulnerable population. Clinical trial registration https://clinicaltrials.gov/ , identifier ChiCTR2100046396.

زمینه و هدف: غیبت از مدرسه یکی از اختلالات عملکردی شایع در میان نوجوانان مبتلا به اختلالات روانی است، اما عوامل مرتبط با آن هنوز به طور محدودی شناخته شده‌اند. این مطالعه با هدف شناسایی عوامل کلیدی جمعیت‌شناختی، بالینی و اجتماعی مرتبط با غیبت از مدرسه در این جمعیت انجام شد. روش‌ها: یک مطالعه کوهورت گذشته‌نگر بر روی ۲۱۷ نوجوان (۱۲ تا ۱۸ سال) مبتلا به اختلال روانی انجام شد که به دو گروه مدرسه‌رو (n=163) و تعلیق‌شده از مدرسه (n=54) تقسیم شدند. داده‌های پایه شامل ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، بالینی، حمایت اجتماعی و عوامل خانوادگی جمع‌آوری گردید. برای مقایسه تفاوت‌های گروهی از تحلیل‌های یک‌متغیره استفاده شد و سپس رگرسیون لجستیک چندمتغیره و تحلیل restricted cubic spline (RCS) برای شناسایی پیش‌بین‌های مستقل غیبت از مدرسه به کار رفت. یافته‌ها: در تحلیل یک‌متغیره، نوجوانان تعلیق‌شده از مدرسه امتیاز حمایت اجتماعی به طور معناداری پایین‌تری داشتند (۳۶٫۲ ± ۱۰٫۹ در مقابل ۴۵٫۵ ± ۱۲٫۲، ۰٫۰۰۱>p)، نرخ بالاتری از طلاق والدین (۴۶٫۳٪ در مقابل ۲۲٫۱٪، ۰٫۰۰۱>p) و نسبت بیشتری از غیبت از مدرسه پیش از بستری شدن (۵۱٫۹٪ در مقابل ۳۱٫۳٪، ۰٫۰۰۶=p) را نشان دادند. رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که طلاق والدین (OR = 3.04، 95%CI=1.59–5.83، ۰٫۰۰۱=p)، غیبت از مدرسه پیش از بستری شدن (OR = 2.37، 95%CI=1.26–4.43، ۰٫۰۰۷=p) و طولانی‌تر بودن دوره بیماری (OR = 1.02، 95%CI=1.00–1.04، ۰٫۰۲۲=p) عوامل خطر مستقل برای غیبت از مدرسه هستند. در مقابل، حمایت اجتماعی بالاتر یک عامل محافظتی قوی بود: در مقایسه با گروه حمایت اجتماعی پایین (امتیاز ۱۷–۳۴)، گروه‌های حمایت متوسط (۳۵–۵۱) و بالا (۵۲–۸۵) به طور قابل توجهی شانس کمتری برای غیبت از مدرسه داشتند (OR = 0.24، 95%CI=0.08–0.74، ۰٫۰۱۳=p؛ OR = 0.05، 95%CI=0.01–0.24، ۰٫۰۰۱>p، به ترتیب). تحلیل RCS وجود یک ارتباط منفی خطی را تأیید کرد (P for non-linearity=0.189)، به طوری که با افزایش امتیاز حمایت اجتماعی، خطر تعلیق از مدرسه به طور پیوسته کاهش می‌یابد. نتیجه‌گیری: طلاق والدین، غیبت از مدرسه پیش از بستری شدن و طولانی‌تر بودن دوره بیماری، عوامل خطر مستقل برای غیبت از مدرسه در نوجوانان مبتلا به اختلالات روانی هستند، در حالی که حمایت اجتماعی بالاتر به عنوان یک عامل محافظتی قوی عمل می‌کند. این یافته‌ها بر ضرورت مداخلات هدفمند در زمینه ثبات خانواده، تقویت حمایت اجتماعی و مداخله زودهنگام برای اختلال عملکرد مدرسه‌ای پیشین جهت کاهش غیبت از مدرسه و ارتقاء بهبود عملکردی در این جمعیت آسیب‌پذیر تأکید می‌کند. ثبت کارآزمایی بالینی: https://clinicaltrials.gov/ ، شناسه ChiCTR2100046396.

Background Borderline Personality Disorder (BPD) is characterized by longstanding patterns of difficulty in functioning, and when left untreated, BPD can impose a substantial financial burden on individuals and society, in terms of higher healthcare costs as well as broader societal costs. Aims To conduct a critical review of the direct and indirect costs related to BPD. Additionally, to critically evaluate the economic evidence on interventions for BPD. Methods A comprehensive search strategy was conducted across PsycINFO, PubMed, and SCOPUS. Studies were screened in two phases: an initial title and abstract review, followed by full-text screening against a predefined eligibility criteria. Results Across 23 studies, high direct and indirect costs were consistently reported. Economic evaluations primarily examined established psychological interventions for BPD, such as Dialectical Behavior Therapy (DBT), Cognitive Behavior Therapy (CBT), and Schema-Focused Therapy (SFT), comparing costs and quality-of-life outcomes, with most demonstrating cost savings through reduced inpatient and emergency service use. Conclusions This review highlights the substantial economic burden of BPD, driven by high service use, productivity losses, and unmet needs. While interventions such as DBT, CBT and SFT show potential cost-effectiveness, inconsistent cost definitions and the omission of key components, including informal care and long-term impairment, likely lead to an underestimation of true costs. More comprehensive and standardized economic evaluations are needed.

زمینه: اختلال شخصیت مرزی با الگوهای طولانی‌مدت دشواری در عملکرد مشخص می‌شود و در صورت عدم درمان، این اختلال می‌تواند بار مالی قابل توجهی را بر افراد و جامعه تحمیل کند؛ هم از نظر افزایش هزینه‌های مراقبت سلامت و هم هزینه‌های گسترده‌تر اجتماعی. اهداف: انجام مروری انتقادی بر هزینه‌های مستقیم و غیرمستقیم مرتبط با اختلال شخصیت مرزی. همچنین، ارزیابی انتقادی شواهد اقتصادی مربوط به مداخلات برای اختلال شخصیت مرزی. روش‌ها: راهبرد جستجوی جامعی در پایگاه‌های PsycINFO، PubMed و SCOPUS اجرا شد. مطالعات در دو مرحله غربالگری شدند: ابتدا مرور عنوان و چکیده و سپس غربالگری متن کامل بر اساس معیارهای از پیش تعیین‌شده. یافته‌ها: در میان ۲۳ مطالعه، هزینه‌های مستقیم و غیرمستقیم بالا به طور مکرر گزارش شد. ارزیابی‌های اقتصادی عمدتاً به بررسی مداخلات روان‌شناختی تثبیت‌شده برای اختلال شخصیت مرزی مانند درمان دیالکتیکی-رفتاری (DBT)، درمان شناختی-رفتاری (CBT) و درمان متمرکز بر طرحواره (SFT) پرداختند و هزینه‌ها و پیامدهای کیفیت زندگی را مقایسه کردند که اغلب صرفه‌جویی در هزینه‌ها را از طریق کاهش استفاده از خدمات بستری و اورژانس نشان دادند. نتیجه‌گیری: این مرور بر بار اقتصادی قابل توجه اختلال شخصیت مرزی تأکید دارد که ناشی از استفاده بالای خدمات، کاهش بهره‌وری و نیازهای برآورده‌نشده است. اگرچه مداخلاتی مانند DBT، CBT و SFT پتانسیل اثربخشی هزینه‌ای را نشان می‌دهند، اما تعاریف ناهماهنگ هزینه و حذف اجزای کلیدی از جمله مراقبت غیررسمی و ناتوانی بلندمدت احتمالاً منجر به برآورد کمتر از واقعیت هزینه‌های واقعی می‌شود. ارزیابی‌های اقتصادی جامع‌تر و استانداردشده مورد نیاز است.

Introduction Anorexia nervosa (AN) is more prevalent in women than men, although rates in men are rising. Animal models can provide insight into whether this differential prevalence is rooted in biological mechanisms, but prior studies have yielded conflicting findings. Using the activity-based anorexia (ABA) model, we previously demonstrated that female mice exhibit distinct vulnerable and resilient phenotypes. Here, we use this phenotypic framework to investigate sex differences in ABA susceptibility. Methods We tested young adult male C57BL/6N mice using the same ABA protocol used to test age-matched C57BL/6N females. Individual differences in daily bodyweight, food intake, water intake, and wheel running were analyzed and compared across sexes. Results Males exhibit the same vulnerable and resilient phenotypes as females, with no sex difference in the proportion of mice exhibiting each phenotype or the repertoire of behaviors characterizing them. In both sexes, vulnerable mice exhibit catastrophic weight loss that is associated with excessive light cycle running, while resilient mice exhibit weight stabilization that is associated with adaptive changes in consumption. When food is available, vulnerable mice do not run more than resilient mice, indicating that vulnerability is not characterized by a decision to run instead of eat in either sex. Conclusions Our findings indicate that there are no sex differences in ABA in C57BL/6N mice. The shared behavioral responses to starvation observed across sexes demonstrate that ABA can be used to model adaptive and maladaptive responses to food restriction in men and women.

مقدمه: بی‌اشتهایی عصبی (AN) در زنان شایع‌تر از مردان است، هرچند نرخ آن در مردان رو به افزایش است. مدل‌های حیوانی می‌توانند بینشی درباره این‌که آیا این شیوع متفاوت ریشه در سازوکارهای زیستی دارد یا خیر، ارائه دهند، اما پژوهش‌های پیشین یافته‌های متناقضی داشته‌اند. با استفاده از مدل بی‌اشتهایی مبتنی بر فعالیت (ABA)، پیش‌تر نشان دادیم که موش‌های ماده فنوتیپ‌های آسیب‌پذیر و تاب‌آور متمایزی را نشان می‌دهند. در این پژوهش، از این چارچوب فنوتیپی برای بررسی تفاوت‌های جنسی در آسیب‌پذیری نسبت به ABA استفاده کردیم. روش‌ها: موش‌های نر بالغ جوان نژاد C57BL/6N با همان پروتکل ABA که برای موش‌های ماده هم‌سن C57BL/6N به کار رفته بود، آزمون شدند. تفاوت‌های فردی در وزن بدن روزانه، مصرف غذا، مصرف آب و دویدن چرخشی تحلیل و بین دو جنس مقایسه شد. یافته‌ها: موش‌های نر همان فنوتیپ‌های آسیب‌پذیر و تاب‌آور را مانند موش‌های ماده نشان دادند و تفاوت معناداری در نسبت موش‌هایی که هر فنوتیپ را نشان می‌دهند یا در الگوی رفتاری مشخص‌کننده آن‌ها بین دو جنس مشاهده نشد. در هر دو جنس، موش‌های آسیب‌پذیر کاهش وزن فاجعه‌آمیزی را تجربه کردند که با دویدن بیش از حد در چرخه نوری همراه بود، در حالی که موش‌های تاب‌آور تثبیت وزن را نشان دادند که با تغییرات سازگارانه در مصرف همراه بود. زمانی که غذا در دسترس است، موش‌های آسیب‌پذیر بیش از موش‌های تاب‌آور نمی‌دوند، که نشان می‌دهد آسیب‌پذیری در هیچ‌یک از دو جنس با تصمیم به دویدن به جای خوردن مشخص نمی‌شود. نتیجه‌گیری: یافته‌های ما نشان می‌دهد که در موش‌های C57BL/6N تفاوت جنسی در ABA وجود ندارد. پاسخ‌های رفتاری مشترک به گرسنگی که در هر دو جنس مشاهده شد، نشان می‌دهد که ABA می‌تواند برای مدل‌سازی پاسخ‌های سازگارانه و ناسازگارانه به محدودیت غذایی در مردان و زنان به کار رود.

