phenomenology

ABSTRACT Thomas Nagel highlighted a puzzle in accommodating the subjective fact that I am TN within an objective, centerless conception of reality. He rejected the “semantic diagnosis,” which treats “I” as an indexical as trivial, and proposed instead the concept of the “objective self.” In this paper, I do two things: first, I defend the semantic diagnosis against Nagel's objections; second, I vindicate Nagel's positive proposal involving the objective self by demonstrating that it is not a genuine alternative to the semantic diagnosis but is recoverable from within a Lewisian centered‐worlds version of it. I show how the Lewisian framework, through factorizing centered content into objective, and subjective components provides the conceptual resources to model the phenomenology of first‐person thought Nagel describes.

This study examined the lived experiences of teachers handling students with special needs in mainstream classrooms at Holy Cross Colleges, Inc. Pampanga during the 2026–2027 school year. Anchored in Husserlian descriptive phenomenology and informed by Social Cognitive Theory and Social Constructivist Theory, the study described how nine purposively selected teachers experienced, responded to, and made meaning of teaching learners with special needs without specialized preparation. Data were gathered through semi-structured interviews and field notes and analyzed using Colaizzi's method, involving the extraction of significant statements, formulation of meanings, and clustering of themes into a synthesized essential structure. Four themes emerged: Thrown Into Inclusion: Teaching Without a Map, describing participants' unplanned, unsupported entry into inclusive teaching; Reading the Signs: Identifying and Managing Crisis in the Classroom, capturing their reliance on sustained observation and the hidden emotional labor of crisis response; Crafting a Classroom That Fits: Individualized and Relational Pedagogy, describing instructional strategies built through trial and adjustment; and It Takes a School: Collaboration, Gaps, and Shared Responsibility, documenting the collaborative networks and institutional gaps participants navigated. Together, these themes revealed that teaching a student with special needs in a mainstream classroom was experienced as a largely unassisted process of improvisation, sustainable only when a supportive relational and institutional network was present or actively built by the teacher. These findings informed the Teacher Inclusive Practice and Support Framework, proposed as the study's practical output, with implications for classroom practice, institutional policy, and future research on inclusive education.

This article aims to establish the possibility of a phenomenological-hermeneutic psychopathology of anorexia nervosa based on Martin Heidegger's thought. To this end, it uses a narrative review methodology to articulate an understanding of the Phenomenological Psychopathology of this pathology, the problem of corporeality in Phenomenology and the Heideggerian perspective on corporeality, and the interrelationships between the technology age, anorexia nervosa and the body lived in the first person. It should be emphasized that the current model of descriptive psychopathology of signs and symptoms, as well as the cognitivist views that explain anorexia as an alteration of beliefs and body image, are insufficient to highlight the profound transformations that occur in the lived body (Leib) of the anorexic experience. This corporeality is experienced as a source of concern, constant measurement, the search to acquire a new identity, closure to otherness and alienation. A panorama of possible articulations of the temporality, spatiality and corporeality of such suffering is then established. In addition, based on the Heideggerian approach, which emphasizes the mundanity of the experience of the body, it is possible to establish a link between corporeality as an intermediary phenomenon and the world of technology, which emphasizes modes of relationship focused on control, manipulation, representation and objectification.

Digital technology can make mathematics more visual, interactive, and exploratory, yet it does not necessarily lead to richer mathematical activity. This study explores how Indonesian mathematics teachers experience digital technology and make sense of its potential for deeper mathematical learning. Guided by Moustakas’s transcendental phenomenology, the study included 67 mathematics teachers, with 24 purposively selected for in-depth interviews and analysis of digital learning artefacts. The study analyzed data phenomenologically and compared sources, using NVivo 12 Pro to organize the data. The findings show that teachers valued technology for explaining concepts, visualizing abstract ideas, and engaging students, while facing challenges related to digital skills, student readiness, and classroom conditions. Teachers made sense of technology through five overlapping purposes: presentation, explanation, visualization, interaction, and exploration. However, analysis of 67 artefacts showed that presentation-oriented uses were more common than simulation-based activities. This tension defines the Digital Paradox: the possibilities teachers recognize do not always match the mathematical learning opportunities represented in their instructional designs. The findings highlight the importance of understanding not only how teachers experience and interpret technology, but also how its possibilities are reflected in the learning activities they design.

