Secondary education

The article offers a comparative analysis of the concept of pedagogical mastery in Uzbek, Russian and international scholarship and systematises official statistical data on the teaching workforce in Uzbekistan's general secondary education. The study uses a documentary-analytical review, comparative analysis and descriptive statistics; no experimental component was conducted. According to the National Statistics Committee, the number of teachers in general secondary schools grew from 486.6 thousand in 2019/2020 to 577.7 thousand in 2025/2026 (+18.7%), women account for 72.5% of the workforce, and regional differences reach a factor of 4.6. International evidence (Shulman; Hattie; Kunter et al.; Darling-Hammond et al.) indicates that teaching quality depends less on workforce expansion than on the integration of knowledge, practice, personal-value, reflective and digital-methodological components. The author proposes a five-component integrative conceptual model and formulates recommendations for qualitative monitoring of teacher capacity and for the design of professional development

The article substantiates the feasibility of adaptive foreign language phonetics teaching, enhanced by artificial intelligence technologies, as an alternative to traditional standardized methods that fail to account for higher education students' individual articulatory features and lead to persistent phonetic errors. The study is interdisciplinary, combining the methodology of specialties A4 Secondary Education (A4.021 English Language and Literature), A5 Vocational Education (A5.39 Digital Technologies), and F7 Computer Engineering. The purpose of the study is to develop and justify a model of an adaptive learning platform for improving higher education students' phonetic skills through the integration of speech formant synthesis with machine learning algorithms. A formant synthesizer model based on parallel digital filters has been developed, generating reference vowel sounds by simulating the resonant frequencies of the vocal tract. An approach to personalizing learning is proposed based on a Long Short-Term Memory (LSTM) neural network, which analyzes a student's error history and dynamically adjusts formant parameters in real time. Technical validation of the model demonstrated high accuracy of formant frequency correction, with a root-mean-square error of 45 Hz for the first formant and 78 Hz for the second, enabling objective assessment of pronunciation quality and adaptation of exercise difficulty to the individual student's level. A pilot quasi-experimental verification of the platform involving experimental and control groups of higher education students confirmed its pedagogical potential for implementing differentiated learning principles based on objective acoustic data. The conclusions confirm the platform's prospects for modernizing linguistic education. Further research directions include expanding empirical validation on a larger sample and conducting perceptual evaluation of synthesized speech quality by native speakers to confirm its naturalness and suitability for learning purposes.

This conceptual narrative review stems from a doctoral study that focuses on the teaching of values in the implementation of the secondary school curriculum in Zimbabwe. The Zimbabwean secondary school history curriculum provides for values inculcation grounded on Ubuntu. However, despite expansive research on the implications of Ubuntu on instructional practice, there is a gap on how it informs pedagogy for values teaching in secondary school history education. The study employed a qualitative approach which enabled an indepth exploration. The review focused on twelve papers on Ubuntu’s application on pedagogy and ten on values pedagogy in secondary school history education that were obtained from Scopus, Google Scholar and ERIC academic databases. Keywords such as Ubuntu and pedagogy, values education and secondary school history education as well as abstracts were used to select the reviewed papers. Thematic analysis was employed to analyse data which involved coding of relevant information to develop themes. Findings show that Ubuntu oriented pedagogy is interactive, practical oriented, learner centered and speaks to the experiences of learners. This paper provides insights on how history teachers can translate Ubuntu pedagogy to instil values in secondary school history education. For this to be effective, we recommend staff development of history teachers by the Ministry of Primary and Secondary Education, use of diverse learner centered pedagogy in history lessons by history teachers and provision of multimedia to secondary schools by relevant stakeholders to ensure creation of engaging learning experiences in the implementation of the history curriculum.

Despite the integration of Earth Sciences into Moroccan secondary education, geology teaching faces multiple obstacles. This study provides a multi‑dimensional analysis of curricular, didactic, epistemological, linguistic, and ideological barriers. Using a mixed‑method design, we analysed official curricula (2007–2025), six textbooks, 47 articles, and surveyed 120 Life and Earth Sciences teachers. Results show that geology accounts for only 17% of total instructional time and is absent from three of seven major streams. 78% of teachers feel unprepared to teach geological time, 65% never use physical models, and only 12% of schools organise field trips. In French‑medium sections, 65% of students score below 50% on geology assessments (vs. 41% in Arabic sections). 72% of students confuse human and geological time scales. We propose evidence‑based remedies: curriculum restructuring (25% of LES time), mandatory field trips, physical modelling, ICT integration, and teacher training in conceptual change approaches.

Since independence in 1963, Kenya has pursued educational reforms intended to align schooling and training with its social, economic, and political development priorities. This study traces the evolution of these reforms from the Ominde Commission of 1964 to the introduction of the Competency-Based Curriculum (CBC) in 2017 and examines their relationship with national development. A qualitative document review was employed to analyze reform trajectories across primary, secondary, technical and vocational, university, and examination systems. The review also considered policies concerning free primary and secondary education, bursary and scholarship schemes, and gender affirmative action, focusing on their implications for access, equity, and educational quality. The findings indicate that successive reforms have consistently positioned education as a means of promoting national unity, preparing the workforce, and strengthening civic participation. These priorities reflect the role assigned to education in advancing social cohesion, economic productivity, and political development. However, the translation of policy commitments into practice has remained constrained by inadequate funding, limitations in teacher capacity, and insufficient infrastructure. These implementation gaps restrict the extent to which educational reforms can achieve their intended developmental outcomes. The analysis emphasizes the importance of examining policy design alongside the resources and institutional capacity required for implementation. Sustained investment in teacher preparation and professional development, educational infrastructure, and systematic monitoring is necessary to strengthen reform delivery. The study concludes that education can contribute more durably to national development when policy ambitions are supported by consistent investment and implementation capacity. Its historical and policy perspective provides a basis for policymakers and educational stakeholders to assess reform priorities and strengthen connections between educational change and Kenya’s development goals.

Vocabulary support in early secondary education needs to reflect differences in learners’ reading readiness and opportunities to use words meaningfully. This study examined reported reading profiles and vocabulary ratings from six public secondary schools in Pio Duran, Albay, Philippines, to inform the development of supplementary vocabulary material. A descriptive analysis was conducted using school assessment summaries, teacher informed vocabulary ratings, and curricular appraisal frequencies documented in the thesis. Reading categories were treated as indicators of reading performance rather than direct measures of vocabulary mastery. School summaries generally showed fewer learners in the frustration category at posttest and more learners in instructional or independent categories. Vocabulary ratings increased across the six schools, from baseline values of 1.67–3.12 to posttest values of 2.06–3.90. However, identical scores across generalization, application, breadth, and precision prevented separate interpretation of these dimensions. Recomputed appraisal means were 4.93 for content quality, 4.94 for format, and 4.92 for presentation and organization on the reported five point scale. Accuracy ratings also identified minor errors requiring editorial attention. The supplementary material was organized around progressively demanding vocabulary tasks, contextual use, and differentiated support. Findings provide a local basis for refining instructional resources, but they do not establish intervention effectiveness. Inconsistent participant totals, incomplete documentation of assessment procedures, and discrepancies in validation records limit interpretation. Verification of the original records and a subsequent classroom evaluation are needed before stronger claims can be made. The study supports alignment between learner evidence, material design, and the scope of conclusions drawn from school assessments.

This study designed and validated a Technology-Enhanced Inquiry-Based Learning Package (TIBLEP) for junior secondary natural science in a resource-constrained context, addressing the offline connectivity barriers common in under-resourced schools. A Design and Development Research (DDR) approach guided needs analysis, design, development, expert validation, revision, and field implementation. TIBLEP was built as an offline environment combining curriculum-aligned content, guided inquiry, multimedia demonstrations, self-paced navigation, and formative feedback. Five experts assessed the package across six dimensions. Sixty Grade 8 students from two intact classes then completed a five-week field trial (30 in the TIBLEP group and 30 in the conventional group), with interviews capturing participant experiences. Expert ratings were consistently positive (grand mean = 3.69, SD = 0.29), with the highest ratings for overall suitability (M = 3.78) and the lowest for technology integration (M = 3.60). Posttest achievement was higher for TIBLEP (M = 68.30, SD = 6.20) than for the control group (M = 54.70, SD = 5.80). Interviews indicated perceived gains in conceptual clarity, autonomy, engagement, collaboration, and teachers' technological competence. TIBLEP is a feasible, expert-validated offline model for inquiry-oriented science learning where connectivity is unreliable and access remains uneven. The package offers teachers and policymakers a validated, curriculum-aligned tool for delivering inquiry-based science instruction without depending on internet access.