Coprolalia is a relatively rare type of complex vocal tic in people with Tourette syndrome (TS). In the general population, however, it is believed that coprolalia is the most typical and common symptom resulting in the stereotype of TS as the “swearing disease”. Swearing, however, also occurs as a “normal” expression of negative emotions and thus occurs more often in people with impulse control problems. It is believed that there is a continuum reaching from voluntary to involuntary swearing. Besides coprolalia, in TS, coprophenomena may also occur in the form of motor tics, called copropraxia. Furthermore, other socially inappropriate behaviors have been described such as making socially inappropriate comments and actions, called Non Obscene Socially Inappropriate symptoms or NOSIS. Only recently, coprolalia has been identified as a core symptom in functional tic-like behaviors (FTLB), a relatively new and escalating presentation of a functional movement disorder (FMD). Today it is well-established that FTLB and TS represent two distinct clinical entities, although FTLB is a common comorbidity in TS. The overlap of diseases and disorders with the more incongruent presentations of FMD are well-established clinical concepts in other neurological disorders. This raises the clinically important question as to whether coprolalia as a complex tic can be differentiated at all from “coprolalia-like” words as FTLB. Here, we want to introduce a novel concept regarding the classification of coprolalia, copropraxia, and NOSIS. We propose that it is important to consider the presence of obscene and/or socially inappropriate words, behaviors and/or insults as being more supportive of FTLB or a combination of both TS plus comorbid FTLB as opposed to being considered to be complex tic phenomena, since coprolalia and copropraxia are rare in TS. Given what we know about FTLB today, the symptom construct of NOSIS is probably not a separate symptom entity in TS. We therefore suggest that NOSIS should be preferable considered as comorbid FTLB. We believe that this novel re-conceptualization will lead us toward some explanations around inconsistent findings related to coprophenomena in TS. Furthermore, it is of high clinical relevance, since it opens wider management and treatment strategies including psychological interventions for people suffering from coprolalia, copropraxia, and NOSIS and will hopefully prevent these patients from inappropriate or even harmful treatments including invasive surgical therapies when being mistakenly classified as severely affected and treatment resistant patients with TS.

کوپرولالیا نوعی تیک صوتی پیچیده و نسبتاً نادر در افراد مبتلا به سندرم تورت (TS) است. با این حال، در جمعیت عمومی، باور بر این است که کوپرولالیا شایع‌ترین و تیپیک‌ترین علامت بوده و همین امر منجر به شکل‌گیری کلیشه‌ای از TS به عنوان «بیماری فحاشی» شده است. با این حال، فحاشی همچنین به عنوان ابراز «عادی» هیجانات منفی رخ می‌دهد و بنابراین در افرادی با مشکلات کنترل تکانه بیشتر مشاهده می‌شود. اعتقاد بر این است که پیوستاری از فحاشی ارادی تا غیرارادی وجود دارد. علاوه بر کوپرولالیا، در TS، پدیده‌های کوپروفنومنای دیگری نیز ممکن است به صورت تیک‌های حرکتی، موسوم به کوپروپراکسی، رخ دهند. افزون بر این، رفتارهای اجتماعی نامناسب دیگری نیز توصیف شده‌اند، مانند بیان یا انجام اظهارات و اعمال اجتماعی نامناسب که به عنوان علائم اجتماعی نامناسب غیرمستهجن یا NOSIS شناخته می‌شوند. تنها اخیراً، کوپرولالیا به عنوان یک علامت اصلی در رفتارهای تیک‌مانند عملکردی (FTLB)، که نوعی اختلال حرکتی عملکردی (FMD) نسبتاً جدید و رو به افزایش است، شناسایی شده است. امروزه به خوبی مشخص شده است که FTLB و TS دو موجودیت بالینی متمایز هستند، هرچند FTLB یک همبودی شایع در TS محسوب می‌شود. همپوشانی بیماری‌ها و اختلالات با تظاهرات ناسازگارتر FMD مفاهیمی بالینی تثبیت‌شده در سایر اختلالات نورولوژیک است. این امر پرسش بالینی مهمی را مطرح می‌کند که آیا اساساً می‌توان کوپرولالیا به عنوان یک تیک پیچیده را از واژه‌های «شبیه کوپرولالیا» به عنوان FTLB متمایز کرد یا خیر. در اینجا، ما قصد داریم یک مفهوم نوین در خصوص طبقه‌بندی کوپرولالیا، کوپروپراکسی و NOSIS معرفی کنیم. ما پیشنهاد می‌کنیم که توجه به وجود واژه‌ها، رفتارها و/یا توهین‌های مستهجن و/یا اجتماعی نامناسب، بیشتر به نفع FTLB یا ترکیب هر دو TS به همراه FTLB همبود باشد تا اینکه به عنوان پدیده‌های تیک پیچیده در نظر گرفته شود، چرا که کوپرولالیا و کوپروپراکسی در TS نادر هستند. با توجه به دانسته‌های کنونی درباره FTLB، ساختار علامتی NOSIS احتمالاً یک موجودیت علامتی جداگانه در TS نیست. بنابراین پیشنهاد می‌کنیم که NOSIS ترجیحاً به عنوان FTLB همبود در نظر گرفته شود. ما بر این باوریم که این بازنگری مفهومی نوین می‌تواند به توضیح برخی یافته‌های ناسازگار مرتبط با کوپروفنومنای در TS کمک کند. افزون بر این، این موضوع از اهمیت بالینی بالایی برخوردار است، چرا که راهبردهای مدیریتی و درمانی گسترده‌تری از جمله مداخلات روان‌شناختی را برای افراد مبتلا به کوپرولالیا، کوپروپراکسی و NOSIS فراهم می‌آورد و امید است که از درمان‌های نامناسب یا حتی آسیب‌زا از جمله درمان‌های جراحی تهاجمی در مواردی که بیماران به اشتباه به عنوان مبتلایان شدید و مقاوم به درمان TS طبقه‌بندی می‌شوند، جلوگیری کند.

Background Adolescent suicide attempt is a major public health concern linked to psychosocial distress, school environment, health-risk behaviors, and physical activity patterns. This study aimed to develop an explainable XGBoost model for adolescent suicide-attempt status and to determine whether physical inactivity and low physical education (PE) participation could serve as informative school-based indicators. Methods Data were obtained from the Global School-based Student Health Survey conducted in Argentina in 2018, Anguilla in 2016, and Jamaica in 2017. The Argentina dataset was used for model training, while Anguilla and Jamaica were combined as an independent validation cohort. The outcome was self-reported suicide attempt during the past 12 months. Candidate predictors included demographic, anthropometric, dietary, psychosocial, violence- and injury-related, tobacco-related, sexual behavior, physical activity, and PE-related variables. An XGBoost model was developed using nested cross-validation, staged hyperparameter tuning, and Bayesian fine-tuning. Model performance was evaluated by the area under the receiver operating characteristic curve (AUC). SHAP and partial dependence plots were used for interpretation. Results A total of 27,710 adolescents were included; 5,165 (18.6%) reported at least one suicide attempt. The final model achieved an independent validation AUC of 0.7928 (95% CI: 0.7790–0.8066). The top 18 SHAP-ranked predictors retained a cumulative 10-fold cross-validated AUC of 0.7865. Loneliness was the most influential predictor, followed by sex, insomnia, early cigarette use, PE days, physical attack, school peer kindness, and physical activity. Physical inactivity and low PE participation showed nonlinear associations with predicted suicide-attempt risk. Conclusions Loneliness and insomnia represented the psychosocial vulnerability profile, while physical inactivity and limited PE participation emerged as potentially informative school-based indicators requiring further longitudinal investigation. These findings support risk-stratified prevention strategies integrating early psychological identification with inclusive, socially supportive physical activity and PE programs.

زمینه و هدف: اقدام به خودکشی در نوجوانان یکی از نگرانی‌های عمده سلامت عمومی است که با پریشانی روانی‌اجتماعی، محیط مدرسه، رفتارهای پرخطر سلامت و الگوهای فعالیت بدنی مرتبط است. هدف این مطالعه، توسعه یک مدل XGBoost توضیح‌پذیر برای وضعیت اقدام به خودکشی در نوجوانان و تعیین این بود که آیا بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در آموزش تربیت بدنی (PE) می‌تواند به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور اطلاعاتی عمل کند یا خیر. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش جهانی سلامت دانش‌آموزان مدرسه‌ای که در آرژانتین در سال ۲۰۱۸، آنگویلا در سال ۲۰۱۶ و جامائیکا در سال ۲۰۱۷ انجام شد، به دست آمد. داده‌های آرژانتین برای آموزش مدل استفاده شد و داده‌های آنگویلا و جامائیکا به عنوان گروه اعتبارسنجی مستقل ترکیب شدند. متغیر پیامد، اقدام به خودکشی خوداظهاری‌شده در ۱۲ ماه گذشته بود. پیش‌بین‌های کاندید شامل متغیرهای جمعیت‌شناختی، انسان‌سنجی، تغذیه‌ای، روانی‌اجتماعی، مرتبط با خشونت و آسیب، مرتبط با دخانیات، رفتار جنسی، فعالیت بدنی و متغیرهای مرتبط با PE بود. یک مدل XGBoost با استفاده از اعتبارسنجی متقاطع تو در تو، تنظیم مرحله‌ای ابرپارامترها و تنظیم دقیق بیزی توسعه یافت. عملکرد مدل با مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (AUC) ارزیابی شد. برای تفسیر مدل از نمودارهای SHAP و وابستگی جزئی استفاده شد. نتایج: در مجموع ۲۷٬۷۱۰ نوجوان وارد مطالعه شدند؛ ۵٬۱۶۵ نفر (۱۸٫۶٪) حداقل یک بار اقدام به خودکشی را گزارش کردند. مدل نهایی به AUC اعتبارسنجی مستقل ۰٫۷۹۲۸ (۹۵٪ CI: ۰٫۷۷۹۰–۰٫۸۰۶۶) دست یافت. ۱۸ پیش‌بین برتر بر اساس رتبه‌بندی SHAP، AUC اعتبارسنجی متقاطع ۱۰-تایی تجمعی ۰٫۷۸۶۵ را حفظ کردند. احساس تنهایی تأثیرگذارترین پیش‌بین بود و پس از آن جنسیت، بی‌خوابی، مصرف زودهنگام سیگار، روزهای PE، حمله فیزیکی، مهربانی همسالان مدرسه و فعالیت بدنی قرار داشتند. بی‌تحرکی بدنی و مشارکت پایین در PE ارتباطات غیرخطی با خطر پیش‌بینی‌شده اقدام به خودکشی نشان دادند. نتیجه‌گیری: احساس تنهایی و بی‌خوابی نمایانگر پروفایل آسیب‌پذیری روانی‌اجتماعی بودند، در حالی که بی‌تحرکی بدنی و مشارکت محدود در PE به عنوان شاخص‌های مدرسه‌محور بالقوه اطلاعاتی ظاهر شدند که نیازمند بررسی طولی بیشتر هستند. این یافته‌ها از راهبردهای پیشگیری مبتنی بر طبقه‌بندی خطر که شناسایی روان‌شناختی زودهنگام را با برنامه‌های فعالیت بدنی و تربیت بدنی فراگیر و حمایت‌گر اجتماعی ادغام می‌کنند، حمایت می‌نماید.

