This study aimed to analyze the tutor competency improvement strategy in implementing inclusive education at the Al-Ghozali Community Learning Center (PKBM) in Lubuk Banjar Village, Lubuk Raja District, Ogan Komering Ulu Regency. This study used a qualitative approach with descriptive methods. Data were obtained through interviews, observations, and documentation related to the implementation of the tutor competency improvement program and the inclusive learning process. The analysis was conducted descriptively by considering the stages of the competency development strategy and their impact on learning implementation. The results showed that the tutor competency improvement strategy was implemented through training, workshops, coaching, supervision, discussions between tutors, and independent learning. These strategies support the development of four aspects of tutor competency: pedagogical, personality, professional, and social. Improved pedagogical competency is seen in the tutor's ability to adapt learning methods and media to the diverse characteristics of students. Personal competency is reflected in patience, empathy, and responsibility, while professional competency develops through mastery of material and understanding of inclusive education. Social competency is also strengthened through communication and collaboration with students, fellow tutors, and PKBM managers. However, its implementation still faces obstacles such as limited facilities and infrastructure, a lack of specialized training in inclusive education, and differences in student abilities. This study concluded that improving tutor competency requires a systematic and sustainable approach through institutional support, mentoring, and regular evaluation to achieve inclusive, adaptive, and high-quality non-formal education services.
Teacher performance is a key determinant of educational quality and the successful implementation of learning processes. Among the factors that may influence teacher performance are the adequacy of educational facilities and infrastructure, as well as the quality of the working environment. This study aims to examine the influence of facilities and infrastructure, together with the work environment, on teacher performance at SMA Negeri 1 Batukliang Utara, Central Lombok Regency. A quantitative approach with a descriptive research design was employed. The study involved all 33 active teachers using a total sampling technique. Data were collected through a structured questionnaire based on a five-point Likert scale and analyzed using multiple linear regression with IBM SPSS Statistics version 26. The findings reveal that facilities and infrastructure do not have a significant partial effect on teacher performance (β = 0.017; p = 0.933), whereas the work environment has a positive and statistically significant effect (β = 0.770; p = 0.003). Simultaneously, both independent variables significantly influence teacher performance (F = 10.840; p < 0.001), explaining 41.9% of the variance in teacher performance, while the remaining 58.1% is attributable to other factors not included in the research model. These findings indicate that a supportive and conducive work environment plays a more substantial role than educational facilities in improving teacher performance. Therefore, school management should prioritize the creation of a positive work environment while continuing to improve educational facilities to support teachers' professional responsibilities.
The Tarbiyah Anak Saleh (TRANS) Program is a character and religious development program for students at Al-Bashirah Integrated Islamic Elementary School (SDIT Al-Bashirah). Although the program has been implemented as one of the school’s flagship programs, it has never been systematically evaluated to identify discrepancies between its planning and implementation. This study aims to identify and measure the discrepancies between the planning and implementation of the TRANS Program using the Discrepancy Evaluation Model (DEM), which comprises four evaluation stages: design, installation, process, and product. The study employed an evaluation approach using a mixed-method design and was conducted from February 23 to March 7, 2026. Data were collected through questionnaires, interviews, and documentation. The questionnaires were administered to 132 students in Grades IV, V, and VI, while interviews were conducted with 3 teachers involved in implementing the program. The findings show that the overall discrepancy level of the TRANS Program was categorized as small. At the design stage, the program was supported by competent human resources and adequate facilities and infrastructure, although several activities had not yet been implemented and detailed technical guidelines were not available. At the installation stage, the level of program conformity reached 80%, with a discrepancy of 20%, categorized as small, although internet connectivity and transportation constraints were still encountered. At the process stage, the level of conformity also reached 80%, with a discrepancy of 20%, categorized as small, supported by the involvement of the school, teachers, parents, and students. At the product stage, the level of program achievement reached 84%, with a discrepancy of 16%, categorized as very small, as reflected in positive changes in students’ worship practices, moral character, discipline, and responsibility. These findings indicate that the TRANS Program demonstrates a high level of conformity and achievement; however, stronger technical guidelines and greater consistency in implementation are still needed to ensure that all program components are carried out optimally. ABSTRAK Program Tarbiyah Anak Saleh (TRANS) merupakan program pembinaan karakter dan keagamaan peserta didik di Sekolah Dasar Islam Terpadu (SDIT) Al-Bashirah. Meskipun program ini telah dilaksanakan sebagai salah satu program unggulan sekolah, belum pernah dilakukan evaluasi secara sistematis untuk mengetahui kesenjangan antara perencanaan dan pelaksanaannya. Penelitian ini bertujuan untuk mengidentifikasi dan mengukur kesenjangan antara perencanaan dan pelaksanaan Program TRANS menggunakan Discrepancy Evaluation Model (DEM), yang mencakup empat tahap evaluasi, yaitu desain, instalasi, proses, dan produk. Penelitian menggunakan pendekatan evaluasi dengan metode campuran (mixed method) yang dilaksanakan pada 23 Februari–7 Maret 2026. Data dikumpulkan melalui angket, wawancara, dan dokumentasi. Angket diberikan kepada 132 peserta didik kelas IV, V, dan VI, sedangkan wawancara dilakukan terhadap 3 guru yang terlibat dalam pelaksanaan program. Hasil penelitian menunjukkan bahwa tingkat kesenjangan Program TRANS secara umum berada pada kategori kecil. Pada tahap desain, program telah didukung oleh sumber daya manusia yang kompeten dan sarana prasarana yang memadai, meskipun beberapa kegiatan belum terlaksana dan belum tersedia petunjuk teknis yang rinci. Pada tahap instalasi, tingkat kesesuaian program mencapai 80% dengan kesenjangan 20% dalam kategori kecil, meskipun masih terdapat kendala jaringan dan transportasi. Pada tahap proses, tingkat kesesuaian mencapai 80% dengan kesenjangan 20% dalam kategori kecil, didukung oleh keterlibatan sekolah, guru, orang tua, dan peserta didik. Pada tahap produk, tingkat ketercapaian mencapai 84% dengan kesenjangan 16% dalam kategori sangat kecil, yang ditunjukkan oleh perubahan positif pada aspek ibadah, akhlak, kedisiplinan, dan tanggung jawab peserta didik. Temuan ini menunjukkan bahwa Program TRANS memiliki tingkat kesesuaian dan ketercapaian yang tinggi, tetapi masih memerlukan penguatan petunjuk teknis dan konsistensi pelaksanaan agar seluruh komponen program dapat terlaksana secara optimal.