Background: Strategic vocabulary acquisition is a significant factor in the development of reading comprehension during secondary education, as it facilitates meaning construction, access to academic vocabulary, and the effective interpretation of increasingly complex texts. Objective: To determine the relationship between vocabulary acquisition strategies and reading comprehension among first-year secondary school students at an educational institution in Lima, Peru. Methodology: A quantitative approach was employed using a non-experimental, correlational, and cross-sectional design to analyze the relationship between vocabulary acquisition strategies and reading comprehension in secondary school students. The sample consisted of 50 students. Results: Vocabulary acquisition strategies were the dimension most closely associated with reading comprehension (ρ = .693; p < .001), surpassing the relationship observed for overall vocabulary development (ρ = .630; p < .001). Furthermore, vocabulary mastery and functional vocabulary use showed moderate positive correlations (ρ = .401; p = .004), demonstrating the contribution of various lexical dimensions to reading comprehension performance. Conclusion: Vocabulary acquisition strategies play a significant role in reading comprehension; therefore, strengthening these strategies in secondary education represents a relevant pedagogical approach to fostering meaning construction and the development of reading competencies.

Academic Competency Test (TKA) is an assessment tool designed to measure the literacy, numeracy, and reasoning abilities of high school students as indicators of academic readiness for higher education. However, TKA results show that student achievement is still relatively low and varies between subjects. This study aims to comprehensively examine the determining factors that influence the low achievement of senior high school students in the Academic Competency Test (TKA). This study uses a qualitative descriptive approach with a literature study method, with data sources in the form of reputable national and international scientific articles and secondary data from TKA results published by the Education Assessment Center, Ministry of Primary and Secondary Education. The data were analyzed through the stages of reduction, presentation, and conclusion drawing. The results of the study show that low TKA achievement is influenced by internal factors, including weak higher-order thinking skills (HOTS), low basic literacy and numeracy, high academic anxiety, and low student motivation to learn. In addition, external factors such as the gap between learning practices and national assessment requirements, the phenomenon of learning loss after the pandemic, limitations in teachers' pedagogical competencies, and socio-economic conditions also contribute to low TKA achievement. These findings show that TKA achievement is a reflection of the overall quality of the learning ecosystem and requires the strengthening of literacy, numeracy, and reasoning-based learning on an ongoing basis.

Introduction Taking a positive education perspective, this study investigates the link between subjective well-being (SWB) and student engagement. Although many studies have found a positive link between the two multidimensional constructs, the literature lacks longitudinal analyses. Methods Based on the broaden-and-build theory and the upwards spiral hypothesis it was hypothesised that the dimensions of the two constructs would show bidirectional relationships. To test this, 1,762 fifth-grade students in Austria completed an online survey at two time points; the data were then analysed using a cross-lagged panel model with a three-factor model of SWB (positive affect, negative affect and life satisfaction) and a bifactorial model of student engagement (a general factor for student engagement and a specific factor for emotional engagement). Results Only one bidirectional relationship was found – between general student engagement and positive affect – but significant positive effects of both the general and specific student engagement factors at Time 1 on life satisfaction at Time 2 and of the specific engagement factor at Time 1 on positive affect at Time 2 were also identified. However, no significant relationships were found between either of the student engagement factors and negative affect. Conclusions Overall, the findings highlight the positive association between SWB and student engagement. Therefore, the results provide support for the upward spiral hypothesis and partial support for the broaden-and-build theory.

Aim: to analyze teachers’ educational communication in the teaching and learning processes of students in upper secondary education and the baccalaureate. Methodology: a qualitative study was carried out involving 230 students from a private educational institution in Riobamba, Ecuador, during the 2022–2023 academic year. Data were collected through observation and interviews, and subsequently organized into categories relating to interaction, participation, feedback and classroom dynamics. Results: Difficulties in communication between teachers and pupils were identified, as were few opportunities to ask questions and a predominance of activities focused on theoretical content. In contrast, group dynamics, educational games and other participatory activities were accompanied by closer interaction and greater opportunities for exchange. Conclusion: educational communication was closely related to student participation and to the way in which teaching and learning activities were carried out, although the results do not allow causal relationships to be established.

This case study attempts to examine vulnerable narcissism through an in depth analy-sis of one adult male participant showing narcissistic traits without a formal clinical di-agnosis. Using a blind assessment approach, the participant completed the Self Con-cept Questionnaire, the Adjustment Inventory, and the Maudsley Personality Inventory, alongside semi structured interviews and behavioral observation, allowing indirect as-sessment of self concept, adjustment, and neuroticism without revealing the study's focus on narcissism. Psychodynamic and behaviorist frameworks were used to trace the participant's developmental history, including sibling comparison, high parental crit-icism, restrictive gender norms modeled within the family, and unmet academic aspira-tions within a competitive Indian secondary education system. Findings revealed a con-sistent pattern of reflexive devaluation in response to even minor perceived threats, fre-quently triggered by unprompted comparisons to others' achievements, alongside marked deficits in empathy and pronounced beliefs about entitlement to power and control. Gender based devaluation emerged as a distinct pattern, linked to the partici-pant's family history. These findings are discussed in relation to the broader literature on vulnerable narcissism, which has been comparatively understudied relative to grandiose narcissism, particularly regarding its expression in everyday, low stakes so-cial interactions rather than major relational threats.

این مطالعه‌ی موردی تلاش دارد تا نارسیسیسم آسیب‌پذیر را از طریق تحلیل عمیق یک شرکت‌کننده‌ی مرد بزرگسال که ویژگی‌های نارسیسیستی را بدون تشخیص بالینی رسمی نشان می‌دهد، مورد بررسی قرار دهد. با استفاده از رویکرد ارزیابی کور، شرکت‌کننده پرسشنامه‌ی خودپنداره، فهرست سازگاری و پرسشنامه‌ی شخصیت مودزلی را تکمیل کرد و همچنین مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و مشاهده‌ی رفتاری انجام شد که امکان ارزیابی غیرمستقیم خودپنداره، سازگاری و روان‌رنجوری را بدون افشای تمرکز مطالعه بر نارسیسیسم فراهم ساخت. چارچوب‌های روان‌پویشی و رفتارگرایانه برای بررسی تاریخچه‌ی رشد شرکت‌کننده، از جمله مقایسه با خواهر و برادر، انتقاد شدید والدین، هنجارهای جنسیتی محدودکننده در خانواده و آرزوهای تحصیلی برآورده‌نشده در نظام آموزش متوسطه‌ی رقابتی هند به کار گرفته شد. یافته‌ها الگوی ثابتی از بی‌ارزش‌سازی بازتابی در پاسخ به حتی تهدیدهای ادراک‌شده‌ی جزئی را نشان داد که اغلب با مقایسه‌های ناخواسته با دستاوردهای دیگران تحریک می‌شد، همراه با کمبودهای آشکار در همدلی و باورهای برجسته درباره‌ی استحقاق قدرت و کنترل. بی‌ارزش‌سازی مبتنی بر جنسیت به عنوان الگویی متمایز ظاهر شد که با تاریخچه‌ی خانوادگی شرکت‌کننده مرتبط بود. این یافته‌ها در ارتباط با ادبیات گسترده‌تر درباره‌ی نارسیسیسم آسیب‌پذیر که نسبت به نارسیسیسم بزرگ‌منشانه کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است، به ویژه در خصوص بروز آن در تعاملات اجتماعی روزمره و کم‌خطر به جای تهدیدهای عمده‌ی رابطه‌ای، مورد بحث قرار می‌گیرد.