Introduction Gacha games are free-to-play mobile games featuring randomized-reward mechanics to acquire characters and items. These games have grown into a multi-billion-dollar global industry, yet their relationship with adolescent problem gambling remains largely unstudied. Methods This mixed methods study examined the extent to which gacha game spending predicts problem gambling severity among adolescents (RQ1) and how social gacha game communities influence spending behavior (RQ2). A survey of 265 adolescent gacha players recruited from online gacha gaming communities on Reddit used the DSM-IV-Multiple Response-Juvenile (DSM-IV-MR-J) to measure problem gambling severity alongside gacha spending, traditional gambling participation, and demographic covariates. Thematic analysis was conducted on 77 open-ended survey responses and 20 follow-up interviews. Results Three quantitative analyses (Spearman's rank correlation, Mann–Whitney U test, and Firth's penalized logistic regression) found no significant relationship between gacha spending and problem gambling severity, contrasting with prior loot box research reporting significant associations. Given the low prevalence of at-risk and problem gambling in the sample, this finding should be interpreted as preliminary. Qualitative findings revealed that while social communities can amplify spending through fear of missing out (FOMO), normalization, and competitive pressure, community discouragement of spending and free-to-play (F2P) identity emerged as meaningful counterweights, reported by 13 out of 20 interview participants. Discussion These findings raise the possibility of heterogeneous pathways among adolescent gacha players, in which some experience gacha spending as fandom-oriented and socially regulated, while others remain vulnerable to community dynamics that amplify risk. Given gacha's rapidly growing global market and the varied international regulatory responses it has received, understanding how spending behavior and community dynamics shape adolescent gambling-related risk holds increasing real-world relevance.

مقدمه: بازی‌های گچا، بازی‌های موبایلی رایگان با مکانیزم پاداش تصادفی برای به‌دست‌آوردن شخصیت‌ها و آیتم‌ها هستند. این بازی‌ها به صنعتی چند میلیارد دلاری در سطح جهان تبدیل شده‌اند، اما رابطه آن‌ها با قمار مسئله‌ساز در نوجوانان تا حد زیادی مورد مطالعه قرار نگرفته است. روش‌ها: این مطالعه با روش‌های ترکیبی، میزان پیش‌بینی‌کنندگی هزینه‌کرد در بازی‌های گچا بر شدت قمار مسئله‌ساز در نوجوانان (RQ1) و تأثیر جوامع اجتماعی بازی‌های گچا بر رفتار هزینه‌کرد (RQ2) را بررسی کرد. یک پیمایش از ۲۶۵ نوجوان بازیکن گچا که از جوامع آنلاین بازی‌های گچا در Reddit جذب شده بودند، از ابزار DSM-IV-Multiple Response-Juvenile (DSM-IV-MR-J) برای سنجش شدت قمار مسئله‌ساز در کنار هزینه‌کرد گچا، مشارکت در قمار سنتی و متغیرهای جمعیت‌شناختی استفاده کرد. تحلیل تماتیک بر ۷۷ پاسخ باز متنی پیمایش و ۲۰ مصاحبه پیگیری انجام شد. نتایج: سه تحلیل کمی (همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن، آزمون Mann–Whitney U و رگرسیون لجستیک جریمه‌دار Firth) هیچ رابطه معناداری بین هزینه‌کرد گچا و شدت قمار مسئله‌ساز نیافتند که با پژوهش‌های قبلی درباره loot box که ارتباط معنادار گزارش کرده‌اند، در تضاد است. با توجه به شیوع پایین قمار در معرض خطر و قمار مسئله‌ساز در نمونه، این یافته باید به‌صورت مقدماتی تفسیر شود. یافته‌های کیفی نشان داد که اگرچه جوامع اجتماعی می‌توانند هزینه‌کرد را از طریق ترس از دست دادن (FOMO)، نرمال‌سازی و فشار رقابتی تقویت کنند، اما بازدارندگی جامعه از هزینه‌کرد و هویت رایگان‌بازی (F2P) به‌عنوان عوامل متعادل‌کننده معنادار ظاهر شدند که توسط ۱۳ نفر از ۲۰ شرکت‌کننده در مصاحبه گزارش شد. بحث: این یافته‌ها امکان وجود مسیرهای ناهمگون در میان نوجوانان بازیکن گچا را مطرح می‌کند که در آن برخی هزینه‌کرد گچا را به‌عنوان بخشی از هواداری و تحت تنظیم اجتماعی تجربه می‌کنند، در حالی که برخی دیگر همچنان در معرض پویایی‌های اجتماعی جامعه که خطر را افزایش می‌دهد، باقی می‌مانند. با توجه به رشد سریع بازار جهانی گچا و واکنش‌های مقرراتی متنوع بین‌المللی، درک نحوه شکل‌گیری رفتار هزینه‌کرد و پویایی‌های اجتماعی جامعه بر خطرات مرتبط با قمار در نوجوانان، اهمیت فزاینده‌ای در دنیای واقعی دارد.

Introduction Perinatal bereavement can significantly affect a woman’s psychological wellbeing and shape subsequent experiences of pregnancy and motherhood. However, no studies to date have qualitatively explored the impact of different types of perinatal bereavement experiences on bonding with a subsequent baby. Thus, the present study aimed to a) explore the psychological impact a previous perinatal bereavement had on maternal bonding with their subsequent baby (throughout pregnancy and post-birth) and b) identify the psychological and psychosocial support that helped in facilitating this bond. Methods In this qualitative study, women who had experienced a perinatal bereavement and had a subsequent child (up to the age of five) were recruited and interviewed. Data were analysed using Reflexive Thematic Analysis. Results Seventeen women took part. Two main themes, with five subthemes, were developed from their interview data. Theme 1, Bracing for loss , represented how participants’ experiences of subsequent pregnancies were accompanied by a persistent worry of another loss occurring. Theme 1 also explored how participants coped with high levels of worry and how it shaped early experiences of mother-infant bonding. Theme 2, Navigating motherhood after perinatal bereavement with a subsequent baby , captured participants’ experiences of reconstructing their family narrative following the birth of a live baby. Bonding with their subsequent baby was considered in conjunction to the lost baby. This theme also focused on social influences that shaped bonding, such as access to support networks and therapy. Discussion This study was the first to explore mother-infant bonding following different types of previous perinatal bereavement. Mother-infant bonding following perinatal bereavement appeared to be a dynamic and non-linear process, shaped by worries of a potential future loss, self-preservation strategies, and mothers’ efforts to integrate their identities as a mother to both their lost and living baby. Continuing bonds with their lost baby appeared to support grief integration and increase emotional capacity for bonding with their subsequent baby. The findings from the current study emphasise the need for trauma-informed and relational approaches within perinatal services that support both maternal wellbeing and the development of the mother-infant bond.

مقدمه: سوگ پری‌ناتال می‌تواند به طور قابل توجهی بر سلامت روانی زنان تأثیر بگذارد و تجربه‌های بعدی بارداری و مادری را شکل دهد. با این حال، تاکنون هیچ پژوهشی به طور کیفی تأثیر انواع مختلف تجربه‌های سوگ پری‌ناتال بر پیوند با نوزاد بعدی را بررسی نکرده است. بنابراین، هدف پژوهش حاضر عبارت بود از: الف) بررسی تأثیر روان‌شناختی سوگ پری‌ناتال قبلی بر پیوند مادرانه با نوزاد بعدی (در طول بارداری و پس از تولد) و ب) شناسایی حمایت‌های روان‌شناختی و روان‌اجتماعی که به تسهیل این پیوند کمک کرده‌اند. روش‌ها: در این مطالعه کیفی، زنانی که تجربه سوگ پری‌ناتال داشته و صاحب فرزند بعدی (تا سن پنج سالگی) شده بودند، جذب و مصاحبه شدند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. یافته‌ها: هفده زن در پژوهش شرکت کردند. از داده‌های مصاحبه دو تم اصلی با پنج زیرتم استخراج شد. تم اول، «آمادگی برای فقدان»، نمایانگر آن بود که تجربه‌های بارداری بعدی شرکت‌کنندگان با نگرانی مداوم از وقوع فقدان مجدد همراه بود. این تم همچنین به بررسی راهبردهای مقابله‌ای شرکت‌کنندگان با سطوح بالای نگرانی و تأثیر آن بر تجربه‌های اولیه پیوند مادر-نوزاد پرداخت. تم دوم، «پیمایش مادری پس از سوگ پری‌ناتال با فرزند بعدی»، تجربه‌های شرکت‌کنندگان در بازسازی روایت خانوادگی پس از تولد نوزاد زنده را منعکس کرد. پیوند با نوزاد بعدی در کنار نوزاد از دست رفته مورد توجه قرار گرفت. این تم همچنین بر تأثیرات اجتماعی شکل‌دهنده پیوند، مانند دسترسی به شبکه‌های حمایتی و درمان، تمرکز داشت. بحث: این پژوهش نخستین مطالعه‌ای است که پیوند مادر-نوزاد پس از انواع مختلف سوگ پری‌ناتال قبلی را بررسی می‌کند. پیوند مادر-نوزاد پس از سوگ پری‌ناتال فرایندی پویا و غیرخطی به نظر می‌رسد که تحت تأثیر نگرانی از فقدان احتمالی آینده، راهبردهای حفظ خود و تلاش مادران برای ادغام هویت خود به عنوان مادر هر دو نوزاد از دست رفته و زنده قرار دارد. تداوم پیوند با نوزاد از دست رفته به نظر می‌رسد به یکپارچگی سوگ و افزایش ظرفیت هیجانی برای پیوند با نوزاد بعدی کمک می‌کند. یافته‌های این مطالعه بر ضرورت رویکردهای مبتنی بر تروما و رابطه‌محور در خدمات پری‌ناتال که از سلامت روانی مادر و رشد پیوند مادر-نوزاد حمایت می‌کنند، تأکید دارد.

