Community engagement

Despite the recognized importance of youth participation in agricultural production for food security, Cash crop production and rural development, its engagement among youth in Tanzania remains remarkably low. In Badugu Ward, Bariadi District, for instance, only about 30% of youth participate in agricultural production despite abundant family land. This study explored the influence of land inheritance systems on youth participation in agricultural production in Badugu Ward, Bariadi District in Simiyu Region, Tanzania. Employing a qualitative research approach, the study focuses on the lived experiences of thirty (30) youth participants selected through purposive sampling. Data were collected through interviews, Focus Group Discussions and observation, analyzed thematically following Braun and Clarke's (2006) six-step framework. Findings reveal that decisions are heavily influenced by elders authority, clan norms and gendered inheritance practices, where the credibility of family elders and the rigidity of cultural norms significantly shape youth access to land. Notably, social pressures, particularly from elders and male family members, discourage youth, especially women, from claiming land. Recommendations emphasize enhancing community engagement through consistent communication, education initiatives, and leveraging peer testimonials to foster trust and mitigate uncertainty about land transfer. Overall, the study highlights the complexity of socio-cultural dynamics in agricultural land access and suggests that effective strategies for promoting youth participation must address these collective influences.

علی‌رغم اهمیت شناخته‌شده مشارکت جوانان در تولید کشاورزی برای امنیت غذایی، تولید محصولات زراعی پول‌ساز و توسعه روستایی، مشارکت جوانان در تانزانیا به‌طور قابل‌توجهی پایین است. برای نمونه، در واد بدوگو، منطقه باریادی، تنها حدود ۳۰٪ از جوانان در تولید کشاورزی مشارکت دارند، با وجود زمین‌های خانوادگی فراوان. این پژوهش تأثیر سیستم‌های ارث‌بری زمین بر مشارکت جوانان در تولید کشاورزی را در واد بدوگو، منطقه باریادی، در منطقه سیمییو، تانزانیا بررسی کرد. این مطالعه با به‌کارگیری رویکرد پژوهش کیفی، بر تجربیات زیسته سی (۳۰) شرکت‌کننده جوان که از طریق نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده‌اند، تمرکز دارد. داده‌ها از طریق مصاحبه، بحث‌های گروهی متمرکز و مشاهده جمع‌آوری و با دنبال کردن چارچوب شش‌مرحله‌ای براون و کلارک (۲۰۰۶) به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تصمیم‌گیری‌ها به‌شدت تحت تأثیر اقتدار بزرگان، هنج‌های قومی و شیوه‌های ارث‌بری جنسیت‌محور است، جایی که اعتبار بزرگان خانواده و انعطاف‌ناپذیری هنج‌های فرهنگی به‌طور قابل‌توجهی دسترسی جوانان به زمین را شکل می‌دهند. به‌طور قابل‌توجهی، فشارهای اجتماعی، به‌ویژه از سوی بزرگان و اعضای مرد خانواده، از جوانان، به‌ویژه زنان، برای مطالبه زمین باز می‌دارد. توصیه‌ها بر افزایش مشارکت جامعه از طریق ارتباطات مستمر، ابتکارات آموزشی و بهره‌گیری از گواهی‌های همتایان برای تقویت اعتماد و کاهش عدم قطعیت درباره انتقال زمین تأکید دارند. در مجموع، این مطالعه پیچیدگی پویایی‌های اجتماعی-فرهنگی در دسترسی به زمین‌های کشاورزی را برجسته می‌کند و پیشنهاد می‌دهد که راهبردهای مؤثر برای ترویج مشارکت جوانان باید این تأثیرات جمعی را مورد توجه قرار دهد.

This qualitative study examines how K–12 educational leaders describe and make sense of their leadership practices related to instructional support, evaluation and improvement strategies, collaborative relationships and trust, and parent and community engagement. Drawing on open-ended survey responses from practicing school and district leaders, the study employs inductive thematic analysis to explore leadership efficacy as enacted through daily practice rather than expressed solely as an abstract belief. Guided by Bandura’s self-efficacy theory, Bronfenbrenner’s ecological systems theory, and transformational leadership theory as interpretive lenses, leaders’ narratives are situated within the relational and contextual systems shaping leadership work. Findings reveal a coherent, practice-oriented leadership narrative grounded in collaboration, trust-building, reflective practice, and responsiveness to local context. Instructional leadership and evaluation were consistently framed as growth-oriented, relational processes, while collaborative relationships and trust emerged as foundational conditions enabling leadership practice across domains. Parent and community engagement was described as a reciprocal, boundary-spanning function rooted in communication, visibility, and partnership. Collectively, the findings position leadership efficacy as a relational and contextually embedded practice and highlight implications for leadership preparation and professional learning.

Students' ability to read the Qur'an and memorize short surahs at MI Muhammadiyah Sidorejo remains low. This condition is reflected in inaccurate hijaiyah letter pronunciation, limited reading fluency, and difficulties in memorizing short surahs accurately. An initial assessment of 32 students showed an average group score of 75. Method: The mentoring program was conducted over two months and involved 32 students and relevant school stakeholders in identifying learning needs, planning activities, implementing interventions, observing progress, and reflecting on the results. The talaqqi method was used through reading demonstrations, imitation, and direct correction, while tikrar was applied through repeated recitation to strengthen memorization. Data were collected through observation, practical assessments, and documentation, then analyzed by comparing average scores before and after the program. Findings: The average group score increased from 75 to 90, representing a 15-point difference or a 20% relative increase from the initial score. Conclusion: Structured mentoring through talaqqi and tikrar can support the development of Qur'anic reading and short-surah memorization skills. Novelty/Originality: This program integrates reading guidance and memorization practice into a single activity and documents its implementation and outcomes through observations and pre- and post-program score comparisons

This study investigated how school leadership teams drive equity-centered instructional practices in K–12 schools. It aimed to synthesize contemporary research to identify leadership behaviors, structures, and conditions that contribute to equitable student learning environments. This qualitative literature review examined 10 peer-reviewed empirical studies published between 2019 and 2025. Studies were selected based on their focus on instructional leadership, equity, and K–12 educational contexts. A thematic analysis was used to identify recurring patterns and strategies across the literature. Five major themes emerged: (1) inclusive leadership that fosters shared decision-making and relational trust; (2) equity-focused leadership pipelines that prepare leaders to identify and address systemic barriers; (3) equity-oriented data practices that contextualize academic metrics and inform instructional change; (4) culturally responsive instruction supported by school-wide professional learning; and (5) collaborative leadership that centers family and community engagement. These themes were reinforced across studies involving varied contexts and leadership roles. The review was limited to studies published in English and focused primarily on U.S. educational contexts. Districts and policymakers can use these findings to design leadership preparation programs, refine professional development strategies, and align accountability frameworks with equity goals.

Background and objectives Health literacy in adulthood plays a major role in an individual’s ability to use health information to benefit their health. Social determinants in early childhood initiate the development of health literacy through newborn brain development and oral language acquisition. Both of these processes are promoted by stimulation from everyday interactions with parents/caregivers at home and in the community. Unequal access to language-learning opportunities during early childhood represents a modifiable developmental and social determinant of later educational and health outcomes. There are inequities in these time-sensitive interactions—specifically language-learning opportunities—across families in the population, which are social determinants of early literacy, achievement in school, and later-life education, health, and economic and social well-being across the life span. This gap is most pronounced among children who grow up in poverty in the United States and internationally. The healthcare system in the United States effectively reaches to nearly all infants; however, language-learning opportunities are not a focus during well-child visits. The term “Language Nutrition” (LN) was coined in prior research to refer to these developmentally rich interactions known to support brain and language growth in children younger than preschool age. We developed Kansas City Brain Builders (KCBB) to address this inequity by promoting LN broadly among families and children in a community so that all children have a more equitable home language environment. The purpose of this study is to report longitudinal empirical findings on families and children related to the implementation of KCBB, a public health approach to community change, over 2 years. Methods The evaluation involved two parallel longitudinal studies: the Community study and the Family study. The Community study assessed the implementation of a KCBB multisectoral community partnership to promote LN-friendly changes in local programs, practices, and policies. The Family study involved longitudinal assessments of a sample of 83 English- and Spanish-speaking families with children younger than 36 months of age, evaluating the KCBB impacts on parental behaviors and child growth in language skills. Results KCBB led to a high level of documented program implementation and substantial LN promotion throughout the community. Repeated parent assessments indicated that participants had received LN messages from multiple community sectors over time, increased their knowledge of the importance of LN, and used LN through storybook reading, verbal responsiveness, and teaching behaviors during interactions with their children. Growth in children’s early language skills was significantly associated with the amount of LN they received. Discussion/Conclusion KCBB is one of the few multisectoral interventions designed to promote community-wide change targeting LN. It is a manualized intervention that can be replicated by other communities. This study employed three levels of measurement such that change could be evaluated in a theoretical framework of influence from community engagement to parental behavior and growth in child language skills. Findings provide preliminary evidence that a multisectoral community approach can achieve broad reach and is associated with changes in caregiver practices and child language growth. Larger, controlled, and replicated studies are needed to establish causal effects and determine whether such approaches reduce disparities in language-learning opportunities.