Background Due to their shorter half-lives, paroxetine and venlafaxine often induce symptoms of discontinuation. There is still a lack of a thorough macroscopic analysis of the historical development and structure of this particular area. Methods The literature on this topic was collected from Web of Science and Scopus (2000–2025) and analyzed using bibliometric analysis. Descriptive and collaboration analyses utilized the merged dataset, whereas citation networks were constructed exclusively using Web of Science data. All data synthesis and visualizations were done in R using the bibliometrix, igraph, and ggplot2 packages, applying giant component extraction and the Fruchterman-Reingold force-directed layout for network optimization. Results A total of 903 documents were included. The number of annual publications reached its maximum around 2007 and since then has remained stable. The publications were primarily concentrated in North America and Europe, with the United States and the United Kingdom being the leading contributors. The clinical manifestations reported as “anxiety” and “withdrawal” were still basic themes identified in the results of the keyword analysis and thematic analysis. Interestingly, the research emphasis is now moving away from case reports of early phenomenology to “tapering” and “pharmacokinetics” (underlying strategies). Co-citation networks revealed a persistent theoretical impact from the pioneering psychopharmacologists and early specialized studies. Conclusions Venlafaxine and paroxetine withdrawal studies have evolved from clinical understanding to mechanistic investigation and protocol creation. Embedding some of the tapering ideas within a general treatment paradigm may offer a potential pathway to support clinical outcomes.

Professors in higher education are commonly expected to combine teaching and research, yet the relationship between these activities remains contested. This article explores how professors make sense of the teaching-research nexus in their everyday academic work. Drawing on semi-structured interviews with 16 professors in philosophy, mathematics, law and medicine at two Norwegian research-intensive universities, we explore professors' meaning-making with particular attention to the dialectical process between academic experiences and institutional structures. Framed by mundane phenomenology, we find the nexus to be a core element of the academic role and central to how professors understand academic work. The combination of teaching and research is sustained through professors' understanding of the role as interconnected engagements within their disciplinary fields. Research deepens teaching, and teaching can generate reflection, questions and, at times, new research ideas. At the same time, organisational arrangements, such as course structures, workload models, funding mechanisms and research-only positions, increasingly separate teaching and research in everyday practice. The article contributes to research on the teaching-research nexus by shifting attention from whether teaching and research are connected and from the possible effects of combining these activities, to how the connection as a social phenomenon is sustained through professors' meaning-making, but also increasingly challenged through organisational conditions.

از استادان در آموزش عالی معمولاً انتظار می‌رود که آموزش و پژوهش را با یکدیگر ترکیب کنند، اما رابطه میان این فعالیت‌ها همچنان محل بحث است. این مقاله بررسی می‌کند که استادان چگونه در کار روزمره دانشگاهی خود پیوند آموزش و پژوهش را معنا می‌بخشند. با استفاده از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۶ استاد در رشته‌های فلسفه، ریاضیات، حقوق و پزشکی در دو دانشگاه پژوهش‌محور نروژ، معنا‌بخشی استادان با توجه ویژه به فرایند دیالکتیکی میان تجارب دانشگاهی و ساختارهای نهادی مورد بررسی قرار گرفته است. با چارچوب‌مندی پدیدارشناسی روزمره، یافته‌ها نشان می‌دهد که این پیوند عنصری اساسی در نقش دانشگاهی و محور درک استادان از کار دانشگاهی است. ترکیب آموزش و پژوهش از طریق درک استادان از نقش خود به عنوان درگیری‌های به‌هم‌پیوسته در حوزه‌های تخصصی‌شان حفظ می‌شود. پژوهش به تعمیق آموزش کمک می‌کند و آموزش می‌تواند موجب تأمل، پرسش و گاه ایده‌های پژوهشی جدید شود. همزمان، ترتیبات سازمانی مانند ساختارهای درسی، مدل‌های بارکاری، سازوکارهای تأمین مالی و موقعیت‌های صرفاً پژوهشی، به طور فزاینده‌ای آموزش و پژوهش را در عمل روزمره از یکدیگر جدا می‌کنند. این مقاله با تغییر تمرکز از این‌که آیا آموزش و پژوهش به هم مرتبط هستند و از آثار احتمالی ترکیب این فعالیت‌ها، به این‌که چگونه این پیوند به عنوان یک پدیده اجتماعی از طریق معنا‌بخشی استادان حفظ می‌شود، اما همچنین به طور فزاینده‌ای از طریق شرایط سازمانی به چالش کشیده می‌شود، به پژوهش‌های پیوند آموزش و پژوهش کمک می‌کند.