The article analyses the emergence of competition between schools and the new demands it places on the work of school principals. Drawing on international and national sources, the concept of “competition management competence” is defined. Five components of this competence are substantiated: cognitive, analytical-strategic, marketing-communicative, innovative-organisational and reflective-ethical. Ways of developing this competence of principals within the in-service training system are proposed.

این مقاله به تحلیل ظهور رقابت میان مدارس و الزامات جدیدی که این رقابت بر کار مدیران مدارس تحمیل می‌کند، می‌پردازد. با بهره‌گیری از منابع بین‌المللی و ملی، مفهوم «شایستگی مدیریت رقابت» تعریف می‌شود. پنج مؤلفه این شایستگی تبیین شده‌اند: شناختی، تحلیلی-راهبردی، بازاریابی-ارتباطی، نوآورانه-سازمانی و بازتابی-اخلاقی. همچنین، راه‌هایی برای توسعه این شایستگی مدیران در چارچوب نظام آموزش ضمن خدمت پیشنهاد می‌شود.

Abstract The Baka people, an indigenous forest community in Cameroon's East Region, hold a distinct body of social practices, ecological knowledge, and cultural values shaped by their historical relationship with the forest environment. This study examines the influence of social practices of the Baka people on the implementation of the geography curriculum in schools within the East Region of Cameroon. The study adopted a mixed-methods research design, combining quantitative and qualitative approaches. The target population comprised of Geography teachers and students especially Baka students enrolled in secondary schools in selected Baka community of the East region in the study area. Two instruments were used to collect data which were questionnaires and interview guides. Quantitative data obtained from the questionnaires were coded and analysed using descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics included frequencies, percentages, means and standard deviations. These statistics were used to describe the prevalence of particular Baka social practices and participants' perceptions of their influence on Geography curriculum implementation. Inferential analysis was used to examine relationships between selected dimensions of Baka social practices and indicators of curriculum implementation. The findings indicate that Baka social practices have significant implications for curriculum implementation, although their influence should not be understood exclusively in negative terms. Baka livelihood practices, language, cultural values, traditional learning processes and Indigenous environmental knowledge interact with formal schooling in complex ways. Some practices may contribute to irregular attendance or difficulties in adapting to conventional classroom routines, while others provide valuable knowledge and experiences that can enrich Geography education. The study contributes to broader debates on curriculum relevance, indigenous knowledge integration, and educational equity for marginalized populations in Cameroon, and offers recommendations for curriculum policy and teacher training that better reflect the sociocultural realities of indigenous learners. Based on the findings, the researcher recommends that Geography teachers should incorporate local examples into classroom instruction. Lessons on ecosystems, natural resources, agriculture, environmental conservation, settlement and human–environment relationships should make use of geographical features and activities familiar to Baka learners. Teacher-training institutions should strengthen preparation in culturally responsive pedagogy. Curriculum developers should provide greater flexibility for the inclusion of Indigenous and local knowledge. schools should make greater use of experiential learning. Keywords Baka people, social practices, curriculum implementation, geography education, indigenous knowledge, East Region Cameroon

چکیده مردم Baka، جامعه‌ای بومی و جنگل‌نشین در منطقه شرق کامرون، دارای مجموعه‌ای متمایز از کنش‌های اجتماعی، دانش بوم‌شناختی و ارزش‌های فرهنگی هستند که توسط رابطه تاریخی آن‌ها با محیط جنگل شکل گرفته است. این پژوهش به بررسی تأثیر کنش‌های اجتماعی مردم Baka بر اجرای برنامهٔ درسی جغرافیا در مدارس منطقه شرق کامرون می‌پردازد. این مطالعه از طرح پژوهش آمیخته، با ترکیب رویکردهای کمی و کیفی، بهره گرفته است. جامعه هدف شامل دبیران جغرافیا و دانش‌آموزان، به ویژه دانش‌آموزان Baka ثبت‌نام‌شده در مدارس متوسطه منتخب جامعه Baka در منطقه مورد مطالعه بوده است. برای گردآوری داده‌ها از دو ابزار پرسشنامه و راهنمای مصاحبه استفاده شد. داده‌های کمی به‌دست‌آمده از پرسشنامه‌ها کدگذاری و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی شامل فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار بود. این آمار برای توصیف شیوع کنش‌های اجتماعی خاص Baka و ادراک شرکت‌کنندگان از تأثیر آن‌ها بر اجرای برنامهٔ درسی جغرافیا به‌کار رفت. تحلیل استنباطی برای بررسی روابط میان ابعاد منتخب کنش‌های اجتماعی Baka و شاخص‌های اجرای برنامهٔ درسی استفاده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که کنش‌های اجتماعی Baka پیامدهای معناداری برای اجرای برنامهٔ درسی دارند، هرچند تأثیر آن‌ها نباید صرفاً منفی تلقی شود. شیوه‌های معیشتی، زبان، ارزش‌های فرهنگی، فرایندهای یادگیری سنتی و دانش بومی محیط‌زیستی Baka به‌شیوه‌هایی پیچیده با آموزش رسمی تعامل دارند. برخی از این کنش‌ها ممکن است به حضور نامنظم یا دشواری در سازگاری با روال‌های کلاسیک منجر شود، در حالی که برخی دیگر دانش و تجربیات ارزشمندی را فراهم می‌کنند که می‌تواند آموزش جغرافیا را غنی سازد. این پژوهش به مباحث گسترده‌تر دربارهٔ ارتباط برنامهٔ درسی، ادغام دانش بومی و عدالت آموزشی برای جمعیت‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده در کامرون کمک می‌کند و پیشنهادهایی برای سیاست‌گذاری برنامهٔ درسی و آموزش معلمان ارائه می‌دهد که بازتاب‌دهنده واقعیت‌های اجتماعی‌فرهنگی فراگیران بومی باشد. بر اساس یافته‌ها، پژوهشگر توصیه می‌کند که دبیران جغرافیا نمونه‌های محلی را در آموزش کلاس درس بگنجانند. درس‌هایی دربارهٔ اکوسیستم‌ها، منابع طبیعی، کشاورزی، حفاظت محیط‌زیست، سکونتگاه و روابط انسان و محیط باید از ویژگی‌ها و فعالیت‌های جغرافیایی آشنا برای فراگیران Baka بهره گیرند. مؤسسات تربیت معلم باید آمادگی در زمینهٔ آموزش پاسخگو به فرهنگ را تقویت کنند. تدوین‌کنندگان برنامهٔ درسی باید انعطاف‌پذیری بیشتری برای گنجاندن دانش بومی و محلی فراهم آورند. مدارس باید از یادگیری تجربی بیشتر بهره ببرند.