This study aims to describe the implementation of the Pasambahan Dance extracurricular activity at SMP Negeri 27 Padang. The type of research used is qualitative research with a descriptive method. The research object is the dance extracurricular activities, while the research subjects consist of the coach and 25 female students who are members of the dance extracurricular in grades VII and VIII at SMP Negeri 27 Padang. Data collection was carried out through observation, interviews, documentation, and literature studies. The data were analyzed through stages of data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results of the study show that the implementation of the Pasambahan Dance extracurricular at SMP Negeri 27 Padang has been carried out well through the stages of planning, implementation, and evaluation conducted systematically. The planning includes setting the training schedule, the content for the Pasambahan Kreasi Dance, learning methods, as well as supporting facilities and infrastructure. The activities are carried out once a week for five sessions using lectures, demonstrations, and peer tutoring methods. Evaluation is done by observing the students’ ability to master movement techniques, coordination, timing with the music, and the overall dance performance. This extracurricular activity has a positive impact on improving dance skills, discipline, responsibility, teamwork, as well as students’ appreciation of Minangkabau culture. Although there are still challenges such as limited facilities and infrastructure and not all students attend regularly, the activities can still run well thanks to the support from the school, coaches, and the students' enthusiasm.
هدف این پژوهش توصیف اجرای فعالیت فوقبرنامه رقص پاسامباهان در دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ است. نوع پژوهش بهکاررفته، پژوهش کیفی با روش توصیفی میباشد. موضوع پژوهش، فعالیتهای فوقبرنامه رقص است و آزمودنیهای پژوهش شامل مربی و ۲۵ دانشآموز دختر عضو فوقبرنامه رقص در پایههای هفتم و هشتم دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ هستند. گردآوری دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه، اسناد و مطالعات کتابخانهای انجام شده است. دادهها از طریق مراحل گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجهگیری تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان میدهد که اجرای فوقبرنامه رقص پاسامباهان در دبیرستان دولتی شماره ۲۷ پادانگ بهخوبی و از طریق مراحل برنامهریزی، اجرا و ارزیابی بهصورت نظاممند انجام میشود. برنامهریزی شامل تعیین زمانبندی تمرین، محتوای رقص پاسامباهان کریاسی، روشهای یادگیری و همچنین امکانات و زیرساختهای پشتیبان است. فعالیتها هفتهای یک بار در پنج جلسه با استفاده از روشهای سخنرانی، نمایش و آموزش همسالان برگزار میشود. ارزیابی از طریق مشاهده توانایی دانشآموزان در تسلط بر تکنیکهای حرکتی، هماهنگی، زمانبندی با موسیقی و اجرای کلی رقص انجام میشود. این فعالیت فوقبرنامه تأثیر مثبتی بر بهبود مهارتهای رقص، انضباط، مسئولیتپذیری، کار گروهی و همچنین افزایش قدردانی دانشآموزان از فرهنگ میننگکاباو دارد. اگرچه چالشهایی مانند محدودیت امکانات و زیرساختها و عدم حضور منظم همه دانشآموزان وجود دارد، اما این فعالیتها بهواسطه حمایت مدرسه، مربیان و اشتیاق دانشآموزان همچنان بهخوبی اجرا میشود.
This study aims to describe the extracurricular Plate Dance activities at SMP Negeri 26 Padang. This type of research is qualitative with a descriptive method. The research instrument is the researcher themselves, assisted by supporting instruments such as stationery and a camera. Data was collected through literature study, observation, interviews, and documentation. The steps of data analysis were carried out through data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results of the study show that the extracurricular Plate Dance activities at SMP Negeri 26 Padang have been carried out well according to the training program prepared by the supervisor. The activity planning includes setting activity goals, preparing a training program, determining the training schedule, providing facilities and infrastructure, and determining the students and supervisors involved. The training was carried out gradually through the introduction of the Plate Dance, exercises in movement variations I, II, and III, repetition of movements, and evaluation before the performance. The extracurricular activity is held once a week, every Friday after classes is over. The factors supporting this activity are the active role of the instructor, the enthusiasm of the students, and the availability of adequate facilities and infrastructure. The obstacles found were differences in students' abilities in mastering the Plate Dance movements. Based on the evaluation results, the students' abilities improved at each meeting, allowing them to perform the Plate Dance well during school performances.