Family disharmony may influence adolescents’ emotional experiences, social relationships, and character development. However, students from disharmonious families do not necessarily develop negative characteristics, as their experiences may be shaped by personal meaning-making, social support, school environments, and coping processes. This study aims to explore the dynamics of students’ character development within the context of family disharmony and to understand how students interpret and respond to their family experiences. This study employs a qualitative phenomenological approach to explore the lived experiences of students who have experienced prolonged family disharmony. Data are planned to be collected through in-depth interviews, observation, and relevant documentation, and analyzed using phenomenological data analysis procedures. The expected findings indicate that family disharmony may generate complex emotional and social experiences while simultaneously creating opportunities for students to develop independence, responsibility, empathy, resilience, and emotional maturity. The study is expected to demonstrate that character development is not determined solely by family conditions but emerges through the interaction of family experiences, personal meaning, peer relationships, school support, and individual coping strategies.

ناهماهنگی خانوادگی می‌تواند بر تجارب هیجانی، روابط اجتماعی و رشد شخصیت نوجوانان تأثیرگذار باشد. با این حال، دانش‌آموزانی که در خانواده‌های ناهماهنگ زندگی می‌کنند، لزوماً ویژگی‌های منفی را پرورش نمی‌دهند، چرا که تجارب آن‌ها ممکن است تحت تأثیر معناپردازی فردی، حمایت اجتماعی، محیط مدرسه و فرایندهای مقابله‌ای قرار گیرد. هدف این پژوهش، بررسی پویایی‌های رشد شخصیت دانش‌آموزان در بستر ناهماهنگی خانوادگی و فهم چگونگی تفسیر و واکنش دانش‌آموزان به تجارب خانوادگی خود است. این پژوهش با رویکرد کیفی پدیدارشناسانه به بررسی تجارب زیسته دانش‌آموزانی می‌پردازد که ناهماهنگی خانوادگی طولانی‌مدت را تجربه کرده‌اند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و اسناد مرتبط گردآوری و با استفاده از روش‌های تحلیل داده‌های پدیدارشناسانه تحلیل می‌شوند. یافته‌های مورد انتظار نشان می‌دهد که ناهماهنگی خانوادگی می‌تواند تجارب هیجانی و اجتماعی پیچیده‌ای ایجاد کند و در عین حال فرصت‌هایی برای رشد استقلال، مسئولیت‌پذیری، همدلی، تاب‌آوری و بلوغ هیجانی دانش‌آموزان فراهم آورد. انتظار می‌رود این پژوهش نشان دهد که رشد شخصیت صرفاً توسط شرایط خانوادگی تعیین نمی‌شود، بلکه از طریق تعامل تجارب خانوادگی، معنای فردی، روابط با همسالان، حمایت مدرسه و راهبردهای مقابله‌ای فردی شکل می‌گیرد.

