continuous improvement

Graduate employability Outcomes (GEO) is a crucial issue in emerging countries, where skill gaps and unemployment among university graduates are consistently rising. In this context, higher education institutions (HEIs) play a pivotal role in developing a strategic approach to fill the gap through collaboration between academia and industry. Nowadays, every higher education institution in emerging countries has an internal quality assurance cell (IQAC), and they play a critical role in ensuring continuous improvement, stakeholder engagement, and curriculum development. However, despite the growing relevance of this issue, limited empirical studies have been conducted on the mediating role of IQAC in the relationship between industry and academia for confirming graduate employability in an emerging economy, like Bangladesh. The purpose of this study is to examine the mediating role of IQAC, including university curriculum (UC), job scholars’ opportunities (JSO), on the association between university-industry collaboration (UIC), and university GEO in Bangladesh, using partial least squares structural equation modelling (PLS-SEM) under the quantitative research approach. Data were collected using a structured questionnaire from university graduates, faculty members, and administrative staff. The empirical evidence reveals that UIC significantly contributes to GEO; moreover, IQAC plays a substantial mediating role, including UC and JSO. The findings of the study offer practical contributions for higher educational institutions (HEIs), policymakers, and industry experts to continuously improve graduate employability outcomes, such as practical competencies, skills development, and job readiness.

This study examined how classroom observation by school leaders influenced teachers’ effectiveness in lesson preparation and presentation in public secondary schools in Kyerwa District Council, Kagera, Tanzania. The study was guided by the pragmatist paradigm and employed a mixed-methods approach using a convergent parallel research design. A sample of 87 respondents was selected through stratified random, simple random, and purposive sampling techniques. The sample size was determined using Yamane’s (1967) formula (n=N/[1+N(e)^2]). Quantitative data were collected using structured questionnaires and classroom observation checklists, while qualitative data were collected through semi-structured interviews. Quantitative data were analysed using frequencies, percentages, means, correlation, and regression analysis, whereas qualitative data were analysed thematically. The findings indicated that classroom observation by school leaders contributed to teachers’ effectiveness in lesson preparation and presentation through professional feedback, identification of instructional weaknesses, guidance, and follow-up support. The findings further showed that regular and constructive classroom observation enhanced teachers’ preparedness, organisation of lesson content, use of teaching and learning materials, and classroom presentation practices. However, inadequate time, limited follow-up, and competing administrative responsibilities constrained the effectiveness of classroom observation. The study concluded that systematic, supportive, and constructive classroom observation was an important instructional supervision practice for improving teachers’ effectiveness in lesson preparation and presentation. The study recommended that school leaders and education authorities should strengthen regular classroom observation, professional feedback, and follow-up mechanisms to promote continuous improvement in teaching practices.

This study examined sustainability-oriented school leadership, environmental management practices, and climate resilience among selected school heads in Sapa-Sapa I District, Tawi-Tawi, as a basis for developing a Sustainable School Governance Framework. Anchored in the Whole-Institution Approach to Education for Sustainable Development, Sustainable Educational Leadership, and Organizational Climate Resilience, the study employed a descriptive-correlational design using a structured five-point Likert-scale questionnaire. Descriptive statistics and Kendall's tau-b correlation were applied to 12 school-head response profiles. The illustrative results indicated High levels of sustainability-oriented leadership (M = 3.55) and environmental management practices (M = 3.43), while climate resilience was rated Moderate (M = 3.33). Limited financial resources (66.67%), insufficient training (58.33%), inadequate infrastructure (50.00%), and limited technological support (41.67%) emerged as major challenges. A significant positive relationship was observed between leadership and environmental management (τ = 0.467, p = 0.048), while relationships involving climate resilience were not statistically significant. A preliminary Sustainable School Governance Framework was proposed, emphasizing strategic leadership, environmental resource management, disaster preparedness, stakeholder engagement, and continuous improvement. The study recommends strengthening institutional monitoring, resource conservation, capacity-building initiatives, and learning continuity mechanisms, subject to validation using actual survey data. The study aligns with SDG 4 (Quality Education), SDG 12 (Responsible Consumption and Production), and SDG 13 (Climate Action). Its potential sustainability impact involves strengthening environmental responsibility, institutional resilience, collaborative governance, and climate-responsive educational management in island-based school communities.

Peer feedback is a process where employees provide constructive input, based on their observations and interactions, with their colleagues. This feedback can encompass various aspects of an individual's performance, such as behavior, communication skills, and contributions to team dynamics. Peer feedback typically aims to offer valuable insights, promote personal growth, and enhance teamwork within an organization. It often involves both positive and constructive criticism, fostering a culture of continuous improvement. This approach helps employees gain a better understanding of their strengths and areas needing development, ultimately contributing to their professional development and the overall success of the organization. Peer feedback is an essential component of a 360-degree feedback system, offering a holistic view of an individual's performance.

