Chemistry teaching is still based on traditional methods of memorization and repetition, a consequence of students' difficulty in understanding chemical models when contextualized pedagogical strategies are not employed. In this context, digital games emerge as a promising alternative to make teaching more dynamic, interactive, and accessible. This qualitative study aimed to analyze how digital games are perceived and used by undergraduate chemistry students during their training, understanding how this knowledge is articulated with academic productions on the subject. The research was conducted through a bibliographic survey, with a time frame from 2014 to 2024, using the Digital Library of Theses and Dissertations as a database. Additionally, a questionnaire was applied to 72 students of the Chemistry undergraduate course at a Federal University in the Northeast region of Brazil to understand their perceptions of digital games in the educational context. The results indicate that 98.6% of the students recognize the potential of digital games in chemistry learning. According to this result, 69.4% have already used these cultural artifacts to learn chemical concepts, which justifies 79.2% of respondents feeling familiar with this technology, emphasizing the emergence of a more connected society. Conversely, a significant lack of training on the use of Digital Games was identified, due to the absence of subjects addressing this topic in the curricula of Chemistry undergraduate courses that adhere to the Unified Selection System. It is concluded that this study highlights how Digital Games can significantly contribute to improving Chemistry teaching, provided there is adequate teacher training. Thus, it is essential that undergraduate courses include the pedagogical use of Digital Games in their curricula, promoting an educational practice aligned with contemporary demands and available technological possibilities.
The research aimed to examine the effects of gamification environments on university students' achievement, flow experiences, and emotional states. This study utilized a mixed-methods design, incorporating a quasi-experimental approach for the quantitative phase and a phenomenological approach for the qualitative phase. The study group consisted of 80 students (Quizizz, n = 32; Quizlet, n = 48) enrolled in the Educational Psychology course at a state university. Data were collected through the Achievement Test, Flow Experience Scale, and Positive and Negative Affect Scale. Both groups showed significant pre-test to post-test gains in achievement, with no significant difference between the two groups. Flow experience was positively correlated with positive emotion in both groups, but with achievement only in the Quizlet group. In the Quizizz group, achievement was moderately and negatively correlated with negative emotion, whereas no such relationship was found in the Quizlet group. No significant relationship was found between achievement and positive emotion in either group. Qualitative findings revealed that students actively engaged in both environments, reported higher motivation, and found learning more enjoyable. However, they experienced the platforms differently. Quizizz users emphasized excitement through competition and scoring, whereas Quizlet users highlighted confidence gained from repetition and individual progress. Overall, these results indicate that gamification tools led to similar achievement gains, but through different flow and emotional processes.
Quranic memorization learning in early childhood often faces challenges such as short attention spans and boredom caused by monotonous repetition methods, leading to mood fluctuations and low memory retention. Recognizing the importance of laying a solid memorization foundation early on, an instructional strategy that bridges recitation accuracy with children's psychological traits is urgently required. This study aims to analyze teachers’ strategies for integrating the talaqqi/musyāfahah method with a joyful learning approach to improve Qur’an memorization skills among children aged 5–6 years at TKIT Ar-Risalah Samarinda. This descriptive qualitative study employs a teacher-researcher design, in which the researcher independently serves as the sole teacher as well as the primary data collector. The research subjects consisted of 1 main teacher and 16 Class B3 students. Data were collected through direct observation, self-reflection journals, audio-visual recordings, and documentation of mutaba'ah book recapitulations. Data analysis was conducted interactively (reduction, presentation, and conclusion drawing), and its validity was tested through triangulation of techniques and sources. The results showed that memorization planning was arranged gradually (1–2 verses per day) based on differentiation. The learning implementation combined auditory modeling (talaqqi) with game-based learning, kinetic ice-breaking, and positive reinforcement. This integrative strategy was proven to have a significant influence on three indicators: (1) improving the accuracy of makhraj pronunciation and basic tajwid in real-time; (2) fostering children’s confidence and independence in reciting their memorization; and (3) strengthening memorization retention through multisensory engagement without triggering cognitive fatigue. Obstacles in the form of short attention spans and fluctuating moods were successfully eliminated through break time and interactive games. This study concludes that accuracy in Qur’an memorization rules among pre-literacy children is best achieved when aligned with children’s positive emotional regulation needs. ABSTRAK Pembelajaran hafalan Al-Qur'an pada anak usia dini sering kali menghadapi kendala seperti rentang perhatian yang singkat dan kejenuhan akibat metode pengulangan yang monoton, yang memicu fluktuasi mood serta rendahnya retensi ingatan anak. Mengingat pentingnya penanaman fondasi hafalan sejak dini, diperlukan strategi pembelajaran yang mampu menjembatani presisi kaidah bacaan dengan karakteristik psikologis anak. Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis strategi guru dalam mengintegrasikan metode talaqqi/musyāfahah dengan pendekatan pembelajaran yang menyenangkan (joyful learning) guna meningkatkan kemampuan hafalan Al-Qur’an anak usia 5–6 tahun di TKIT Ar-Risalah Samarinda. Penelitian kualitatif deskriptif ini menggunakan desain teacher researcher, di mana peneliti bertindak mandiri sebagai pengajar tunggal sekaligus pengumpul data utama. Subjek penelitian meliputi 1 orang guru utama dan 16 peserta didik Kelas B3. Data dikumpulkan melalui observasi langsung, jurnal refleksi diri, rekaman audio-visual, dan dokumentasi rekapitulasi buku mutaba'ah. Analisis data dilakukan secara interaktif (reduksi, penyajian, dan penarikan kesimpulan) serta diuji keabsahannya melalui triangulasi teknik dan sumber. Hasil penelitian menunjukkan bahwa perencanaan hafalan disusun secara bertahap (1–2 ayat per hari) berbasis diferensiasi. Pelaksanaan pembelajaran memadukan pemodelan auditori (talaqqi) dengan game-based learning, ice breaking kinetik, dan positive reinforcement. Strategi integratif ini terbukti memberikan pengaruh signifikan terhadap tiga indikator: (1) meningkatkan akurasi pelafalan makhraj dan tajwid dasar secara real-time; (2) menumbuhkan keberanian serta kemandirian anak dalam menyetorkan hafalan; dan (3) memperkuat retensi daya rekat hafalan melalui keterlibatan multisensorik tanpa memicu kelelahan kognitif. Hambatan berupa rentang perhatian yang singkat dan mood fluktuatif berhasil dieliminasi melalui pemberian jeda (break time) dan permainan interaktif. Penelitian ini menyimpulkan bahwa ketepatan kaidah hafalan Al-Qur’an pada anak usia pra-literasi dapat dicapai secara optimal apabila diselaraskan dengan kebutuhan regulasi emosi positif anak.