Background: Teacher agency is essential to educational transformation, yet teacher development in Nepal often relies on standardized training approaches that emphasize prescribed methods rather than critical reflection, contextual experimentation, and collaborative learning. Objectives: This study explores how teachers develop and exercise agency through Critical–Creative Pedagogy (CCP) and participatory action research in two Nepali public-school contexts. Methods: Using a participatory action research approach, the study examined two contexts: a cross-school initiative involving 11 teachers from eight public schools in Helambu and a school-based initiative involving 30 teachers at Janata Secondary School in Bardibas. Data were generated over nine months through workshop interactions, teacher reflections, lesson plans, classroom observations, reflective dialogues, and informal conversations with students. The analysis examined how reflection, dialogue, classroom experimentation, and collective professional learning contributed to the development of teacher agency. Results: The findings indicate that teacher agency developed through iterative cycles of reflection, action, observation, dialogue, and re-reflection rather than through standardized training alone. Teachers began questioning textbook-centred and examination-driven practices and experimenting with learning activities grounded in students’ experiences and local contexts. Contextual adaptation and engagement with the wider school community, including school management committees and parents, emerged as important dimensions of pedagogical change. The Bardibas initiative appeared to foster stronger shared reflection, mutual support, and continuity of pedagogical change than the cross-school arrangement in Helambu. Conclusion: Teacher agency is a relational and context-dependent process that develops through critical reflection, pedagogical experimentation, and collaborative learning. Sustaining educational transformation requires professional learning opportunities that connect teachers’ agency with local knowledge, school-level collaboration, and community engagement. Novelty: By examining participatory action research across two distinct school contexts, this study highlights how the institutional setting of teacher collaboration may shape opportunities for collective reflection, mutual support, and sustained pedagogical change. It also foregrounds the importance of connecting teacher learning with school and community contexts in efforts to transform classroom practice.

Humanistic–religious education integrates spiritual values, social relationships, and character development in primary education. However, its conceptual dimensions, implementation mechanisms, and outcome evidence remain inconsistently documented, particularly in Satuan Pendidikan Kerjasama (SPK) schools. This study presents a systematic review protocol with preliminary synthesis to examine conceptualisation, implementation practices, potential best practices, and contextual conditions. The planned review covers publications from 2014 to 2026 across Scopus, Web of Science, ERIC, DOAJ, Google Scholar, and Indonesian academic sources. The preliminary corpus comprises ten studies identified through targeted searches, including qualitative case studies, quantitative and mixed-methods research, and conceptual analysis. Formal database searching, PRISMA screening, and critical appraisal remain incomplete. Preliminary patterns indicate that vertical–spiritual and horizontal–social dimensions predominate, while habituation and school culture feature prominently in implementation. Explicit curriculum mapping and family–community engagement are less consistently documented, and comparable pupil-outcome evidence remains limited. Evidence concerning SPK schools is particularly sparse, precluding definitive best-practice claims. A proposed four-layer framework may guide further synthesis of conceptual dimensions, implementation mechanisms, outcomes, and contextual conditions. These preliminary observations require verification through completion of the systematic review before supporting evidence-based recommendations.

Education in Yenagoa LGA, Bayelsa State, faces persistent vulnerability to environmental, infrastructural and socio-economic shocks-annual floods, riverine isolation, poor school infrastructure, and weak community ownership-leading to disrupted learning continuity and low retention. The paper contends that resilient education extends beyond the confine of a school-centric model and requires a robust, strengthened learning ecosystem. Through an integrative review of literature and the theoretical synthesis of Bronfenbrenner, Ecological System Theory, Epstein, Overlapping Spheres of Influence, and Resilient Theory, conceptualized as Yenagoa Resilient Learning Ecosystem Model (YRLEM). The model places the learner at the Centre of six interconnected pillars/layers: Immediate Learning Environment/Resilient learner: (1) Community Engagement Pillar, (2) Technology and Digital Access Pillar, (3) Environment and Climate Resilience Pillars (4) Infrastructure and Schools Pillars (5) Governance and Policy Pillars (6) Livelihood and Skills Pillars. It argues that by intentionally engaging indigenous institutions-traditional rulers, CDCs, women and youth groups, and SBMCs-and fostering structured multi-stakeholder collaboration between government, oil and gas companies, tertiary institutions, NGOs, and faith based-organizations, educations can be transformed from a fragile service into a community owned resilient system. The paper contributes a context-specific framework for policymakers, the Bayelsa State Universal Basic Education Board, and development partners, and advances propositions for future empirical validation in the Niger delta context

Digital transformation has reshaped how aviation technicians acquire knowledge, with YouTube and online professional communities becoming important sources for developing digital technical competencies. However, their effectiveness in enhancing digital skill mastery remains insufficiently understood. This study examines the effects of YouTube-Based Learning, Online Community Engagement, Learning from Failure, and Self-Regulated Learning on Digital Skill Mastery among aviation data communication system technicians. A quantitative cross-sectional survey was conducted involving 100 technicians in Indonesia, and the data were analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM). The results show that Online Community Engagement significantly enhances Learning from Failure and Self-Regulated Learning, while Learning from Failure also positively influences Self-Regulated Learning. Furthermore, Self-Regulated Learning is the only significant direct predictor of Digital Skill Mastery and mediates the relationship between Learning from Failure and Digital Skill Mastery. These findings suggest that digital technical competence is developed primarily through reflective and self-regulated learning rather than through passive consumption of online tutorials. The study highlights the importance of integrating community-based learning, reflective practice, and self-regulated learning into aviation technician training programs.

تحول دیجیتال نحوه کسب دانش توسط تکنسین‌های هوانوردی را دگرگون کرده است، به‌طوری‌که YouTube و جوامع حرفه‌ای آنلاین به منابع مهمی برای توسعه شایستگی‌های فنی دیجیتال تبدیل شده‌اند. با این حال، اثربخشی این منابع در ارتقای تسلط بر مهارت‌های دیجیتال همچنان به‌طور کافی شناخته نشده است. این پژوهش به بررسی اثرات یادگیری مبتنی بر YouTube، مشارکت در جوامع آنلاین، یادگیری از شکست و یادگیری خودتنظیمی بر تسلط بر مهارت‌های دیجیتال در میان تکنسین‌های سیستم‌های ارتباط داده هوانوردی می‌پردازد. یک پیمایش کمی مقطعی با مشارکت ۱۰۰ تکنسین در اندونزی انجام شد و داده‌ها با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل گردید. نتایج نشان می‌دهد که مشارکت در جوامع آنلاین به طور معناداری یادگیری از شکست و یادگیری خودتنظیمی را ارتقا می‌دهد و همچنین یادگیری از شکست نیز تأثیر مثبتی بر یادگیری خودتنظیمی دارد. افزون بر این، یادگیری خودتنظیمی تنها پیش‌بینی‌کننده مستقیم معنادار تسلط بر مهارت‌های دیجیتال است و نقش میانجی در رابطه بین یادگیری از شکست و تسلط بر مهارت‌های دیجیتال ایفا می‌کند. این یافته‌ها حاکی از آن است که شایستگی فنی دیجیتال عمدتاً از طریق یادگیری تأملی و خودتنظیمی توسعه می‌یابد و نه صرفاً از طریق مصرف منفعل آموزش‌های آنلاین. این مطالعه بر اهمیت ادغام یادگیری مبتنی بر جامعه، تمرین تأملی و یادگیری خودتنظیمی در برنامه‌های آموزشی تکنسین‌های هوانوردی تأکید می‌کند.

The integration of extension programs into the curriculum is one of the major recent changes in Brazilian higher education, fostering closer ties between universities and society. This study analyzes the perceptions of mathematics education majors at UEPG regarding their initial experiences in extension courses. This is a qualitative, exploratory, and descriptive study based on the analysis of responses provided by students enrolled in the course “Introduction to Extension Practice.” The data were examined using content analysis and categorized a priori based on the five guidelines for university extension programs (FORPROEX, 2012). Our results show that pre-service teachers recognize extension courses as privileged spaces for teacher training, engagement with the community, and contextualized pedagogical practices. They highlight mathematics as accessible, playful, and socially relevant knowledge. We emphasize that the integration of extension into the curriculum contributes significantly to initial teacher education, strengthening the integration between the university and society.

ادغام برنامه‌های توسعه‌ای در برنامه درسی یکی از تغییرات عمده اخیر در آموزش عالی برزیل است که پیوندهای نزدیک‌تری میان دانشگاه و جامعه ایجاد می‌کند. این مطالعه، ادراکات دانشجویان رشته آموزش ریاضیات در دانشگاه UEPG را نسبت به تجربیات اولیه‌شان در دوره‌های توسعه‌ای مورد تحلیل قرار می‌دهد. این پژوهش، کیفی، اکتشافی و توصیفی است و بر پایه تحلیل پاسخ‌های ارائه‌شده توسط دانشجویان ثبت‌نام‌کرده در دوره «مبانی کارآموزی توسعه‌ای» انجام شده است. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوا بررسی و بر اساس پنج دستورالعمل برای برنامه‌های توسعه‌ای دانشگاهی (FORPROEX, 2012) پیش‌طبقه‌بندی شدند. نتایج ما نشان می‌دهد که معلمان آینده، دوره‌های توسعه‌ای را فضاهای ممتازی برای تربیت معلم، مشارکت با جامعه و اجرای شیوه‌های آموزشی زمینه‌مند می‌دانند. آن‌ها ریاضیات را دانشی قابل دسترس، سرگرم‌کننده و مرتبط با مسائل اجتماعی برجسته می‌کنند. ما تأکید می‌کنیم که ادغام توسعه‌ای در برنامه درسی، سهم بسزایی در تربیت اولیه معلمان دارد و یکپارچگی میان دانشگاه و جامعه را تقویت می‌کند.