Improving the quality of Islamic education requires a quality management approach that is not only oriented toward meeting established standards but also grounded in Islamic values, including trustworthiness (amanah), justice (‘adl), excellence (ihsan), consultation (shura), and continuous improvement. This article focuses on synthesizing quality management principles with Islamic educational values and developing a quality management model that systematically integrates audit, self-evaluation, benchmarking, and accreditation. This study employs a qualitative approach using a literature review method. The research stages include identifying and selecting relevant literature, analyzing the concepts of quality management and Islamic educational values, synthesizing relevant principles, and formulating an Islamic education quality management model. The findings indicate that integrating Islamic values with quality management principles can establish a quality assurance system that goes beyond compliance with standards toward fostering an ethical, integrity-based, and sustainable quality culture. Audits function as instruments for assessment and control, self-evaluation as a reflective process for identifying institutional achievements and weaknesses, benchmarking as a means of learning from best practices, and accreditation as formal recognition of quality standards compliance. The proposed model positions Islamic values as its philosophical foundation, quality management as its organizational framework, and the four instruments as mechanisms for continuous quality improvement. Therefore, the model provides a conceptual framework for developing Islamic education quality management that is integrative, adaptive, sustainable, and oriented toward public benefit.

This study examined post-pandemic blended learning setups and academic engagement among senior high school students at St. Dominic College of Asia (SDCA). A descriptive, quantitative, non-experimental design was used with 100 respondents: 50 Grade 11 students and 50 Grade 12 students. A structured questionnaire gathered information about respondents’ demographic characteristics, perceptions of blended learning setups, behavioral, emotional, cognitive, and social engagement, and challenges encountered in blended learning. Descriptive statistics, Mann–Whitney U tests, one-way analysis of variance, Spearman’s rank-order correlation, and multiple regression were reported in the thesis. Asynchronous online learning received the highest mean among the three setup indicators (M = 3.87, SD = 0.58), while unreliable internet connectivity was the highest-rated challenge (M = 4.34, SD = 0.65). Reported correlations between blended learning setup scores and the four engagement dimensions were strong and positive (ρ = .898–.906, all p < .001). The thesis also reported statistically significant group differences across demographic categories. However, the regression model’s dependent-variable specification and several descriptive and inferential statistics require confirmation against the original dataset and statistical output before the results can be treated as definitive. The findings point to the importance of accessible learning materials, reliable connectivity, purposeful student interaction, and ongoing monitoring of engagement. A Blended Learning Engagement Framework is proposed to guide institutional assessment, planning, implementation, and continuous improvement.

The implementation of the Tilawati method as a method of learning the Qur'an requires the support of an organizational system capable of ensuring effective, efficient, and sustainable learning. However, studies on the relationship between organizational design based on Islamic educational management and the implementation of the Tilawati method are still relatively limited. This study aims to formulate an organizational design based on Islamic educational management that is effective and efficient in supporting the implementation of the Tilawati method by strengthening the functions of planning, organizing, implementing, and controlling to improve the quality of Qur'an learning. The study used a qualitative approach with a literature study (library research). Data were obtained from scientific articles, books, proceedings, and various relevant academic sources, then analyzed using content analysis techniques. The results show that the successful implementation of the Tilawati method is determined not only by the competence of educators and learning methods, but also by organizational governance that is able to systematically integrate the functions of Islamic educational management. This study resulted in the concept of Tilawati Organizational Design Based on Integrative Islamic Educational Management that emphasizes the synergy between planning, organizing, implementing, and controlling in managing Qur'an learning. Thus, organizational design becomes a strategic factor in supporting the continuous improvement of the quality of Qur'an learning.

اجرای روش تلاوتی به‌عنوان روشی برای آموزش قرآن نیازمند پشتیبانی یک نظام سازمانی است که قادر به تضمین یادگیری مؤثر، کارآمد و پایدار باشد. با این حال، پژوهش‌ها درباره رابطه بین طراحی سازمانی مبتنی بر مدیریت آموزشی اسلامی و اجرای روش تلاوتی هنوز نسبتاً محدود است. هدف این پژوهش، تدوین یک طراحی سازمانی مبتنی بر مدیریت آموزشی اسلامی است که به‌طور مؤثر و کارآمد از اجرای روش تلاوتی با تقویت کارکردهای برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و کنترل به‌منظور ارتقای کیفیت آموزش قرآن حمایت کند. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از مطالعه کتابخانه‌ای (پژوهش اسنادی) انجام شده است. داده‌ها از مقالات علمی، کتاب‌ها، مجموعه مقالات و منابع علمی مرتبط گردآوری و با استفاده از فنون تحلیل محتوا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان می‌دهد که موفقیت اجرای روش تلاوتی نه‌تنها به شایستگی مربیان و روش‌های یادگیری، بلکه به حاکمیت سازمانی که بتواند کارکردهای مدیریت آموزشی اسلامی را به‌صورت نظام‌مند یکپارچه سازد، بستگی دارد. این پژوهش به مفهوم طراحی سازمانی تلاوتی مبتنی بر مدیریت آموزشی اسلامی تلفیقی دست یافته است که بر هم‌افزایی میان برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا و کنترل در مدیریت آموزش قرآن تأکید دارد. بنابراین، طراحی سازمانی به‌عنوان عاملی راهبردی در حمایت از بهبود مستمر کیفیت آموزش قرآن مطرح می‌شود.

