The transition from secondary school to higher education is a critical period that shapes students' academic engagement, social integration, and persistence. Despite increased access to higher education in South Africa, many first-year students enter university with expectations that differ substantially from their subsequent experiences, creating adjustment challenges. Guided by Tinto's Theory of Student Integration and Educational Transition Theory, this study explored first-year students' expectations. It examined how students perceived and experienced mismatches between these expectations and the realities of university life. The study adopted an interpretivist qualitative research paradigm and an exploratory descriptive design. Data were collected through three focus group discussions with 21 purposively selected first-year students at a comprehensive university in KwaZulu-Natal, South Africa. They were analysed using reflexive thematic analysis. The findings revealed an expectation–reality mismatch in three areas: social integration and peer relationships, course selection and academic guidance, and academic workload alongside self-directed learning demands. Participants who identified as first-generation students described experiencing additional transition difficulties, which they associated with limited social and cultural capital, inadequate career guidance, and low digital literacy. Participants also associated persistent socioeconomic inequality with these difficulties. The study concludes that expectation–reality mismatch is a psychologically meaningful mechanism through which structural inequality translates into experiences of uncertainty, diminished belonging, and academic disengagement during the first year. Strengthened orientation, mentoring, academic advising, and digital literacy support are recommended to improve student adjustment, engagement, and retention.
Background Academic burnout is a concern among undergraduate sports majors. Although previous studies have emphasized training- and school-related stressors, less is known about the role of family resources and related psychological mechanisms. Objective This study examined the associations among family capital, academic self-efficacy, and academic burnout, including differences across family capital dimensions and the mediating role of academic self-efficacy. Methods This cross-sectional study included 325 first- and second-year students enrolled in sports-related degree programs at a sports university in Yunnan Province, China. Pearson correlation, one-way ANOVA, and mediation analysis using PROCESS Model 4 with 5,000 bootstrap resamples were conducted. Results Family capital was positively associated with academic self-efficacy (r = 0.554, p < 0.001) and negatively associated with academic burnout (r = −0.575, p < 0.001). Cultural and social capital were significantly associated with higher self-efficacy and lower burnout, whereas economic capital was not significantly associated with burnout. Students with lower family capital reported lower self-efficacy and higher burnout. Academic self-efficacy partially mediated the association between family capital and burnout (B = −0.52, 95% CI [−0.66, −0.40]), accounting for 44.33% of the total effect. Conclusion Family capital was associated with academic burnout among undergraduate sports majors, with stronger associations for cultural and social capital than for economic capital. Academic self-efficacy represented a partial mediating pathway. Universities should provide targeted academic guidance, learning support, and educational and career information for students with limited family resources and lower academic self-efficacy.
Academic motivation in higher education constitutes a multidimensional construct shaped by structural conditions that influence students’ academic performance, persistence, and educational trajectories. In contexts characterized by persistent social inequalities, understanding how socioeconomic status (SES) configures motivational processes is essential for the development of university policies aimed at equity and educational sustainability. The purpose of this study was to conduct a critical synthesis of international evidence on the mechanisms through which socioeconomic factors influences academic motivation in higher education during the period period 2017–2020 and 2022–2025. A systematic review was carried out in accordance with PRISMA guidelines to ensure methodological rigor, transparency, and replicability. The literature search was conducted in the Scopus database using structured Boolean search equations. After applying predefined inclusion and exclusion criteria, 33 empirical studies were selected for the final analysis. The results of the systematic synthesis reveal sustained growth in scientific output and progressive geographic diversification of the field. Cross-sectional quantitative studies predominate, employing regression models and structural analyses to examine the relationship between parental educational level, financial support, and intrinsic motivation or academic engagement. In addition, several studies incorporate mediating variables such as self-efficacy, institutional integration, and sense of belonging, revealing non-linear explanatory configurations. Overall, the evidence indicates that the influence of socioeconomic status operates through both direct and indirect mechanisms linked to cultural capital and institutional resources. This review identifies key theoretical convergences as well as recurrent methodological limitations within the field. Finally, the findings underscore the need for longitudinal studies and multilevel approaches to deepen the understanding of motivational inequalities in higher education.