ABSTRACT Muhammadiyah schools face challenges in strengthening institutional competitiveness, improving school governance, and developing strategic plans that can guide sustainable school development. Many schools have not yet developed systematic Strategic Plans (Renstra) and school excellence roadmaps, resulting in short-term and less focused development efforts. This community service program aimed to enhance the capacity of principals and teachers in effective school leadership, strategic planning, and the development of school excellence roadmaps in Muhammadiyah schools in Boyolali Regency. The program employed a Participatory Action and Empowerment Model involving 17 Muhammadiyah elementary and junior secondary schools. The activities consisted of training, workshops, mentoring, and evaluation. The results demonstrated improved participants’ understanding of school leadership, institutional governance, strategic planning, and the implementation of strategic and operational plans. In addition, the program produced draft Strategic Plans (Renstra) and school excellence roadmaps that can serve as sustainable development guidelines for participating schools. The program also strengthened collaboration among the university, the Muhammadiyah Regional Board of Boyolali, the Primary and Secondary Education Council, and Muhammadiyah schools in improving educational quality and institutional competitiveness. The findings indicate that mentoring in strategic planning and school excellence roadmap development is an effective strategy for strengthening leadership capacity, governance, and the competitiveness of Muhammadiyah schools. Keywords: Muhammadiyah schools; strategic plan; school excellence roadmap; school leadership; school competitiveness ABSTRAK Sekolah Muhammadiyah menghadapi tantangan dalam meningkatkan daya saing lembaga, memperkuat tata kelola sekolah, serta menyusun perencanaan strategis yang mampu menjadi pedoman pengembangan sekolah secara berkelanjutan. Sebagian sekolah belum memiliki dokumen Rencana Strategis (Renstra) dan roadmap keunggulan yang tersusun secara sistematis sehingga pengembangan sekolah cenderung bersifat jangka pendek dan kurang terarah. Kegiatan pengabdian kepada masyarakat ini bertujuan meningkatkan kapasitas kepala sekolah dan guru dalam kepemimpinan sekolah efektif, penyusunan Renstra, serta pengembangan roadmap keunggulan sekolah Muhammadiyah di Kabupaten Boyolali. Kegiatan dilaksanakan menggunakan pendekatan Participatory Action and Empowerment Model yang melibatkan 17 sekolah Muhammadiyah jenjang SD/MI dan SMP/MTs. Metode yang digunakan meliputi pelatihan, workshop, pendampingan, dan evaluasi. Hasil kegiatan menunjukkan adanya peningkatan pemahaman peserta mengenai kepemimpinan sekolah, tata kelola lembaga, perencanaan strategis, serta implementasi Renstra dan Renop. Selain itu, kegiatan menghasilkan draft Renstra dan roadmap keunggulan sekolah yang dapat digunakan sebagai pedoman pengembangan sekolah secara berkelanjutan. Program ini juga memperkuat sinergi antara perguruan tinggi, PDM Boyolali, Majelis Dikdasmen, dan sekolah Muhammadiyah dalam upaya meningkatkan mutu dan daya saing lembaga pendidikan. Kegiatan pendampingan Renstra dan roadmap keunggulan terbukti menjadi strategi yang efektif untuk memperkuat kapasitas kepemimpinan, tata kelola, dan daya saing sekolah Muhammadiyah. Kata kunci: sekolah Muhammadiyah; Renstra; roadmap keunggulan; kepemimpinan sekolah; daya saing sekolah

چکیده: مدارس محمدیه با چالش‌هایی در زمینه تقویت رقابت‌پذیری نهادی، بهبود حکمرانی مدرسه و توسعه برنامه‌های راهبردی مواجه هستند که می‌تواند راهنمای توسعه پایدار مدرسه باشد. بسیاری از مدارس هنوز برنامه راهبردی (Renstra) و نقشه‌راه برتری مدرسه را به‌صورت نظام‌مند تدوین نکرده‌اند و این امر منجر به تلاش‌های توسعه‌ای کوتاه‌مدت و کم‌تمرکز می‌شود. هدف این برنامه خدمت‌رسانی به جامعه، ارتقاء ظرفیت مدیران و معلمان در رهبری مؤثر مدرسه، برنامه‌ریزی راهبردی و توسعه نقشه‌راه برتری مدرسه در مدارس محمدیه شهرستان بویولالی بود. این برنامه با استفاده از مدل مشارکتی اقدام و توانمندسازی و با مشارکت ۱۷ مدرسه ابتدایی و متوسطه محمدیه اجرا شد. فعالیت‌ها شامل آموزش، کارگاه، مشاوره و ارزیابی بود. نتایج نشان داد که درک شرکت‌کنندگان از رهبری مدرسه، حکمرانی نهادی، برنامه‌ریزی راهبردی و اجرای برنامه‌های راهبردی و عملیاتی بهبود یافته است. علاوه بر این، برنامه منجر به تهیه پیش‌نویس برنامه راهبردی (Renstra) و نقشه‌راه برتری مدرسه شد که می‌تواند به‌عنوان راهنمای توسعه پایدار برای مدارس مشارکت‌کننده مورد استفاده قرار گیرد. این برنامه همچنین همکاری میان دانشگاه، هیئت منطقه‌ای محمدیه بویولالی، شورای آموزش ابتدایی و متوسطه و مدارس محمدیه را در جهت ارتقاء کیفیت آموزشی و رقابت‌پذیری نهادی تقویت کرد. یافته‌ها نشان می‌دهد که همراهی در برنامه‌ریزی راهبردی و توسعه نقشه‌راه برتری مدرسه، راهبردی مؤثر برای تقویت ظرفیت رهبری، حکمرانی و رقابت‌پذیری مدارس محمدیه است.

This study aims to examine and compare the curriculum structures and content across four types of educational institutions: Public Elementary Schools (SD), Integrated Islamic Elementary Schools (SDIT), Islamic Elementary Schools (MI), and Islamic Junior High Schools (MTs). The study is motivated by the distinct educational objectives, subject matter, instructional time allocations, and unique characteristics associated with each institution. A literature review method was employed, gathering information from relevant books, scholarly journal articles, and official government documents. Data were analyzed using a descriptive-comparative technique to elucidate curriculum similarities and differences regarding subject structures, content, time allocation, and institutional characteristics. The findings indicate that SDs emphasize the development of foundational skills and general knowledge; SDITs integrate the national curriculum with a strong emphasis on Islamic values; and MIs combine general subjects with specialized Islamic religious instruction. Meanwhile, MTs provide lower secondary education featuring a blend of general and religious subjects tailored to the developmental stage of the students. These curricular variations are shaped by educational goals, government policies, institutional identities, and student needs. This study is expected to enhance understanding of the curriculum characteristics across various educational institutions in Indonesia.

هدف این مطالعه بررسی و مقایسه ساختار و محتوای برنامه‌های درسی در چهار نوع نهاد آموزشی شامل دبستان‌های دولتی (SD)، دبستان‌های اسلامی تلفیقی (SDIT)، مدارس ابتدایی اسلامی (MI) و مدارس راهنمایی اسلامی (MTs) است. انگیزه این پژوهش ناشی از اهداف آموزشی متفاوت، موضوعات درسی، تخصیص زمان آموزشی و ویژگی‌های منحصربه‌فرد هر یک از این نهادها است. روش مطالعه مروری به‌کار گرفته شد و اطلاعات از کتاب‌های مرتبط، مقالات علمی و اسناد رسمی دولتی گردآوری گردید. داده‌ها با استفاده از تکنیک توصیفی-مقایسه‌ای تحلیل شدند تا شباهت‌ها و تفاوت‌های برنامه‌های درسی از نظر ساختار دروس، محتوا، تخصیص زمان و ویژگی‌های نهادی تبیین شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که دبستان‌های دولتی بر توسعه مهارت‌های پایه و دانش عمومی تأکید دارند؛ دبستان‌های اسلامی تلفیقی برنامه درسی ملی را با تأکید قوی بر ارزش‌های اسلامی ادغام می‌کنند؛ و مدارس ابتدایی اسلامی ترکیبی از دروس عمومی و آموزش تخصصی دینی اسلامی ارائه می‌دهند. در عین حال، مدارس راهنمایی اسلامی آموزش متوسطه اول را با ترکیبی از دروس عمومی و دینی متناسب با مرحله رشدی دانش‌آموزان فراهم می‌کنند. این تفاوت‌های برنامه درسی تحت تأثیر اهداف آموزشی، سیاست‌های دولتی، هویت‌های نهادی و نیازهای دانش‌آموزان شکل می‌گیرد. انتظار می‌رود این مطالعه به درک بهتر ویژگی‌های برنامه درسی در نهادهای مختلف آموزشی در اندونزی کمک کند.