This classroom action research aimed to improve the learning outcomes of sixth-grade students in Pendidikan Pancasila through the Problem Based Learning (PBL) model assisted by interactive Wordwall quizzes. The research was conducted at SD Negeri 1 Gendongan with 20 sixth-grade students as the subjects. The research consisted of two cycles involving planning, action, observation, and reflection. Data were collected through tests, observations, and interviews. The results showed continuous improvement in students' learning mastery. In the pre-cycle, 8 students (40%) achieved the learning mastery criterion. In Cycle I, 13 students (65%) achieved mastery, and in Cycle II, the number increased to 17 students (85%). The highest score increased from 85 in the pre-cycle to 90 in Cycle I and 95 in Cycle II. These findings indicate that PBL assisted by interactive Wordwall quizzes can improve learning outcomes and support more active, engaging, and meaningful Pendidikan Pancasila learning. Keywords: Problem Based Learning 1, Wordwall 2, learning outcomes 3

این پژوهش اقدام پژوهی کلاسی با هدف ارتقای نتایج یادگیری دانش‌آموزان پایه ششم در درس آموزش پنج‌اصل پاندچاسیلا از طریق مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) با کمک آزمون‌های تعاملی Wordwall انجام شد. پژوهش در دبستان دولتی شماره ۱ گندونگان با شرکت ۲۰ دانش‌آموز پایه ششم به عنوان نمونه انجام گرفت. پژوهش شامل دو چرخه بود که مراحل برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و تأمل را دربر می‌گرفت. داده‌ها از طریق آزمون، مشاهده و مصاحبه گردآوری شد. نتایج نشان داد که تسلط یادگیری دانش‌آموزان به طور مستمر بهبود یافت. در مرحله پیش‌چرخه، ۸ دانش‌آموز (۴۰٪) به معیار تسلط یادگیری دست یافتند. در چرخه اول، ۱۳ دانش‌آموز (۶۵٪) و در چرخه دوم این تعداد به ۱۷ دانش‌آموز (۸۵٪) افزایش یافت. بالاترین نمره از ۸۵ در پیش‌چرخه به ۹۰ در چرخه اول و ۹۵ در چرخه دوم افزایش یافت. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مدل PBL با کمک آزمون‌های تعاملی Wordwall می‌تواند نتایج یادگیری را بهبود بخشد و یادگیری آموزش پنج‌اصل پاندچاسیلا را فعال‌تر، جذاب‌تر و معنادارتر سازد.

School management in an era of rapid change faces increasingly complex challenges. Schools are required to deliver measurable academic performance, meet quality standards, develop teacher competencies, adaptively utilize technology, and produce graduates capable of contributing to society. However, management orientations that rely too heavily on performance indicators, administrative efficiency, accreditation, and academic achievements risk overlooking the inner human dimension, the quality of relationships, moral values, the well-being of the school community, and the social impact of education. This article aims to reconstruct value-based education management through a Sufi perspective by developing a school governance model that integrates four key dimensions: performance, values, well-being, and social impact. The study employs a qualitative-conceptual approach, drawing on a literature review of Sufi thought, spiritual leadership, education management, learning organizations, distributed leadership, educator well-being, and leadership for social justice. The study yields the "Sufi School Governance Model," a framework that establishes tazkiyat al-nafs (purification of the soul), muraqabah (spiritual vigilance), amanah (trustworthiness), ihsan (excellence/spiritual sincerity), shūrā (consultation), ‘adl (justice), tawāḍu‘ (humility), mahabbah (love/compassion), and khidmah (service) as its foundational values; performance as the professional dimension; well-being as the human dimension; and social impact as the orientation toward the common good. This model operates through a cycle of niyyah (intention) tazkiyah (purification) amanah (trust) shūrā (consultation) ihsan (excellence) khidmah (service) muḥāsabah (self-reflection) iṣlāḥ (reform), which translates into planning, organizing, leadership, human resource development, supervision, evaluation, and continuous improvement. This reconstruction positions the school principal not merely as an administrator, but as a murabbī (spiritual educator/mentor), khādim (servant-leader), and uswah (role model), while the school itself is positioned as a community for learning, character building, well-being, and social transformation. This model offers an expanded definition of school success, moving beyond mere "school performance" toward performance that is meaningful, ethical, human-centered, and socially impactful