This study aims to describe the extracurricular Plate Dance activities at SMP Negeri 26 Padang. This type of research is qualitative with a descriptive method. The research instrument is the researcher themselves, assisted by supporting instruments such as stationery and a camera. Data was collected through literature study, observation, interviews, and documentation. The steps of data analysis were carried out through data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results of the study show that the extracurricular Plate Dance activities at SMP Negeri 26 Padang have been carried out well according to the training program prepared by the supervisor. The activity planning includes setting activity goals, preparing a training program, determining the training schedule, providing facilities and infrastructure, and determining the students and supervisors involved. The training was carried out gradually through the introduction of the Plate Dance, exercises in movement variations I, II, and III, repetition of movements, and evaluation before the performance. The extracurricular activity is held once a week, every Friday after classes is over. The factors supporting this activity are the active role of the instructor, the enthusiasm of the students, and the availability of adequate facilities and infrastructure. The obstacles found were differences in students' abilities in mastering the Plate Dance movements. Based on the evaluation results, the students' abilities improved at each meeting, allowing them to perform the Plate Dance well during school performances.
هدف این پژوهش توصیف فعالیتهای فوقبرنامه رقص پلات در دبیرستان دولتی شماره ۲۶ پادانگ است. نوع این پژوهش کیفی با روش توصیفی است. ابزار پژوهش خود پژوهشگر است که توسط ابزارهای کمکی مانند نوشتافزار و دوربین یاری میشود. دادهها از طریق مطالعه کتابخانهای، مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری شدهاند. مراحل تحلیل دادهها از طریق گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجهگیری انجام شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که فعالیتهای فوقبرنامه رقص پلات در دبیرستان دولتی شماره ۲۶ پادانگ مطابق با برنامه آموزشی تهیهشده توسط سرپرست بهخوبی اجرا شده است. برنامهریزی فعالیت شامل تعیین اهداف فعالیت، تهیه برنامه آموزشی، تعیین زمانبندی تمرینات، فراهمکردن امکانات و زیرساختها و تعیین دانشآموزان و سرپرستان مشارکتکننده است. تمرینات بهصورت تدریجی از طریق معرفی رقص پلات، تمرین حرکات متنوع I، II و III، تکرار حرکات و ارزیابی پیش از اجرا انجام شده است. این فعالیت فوقبرنامه هفتهای یکبار، هر جمعه پس از پایان کلاسها برگزار میشود. عوامل حمایتکننده این فعالیت نقش فعال مربی، اشتیاق دانشآموزان و وجود امکانات و زیرساختهای مناسب است. موانع موجود تفاوت در توانایی دانشآموزان در تسلط بر حرکات رقص پلات بود. بر اساس نتایج ارزیابی، توانایی دانشآموزان در هر جلسه بهبود یافته و آنها توانستند رقص پلات را در اجراهای مدرسه بهخوبی اجرا کنند.
The rapid development of digital technology has created opportunities to support Hifz al-Quran education through digital memorisation applications, interactive multimedia, online learning platforms and emerging artificial intelligence (AI) tools. However, the extent to which these technologies improve measurable Hifz outcomes remains unclear. This systematic literature review examined the roles, forms and reported effects of digital innovation in Tahfiz education. Searches were conducted in Scopus, Web of Science, Google Scholar and MyJurnal for studies published between 2020 and July 2026 in English or Malay. The manuscript records 280 identified records, of which 75 duplicates were removed; 205 records were screened, 50 full texts were assessed, and 24 studies were included in the synthesis. Thematic synthesis organised the literature into four dimensions: digital memorisation applications, interactive multimedia, digital learning platforms and AI. Across the included literature, digital tools were reported to support access to resources, repetition and murajaah, motivation, learner autonomy, monitoring and continuity of learning. Nevertheless, the evidence presented is more consistent for learning support and learner perceptions than for demonstrable improvements in memorisation accuracy, tasmi’ fluency, memorisation quantity or retention. Digital tools should therefore complement, rather than replace, teacher-guided talaqqi, musyafahah, tasmi’ and murajaah. The review identifies a need for transparent quality appraisal and further empirical studies using clearly defined Hifz outcome measures.
توسعهٔ سریع فناوری دیجیتال فرصتهایی را برای حمایت از آموزش حفظ قرآن از طریق برنامههای دیجیتال حفظ، چندرسانهای تعاملی، پلتفرمهای یادگیری آنلاین و ابزارهای نوظهور هوش مصنوعی (AI) فراهم کرده است. با این حال، میزان تأثیر این فناوریها بر بهبود نتایج قابل سنجش حفظ قرآن همچنان نامشخص است. این مرور نظاممند ادبیات، نقشها، اشکال و اثرات گزارششدهٔ نوآوری دیجیتال در آموزش تحفیظ را بررسی کرده است. جستجوها در پایگاههای Scopus، Web of Science، Google Scholar و MyJurnal برای مطالعات منتشرشده بین سالهای 2020 تا ژوئیهٔ 2026 به زبان انگلیسی یا مالایی انجام شد. در این مقاله، 280 رکورد شناسایی شد که پس از حذف 75 مورد تکراری، 205 رکورد غربالگری شد، 50 متن کامل ارزیابی گردید و 24 مطالعه در سنتز نهایی گنجانده شد. سنتز موضوعی، ادبیات را در چهار بُعد سازماندهی کرد: برنامههای دیجیتال حفظ، چندرسانهای تعاملی، پلتفرمهای یادگیری دیجیتال و هوش مصنوعی. در سراسر مطالعات مورد بررسی، گزارش شده است که ابزارهای دیجیتال از دسترسی به منابع، تکرار و مرور (مراجعه)، انگیزش، خودمختاری یادگیرنده، پایش و تداوم یادگیری حمایت میکنند. با این حال، شواهد ارائهشده بیشتر در زمینهٔ حمایت از یادگیری و ادراکات یادگیرندگان منسجم است تا بهبودهای قابل اثبات در دقت حفظ، روانی تسميع، کمیت حفظ یا نگهداری مطالب. بنابراین، ابزارهای دیجیتال باید مکمل، و نه جایگزین، آموزش معلممحور تلقی، مشافهه، تسميع و مراجعه باشند. این مرور، نیاز به ارزیابی شفاف کیفیت و مطالعات تجربی بیشتر با شاخصهای خروجی حفظ بهوضوح تعریفشده را شناسایی میکند.