This study examines the factors associated with Professional Maritime Character among vocational maritime students by investigating the effects of Islamic Work Ethic, Religious Commitment, and Spiritual Intelligence, while considering Self-Discipline as a mediating mechanism and Moral Awareness as a moderating factor. A quantitative cross-sectional design was employed involving 525 students from Batch VIII, X, and XI at Politeknik Pelayaran Sumatera Barat, Indonesia, using a total sampling technique. Data were collected through structured questionnaires and analyzed using Partial Least Squares Structural Equation Modeling with the PLS Algorithm and Bootstrapping Calculation. The measurement model demonstrated adequate indicator reliability, internal consistency, and convergent validity across all constructs. The structural results show that Islamic Work Ethic, Religious Commitment, and Spiritual Intelligence have significant positive effects on Professional Maritime Character, while Religious Commitment significantly predicts Self-Discipline; however, Islamic Work Ethic and Spiritual Intelligence do not significantly predict Self-Discipline. Moral Awareness has a significant negative direct association with Professional Maritime Character, but its interactions with Islamic Work Ethic, Religious Commitment, and Spiritual Intelligence are not significant. These findings indicate that professional maritime character is more strongly associated with the direct internalization of religious and spiritual values than with conditional effects of moral awareness, providing practical implications for integrated character development in maritime vocational education.

Background and Objectives: Legal recognition of same-sex marriage is prohibited in most Southeast Asian countries. This has led a Philippine local government to pass the Right to Care ordinance, allowing LGBTQIA+ individuals to make medical decisions for their partners. In the development of local policy, community engagement is essential (Dada et al., 2023); however, there is limited understanding of how communication enables such engagement. Therefore, this study aims to answer how the Quezon City Local Government and MullenLowe TREYNA engaged the community in developing the Right to Care Card (RTCC) and how LGBTQIA+ couples and implementers describe their experiences and challenges in accessing and implementing the RTCC. Methodology: This paper utilizes a qualitative research design, specifically a case study. Considering that this study focuses on community engagement, it is also anchored in the sociocultural tradition of communication, thus, emphasizing the importance of understanding community dynamics in a social and cultural context (Craig, 1999). The data were gathered through semi-structured interviews with stakeholders of the RTCC, selected through purposive sampling. For the first coding cycle, the researchers used Descriptive and Process Coding, while Pattern Coding was employed to determine the themes. Results: It can be inferred that MullenLowe TREYNA and the QC LGU substantially engaged the LGBTQIA+ community, including other sectors, in developing the RTCC, with the forms of Modified Spectrum of Public Participation as the basis. Through the validation provided by the implementers and end-users of the RTCC, stakeholders can understand the expectations and limitations of the policy, specifically regarding the protection of their respective interests. In effect, as evidenced by the LGBTQIA+ representative's eagerness to push the passage of the ordinance to protect the lives of their partners, this eagerness demonstrates their empowerment. It reflects their ability to express their gender identity and their same-sex relationship, which aligns with the final form of public participation. Discussions: The researchers propose that the first form of public participation, Inform, has become in the case of RTCC, less applicable in the current context of public participation, given how governments engage the public for policy development. They suggest that Inform may be replaced with Identify. The researchers also suggest the placement of Participatory Communication and Transformative Communication in the proposed framework, as it was also found that the proponents and adopters' responses focused on grassroots mobilization and RTCC adoption in other cities. Conclusions: The QC LGU and MullenLowe TREYNA have strengthened their image as an inclusive local government and agency, respectively, because they were able to consult various sectors and make it possible to implement the RTCC within the city. The implementation of the RTCC also showed that the LGBTQIA+ couples are empowered in securing the RTCC and protecting the lives of their partners. Empowerment should not be understood only in terms of access but should also be evaluated based on whether local government processes enable beneficiaries to realize the intended benefits of the policy. These findings recommend further studies on other cities that recently implemented the RTCC, as well as a quantitative study for further validation.

زمینه و اهداف: شناسایی قانونی ازدواج همجنس‌گرایان در اکثر کشورهای جنوب شرق آسیا ممنوع است. این امر منجر به تصویب آیین‌نامه حق مراقبت توسط یک دولت محلی در فیلیپین شده است که به افراد LGBTQIA+ اجازه می‌دهد تصمیمات پزشکی برای شریک زندگی خود اتخاذ کنند. در تدوین سیاست‌های محلی، مشارکت جامعه ضروری است (Dada و همکاران، 2023)؛ با این حال، درک محدودی از چگونگی نقش ارتباطات در تسهیل این مشارکت وجود دارد. بنابراین، این مطالعه با هدف پاسخ به این پرسش انجام شده است که چگونه دولت محلی Quezon City و شرکت MullenLowe TREYNA جامعه را در توسعه کارت حق مراقبت (RTCC) مشارکت داده‌اند و زوج‌های LGBTQIA+ و مجریان، تجربیات و چالش‌های خود را در دسترسی و اجرای RTCC چگونه توصیف می‌کنند. روش‌شناسی: این مقاله از طرح پژوهش کیفی و به طور خاص مطالعه موردی استفاده می‌کند. با توجه به تمرکز مطالعه بر مشارکت جامعه، این پژوهش در سنت جامعه‌شناختی ارتباطات ریشه دارد و بر اهمیت درک پویایی‌های جامعه در بستر اجتماعی و فرهنگی تأکید می‌کند (Craig، 1999). داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ذینفعان RTCC که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده‌اند، گردآوری شد. در چرخه اول کدگذاری، پژوهشگران از کدگذاری توصیفی و فرایندی استفاده کردند و برای تعیین مضامین از کدگذاری الگویی بهره بردند. یافته‌ها: می‌توان استنباط کرد که شرکت MullenLowe TREYNA و دولت محلی QC به طور قابل توجهی جامعه LGBTQIA+ و سایر بخش‌ها را در توسعه RTCC مشارکت داده‌اند و اشکال طیف اصلاح‌شده مشارکت عمومی مبنای این کار قرار گرفته است. از طریق اعتبارسنجی ارائه‌شده توسط مجریان و کاربران نهایی RTCC، ذینفعان می‌توانند انتظارات و محدودیت‌های سیاست را، به ویژه در خصوص حفاظت از منافع خود، درک کنند. در نتیجه، همان‌طور که اشتیاق نماینده LGBTQIA+ برای تصویب آیین‌نامه به منظور حفاظت از جان شرکای خود نشان می‌دهد، این اشتیاق بیانگر توانمندسازی آن‌ها است. این امر توانایی آن‌ها را در ابراز هویت جنسیتی و رابطه همجنس‌گرایانه‌شان منعکس می‌کند که با شکل نهایی مشارکت عمومی همسو است. بحث: پژوهشگران پیشنهاد می‌کنند که نخستین شکل مشارکت عمومی، اطلاع‌رسانی (Inform)، در مورد RTCC در بستر کنونی مشارکت عمومی کمتر قابل اجرا است، با توجه به نحوه مشارکت دولت‌ها با مردم در توسعه سیاست. آنان پیشنهاد می‌کنند که اطلاع‌رسانی می‌تواند با شناسایی (Identify) جایگزین شود. همچنین پژوهشگران جایگاه ارتباط مشارکتی و ارتباط تحول‌آفرین را در چارچوب پیشنهادی مطرح می‌کنند، چرا که مشخص شد پاسخ‌های پیشنهاددهندگان و پذیرندگان بر بسیج مردمی و پذیرش RTCC در شهرهای دیگر متمرکز بوده است. نتیجه‌گیری: دولت محلی QC و شرکت MullenLowe TREYNA به ترتیب تصویر خود را به عنوان یک دولت محلی و نهاد فراگیر تقویت کرده‌اند، زیرا توانسته‌اند با مشورت با بخش‌های مختلف، امکان اجرای RTCC را در شهر فراهم کنند. اجرای RTCC همچنین نشان داد که زوج‌های LGBTQIA+ در دریافت RTCC و حفاظت از جان شرکای خود توانمند شده‌اند. توانمندسازی نباید صرفاً از منظر دسترسی درک شود، بلکه باید بر اساس این‌که آیا فرایندهای دولت محلی به ذینفعان امکان تحقق منافع مورد نظر سیاست را می‌دهد یا خیر، ارزیابی شود. این یافته‌ها انجام مطالعات بیشتر در سایر شهرهایی که اخیراً RTCC را اجرا کرده‌اند و همچنین پژوهش کمی برای اعتبارسنجی بیشتر را توصیه می‌کند.