مدیریت مدرسه در عصر تغییرات سریع با چالش‌های فزاینده و پیچیده‌ای مواجه است. مدارس ملزم به ارائه عملکرد تحصیلی قابل سنجش، رعایت استانداردهای کیفیت، توسعه شایستگی‌های معلمان، بهره‌برداری تطبیقی از فناوری و تربیت فارغ‌التحصیلانی هستند که قادر به مشارکت در جامعه باشند. با این حال، رویکردهای مدیریتی که بیش از حد بر شاخص‌های عملکرد، کارآمدی اداری، اعتباربخشی و دستاوردهای علمی تکیه دارند، در معرض نادیده گرفتن بُعد درونی انسان، کیفیت روابط، ارزش‌های اخلاقی، بهزیستی جامعه مدرسه و تأثیر اجتماعی آموزش قرار دارند. این مقاله با هدف بازسازی مدیریت آموزش مبتنی بر ارزش‌ها از منظر تصوف، به توسعه یک مدل حکمرانی مدرسه می‌پردازد که چهار بُعد کلیدی عملکرد، ارزش‌ها، بهزیستی و تأثیر اجتماعی را ادغام می‌کند. این پژوهش با رویکرد کیفی ـ مفهومی و با تکیه بر مرور ادبیات اندیشه صوفیانه، رهبری معنوی، مدیریت آموزشی، سازمان‌های یادگیرنده، رهبری توزیعی، بهزیستی معلمان و رهبری برای عدالت اجتماعی انجام شده است. نتیجه این پژوهش، «مدل حکمرانی مدرسه صوفیانه» است؛ چارچوبی که تزکیه‌النفس (پاکسازی نفس)، مراقبه (نظارت معنوی)، امانت (امانت‌داری)، احسان (برتری/اخلاص معنوی)، شورا (مشورت)، عدل (عدالت)، تواضع (فروتنی)، محبت (عشق/دلسوزی) و خدمت (خدمت‌رسانی) را به عنوان ارزش‌های بنیادین خود قرار می‌دهد؛ عملکرد را به عنوان بُعد حرفه‌ای، بهزیستی را به عنوان بُعد انسانی و تأثیر اجتماعی را به عنوان جهت‌گیری به سوی خیر عمومی تعریف می‌کند. این مدل از طریق چرخه نیت (نیت)، تزکیه (پاکسازی)، امانت (اعتماد)، شورا (مشورت)، احسان (برتری)، خدمت (خدمت‌رسانی)، محاسبه (خودارزیابی) و اصلاح (اصلاح) عمل می‌کند که به برنامه‌ریزی، سازماندهی، رهبری، توسعه منابع انسانی، نظارت، ارزیابی و بهبود مستمر ترجمه می‌شود. این بازسازی، مدیر مدرسه را نه صرفاً به عنوان یک مدیر، بلکه به عنوان مربی (مربی معنوی/راهنما)، خادم (رهبر خدمتگزار) و اسوه (الگو) معرفی می‌کند و خود مدرسه را به عنوان جامعه‌ای برای یادگیری، پرورش شخصیت، بهزیستی و تحول اجتماعی جایگاه می‌بخشد. این مدل، تعریف گسترده‌تری از موفقیت مدرسه ارائه می‌دهد و فراتر از صرفاً «عملکرد مدرسه»، به سوی عملکردی معنادار، اخلاقی، انسان‌محور و دارای تأثیر اجتماعی حرکت می‌کند.

This investigation evaluated the employability, professional competencies, and internship experiences of the Bachelor of Elementary Education (BEED) graduates of the Polytechnic University of the Philippines – Cabiao Campus for the academic years 2024–2025. The study objectives were to obtain the demographic characteristics of the graduates and the employment profile, how the graduates have matched their jobs with their degrees, their practical abilities and skills learned from the institution, and their practicum and internship experience’s effect. A descriptive quantitative research design was used in the study. Respondents were 170 BEED graduates of 2024 and 2025 who were identified through total enumeration and purposive sampling strategies. A researcher-made questionnaire was used as the main data instrument and was shared online using Google Forms, email, Messenger, and other social media platforms. Frequency, percentage, and weighted mean were used to analyze the observations made in the data. The findings showed that a high proportion of graduates were employed in the local area; however, many were working in fields not directly related to their degree. The findings also showed that the respondents strongly agreed that the BEED program effectively strengthened their communication skills, critical thinking, teaching competencies, leadership skills, and ICT skills that pertain to professional practice. Moreover, the graduates self-reported very high ratings regarding practicum and internship experiences, which showed that they ready them for managing a classroom, teaching in-person, and carrying out teaching duties in real life. This research can guide curricula improvement, support programs, and a continuous improvement process of the BEED program to strengthen graduate employability and professional readiness.