هدف این پژوهش توصیف فعالیتهای فوقبرنامه رقص پلات در دبیرستان دولتی شماره ۲۶ پادانگ است. نوع این پژوهش کیفی با روش توصیفی است. ابزار پژوهش خود پژوهشگر است که توسط ابزارهای کمکی مانند نوشتافزار و دوربین یاری میشود. دادهها از طریق مطالعه کتابخانهای، مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شدهاند. مراحل تحلیل دادهها از طریق گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجهگیری انجام شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که فعالیتهای فوقبرنامه رقص پلات در دبیرستان دولتی شماره ۲۶ پادانگ مطابق با برنامه آموزشی تهیهشده توسط سرپرست بهخوبی اجرا شده است. برنامهریزی فعالیت شامل تعیین اهداف فعالیت، تهیه برنامه آموزشی، تعیین زمانبندی تمرینات، فراهمکردن امکانات و زیرساختها و تعیین دانشآموزان و سرپرستان مشارکتکننده است. تمرینات بهصورت تدریجی از طریق معرفی رقص پلات، تمرین حرکات متنوع I، II و III، تکرار حرکات و ارزیابی پیش از اجرا انجام شده است. این فعالیت فوقبرنامه هفتهای یکبار، هر جمعه پس از پایان کلاسها برگزار میشود. عوامل حمایتکننده این فعالیت نقش فعال مربی، اشتیاق دانشآموزان و وجود امکانات و زیرساختهای مناسب است. موانع موجود تفاوت در توانایی دانشآموزان در تسلط بر حرکات رقص پلات بود. بر اساس نتایج ارزیابی، توانایی دانشآموزان در هر جلسه بهبود یافته و آنها توانستند رقص پلات را در اجراهای مدرسه بهخوبی اجرا کنند.
This study aims to describe the implementation of the Ciek Duo Tigo Dance extracurricular at SMP Negeri 18 Padang by following the steps that already exist in the extracurricular program. This activity is driven by students' interest and talent in dancing as a place to develop their potential. This type of research uses a descriptive qualitative method. The informants consist of the dance extracurricular instructor and the vice principal of student affairs at SMP Negeri 18 Padang. Data was collected through observation, interviews, and documentation, and then described through reduction, presentation, and drawing conclusions using source triangulation. The research results show that the implementation went well. Planning included program preparation, member recruitment, scheduling, as well as facilities and infrastructure. The execution took place over five meetings, namely introduction, review and memorization of movements, technique improvement, floor pattern practice, and performance simulation carried out based on aspects of wiraga, wirama, and wirasa, which showed significant improvement. This activity concluded with a performance at the farewell event for 9th-grade students and retired teachers of SMP Negeri 18 Padang on May 29, 2026. The challenges faced included limited practice space and inconsistent student attendance, but the activity still ran optimally as a platform for talent development.
هدف این پژوهش توصیف اجرای فوقبرنامه رقص Ciek Duo Tigo در دبیرستان دولتی شماره ۱۸ پادانگ با پیروی از مراحل موجود در برنامه فوقبرنامه است. این فعالیت با انگیزه علاقه و استعداد دانشآموزان در رقص بهعنوان بستری برای پرورش توانمندیهای آنان انجام میشود. نوع پژوهش حاضر، کیفی توصیفی است. مطلعان شامل مربی فوقبرنامه رقص و معاون پرورشی دبیرستان دولتی شماره ۱۸ پادانگ هستند. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری و سپس با استفاده از کاهش داده، ارائه و نتیجهگیری با بهرهگیری از مثلثسازی منابع توصیف شدهاند. نتایج پژوهش نشان میدهد که اجرای برنامه بهخوبی انجام شده است. برنامهریزی شامل تهیه برنامه، جذب اعضا، زمانبندی و تأمین امکانات و زیرساختها بوده است. اجرا در پنج جلسه شامل معرفی، مرور و حفظ حرکات، بهبود تکنیک، تمرین الگوی حرکتی و شبیهسازی اجرا بر اساس جنبههای ویرگا، ویراما و ویرسا که پیشرفت قابلتوجهی را نشان دادند، صورت گرفته است. این فعالیت با اجرای برنامه در مراسم خداحافظی دانشآموزان پایه نهم و معلمان بازنشسته دبیرستان دولتی شماره ۱۸ پادانگ در تاریخ ۲۹ مه ۲۰۲۶ به پایان رسید. چالشهای پیشرو شامل محدودیت فضای تمرین و حضور نامنظم دانشآموزان بود، اما این فعالیت همچنان بهعنوان بستری برای پرورش استعدادها بهطور بهینه اجرا شد.
This study was motivated by the fact that there are still difficulties experienced by students in mastering vocal techniques in the vocal extracurricular activities at SMP Negeri 34 Padang. This study aims to describe the difficulties experienced by students in vocal techniques, analyze the causes of these difficulties, and describe the factors causing students' difficulties in vocal techniques in the vocal extracurricular activities at SMP Negeri 34 Padang. This study employed a qualitative approach using a descriptive method. The research informants consisted of one vocal extracurricular coach and six students who participated in the vocal extracurricular activities at SMP Negeri 34 Padang. The data collection techniques were carried out through observation, interviews, and documentation. The data analysis techniques were conducted through data reduction, data presentation, and conclusion drawing, while the validity of the data was obtained through triangulation. The results of the study showed that the difficulties experienced by students in the vocal extracurricular activities included difficulties in articulation techniques, breathing techniques, and intonation techniques. These difficulties occurred because students still experienced difficulties in applying vocal techniques properly while singing. Based on the results of the analysis, the causes of these difficulties were influenced by student factors, coach factors, facilities and infrastructure factors, and learning environment factors. Therefore, efforts are needed to improve the quality of training, provide continuous practice, and be supported by adequate facilities and infrastructure so that the difficulties experienced by students can be minimized.