Educational leadership is increasingly recognised as a critical determinant of the quality, relevance and sustainability of education systems. The rapid development of digital technologies, changing learner expectations, increasing demands for accountability, teacher shortages, resource constraints and the emergence of artificial intelligence have expanded the responsibilities of educational leaders beyond traditional administration. This paper discusses the changing educational leadership in the digital age. The paper posits that educational leaders should not merely introduce technology into schools but should create an institutional culture where technology supports teaching, learning, and professional development. The paper notes that digital transformation cannot succeed through technology acquisition alone. Inadequate infrastructure, electricity challenges, digital inequality, limited professional development, resistance to change, weak institutional support, and insufficient leadership preparation may constrain implementation. The paper therefore advocates a context-sensitive model of educational leadership that integrates vision, instructional leadership, digital competence, distributed leadership, ethical practice, teacher development and community engagement. It was suggested that systematic preparation and continuous professional development of educational leaders, investment in digital infrastructure, stronger leadership standards, participatory governance, digital citizenship education, and context-sensitive monitoring of school leadership is important in Nigerian schools. The paper concludes that Nigeria's educational transformation requires leaders who can combine human-centred leadership with technological competence to create schools that are innovative, inclusive, collaborative and focused on meaningful learning

رهبری آموزشی به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از عوامل تعیین‌کننده کیفیت، ارتباط و پایداری نظام‌های آموزشی شناخته می‌شود. توسعه سریع فناوری‌های دیجیتال، تغییر انتظارات یادگیرندگان، افزایش تقاضا برای پاسخگویی، کمبود معلم، محدودیت منابع و ظهور هوش مصنوعی، مسئولیت‌های رهبران آموزشی را فراتر از مدیریت سنتی گسترش داده است. این مقاله به بررسی تحول رهبری آموزشی در عصر دیجیتال می‌پردازد. مقاله مطرح می‌کند که رهبران آموزشی نباید صرفاً فناوری را وارد مدارس کنند، بلکه باید فرهنگی نهادی ایجاد نمایند که در آن فناوری از آموزش، یادگیری و توسعه حرفه‌ای حمایت کند. مقاله تأکید می‌کند که تحول دیجیتال تنها از طریق تهیه فناوری محقق نمی‌شود. زیرساخت ناکافی، مشکلات برق، نابرابری دیجیتال، محدودیت در توسعه حرفه‌ای، مقاومت در برابر تغییر، حمایت نهادی ضعیف و آمادگی ناکافی رهبران می‌تواند اجرای این تحول را محدود کند. بنابراین، مقاله مدل حساس به زمینه‌ای از رهبری آموزشی را پیشنهاد می‌کند که چشم‌انداز، رهبری آموزشی، شایستگی دیجیتال، رهبری توزیعی، رفتار اخلاقی، توسعه معلمان و مشارکت جامعه را ادغام می‌کند. همچنین پیشنهاد شده است که آمادگی نظام‌مند و توسعه حرفه‌ای مستمر رهبران آموزشی، سرمایه‌گذاری در زیرساخت دیجیتال، استانداردهای قوی‌تر رهبری، حکمرانی مشارکتی، آموزش شهروندی دیجیتال و پایش حساس به زمینه رهبری مدارس در مدارس نیجریه اهمیت دارد. مقاله نتیجه می‌گیرد که تحول آموزشی نیجریه نیازمند رهبرانی است که بتوانند رهبری انسان‌محور را با شایستگی فناورانه ترکیب کنند تا مدارسی نوآور، فراگیر، مشارکتی و متمرکز بر یادگیری معنادار ایجاد نمایند.

Digital transformation has increased children's access to information and learning while exposing them to misinformation, privacy violations, inappropriate content, and cyberbullying. These challenges underscore the need for digital literacy education integrating technological competencies with Islamic ethical values. This community engagement program aims to strengthen students' digital literacy and online safety awareness through the Gerakan Anak Cerdas Digital (Smart Digital Children Movement) at SDN 02 Padangjaya. Employing a participatory educational approach, the program delivers a 60-minute training session integrating digital safety principles with Islamic values, including tabayyun (information verification), amanah (trustworthiness), adab (ethical communication), and ukhuwah (solidarity). Learning activities comprise interactive instruction, contextual discussions, question-and-answer sessions, and educational quizzes. Evaluation involves comprehension assessments and observations of student participation. The program is expected to enhance students' understanding of digital risks, responsible internet use, personal data protection, and ethical online interactions. Conceptually, this initiative introduces an integrative framework connecting digital literacy with Islamic character education in primary schools. Practically, it offers a contextual model for promoting safe and responsible digital behavior through collaborative engagement among schools, families, and communities, contributing to the development of ethically grounded digital citizenship among young learners.

تحول دیجیتال، دسترسی کودکان به اطلاعات و یادگیری را افزایش داده است، در حالی که آن‌ها را در معرض اطلاعات نادرست، نقض حریم خصوصی، محتوای نامناسب و زورگویی سایبری قرار می‌دهد. این چالش‌ها، ضرورت آموزش سواد دیجیتال را که شایستگی‌های فناورانه را با ارزش‌های اخلاقی اسلامی تلفیق می‌کند، برجسته می‌سازد. این برنامه مشارکتی با هدف تقویت سواد دیجیتال و آگاهی از ایمنی آنلاین دانش‌آموزان از طریق جنبش «کودکان هوشمند دیجیتال» (Gerakan Anak Cerdas Digital) در دبستان SDN 02 Padangjaya اجرا می‌شود. با بهره‌گیری از رویکرد آموزشی مشارکتی، این برنامه یک جلسه آموزشی ۶۰ دقیقه‌ای را ارائه می‌دهد که اصول ایمنی دیجیتال را با ارزش‌های اسلامی از جمله «تبیین» (راستی‌آزمایی اطلاعات)، «امانت‌داری»، «ادب» (ارتباط اخلاقی) و «اخوت» (همبستگی) ادغام می‌کند. فعالیت‌های یادگیری شامل آموزش تعاملی، بحث‌های زمینه‌ای، جلسات پرسش و پاسخ و آزمون‌های آموزشی است. ارزیابی از طریق سنجش میزان درک و مشاهده مشارکت دانش‌آموزان انجام می‌شود. انتظار می‌رود این برنامه موجب ارتقای درک دانش‌آموزان از خطرات دیجیتال، استفاده مسئولانه از اینترنت، حفاظت از داده‌های شخصی و تعاملات اخلاقی آنلاین شود. از منظر مفهومی، این ابتکار یک چارچوب تلفیقی را معرفی می‌کند که سواد دیجیتال را با تربیت شخصیتی اسلامی در مدارس ابتدایی پیوند می‌دهد. از منظر عملی، این برنامه یک الگوی زمینه‌محور برای ترویج رفتار دیجیتال ایمن و مسئولانه از طریق مشارکت مدارس، خانواده‌ها و جوامع ارائه می‌دهد و به توسعه شهروندی دیجیتال مبتنی بر اخلاق در میان یادگیرندگان جوان کمک می‌کند.

As artificial intelligence (AI) and digital technologies continue to transform online communication and social interactions, cyberbullying and cyber-violence have emerged as growing concerns that require a deeper understanding of the individual and contextual factors underlying these behaviors. This study aims to provide a comprehensive understanding of the factors influencing cyberbullying and cyber-violence in Jordan. Specifically, it examines the effects of individual characteristics and contextual factors, including the legal and policy environment and aggressive social environment, on both cyberbullying and cyber-violence. A total of 472 participants from different demographic groups were included in the study sample. The data were analyzed using Smart PLS software. The results indicate that individual factors such as age, gender, and educational level have varying effects on cyberbullying and cyber-violence. Both age and gender have a significant negative and positive relationship, respectively, with both cyberbullying and cyber-violence. There is no significant relationship between these outcomes and educational level. Contextual factors, on the other hand, have differential effects. The aggressive social environment is positively associated with cyberbullying and cyber-violence, while the legal and policy environment is negatively associated with cyber-violence but not with cyberbullying. This study examines both contextual and individual factors, contributing to a better understanding of factors influencing cyberbullying and cyber-violence. It provides evidence on the impact of age, gender, social context, and legal and regulatory influences, and offers insights that can guide policy, education, and community engagement and inform best prevention practices.

با تداوم تحول ارتباطات آنلاین و تعاملات اجتماعی توسط هوش مصنوعی (AI) و فناوری‌های دیجیتال، قلدری سایبری و خشونت سایبری به عنوان نگرانی‌های فزاینده‌ای مطرح شده‌اند که نیازمند درک عمیق‌تری از عوامل فردی و زمینه‌ای زیربنای این رفتارها هستند. هدف این پژوهش، ارائه درک جامعی از عوامل مؤثر بر قلدری سایبری و خشونت سایبری در اردن است. به طور خاص، این مطالعه به بررسی تأثیر ویژگی‌های فردی و عوامل زمینه‌ای، از جمله محیط حقوقی و سیاست‌گذاری و محیط اجتماعی پرخاشگرانه، بر هر دو پدیده قلدری سایبری و خشونت سایبری می‌پردازد. در مجموع ۴۷۲ نفر از گروه‌های جمعیتی مختلف در نمونه پژوهش شرکت داشتند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار Smart PLS تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که عوامل فردی مانند سن، جنسیت و سطح تحصیلات تأثیرات متفاوتی بر قلدری سایبری و خشونت سایبری دارند. سن و جنسیت به ترتیب دارای رابطه منفی و مثبت معنادار با هر دو متغیر قلدری سایبری و خشونت سایبری هستند. بین این پیامدها و سطح تحصیلات رابطه معناداری مشاهده نشد. از سوی دیگر، عوامل زمینه‌ای تأثیرات متفاوتی دارند. محیط اجتماعی پرخاشگرانه با قلدری سایبری و خشونت سایبری رابطه مثبت دارد، در حالی که محیط حقوقی و سیاست‌گذاری با خشونت سایبری رابطه منفی و معنادار و با قلدری سایبری رابطه معناداری ندارد. این پژوهش با بررسی همزمان عوامل زمینه‌ای و فردی، به درک بهتر عوامل مؤثر بر قلدری سایبری و خشونت سایبری کمک می‌کند. همچنین شواهدی درباره تأثیر سن، جنسیت، زمینه اجتماعی و تأثیرات حقوقی و مقرراتی ارائه می‌دهد و بینش‌هایی را برای هدایت سیاست‌گذاری، آموزش، مشارکت اجتماعی و اطلاع‌رسانی درباره بهترین شیوه‌های پیشگیری فراهم می‌آورد.