Objective The psychological impact of war on families is profound. However, the mechanisms linking war-related stressors to anxiety among mothers and their children remain insufficiently understood, particularly in Middle Eastern contexts. Grounded in an extended transactional model of stress and coping, this study examined the direct and indirect relationships between war-related stressors, cognitive appraisal, coping strategies, and anxiety among Iranian mothers and their children following a recent military conflict. The study also investigated the mediating roles of appraisal and coping processes and the moderating roles of religiosity and social support. Method A cross-sectional design was employed approximately three months after a major military escalation. A stratified proportional sample of 343 Iranian mothers (aged 24 years and older) with at least one child aged 5–10 years living in conflict-affected areas completed validated self-report measures. Data were analyzed using partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Results The extends model explained substantial variance in maternal anxiety ( R ² = .80) and child anxiety ( R ² = .72). War-related stressors were significantly and positively associated with both maternal anxiety and child anxiety. In addition, maternal anxiety was significantly associated with child anxiety. Challenge appraisal, problem-focused coping, and cognitive restructuring mediated the relationship between war-related stressors and maternal anxiety. Emotion-focused coping positively mediated the relationship between war-related stressors and child anxiety. Religiosity and social support were found to buffer the association between war-related stressors and maternal anxiety, such that higher levels of religiosity and social support weakened the positive relationship between war-related stressors and anxiety among mothers. Conclusions This study extends the transactional model of stress and coping by supporting an integrated framework within a conflict-affected Middle Eastern population. The findings indicate distinct pathways linking war-related stressors to maternal and child anxiety and highlight the importance of interventions that address cognitive appraisal, strengthen adaptive coping strategies, and mobilize spiritual and social resources in conflict-affected families.

هدف: تأثیر روان‌شناختی جنگ بر خانواده‌ها عمیق است. با این حال، سازوکارهای پیونددهنده عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب در میان مادران و فرزندان آن‌ها، به ویژه در زمینه‌های خاورمیانه‌ای، به اندازه کافی شناخته نشده‌اند. این مطالعه که مبتنی بر مدل تعاملی توسعه‌یافته استرس و مقابله است، روابط مستقیم و غیرمستقیم بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ، ارزیابی شناختی، راهبردهای مقابله‌ای و اضطراب را در میان مادران ایرانی و فرزندان آن‌ها پس از یک درگیری نظامی اخیر بررسی کرد. همچنین نقش‌های میانجی ارزیابی و فرایندهای مقابله‌ای و نقش‌های تعدیل‌گر مذهبی بودن و حمایت اجتماعی مورد بررسی قرار گرفت. روش: یک طرح مقطعی تقریباً سه ماه پس از تشدید عمده نظامی به کار گرفته شد. نمونه‌گیری طبقه‌بندی‌شده تناسبی از ۳۴۳ مادر ایرانی (۲۴ سال و بالاتر) با حداقل یک فرزند ۵ تا ۱۰ ساله ساکن مناطق درگیر، که پرسشنامه‌های خودگزارش‌دهی معتبر را تکمیل کردند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل شدند. نتایج: مدل توسعه‌یافته واریانس قابل توجهی از اضطراب مادران (R² = .80) و اضطراب کودکان (R² = .72) را تبیین کرد. عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ به طور معنادار و مثبت با اضطراب مادران و اضطراب کودکان مرتبط بودند. همچنین، اضطراب مادران به طور معنادار با اضطراب کودکان مرتبط بود. ارزیابی چالشی، مقابله متمرکز بر مسئله و بازسازی شناختی، رابطه بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب مادران را میانجی‌گری کردند. مقابله متمرکز بر هیجان به طور مثبت رابطه بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب کودکان را میانجی‌گری کرد. مذهبی بودن و حمایت اجتماعی نقش تعدیل‌گر در ارتباط بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب مادران داشتند، به طوری که سطوح بالاتر مذهبی بودن و حمایت اجتماعی، رابطه مثبت بین عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ و اضطراب در میان مادران را تضعیف کرد. نتیجه‌گیری: این مطالعه مدل تعاملی استرس و مقابله را با حمایت از یک چارچوب یکپارچه در جمعیت خاورمیانه‌ای درگیر در منازعه گسترش می‌دهد. یافته‌ها مسیرهای متمایزی را که عوامل استرس‌زای مرتبط با جنگ را به اضطراب مادران و کودکان پیوند می‌دهد، نشان می‌دهد و اهمیت مداخلاتی را که به ارزیابی شناختی، تقویت راهبردهای مقابله‌ای سازگار و بسیج منابع معنوی و اجتماعی در خانواده‌های درگیر در منازعه می‌پردازد، برجسته می‌کند.

Background Large language models are increasingly used for informal mental health support, yet their safety during escalating suicide-risk conversations may depend on how prior information is presented. Native multi-turn conversations and reconstructed cumulative prompts differ not only in the presence of prior model responses but also in prompt reconstruction, information concentration, message positioning, explicit integration cues, and conversation-state processing. Objective This study compared suicide-risk recognition, direct safety inquiry, response urgency, and timely real-world intervention across isolated current-turn prompts, reconstructed cumulative user-only prompts, and native continuous multi-turn conversations. Methods We conducted a controlled repeated-measures evaluation of ChatGPT, Gemini, and Doubao using 12 standardized five-turn trajectories: 4 direct suicide-risk trajectories, 4 implicit or internally inconsistent risk trajectories, and 4 non-suicidal high-distress controls. Each trajectory was evaluated under three context-presentation formats. The 24 model-trajectory combinations were treated as matched repeated-measures units nested within 8 independent risk-trajectory blocks. Primary contrasts were estimated using exact trajectory-level sign-flip tests and trajectory-block bootstrap confidence intervals. Turn-level outcomes were analyzed using multilevel mixed-effects models. Exploratory condition-by-model heterogeneity was assessed using a trajectory-blocked exact permutation sensitivity analysis, with a trajectory-clustered interaction model used only as a secondary asymptotic check. Results Timely appropriate intervention occurred in 10/24 isolated current-turn observations (41.7%), 21/24 reconstructed cumulative observations (87.5%), and 12/24 native continuous observations (50.0%). On average across the three systems, reconstructed cumulative presentation exceeded isolated input by 45.8 percentage points (95% trajectory-block bootstrap CI, 25.0 to 66.7; Holm-adjusted exact P = .031), whereas native continuous performance was 37.5 percentage points lower than reconstructed cumulative performance (95% trajectory-block bootstrap CI, −50.0 to −25.0; Holm-adjusted exact P = .031). Exploratory model-specific analyses indicated substantial heterogeneity: the native-versus-reconstructed contrast was largest for Doubao, smaller and statistically imprecise for Gemini, and absent for ChatGPT. Conclusions On average across the three evaluated systems, reconstructed cumulative user-only prompts outperformed native continuous conversations, although exploratory model-specific patterns were heterogeneous. Because the formats also differed in prompt reconstruction, information salience, message positioning, explicit integration instructions, and native conversation-state processing, the contrast cannot isolate the causal effect of prior model responses.

زمینه: مدل‌های زبانی بزرگ به طور فزاینده‌ای برای حمایت غیررسمی سلامت روان مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما ایمنی آن‌ها در مکالمات با ریسک فزایندهٔ خودکشی ممکن است به نحوهٔ ارائهٔ اطلاعات پیشین وابسته باشد. گفت‌وگوهای بومی چندنوبتی و بازسازی‌شدهٔ تجمعی تنها-کاربر نه‌تنها در حضور پاسخ‌های پیشین مدل، بلکه در بازسازی پرامپت، تمرکز اطلاعات، موقعیت پیام، نشانه‌های ادغام صریح و پردازش وضعیت گفت‌وگو نیز تفاوت دارند. هدف: این مطالعه شناسایی ریسک خودکشی، پرسش مستقیم دربارهٔ ایمنی، فوریت پاسخ و مداخلهٔ به‌موقع در دنیای واقعی را در قالب‌های پرامپت نوبت فعلی مجزا، پرامپت‌های تجمعی بازسازی‌شدهٔ تنها-کاربر و گفت‌وگوهای بومی پیوستهٔ چندنوبتی مقایسه کرد. روش‌ها: ما ارزیابی کنترل‌شدهٔ تکرارپذیری از ChatGPT، Gemini و Doubao با استفاده از ۱۲ مسیر استاندارد پنج‌نوبتی انجام دادیم: ۴ مسیر مستقیم ریسک خودکشی، ۴ مسیر ریسک ضمنی یا ناسازگار درونی، و ۴ کنترل غیرخودکشی با پریشانی بالا. هر مسیر تحت سه قالب ارائهٔ زمینه ارزیابی شد. ۲۴ ترکیب مدل-مسیر به عنوان واحدهای تکرارپذیر همسان درون ۸ بلوک مستقل مسیر ریسک در نظر گرفته شدند. مقایسه‌های اصلی با استفاده از آزمون‌های دقیق وارونگی علامت در سطح مسیر و بازه‌های اطمینان بوت‌استرپ بلوک-مسیر برآورد شد. پیامدهای سطح نوبت با مدل‌های اثرات مختلط چندسطحی تحلیل شد. ناهمگنی اکتشافی وضعیت-مدل با تحلیل حساسیت دقیق جایگشت بلوک-مسیر ارزیابی شد و مدل تعاملی خوشه‌بندی‌شده بر مسیر تنها به عنوان بررسی ثانویهٔ مجانبی استفاده شد. نتایج: مداخلهٔ مناسب و به‌موقع در ۱۰ مورد از ۲۴ مشاهدهٔ نوبت فعلی مجزا (۴۱٫۷٪)، ۲۱ از ۲۴ مشاهدهٔ تجمعی بازسازی‌شده (۸۷٫۵٪) و ۱۲ از ۲۴ مشاهدهٔ بومی پیوسته (۵۰٫۰٪) رخ داد. به طور میانگین در سه سامانه، ارائهٔ تجمعی بازسازی‌شده نسبت به ورودی مجزا ۴۵٫۸ درصد بیشتر بود (۹۵٪ بازهٔ اطمینان بوت‌استرپ بلوک-مسیر، ۲۵٫۰ تا ۶۶٫۷؛ مقدار P دقیق تعدیل‌شده با Holm = ‎.۰۳۱)، در حالی که عملکرد بومی پیوسته ۳۷٫۵ درصد کمتر از عملکرد تجمعی بازسازی‌شده بود (۹۵٪ بازهٔ اطمینان بوت‌استرپ بلوک-مسیر، ‎−۵۰٫۰ تا ‎−۲۵٫۰؛ مقدار P دقیق تعدیل‌شده با Holm = ‎.۰۳۱). تحلیل‌های اکتشافی مدل‌محور ناهمگنی قابل توجهی نشان داد: تفاوت بومی-در مقابل-بازسازی‌شده برای Doubao بیشترین مقدار، برای Gemini کمتر و از نظر آماری نامشخص، و برای ChatGPT غایب بود. نتیجه‌گیری: به طور میانگین در سه سامانهٔ ارزیابی‌شده، پرامپت‌های تجمعی بازسازی‌شدهٔ تنها-کاربر عملکرد بهتری نسبت به گفت‌وگوهای بومی پیوسته داشتند، اگرچه الگوهای مدل‌محور اکتشافی ناهمگون بودند. از آنجا که قالب‌ها همچنین در بازسازی پرامپت، برجستگی اطلاعات، موقعیت پیام، دستورالعمل‌های ادغام صریح و پردازش وضعیت گفت‌وگوی بومی تفاوت داشتند، این مقایسه نمی‌تواند اثر علّی پاسخ‌های پیشین مدل را به طور مجزا تعیین کند.