این پژوهش به ارزیابی قابلیت اشتغال، شایستگی‌های حرفه‌ای و تجارب کارآموزی فارغ‌التحصیلان رشته کارشناسی آموزش ابتدایی (BEED) دانشگاه پلی‌تکنیک فیلیپین – پردیس کابیاو در سال‌های تحصیلی ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵ پرداخت. اهداف پژوهش شامل به‌دست‌آوردن ویژگی‌های جمعیت‌شناختی فارغ‌التحصیلان و نمایه اشتغال آنان، میزان تطابق شغل فارغ‌التحصیلان با رشته تحصیلی، توانایی‌ها و مهارت‌های عملی کسب‌شده از مؤسسه، و تأثیر تجربه کارورزی و کارآموزی بود. در این مطالعه از طرح پژوهش توصیفی-کمی استفاده شد. پاسخ‌دهندگان شامل ۱۷۰ نفر از فارغ‌التحصیلان BEED سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ بودند که از طریق سرشماری کامل و نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزار اصلی گردآوری داده‌ها پرسشنامه محقق‌ساخته بود که به صورت آنلاین از طریق Google Forms، ایمیل، Messenger و سایر شبکه‌های اجتماعی توزیع شد. برای تحلیل داده‌ها از فراوانی، درصد و میانگین وزنی استفاده گردید. یافته‌ها نشان داد که نسبت بالایی از فارغ‌التحصیلان در منطقه محلی مشغول به کار هستند؛ با این حال، بسیاری از آنان در حوزه‌هایی مشغول به کارند که ارتباط مستقیمی با رشته تحصیلی‌شان ندارد. همچنین نتایج نشان داد که پاسخ‌دهندگان به شدت موافق بودند که برنامه BEED به طور مؤثری مهارت‌های ارتباطی، تفکر انتقادی، شایستگی‌های تدریس، مهارت‌های رهبری و مهارت‌های ICT مرتبط با عمل حرفه‌ای را در آنان تقویت کرده است. افزون بر این، فارغ‌التحصیلان به صورت خودگزارش‌دهی، نمرات بسیار بالایی به تجارب کارورزی و کارآموزی خود دادند که نشان می‌دهد این تجارب آنان را برای مدیریت کلاس، تدریس حضوری و انجام وظایف آموزشی در دنیای واقعی آماده کرده است. این پژوهش می‌تواند راهنمایی برای بهبود برنامه درسی، برنامه‌های حمایتی و فرایند بهبود مستمر برنامه BEED به منظور تقویت قابلیت اشتغال و آمادگی حرفه‌ای فارغ‌التحصیلان باشد.

This study examined how educational leaders navigated systemic barriers and harnessed data to advance transformative, equitable, and sustainable educational leadership. A qualitative descriptive design under an interpretivist paradigm was employed at Branchville High School in the Orangeburg County School District, South Carolina, USA. Eight school administrators were purposively selected based on their direct involvement in data-informed decision-making, instructional leadership, policy implementation, and equity-related initiatives. Data were generated through approximately 60-minute semi-structured interviews, audio-recorded with consent and transcribed verbatim. Analysis integrated Colaizzi’s phenomenological procedures for identifying significant statements and formulated meanings with Braun and Clarke’s thematic analysis for coding, clustering, reviewing, and defining themes. Credibility was strengthened through member checking, peer debriefing, reflexivity, and an audit trail. Three interconnected themes emerged: leading transformative change through student-centered decision-making, collaboration, and continuous improvement; ethical and responsive leadership through data-informed service, equity, collaboration, and student-centered decision-making; and integrating relational ethics, responsibility, and data-informed leadership for equitable and responsive educational practice. The findings showed that leaders treated data as meaningful only when interpreted within students’ lived realities, stakeholder relationships, and ethical responsibilities. The study culminated in the C.A.R.E.S. Leadership Framework, which integrates collaborative partnerships, accountability and attentiveness, reflective and responsible data use, inclusive learning communities, and sustainable innovation. The study concludes that ethical, relational, and evidence-informed leadership can strengthen equitable school improvement and advance Sustainable Development Goal 4.