انگیزش تحصیلی در آموزش عالی یک سازه چندبعدی است که توسط شرایط ساختاری شکل میگیرد و بر عملکرد تحصیلی، پایداری و مسیرهای آموزشی دانشجویان تأثیر میگذارد. در زمینههایی که با نابرابریهای اجتماعی پایدار مشخص میشوند، درک نحوه پیکربندی فرآیندهای انگیزشی توسط وضعیت اجتماعیاقتصادی (SES) برای توسعه سیاستهای دانشگاهی با هدف عدالت و پایداری آموزشی ضروری است. هدف این مطالعه انجام سنتز انتقادی شواهد بینالمللی درباره سازوکارهایی بود که از طریق آنها عوامل اجتماعیاقتصادی بر انگیزش تحصیلی در آموزش عالی طی دورههای ۲۰۱۷–۲۰۲۰ و ۲۰۲۲–۲۰۲۵ تأثیر میگذارند. مرور نظاممند مطابق با دستورالعملهای PRISMA به منظور تضمین دقت روششناختی، شفافیت و قابلیت تکرار انجام شد. جستجوی منابع در پایگاه داده Scopus با استفاده از معادلات جستجوی بولی ساختاریافته صورت گرفت. پس از اعمال معیارهای از پیش تعیینشده برای ورود و خروج مطالعات، ۳۳ مطالعه تجربی برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. نتایج سنتز نظاممند نشاندهنده رشد پایدار تولیدات علمی و تنوع جغرافیایی تدریجی در این حوزه است. مطالعات کمی مقطعی غالب هستند که با بهکارگیری مدلهای رگرسیون و تحلیلهای ساختاری به بررسی رابطه بین سطح تحصیلات والدین، حمایت مالی و انگیزش درونی یا درگیری تحصیلی میپردازند. علاوه بر این، چندین مطالعه متغیرهای میانجی مانند خودکارآمدی، یکپارچگی نهادی و احساس تعلق را وارد مدل کردهاند که پیکربندیهای تبیینی غیرخطی را آشکار میسازد. به طور کلی، شواهد نشان میدهد که تأثیر وضعیت اجتماعیاقتصادی از طریق سازوکارهای مستقیم و غیرمستقیم مرتبط با سرمایه فرهنگی و منابع نهادی عمل میکند. این مرور همگراییهای نظری کلیدی و همچنین محدودیتهای روششناختی تکرارشونده در این حوزه را شناسایی میکند. در نهایت، یافتهها بر ضرورت مطالعات طولی و رویکردهای چندسطحی برای تعمیق درک نابرابریهای انگیزشی در آموزش عالی تأکید میکنند.
This research is part of a larger goal to capture the heritage, lived experiences, and scientific and cultural capital of Black people in the United States in the science curricula. This research examines the impact of a Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) physics curriculum created for the K-12 classroom, which began with the lived experiences and narratives of an African American engineer. Multimedia and other curriculum products were developed and implemented using best practices in science education pedagogy. Participants were Black homeschoolers ages 3 to 14 and their parents located in the Mid-Atlantic region of the United States. Implementation was virtual, with Black homeschooled children meeting weekly on Zoom for 1 hour for a total of 8 weeks. This study used a pragmatic approach that combined the disciplinary expertise of multiple researchers to identify the best frameworks for capturing the emergent themes and essence of the interactions from video recordings and transcripts. Schema theory and Funds of Knowledge served as frameworks to explore and explain the large volume of video dialogues and transcripts emerging from this implementation. The study revealed themes and patterns which support best practices in content creation that centers Black narratives and lived experiences in the science curricula. The research has important implications for creating curricula that center cultural and heritage knowledge in meaningful ways in the science and STEM curricula using interdisciplinary and multidisciplinary approaches.