این پژوهش با انگیزه وجود دشواریهایی که دانشآموزان در تسلط بر تکنیکهای آوازی در فعالیتهای فوقبرنامه آواز در دبیرستان دولتی شماره ۳۴ پادانگ تجربه میکنند، انجام شده است. هدف این پژوهش توصیف دشواریهای دانشآموزان در تکنیکهای آوازی، تحلیل علل این دشواریها و تبیین عوامل مؤثر بر دشواریهای دانشآموزان در تکنیکهای آوازی در فعالیتهای فوقبرنامه آواز در دبیرستان دولتی شماره ۳۴ پادانگ است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از روش توصیفی انجام شده است. مطلعان پژوهش شامل یک مربی فوقبرنامه آواز و شش دانشآموز شرکتکننده در فعالیتهای فوقبرنامه آواز در دبیرستان دولتی شماره ۳۴ پادانگ بودند. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شد. تحلیل دادهها از طریق کاهش داده، ارائه داده و نتیجهگیری انجام شد و روایی دادهها از طریق مثلثسازی بهدست آمد. نتایج پژوهش نشان داد که دشواریهای دانشآموزان در فعالیتهای فوقبرنامه آواز شامل دشواری در تکنیکهای تلفظ، تکنیکهای تنفس و تکنیکهای زیر و بمی صدا بود. این دشواریها به این دلیل رخ داد که دانشآموزان هنوز در بهکارگیری صحیح تکنیکهای آوازی هنگام آواز خواندن با مشکل مواجه بودند. بر اساس نتایج تحلیل، علل این دشواریها تحت تأثیر عوامل دانشآموز، عوامل مربی، عوامل امکانات و زیرساخت و عوامل محیط یادگیری قرار داشت. بنابراین، لازم است تلاشهایی برای ارتقای کیفیت آموزش، تمرین مستمر و حمایت از طریق امکانات و زیرساختهای کافی صورت گیرد تا دشواریهای دانشآموزان به حداقل برسد.
This study aims to examine the role of managers in organizing student activities at the Darul Mustofa Islamic Boarding School, including the assignment of tasks, coordination, providing guidance, supervision, and decision-making when facing obstacles. This study employs a descriptive qualitative approach using field research. Data were collected through observation, interviews, and documentation conducted within the Darul Mustofa Islamic Boarding School. The results indicate that managers play a role in organizing and coordinating boarding school activities by assigning tasks to administrators according to their respective responsibilities, coordinating before activities take place, providing guidance on uncompleted tasks, and supervising and evaluating activities. In exercising their leadership, managers give administrators the opportunity to carry out their responsibilities but continue to monitor and provide guidance when problems arise. The study also identified several challenges in managing Islamic boarding schools, namely limited human resources, financial management issues, insufficient facilities and infrastructure, and varying levels of staff proficiency in utilizing technology. Therefore, the manager’s role is essential to maintain the orderliness of activities through coordination, the delegation of responsibilities, guidance, supervision, and problem-solving so that the boarding school’s activities can run smoothly.
این پژوهش با هدف بررسی نقش مدیران در سازماندهی فعالیتهای دانشآموزان در مدرسه علمیه دارالمصطفی، از جمله واگذاری وظایف، هماهنگی، ارائه راهنمایی، نظارت و تصمیمگیری در مواجهه با موانع انجام شده است. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از پژوهش میدانی صورت گرفته است. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی که در مدرسه علمیه دارالمصطفی انجام شده، گردآوری گردیدهاند. نتایج نشان میدهد که مدیران در سازماندهی و هماهنگی فعالیتهای مدرسه علمیه از طریق واگذاری وظایف به مسئولان بر اساس مسئولیتهای مربوطه، هماهنگی پیش از برگزاری فعالیتها، ارائه راهنمایی در خصوص وظایف انجامنشده و همچنین نظارت و ارزیابی فعالیتها نقش دارند. در اعمال رهبری خود، مدیران به مسئولان فرصت انجام مسئولیتهایشان را میدهند اما همچنان به نظارت و ارائه راهنمایی در صورت بروز مشکلات ادامه میدهند. همچنین، پژوهش به چندین چالش در مدیریت مدارس علمیه اشاره میکند، از جمله محدودیت منابع انسانی، مشکلات مدیریت مالی، کمبود امکانات و زیرساختها و سطوح متفاوت مهارت کارکنان در استفاده از فناوری. بنابراین، نقش مدیر برای حفظ نظم فعالیتها از طریق هماهنگی، تفویض مسئولیت، راهنمایی، نظارت و حل مسئله ضروری است تا فعالیتهای مدرسه علمیه بهطور روان انجام شود.
The improvement of literacy and numeracy quality is a major challenge in primary education in Indonesia, including in madrasah ibtidaiyah. Various international reports such as the Programme for International Student Assessment (PISA) and the National Assessment (AN) show the low achievement of Indonesian students in reading, mathematics, and science. This condition is worsened by the dense madrasah curriculum, limited facilities and infrastructure, and the dominance of traditional teacher-centered learning methods. This study aims to analyze innovative learning strategies relevant to improving literacy and numeracy skills among madrasah ibtidaiyah students while maintaining Islamic identity. The method used is library research with a descriptive-analytical approach through a review of academic literature, educational policies, and student achievement data. The study results indicate that strategies such as Project-Based Learning, digital technology integration, and context-based approaches linked to everyday life and religious values are effective in developing students' critical, creative, collaborative, and communicative thinking skills. The implementation of these strategies not only increases learning motivation but also makes literacy and numeracy more applicable and meaningful as life skills aligned with the teachings of the Qur'an and Hadith. Thus, innovative learning strategies have the potential to become an important instrument in improving the quality of Islamic primary education in Indonesia while shaping a generation that is intelligent, critical, creative, and of noble character."