This study aims to describe the implementation of gratitude habituation (pembiasaan bersyukur) in early childhood at TK Negeri 2 Pagar Alam, identify supporting and inhibiting factors, and analyze the implications for children's religious and moral development. A qualitative case study approach was employed, with data collected through participant observation, semi-structured interviews with teachers and the school principal, and documentation analysis. Data were analyzed using the Miles and Huberman interactive model, complemented by triangulation to ensure validity. The findings reveal that gratitude habituation is implemented through three main pathways: (1) structured daily routines including morning prayers (doa pagi), the recitation of Asmaul Husna, and thanksgiving expressions (Alhamdulillah) before and after activities; (2) teacher role modeling through spontaneous expressions of gratitude and verbal reinforcement; and (3) contextual integration through storytelling, singing, and sharing activities (berbagi). The habituation process follows a gradual pattern of recognition (mengenal), repetition (mengulang), internalization (menghayati), and spontaneous expression. Supporting factors include consistent teacher commitment, a supportive school culture, and parental collaboration. Inhibiting factors encompass children's developmental variability, limited media resources, and inconsistent home reinforcement. This study contributes to the literature on Islamic character education in early childhood and offers practical implications for kindergarten practitioners in Muslim-majority contexts.
هدف این پژوهش توصیف اجرای عادتدهی به شکرگزاری در اوایل کودکی در دبستان دولتی شماره ۲ پاگار آلام، شناسایی عوامل تسهیلکننده و بازدارنده، و تحلیل پیامدهای آن برای رشد دینی و اخلاقی کودکان است. این پژوهش با رویکرد کیفی مطالعه موردی انجام شده است و دادهها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبههای نیمهساختاریافته با معلمان و مدیر مدرسه، و تحلیل اسناد گردآوری شدهاند. تحلیل دادهها با استفاده از مدل تعاملی مایلز و هابرمن و تکمیل آن با مثلثسازی به منظور اطمینان از روایی صورت گرفته است. یافتهها نشان میدهد که عادتدهی به شکرگزاری از طریق سه مسیر اصلی اجرا میشود: (۱) روالهای ساختاریافته روزانه شامل دعای صبح، قرائت اسماالحسنی و بیان عبارات شکرگزاری (الحمدلله) پیش و پس از فعالیتها؛ (۲) الگوپذیری از معلم از طریق ابرازهای خودجوش شکرگزاری و تقویت کلامی؛ و (۳) ادغام زمینهای از طریق قصهگویی، آوازخوانی و فعالیتهای اشتراکی (بربگی). فرایند عادتدهی به صورت تدریجی شامل شناخت، تکرار، درونسازی و ابراز خودجوش دنبال میشود. عوامل تسهیلکننده شامل تعهد مستمر معلمان، فرهنگ حمایتی مدرسه و همکاری والدین است. عوامل بازدارنده شامل تفاوتهای رشدی کودکان، محدودیت منابع رسانهای و عدم تقویت منسجم در خانه میباشد. این پژوهش به ادبیات آموزش شخصیت اسلامی در اوایل کودکی افزوده و پیامدهای عملی برای مربیان مهدکودک در زمینههای با اکثریت مسلمان ارائه میدهد.
Although corrective feedback has been widely studied in EFL contexts, limited research has examined how specific types of classroom feedback relate to non-English major students’ growth-oriented learning behavior (GOLB), particularly in higher education. Previous research has tended to emphasize linguistic accuracy, with less attention to the affective, motivational, and behavioral processes through which learners receive and use feedback. To address this gap, this quantitatively driven convergent mixed-methods study investigated non-English major EFL students’ perceptions of different types of feedback and their perceived contributions to GOLB. Quantitative and qualitative data were collected from 598 non-English major university students in Thailand. The quantitative phase examined 10 feedback types across four dimensions of GOLB: motivation to improve, learning from mistakes, willingness to apply feedback, and persistence and effort. The qualitative phase analyzed responses to open-ended questionnaire items to contextualize the statistical results. Based entirely on participants’ self-reported perceptions, the findings revealed a clear preference for positive reinforcement, delayed feedback, and explicit correction. Participants rated these three types as receiving higher mean ratings for their motivation, confidence, and intended engagement with feedback than repetition, metalinguistic feedback, and self-correction. Positive reinforcement emerged as the most consistently valued feedback type across all four dimensions. Qualitative findings further showed that students preferred feedback that was encouraging, clear, actionable, and accessible, with many favoring feedback delivered in both Thai and English. The findings suggest that effective feedback is not only corrective but also affectively supportive, cognitively accessible, and linguistically responsive to learners’ needs. The study concludes by proposing the 3C2A Feedback Guideline as a provisional, data-informed framework for learner-responsive feedback in non-English major EFL classrooms.
اگرچه بازخورد اصلاحی به طور گستردهای در زمینههای آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) مورد مطالعه قرار گرفته است، پژوهشهای محدودی به بررسی ارتباط انواع خاصی از بازخورد کلاسی با رفتار یادگیری رشدمحور (GOLB) دانشجویان غیررشتهای زبان انگلیسی، به ویژه در آموزش عالی، پرداختهاند. پژوهشهای پیشین عمدتاً بر دقت زبانی تأکید داشتهاند و به فرایندهای عاطفی، انگیزشی و رفتاری که زبانآموزان از طریق آنها بازخورد را دریافت و استفاده میکنند، کمتر توجه شده است. به منظور رفع این خلأ، این مطالعه کمّیمحور با روش آمیخته همگرا به بررسی ادراکات دانشجویان غیررشتهای EFL نسبت به انواع مختلف بازخورد و نقش ادراکشده آنها در GOLB پرداخت. دادههای کمّی و کیفی از ۵۹۸ دانشجوی غیررشتهای دانشگاهی در تایلند گردآوری شد. در مرحله کمّی، ۱۰ نوع بازخورد در چهار بُعد GOLB شامل انگیزه برای پیشرفت، یادگیری از اشتباهات، تمایل به بهکارگیری بازخورد و پایداری و تلاش مورد بررسی قرار گرفت. در مرحله کیفی، پاسخهای مربوط به پرسشهای بازپاسخ پرسشنامه برای زمینهمند کردن نتایج آماری تحلیل شد. یافتهها که کاملاً مبتنی بر ادراکات خودگزارشدهی شرکتکنندگان بود، ترجیح آشکاری را نسبت به تقویت مثبت، بازخورد تأخیری و اصلاح صریح نشان داد. شرکتکنندگان این سه نوع بازخورد را از نظر انگیزه، اعتماد به نفس و مشارکت مورد انتظار با بازخورد، بالاتر از تکرار، بازخورد فرازبانی و خوداصلاحی ارزیابی کردند. تقویت مثبت به عنوان ارزشمندترین نوع بازخورد در تمامی چهار بُعد ظاهر شد. یافتههای کیفی نیز نشان داد که دانشجویان بازخوردی را ترجیح میدهند که تشویقکننده، شفاف، قابل اجرا و در دسترس باشد و بسیاری بازخورد ارائهشده به هر دو زبان تایلندی و انگلیسی را ترجیح میدادند. یافتهها حاکی از آن است که بازخورد مؤثر نه تنها اصلاحی، بلکه از نظر عاطفی حمایتکننده، از نظر شناختی قابل دسترس و از نظر زبانی پاسخگو به نیازهای زبانآموزان است. مطالعه با پیشنهاد راهنمای بازخورد 3C2A به عنوان یک چارچوب موقت و مبتنی بر داده برای بازخورد پاسخگو به زبانآموز در کلاسهای EFL غیررشتهای به پایان میرسد.