Background Rehospitalization is a key indicator of clinical instability in child and adolescent psychiatric populations, yet most studies focus on its occurrence rather than its timing and diagnostic context. It remains unclear whether high-risk adolescents and general child and adolescent inpatient populations show distinct patterns of clinical instability beyond differences in rehospitalization frequency. Methods We conducted a retrospective cohort study using a 10-year inpatient dataset from a national child and adolescent psychiatric center. A general inpatient cohort (N = 4016) was compared with a high-risk cohort (N = 570) defined by at least one police- or justice-related admission during the observation period. Rehospitalization rates, observed time to first readmission, length of stay, and diagnostic categories were examined. Results Admission-frequency distributions were broadly comparable between cohorts and did not differ significantly overall. Among rehospitalized patients, the median observed time to first readmission was 19 days in the high-risk cohort and 190 days in the general inpatient cohort. Length of stay was comparable between cohorts. Diagnostic-category distributions differed significantly between cohorts (χ²(3) = 2038.04, p < 0.001; Cramér’s V = 0.667), with externalizing and substance-related disorders predominating in the high-risk cohort (76.7%) and developmental–emotional disorders predominating in the general inpatient cohort (66.7%). Conclusions The two clinically defined inpatient cohorts showed different patterns of rehospitalization and diagnostic characteristics. Among rehospitalized patients, the observed median interval to first readmission was shorter in the high-risk cohort; however, this descriptive difference should be interpreted in the context of substantial baseline age differences and unequal opportunities for observing readmission within pediatric psychiatric care. These findings highlight the potential clinical relevance of considering observed readmission timing alongside diagnostic characteristics, while recognizing the limitations of unadjusted retrospective comparisons.

زمینه: بستری مجدد یکی از شاخص‌های کلیدی بی‌ثباتی بالینی در جمعیت‌های روان‌پزشکی کودک و نوجوان است، با این حال اکثر پژوهش‌ها بر وقوع آن تمرکز دارند تا زمان‌بندی و زمینه تشخیصی آن. هنوز مشخص نیست که آیا نوجوانان پرخطر و جمعیت بیماران بستری عمومی کودک و نوجوان الگوهای متمایزی از بی‌ثباتی بالینی فراتر از تفاوت در فراوانی بستری مجدد نشان می‌دهند یا خیر. روش‌ها: ما یک مطالعه کوهورت گذشته‌نگر با استفاده از داده‌های بستری ده‌ساله از یک مرکز ملی روان‌پزشکی کودک و نوجوان انجام دادیم. یک کوهورت بیماران بستری عمومی (N = 4016) با یک کوهورت پرخطر (N = 570) که با حداقل یک بستری مرتبط با پلیس یا قوه قضاییه در دوره مشاهده تعریف شده بود، مقایسه شد. نرخ‌های بستری مجدد، زمان مشاهده‌شده تا اولین بستری مجدد، طول مدت بستری و دسته‌های تشخیصی بررسی شدند. یافته‌ها: توزیع فراوانی بستری‌ها به طور کلی بین دو کوهورت قابل مقایسه بود و به طور کلی تفاوت معناداری نداشت. در میان بیماران بستری مجدد شده، میانه زمان مشاهده‌شده تا اولین بستری مجدد در کوهورت پرخطر ۱۹ روز و در کوهورت بستری عمومی ۱۹۰ روز بود. طول مدت بستری بین دو کوهورت قابل مقایسه بود. توزیع دسته‌های تشخیصی بین دو کوهورت تفاوت معناداری داشت (χ²(3) = 2038.04, p < 0.001؛ مقدار Cramér’s V = 0.667)، به طوری که اختلالات برونی‌سازی و مرتبط با مصرف مواد در کوهورت پرخطر غالب بود (۷۶.۷٪) و اختلالات رشدی–هیجانی در کوهورت بستری عمومی غالب بود (۶۶.۷٪). نتیجه‌گیری: دو کوهورت بستری تعریف‌شده بالینی الگوهای متفاوتی از بستری مجدد و ویژگی‌های تشخیصی نشان دادند. در میان بیماران بستری مجدد شده، میانه فاصله مشاهده‌شده تا اولین بستری مجدد در کوهورت پرخطر کوتاه‌تر بود؛ با این حال، این تفاوت توصیفی باید در زمینه تفاوت‌های اساسی سن پایه و فرصت‌های نابرابر برای مشاهده بستری مجدد در مراقبت روان‌پزشکی کودکان تفسیر شود. این یافته‌ها بر اهمیت بالینی بالقوه توجه به زمان‌بندی مشاهده‌شده بستری مجدد در کنار ویژگی‌های تشخیصی تأکید می‌کند، در حالی که باید محدودیت‌های مقایسه‌های گذشته‌نگر بدون تعدیل را نیز مدنظر داشت.

Background Resilience is increasingly understood as a dynamic, ecological process; however, prevailing psychiatric models continue to emphasize individual traits, thereby neglecting collective and culturally embedded forms of endurance. Sumud (Arabic: صمود), broadly translating as steadfastness, perseverance, and endurance, sustains identity, dignity, and daily life under chronic adversity across the Arab world and functions as a relational and ethical orientation. This review examines sumud as a resilience framework for transcultural psychiatry and psychotherapy. Aims To synthesize conceptualizations of sumud in relation to resilience, coping, and adaptation, and to evaluate implications for narrative, family-based, group, community-oriented, and arts-informed therapeutic approaches. Methods A PRISMA 2020-guided systematic narrative review was conducted. Four electronic databases (PubMed, Scopus, Web of Science, and Embase) were searched covering publications up to 1 June 2026. English-language studies were eligible if they explicitly examined sumud as a cultural, psychological, or collective construct with relevance to resilience, coping, or psychotherapy. Eligible publication types included qualitative, quantitative, and mixed-methods empirical studies; theoretical and conceptual papers; ethnographies; narrative analyses; and reviews. Data were thematically synthesized using a predefined extraction matrix. The review was registered with PROSPERO (CRD420261279052). Results Thirty-nine studies met the inclusion criteria. Descriptively sumud emerged as a multilevel, collective form of resilience enacted through family systems, intergenerational narratives, cultural practices, and institutional structures. Substantively, it supported meaning-making, emotional regulation, and identity continuity. Critically, ethical tensions and cumulative burdens were documented, particularly for women, caregivers, and professionals., and rigorously evaluated, sumud-informed psychotherapeutic interventions remain scarce, notwithstanding a general preference in mental health studies for social-ecological models and narrative, family-based, group, and arts-based therapeutic approaches. Conclusions Theoretically, sumud challenges individualistic psychiatric frameworks by offering a culturally embedded, collective model of resilience. Clinically, it urges clinicians to engage with patients’ narratives, relational worlds, and cultural practices, while remaining attentive to the costs of endurance. Prospectively, in the context of ongoing conflicts and humanitarian crises affecting parts of the Middle East and Gulf region, sumud warrants renewed scholarly and clinical attention for the development of culturally responsive, resilience-informed psychotherapies. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ , identifier CRD420261279052.

زمینه: تاب‌آوری به‌طور فزاینده‌ای به‌عنوان فرایندی پویا و بوم‌شناختی درک می‌شود؛ با این حال، مدل‌های غالب روان‌پزشکی همچنان بر ویژگی‌های فردی تأکید دارند و بدین‌ترتیب اشکال جمعی و فرهنگیِ تاب‌آوری را نادیده می‌گیرند. صمود (عربی: صمود)، که به‌طور کلی به معنای استواری، پایداری و بردباری است، هویت، کرامت و زندگی روزمره را در شرایط دشواری مزمن در سراسر جهان عرب حفظ می‌کند و به‌عنوان رویکردی رابطه‌ای و اخلاقی عمل می‌کند. این مرور، صمود را به‌عنوان چارچوبی برای تاب‌آوری در روان‌پزشکی و روان‌درمانی فراملی بررسی می‌کند. اهداف: تلفیق مفاهیم صمود در ارتباط با تاب‌آوری، مقابله و سازگاری و ارزیابی پیامدها برای رویکردهای درمانی مبتنی بر روایت، خانواده‌محور، گروهی، جامعه‌محور و مبتنی بر هنر. روش‌ها: مرور روایی نظام‌مند با راهنمای PRISMA 2020 انجام شد. چهار پایگاه داده الکترونیکی (PubMed، Scopus، Web of Science و Embase) تا تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. مطالعات انگلیسی‌زبان در صورتی واجد شرایط بودند که صمود را به‌عنوان سازه‌ای فرهنگی، روان‌شناختی یا جمعی با ارتباط با تاب‌آوری، مقابله یا روان‌درمانی به‌طور صریح بررسی کرده باشند. انواع انتشارات واجد شرایط شامل مطالعات تجربی کیفی، کمی و روش‌های ترکیبی؛ مقالات نظری و مفهومی؛ قوم‌نگاری‌ها؛ تحلیل‌های روایی؛ و مرورها بودند. داده‌ها با استفاده از ماتریس استخراج از پیش تعیین‌شده، به‌صورت موضوعی تلفیق شدند. این مرور در PROSPERO (CRD420261279052) ثبت شد. نتایج: سی‌ونه مطالعه معیارهای ورود را داشتند. به‌صورت توصیفی، صمود به‌عنوان شکلی چندسطحی و جمعی از تاب‌آوری که از طریق نظام‌های خانوادگی، روایت‌های میان‌نسلی، رویه‌های فرهنگی و ساختارهای نهادی تحقق می‌یابد، ظاهر شد. به‌طور اساسی، صمود از معنا‌بخشی، تنظیم هیجانی و تداوم هویت حمایت می‌کرد. به‌طور انتقادی، تنش‌های اخلاقی و بارهای تجمعی، به‌ویژه برای زنان، مراقبان و حرفه‌ای‌ها، مستند شده است. با وجود ترجیح کلی در مطالعات سلامت روان برای مدل‌های اجتماعی-بوم‌شناختی و رویکردهای درمانی روایی، خانواده‌محور، گروهی و مبتنی بر هنر، مداخلات روان‌درمانی مبتنی بر صمود که به‌طور دقیق ارزیابی شده باشند، همچنان کمیاب‌اند. نتیجه‌گیری: از نظر نظری، صمود با ارائه مدلی جمعی و فرهنگی از تاب‌آوری، چارچوب‌های فردگرایانه روان‌پزشکی را به چالش می‌کشد. از نظر بالینی، صمود درمانگران را به درگیر شدن با روایت‌ها، جهان‌های رابطه‌ای و رویه‌های فرهنگی بیماران فرا می‌خواند، در حالی که باید به هزینه‌های تاب‌آوری نیز توجه داشت. از منظر آینده، در زمینه تداوم منازعات و بحران‌های انسانی در بخش‌هایی از خاورمیانه و منطقه خلیج فارس، صمود شایسته توجه مجدد علمی و بالینی برای توسعه روان‌درمانی‌های مبتنی بر تاب‌آوری و پاسخگو به فرهنگ است. ثبت مرور نظام‌مند: https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ ، شناسه CRD420261279052.