The objectives of this study are: to identify the implementation of the principal?s participative leadership style in the context of secondary education, particularly in fostering students? character; to determine the influence of the principal?s participative leadership on work motivation, performance, and innovation within the school environment; and to examine the relationship between the principal?s participative leadership and the development of character-building programs for students in secondary schools. This research is field research (field study) with a qualitative approach. The study was conducted at SMKN 2 Sigli, a public vocational high school established on 9 November 1966 under the original name Sekolah Teknik Menengah (STM) Sigli. The subjects of this study are the principal and educators, consisting of 1 principal, 1 vice principal for student affairs, 1 guidance and counselling (BK) teacher, and 7 teachers. Data were collected through interviews, observation, and documentation, while data analysis employed the criteria of credibility, transferability, dependability, and confirmability. The results show that the implementation of a participative leadership style by the principal of SMKN 2 Sigli demonstrates a high level of effectiveness in creating a healthy and collaborative work environment. Supporting and inhibiting factors in the implementation of participative leadership in fostering students? character include, first, a major supporting factor in the form of the principal?s strong commitment to character development, reflected in exemplary attitudes, openness in communication, and the active involvement of teachers, students, parents, and external parties. The efforts made by the principal to optimise the leadership role in shaping students? character are reflected in the implementation of character-building strategies that embody a visionary, participative, and sustainable leadership approach..

اهداف این پژوهش عبارت‌اند از: شناسایی اجرای سبک رهبری مشارکتی مدیر مدرسه در زمینه آموزش متوسطه، به‌ویژه در تقویت شخصیت دانش‌آموزان؛ تعیین تأثیر رهبری مشارکتی مدیر مدرسه بر انگیزش کاری، عملکرد و نوآوری در محیط مدرسه؛ و بررسی رابطه بین رهبری مشارکتی مدیر مدرسه و توسعه برنامه‌های پرورش شخصیت برای دانش‌آموزان در مدارس متوسطه. این پژوهش از نوع میدانی (مطالعه میدانی) با رویکرد کیفی است. مطالعه در دبیرستان فنی‌وحرفه‌ای SMKN 2 Sigli، یک مدرسه متوسطه دولتی که در ۹ نوامبر ۱۹۶۶ با نام اصلی Sekolah Teknik Menengah (STM) Sigli تأسیس شد، انجام شده است. آزمودنی‌های این پژوهش شامل مدیر مدرسه و کارکنان آموزشی، متشکل از ۱ مدیر، ۱ معاون مدیر در امور دانش‌آموزی، ۱ معلم راهنمایی و مشاوره (BK) و ۷ معلم هستند. داده‌ها از طریق مصاحبه، مشاهده و مستندسازی گردآوری شده‌اند و تحلیل داده‌ها با استفاده از معیارهای اعتبار، انتقال‌پذیری، قابلیت اتکا و تأییدپذیری انجام شده است. نتایج نشان می‌دهد که اجرای سبک رهبری مشارکتی توسط مدیر مدرسه SMKN 2 Sigli سطح بالایی از اثربخشی را در ایجاد محیط کاری سالم و مشارکتی نشان می‌دهد. عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده در اجرای رهبری مشارکتی در تقویت شخصیت دانش‌آموزان شامل، نخست، عامل حمایت‌کننده اصلی به صورت تعهد قوی مدیر به توسعه شخصیت است که در نگرش‌های الگویی، شفافیت در ارتباطات و مشارکت فعال معلمان، دانش‌آموزان، والدین و طرف‌های بیرونی منعکس می‌شود. تلاش‌های مدیر برای بهینه‌سازی نقش رهبری در شکل‌دهی شخصیت دانش‌آموزان در اجرای راهبردهای پرورش شخصیت که رویکردی آینده‌نگر، مشارکتی و پایدار دارند، نمود یافته است.

Background Ensuring equal access to quality education is essential for building fair and inclusive societies. However, educational inequalities persist across and within European countries, despite numerous policy initiatives aimed at addressing them. Objectives This systematic review aims to identify and categorise variables of educational inequalities in European primary and secondary schools, focusing on studies with longitudinal or repeated cross-sectional designs. Methods Following PRISMA 2020 guidelines, 1,399 studies published from 1995 to 2024 in seven European languages were identified through Scopus, Google Scholar, repositories of international organisations and citation mining. After a two-step screening, 157 studies that met the predefined criteria were analysed in depth using a review matrix. Inter-rater reliability checks ensured consistency. Results Despite targeted policy measures to enhance fairness and inclusion, inequalities remain widespread across European schools. Findings highlight that educational inequalities are multifaceted and begin early in a child's educational path, often widening over time. Overall, 70 variables influencing educational inequalities were identified and organised into a schema of four clusters: student, family, teacher/school and system levels. Solid links were observed between academic achievement, school engagement and student well-being. Discussion Longitudinal and repeated cross-sectional data offer valuable insights into the variables of educational inequalities and into the roles they play as factors and predictors of unequal academic achievement. Socioeconomic and cultural status, along with other family-related variables, emerged as central predictors of achievement gaps, alongside student-level variables such as school engagement. Teacher and school-level factors, as well as system-level ones, also significantly influence the complex phenomenon of educational inequalities. Conclusions/implications The evidence from this literature review reveals solid links between academic achievement and student engagement, emphasising that policies to address inequalities must address not only socioeconomic and academic factors but also socio-emotional aspects, with targeted interventions for vulnerable groups. The findings also underscore the need to explore further how variables influencing educational inequalities interact over time, from early childhood education through secondary education, to inform evidence-based interventions for more equitable educational outcomes.

زمینه: تضمین دسترسی برابر به آموزش با کیفیت برای ساختن جوامع عادلانه و فراگیر ضروری است. با این حال، نابرابری‌های آموزشی در سراسر و درون کشورهای اروپایی علی‌رغم ابتکارات سیاستی متعدد برای رفع آن‌ها همچنان پابرجا هستند. اهداف: این مرور نظام‌مند با تمرکز بر مطالعات با طرح‌های طولی یا مقطعی تکرارشونده، به شناسایی و دسته‌بندی متغیرهای نابرابری‌های آموزشی در مدارس ابتدایی و متوسطه اروپا می‌پردازد. روش‌ها: با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA 2020، تعداد ۱۳۹۹ مطالعه منتشرشده از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۲۴ به زبان‌های اروپایی از طریق Scopus، Google Scholar، مخازن سازمان‌های بین‌المللی و استخراج ارجاعات شناسایی شد. پس از غربالگری دو مرحله‌ای، ۱۵۷ مطالعه که معیارهای از پیش تعیین‌شده را داشتند، با استفاده از ماتریس مرور به‌طور عمیق تحلیل شدند. بررسی پایایی بین ارزیابان برای اطمینان از انسجام انجام شد. یافته‌ها: علی‌رغم اقدامات سیاستی هدفمند برای ارتقای عدالت و فراگیری، نابرابری‌ها در مدارس اروپایی همچنان گسترده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که نابرابری‌های آموزشی چندوجهی بوده و از ابتدای مسیر آموزشی کودک آغاز شده و اغلب در طول زمان افزایش می‌یابد. در مجموع، ۷۰ متغیر مؤثر بر نابرابری‌های آموزشی شناسایی و در قالب چهار خوشه در سطوح دانش‌آموز، خانواده، معلم/مدرسه و نظام سازمان‌دهی شدند. پیوندهای محکمی میان عملکرد تحصیلی، مشارکت مدرسه‌ای و بهزیستی دانش‌آموز مشاهده شد. بحث: داده‌های طولی و مقطعی تکرارشونده بینش‌های ارزشمندی درباره متغیرهای نابرابری‌های آموزشی و نقش آن‌ها به عنوان عوامل و پیش‌بینی‌کننده‌های عملکرد تحصیلی نابرابر ارائه می‌دهد. وضعیت اقتصادی-اجتماعی و فرهنگی، همراه با سایر متغیرهای مرتبط با خانواده، به عنوان پیش‌بینی‌کننده‌های مرکزی شکاف عملکرد تحصیلی، در کنار متغیرهای سطح دانش‌آموز مانند مشارکت مدرسه‌ای ظاهر شدند. عوامل سطح معلم و مدرسه، همچنین عوامل سطح نظام نیز به طور معناداری بر پدیده پیچیده نابرابری‌های آموزشی تأثیرگذارند. نتیجه‌گیری/پیامدها: شواهد این مرور ادبیات پیوندهای محکمی میان عملکرد تحصیلی و مشارکت دانش‌آموز نشان می‌دهد و تأکید می‌کند که سیاست‌های مقابله با نابرابری‌ها باید نه تنها عوامل اقتصادی-اجتماعی و تحصیلی، بلکه جنبه‌های اجتماعی-هیجانی را نیز با مداخلات هدفمند برای گروه‌های آسیب‌پذیر مدنظر قرار دهند. یافته‌ها همچنین بر ضرورت بررسی بیشتر نحوه تعامل متغیرهای مؤثر بر نابرابری‌های آموزشی در طول زمان، از آموزش دوران کودکی تا متوسطه، برای اطلاع‌رسانی به مداخلات مبتنی بر شواهد جهت نتایج آموزشی عادلانه‌تر تأکید دارد.