این مطالعه به بررسی چگونگی عبور رهبران آموزشی از موانع نظام‌مند و بهره‌گیری از داده‌ها برای پیشبرد رهبری آموزشی تحول‌آفرین، عادلانه و پایدار پرداخته است. طرح پژوهش توصیفی کیفی در چارچوب پارادایم تفسیرگرایانه در دبیرستان Branchville واقع در منطقه آموزشی شهرستان Orangeburg، ایالت کارولینای جنوبی، ایالات متحده آمریکا اجرا شد. هشت نفر از مدیران مدرسه به صورت هدفمند و بر اساس مشارکت مستقیم در تصمیم‌گیری مبتنی بر داده، رهبری آموزشی، اجرای سیاست‌ها و ابتکارات مرتبط با عدالت انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته حدوداً ۶۰ دقیقه‌ای، با رضایت شرکت‌کنندگان ضبط صوتی و به صورت کلمه‌به‌کلمه پیاده‌سازی گردید. تحلیل داده‌ها با ادغام روش‌های پدیدارشناسانه Colaizzi برای شناسایی گزاره‌های معنادار و استخراج معانی، و تحلیل تماتیک Braun و Clarke برای کدگذاری، خوشه‌بندی، بازبینی و تعریف تم‌ها انجام شد. اعتبار پژوهش از طریق بازبینی اعضا، بحث گروهی با همتایان، تأمل‌پذیری و ثبت مسیر حسابرسی تقویت گردید. سه تم مرتبط استخراج شد: رهبری تحول‌آفرین از طریق تصمیم‌گیری دانش‌آموزمحور، همکاری و بهبود مستمر؛ رهبری اخلاقی و پاسخگو از طریق خدمت مبتنی بر داده، عدالت، همکاری و تصمیم‌گیری دانش‌آموزمحور؛ و ادغام اخلاق رابطه‌ای، مسئولیت‌پذیری و رهبری مبتنی بر داده برای عمل آموزشی عادلانه و پاسخگو. یافته‌ها نشان داد رهبران زمانی داده‌ها را معنادار تلقی می‌کنند که در بستر واقعیت‌های زیسته دانش‌آموزان، روابط ذینفعان و مسئولیت‌های اخلاقی تفسیر شوند. این مطالعه به چارچوب رهبری C.A.R.E.S. انجامید که مشارکت‌های تعاملی، پاسخگویی و توجه، استفاده بازتابی و مسئولانه از داده، جوامع یادگیری فراگیر و نوآوری پایدار را دربرمی‌گیرد. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که رهبری اخلاقی، رابطه‌ای و مبتنی بر شواهد می‌تواند بهبود عادلانه مدارس و پیشبرد هدف توسعه پایدار ۴ را تقویت کند.

BACKGROUND: Advances in medical genetics and the expansion of personalized medicine have made genetic counselling essential. The increasing workload of genetics professionals highlights the need for strategies that strengthen the services resilience. Genetic counselling supervision (GCS) is a structured routine of reflective practice that promotes safe practice, prevents burnout, and prepares professionals to adapt to new challenges, while supporting continuous improvement. However, GCS practices vary widely between countries: in many, these are not even known, while in others they are mandatory. This inequality results from the asymmetrical development of the genetic counselling profession globally. Spain, France, and Portugal have specialized training in this area, but only France has formally recognised the profession. Consequently, there is a small and geographically dispersed number of professionals, mostly without GCS access. OBJECTIVES: Here we report how the MAG-SUDOE programme proposes a pioneering solution to jointly implement GCS and to strengthen the resilience of genetics services in southwestern Europe through activities linked to: 1) transferring experience from a Portuguese pilot action assessing the feasibility of a GCS programme; 2) jointly developing a transnational GCS intervention with genetics healthcare professionals of the three countries; and 3) designing a common strategy for its further implementation in the territory. METHODS: A transnational collaborative project have been implemented. A joint intervention was designed and will served as empirical base for the definition of national strategies for the implementation of GCS in the three countries. RESULTS: Fostering institutional alignment between genetic counselling professional bodies and lead consortia members, this project establishes a foundation to promote GCS on a transnational scale and generate evidence to guide health policy decisions for a more equitable and high-quality health system. DISCUSSION/CONCLUSION: The programme is currently being implemented across the three countries through supervision groups with high engagement among participants.

زمینه: پیشرفت‌های ژنتیک پزشکی و گسترش پزشکی شخصی‌سازی‌شده، مشاوره ژنتیک را به امری ضروری بدل کرده است. افزایش حجم کاری متخصصان ژنتیک، نیاز به راهبردهایی را که تاب‌آوری خدمات را تقویت کند، برجسته می‌سازد. نظارت بر مشاوره ژنتیک (GCS) یک رویه ساختاریافته و منظم از تمرین تأملی است که به ارتقای ایمنی در عمل، پیشگیری از فرسودگی شغلی و آماده‌سازی متخصصان برای تطبیق با چالش‌های جدید کمک می‌کند و در عین حال از بهبود مستمر حمایت می‌نماید. با این حال، شیوه‌های GCS در کشورهای مختلف بسیار متفاوت است: در بسیاری از کشورها این شیوه‌ها حتی شناخته‌شده نیستند و در برخی دیگر اجباری هستند. این نابرابری ناشی از توسعه نامتقارن حرفه مشاوره ژنتیک در سطح جهانی است. اسپانیا، فرانسه و پرتغال آموزش تخصصی در این حوزه دارند، اما تنها فرانسه این حرفه را به طور رسمی به رسمیت شناخته است. در نتیجه، تعداد متخصصان اندک و به طور جغرافیایی پراکنده است و اغلب به GCS دسترسی ندارند. اهداف: در اینجا گزارش می‌شود که چگونه برنامه MAG-SUDOE راه‌حلی پیشگامانه برای اجرای مشترک GCS و تقویت تاب‌آوری خدمات ژنتیک در جنوب‌غرب اروپا از طریق فعالیت‌هایی مرتبط با: ۱) انتقال تجربه از اقدام آزمایشی پرتغال در ارزیابی امکان‌سنجی برنامه GCS؛ ۲) توسعه مشترک یک مداخله فراملی GCS با متخصصان مراقبت سلامت ژنتیک سه کشور؛ و ۳) طراحی راهبردی مشترک برای اجرای بیشتر آن در منطقه، ارائه می‌دهد. روش‌ها: یک پروژه همکاری فراملی اجرا شده است. یک مداخله مشترک طراحی شد و به عنوان مبنای تجربی برای تعریف راهبردهای ملی اجرای GCS در سه کشور مورد استفاده قرار خواهد گرفت. نتایج: با تقویت هم‌راستایی نهادی میان نهادهای حرفه‌ای مشاوره ژنتیک و اعضای اصلی کنسرسیوم، این پروژه بنیانی برای ترویج GCS در مقیاس فراملی ایجاد می‌کند و شواهدی برای هدایت تصمیمات سیاست‌گذاری سلامت به منظور نظام سلامت عادلانه‌تر و با کیفیت بالاتر فراهم می‌سازد. بحث/نتیجه‌گیری: این برنامه هم‌اکنون از طریق گروه‌های نظارت با مشارکت بالای شرکت‌کنندگان در سه کشور در حال اجرا است.