Background Digital mental health tools, including general-purpose artificial intelligence (AI) chatbots, may provide accessible and low-threshold psychological support for people living with chronic conditions. However, their value in this population depends not only on recognizing depression or anxiety, but also on understanding how psychological distress is shaped by disease-specific experiences and when self-guided support should transition toward professional care. We evaluated the appropriateness, contextual sensitivity, safety, and consistency of psychological support provided by three widely accessible AI chatbots across contrasting chronic illness contexts. Methods We conducted a standardized simulated-patient benchmarking study comparing ChatGPT, Gemini, and Doubao. Twenty scenarios were developed across type 2 diabetes mellitus (T2DM) and chronic spontaneous urticaria (CSU), representing matched mild and moderate presentations of depression and anxiety together with condition-specific distress related to diabetes self-management and CSU-related flare uncertainty. Each scenario was independently submitted to all three systems in two testing rounds, yielding 120 responses. Blinded raters assessed overall psychological support appropriateness, recognition and emotional support, chronic-illness contextualization, psychological support and referral, psychosomatic balance and safety, and major clinical or safety errors. Repeated testing assessed response consistency. Results Overall psychological support appropriateness differed across systems (P = 0.002), with 90.0% of ChatGPT, 75.0% of Gemini, and 55.0% of Doubao responses meeting the prespecified appropriateness threshold. Recognition and emotional support was consistently strong across systems, whereas greater differences emerged in chronic-illness contextualization (P = 0.001), psychological support and referral (P = 0.002), and psychosomatic balance and safety (P<0.001). All responses to mild presentations were classified as psychologically appropriate, compared with 58.3% of responses to moderate presentations, indicating that performance became less reliable when digital support required stronger escalation toward professional assessment. Contextualization was also less consistent in CSU, particularly when responses needed to incorporate flare unpredictability, pruritus, sleep disruption, and illness uncertainty. Major clinical or safety errors occurred in 0%, 10.0%, and 15.0% of first-round ChatGPT, Gemini, and Doubao responses, respectively. Test–retest consistency was moderate and varied between systems. Conclusions General-purpose AI chatbots show potential as accessible, self-guided digital mental health resources for people living with chronic conditions, particularly for recognizing distress and providing initial supportive guidance. Their current limitations emerge when effective support requires disease-specific contextualization, balanced interpretation of psychological and somatic factors, or escalation as symptoms become more severe. These findings identify important boundaries for the use of conversational AI in chronic-illness mental health care and suggest that implementation should emphasize context-sensitive guidance, severity-responsive referral, and clear integration with rather than substitution for professional care.

زمینه: ابزارهای سلامت روان دیجیتال، از جمله چت‌بات‌های هوش مصنوعی عمومی، ممکن است حمایت روان‌شناختی قابل دسترس و با آستانه پایین برای افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن فراهم کنند. با این حال، ارزش آن‌ها در این جمعیت نه تنها به شناسایی افسردگی یا اضطراب بستگی دارد، بلکه به درک چگونگی شکل‌گیری پریشانی روان‌شناختی توسط تجارب خاص بیماری و زمان انتقال حمایت خودراهنما به مراقبت حرفه‌ای نیز وابسته است. ما تناسب، حساسیت زمینه‌ای، ایمنی و انسجام حمایت روان‌شناختی ارائه‌شده توسط سه چت‌بات هوش مصنوعی عمومی و در دسترس را در زمینه‌های متضاد بیماری مزمن ارزیابی کردیم. روش‌ها: یک مطالعه بنچمارک‌گیری بیمار شبیه‌سازی‌شده استانداردشده انجام دادیم و ChatGPT، Gemini و Doubao را مقایسه کردیم. بیست سناریو در زمینه دیابت نوع ۲ (T2DM) و کهیر مزمن خودبه‌خود (CSU) توسعه یافت که ارائه‌های خفیف و متوسط افسردگی و اضطراب را همراه با پریشانی خاص بیماری مرتبط با خودمدیریتی دیابت و عدم قطعیت شعله‌ورشدگی مرتبط با CSU بازنمایی می‌کرد. هر سناریو به طور مستقل در دو دور آزمون به هر سه سیستم ارائه شد و ۱۲۰ پاسخ به دست آمد. ارزیابان نابینا تناسب کلی حمایت روان‌شناختی، شناسایی و حمایت هیجانی، زمینه‌مندی بیماری مزمن، حمایت روان‌شناختی و ارجاع، تعادل روان‌تنی و ایمنی، و خطاهای عمده بالینی یا ایمنی را ارزیابی کردند. آزمون تکرارشونده انسجام پاسخ‌ها را سنجید. نتایج: تناسب کلی حمایت روان‌شناختی بین سیستم‌ها متفاوت بود (P = 0.002)، به‌طوری‌که ۹۰.۰٪ پاسخ‌های ChatGPT، ۷۵.۰٪ Gemini و ۵۵.۰٪ Doubao به آستانه تناسب از پیش تعیین‌شده رسیدند. شناسایی و حمایت هیجانی در همه سیستم‌ها به طور مداوم قوی بود، در حالی که تفاوت‌های بیشتری در زمینه‌مندی بیماری مزمن (P = 0.001)، حمایت روان‌شناختی و ارجاع (P = 0.002)، و تعادل روان‌تنی و ایمنی (P<0.001) مشاهده شد. همه پاسخ‌ها به ارائه‌های خفیف از نظر روان‌شناختی مناسب طبقه‌بندی شدند، در حالی که تنها ۵۸.۳٪ پاسخ‌ها به ارائه‌های متوسط مناسب بودند که نشان می‌دهد عملکرد زمانی که حمایت دیجیتال نیازمند ارجاع قوی‌تر به ارزیابی حرفه‌ای بود، کمتر قابل اعتماد می‌شود. زمینه‌مندی در CSU نیز کمتر منسجم بود، به‌ویژه زمانی که پاسخ‌ها باید عدم قطعیت شعله‌ورشدگی، خارش، اختلال خواب و عدم قطعیت بیماری را در بر می‌گرفتند. خطاهای عمده بالینی یا ایمنی به ترتیب در ۰٪، ۱۰.۰٪ و ۱۵.۰٪ پاسخ‌های دور اول ChatGPT، Gemini و Doubao رخ داد. انسجام آزمون–بازآزمون متوسط بود و بین سیستم‌ها تفاوت داشت. نتیجه‌گیری: چت‌بات‌های هوش مصنوعی عمومی به عنوان منابع سلامت روان دیجیتال خودراهنما و قابل دسترس برای افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن، به ویژه در شناسایی پریشانی و ارائه راهنمایی حمایتی اولیه، پتانسیل نشان می‌دهند. محدودیت‌های فعلی آن‌ها زمانی آشکار می‌شود که حمایت مؤثر نیازمند زمینه‌مندی خاص بیماری، تفسیر متعادل عوامل روانی و جسمانی یا ارجاع در صورت تشدید علائم باشد. این یافته‌ها مرزهای مهمی را برای استفاده از هوش مصنوعی مکالمه‌ای در مراقبت سلامت روان بیماری مزمن شناسایی می‌کند و نشان می‌دهد که پیاده‌سازی باید بر راهنمایی حساس به زمینه، ارجاع متناسب با شدت و ادغام شفاف با مراقبت حرفه‌ای (و نه جایگزینی آن) تأکید کند.

Background Correctional workers (CWs), are frequently exposed to traumatic workplace events, placing them at higher risk of experiencing mental health disorders, including major depressive disorder (MDD), generalized anxiety disorder (GAD), and posttraumatic stress disorder (PTSD). Despite high prevalence of mental health challenges, CWs underutilize mental health services due to stigma, irregular work schedules, and accessibility issues. While cognitive behavioral therapy (CBT) is effective, it poses accessibility challenges. Electronic CBT (eCBT) offers a scalable, accessible alternative, but use among CWs remains underexplored. Objective This study aimed to evaluate the efficacy of diagnosis-specific eCBT programs designed for CWs in reducing symptoms of MDD, GAD, and PTSD compared to treatment as usual (TAU). Methods A randomized controlled trial (RCT) was conducted with 84 CWs in Ontario, assigned to either eCBT (n=40) or TAU (n=44). The eCBT program provided diagnosis-specific modules with synchronous personalized feedback from care providers over 12-weeks via the Online Psychotherapy Tool (OPTT). Symptom severity was measured at baseline, week-6, and post-treatment using validated scales for depression, anxiety, PTSD, and quality-of-life. Data analysis included paired samples t-tests, mixed linear models, and effect size calculations (Cohen’s d). Results The eCBT group exhibited significant reductions in symptom severity for depression, anxiety, and PTSD from baseline to post-treatment compared to TAU (p<0.01), with a moderate effect size (Cohen’s d=0.68). Symptom severity decreased by 61.37% for eCBT versus 23.29% in TAU. Mixed linear models confirmed a significant treatment-by-time interaction, favoring eCBT (p<0.01). However, no significant differences in quality-of-life improvements were observed between groups. Conclusions Diagnosis-specific eCBT programs are effective in reducing symptoms of depression, anxiety, and PTSD for CWs. The asynchronous, accessible format of eCBT addresses current key barriers. Future research should explore strategies to improve adherence and increase the accessibility of services for CWs.