Indonesia's accelerated certification scheme, Teacher Professional Education (PPG) for Certain Teachers, has recorded a high national pass rate on the competency test (UKPPPG), yet the consistency of these outcomes across implementation periods and subject fields has not been examined empirically. This study describes the 2024-2025 UKPPPG pass-rate trend, examines differences across subject fields, and maps the position of economics teachers relative to other fields. A descriptive quantitative design was applied to official aggregate data from the Ministry of Primary and Secondary Education covering 11 implementation periods (n = 1,420,105) and 16 subject fields (n = 1,311,480), analyzed using chi-square tests, Cramér's V, and two-proportion z-tests. The overall pass rate was 98.85% across periods and 98.94% across subject fields; both chi-square tests were statistically significant (p < .001), but the effect sizes were negligible (Cramér's V = 0.062 and 0.048). Economics ranked 12th of 16 fields (98.69%), statistically below the pooled other fields but only by 0.26 percentage points. These findings establish a descriptive baseline of highly consistent administrative certification outcomes while highlighting the need to complement pass rates with direct evaluation of economics teachers’ pedagogical and professional competence after certification.

طرح تسریع‌شده گواهی‌نامه حرفه‌ای معلمان اندونزی، آموزش حرفه‌ای معلمان (PPG) برای برخی معلمان، نرخ قبولی بالایی را در آزمون شایستگی (UKPPPG) در سطح ملی ثبت کرده است، اما ثبات این نتایج در دوره‌های اجرا و حوزه‌های درسی مختلف به طور تجربی بررسی نشده است. این پژوهش روند نرخ قبولی UKPPPG در سال‌های ۲۰۲۴-۲۰۲۵ را توصیف می‌کند، تفاوت‌ها را در حوزه‌های درسی مختلف بررسی می‌کند و جایگاه دبیران اقتصاد را نسبت به سایر حوزه‌ها ترسیم می‌کند. طرح پژوهش کمی توصیفی بر داده‌های تجمیعی رسمی وزارت آموزش ابتدایی و متوسطه، شامل ۱۱ دوره اجرا (n = 1,420,105) و ۱۶ حوزه درسی (n = 1,311,480)، مبتنی بود که با استفاده از آزمون‌های مجذور کای، V کرامر و آزمون z دو نسبت تحلیل شدند. نرخ قبولی کلی در همه دوره‌ها ۹۸٫۸۵٪ و در همه حوزه‌های درسی ۹۸٫۹۴٪ بود؛ هر دو آزمون مجذور کای از نظر آماری معنادار بودند (p < .001)، اما اندازه اثر ناچیز بود (V کرامر = ۰٫۰۶۲ و ۰٫۰۴۸). حوزه اقتصاد در رتبه دوازدهم از ۱۶ حوزه (۹۸٫۶۹٪) قرار گرفت که از نظر آماری پایین‌تر از سایر حوزه‌ها بود، اما تنها به میزان ۰٫۲۶ درصد اختلاف داشت. این یافته‌ها مبنای توصیفی‌ای از ثبات بالای نتایج اداری گواهی‌نامه ارائه می‌دهد و در عین حال بر ضرورت تکمیل نرخ قبولی با ارزیابی مستقیم شایستگی‌های آموزشی و حرفه‌ای دبیران اقتصاد پس از گواهی‌نامه تأکید می‌کند.

This study explores the teacher–student relationship and students’ sense of school belonging help prevent school dropout in Moroccan secondary schools. School dropout remains an issue with academic and social consequences. The study involved 480 students from educational settings. Data were collected through validated questionnaires. The results show that positive relationships with teachers strengthen students’ sense of belonging to their school. This stronger attachment reduces the risk of leaving school early. Mediation analysis confirms that school belonging explains part of the positive effect of teacher support on dropout prevention. However, the teacher–student relationship also has a direct influence. This suggests that other factors, such as motivation, self-confidence, and classroom engagement, play an important role. The findings emphasize the need to create supportive and inclusive school environments. They also encourage teacher training in relational skills, mentoring, and personalized guidance to improve student engagement and reduce dropout in Moroccan secondary education.

این پژوهش به بررسی نقش رابطه معلم–دانش‌آموز و احساس تعلق دانش‌آموزان به مدرسه در پیشگیری از ترک تحصیل در مدارس متوسطه مراکش می‌پردازد. ترک تحصیل همچنان مسئله‌ای با پیامدهای تحصیلی و اجتماعی است. نمونه پژوهش شامل ۴۸۰ دانش‌آموز از محیط‌های آموزشی بود. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های اعتبارسنجی‌شده گردآوری شد. نتایج نشان می‌دهد که روابط مثبت با معلمان، احساس تعلق دانش‌آموزان به مدرسه را تقویت می‌کند. این دلبستگی قوی‌تر، خطر ترک زودهنگام مدرسه را کاهش می‌دهد. تحلیل میانجی‌گری تأیید می‌کند که احساس تعلق به مدرسه بخشی از اثر مثبت حمایت معلم بر پیشگیری از ترک تحصیل را تبیین می‌کند. با این حال، رابطه معلم–دانش‌آموز نیز تأثیر مستقیمی دارد. این امر نشان می‌دهد که عوامل دیگری مانند انگیزش، اعتماد به نفس و مشارکت در کلاس نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند. یافته‌ها بر ضرورت ایجاد محیط‌های مدرسه حمایتی و فراگیر تأکید دارند و همچنین آموزش مهارت‌های ارتباطی، راهنمایی و هدایت فردی معلمان را برای بهبود مشارکت دانش‌آموزان و کاهش ترک تحصیل در آموزش متوسطه مراکش توصیه می‌کنند.

This study develops and evaluates a digital self-assessment tool to measure students' affective domain in Civics Education at the senior high school level. The research addresses the lack of measurement of affective outcomes in civic and character education. Although the affective dimension is an important part of the curriculum, most teachers lack reliable tools to document students' value internalisation. Using a Research and Development design with the ADDIE framework, the tool was built on Krathwohl's taxonomy of the affective domain and supported by attitude theory, social cognitive theory, and the concepts of global citizenship and character education. Content validity was assessed using Aiken's V with five experts, followed by empirical testing with 182 participants in the pilot test and 498 participants in the field test. Item-total correlation and Cronbach's alpha were used to assess item performance and internal consistency, with reliability coefficients between 0.706 and 0.804. EFA revealed a general affective factor while retaining five theoretically relevant factors: receiving, responding, valuing, organisation, and characterisation. CFA proved that the measurement model is acceptable (CMIN/df = 2.545; CFI = 0.927; TLI = 0.916; RMSEA = 0.056); however, AGFI slightly failed the strict 0.90 criterion. This research contributes both a context-relevant yet globally applicable civic affective scale and an illustration of digital self-assessment for evidence-based affective assessment, while addressing issues such as social desirability and cross-cultural validity.