This research is motivated by the need for inclusive schools to provide Islamic Religious Education (PAI) learning that accommodates the diverse characteristics of students, including students with autism as children with special needs. PAI learning for autistic students requires strategies tailored to their communication abilities, concentration, behavior, social interaction, and pace of understanding. This study aims to analyze PAI teachers’ learning strategies for autistic students, examine their implications for students’ learning outcomes and development, and identify supporting and inhibiting factors in their implementation at SDN Mentikan 1 Mojokerto City. This study employed a qualitative approach with a case study design. Data were collected through in-depth interviews, observations, and documentation involving the principal, PAI teacher, Special Education Assistant Teacher (GPK), and other parties involved in inclusive education. Data were analyzed using the Miles and Huberman model through data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. Data validity was strengthened through source and technique triangulation. The findings indicate that PAI learning strategies were developed through coordination among the school, PAI teacher, GPK, and parents, supported by curriculum modifications and initial assessments to identify students’ characteristics and needs. The learning process emphasized individualized approaches, verbal stimulation to focus attention, simple and gradual instructions, repetition, hands-on practice, the use of concrete media and videos, and educational games. These strategies had positive implications for students’ engagement in learning, understanding of basic PAI concepts, habituation of prayers, ablution, prayer practices, and moral values, as well as behavioral, emotional, and social interaction development. Supporting factors included teacher competence, the role of the GPK, support from the principal and parents, facilities and infrastructure, and the suitability of methods and media. Inhibiting factors included diverse autism characteristics, communication barriers, unstable concentration and behavior, difficulties in social interaction, limited support personnel, and limited learning time.
این پژوهش با انگیزه نیاز مدارس فراگیر به ارائه آموزش دینی اسلامی (PAI) متناسب با ویژگیهای متنوع دانشآموزان، از جمله دانشآموزان مبتلا به اوتیسم به عنوان کودکان با نیازهای ویژه، انجام شده است. آموزش PAI برای دانشآموزان اوتیستیک نیازمند راهبردهایی متناسب با تواناییهای ارتباطی، تمرکز، رفتار، تعامل اجتماعی و سرعت درک آنها است. هدف این مطالعه تحلیل راهبردهای تدریس معلمان PAI برای دانشآموزان اوتیستیک، بررسی پیامدهای آن بر نتایج یادگیری و رشد دانشآموزان، و شناسایی عوامل حمایتی و بازدارنده در اجرای آن در دبستان دولتی منتیکان ۱ شهر موجوکرتو میباشد. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شده است. دادهها از طریق مصاحبههای عمیق، مشاهده و مستندسازی با مشارکت مدیر مدرسه، معلم PAI، معلم یار آموزش ویژه (GPK) و سایر افراد مرتبط با آموزش فراگیر گردآوری شد. تحلیل دادهها با استفاده از مدل مایلز و هابرمن از طریق تلخیص دادهها، نمایش دادهها و نتیجهگیری و تأیید انجام گرفت. روایی دادهها از طریق مثلثسازی منبع و روش تقویت شد. یافتهها نشان داد که راهبردهای آموزش PAI از طریق هماهنگی میان مدرسه، معلم PAI، GPK و والدین، با حمایت اصلاحات برنامه درسی و ارزیابی اولیه برای شناسایی ویژگیها و نیازهای دانشآموزان توسعه یافته است. فرایند یادگیری بر رویکردهای فردی، تحریک کلامی برای تمرکز، دستورالعملهای ساده و تدریجی، تکرار، تمرین عملی، استفاده از رسانههای عینی و ویدئوها و بازیهای آموزشی تأکید داشت. این راهبردها پیامدهای مثبتی بر مشارکت دانشآموزان در یادگیری، درک مفاهیم پایه PAI، عادتدهی به نماز، وضو، تمرینات نماز و ارزشهای اخلاقی، همچنین رشد رفتاری، عاطفی و تعامل اجتماعی داشت. عوامل حمایتی شامل شایستگی معلم، نقش GPK، حمایت مدیر و والدین، امکانات و زیرساختها و تناسب روشها و رسانهها بود. عوامل بازدارنده شامل ویژگیهای متنوع اوتیسم، موانع ارتباطی، تمرکز و رفتار ناپایدار، دشواری در تعامل اجتماعی، محدودیت نیروی پشتیبان و زمان محدود آموزش بود.
Narrative competence is vital for children’s language and cognitive development. Nevertheless, few studies have focused on Chinese-English bilingual children, and even fewer have examined how phonological awareness (PA) is associated with their narrative skills. Using a battery of parallel phonological and narrative tasks in both Chinese and English, this quantitative study examined age-related patterns in narrative skills and their relationship with phonological awareness (PA) in a cross-sectional sample of 106 Chinese-English bilingual children aged three to six. The results indicate age-related increases in children’s narrative skills in both Chinese and English, although the patterns differed across the two languages. Additionally, PA demonstrated significant associations with narrative skills in both languages, including cross-linguistic associations across Chinese and English measures. Specifically, English syllable segmentation and Chinese narrative skills significantly predicted English narrative performance. Meanwhile, Chinese non-word repetition, phoneme segmentation, rhyming discrimination, and English narrative skills predicted Chinese narrative performance. These findings suggest that phonological awareness (PA) is closely associated with bilingual children’s narrative skills, with significant cross-linguistic associations between Chinese and English measures. The study has valuable implications for language teaching and bilingual education, underscoring the importance of fostering PA in early childhood to support narrative development across languages.