Background: The digital era presents unprecedented opportunities and challenges for establishing learning societies that support lifelong learning, digital literacy, and sustainable human capital development. Educational and community leaders play pivotal roles in this transformation, yet their integrated contributions remain underexplored in emerging regional contexts. Objective: This study aims to develop an integrated understanding of how educational and community leaders contribute to the creation of a learning society in the digital era, with specific focus on lifelong learning mechanisms, digital literacy initiatives, and human capital development pathways. Method: A qualitative descriptive multi-stakeholder inquiry was conducted with 28 participants including school principals, university leaders, community organization leaders, government representatives, and NGO officials from Banten Province, Indonesia. Data were collected through semi-structured interviews (n=18), focus group discussions (n=3), document analysis, and observation protocols. Thematic analysis with source, method, and theory triangulation was employed. Findings: Educational and community leaders jointly establish learning societies through five interconnected mechanisms: institutional learning infrastructure development, digital literacy ecosystems, collaborative knowledge-sharing platforms, civic engagement frameworks, and capability development initiatives. Leaders emphasized the necessity of integrating formal and informal learning, bridging digital divides, and fostering social capital through community engagement. An Integrated Learning Society Development Framework emerged, highlighting the synergistic relationship between educational institutions, community organizations, and government agencies in facilitating sustainable human capital growth. Novelty: This research uniquely positions learning society development as an educational-community collaborative endeavor within the digital era context of emerging regional economies, departing from institution-centric approaches that dominate current literature. Implications: Findings provide strategic guidance for policymakers and institutional leaders in designing integrated learning society frameworks that harness digital technologies while maintaining social cohesion and equitable access to learning opportunities.

زمینه: عصر دیجیتال فرصت‌ها و چالش‌های بی‌سابقه‌ای را برای ایجاد جوامع یادگیرنده که از یادگیری مادام‌العمر، سواد دیجیتال و توسعه پایدار سرمایه انسانی حمایت می‌کنند، فراهم آورده است. رهبران آموزشی و اجتماعی نقش‌های محوری در این تحول ایفا می‌کنند، اما مشارکت‌های یکپارچه آن‌ها در زمینه‌های منطقه‌ای نوظهور کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف توسعه درک یکپارچه‌ای از نحوه مشارکت رهبران آموزشی و اجتماعی در ایجاد جامعه یادگیرنده در عصر دیجیتال، با تمرکز ویژه بر سازوکارهای یادگیری مادام‌العمر، ابتکارات سواد دیجیتال و مسیرهای توسعه سرمایه انسانی انجام شده است. روش: یک پژوهش کیفی توصیفی با رویکرد چند ذینفعی با مشارکت ۲۸ نفر شامل مدیران مدارس، رهبران دانشگاهی، رهبران سازمان‌های اجتماعی، نمایندگان دولت و مسئولان سازمان‌های غیردولتی از استان بانتن اندونزی انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n=18)، بحث‌های گروهی متمرکز (n=3)، تحلیل اسناد و پروتکل‌های مشاهده گردآوری شد. تحلیل تماتیک با مثلث‌سازی منبع، روش و نظریه به کار گرفته شد. یافته‌ها: رهبران آموزشی و اجتماعی به طور مشترک از طریق پنج سازوکار به هم پیوسته شامل توسعه زیرساخت‌های یادگیری نهادی، اکوسیستم‌های سواد دیجیتال، بسترهای اشتراک دانش مشارکتی، چارچوب‌های مشارکت مدنی و ابتکارات توسعه قابلیت‌ها، جوامع یادگیرنده را ایجاد می‌کنند. رهبران بر ضرورت ادغام یادگیری رسمی و غیررسمی، پر کردن شکاف دیجیتال و تقویت سرمایه اجتماعی از طریق مشارکت اجتماعی تأکید کردند. چارچوب یکپارچه توسعه جامعه یادگیرنده استخراج شد که بر رابطه هم‌افزا میان نهادهای آموزشی، سازمان‌های اجتماعی و نهادهای دولتی در تسهیل رشد پایدار سرمایه انسانی تأکید دارد. نوآوری: این پژوهش توسعه جامعه یادگیرنده را به عنوان یک تلاش مشترک آموزشی-اجتماعی در زمینه عصر دیجیتال اقتصادهای منطقه‌ای نوظهور مطرح می‌کند و از رویکردهای نهاد-محور غالب در ادبیات فعلی فاصله می‌گیرد. پیامدها: یافته‌ها راهنمایی راهبردی برای سیاست‌گذاران و رهبران نهادی در طراحی چارچوب‌های یکپارچه جامعه یادگیرنده که از فناوری‌های دیجیتال بهره می‌گیرند و در عین حال انسجام اجتماعی و دسترسی عادلانه به فرصت‌های یادگیری را حفظ می‌کنند، ارائه می‌دهد.

This study examined the extent of inclusive education implementation, its acceptability, the significant differences among their components, the relationship between implementation and acceptability, and the factors influencing their effectiveness and sustainability in selected public elementary schools in Naga City. It also aimed to propose a sustainability program based on the findings. The study employed a convergent-parallel mixed-methods design. The quantitative phase used a descriptive-evaluative-correlational approach involving 176 regular and Special Education (SPED) teachers from five public elementary schools. Data were collected through self-constructed questionnaires and analyzed using weighted mean, standard deviation, analysis of variance, and Pearson Product-Moment Correlation. The qualitative phase involved 15 purposively selected teachers interviewed through semi-structured interviews, with data analyzed thematically. Both sets of findings were integrated during interpretation. Results revealed that inclusive education implementation was High (grand mean = 3.08), as was acceptability (grand mean = 3.10). Policy Awareness and Compliance received the highest implementation rating, while Parent and Community Engagement received the lowest. For acceptability, Attitudes and Beliefs ranked highest, while Skills and Competencies ranked lowest. No significant differences were found among implementation components (F = 0.744, p = 0.562) or acceptability aspects (F = 1.651, p = 0.159). The relationship between implementation and acceptability was weak and not significant (r = 0.093, p = 0.222). Qualitative findings identified challenges involving limited specialized training, inadequate resources, teacher readiness, workload, leadership support, collaboration, and parent and community engagement. Based on these findings, the Inclusive Education Capacity and Support Program (IE-CASP) was proposed to strengthen teacher competencies, improve instructional resources, enhance leadership and collaboration, address workload concerns, and promote sustainable inclusive education practices in public elementary schools.

این پژوهش به بررسی میزان اجرای آموزش فراگیر، مقبولیت آن، تفاوت‌های معنادار میان مؤلفه‌های آن‌ها، رابطه بین اجرا و مقبولیت، و عوامل مؤثر بر اثربخشی و پایداری آن‌ها در برخی مدارس ابتدایی دولتی شهر Naga پرداخت. همچنین هدف پژوهش، ارائه برنامه‌ای برای پایداری بر اساس یافته‌ها بود. این مطالعه از طرح آمیخته همگرا-موازی بهره برد. در مرحله کمی، رویکرد توصیفی-ارزشیابی-همبستگی به کار گرفته شد که ۱۷۶ معلم عادی و آموزش ویژه (SPED) از پنج مدرسه ابتدایی دولتی را دربر می‌گرفت. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های محقق‌ساخته گردآوری و با استفاده از میانگین وزنی، انحراف معیار، تحلیل واریانس و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. در مرحله کیفی، ۱۵ معلم به صورت هدفمند انتخاب و از طریق مصاحبه نیمه‌ساختاریافته مورد بررسی قرار گرفتند و داده‌ها به شیوه تماتیک تحلیل شدند. هر دو مجموعه یافته‌ها در مرحله تفسیر با هم ادغام شدند. نتایج نشان داد که میزان اجرای آموزش فراگیر در سطح بالا (میانگین کل = ۳.۰۸) و مقبولیت نیز بالا (میانگین کل = ۳.۱۰) بود. آگاهی و تبعیت از سیاست‌ها بالاترین امتیاز اجرا را کسب کرد، در حالی که مشارکت والدین و جامعه پایین‌ترین امتیاز را داشت. در مقبولیت، نگرش‌ها و باورها بالاترین رتبه و مهارت‌ها و شایستگی‌ها پایین‌ترین رتبه را داشتند. تفاوت معناداری میان مؤلفه‌های اجرا (F = 0.744, p = 0.562) یا جنبه‌های مقبولیت (F = 1.651, p = 0.159) مشاهده نشد. رابطه بین اجرا و مقبولیت ضعیف و غیرمعنادار بود (r = 0.093, p = 0.222). یافته‌های کیفی چالش‌هایی از جمله محدودیت آموزش تخصصی، منابع ناکافی، آمادگی معلمان، حجم کار، حمایت رهبری، همکاری و مشارکت والدین و جامعه را شناسایی کرد. بر اساس این یافته‌ها، برنامه توانمندسازی و حمایت آموزش فراگیر (IE-CASP) با هدف تقویت شایستگی معلمان، بهبود منابع آموزشی، ارتقای رهبری و همکاری، رفع نگرانی‌های مربوط به حجم کار و ترویج شیوه‌های پایدار آموزش فراگیر در مدارس ابتدایی دولتی پیشنهاد شد.