این مطالعه به توسعه و ارزیابی یک ابزار خودارزیابی دیجیتال برای سنجش حوزه عاطفی دانش‌آموزان در آموزش مدنی در سطح دبیرستان می‌پردازد. این پژوهش به کمبود سنجش پیامدهای عاطفی در آموزش مدنی و تربیت شخصیت می‌پردازد. اگرچه بعد عاطفی بخش مهمی از برنامه درسی است، اکثر معلمان فاقد ابزارهای پایا برای مستندسازی درونی‌سازی ارزش‌ها توسط دانش‌آموزان هستند. با استفاده از طرح پژوهش و توسعه و چارچوب ADDIE، این ابزار بر اساس طبقه‌بندی حوزه عاطفی Krathwohl و با پشتیبانی نظریه نگرش، نظریه شناختی-اجتماعی و مفاهیم شهروندی جهانی و تربیت شخصیت ساخته شد. روایی محتوایی با استفاده از شاخص V آیکن و با مشارکت پنج خبره ارزیابی شد و پس از آن آزمون تجربی با ۱۸۲ شرکت‌کننده در آزمون مقدماتی و ۴۹۸ شرکت‌کننده در آزمون میدانی انجام شد. برای ارزیابی عملکرد گویه‌ها و انسجام درونی، همبستگی گویه-کل و آلفای کرونباخ به کار رفت و ضرایب پایایی بین ۰.۷۰۶ تا ۰.۸۰۴ به دست آمد. تحلیل عاملی اکتشافی یک عامل کلی عاطفی را نشان داد و در عین حال پنج عامل نظری مرتبط شامل دریافت، پاسخ‌دهی، ارزش‌گذاری، سازمان‌دهی و شخصیت‌سازی را حفظ کرد. تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که مدل اندازه‌گیری قابل قبول است (CMIN/df = 2.545؛ CFI = 0.927؛ TLI = 0.916؛ RMSEA = 0.056)؛ با این حال، AGFI اندکی از معیار سخت‌گیرانه ۰.۹۰ کمتر بود. این پژوهش علاوه بر ارائه یک مقیاس عاطفی مدنی متناسب با زمینه و در عین حال قابل استفاده جهانی، نمونه‌ای از خودارزیابی دیجیتال برای سنجش مبتنی بر شواهد حوزه عاطفی ارائه می‌دهد و به مسائلی مانند مطلوبیت اجتماعی و روایی بین‌فرهنگی می‌پردازد.

Abstract The study is aimed at enhancing access to quality basic education in kebbi state. Universal Basic Education (UBE) policy in Nigeria aims to provide free and compulsory education to all children aged 5-16. Despite these efforts, approximately 20 million children were out of school in Nigeria in 2022 alone. Recent statistics indicated that Kebbi is among the states with the highest rates, having about 60% of its young population out of school. Kebbi state located in north-western Nigeria has been plaque by emerging security challenges including banditry, insurgency, kidnapping, climate related disaster (flooding) and communal clashes contributing to the high index of the poor thus, having a devastating effect on the educational sector particularly at the basic level. Six research questions and six objectives were formulated to guide the study. One of the objectives of the study was to determine the emerging security threats affecting access to quality basic education in Kebbi State. The target population of the study consist of principals, teachers, students, Parents, out of school children and staff of the zonal Education offices from ten (10) local government areas of Kebbi State. The main instruments for data collection were a questionnaire titled “Enhancing Access to Quality Basic Education Questionnaire”, Face to Face Interview and focus group discussions. The reliability of the instrument was realized using test-retest method. Quantitative data collected was analyzed using descriptive statistics of Mean and standard deviation with the help of SSPS 20.0 version, while the qualitative data was analyzed and presented using thematic areas. One of the findings of the study indicated that the emerging security threats experienced at the basic education level are kidnappings for ransom, Lack of adequate security personnel, natural disasters such as flooding experience during raining season, armed Robbery and banditry in or near the school compounds, poverty, bullying and sexually assault by Kidnappers. Keywords: Junior Secondary Education, Enrolment and Retention, Dwelling Insecurity, Dwelling InsecurityKebbi State, Nigeria.

هدف این پژوهش افزایش دسترسی به آموزش پایه با کیفیت در ایالت Kebbi است. سیاست آموزش پایه همگانی (UBE) در نیجریه با هدف ارائه آموزش رایگان و اجباری به همه کودکان ۵ تا ۱۶ ساله اجرا می‌شود. با وجود این تلاش‌ها، تنها در سال ۲۰۲۲ حدود ۲۰ میلیون کودک در نیجریه از تحصیل بازمانده بودند. آمارهای اخیر نشان می‌دهد که ایالت Kebbi یکی از ایالت‌هایی است که بالاترین نرخ بازماندگی از تحصیل را دارد، به‌طوری‌که حدود ۶۰٪ از جمعیت جوان آن از مدرسه بازمانده‌اند. ایالت Kebbi که در شمال‌غربی نیجریه واقع شده است، با چالش‌های امنیتی نوظهوری از جمله راهزنی، شورش، آدم‌ربایی، بلایای مرتبط با تغییرات اقلیمی (مانند سیل) و درگیری‌های قومی مواجه است که این عوامل به افزایش شاخص فقر و تأثیر مخرب بر بخش آموزش، به‌ویژه در سطح پایه، منجر شده‌اند. شش سؤال پژوهشی و شش هدف برای هدایت این مطالعه تدوین شد. یکی از اهداف پژوهش، تعیین تهدیدات امنیتی نوظهور مؤثر بر دسترسی به آموزش پایه با کیفیت در ایالت Kebbi بود. جامعه هدف پژوهش شامل مدیران، معلمان، دانش‌آموزان، والدین، کودکان بازمانده از تحصیل و کارکنان دفاتر آموزش منطقه‌ای از ده منطقه (۱۰) دولت محلی ایالت Kebbi بود. ابزارهای اصلی گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه‌ای با عنوان «پرسشنامه افزایش دسترسی به آموزش پایه با کیفیت»، مصاحبه حضوری و بحث‌های گروهی متمرکز بود. پایایی ابزار با استفاده از روش آزمون-بازآزمون به‌دست آمد. داده‌های کمی گردآوری‌شده با استفاده از آمار توصیفی میانگین و انحراف معیار و با کمک نرم‌افزار SSPS نسخه ۲۰.۰ تحلیل شد و داده‌های کیفی نیز با استفاده از حوزه‌های موضوعی تحلیل و ارائه گردید. یکی از یافته‌های پژوهش نشان داد که تهدیدات امنیتی نوظهور در سطح آموزش پایه شامل آدم‌ربایی برای اخاذی، کمبود نیروی امنیتی کافی، بلایای طبیعی مانند سیل در فصل بارندگی، سرقت مسلحانه و راهزنی در داخل یا نزدیکی محوطه مدارس، فقر، زورگویی و تعرض جنسی توسط آدم‌ربایان است.

Abstract The study is aimed at enhancing access to quality basic education in kebbi state. Universal Basic Education (UBE) policy in Nigeria aims to provide free and compulsory education to all children aged 5-16. Despite these efforts, approximately 20 million children were out of school in Nigeria in 2022 alone. Recent statistics indicated that Kebbi is among the states with the highest rates, having about 60% of its young population out of school. Kebbi state located in north-western Nigeria has been plaque by emerging security challenges including banditry, insurgency, kidnapping, climate related disaster (flooding) and communal clashes contributing to the high index of the poor thus, having a devastating effect on the educational sector particularly at the basic level. Six research questions and six objectives were formulated to guide the study. One of the objectives of the study was to determine the emerging security threats affecting access to quality basic education in Kebbi State. The target population of the study consist of principals, teachers, students, Parents, out of school children and staff of the zonal Education offices from ten (10) local government areas of Kebbi State. The main instruments for data collection were a questionnaire titled “Enhancing Access to Quality Basic Education Questionnaire”, Face to Face Interview and focus group discussions. The reliability of the instrument was realized using test-retest method. Quantitative data collected was analyzed using descriptive statistics of Mean and standard deviation with the help of SSPS 20.0 version, while the qualitative data was analyzed and presented using thematic areas. One of the findings of the study indicated that the emerging security threats experienced at the basic education level are kidnappings for ransom, Lack of adequate security personnel, natural disasters such as flooding experience during raining season, armed Robbery and banditry in or near the school compounds, poverty, bullying and sexually assault by Kidnappers. Keywords: Junior Secondary Education, Enrolment and Retention, Dwelling Insecurity, Dwelling InsecurityKebbi State, Nigeria.