Effective schools rely on strategic leadership and regular processes that facilitate the improvement of teaching, learning and learning outcomes. This paper explores the importance of academic coordination, curriculum leadership, and quality assurance as tools to develop high-performing schools and enhance student achievement. Academic coordination assists in consistency of lesson planning, teaching schedules, assessment, communication and teacher collaboration. Curriculum leadership is the linking of curriculum planning and implementation, instruction, assessment, professional development, and responsiveness to students through curriculum. Continuous improvement is also promoted by monitoring, assessment, internal evaluation, feedback, performance review, accountability and curriculum review which all support quality assurance. The literature reviewed suggests that leadership, curriculum practices, teacher collaboration and quality assurance mechanisms can support better academic achievement, but may not work as effectively in every institutional and contextual setting. From a general perspective, the integration of these mechanisms can reinforce the quality of teaching, student engagement, learning results, and academic progress, which in turn can be used as a continuous improvement process.

مدارس مؤثر بر رهبری راهبردی و فرایندهای منظم که به بهبود تدریس، یادگیری و نتایج یادگیری کمک می‌کنند، تکیه دارند. این مقاله اهمیت هماهنگی آموزشی، رهبری برنامهٔ درسی و تضمین کیفیت را به عنوان ابزارهایی برای توسعه مدارس با عملکرد بالا و ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان بررسی می‌کند. هماهنگی آموزشی به ایجاد انسجام در برنامه‌ریزی درسی، زمان‌بندی تدریس، ارزیابی، ارتباطات و همکاری معلمان کمک می‌کند. رهبری برنامهٔ درسی به پیوند برنامه‌ریزی و اجرای برنامهٔ درسی، آموزش، ارزیابی، توسعه حرفه‌ای و پاسخگویی به دانش‌آموزان از طریق برنامهٔ درسی اشاره دارد. بهبود مستمر نیز از طریق پایش، ارزیابی، ارزشیابی داخلی، بازخورد، بازنگری عملکرد، پاسخگویی و بازنگری برنامهٔ درسی که همگی از تضمین کیفیت حمایت می‌کنند، ترویج می‌شود. مروری بر ادبیات پژوهش نشان می‌دهد که رهبری، شیوه‌های برنامهٔ درسی، همکاری معلمان و سازوکارهای تضمین کیفیت می‌توانند از پیشرفت تحصیلی بهتر حمایت کنند، اما ممکن است در هر محیط و زمینهٔ نهادی به یک اندازه مؤثر نباشند. از دیدگاه کلی، ادغام این سازوکارها می‌تواند کیفیت تدریس، مشارکت دانش‌آموزان، نتایج یادگیری و پیشرفت تحصیلی را تقویت کند که به نوبه خود می‌تواند به عنوان فرایندی برای بهبود مستمر مورد استفاده قرار گیرد.

Teachers are key actors in curriculum development whose roles significantly influence the quality of learning and educational outcomes. However, teachers are often positioned merely as curriculum implementers, resulting in limited recognition of their broader responsibilities in curriculum planning, implementation, evaluation, and continuous improvement. This study aims to analyze the role of teachers as curriculum developers and examine their contribution to improving learning quality. The study employed a qualitative approach using library research, with data collected from scholarly journal articles, academic books, educational regulations, and other relevant scientific documents. Data were analyzed through content analysis, including data reduction, categorization, interpretation, and synthesis. The findings indicate that teachers contribute to curriculum development by identifying learners' needs and designing instructional plans, implementing innovative and student-centered learning strategies, and conducting reflective evaluation to improve curriculum practices continuously. These integrated roles enable teachers to transform curriculum policies into meaningful learning experiences that are contextual, adaptive, and effective. Consequently, teachers' active involvement throughout the curriculum development cycle plays a crucial role in enhancing learning quality. Therefore, strengthening teachers' professional competencies and expanding their participation in curriculum development are essential strategies for improving the quality and sustainability of education.