Background Functional tic-like behaviors (FTLBs) have emerged as a prominent clinical presentation within the context of the COVID-19 pandemic. Although FTLBs share phenomenological overlap with Tourette Syndrome and other tic disorders (collectively Tourette Syndrome, TS), evidence suggests that differences exist in demographics, phenomenology, clinical course, psychiatric comorbidity, and response to intervention. Given the rapid rise in the incidence of FTLBs—along with their complex clinical presentation—we provide a systematic review and integrated synthesis of the extant literature. Methods We conducted a systematic review following PRISMA guidelines. PubMed and PsycINFO databases searches were completed in June 2026, using terms related to functional tics and TS. Inclusion criteria were English-language studies reporting clinical data on FTLB with sample sizes of 8 or greater. Case reports, non-human studies, and commentaries were excluded. Thirty-nine studies were included. Data were extracted on demographics, phenomenology, clinical course, psychiatric comorbidity, and treatment responsiveness. Since multiple reports originated from the same data repositories, information was synthesized qualitatively by study sample and conceptual domain. Results The results of our review suggest that FTLBs predominantly affect adolescents and young adults and exhibit a strong female predominance—with higher than anticipated representation of gender-diverse individuals. Compared with TS, the onset of FTLB symptoms was abrupt and characterized by complex motor movements and vocalizations that cause functional impairment. While there is a considerable overlap between FTLBs and TS, there were distinctions in patterns of psychiatric comorbidities. Pharmacological and cognitive behavioral therapy (CBT) provided some benefit for individuals with FTLBs, but the therapeutic target of these interventions was not specified. Conclusions While sharing some similarities, FTLBs have a distinct clinical presentation from TS. There is some evidence to inform treatment approaches, but findings are complicated by the retrospective nature of most extant reports. Future research is essential to characterize longitudinal trajectories, underlying mechanisms, and evaluation of targeted interventions in randomized clinical trials.

زمینه: رفتارهای تیک‌مانند عملکردی (FTLBs) به عنوان یک تظاهر بالینی برجسته در زمینه همه‌گیری COVID-19 ظاهر شده‌اند. اگرچه FTLBs از نظر پدیدارشناسی با سندرم تورت و سایر اختلالات تیک (که به طور جمعی سندرم تورت، TS نامیده می‌شوند) همپوشانی دارند، شواهد نشان می‌دهد که تفاوت‌هایی در جمعیت‌شناسی، پدیدارشناسی، سیر بالینی، همبودی روان‌پزشکی و پاسخ به مداخله وجود دارد. با توجه به افزایش سریع بروز FTLBs و همچنین تظاهر بالینی پیچیده آن‌ها، ما یک مرور نظام‌مند و سنتز یکپارچه از ادبیات موجود ارائه می‌دهیم. روش‌ها: ما یک مرور نظام‌مند مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA انجام دادیم. جستجو در پایگاه‌های PubMed و PsycINFO در ژوئن ۲۰۲۶ با استفاده از اصطلاحات مرتبط با تیک عملکردی و TS انجام شد. معیارهای ورود شامل مطالعات انگلیسی‌زبان گزارش‌دهنده داده‌های بالینی درباره FTLB با حجم نمونه ۸ نفر یا بیشتر بود. گزارش‌های موردی، مطالعات غیرانسانی و تفسیرها حذف شدند. سی و نه مطالعه وارد شدند. داده‌ها در زمینه جمعیت‌شناسی، پدیدارشناسی، سیر بالینی، همبودی روان‌پزشکی و پاسخ به درمان استخراج شد. از آنجا که چندین گزارش از منابع داده‌ای مشترک منشأ گرفته بودند، اطلاعات به صورت کیفی بر اساس نمونه مطالعه و حوزه مفهومی سنتز شد. یافته‌ها: نتایج مرور ما نشان می‌دهد که FTLBs عمدتاً نوجوانان و بزرگسالان جوان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و غالباً در زنان شایع‌تر است، با نمایندگی بالاتر از حد انتظار افراد دارای تنوع جنسیتی. در مقایسه با TS، شروع علائم FTLB ناگهانی بوده و با حرکات پیچیده حرکتی و آواگری‌هایی که منجر به اختلال عملکردی می‌شود، مشخص می‌گردد. اگرچه همپوشانی قابل توجهی بین FTLBs و TS وجود دارد، اما تفاوت‌هایی در الگوهای همبودی روان‌پزشکی مشاهده شد. درمان دارویی و درمان شناختی-رفتاری (CBT) برای افراد مبتلا به FTLBs تا حدی سودمند بود، اما هدف درمانی این مداخلات مشخص نشده بود. نتیجه‌گیری: اگرچه برخی شباهت‌ها وجود دارد، FTLBs تظاهر بالینی متمایزی از TS دارند. شواهدی برای اطلاع‌رسانی رویکردهای درمانی وجود دارد، اما یافته‌ها به دلیل ماهیت گذشته‌نگر اکثر گزارش‌های موجود پیچیده شده‌اند. پژوهش‌های آینده برای توصیف مسیرهای طولی، سازوکارهای زمینه‌ای و ارزیابی مداخلات هدفمند در کارآزمایی‌های بالینی تصادفی ضروری است.