این پژوهش بخشی از هدفی گستردهتر برای ثبت میراث، تجارب زیسته و سرمایه علمی و فرهنگی سیاهپوستان ایالات متحده در برنامههای درسی علوم است. این پژوهش به بررسی تأثیر یک برنامه درسی فیزیک علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) که برای کلاسهای K-12 طراحی شده و با تجارب زیسته و روایتهای یک مهندس آفریقاییآمریکایی آغاز شده است، میپردازد. محصولات چندرسانهای و سایر مواد آموزشی با بهرهگیری از بهترین شیوههای آموزش علوم توسعه یافته و اجرا شدند. شرکتکنندگان، دانشآموزان سیاهپوست آموزشدیده در خانه با سنین ۳ تا ۱۴ سال و والدین آنها بودند که در منطقه Mid-Atlantic ایالات متحده ساکن بودند. اجرای برنامه به صورت مجازی انجام شد و کودکان سیاهپوست آموزشدیده در خانه به مدت ۸ هفته، هر هفته یک ساعت در Zoom گرد هم آمدند. این مطالعه از رویکردی عملگرایانه بهره برد که تخصص میانرشتهای چند پژوهشگر را برای شناسایی بهترین چارچوبها جهت ثبت مضامین نوظهور و ماهیت تعاملات از ضبطهای ویدیویی و رونوشتها ترکیب کرد. نظریه طرحواره و سرمایههای دانشی به عنوان چارچوبهایی برای بررسی و تبیین حجم بالای گفتگوهای ویدیویی و رونوشتهای حاصل از این اجرا مورد استفاده قرار گرفتند. مطالعه حاضر مضامین و الگوهایی را آشکار ساخت که از بهترین شیوهها در تولید محتوا با محوریت روایتها و تجارب زیسته سیاهپوستان در برنامههای درسی علوم حمایت میکند. این پژوهش پیامدهای مهمی برای طراحی برنامههای درسی دارد که دانش فرهنگی و میراث را به شیوهای معنادار در برنامههای درسی علوم و STEM با رویکردهای میانرشتهای و چندرشتهای محوریت میبخشد.
This study examines parents’ roles and responsibilities as the primary educational institution for children in the context of Islamic Religious Education (PAI) within modern families. Using a qualitative field research approach, data were collected through observation, interviews, and documentation to explore parents’ perceptions, efforts, and contributions to children's religious development. The findings reveal that parental involvement is influenced by religious awareness, habitus, and cultural capital rather than merely by work-related busyness. Parents who perceive religious education as a family responsibility remain actively engaged through supervision, religious habituation, educational support, and exemplary conduct. These efforts contribute to the development of children's self-control, religious commitment, moral character, and life orientation. The study highlights the importance of collaboration between families and educational institutions in strengthening the internalization of Islamic values. Its originality lies in integrating Bourdieu’s theory of habitus and cultural capital with Abdullah Nashih Ulwan’s Islamic educational perspective.
این پژوهش به بررسی نقشها و مسئولیتهای والدین بهعنوان نهاد آموزشی اصلی برای کودکان در زمینه آموزش دینی اسلامی (PAI) در خانوادههای مدرن میپردازد. با استفاده از رویکرد پژوهش میدانی کیفی، دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شدهاند تا ادراکات، تلاشها و مشارکتهای والدین در رشد دینی کودکان مورد بررسی قرار گیرد. یافتهها نشان میدهد که مشارکت والدین بیش از آنکه صرفاً تحت تأثیر اشتغال باشد، تحت تأثیر آگاهی دینی، هابیتوس و سرمایه فرهنگی قرار دارد. والدینی که آموزش دینی را مسئولیت خانواده تلقی میکنند، از طریق نظارت، عادتدهی دینی، حمایت آموزشی و رفتار الگویی بهطور فعال مشارکت دارند. این تلاشها به رشد خودکنترلی، تعهد دینی، منش اخلاقی و جهتگیری زندگی کودکان کمک میکند. پژوهش بر اهمیت همکاری میان خانواده و نهادهای آموزشی در تقویت درونیسازی ارزشهای اسلامی تأکید میکند. نوآوری این مطالعه در ادغام نظریه هابیتوس و سرمایه فرهنگی بوردیو با دیدگاه تربیتی اسلامی عبدالله ناصح علوان نهفته است.
In this article, we present findings from a critical participatory action research (CPAR) study of Achieve Atlanta (AATL), a place-based, need-based grant program for students graduating from Atlanta Public Schools. The purpose of this research was to better understand how the AATL scholarship and its associated services shaped the experiences, opportunities, and positive outcomes of AATL Scholars, with specific attention to borrowing and debt repayment. We argue that lifting or reducing the debt burden allowed students to accumulate additional forms of dominant cultural capital, namely, time. We further argue that time, as a largely neglected form of capital, enabled students to be college students and provided the conditions for academic success.