معلمان بازیگران کلیدی در توسعه برنامه درسی هستند که نقش آن‌ها تأثیر بسزایی بر کیفیت یادگیری و نتایج آموزشی دارد. با این حال، اغلب معلمان صرفاً به‌عنوان اجراکنندگان برنامه درسی تلقی می‌شوند و در نتیجه، مسئولیت‌های گسترده‌تر آن‌ها در برنامه‌ریزی، اجرا، ارزیابی و بهبود مستمر برنامه درسی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد. هدف این پژوهش تحلیل نقش معلمان به‌عنوان توسعه‌دهندگان برنامه درسی و بررسی سهم آن‌ها در ارتقای کیفیت یادگیری است. این مطالعه با رویکرد کیفی و با استفاده از روش پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است و داده‌ها از مقالات علمی، کتب دانشگاهی، مقررات آموزشی و سایر اسناد علمی مرتبط گردآوری شده‌اند. داده‌ها از طریق تحلیل محتوا شامل کاهش داده، دسته‌بندی، تفسیر و تلفیق مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان می‌دهد که معلمان با شناسایی نیازهای یادگیرندگان و طراحی طرح‌های آموزشی، اجرای راهبردهای نوآورانه و یادگیرنده‌محور و انجام ارزیابی بازتابی به منظور بهبود مستمر رویه‌های برنامه درسی، در توسعه برنامه درسی نقش‌آفرینی می‌کنند. این نقش‌های یکپارچه به معلمان امکان می‌دهد سیاست‌های برنامه درسی را به تجارب یادگیری معنادار، زمینه‌ای، سازگار و مؤثر تبدیل کنند. بنابراین، مشارکت فعال معلمان در سراسر چرخه توسعه برنامه درسی نقش مهمی در ارتقای کیفیت یادگیری ایفا می‌کند. از این رو، تقویت شایستگی‌های حرفه‌ای معلمان و گسترش مشارکت آن‌ها در توسعه برنامه درسی، راهبردهای اساسی برای بهبود کیفیت و پایداری آموزش به‌شمار می‌رود.

Classroom dynamics play an important role in supporting students’ participation and engagement during classroom guidance services. However, ineffective classroom dynamics may reduce students’ involvement in learning activities and interactions with their peers. This study aimed to enhance classroom dynamics through the implementation of Game-Based Learning using the Friendship Bingo game among seventh-grade students at SMP Negeri 3 Madiun. The study employed a Guidance and Counseling Action Research (PTBK) design conducted in three cycles: planning, action, observation, and reflection. The participants consisted of 31 students. Data were collected through observation and analyzed using descriptive quantitative techniques. The results showed a continuous improvement in classroom dynamics across the three cycles, increasing from 55.9% in Cycle I (fair) to 70.4% in Cycle II (good), and reaching 89.6% in Cycle III (very good). The findings indicate that Game-Based Learning through the Friendship Bingo game effectively promoted students’ participation, interaction, and engagement during classroom guidance sessions. Therefore, Game-Based Learning can be considered an effective strategy for fostering positive classroom dynamics among students.

پویایی کلاس نقش مهمی در حمایت از مشارکت و درگیری دانش‌آموزان در طول خدمات راهنمایی کلاسی ایفا می‌کند. با این حال، پویایی ناکارآمد کلاس ممکن است موجب کاهش مشارکت دانش‌آموزان در فعالیت‌های یادگیری و تعامل با همسالان شود. هدف این پژوهش ارتقای پویایی کلاس از طریق اجرای یادگیری مبتنی بر بازی با استفاده از بازی Friendship Bingo در میان دانش‌آموزان پایه هفتم مدرسه SMP Negeri 3 Madiun بود. این پژوهش با استفاده از طرح پژوهش اقدام راهنمایی و مشاوره (PTBK) در سه چرخه شامل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل ۳۱ دانش‌آموز بودند. داده‌ها از طریق مشاهده گردآوری و با استفاده از روش‌های کمی توصیفی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که پویایی کلاس در طول سه چرخه به طور پیوسته بهبود یافته است؛ به طوری که از ۵۵٫۹٪ در چرخه اول (متوسط) به ۷۰٫۴٪ در چرخه دوم (خوب) و در نهایت به ۸۹٫۶٪ در چرخه سوم (بسیار خوب) رسید. یافته‌ها نشان می‌دهد که یادگیری مبتنی بر بازی از طریق بازی Friendship Bingo به طور مؤثری موجب ارتقای مشارکت، تعامل و درگیری دانش‌آموزان در جلسات راهنمایی کلاسی شده است. بنابراین، یادگیری مبتنی بر بازی می‌تواند به عنوان راهبردی مؤثر برای تقویت پویایی مثبت کلاس در میان دانش‌آموزان در نظر گرفته شود.