The assessment of the capacity to consent to treatment for mental disorders remains a complex and contentious area of medico-legal practice in psychiatry around the world. In Canada, the definitive jurisprudential authority on the topic is the Supreme Court of Canada's landmark 6-3 ruling in Starson v. Swayze (Starson). Starson involved the case of an individual with psychosis, and the Court's interpretation of the 'appreciation' branch of the treatment capacity standard set out in the province of Ontario's Health Care Consent Act. While the majority opinion and its dissent shared a view on the relevance of lack of insight in dislodging the treatment capacity assumed under law, their application of this standard to the facts laid out in Starson differed significantly. Here, we revisit Starson as a case study to highlight the relevance of phenomenology to the treatment capacity test. Specifically, we posit that delusions introduce a logical tension in the law, considering the functional test for capacity as outlined in the HCCA and interpreted in Starson. Delusions may be seen to render capacity for their treatment under the current law logically incoherent. This work is thought to be of interest to those practicing in the fields of mental health and law, and to policymakers and other stakeholders involved in crafting capacity threshold tests in Canada and abroad.

ارزیابی ظرفیت رضایت به درمان اختلالات روانی همچنان حوزه‌ای پیچیده و بحث‌برانگیز در عمل پزشکی‌ـ‌حقوقی روان‌پزشکی در سراسر جهان است. در کانادا، مرجع نهایی حقوقی در این زمینه، رأی تاریخی ۶-۳ دیوان عالی کانادا در پرونده Starson v. Swayze (استارسون) است. پرونده استارسون به فردی مبتلا به روان‌پریشی مربوط می‌شود و تفسیر دادگاه از شاخه «درک» استاندارد ظرفیت درمان که در قانون رضایت به مراقبت‌های بهداشتی استان انتاریو مقرر شده است. اگرچه نظر اکثریت و اقلیت دادگاه در مورد اهمیت فقدان بینش در تضعیف ظرفیت درمان مفروض در قانون دیدگاه مشترکی داشتند، اما کاربرد این استاندارد در حقایق مطرح‌شده در پرونده استارسون به‌طور قابل‌توجهی متفاوت بود. در اینجا، پرونده استارسون را به‌عنوان مطالعه موردی بازنگری می‌کنیم تا اهمیت پدیدارشناسی را در آزمون ظرفیت درمان برجسته کنیم. به‌طور خاص، ما فرض می‌کنیم که هذیان‌ها تنش منطقی در قانون ایجاد می‌کنند، با توجه به آزمون کارکردی ظرفیت که در HCCA تبیین و در استارسون تفسیر شده است. هذیان‌ها ممکن است ظرفیت درمان خود را طبق قانون فعلی از لحاظ منطقی ناسازگار جلوه دهند. این پژوهش برای فعالان حوزه سلامت روان و حقوق، همچنین سیاست‌گذاران و سایر ذی‌نفعان در تدوین آزمون‌های آستانه ظرفیت در کانادا و سایر کشورها حائز اهمیت تلقی می‌شود.