Abstract This article examines the 2025 controversy over Gallaudet University’s invention of a new American Sign Language (ASL) sign for Coca-Cola as a case study of resistance to the commodification of sign language in late capitalism. Drawing on discourse analysis of deaf social media reactions and satirical videos, this study explores how institutional authority and corporate branding collide with perceived deaf community norms of linguistic innovation. Situating the case within debates on language commodification (Heller 2010), symbolic capital (Bourdieu 1977), and sign language ideologies (Kusters, Green, Moriarty, & Snoddon 2020), this article argues that ASL is both a cultural emblem and an economic resource, and as such, a flashpoint for conflict. The backlash to the ‘new Coke sign’ reveals deaf resistance to top-down language planning and the creative reassertion of ownership through humor, critique, and digital activism. (Authenticity, commodification, minoritized languages, neologisms)

چکیده: این مقاله به بررسی جنجال سال ۲۰۲۵ پیرامون ابداع نشانه‌ای جدید در زبان اشاره آمریکایی (ASL) توسط دانشگاه Gallaudet برای برند Coca-Cola می‌پردازد و آن را به‌عنوان مطالعه موردی مقاومت در برابر کالایی‌سازی زبان اشاره در سرمایه‌داری متأخر تحلیل می‌کند. با تکیه بر تحلیل گفتمان واکنش‌های کاربران ناشنوا در شبکه‌های اجتماعی و ویدئوهای طنزآمیز، این پژوهش به بررسی چگونگی تقابل اقتدار نهادی و برندسازی شرکتی با هنجارهای ادراک‌شده جامعه ناشنوایان در زمینه نوآوری زبانی می‌پردازد. با قرار دادن این مورد در چارچوب مباحث کالایی‌سازی زبان (Heller 2010)، سرمایه نمادین (Bourdieu 1977) و ایدئولوژی‌های زبان اشاره (Kusters, Green, Moriarty, & Snoddon 2020)، این مقاله استدلال می‌کند که ASL هم‌زمان نماد فرهنگی و منبع اقتصادی است و به همین دلیل، نقطه‌ای بحرانی برای بروز تعارض محسوب می‌شود. واکنش منفی به «نشانه جدید کوکاکولا» نشان‌دهنده مقاومت ناشنوایان در برابر برنامه‌ریزی زبانی از بالا به پایین و بازتملک خلاقانه زبان از طریق طنز، نقد و کنشگری دیجیتال است. (اصالت، کالایی‌سازی، زبان‌های اقلیت، نوساخت‌ها)

This study aims to describe the management of santri (Islamic boarding school students), identify the obstacles faced by the caretakers, and describe the efforts made to overcome these obstacles in order to increase the interest of prospective students in enrolling at Pondok Pesantren Darul Fikri Muaro Jambi. This research employs a qualitative approach using a descriptive method. Data collection techniques included in-depth interviews, observation, and documentation. Data analysis utilized the Miles, Huberman, and Saldana model, comprising data reduction, data display, and verification/conclusion drawing. Data validity was ensured through triangulation of sources, techniques, and time. The research results indicate that: (1) Santri management is implemented through the POAC (Planning, Organizing, Actuating, Controlling) management functions. Planning focuses on character building, discipline, mental strengthening, and the study of kitab kuning (traditional Islamic texts). Organizing involves the boarding school head, ustadz (religious teachers), administrators, and public relations staff. Implementation encompasses character guidance, organizational discipline, community engagement jam'iyyah, role modeling, and livestock farming skills. Supervision is conducted through monitoring behavior and adherence to rules, as well as the imposition of educational sanctions. (2) Obstacles faced include difficulties in instilling discipline, a limited number of administrators, new students' adaptation issues, student behavioral problems, and limited facilities and infrastructure. (3) Efforts undertaken include continuous character and discipline guidance, the application of educational sanctions, the strengthening of religious programs, the provision of free schooling, the development of livestock farming skills, and the creation of a comfortable environment. Effective management has been proven to increase the interest of prospective students through positive student experiences and programs that align with community needs.

هدف این پژوهش توصیف مدیریت دانش‌آموزان (طلاب مدارس اسلامی)، شناسایی موانع پیش‌روی متولیان، و تبیین تلاش‌های صورت‌گرفته برای غلبه بر این موانع به منظور افزایش علاقه‌مندی داوطلبان ثبت‌نام در مدرسه علمیه دارالفکر معارو جامبی است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی انجام شده است. تکنیک‌های گردآوری داده شامل مصاحبه‌های عمیق، مشاهده و مستندسازی بوده است. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل Miles، Huberman و Saldana شامل کاهش داده، نمایش داده و تأیید/استخراج نتیجه انجام شده است. روایی داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منابع، تکنیک‌ها و زمان تضمین شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد: (۱) مدیریت دانش‌آموزان از طریق کارکردهای مدیریتی POAC (برنامه‌ریزی، سازماندهی، اجرا، کنترل) اجرا می‌شود. برنامه‌ریزی بر پرورش شخصیت، انضباط، تقویت روحیه و مطالعه کتاب‌های سنتی اسلامی (کتاب کُنینگ) متمرکز است. سازماندهی شامل رئیس مدرسه، اساتید (استادان دینی)، مدیران و کارکنان روابط عمومی است. اجرا شامل هدایت شخصیتی، انضباط سازمانی، مشارکت اجتماعی جمعیه، الگوسازی و مهارت‌آموزی دامپروری است. نظارت از طریق پایش رفتار و رعایت قوانین و همچنین اعمال تنبیهات آموزشی صورت می‌گیرد. (۲) موانع موجود شامل دشواری در نهادینه‌سازی انضباط، تعداد محدود مدیران، مشکلات سازگاری دانش‌آموزان جدید، مشکلات رفتاری دانش‌آموزان و کمبود امکانات و زیرساخت‌ها است. (۳) تلاش‌های صورت‌گرفته شامل هدایت مستمر شخصیت و انضباط، اعمال تنبیهات آموزشی، تقویت برنامه‌های مذهبی، ارائه تحصیل رایگان، توسعه مهارت‌های دامپروری و ایجاد محیطی راحت می‌باشد. مدیریت مؤثر به اثبات رسیده است که علاقه‌مندی داوطلبان را از طریق تجارب مثبت دانش‌آموزان و برنامه‌هایی که با نیازهای جامعه هم‌راستا هستند، افزایش می‌دهد.

Access to post-compulsory education remains highly unequal for socioeconomically vulnerable students. This qualitative case study examines the factors enabling successful educational transitions in a school located in one of Spain's most disadvantaged communities. Through semi-structured interviews with five students from Roma and migrant backgrounds who progressed to post-compulsory education, thematic analysis identified key interconnected success factors. These include a school culture of high expectations, personalised guidance, dialogic practices, extended learning opportunities, strong family-community engagement, and educational role models. Together, these elements transformed student aspirations. The findings offer insights into possible enabling factors, suggesting that integrated, community-based educational approaches may support equitable access to post-compulsory education in highly disadvantaged contexts.

دسترسی به آموزش پس از اجباری برای دانش‌آموزان دارای آسیب‌پذیری اقتصادی-اجتماعی همچنان به‌شدت نابرابر باقی مانده‌است. این مطالعه موردی کیفی به بررسی عوامل تسهیل‌کننده گذار موفقیت‌آمیز آموزشی در مدرسه‌ای واقع در یکی از محروم‌ترین جوامع اسپانیا می‌پردازد. از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با پنج دانش‌آموز با پیشینه‌های روما و مهاجر که به آموزش پس از اجباری راه یافته‌اند، تحلیل تماتیک عوامل کلیدی و به‌هم‌پیوسته موفقیت را شناسایی کرد. این عوامل شامل فرهنگ مدرسه با انتظارات بالا، راهنمایی فردی، شیوه‌های گفت‌وگومحور، فرصت‌های یادگیری گسترده، مشارکت قوی خانواده و جامعه، و الگوهای آموزشی می‌باشند. این عناصر به‌طور مشترک آرمان‌های دانش‌آموزان را متحول کردند. یافته‌ها بینش‌هایی درباره عوامل تسهیل‌کننده احتمالی ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که رویکردهای آموزشی یکپارچه و مبتنی بر جامعه می‌تواند از دسترسی برابر به آموزش پس از اجباری در زمینه‌های بسیار محروم حمایت کند.

Education for Sustainable Development (ESD) calls for higher education institutions (HEIs) to equip graduates with the competencies needed to address complex sustainability challenges while fulfilling their Third Mission of community engagement and societal development. This study presents a small, exploratory, one-group pretest-post-test pilot evaluation of the EDUSTEM framework, a service-learning approach designed to integrate sustainability-oriented learning into STEM (Science, Technology, Engineering and Mathematics) education through interdisciplinary, community-based learning experiences. An exploratory mixed-methods design without a control or comparison group was employed with 50 undergraduate STEM students and pre-service teachers enrolled at the largest technical university in Southeastern Europe. Curriculum analysis informed the co-design of service-learning modules with faculty members and community stakeholders. The programme was evaluated using pre- and post-intervention surveys, competency assessment rubrics, and thematic analysis of students’ reflective journals. The results indicated statistically significant changes observed following participation in the programme in sustainability knowledge [pre-test: M = 6.2, SD = 1.5; post-test: M = 8.4, SD = 1.1; mean difference = 2.2, 95% CI [1.69, 2.71], t(49) = 8.72, p < .001, Cohen's d = 1.23] and student engagement in applying STEM knowledge to community challenges [pre-test: M = 3.8, SD = 1.0; post-test: M = 4.5, SD = 0.5; mean difference = 0.7, 95% CI [0.49, 0.91], t(49) = 6.54, p < .001, Cohen's d = 0.92]. Qualitative findings suggested that participants perceived increased sustainability awareness, interdisciplinary collaboration, communication, and civic responsibility following participation in the programme. Given the exploratory design and the absence of a comparison group, these pre-post changes cannot be attributed conclusively to the EDUSTEM programme. The findings therefore provide exploratory evidence regarding the educational potential of the framework rather than confirmatory evidence of intervention effectiveness.