شایستگی روایتگری برای رشد زبانی و شناختی کودکان اهمیت اساسی دارد. با این حال، پژوهشهای اندکی بر کودکان دوزبانه چینی-انگلیسی متمرکز شدهاند و تعداد کمتری نیز به بررسی چگونگی ارتباط آگاهی واجی (PA) با مهارتهای روایتگری آنها پرداختهاند. این مطالعه کمی با استفاده از مجموعهای از آزمونهای موازی واجی و روایتگری در هر دو زبان چینی و انگلیسی، الگوهای مرتبط با سن در مهارتهای روایتگری و رابطه آنها با آگاهی واجی (PA) را در یک نمونه مقطعی متشکل از ۱۰۶ کودک دوزبانه چینی-انگلیسی در بازه سنی سه تا شش سال بررسی کرد. نتایج نشان میدهد که مهارتهای روایتگری کودکان در هر دو زبان چینی و انگلیسی با افزایش سن بهبود مییابد، اگرچه این الگوها در دو زبان متفاوت است. افزون بر این، آگاهی واجی ارتباط معناداری با مهارتهای روایتگری در هر دو زبان نشان داد، از جمله ارتباطات میانزبانی میان سنجههای چینی و انگلیسی. به طور مشخص، قطعهبندی هجا در زبان انگلیسی و مهارتهای روایتگری چینی، عملکرد روایتگری انگلیسی را به طور معناداری پیشبینی کردند. در همین حال، تکرار واژههای بیمعنی چینی، قطعهبندی واجی، تمایز قافیه و مهارتهای روایتگری انگلیسی، عملکرد روایتگری چینی را پیشبینی کردند. این یافتهها نشان میدهد که آگاهی واجی (PA) ارتباط نزدیکی با مهارتهای روایتگری کودکان دوزبانه دارد و ارتباطات میانزبانی معناداری میان سنجههای چینی و انگلیسی وجود دارد. این مطالعه پیامدهای ارزشمندی برای آموزش زبان و آموزش دوزبانه دارد و بر اهمیت تقویت آگاهی واجی در اوایل کودکی به منظور حمایت از رشد روایتگری در زبانهای مختلف تأکید میکند.
This study aims to analyze the application of rewards and punishments on the motivation of students in memorizing the Qur'an at TPQ Nurul Islam, Payabenua village, using a Qur'anic values approach. The research method used is descriptive qualitative through observation, interviews, and documentation. The results of the study show that rewards, both non-material (praise, appreciation, recognition, and trust from teachers) and material (gifts, certificates, or incentives), are effective in increasing the intrinsic and extrinsic motivation of students. Non-material rewards foster self-confidence, inner satisfaction, and love for the Qur'an, while material rewards serve as an initial trigger for motivation with certain limitations so as not to diminish sincerity. Meanwhile, punishment in memorizing the Qur'an is applied in an educational and constructive manner, such as verbal reprimands, repetition of memorization, additional targets, and measured restrictions on rest time. Proportional application that takes into account the psychological condition of students has been proven to increase discipline, responsibility, and awareness in maintaining memorization, while inappropriate punishment can cause fear and decrease motivation. Meanwhile, the application of rewards and punishments is based on the principles of targhib and tarhib, as well as Qur'anic values such as justice, patience, compassion, exemplary behavior, education, and sincerity. Thus, these two approaches not only function as tools for controlling behavior, but also as means of shaping the Qur'anic character and spirituality of students, thereby significantly increasing their motivation to memorize the Qur'an
هدف این پژوهش تحلیل کاربرد پاداش و تنبیه بر انگیزش دانشآموزان در حفظ قرآن در مؤسسه TPQ Nurul Islam، روستای Payabenua با رویکرد ارزشهای قرآنی است. روش پژوهش مورد استفاده، کیفی توصیفی از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی میباشد. نتایج پژوهش نشان میدهد که پاداشها، چه غیرمادی (تشویق، قدردانی، به رسمیت شناختن و اعتماد معلمان) و چه مادی (هدایا، گواهینامهها یا مشوقها)، در افزایش انگیزش درونی و بیرونی دانشآموزان مؤثر هستند. پاداشهای غیرمادی موجب تقویت اعتماد به نفس، رضایت درونی و عشق به قرآن میشوند، در حالی که پاداشهای مادی به عنوان محرک اولیه انگیزش با محدودیتهایی خاص به کار میروند تا از کاهش اخلاص جلوگیری شود. از سوی دیگر، تنبیه در حفظ قرآن به شیوهای آموزشی و سازنده اعمال میشود؛ مانند تذکر شفاهی، تکرار حفظیات، تعیین اهداف اضافی و محدودیتهای سنجیده در زمان استراحت. کاربرد متناسب که شرایط روانشناختی دانشآموزان را در نظر میگیرد، به اثبات رسیده که موجب افزایش نظم، مسئولیتپذیری و آگاهی در حفظ محفوظات میشود، در حالی که تنبیه نامناسب میتواند باعث ترس و کاهش انگیزش گردد. همچنین، کاربرد پاداش و تنبیه مبتنی بر اصول ترغیب و ترهیب و ارزشهای قرآنی همچون عدالت، صبر، شفقت، رفتار الگویی، تربیت و اخلاص است. بنابراین، این دو رویکرد نه تنها به عنوان ابزار کنترل رفتار، بلکه به عنوان وسیلهای برای شکلدهی شخصیت و معنویت قرآنی دانشآموزان عمل میکنند و به طور معناداری انگیزش آنان را برای حفظ قرآن افزایش میدهند.
This study aims to analyze the effectiveness of the talaqqi method in shaping the character of students at MIN 4 Tanjung Balai, viewed from the perspective of Tafsir Al-Misbah on QS. Al-Alaq verses 1–5 and QS. Al-Qiyamah verses 16–19. This research uses a descriptive qualitative approach, with primary data obtained through in-depth interviews with Al-Quran teachers and secondary data from a literature study of Tafsir Al-Misbah. The data were analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing, combined with a simple thematic interpretation approach. The results show that the talaqqi method, through the stages of modeling, listening, imitating, and repetition, contributes to the development of discipline, patience, responsibility, religiosity, and attentiveness among students, although it still faces challenges related to individual differences in ability and limited instructional time. The study of Tafsir Al-Misbah reinforces these findings, in which the meaning of iqra in QS. Al-Alaq is understood as a process of learning as well as teaching, while the principle of listening before reading without haste in QS. Al-Qiyamah is consistent with the talaqqi procedure. Thus, the talaqqi method has a relevant theological foundation as an effective means of developing students' religious character based on Qur'anic values.