ارتقای کیفیت سواد خواندن و مهارتهای عددی یکی از چالشهای اساسی آموزش ابتدایی در اندونزی، از جمله در مدارس ابتدایی اسلامی (مدرسه ابتدایی/مدرسه ابتدایی اسلامی)، بهشمار میرود. گزارشهای بینالمللی مختلفی مانند برنامه ارزیابی بینالمللی دانشآموزان (PISA) و ارزیابی ملی (AN) نشاندهنده دستاورد پایین دانشآموزان اندونزیایی در حوزههای خواندن، ریاضیات و علوم است. این وضعیت با تراکم برنامه درسی مدارس ابتدایی اسلامی، محدودیت امکانات و زیرساختها و غلبه روشهای سنتی آموزش معلممحور تشدید میشود. هدف این پژوهش، تحلیل راهبردهای نوآورانه یادگیری مرتبط با ارتقای مهارتهای سواد خواندن و عددی در میان دانشآموزان مدارس ابتدایی اسلامی با حفظ هویت اسلامی است. روش مورد استفاده، پژوهش کتابخانهای با رویکرد توصیفی-تحلیلی از طریق مرور ادبیات علمی، سیاستهای آموزشی و دادههای عملکرد دانشآموزان است. نتایج پژوهش نشان میدهد که راهبردهایی مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، ادغام فناوری دیجیتال و رویکردهای مبتنی بر زمینه که با زندگی روزمره و ارزشهای دینی پیوند خوردهاند، در توسعه مهارتهای تفکر انتقادی، خلاقانه، مشارکتی و ارتباطی دانشآموزان مؤثر هستند. اجرای این راهبردها نهتنها انگیزه یادگیری را افزایش میدهد، بلکه سواد خواندن و مهارتهای عددی را بهعنوان مهارتهای زندگی کاربردیتر و معنادارتر و همسو با آموزههای قرآن و حدیث میسازد. بنابراین، راهبردهای نوآورانه یادگیری میتوانند بهعنوان ابزاری مهم در ارتقای کیفیت آموزش ابتدایی اسلامی در اندونزی و تربیت نسلی هوشمند، انتقادی، خلاق و با اخلاق نیکو ایفای نقش کنند.
This research is motivated by the need for inclusive schools to provide Islamic Religious Education (PAI) learning that accommodates the diverse characteristics of students, including students with autism as children with special needs. PAI learning for autistic students requires strategies tailored to their communication abilities, concentration, behavior, social interaction, and pace of understanding. This study aims to analyze PAI teachers’ learning strategies for autistic students, examine their implications for students’ learning outcomes and development, and identify supporting and inhibiting factors in their implementation at SDN Mentikan 1 Mojokerto City. This study employed a qualitative approach with a case study design. Data were collected through in-depth interviews, observations, and documentation involving the principal, PAI teacher, Special Education Assistant Teacher (GPK), and other parties involved in inclusive education. Data were analyzed using the Miles and Huberman model through data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. Data validity was strengthened through source and technique triangulation. The findings indicate that PAI learning strategies were developed through coordination among the school, PAI teacher, GPK, and parents, supported by curriculum modifications and initial assessments to identify students’ characteristics and needs. The learning process emphasized individualized approaches, verbal stimulation to focus attention, simple and gradual instructions, repetition, hands-on practice, the use of concrete media and videos, and educational games. These strategies had positive implications for students’ engagement in learning, understanding of basic PAI concepts, habituation of prayers, ablution, prayer practices, and moral values, as well as behavioral, emotional, and social interaction development. Supporting factors included teacher competence, the role of the GPK, support from the principal and parents, facilities and infrastructure, and the suitability of methods and media. Inhibiting factors included diverse autism characteristics, communication barriers, unstable concentration and behavior, difficulties in social interaction, limited support personnel, and limited learning time.
این پژوهش با انگیزه نیاز مدارس فراگیر به ارائه آموزش دینی اسلامی (PAI) متناسب با ویژگیهای متنوع دانشآموزان، از جمله دانشآموزان مبتلا به اوتیسم به عنوان کودکان با نیازهای ویژه، انجام شده است. آموزش PAI برای دانشآموزان اوتیستیک نیازمند راهبردهایی متناسب با تواناییهای ارتباطی، تمرکز، رفتار، تعامل اجتماعی و سرعت درک آنها است. هدف این مطالعه تحلیل راهبردهای تدریس معلمان PAI برای دانشآموزان اوتیستیک، بررسی پیامدهای آن بر نتایج یادگیری و رشد دانشآموزان، و شناسایی عوامل حمایتی و بازدارنده در اجرای آن در دبستان دولتی منتیکان ۱ شهر موجوکرتو میباشد. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شده است. دادهها از طریق مصاحبههای عمیق، مشاهده و مستندسازی با مشارکت مدیر مدرسه، معلم PAI، معلم یار آموزش ویژه (GPK) و سایر افراد مرتبط با آموزش فراگیر گردآوری شد. تحلیل دادهها با استفاده از مدل مایلز و هابرمن از طریق تلخیص دادهها، نمایش دادهها و نتیجهگیری و تأیید انجام گرفت. روایی دادهها از طریق مثلثسازی منبع و روش تقویت شد. یافتهها نشان داد که راهبردهای آموزش PAI از طریق هماهنگی میان مدرسه، معلم PAI، GPK و والدین، با حمایت اصلاحات برنامه درسی و ارزیابی اولیه برای شناسایی ویژگیها و نیازهای دانشآموزان توسعه یافته است. فرایند یادگیری بر رویکردهای فردی، تحریک کلامی برای تمرکز، دستورالعملهای ساده و تدریجی، تکرار، تمرین عملی، استفاده از رسانههای عینی و ویدئوها و بازیهای آموزشی تأکید داشت. این راهبردها پیامدهای مثبتی بر مشارکت دانشآموزان در یادگیری، درک مفاهیم پایه PAI، عادتدهی به نماز، وضو، تمرینات نماز و ارزشهای اخلاقی، همچنین رشد رفتاری، عاطفی و تعامل اجتماعی داشت. عوامل حمایتی شامل شایستگی معلم، نقش GPK، حمایت مدیر و والدین، امکانات و زیرساختها و تناسب روشها و رسانهها بود. عوامل بازدارنده شامل ویژگیهای متنوع اوتیسم، موانع ارتباطی، تمرکز و رفتار ناپایدار، دشواری در تعامل اجتماعی، محدودیت نیروی پشتیبان و زمان محدود آموزش بود.