زمینه: کارکنان اصلاح و تربیت (CWs) به طور مکرر در معرض رویدادهای شغلی آسیب‌زا قرار می‌گیرند و در نتیجه در معرض خطر بالاتر ابتلا به اختلالات سلامت روان، از جمله اختلال افسردگی اساسی (MDD)، اختلال اضطراب فراگیر (GAD) و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) قرار دارند. با وجود شیوع بالای چالش‌های سلامت روان، کارکنان اصلاح و تربیت به دلیل انگ، برنامه‌های کاری نامنظم و مشکلات دسترسی، از خدمات سلامت روان کمتر استفاده می‌کنند. اگرچه درمان شناختی-رفتاری (CBT) مؤثر است، اما چالش‌هایی در دسترسی به آن وجود دارد. درمان شناختی-رفتاری الکترونیکی (eCBT) جایگزینی مقیاس‌پذیر و قابل دسترس ارائه می‌دهد، اما استفاده از آن در میان کارکنان اصلاح و تربیت کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی برنامه‌های eCBT اختصاصی بر اساس تشخیص برای کارکنان اصلاح و تربیت در کاهش علائم MDD، GAD و PTSD در مقایسه با درمان معمول (TAU) انجام شد. روش‌ها: یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده (RCT) با ۸۴ نفر از کارکنان اصلاح و تربیت در انتاریو انجام شد که به طور تصادفی به گروه eCBT (n=40) یا TAU (n=44) تخصیص یافتند. برنامه‌ی eCBT شامل ماژول‌های اختصاصی بر اساس تشخیص با بازخورد شخصی‌سازی‌شده‌ی همزمان از سوی ارائه‌دهندگان مراقبت طی ۱۲ هفته از طریق ابزار روان‌درمانی آنلاین (OPTT) بود. شدت علائم در ابتدا، هفته‌ی ششم و پس از درمان با استفاده از مقیاس‌های معتبر برای افسردگی، اضطراب، اختلال استرس پس از سانحه و کیفیت زندگی اندازه‌گیری شد. تحلیل داده‌ها شامل آزمون t زوجی، مدل‌های خطی آمیخته و محاسبه‌ی اندازه‌ی اثر (d کوهن) بود. نتایج: گروه eCBT کاهش معناداری در شدت علائم افسردگی، اضطراب و PTSD از ابتدا تا پس از درمان نسبت به TAU نشان داد (p<0.01) و اندازه‌ی اثر متوسط (d کوهن=0.68) به دست آمد. شدت علائم در گروه eCBT به میزان ۶۱.۳۷٪ و در گروه TAU به میزان ۲۳.۲۹٪ کاهش یافت. مدل‌های خطی آمیخته تعامل معنادار درمان-زمان را به نفع eCBT تأیید کردند (p<0.01). با این حال، تفاوت معناداری در بهبود کیفیت زندگی بین گروه‌ها مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: برنامه‌های eCBT اختصاصی بر اساس تشخیص در کاهش علائم افسردگی، اضطراب و اختلال استرس پس از سانحه برای کارکنان اصلاح و تربیت مؤثر هستند. قالب غیرهمزمان و قابل دسترس eCBT موانع کلیدی فعلی را برطرف می‌کند. پژوهش‌های آینده باید راهبردهایی برای بهبود پایبندی و افزایش دسترسی به خدمات برای این گروه را بررسی کنند.

Introduction Gambling problems (GP) remain underexplored among forensic psychiatric patients (FPPs). Given the associations between GP, mental distress, and criminal behavior, it is imperative to investigate GP in this population. Aims This study aimed to estimate the prevalence of gambling and GP among FPPs in Denmark and explore associations between GP and sociodemographic, behavioral, and clinical variables. Methods A cross-sectional survey was conducted, including 214 FPPs across 19 hospital units in two major Danish Health Regions. The primary measures were past-year gambling and GP assessed via the Problem Gambling Severity Index (PGSI). Secondary measures included gambling behavior (e.g., expenditure, frequency, self-exclusion), sociodemographic (e.g., age, gender, educational attainment), financial (e.g., consumer loans, monetary savings), and clinical variables (e.g., length of stay, psychiatric diagnoses). Gambling FPPs were asked if they had felt compelled to commit crime due to gambling during the past 12 months. Correlates of GP were identified by comparing higher-risk (PGSI ≥ 3) to lower-risk (PGSI ≤2) gambling FPPs. Prevalence was compared to a gender- and age-matched normative sample from a recent Danish national gambling survey. Results The prevalence of past-year gambling among FPPs was 46% (95% CI = 39-53%), while the prevalence of severe GP (PGSI ≥ 8, indicative of gambling disorder) was 12% (95% CI: 8.1-17%). Relative to lower-risk gambling FPPs (PGSI ≤2), higher-risk FPPs (PGSI ≥ 3) were more likely to be male, to express poorer financial conditions, and to have felt compelled to engage in criminal behavior due to gambling. GP prevalence was markedly higher among FPPs than in the normative sample, where 1.8% reported severe GP (PGSI ≥ 8) (95% CI: 1.3-2.5%). Discussion and Conclusion To our knowledge, this is the first study to examine the prevalence of gambling and GP among FPPs, and the rates were considerable. Given the consequences that GP may have on FPP health and economy, and thus recovery, our findings underscore the potential benefits of screening for and addressing GP in forensic psychiatric care. There is a strong need for further research to inform tailored interventions, improve treatment, and mitigate the potential impact of gambling on recidivism risk.

مقدمه مشکلات قمار (GP) در میان بیماران روان‌پزشکی قانونی (FPPs) همچنان کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. با توجه به ارتباط میان GP، پریشانی روانی و رفتار مجرمانه، بررسی GP در این جمعیت ضروری است. اهداف این مطالعه با هدف برآورد شیوع قمار و GP در میان FPPs در دانمارک و بررسی ارتباط میان GP و متغیرهای جمعیت‌شناختی، رفتاری و بالینی انجام شد. روش‌ها یک پیمایش مقطعی با مشارکت ۲۱۴ نفر از FPPs در ۱۹ بخش بیمارستانی در دو منطقه بزرگ سلامت دانمارک انجام شد. شاخص‌های اصلی، قمار و GP در سال گذشته بودند که با استفاده از شاخص شدت مشکلات قمار (PGSI) ارزیابی شدند. شاخص‌های ثانویه شامل رفتار قمار (مانند میزان هزینه، فراوانی، خودمحروم‌سازی)، متغیرهای جمعیت‌شناختی (مانند سن، جنسیت، میزان تحصیلات)، مالی (مانند وام‌های مصرفی، پس‌انداز مالی) و بالینی (مانند مدت اقامت، تشخیص‌های روان‌پزشکی) بودند. از FPPs قمارکننده پرسیده شد که آیا در ۱۲ ماه گذشته به دلیل قمار احساس اجبار به ارتکاب جرم داشته‌اند یا خیر. عوامل مرتبط با GP با مقایسه FPPs با ریسک بالاتر (PGSI ≥ ۳) و ریسک پایین‌تر (PGSI ≤۲) شناسایی شد. شیوع با نمونه هنجاری همسان‌سازی‌شده بر اساس جنس و سن از یک پیمایش ملی اخیر قمار در دانمارک مقایسه شد. نتایج شیوع قمار در سال گذشته در میان FPPs برابر با ۴۶٪ (۹۵٪ CI = ۳۹-۵۳٪) و شیوع GP شدید (PGSI ≥ ۸، نشان‌دهنده اختلال قمار) برابر با ۱۲٪ (۹۵٪ CI: ۸.۱-۱۷٪) بود. در مقایسه با FPPs با ریسک پایین‌تر قمار (PGSI ≤۲)، افراد با ریسک بالاتر (PGSI ≥ ۳) بیشتر مرد بودند، شرایط مالی ضعیف‌تری داشتند و بیشتر احساس اجبار به ارتکاب رفتار مجرمانه به دلیل قمار را گزارش کردند. شیوع GP در میان FPPs به طور قابل توجهی بالاتر از نمونه هنجاری بود که در آن ۱.۸٪ GP شدید (PGSI ≥ ۸) را گزارش کردند (۹۵٪ CI: ۱.۳-۲.۵٪). بحث و نتیجه‌گیری تا جایی که اطلاع داریم، این نخستین مطالعه‌ای است که شیوع قمار و GP را در میان FPPs بررسی می‌کند و نرخ‌ها قابل توجه بودند. با توجه به پیامدهایی که GP می‌تواند بر سلامت و اقتصاد FPPs و در نتیجه بهبودی آنان داشته باشد، یافته‌های ما بر مزایای بالقوه غربالگری و پرداختن به GP در مراقبت روان‌پزشکی قانونی تأکید می‌کند. نیاز جدی به پژوهش‌های بیشتر برای اطلاع‌رسانی مداخلات هدفمند، بهبود درمان و کاهش تأثیر احتمالی قمار بر ریسک عود جرم وجود دارد.

Background The coronavirus disease 2019 (COVID-19) pandemic and Russia’s full-scale invasion of Ukraine represent unprecedented global stressors with substantial consequences for mental health. Objective A repeated cross-sectional study was conducted in three independent Hungarian samples before COVID-19 ( N = 249), after the second wave of COVID-19 ( N = 265), and during the early phase of Russia’s full-scale invasion of Ukraine ( N = 148) to examine differences in meaning in life, coping competencies, and fear of death, as well as in the relationships among these constructs. The outbreak of the invasion during data collection provided a unique opportunity to examine these constructs during its early phase. Results Compared with the post-COVID sample, lower descriptive levels of fear of death were observed following the outbreak of Russia’s full-scale invasion of Ukraine. Lower levels of several coping resources, particularly sense of coherence and social competencies, together with the greater relevance of search for meaning, were among the key findings associated with these unforeseen stressors. Stronger associations between coping and meaning in life were identified, while the association between presence of meaning and search for meaning became stronger following the outbreak of the invasion. Network analyses further suggested a closer integration of meaning-related processes with fear of death and coping resources, although these patterns should be interpreted cautiously given the limited stability of the network estimates. Conclusion The findings suggest that exposure to successive unforeseen large-scale stressors may be associated with the reorganization of meaning-related processes and coping resources. The patterns observed following the outbreak of the war may be interpreted within the framework of distal defense processes described by the terror management theory, although these mechanisms were not directly assessed in the present study. The results suggest that longer-term existential anxiety processes and their delayed psychological and social consequences should be considered when developing mental health interventions. These findings may contribute to the refinement of healthcare interventions across multiple levels and cultural contexts in preparation for current and future crises.

Introduction This study examined the moderating role of positive emotion in the relationship between trait-like stress reactivity and negative emotion, and whether this moderating effect varies by cognitive performance and cognitive decline across nine years. Methods Using data from 2,041 participants in the Midlife in the United States (MIDUS) study (mean age = 65.52 years), hierarchical regression models were conducted to predict negative emotion from trait-like stress reactivity, positive emotion, and their interaction, controlling for age, gender, years of education, depressed mood, and neuroticism. Simple slope analyses were conducted to test the direction of significant interactions. Analyses were repeated within subgroups of cognitive performance and cognitive decline across 9 years. Results The interaction between positive emotion and trait-like stress reactivity was significant, with higher positive emotion associated with a weaker relationship between stress reactivity and negative emotion. This moderating effect was observed across low, moderate, and high cognitive performance groups; a three-way interaction further indicated that the moderating effect becomes stronger as cognitive performance increases. For cognitive decline, the moderating effect was significant only among individuals with relatively greater cognitive decline, although the three-way interaction was not significant. Conclusion Positive emotion may buffer the relationship between trait-level stress reactivity and negative emotion across the cognitive performance range, although this moderating effect appears weaker at lower cognitive performance. Findings for cognitive decline were less conclusive, as a subgroup-specific association among participants with greater decline was not confirmed when cognitive decline was analyzed as a continuous moderator.