هدف این پژوهش، تحلیل اثربخشی روش تلقی در شکلدهی به شخصیت دانشآموزان مدرسه MIN 4 تانجونگ بالای از منظر تفسیر المیزان بر سوره علق آیات ۱ تا ۵ و سوره قیامه آیات ۱۶ تا ۱۹ است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است و دادههای اولیه از طریق مصاحبههای عمیق با معلمان قرآن و دادههای ثانویه از طریق مطالعه کتابخانهای تفسیر المیزان گردآوری شدهاند. دادهها با استفاده از کاهش داده، ارائه داده و نتیجهگیری، همراه با رویکرد تفسیر موضوعی ساده، تحلیل شدند. نتایج نشان میدهد که روش تلقی از طریق مراحل الگوسازی، شنیدن، تقلید و تکرار، در رشد نظم، صبر، مسئولیتپذیری، دینداری و توجه دانشآموزان مؤثر است، هرچند با چالشهایی مانند تفاوتهای فردی در توانایی و محدودیت زمان آموزش مواجه است. مطالعه تفسیر المیزان این یافتهها را تقویت میکند؛ بهگونهای که معنای «اقرأ» در سوره علق به عنوان فرایند یادگیری و آموزش درک میشود و اصل شنیدن پیش از خواندن و پرهیز از شتابزدگی در سوره قیامه با رویه تلقی همراستا است. بنابراین، روش تلقی دارای مبنای الهیاتی مرتبط و ابزاری مؤثر برای پرورش شخصیت دینی دانشآموزان بر اساس ارزشهای قرآنی است.
Abstract The Tahfidz program at Madrasah Al-Barokah faced challenges related to Qur’anic recitation quality, particularly the accuracy of makharijul huruf and tajwid application, as well as limited structured mentoring. This community service program employed a Service Learning approach for 13 days, from 21 February to 5 March 2026. Attendance in madrasah learning sessions ranged from 18 to 35 children, while broader community activities involved up to 100 participants depending on the activity. The program included needs observation, halaqah grouping, tahfidz and tahsin mentoring through talaqqi, recitation submission and repetition, memorization evaluation, and student reflection. Observations during implementation indicated improvements in pronunciation accuracy and memorization fluency, accompanied by greater student engagement. University students also gained practical teaching and community-interaction experience through the reflective Service Learning process. The program demonstrates the value of structured mentoring, although complete individual achievement data and long-term memorization retention measurements were not available.
برنامه حفظ در مدرسه البرکه با چالشهایی در زمینه کیفیت قرائت قرآن، بهویژه دقت در مخارج الحروف و اجرای قواعد تجوید، همچنین محدودیت در راهنمایی ساختاریافته مواجه بود. این برنامه خدمترسانی به جامعه با رویکرد یادگیری خدمتمحور به مدت ۱۳ روز، از ۲۱ فوریه تا ۵ مارس ۲۰۲۶ اجرا شد. حضور دانشآموزان در جلسات آموزشی مدرسه بین ۱۸ تا ۳۵ کودک متغیر بود و فعالیتهای گستردهتر اجتماعی بسته به نوع فعالیت تا ۱۰۰ شرکتکننده را دربر میگرفت. برنامه شامل مشاهده نیازها، گروهبندی حلقهها، راهنمایی در حفظ و بهبود قرائت از طریق تلقی، ارائه و تکرار قرائت، ارزیابی حفظ و بازتاب دانشآموزان بود. مشاهدات حین اجرا نشاندهنده بهبود در دقت تلفظ و روانی حفظ، همراه با افزایش مشارکت دانشآموزان بود. دانشجویان دانشگاه نیز از طریق فرایند بازتابی یادگیری خدمتمحور، تجربه عملی تدریس و تعامل با جامعه را کسب کردند. این برنامه ارزش راهنمایی ساختاریافته را نشان میدهد، هرچند دادههای کامل مربوط به دستاوردهای فردی و سنجش ماندگاری بلندمدت حفظ در دسترس نبود.
The implementation of Kurikulum Merdeka has encouraged teachers to adopt innovative teaching and assessment practices that support student-centered learning and 21st-century competencies. However, teachers continue to face challenges in adapting instructional strategies and assessment approaches to accommodate diverse student characteristics and learning needs. This study aimed to investigate the strategies used by English teachers in teaching and assessing students under the implementation of Kurikulum Merdeka in elementary schools. The study employed a qualitative case study design involving two English teachers who also served as homeroom teachers in Grade IV and V at SDN 13 Sesetan. Data were collected through classroom observations, interviews, and document analysis. The findings revealed that teachers utilized Alur Tujuan Pembelajaran (ATP) as the basis for instructional planning and implemented various teaching strategies, including drilling, oral repetition, dictation, multimodal instruction, contextual learning, visual media utilization, and collaborative learning activities. Assessment practices consisted of formative and summative approaches through observation, checklists, peer assessment, teacher feedback, assignments, and end-of-unit evaluations. Despite challenges related to heterogeneous student abilities, teachers demonstrated adaptability by integrating diverse instructional and assessment techniques. The study concludes that the successful implementation of Kurikulum Merdeka in English classrooms depends on teachers’ pedagogical flexibility, effective assessment literacy, and the use of student-centered learning strategies.
اجرای Kurikulum Merdeka معلمان را به اتخاذ شیوههای نوآورانه در آموزش و ارزشیابی که از یادگیری دانشآموزمحور و شایستگیهای قرن بیستویکم حمایت میکند، ترغیب کرده است. با این حال، معلمان همچنان با چالشهایی در سازگار کردن راهبردهای تدریس و رویکردهای ارزشیابی برای پاسخگویی به ویژگیها و نیازهای یادگیری متنوع دانشآموزان مواجه هستند. هدف این پژوهش بررسی راهبردهای مورد استفاده معلمان زبان انگلیسی در آموزش و ارزشیابی دانشآموزان تحت اجرای Kurikulum Merdeka در مدارس ابتدایی بود. این پژوهش با استفاده از طرح مطالعه موردی کیفی و با مشارکت دو معلم زبان انگلیسی که همزمان به عنوان معلمان پایه در کلاسهای چهارم و پنجم SDN 13 Sesetan فعالیت داشتند، انجام شد. دادهها از طریق مشاهده کلاس، مصاحبه و تحلیل اسناد گردآوری شد. یافتهها نشان داد که معلمان از Alur Tujuan Pembelajaran (ATP) به عنوان مبنای برنامهریزی آموزشی استفاده کرده و راهبردهای متنوعی از جمله تمرین تکراری، تکرار شفاهی، دیکته، آموزش چندوجهی، یادگیری زمینهمحور، بهرهگیری از رسانههای بصری و فعالیتهای یادگیری مشارکتی را به کار بردند. شیوههای ارزشیابی شامل رویکردهای تکوینی و پایانی از طریق مشاهده، چکلیست، ارزشیابی همتایان، بازخورد معلم، تکالیف و ارزشیابیهای پایان واحد بود. علیرغم چالشهای مرتبط با تواناییهای ناهمگون دانشآموزان، معلمان با ادغام فنون متنوع آموزشی و ارزشیابی، سازگاری خود را نشان دادند. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که اجرای موفق Kurikulum Merdeka در کلاسهای زبان انگلیسی وابسته به انعطافپذیری آموزشی معلمان، سواد ارزشیابی مؤثر و استفاده از راهبردهای یادگیری دانشآموزمحور است.