در این مقاله، یافتههای پژوهشی با رویکرد اقدامپژوهی مشارکتی انتقادی (CPAR) درباره برنامه Achieve Atlanta (AATL)، که یک برنامه کمکهزینه مبتنی بر مکان و نیاز برای دانشآموزان فارغالتحصیل مدارس دولتی آتلانتا است، ارائه میشود. هدف این پژوهش، درک بهتر از چگونگی تأثیر بورس تحصیلی AATL و خدمات مرتبط با آن بر تجارب، فرصتها و پیامدهای مثبت دانشآموختگان AATL، با تمرکز ویژه بر وامگیری و بازپرداخت بدهی بود. ما استدلال میکنیم که حذف یا کاهش بار بدهی، به دانشجویان امکان انباشت اشکال دیگری از سرمایه فرهنگی مسلط، بهویژه زمان، را میدهد. همچنین استدلال میکنیم که زمان، بهعنوان شکلی عمدتاً مغفول از سرمایه، شرایط لازم برای دانشجویی و موفقیت تحصیلی را برای دانشجویان فراهم میکند.
Purpose Family cultural capital is an established explanation of educational inequality, and its relationship with academic achievement has been examined in previous Chinese research. Rather than proposing a new cultural-capital construct, this study provides an extension by examining the relative associations of cultural resources, parental education level and parent-child communication with academic achievement among high school students in Linfen, Shanxi Province. Methodology The study focuses on a smaller-city educational setting that has received less attention than national datasets and major metropolitan contexts in the literature considered here. A cross-sectional questionnaire survey was administered to 200 students aged 16–18 from two high schools in Linfen, Shanxi Province, selected through stratified cluster sampling. Academic achievement was measured using students’ reported end-of-term performance across three municipal examination subjects. Findings Correlation and regression analyses showed that all three dimensions were significantly and positively associated with academic outcomes, with parental education level showing the strongest association. The combined model accounted for nearly 69% of the variance in academic performance. The findings suggest that cultural resources, parental education level and meaningful parent-child communication are interrelated dimensions of the family context, but the results should not be interpreted as evidence of mediation because mediation effects were not formally tested. Originality Accordingly, the contribution of the study lies not in claiming novelty for the individual variables, but in examining whether established family cultural-capital relationships remain observable, and with what relative strength, within this specific high-school context. Implications The findings offer practical implications for family-school collaboration and context-sensitive educational support.
هدف: سرمایه فرهنگی خانواده به عنوان یکی از تبیینهای شناختهشده نابرابری آموزشی مطرح است و رابطه آن با پیشرفت تحصیلی در پژوهشهای پیشین چین مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه به جای ارائه یک ساختار جدید از سرمایه فرهنگی، با بررسی ارتباط نسبی منابع فرهنگی، سطح تحصیلات والدین و ارتباط والد-فرزند با پیشرفت تحصیلی در میان دانشآموزان دبیرستانی شهر Linfen در استان Shanxi، گسترشی بر پژوهشهای پیشین ارائه میدهد. روششناسی: این پژوهش بر محیط آموزشی یک شهر کوچک تمرکز دارد که در مقایسه با دادههای ملی و زمینههای کلانشهری، کمتر مورد توجه قرار گرفته است. یک پیمایش مقطعی با استفاده از پرسشنامه از ۲۰۰ دانشآموز ۱۸-۱۶ ساله از دو دبیرستان شهر Linfen در استان Shanxi که با نمونهگیری خوشهای طبقهبندیشده انتخاب شده بودند، انجام شد. پیشرفت تحصیلی با استفاده از عملکرد گزارششده دانشآموزان در پایان ترم در سه درس آزمون شهری سنجیده شد. یافتهها: تحلیل همبستگی و رگرسیون نشان داد که هر سه بُعد به طور معنادار و مثبت با نتایج تحصیلی مرتبط هستند و سطح تحصیلات والدین قویترین ارتباط را نشان داد. مدل ترکیبی تقریباً ۶۹٪ از واریانس عملکرد تحصیلی را تبیین کرد. یافتهها حاکی از آن است که منابع فرهنگی، سطح تحصیلات والدین و ارتباط معنادار والد-فرزند ابعاد مرتبط با زمینه خانوادگی هستند، اما نتایج نباید به عنوان شواهدی از میانجیگری تفسیر شوند، زیرا اثرات میانجیگری به طور رسمی آزمون نشدهاند. اصالت: بنابراین، سهم این مطالعه نه در ادعای نوآوری متغیرهای منفرد، بلکه در بررسی این است که آیا روابط شناختهشده سرمایه فرهنگی خانواده همچنان در این بستر خاص دبیرستانی قابل مشاهده است و با چه قدرت نسبی. پیامدها: یافتهها پیامدهای عملی برای همکاری خانواده و مدرسه و حمایت آموزشی حساس به زمینه ارائه میکند.