آموزش برای توسعه پایدار (ESD) از مؤسسات آموزش عالی (HEIs) می‌خواهد که فارغ‌التحصیلان را به شایستگی‌های لازم برای مواجهه با چالش‌های پیچیده پایداری مجهز کنند و همزمان مأموریت سوم خود یعنی تعامل با جامعه و توسعه اجتماعی را نیز تحقق بخشند. این مطالعه یک ارزیابی آزمایشی مقدماتی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی از چارچوب EDUSTEM ارائه می‌دهد؛ رویکردی مبتنی بر یادگیری خدمت‌محور که با هدف ادغام یادگیری مبتنی بر پایداری در آموزش STEM (علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات) از طریق تجارب یادگیری میان‌رشته‌ای و مبتنی بر جامعه طراحی شده است. در این پژوهش، از طرح آمیخته اکتشافی بدون گروه کنترل یا مقایسه با مشارکت ۵۰ دانشجوی کارشناسی رشته‌های STEM و معلمان پیش‌خدمت که در بزرگ‌ترین دانشگاه فنی جنوب‌شرقی اروپا ثبت‌نام کرده بودند، استفاده شد. تحلیل برنامه درسی به هم‌طراحی ماژول‌های یادگیری خدمت‌محور با اعضای هیئت علمی و ذینفعان جامعه کمک کرد. برنامه با استفاده از پرسشنامه‌های پیش و پس از مداخله، روبریک‌های ارزیابی شایستگی و تحلیل تماتیک یادداشت‌های بازتابی دانشجویان ارزیابی شد. نتایج نشان داد تغییرات معنادار آماری پس از شرکت در برنامه در دانش پایداری [پیش‌آزمون: M = 6.2، SD = 1.5؛ پس‌آزمون: M = 8.4، SD = 1.1؛ تفاوت میانگین = 2.2، 95% CI [1.69, 2.71]، t(49) = 8.72، p < .001، d کوهن = 1.23] و مشارکت دانشجویان در به‌کارگیری دانش STEM برای چالش‌های جامعه [پیش‌آزمون: M = 3.8، SD = 1.0؛ پس‌آزمون: M = 4.5، SD = 0.5؛ تفاوت میانگین = 0.7، 95% CI [0.49, 0.91]، t(49) = 6.54، p < .001، d کوهن = 0.92] مشاهده شد. یافته‌های کیفی نشان داد که شرکت‌کنندگان پس از حضور در برنامه، افزایش آگاهی نسبت به پایداری، همکاری میان‌رشته‌ای، ارتباطات و مسئولیت‌پذیری مدنی را ادراک کردند. با توجه به ماهیت اکتشافی طرح پژوهش و نبود گروه مقایسه، این تغییرات پیش و پس از مداخله را نمی‌توان به طور قطعی به برنامه EDUSTEM نسبت داد. بنابراین یافته‌ها شواهد اکتشافی درباره ظرفیت آموزشی این چارچوب ارائه می‌کنند و نه شواهد تأییدی درباره اثربخشی مداخله.

This paper presents a multi-case study of how community-based Work-Integrated Learning (WIL) can meaningfully embed Sustainable Development Goal (SDG) education into undergraduate curricula. Drawing on four marketing and public relations subjects, we examine how the deliberate alignment of authentic industry and community challenges with specific SDGs creates learning contexts that develop professional competencies alongside sustainability mindsets. Across the four cases, community partners are positioned as co-educators within a three-way partnership model involving students, educators, and industry, enabling a form of knowledge co-creation that neither classroom instruction nor community engagement alone can replicate. Examining the design, delivery and outcomes of each case, we identify three features that account for their effectiveness: the explicit mapping of partner challenges to relevant SDGs, the positioning of partners as co-educators rather than clients, and the achievability of meaningful SDG integration within existing curriculum structures. We argue that these features constitute transferable design principles for educators across disciplines seeking to enhance both graduate employability and societal impact, and we consider the pedagogical and institutional conditions under which they can be sustained and scaled.

این مقاله به ارائه یک مطالعه چندموردی درباره چگونگی ادغام معنادار آموزش اهداف توسعه پایدار (SDG) در برنامه‌های درسی مقطع کارشناسی از طریق یادگیری مبتنی بر کار با محوریت جامعه (WIL) می‌پردازد. با بهره‌گیری از چهار درس بازاریابی و روابط عمومی، بررسی می‌کنیم که چگونه همسویی هدفمند چالش‌های واقعی صنعت و جامعه با SDGهای مشخص، زمینه‌های یادگیری‌ای را ایجاد می‌کند که شایستگی‌های حرفه‌ای را در کنار ذهنیت‌های پایداری توسعه می‌دهد. در هر چهار مورد، شرکای جامعه به عنوان هم‌آموزگار در یک مدل شراکت سه‌جانبه شامل دانشجویان، مدرسان و صنعت قرار می‌گیرند و این امر نوعی هم‌آفرینی دانش را ممکن می‌سازد که نه آموزش کلاسی و نه صرفاً مشارکت اجتماعی به تنهایی قادر به تکرار آن نیستند. با بررسی طراحی، اجرا و نتایج هر مورد، سه ویژگی را شناسایی می‌کنیم که اثربخشی آن‌ها را توضیح می‌دهد: نگاشت صریح چالش‌های شرکا به SDGهای مرتبط، جایگاه‌یابی شرکا به عنوان هم‌آموزگار به جای مشتری و امکان‌پذیری ادغام معنادار SDGها در ساختارهای موجود برنامه درسی. استدلال می‌کنیم که این ویژگی‌ها اصول طراحی قابل انتقالی را برای مدرسان رشته‌های مختلف فراهم می‌کند که به دنبال ارتقای اشتغال‌پذیری فارغ‌التحصیلان و تأثیر اجتماعی هستند و شرایط آموزشی و نهادی لازم برای پایداری و گسترش آن‌ها را مورد بررسی قرار می‌دهیم.

Universities want placements filled, students want them completed, and community partners are left to reconcile a mismatch no one asked them to navigate. This practice-informed provocation draws on work-integrated learning (WIL) scholarship and my experience as placement coordinator to argue that community engagement is often raised as a value in psychology placements but insufficiently embedded in placement infrastructure. Community engagement may appear in program rationales and accreditation documents but rarely in the structural design of how placements are resourced and supported. In other words, there is a gap between what we say about community engagement and what we build into our placement systems (Jackson et al., 2017). Based on my experience, I argue that community partners are often positioned as hosts rather than co-designers of professional learning, left carrying substantial, under-recognised responsibility for student learning. Postgraduate psychology placements cannot be ethically scaled through transactional placement models. If universities want community partners to sustain student learning, they must resource relational co-design as core placement infrastructure, rather than treat it as optional engagement work.

دانشگاه‌ها خواهان تکمیل کارورزی‌ها هستند، دانشجویان نیز خواهان اتمام آن‌ها، و شرکای اجتماعی در نهایت باید با عدم تطابقی مواجه شوند که هیچ‌کس از آن‌ها نخواسته بود آن را مدیریت کنند. این مقاله مبتنی بر تجربه عملی، با بهره‌گیری از پژوهش‌های یادگیری تلفیقی با کار (WIL) و تجربه شخصی نویسنده به عنوان هماهنگ‌کننده کارورزی، استدلال می‌کند که مشارکت اجتماعی اغلب به عنوان یک ارزش در کارورزی‌های روان‌شناسی مطرح می‌شود اما به طور کافی در زیرساخت‌های کارورزی نهادینه نشده است. مشارکت اجتماعی ممکن است در توجیه‌نامه‌های برنامه و اسناد اعتباربخشی ذکر شود، اما به ندرت در طراحی ساختاری نحوه تخصیص منابع و حمایت از کارورزی‌ها لحاظ می‌شود. به عبارت دیگر، شکافی میان آنچه درباره مشارکت اجتماعی بیان می‌کنیم و آنچه در سامانه‌های کارورزی خود پیاده می‌سازیم وجود دارد (Jackson و همکاران، ۲۰۱۷). بر اساس تجربه نویسنده، شرکای اجتماعی اغلب به عنوان میزبان و نه هم‌طراحان یادگیری حرفه‌ای جای می‌گیرند و مسئولیت قابل توجه و کمتر شناخته‌شده‌ای را برای یادگیری دانشجویان بر عهده دارند. کارورزی‌های تحصیلات تکمیلی روان‌شناسی را نمی‌توان به طور اخلاقی از طریق مدل‌های کارورزی معاملاتی گسترش داد. اگر دانشگاه‌ها می‌خواهند شرکای اجتماعی یادگیری دانشجویان را پایدار سازند، باید هم‌طراحی رابطه‌محور را به عنوان زیرساخت اصلی کارورزی تأمین منابع کنند و نه آن را به عنوان فعالیت اختیاری مشارکتی تلقی نمایند.