Background Psychedelic retreats are increasingly used to promote wellbeing outside clinical settings, yet the psychological processes associated with sustained improvements in wellbeing remain poorly understood. From a public mental health perspective, identifying mechanisms that support positive mental health beyond symptom reduction is of growing importance. Methods This naturalistic longitudinal study followed 173 participants attending guided psilocybin retreats conducted within a structured framework of preparation, dosing, and integration. Mental wellbeing was reported before the retreat and across a 12-month follow-up period. Longitudinal changes were examined using linear mixed-effects models. Mediation analyses investigated whether changes in connectedness, neuroticism (anxiety facet), spiritual transcendence, and absorption were associated with changes in wellbeing. Mystical-type experiences were examined as potential predictors of these psychological changes. Results Participants reported substantial and sustained improvements in mental wellbeing over 12 months, moving from levels below Swedish population norms at baseline toward comparable levels at follow-up. Connectedness showed the strongest statistical association with improvements in wellbeing and accounted for the largest proportion of variance in wellbeing change, followed by reductions in the anxiety facet of neuroticism and absorption. Spiritual transcendence was associated with wellbeing improvements when examined separately but did not retain unique effects in the multiple mediation model. More intense mystical-type experiences predicted greater increases in connectedness, spirituality, and absorption, as well as greater reductions in neuroticism (trait anxiety). The association between mystical experiences and wellbeing was substantially attenuated when connectedness was included in the model, suggesting that connectedness may act as a candidate mediator linking mystical-type experiences to longer-term wellbeing, though the observational design precludes causal inference. Conclusions These findings extend prior work on psychedelic-assisted therapy to naturalistic retreat settings, suggesting that connectedness may represent a key psychological process linking psychedelic retreat experiences to sustained improvements in mental wellbeing. From a public mental health perspective, the results highlight the potential importance of social and relational factors in promoting wellbeing beyond the treatment of mental illness. Future controlled studies are needed to clarify the relative contributions of psychedelic, social, and contextual components.

Background Digital mental health platforms routinely deliver self-administered symptom scales on the assumption that users with more severe symptoms are more likely to enter professional care. That assumption is rarely tested with linked participant-level data, and almost never in the Arabic-speaking Gulf. Objective To examine whether symptom severity at a user’s first self-assessment predicts booking a professional session within 90 days, across four symptom domains, on a Saudi commercial digital mental health platform. Methods Retrospective cohort analysis of 10,100 first assessments — depression, generalized anxiety, panic, and obsessive-compulsive scales — contributed by 5,524 unique users of the Talbinah platform and linked to demographic and session-booking records through a pseudonymous (SHA-256 hashed) user identifier. The primary outcome was any session booked within 90 days after the assessment. Severity was banded by the established cut-offs for the PHQ-9 and GAD-7, and by percentage of scale maximum for the panic and obsessive-compulsive measures, for which no severity thresholds are established. Per-scale multivariable logistic regression estimated adjusted odds ratios (aOR) for severity band (reference None/Minimal), adjusting for age, sex, and device type. Pre-specified sensitivity analyses used 30- and 180-day windows, an attended-session outcome, percentage-of-maximum banding applied to all four scales, and a subset with no prior booking (incident help-seeking). Reporting followed STROBE. Results Users were young (mean age 26.7 years, SD 8.1) and predominantly female (78.1%); 16.6% of first assessments were followed by a booking within 90 days. No severity band on any of the four scales was associated with higher odds of booking (severe vs None/Minimal: depression aOR 0.71, 95% CI 0.51–1.01; generalized anxiety 0.76, 0.49–1.16; panic 0.83, 0.52–1.31; obsessive-compulsive 1.01, 0.59–1.74). One severity contrast was statistically significant, in the opposite direction: moderate depression was associated with lower odds of booking (0.66, 95% CI 0.45–0.97). Older age (aOR ~1.2 per decade) and iOS device use (1.4–2.0) were associated with booking across scales. This absence of a positive severity–booking association was consistent across 30-, 90-, and 180-day windows, the attended-session outcome, and percentage-of-maximum banding; a nominal association for moderate anxiety seen under percentage banding did not persist with validated GAD-7 cut-offs. Estimates for the panic and obsessive-compulsive scales, which lack established severity thresholds, are exploratory. Conclusions On a Saudi digital mental health platform, greater self-reported symptom severity at first assessment was not followed by higher subsequent booking of professional care, consistently across specifications, and for moderate depression was associated with lower odds of booking; demographic and access-related attributes showed stronger associations with booking than symptom load did. Self-screening on its own appears insufficient as a pathway into care.

Orthorexia Nervosa (ON) is widely regarded as an emerging eating disorder although it is not currently recognised as a formal diagnosis. It is characterised by a strict adherence to “pure” eating which becomes excessive and can lead to nutritional deficiencies, psychological distress, and impaired daily functioning. Restrictive eating behaviour in ON shows overlap with Restricted Repetitive Behaviours (RRBs) observed in autism. However, the conceptual relationship between ON and autism remains underexplored. This perspective article synthesises existing literature to explore potential overlapping and diverging mechanisms of RRBs across ON and autism. Intolerance for Uncertainty is highlighted as a possible shared mechanism that may contribute to RRBs observed in both ON and autism, whereas Cognitive Inflexibility and Perfectionism may mechanistically differentiate the conditions. We consider that autistic RRBs reflect neurodevelopmental divergence, whereas orthorexic RRBs may be influenced by evaluative belief-centred cognitions. We propose a conceptual model outlining how cognitive, affective and functional factors may interact to produce and maintain RRBs. Clarifying these distinctions is important in supporting clinicians to appropriately consider the drivers and mechanisms underlying RRBs across ON and autism, therefore supporting accurate diagnosis, formulation and treatment.

Background Benefit finding may be associated with better mental health after the pandemic, but its longitudinal trajectory and its associations with psychosocial resources and mental health symptoms during recovery remain unclear. Objective This study examined trajectories of benefit finding among Chinese college students from approximately 3 to 15 months after COVID-19 restrictions were lifted. We also examined its associations with emotion regulation, social connectedness, depressive symptoms, and anxiety symptoms, together with indirect association patterns involving benefit finding. Methods A three-wave longitudinal study was conducted among 1,155 Chinese college students. Data were analyzed using parallel-process latent growth curve modeling. Results Social connectedness and benefit finding increased linearly over time, whereas depressive and anxiety symptoms decreased. Cognitive reappraisal was positively associated with the benefit finding intercept but negatively associated with its slope, whereas expressive suppression was not significantly associated with either growth factor. Social connectedness showed stronger associations with benefit finding trajectories than the emotion regulation variables. Benefit finding was negatively associated with depressive and anxiety symptoms at both the intercept and slope levels. Indirect association patterns through benefit finding were supported for social connectedness and both depressive and anxiety symptoms at the intercept and slope levels when inference was based on bias-corrected bootstrap confidence intervals. Conclusions Benefit finding increased during the post-pandemic recovery period and was associated with lower depressive and anxiety symptoms. Social connectedness showed relatively strong associations with benefit finding trajectories, while cognitive reappraisal was associated with higher initial benefit finding but a slower subsequent increase. The indirect association patterns linked social connectedness with both symptom domains through benefit finding at the intercept and slope levels. These findings highlight psychosocial resources that merit further study in campus mental health research, while the observational design does not establish causal direction or temporal precedence.

Background Simulated interviews could provide behavioral information for young-adult mental-health research, including studies of social-evaluative anxiety. Their value depends on reliable observer impressions and interpretable links to participants’ self-reports. We examined personality expression, affective communication, self-observer correspondence, and competence impressions in emerging adults. Methods Two video-interview protocols were administered to participants aged 18–23 years: an occupationally framed protocol ( n = 55 ) and a broader personality-oriented protocol ( n = 33 ); 30 participants completed both. The protocols covered parallel HEXACO-related domains but differed in both framing and question content. Participants completed HEXACO self-reports and selected one of five valence-arousal categories after each response. Four observers rated personality expression, affective communication, and competence. We distinguished focused domain-matched tests from secondary question-level tests and exploratory correlation matrices, reported 95% confidence intervals, used permutation tests, and controlled the false-discovery rate within analysis families. Results Self-reported HEXACO scores were similar across protocols except for lower Agreeableness in the broader protocol (mean difference = − 0.23 , 95% CI [ − 0.35 , − 0.12 ] , q = 0.004 ). Global valence was more positive in the broader protocol (mean difference = 0.30 , 95% CI [ 0.15 , 0.45 ] , q < 0.001 ), whereas the arousal difference was uncertain. Reliability was heterogeneous: personality and competence ICCs ranged from 0.27 to 0.65 and 0.35 to 0.64 in the occupational protocol and from 0.33 to 0.58 and 0.22 to 0.73 in the broader protocol. Question-level affect ICCs were approximately 0.00 to 0.60 and − 0.91 to 0.03, respectively. Occupational self-observer correlations for Extraversion and Agreeableness survived correction; no broader-protocol personality correlation did. Strong same-observer personality-competence associations survived correction in both protocols, but broader-protocol affect-competence associations did not. Conclusions Affective reports differed between protocols, but question content also differed, precluding a pure context effect. Observer-rating reliability and self-observer correspondence identify conditions for future mental-health studies pairing simulated interviews with validated symptom and functioning measures.

Aim The aim of the study was to assess the level of life satisfaction of forensic psychiatry patients and to identify selected demographic and clinical factors related to life satisfaction, with particular emphasis on illness acceptance. Material and methods The study included 121 patients hospitalized in four forensic psychiatry departments. Life satisfaction was assessed using the Satisfaction with Life Scale (SWLS), and illness acceptance using the Acceptance of Illness Scale (AIS). The relationship between SWLS scores and age and AIS scores was analyzed, as well as differences in SWLS scores based on gender, duration of hospitalization, psychiatric diagnosis, and pharmacotherapy regimen. Spearman’s rank correlation, Student’s t-test, one-way ANOVA, and the Mann-Whitney U test were used depending on the type of variables. A nominal significance level of α = 0.05 was adopted. No p-value correction was applied due to multiple testing. Results The mean SWLS score was 19.82 ± 7.50 points. The study group showed varied levels of life satisfaction. After converting the results to the sten scale, 39.7% of participants achieved results corresponding to a low level of life satisfaction, 26.4% - an average level, and 33.9% - a high level. The mean AIS score was 28.06 ± 7.70 points; low level of illness acceptance was found in 10.7% of participants, average in 47.1%, and high in 42.1%. There were no statistically significant differences in SWLS scores depending on gender (p = 0.412), psychiatric diagnosis (p = 0.951), pharmacotherapy regimen (p = 0.930), or duration of hospitalization (p = 0.211). There was no statistically significant correlation between the SWLS score and age (rho Spearman’s ratio = -0.166; p = 0.068). However, a weak positive correlation was observed between the AIS score and the SWLS score (rho Spearman’s α = 0.215; p = 0.018), statistically significant at the nominal level of α = 0.05. Conclusions of life satisfaction were found among the patients included in the study. The largest group consisted of participants classified as low (39.7%), but the differences in numbers between categories did not indicate a clear dominance of one category over the other. In the study group, the most common levels of illness acceptance were medium (47.1%) or high (42.1%). There was no statistically significant correlation between SWLS scores and age, nor were there any statistically significant differences in SWLS scores based on gender, psychiatric diagnosis, pharmacotherapy regimen, or length of hospitalization. However, a weak positive correlation was observed between illness acceptance and life satisfaction, significant at the nominal level of α = 0.05. The cross-sectional nature of the study does not allow for conclusions about a causal relationship between these variables. The results suggest the validity of considering illness acceptance in further studies on life satisfaction in forensic psychiatric patients.