Introduction Young learners require repeated exposure, active participation, and sufficient time-on-task to develop vocabulary and oral language competence in Kazakh and Russian. Traditional primary classrooms, however, may not provide every pupil with frequent vocabulary repetition, immediate feedback, and equal opportunities for oral participation. This study examined the short-term effectiveness of the BalaTalk digital learning platform as a supplementary tool for language practice among third-grade pupils in Kazakhstan. Methods A quasi-experimental pre-test/post-test control group design was employed with 75 pupils from six intact classes across three schools. The intervention lasted one school week. Pupils in the experimental group used BalaTalk for 15-20 minutes per day during regular lessons, whereas pupils in the control group received traditional instruction without the platform. The assessed outcomes included vocabulary performance, oral speaking task performance evaluated using an analytical speaking rubric, and behavioral engagement operationalized as time-on-task. Teacher questionnaire responses and written parent feedback were collected as supplementary qualitative evidence. Results Compared with the control group, the experimental group demonstrated larger immediate gains in vocabulary performance, oral speaking task performance, and time-on-task. Teacher and parent feedback also indicated increased pupil interest, greater willingness to repeat words, and more active participation in short language-learning tasks. Discussion The findings suggest that short, multimodal, teacher-guided digital microtasks may facilitate immediate lexical activation, oral participation, and behavioral engagement in primary language classrooms. The study contributes to digital language learning research by examining a locally developed platform in a Kazakh-Russian bilingual school context and by integrating vocabulary, oral task performance, and time-on-task within a single classroom-based intervention. However, because the intervention lasted only one week and intact classes were assigned to the study conditions, the findings should be interpreted as exploratory evidence of short-term effectiveness rather than proof of sustained language development.
مقدمه: زبانآموزان خردسال برای توسعه واژگان و شایستگی گفتاری در زبانهای قزاقی و روسی نیازمند مواجهه مکرر، مشارکت فعال و صرف زمان کافی برای انجام تکالیف هستند. با این حال، کلاسهای سنتی ابتدایی ممکن است فرصت تکرار واژگان، بازخورد فوری و فرصتهای برابر برای مشارکت شفاهی را برای هر دانشآموز فراهم نکنند. این پژوهش اثربخشی کوتاهمدت بستر یادگیری دیجیتال BalaTalk را به عنوان ابزاری مکمل برای تمرین زبان در میان دانشآموزان پایه سوم در قزاقستان مورد بررسی قرار داد. روشها: طرح شبهآزمایشی پیشآزمون/پسآزمون با گروه کنترل با مشارکت ۷۵ دانشآموز از شش کلاس مجزا در سه مدرسه اجرا شد. مداخله به مدت یک هفته تحصیلی ادامه داشت. دانشآموزان گروه آزمایش روزانه به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه در طول کلاسهای عادی از BalaTalk استفاده کردند، در حالی که دانشآموزان گروه کنترل آموزش سنتی بدون این بستر را دریافت نمودند. نتایج ارزیابی شامل عملکرد واژگانی، عملکرد در تکلیف گفتاری شفاهی (ارزیابیشده با استفاده از یک روبریک تحلیلی گفتار) و مشارکت رفتاری (عملیاتیشده به عنوان زمان صرفشده بر روی تکلیف) بود. پاسخهای پرسشنامه معلمان و بازخورد کتبی والدین به عنوان شواهد کیفی مکمل جمعآوری شد. نتایج: در مقایسه با گروه کنترل، گروه آزمایش پیشرفت بیشتری در عملکرد واژگانی، عملکرد تکلیف گفتاری شفاهی و زمان صرفشده بر روی تکلیف نشان داد. بازخورد معلمان و والدین نیز افزایش علاقه دانشآموزان، تمایل بیشتر به تکرار واژگان و مشارکت فعالتر در تکالیف کوتاه یادگیری زبان را نشان داد. بحث: یافتهها حاکی از آن است که ریزتکالیف دیجیتال چندرسانهای کوتاهمدت با هدایت معلم میتواند فعالسازی فوری واژگان، مشارکت شفاهی و درگیری رفتاری را در کلاسهای زبان ابتدایی تسهیل کند. این پژوهش با بررسی یک بستر محلی توسعهیافته در زمینه مدرسه دوزبانه قزاقی-روسی و با ادغام ارزیابی واژگان، عملکرد تکلیف شفاهی و زمان صرفشده بر روی تکلیف در یک مداخله کلاسی، به ادبیات یادگیری زبان دیجیتال کمک میکند. با این حال، با توجه به اینکه مداخله تنها یک هفته به طول انجامید و کلاسهای مجزا به شرایط پژوهش اختصاص یافتند، یافتهها باید به عنوان شواهد اکتشافی اثربخشی کوتاهمدت تفسیر شوند و نه به عنوان اثبات رشد پایدار زبان.