This study explored undergraduate students’ and community partners’ perceptions of the value of micro-credentials within community-engaged Work-Integrated Learning (WIL) in technical education programs in South-East Nigeria. Guided by Experiential Learning Theory, Human Capital Theory, and Signaling Theory, the study adopted a mixed-methods exploratory design to examine how micro-credentials were perceived in relation to employability-related competencies, professional confidence, and career readiness. Quantitative data were collected through a structured questionnaire administered to 412 undergraduate students enrolled in technical education programs incorporating community-engaged WIL, while qualitative data were generated through semi-structured interviews with 20 students and 12 community partners involved in WIL supervision and collaboration. Findings revealed generally positive student perceptions regarding the usefulness of micro-credentials for recognising competencies developed through experiential learning, strengthening confidence in communicating skills, and supporting preparedness for future employment. Qualitative findings further suggested that students viewed micro-credentials as useful for documenting technical and transferable competencies, encouraging reflective learning, and articulating skills gained through community-engaged experiences. Community partners similarly perceived micro-credentials as potentially valuable indicators of students’ preparedness and engagement within collaborative projects. However, participants identified institutional and contextual constraints, including limited awareness, inconsistent implementation, inadequate guidance, and weak digital infrastructure. The study suggests that micro-credentials may serve as useful mechanisms for recognising and communicating learning developed through community-engaged WIL while highlighting the need for stronger institutional support and clearer implementation strategies.

این پژوهش به بررسی ادراک دانشجویان کارشناسی و شرکای اجتماعی درباره ارزش ریزگواهی‌ها در چارچوب یادگیری تلفیقی با کار (WIL) مبتنی بر مشارکت اجتماعی در برنامه‌های آموزش فنی در جنوب شرق نیجریه پرداخت. این مطالعه با بهره‌گیری از نظریه یادگیری تجربی، نظریه سرمایه انسانی و نظریه سیگنال‌دهی، از طرح پژوهش آمیخته اکتشافی برای بررسی نحوه ادراک ریزگواهی‌ها در ارتباط با شایستگی‌های مرتبط با اشتغال‌پذیری، اعتماد به نفس حرفه‌ای و آمادگی شغلی استفاده کرد. داده‌های کمی از طریق پرسشنامه ساختاریافته‌ای که بین ۴۱۲ دانشجوی کارشناسی شاغل به تحصیل در برنامه‌های آموزش فنی با محوریت WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی توزیع شد، گردآوری گردید و داده‌های کیفی نیز از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۰ دانشجو و ۱۲ شریک اجتماعی درگیر در نظارت و همکاری WIL به دست آمد. یافته‌ها نشان داد که ادراک دانشجویان نسبت به سودمندی ریزگواهی‌ها در شناسایی شایستگی‌های حاصل از یادگیری تجربی، تقویت اعتماد به نفس در بیان مهارت‌ها و حمایت از آمادگی برای اشتغال آینده عموماً مثبت است. یافته‌های کیفی همچنین نشان داد که دانشجویان ریزگواهی‌ها را ابزاری مفید برای مستندسازی شایستگی‌های فنی و انتقال‌پذیر، تشویق به یادگیری تأملی و بیان مهارت‌های کسب‌شده از طریق تجارب مبتنی بر مشارکت اجتماعی می‌دانند. شرکای اجتماعی نیز ریزگواهی‌ها را به عنوان شاخص‌هایی بالقوه ارزشمند از آمادگی و مشارکت دانشجویان در پروژه‌های مشارکتی تلقی کردند. با این حال، شرکت‌کنندگان به محدودیت‌های نهادی و زمینه‌ای از جمله آگاهی محدود، اجرای ناسازگار، راهنمایی ناکافی و زیرساخت دیجیتال ضعیف اشاره کردند. این پژوهش پیشنهاد می‌کند که ریزگواهی‌ها می‌توانند به عنوان سازوکارهایی مفید برای شناسایی و انتقال یادگیری حاصل از WIL مبتنی بر مشارکت اجتماعی عمل کنند و در عین حال بر نیاز به حمایت نهادی قوی‌تر و راهبردهای اجرایی شفاف‌تر تأکید می‌کند.

Anglicare Southern Queensland (Anglicare) is a not-for-profit organisation that delivers community and human services. With a long history of hosting applied student placements in aged care, social work and community services, mental health and wellbeing, youth support, and nursing and allied health, Anglicare has in recent times begun to expand our hosting of work-integrated learning (WIL) relating to research and evaluation, advocacy, and community outreach. Proceeding from the principle that different types of WIL are advantageous to social science and humanities students at all levels, we currently host a variety of industry research projects, student placements, and internships. These arrangements encompass everything from formal assessment to projects that are co-designed between student/s and supervisor/s. The benefits of hosting WIL include supporting the future careers of emerging professionals while simultaneously expanding our capacity in research, evaluation, and advocacy. As working with students who are new to a corporate workplace can also be time intensive, WIL programs need adequate university staffing to support students’ engagement with industry hosts and moderated timelines for assessment and reporting requirements. In this practitioner reflection, we discuss how Anglicare’s Centre for Research and Social Change establishes and manages community engaged WIL partnerships, welcoming undergraduate and postgraduate students in all areas of the social sciences and humanities.

انگلیکِر جنوب کوئینزلند (Anglicare) یک سازمان غیرانتفاعی است که خدمات اجتماعی و انسانی ارائه می‌دهد. این سازمان با سابقه‌ای طولانی در میزبانی کارورزی‌های دانشجویی در حوزه‌های مراقبت از سالمندان، مددکاری اجتماعی و خدمات اجتماعی، سلامت روان و بهزیستی، حمایت از جوانان و پرستاری و علوم وابسته به سلامت، در سال‌های اخیر میزبانی یادگیری تلفیقی با کار (WIL) در زمینه‌های پژوهش و ارزیابی، حمایت‌گری و ارتباط با جامعه را نیز گسترش داده است. با تکیه بر این اصل که انواع مختلف WIL برای دانشجویان علوم اجتماعی و علوم انسانی در همه سطوح سودمند است، در حال حاضر میزبان انواع پروژه‌های پژوهشی صنعتی، کارورزی‌های دانشجویی و دوره‌های کارآموزی هستیم. این ترتیبات همه چیز از ارزیابی رسمی تا پروژه‌هایی که به صورت مشترک بین دانشجو/دانشجویان و سرپرست/سرپرستان طراحی می‌شوند را در بر می‌گیرد. مزایای میزبانی WIL شامل حمایت از مسیر شغلی آینده متخصصان نوظهور و در عین حال افزایش ظرفیت ما در پژوهش، ارزیابی و حمایت‌گری است. از آنجا که کار با دانشجویانی که برای نخستین بار وارد محیط کاری سازمانی می‌شوند می‌تواند زمان‌بر باشد، برنامه‌های WIL نیازمند نیروی انسانی کافی از سوی دانشگاه برای حمایت از مشارکت دانشجویان با میزبانان صنعتی و زمان‌بندی‌های تعدیل‌شده برای الزامات ارزیابی و گزارش‌دهی هستند. در این تأمل حرفه‌ای، نحوه ایجاد و مدیریت مشارکت‌های WIL مبتنی بر جامعه توسط مرکز پژوهش و تغییر اجتماعی انگلیکِر را مورد بحث قرار می‌دهیم و از دانشجویان کارشناسی و تحصیلات تکمیلی در تمامی حوزه‌های علوم اجتماعی و انسانی استقبال می‌کنیم.

Keystone Community Partnerships (KCP) is a community capacity building program inspired by the Collective Impact model (CI) – a project and partnership approach to achieve systems-level change by advancing equity, collaborative learning, goal alignment, and action integration. KCP leverages the collective resources, knowledge, and expertise of the university in collaboration with community stakeholders to address complex challenges and amplify existing community assets. This descriptive case study presents a literature review of CI generally, and an explanation of KCP specifically, along with community impacts and outcomes. Institutional challenges are outlined along with validation of the KCP program as an effective process to maximize broader impacts and collaborations to address these challenges. Recent community-based case studies are described to illustrate the program and its potential for engagement and impact. Finally, Youth Participatory Action Research is identified as an effective means for addressing the equity imperative within CI, as illustrated by the KCP case studies.

برنامه شراکت‌های کلیدی جامعه (Keystone Community Partnerships یا KCP) یک برنامه توانمندسازی ظرفیت جامعه است که از مدل تأثیر جمعی (Collective Impact یا CI) الهام گرفته شده است؛ رویکردی مبتنی بر پروژه و شراکت برای دستیابی به تغییرات در سطح نظام از طریق ارتقای عدالت، یادگیری مشارکتی، همسویی اهداف و یکپارچه‌سازی اقدامات. KCP با بهره‌گیری از منابع، دانش و تخصص جمعی دانشگاه در همکاری با ذی‌نفعان جامعه، به منظور مواجهه با چالش‌های پیچیده و تقویت دارایی‌های موجود جامعه عمل می‌کند. این مطالعه موردی توصیفی، مروری بر ادبیات مربوط به CI به طور کلی و تبیین KCP به طور خاص، همراه با تأثیرات و پیامدهای اجتماعی ارائه می‌دهد. چالش‌های نهادی تشریح شده و اعتبارسنجی برنامه KCP به عنوان یک فرایند مؤثر برای حداکثرسازی تأثیرات گسترده‌تر و همکاری‌ها جهت مواجهه با این چالش‌ها بیان می‌شود. مطالعات موردی اخیر مبتنی بر جامعه به منظور تبیین برنامه و ظرفیت آن برای مشارکت و تأثیرگذاری شرح داده شده‌اند. در نهایت، پژوهش مشارکتی اقدام‌محور جوانان به عنوان روشی مؤثر برای پاسخ به ضرورت عدالت در چارچوب CI، همان‌گونه که در مطالعات موردی KCP نشان داده شده است، معرفی می‌شود.