This study aims to describe the management of santri (Islamic boarding school students), identify the obstacles faced by the caretakers, and describe the efforts made to overcome these obstacles in order to increase the interest of prospective students in enrolling at Pondok Pesantren Darul Fikri Muaro Jambi. This research employs a qualitative approach using a descriptive method. Data collection techniques included in-depth interviews, observation, and documentation. Data analysis utilized the Miles, Huberman, and Saldana model, comprising data reduction, data display, and verification/conclusion drawing. Data validity was ensured through triangulation of sources, techniques, and time. The research results indicate that: (1) Santri management is implemented through the POAC (Planning, Organizing, Actuating, Controlling) management functions. Planning focuses on character building, discipline, mental strengthening, and the study of kitab kuning (traditional Islamic texts). Organizing involves the boarding school head, ustadz (religious teachers), administrators, and public relations staff. Implementation encompasses character guidance, organizational discipline, community engagement jam'iyyah, role modeling, and livestock farming skills. Supervision is conducted through monitoring behavior and adherence to rules, as well as the imposition of educational sanctions. (2) Obstacles faced include difficulties in instilling discipline, a limited number of administrators, new students' adaptation issues, student behavioral problems, and limited facilities and infrastructure. (3) Efforts undertaken include continuous character and discipline guidance, the application of educational sanctions, the strengthening of religious programs, the provision of free schooling, the development of livestock farming skills, and the creation of a comfortable environment. Effective management has been proven to increase the interest of prospective students through positive student experiences and programs that align with community needs.
هدف این پژوهش توصیف مدیریت دانشآموزان (طلاب مدارس اسلامی)، شناسایی موانع پیشروی متولیان، و تبیین تلاشهای صورتگرفته برای غلبه بر این موانع به منظور افزایش علاقهمندی داوطلبان ثبتنام در مدرسه علمیه دارالفکر معارو جامبی است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. تکنیکهای گردآوری داده شامل مصاحبههای عمیق، مشاهده و مستندسازی بوده است. تحلیل دادهها با استفاده از مدل Miles، Huberman و Saldana شامل کاهش داده، نمایش داده و تأیید/استخراج نتیجه انجام شده است. روایی دادهها از طریق مثلثسازی منابع، تکنیکها و زمان تضمین شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد: (۱) مدیریت دانشآموزان از طریق کارکردهای مدیریتی POAC (برنامهریزی، سازماندهی، اجرا، کنترل) اجرا میشود. برنامهریزی بر پرورش شخصیت، انضباط، تقویت روحیه و مطالعه کتابهای سنتی اسلامی (کتاب کُنینگ) متمرکز است. سازماندهی شامل رئیس مدرسه، اساتید (استادان دینی)، مدیران و کارکنان روابط عمومی است. اجرا شامل هدایت شخصیتی، انضباط سازمانی، مشارکت اجتماعی جمعیه، الگوسازی و مهارتآموزی دامپروری است. نظارت از طریق پایش رفتار و رعایت قوانین و همچنین اعمال تنبیهات آموزشی صورت میگیرد. (۲) موانع موجود شامل دشواری در نهادینهسازی انضباط، تعداد محدود مدیران، مشکلات سازگاری دانشآموزان جدید، مشکلات رفتاری دانشآموزان و کمبود امکانات و زیرساختها است. (۳) تلاشهای صورتگرفته شامل هدایت مستمر شخصیت و انضباط، اعمال تنبیهات آموزشی، تقویت برنامههای مذهبی، ارائه تحصیل رایگان، توسعه مهارتهای دامپروری و ایجاد محیطی راحت میباشد. مدیریت مؤثر به اثبات رسیده است که علاقهمندی داوطلبان را از طریق تجارب مثبت دانشآموزان و برنامههایی که با نیازهای جامعه همراستا هستند، افزایش میدهد.
Penelitian ini bertujuan untuk mendeskripsikan strategi kepala sekolah dalam mendukung efektivitas penerapan Full Day School di SMAN 12 Tanjung Jabung Barat yang meliputi perumusan, pelaksanaan, evaluasi strategi, serta faktor pendukung dan penghambat. Penelitian ini dilakukan di SMAN 12 Tanjung Jabung Barat. Penelitian ini menggunakan pendekatan kualitatif dengan jenis studi kasus, dengan subjek kepala sekolah, wakil kepala sekolah bidang kurikulum, guru, dan siswa. Teknik pengumpulan data dilakukan melalui wawancara, observasi, dan dokumentasi, serta diuji dengan triangulasi sumber dan teknik. Hasil penelitian menunjukkan bahwa proses perumusan strategi kepala sekolah dilakukan secara sistematis dan partisipatif melalui perencanaan pengelolaan waktu belajar, perencanaan kesiapan pendidik, perencanaan pengembangan sarana dan prasarana, serta perencanaan pemerataan layanan pendidikan yang disesuaikan dengan kebutuhan siswa guna menciptakan pembelajaran yang efektif dan merata. Kata Kunci: strategi kepala sekolah, efektivitas, full day school. Abstract: This study aims to describe the principal's strategy in supporting the effectiveness of the Full Day School implementation at SMAN 12 Tanjung Jabung Barat, which includes the formulation, implementation, evaluation of the strategy, as well as supporting and inhibiting factors. This research was conducted at SMAN 12 Tanjung Jabung Barat. This study used a qualitative approach with a case study type, with the subjects of the principal, vice principal for curriculum, teachers, and students. Data collection techniques were carried out through interviews, observation, and documentation, and tested by triangulation of sources and techniques. The results of the study indicate that the principal's strategy formulation process was carried out systematically and participatory through planning learning time management, planning teacher readiness, planning the development of facilities and infrastructure, and planning the equal distribution of educational services tailored to student needs to create effective and equitable learning. Keywords: principal strategy, effectiveness, full day school.