Abstract This paper examines trauma as a psychological wound that can affect memory, identity, behaviour, relationships, and the individual's sense of safety. It focuses particularly on childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, repression, traumatic memory, repetition, sexual violence, and the struggle to return to a sense of wholeness. Drawing on the ideas of Revital Goodman, Sigmund Freud, Susan L. Bloom, Cathy Caruth, George Hartman, Sándor Ferenczi, Jay B. Frankel, and Kali Tal, the paper considers how traumatic experiences can remain active long after the original event has ended. It argues that childhood trauma is especially significant because it can shape the developing sense of self and influence how individuals respond to later experiences. Maternal care is considered an important source of security, while parental failure and abandonment can leave the child vulnerable to further trauma. The paper also examines dissociation as a protective response to overwhelming experiences and explores how repressed memories may return through repetition, flashbacks, behaviour, and storytelling. The idea of a Sisyphean cycle is used to describe the repeated struggle of the trauma survivor to escape the past while continually returning to it. Particular attention is given to sexual violence and the experiences of women, especially African American women, whose psychological wounds may be intensified by racial and social oppression. The paper concludes that trauma may fragment the psyche, but remembering, narrating, and confronting painful experiences can also become part of the movement towards healing and psychological reintegration. Keywords: trauma, childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, fragmented psyche, memory, repression, repetition, sexual violence, African American women, healing
چکیده این مقاله به بررسی تروما بهعنوان زخمی روانی میپردازد که میتواند حافظه، هویت، رفتار، روابط و احساس امنیت فرد را تحت تأثیر قرار دهد. تمرکز ویژه این پژوهش بر تروماهای دوران کودکی، رهاشدگی مادرانه، گسستگی (dissociation)، واپسرانی (repression)، حافظه تروماتیک، تکرار، خشونت جنسی و تلاش برای بازگشت به احساس یکپارچگی است. با بهرهگیری از دیدگاههای Revital Goodman، Sigmund Freud، Susan L. Bloom، Cathy Caruth، George Hartman، Sándor Ferenczi، Jay B. Frankel و Kali Tal، مقاله بررسی میکند که چگونه تجارب تروماتیک میتوانند مدتها پس از پایان رویداد اصلی فعال باقی بمانند. مقاله استدلال میکند که تروماهای دوران کودکی بهویژه اهمیت دارند، زیرا میتوانند حس در حال شکلگیری خود را شکل دهند و بر نحوه واکنش افراد به تجارب بعدی تأثیر بگذارند. مراقبت مادرانه بهعنوان منبع مهمی از امنیت در نظر گرفته میشود، در حالی که ناکامی و رهاشدگی والدین میتواند کودک را در برابر تروماهای بعدی آسیبپذیر سازد. مقاله همچنین گسستگی را بهعنوان واکنشی محافظتی در برابر تجارب طاقتفرسا بررسی میکند و میکاود که چگونه خاطرات واپسراندهشده ممکن است از طریق تکرار، بازگشتهای ناگهانی (flashbacks)، رفتار و روایتگری بازگردند. ایده چرخه سیسیفوسی برای توصیف تلاش مکرر بازمانده تروما جهت گریز از گذشته در حالی که پیوسته به آن بازمیگردد، به کار رفته است. توجه ویژهای به خشونت جنسی و تجارب زنان، بهویژه زنان آفریقایی-آمریکایی، شده است که زخمهای روانیشان ممکن است بهواسطه ستم نژادی و اجتماعی تشدید شود. مقاله نتیجه میگیرد که تروما میتواند روان را گسسته سازد، اما به یاد آوردن، روایتگری و مواجهه با تجارب دردناک میتواند بخشی از حرکت به سوی التیام و یکپارچگی روانی باشد.
Abstract This paper examines trauma as a psychological wound that can affect memory, identity, behaviour, relationships, and the individual's sense of safety. It focuses particularly on childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, repression, traumatic memory, repetition, sexual violence, and the struggle to return to a sense of wholeness. Drawing on the ideas of Revital Goodman, Sigmund Freud, Susan L. Bloom, Cathy Caruth, George Hartman, Sándor Ferenczi, Jay B. Frankel, and Kali Tal, the paper considers how traumatic experiences can remain active long after the original event has ended. It argues that childhood trauma is especially significant because it can shape the developing sense of self and influence how individuals respond to later experiences. Maternal care is considered an important source of security, while parental failure and abandonment can leave the child vulnerable to further trauma. The paper also examines dissociation as a protective response to overwhelming experiences and explores how repressed memories may return through repetition, flashbacks, behaviour, and storytelling. The idea of a Sisyphean cycle is used to describe the repeated struggle of the trauma survivor to escape the past while continually returning to it. Particular attention is given to sexual violence and the experiences of women, especially African American women, whose psychological wounds may be intensified by racial and social oppression. The paper concludes that trauma may fragment the psyche, but remembering, narrating, and confronting painful experiences can also become part of the movement towards healing and psychological reintegration. Keywords: trauma, childhood trauma, maternal abandonment, dissociation, fragmented psyche, memory, repression, repetition, sexual violence, African American women, healing
چکیده این مقاله به بررسی تروما بهعنوان زخمی روانی میپردازد که میتواند حافظه، هویت، رفتار، روابط و احساس امنیت فرد را تحت تأثیر قرار دهد. تمرکز ویژه این پژوهش بر تروماهای دوران کودکی، رهاشدگی مادرانه، گسستگی (dissociation)، واپسرانی (repression)، حافظه تروماتیک، تکرار، خشونت جنسی و تلاش برای بازگشت به احساس یکپارچگی است. با بهرهگیری از دیدگاههای Revital Goodman، Sigmund Freud، Susan L. Bloom، Cathy Caruth، George Hartman، Sándor Ferenczi، Jay B. Frankel و Kali Tal، مقاله بررسی میکند که چگونه تجارب تروماتیک میتوانند مدتها پس از پایان رویداد اصلی فعال باقی بمانند. مقاله استدلال میکند که تروماهای دوران کودکی بهویژه اهمیت دارند، زیرا میتوانند حس در حال شکلگیری خود را شکل دهند و بر نحوه واکنش افراد به تجارب بعدی تأثیر بگذارند. مراقبت مادرانه بهعنوان منبع مهمی از امنیت در نظر گرفته میشود، در حالی که ناکامی و رهاشدگی والدین میتواند کودک را در برابر تروماهای بعدی آسیبپذیر سازد. مقاله همچنین گسستگی را بهعنوان واکنشی محافظتی در برابر تجارب طاقتفرسا بررسی میکند و میکاود که چگونه خاطرات واپسراندهشده ممکن است از طریق تکرار، بازگشتهای ناگهانی (flashbacks)، رفتار و روایتگری بازگردند. ایده چرخه سیسیفوسی برای توصیف تلاش مکرر بازمانده تروما جهت گریز از گذشته در حالی که پیوسته به آن بازمیگردد، به کار رفته است. توجه ویژهای به خشونت جنسی و تجارب زنان، بهویژه زنان آفریقایی-آمریکایی، شده است که زخمهای روانیشان ممکن است بهواسطه ستم نژادی و اجتماعی تشدید شود. مقاله نتیجه میگیرد که تروما میتواند روان را گسسته سازد، اما به یاد آوردن، روایتگری و مواجهه با تجارب دردناک میتواند بخشی از حرکت به سوی التیام و یکپارچگی روانی باشد.