Inconclusive evidence for leading third-person theories of consciousness has renewed scientific interest in its first-person nature. Self-inquiry, a first-person method from Advaita Vedanta, can be operationalized to meet this need, though it has not received prior empirical study, likely owing to Advaita’s idealism. By bracketing Advaita’s metaphysical commitments and mapping its characterization of consciousness onto the distinctions drawn by consciousness science, self-inquiry can be understood as a systematic phenomenology of selfhood. The method’s rationale is that mental contents perpetuate the “narrative self,” or one’s personal identity, so tracing such contents back to the sense of “I” to which they are referred attenuates the narrative self and discloses the “minimal self.” The minimal self is the pre-reflective first-person perspective of experience that carries a sense of “for-me-ness.” Sustained attention to the minimal self may then facilitate a selfless mode of awareness, or nondual awareness, marked by the absence of felt division between self and world. On this account, the narrative self and the appropriative ownership underlying the minimal self are seen as illusory, while an impersonal, reflexive consciousness remains. This deconstruction of selfhood already has neurophenomenological precedent, though from studies confined to Buddhist practice and reliant on idiosyncratic techniques. Self-inquiry thus holds empirical significance: its stepwise structure offers potential reproducibility across participants, a within-practice control, and a target attentional operation whose proposed distinctiveness can be empirically tested. It may also hold clinical relevance, having been proposed for incorporation into psychotherapy amid growing research into the therapeutic potential of self-attenuation.

شواهد نامشخص برای نظریه‌های برجسته‌ی شخص سوم درباره‌ی آگاهی، علاقه‌ی علمی را به ماهیت شخص اول آن تجدید کرده است. خودپرسش‌گری، روشی شخص اول از آدوایتا وِدانتا، می‌تواند به‌صورت عملیاتی برای پاسخ به این نیاز به‌کار رود، هرچند پیش‌تر مورد مطالعه‌ی تجربی قرار نگرفته است که احتمالاً به دلیل ایده‌آلیسم آدوایتا باشد. با کنار گذاشتن تعهدات مابعدالطبیعی آدوایتا و نگاشت توصیف آن از آگاهی بر تمایزات مطرح‌شده در علم آگاهی، خودپرسش‌گری می‌تواند به‌عنوان پدیدارشناسی نظام‌مند خودبودگی درک شود. منطق این روش آن است که محتوای ذهنی، «خود روایی» یا هویت شخصی فرد را تداوم می‌بخشد؛ بنابراین، ردیابی این محتواها تا حس «من» که به آن‌ها ارجاع داده می‌شود، خود روایی را تضعیف کرده و «خود حداقلی» را آشکار می‌سازد. خود حداقلی، منظر پیش‌تأملی شخص اول تجربه است که حامل حس «برای من بودن» است. توجه پایدار به خود حداقلی ممکن است سپس حالت آگاهی بی‌خود یا آگاهی غیردوگانه را تسهیل کند که با فقدان احساس جدایی میان خود و جهان مشخص می‌شود. بر این اساس، خود روایی و مالکیت تخصیصی زیربنای خود حداقلی، موهوم تلقی می‌شوند، در حالی که آگاهی غیرشخصی و بازتابی باقی می‌ماند. این واسازی خودبودگی، پیشینه‌ی عصب‌پدیدارشناختی دارد، هرچند در مطالعاتی محدود به تمرینات بودایی و متکی بر تکنیک‌های خاص. بنابراین، خودپرسش‌گری اهمیت تجربی دارد: ساختار گام‌به‌گام آن امکان بازتولید بالقوه در میان شرکت‌کنندگان، کنترل درون‌روشی و عملیات توجهی هدفمند با قابلیت آزمون تجربی تمایز پیشنهادی را فراهم می‌کند. همچنین ممکن است اهمیت بالینی داشته باشد، چراکه برای ادغام در روان‌درمانی در بحبوحه‌ی پژوهش‌های فزاینده درباره‌ی پتانسیل درمانی تضعیف خود پیشنهاد شده است.