این پژوهش با هدف توصیف استراتژی مدیر مدرسه در حمایت از اثربخشی اجرای مدرسه تماموقت در دبیرستان دولتی شماره ۱۲ تانجونگ جابانگ بارات انجام شده است که شامل فرمولبندی، اجرا، ارزیابی استراتژی و همچنین عوامل حمایتکننده و بازدارنده میشود. این پژوهش در دبیرستان دولتی شماره ۱۲ تانجونگ جابانگ بارات انجام شده است. این مطالعه با رویکرد کیفی و از نوع مطالعه موردی انجام شده و شرکتکنندگان شامل مدیر مدرسه، معاون آموزشی، معلمان و دانشآموزان بودهاند. دادهها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد جمعآوری شده و با استفاده از مثلثسازی منابع و روشها مورد بررسی قرار گرفتهاند. نتایج پژوهش نشان میدهد که فرایند فرمولبندی استراتژی مدیر مدرسه بهصورت نظاممند و مشارکتی از طریق برنامهریزی مدیریت زمان یادگیری، برنامهریزی آمادگی معلمان، برنامهریزی توسعه امکانات و زیرساختها و برنامهریزی توزیع عادلانه خدمات آموزشی متناسب با نیازهای دانشآموزان بهمنظور ایجاد یادگیری اثربخش و عادلانه انجام شده است.
Organizational behavior is one of the important aspects that influences the effectiveness of educational management in schools. The success of an educational institution is not only determined by the availability of facilities and infrastructure but also by how individuals and groups interact in achieving organizational goals. This article discusses the influence of individual and group behavior interactions on the dynamics of educational organizations, the role of job satisfaction in shaping organizational commitment, the significance of work discipline in strengthening professionalism, the importance of individual development in enhancing human resource capacity, and the interrelationship of all elements of organizational behavior in achieving the effectiveness of educational organizations. The discussion indicates that harmonious interactions between individuals and groups can create a positive organizational culture and support the establishment of a conducive work environment. Job satisfaction contributes to the enhancement of organizational commitment, while work discipline serves as an essential foundation for building the professionalism of educators. In addition, individual development plays a strategic role in improving the competence and capacity of educational human resources. All these elements are interconnected and form a system that supports the creation of educational organizations that are effective, productive, and adaptive to the challenges of changing times
رفتار سازمانی یکی از جنبههای مهمی است که بر اثربخشی مدیریت آموزشی در مدارس تأثیر میگذارد. موفقیت یک نهاد آموزشی تنها به وجود امکانات و زیرساختها محدود نمیشود، بلکه به نحوه تعامل افراد و گروهها در دستیابی به اهداف سازمانی نیز بستگی دارد. این مقاله به بررسی تأثیر تعامل رفتار فردی و گروهی بر پویایی سازمانهای آموزشی، نقش رضایت شغلی در شکلدهی تعهد سازمانی، اهمیت انضباط کاری در تقویت حرفهایگری، اهمیت توسعه فردی در ارتقای ظرفیت منابع انسانی و ارتباط متقابل تمامی عناصر رفتار سازمانی در تحقق اثربخشی سازمانهای آموزشی میپردازد. بحثها نشان میدهد که تعاملات هماهنگ میان افراد و گروهها میتواند فرهنگ سازمانی مثبتی ایجاد کند و به شکلگیری محیط کاری مطلوب کمک نماید. رضایت شغلی به افزایش تعهد سازمانی کمک میکند، در حالی که انضباط کاری به عنوان پایهای اساسی برای ساخت حرفهایگری معلمان محسوب میشود. علاوه بر این، توسعه فردی نقش راهبردی در بهبود شایستگی و ظرفیت منابع انسانی آموزشی ایفا میکند. تمامی این عناصر به هم پیوستهاند و سیستمی را تشکیل میدهند که از ایجاد سازمانهای آموزشی اثربخش، مولد و سازگار با چالشهای زمانه حمایت میکند.
This study examines the management of the Teacher Competency Improvement Program at UPT SMA Negeri 10 Jeneponto, describing the processes of planning, organizing, implementing, and supervising/evaluating, as well as identifying the supporting and inhibiting factors in its implementation. This study employed a qualitative approach with a descriptive research design. The research informants consisted of the principal and teachers. Data were collected through observation, interviews, and documentation. Data analysis techniques included data reduction, data presentation, and conclusion drawing, while data validity was ensured through source and technique triangulation. The results showed that the management of the Teacher Competency Improvement Program at UPT SMA Negeri 10 Jeneponto was carried out through the four management functions proposed by George R. Terry, namely planning, organizing, implementing, and supervising/evaluating. Planning was conducted by identifying teachers' competency needs based on learning conditions, supervision results, and professional development needs, adjusted to the school's programs and available resources. Organizing was carried out through assigning teachers according to their areas of expertise, coordination, teacher involvement, and facilitation of participation in professional development programs. Implementation was conducted through the Teacher Professional Education Program (PPG), Subject Teachers' Working Groups (MGMP), training, workshops, and the utilization of digital technology, which resulted in positive changes in teaching practices, such as the use of more varied teaching methods and media and improved classroom management. Supervision/evaluation was conducted through academic supervision, Teacher Performance Assessment (PKG), classroom observation, and evaluation of teachers' competency development as a basis for mentoring and further program development. Supporting factors included support from the school and the Education Office, teacher participation, and the involvement of MGMP, while inhibiting factors included limited budgets and inadequate facilities and infrastructure, particularly technological devices, internet access, and training facilities. To address these challenges, the school implemented priority-setting and optimized the available resources. Thus, the management of the program has been implemented systematically and continuously, although it has not yet been fully optimal due to resource limitations.
این پژوهش به بررسی مدیریت برنامه ارتقاء شایستگی معلمان در UPT SMA Negeri 10 Jeneponto میپردازد و فرآیندهای برنامهریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت/ارزشیابی را توصیف میکند و همچنین عوامل حمایتی و بازدارنده در اجرای آن را شناسایی مینماید. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. مشارکتکنندگان پژوهش شامل مدیر مدرسه و معلمان بودند. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمعآوری شدند. تکنیکهای تحلیل داده شامل کاهش داده، ارائه داده و نتیجهگیری بود و روایی دادهها از طریق مثلثسازی منبع و روش تضمین شد. نتایج نشان داد که مدیریت برنامه ارتقاء شایستگی معلمان در UPT SMA Negeri 10 Jeneponto از طریق چهار وظیفه مدیریتی پیشنهادی George R. Terry، یعنی برنامهریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت/ارزشیابی انجام میشود. برنامهریزی با شناسایی نیازهای شایستگی معلمان بر اساس شرایط یادگیری، نتایج نظارت و نیازهای توسعه حرفهای، متناسب با برنامههای مدرسه و منابع موجود صورت گرفت. سازماندهی از طریق تخصیص معلمان بر اساس حوزه تخصصی، هماهنگی، مشارکت معلمان و تسهیل حضور در برنامههای توسعه حرفهای انجام شد. اجرا از طریق برنامه آموزش حرفهای معلمان (PPG)، گروههای کاری معلمان موضوعی (MGMP)، آموزش، کارگاهها و بهرهگیری از فناوری دیجیتال انجام شد که منجر به تغییرات مثبت در شیوههای تدریس، مانند استفاده از روشها و رسانههای متنوعتر و بهبود مدیریت کلاس گردید. نظارت/ارزشیابی از طریق نظارت آموزشی، ارزیابی عملکرد معلمان (PKG)، مشاهده کلاس و ارزیابی توسعه شایستگی معلمان به عنوان مبنایی برای مشاوره و توسعه بیشتر برنامه انجام شد. عوامل حمایتی شامل حمایت مدرسه و اداره آموزش، مشارکت معلمان و مشارکت MGMP بود، در حالی که عوامل بازدارنده شامل محدودیت بودجه و ناکافی بودن امکانات و زیرساختها، به ویژه تجهیزات فناوری، دسترسی به اینترنت و امکانات آموزشی بود. برای مقابله با این چالشها، مدرسه اولویتبندی و بهینهسازی منابع موجود را اجرا کرد. بنابراین، مدیریت برنامه به صورت نظاممند و مستمر اجرا شده است، هرچند به دلیل محدودیت منابع هنوز به طور کامل بهینه نشده است.
Package C is an equivalency education program at the senior high school level within the non-formal education system, providing learning opportunities for individuals who do not continue their formal education. This study aims to evaluate the implementation of the Package C Program at the Sanggar Kegiatan Belajar (SKB) of Gorontalo City using a qualitative evaluative approach with the CIPP (Context, Input, Process, Product) model. Informants were selected through purposive sampling and consisted of the head of SKB, two tutors, and three learners. Data were collected through observation, interviews, and documentation, and analyzed using the Miles and Huberman model. The results show that the Package C Program meets the needs of the community and is supported by competent tutors, an appropriate curriculum, adequate facilities and infrastructure, and sufficient funding. The learning process is conducted through face-to-face sessions, tutorials, and independent learning, although learner attendance is still affected by work commitments. The program also contributes to improvements in learners' knowledge, skills, self-confidence, and attainment of an equivalency certificate. The program is recommended to develop more flexible learning schedules and utilize technology-based learning media.
برنامه بسته C یک برنامه آموزش معادل در سطح دبیرستان در نظام آموزش غیررسمی است که فرصتهای یادگیری را برای افرادی که تحصیلات رسمی خود را ادامه نمیدهند، فراهم میکند. هدف این پژوهش، ارزیابی اجرای برنامه بسته C در مرکز فعالیتهای یادگیری (SKB) شهر گورونتالو با استفاده از رویکرد ارزیابی کیفی و مدل CIPP (زمینه، ورودی، فرایند، محصول) است. مطلعان از طریق نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند و شامل رئیس SKB، دو مدرس و سه فراگیر بودند. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری و با استفاده از مدل Miles و Huberman تحلیل شدند. نتایج نشان میدهد که برنامه بسته C نیازهای جامعه را برآورده میکند و توسط مدرسان شایسته، برنامه درسی مناسب، امکانات و زیرساختهای کافی و تأمین مالی مناسب پشتیبانی میشود. فرایند یادگیری از طریق جلسات حضوری، آموزشهای فردی و یادگیری مستقل انجام میشود، هرچند حضور فراگیران همچنان تحت تأثیر تعهدات شغلی قرار دارد. این برنامه همچنین به بهبود دانش، مهارتها، اعتماد به نفس و دریافت گواهی معادل توسط فراگیران کمک میکند. توصیه میشود برنامه، زمانبندیهای یادگیری انعطافپذیرتری را توسعه داده و از رسانههای یادگیری مبتنی بر فناوری بهره گیرد.