هدف این پژوهش افزایش دسترسی به آموزش پایه با کیفیت در ایالت Kebbi است. سیاست آموزش پایه همگانی (UBE) در نیجریه با هدف ارائه آموزش رایگان و اجباری به همه کودکان ۵ تا ۱۶ ساله اجرا می‌شود. با وجود این تلاش‌ها، تنها در سال ۲۰۲۲ حدود ۲۰ میلیون کودک در نیجریه از تحصیل بازمانده بودند. آمارهای اخیر نشان می‌دهد که ایالت Kebbi یکی از ایالت‌هایی است که بالاترین نرخ بازماندگی از تحصیل را دارد، به‌طوری‌که حدود ۶۰٪ از جمعیت جوان آن از مدرسه بازمانده‌اند. ایالت Kebbi که در شمال‌غربی نیجریه واقع شده است، با چالش‌های امنیتی نوظهوری از جمله راهزنی، شورش، آدم‌ربایی، بلایای مرتبط با تغییرات اقلیمی (مانند سیل) و درگیری‌های قومی مواجه است که این عوامل به افزایش شاخص فقر و تأثیر مخرب بر بخش آموزش، به‌ویژه در سطح پایه، منجر شده‌اند. شش سؤال پژوهشی و شش هدف برای هدایت این مطالعه تدوین شد. یکی از اهداف پژوهش، تعیین تهدیدات امنیتی نوظهور مؤثر بر دسترسی به آموزش پایه با کیفیت در ایالت Kebbi بود. جامعه هدف پژوهش شامل مدیران، معلمان، دانش‌آموزان، والدین، کودکان بازمانده از تحصیل و کارکنان دفاتر آموزش منطقه‌ای از ده منطقه (۱۰) دولت محلی ایالت Kebbi بود. ابزارهای اصلی گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه‌ای با عنوان «پرسشنامه افزایش دسترسی به آموزش پایه با کیفیت»، مصاحبه حضوری و بحث‌های گروهی متمرکز بود. پایایی ابزار با استفاده از روش آزمون-بازآزمون به‌دست آمد. داده‌های کمی گردآوری‌شده با استفاده از آمار توصیفی میانگین و انحراف معیار و با کمک نرم‌افزار SSPS نسخه ۲۰.۰ تحلیل شد و داده‌های کیفی نیز با استفاده از حوزه‌های موضوعی تحلیل و ارائه گردید. یکی از یافته‌های پژوهش نشان داد که تهدیدات امنیتی نوظهور در سطح آموزش پایه شامل آدم‌ربایی برای اخاذی، کمبود نیروی امنیتی کافی، بلایای طبیعی مانند سیل در فصل بارندگی، سرقت مسلحانه و راهزنی در داخل یا نزدیکی محوطه مدارس، فقر، زورگویی و تعرض جنسی توسط آدم‌ربایان است.

Abstract The study is aimed at enhancing access to quality basic education in kebbi state. Universal Basic Education (UBE) policy in Nigeria aims to provide free and compulsory education to all children aged 5-16. Despite these efforts, approximately 20 million children were out of school in Nigeria in 2022 alone. Recent statistics indicated that Kebbi is among the states with the highest rates, having about 60% of its young population out of school. Kebbi state located in north-western Nigeria has been plaque by emerging security challenges including banditry, insurgency, kidnapping, climate related disaster (flooding) and communal clashes contributing to the high index of the poor thus, having a devastating effect on the educational sector particularly at the basic level. Six research questions and six objectives were formulated to guide the study. One of the objectives of the study was to determine the emerging security threats affecting access to quality basic education in Kebbi State. The target population of the study consist of principals, teachers, students, Parents, out of school children and staff of the zonal Education offices from ten (10) local government areas of Kebbi State. The main instruments for data collection were a questionnaire titled “Enhancing Access to Quality Basic Education Questionnaire”, Face to Face Interview and focus group discussions. The reliability of the instrument was realized using test-retest method. Quantitative data collected was analyzed using descriptive statistics of Mean and standard deviation with the help of SSPS 20.0 version, while the qualitative data was analyzed and presented using thematic areas. One of the findings of the study indicated that the emerging security threats experienced at the basic education level are kidnappings for ransom, Lack of adequate security personnel, natural disasters such as flooding experience during raining season, armed Robbery and banditry in or near the school compounds, poverty, bullying and sexually assault by Kidnappers. Keywords: Junior Secondary Education, Enrolment and Retention, Dwelling Insecurity, Dwelling InsecurityKebbi State, Nigeria.

هدف این پژوهش افزایش دسترسی به آموزش پایه با کیفیت در ایالت Kebbi است. سیاست آموزش پایه همگانی (UBE) در نیجریه با هدف ارائه آموزش رایگان و اجباری به همه کودکان ۵ تا ۱۶ ساله اجرا می‌شود. با وجود این تلاش‌ها، تنها در سال ۲۰۲۲ حدود ۲۰ میلیون کودک در نیجریه از تحصیل بازمانده بودند. آمارهای اخیر نشان می‌دهد که ایالت Kebbi یکی از ایالت‌هایی است که بالاترین نرخ بازماندگی از تحصیل را دارد، به‌طوری‌که حدود ۶۰٪ از جمعیت جوان آن از مدرسه بازمانده‌اند. ایالت Kebbi که در شمال‌غربی نیجریه واقع شده است، با چالش‌های امنیتی نوظهوری از جمله راهزنی، شورش، آدم‌ربایی، بلایای مرتبط با تغییرات اقلیمی (مانند سیل) و درگیری‌های قومی مواجه است که این عوامل به افزایش شاخص فقر و تأثیر مخرب بر بخش آموزش، به‌ویژه در سطح پایه، منجر شده‌اند. شش سؤال پژوهشی و شش هدف برای هدایت این مطالعه تدوین شد. یکی از اهداف پژوهش، تعیین تهدیدات امنیتی نوظهور مؤثر بر دسترسی به آموزش پایه با کیفیت در ایالت Kebbi بود. جامعه هدف پژوهش شامل مدیران، معلمان، دانش‌آموزان، والدین، کودکان بازمانده از تحصیل و کارکنان دفاتر آموزش منطقه‌ای از ده منطقه (۱۰) دولت محلی ایالت Kebbi بود. ابزارهای اصلی گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه‌ای با عنوان «پرسشنامه افزایش دسترسی به آموزش پایه با کیفیت»، مصاحبه حضوری و بحث‌های گروهی متمرکز بود. پایایی ابزار با استفاده از روش آزمون-بازآزمون به‌دست آمد. داده‌های کمی گردآوری‌شده با استفاده از آمار توصیفی میانگین و انحراف معیار و با کمک نرم‌افزار SSPS نسخه ۲۰.۰ تحلیل شد و داده‌های کیفی نیز با استفاده از حوزه‌های موضوعی تحلیل و ارائه گردید. یکی از یافته‌های پژوهش نشان داد که تهدیدات امنیتی نوظهور در سطح آموزش پایه شامل آدم‌ربایی برای اخاذی، کمبود نیروی امنیتی کافی، بلایای طبیعی مانند سیل در فصل بارندگی، سرقت مسلحانه و راهزنی در داخل یا نزدیکی محوطه مدارس، فقر، زورگویی و تعرض جنسی توسط آدم‌ربایان است.

Background: The Philippines faces a persistent literacy crisis that extends beyond the primary grades. National and international indicators show that many learners enter secondary education without secure reading foundations, while senior high school courses demand increasingly complex disciplinary reading and writing. Objective: This narrative review synthesized contemporary evidence on reading remediation for adolescents and translated that evidence into a context-responsive framework for Grades 11 and 12 in the Philippines. Methods: A structured narrative review prioritized peer-reviewed meta-analyses, systematic reviews, randomized and quasi-experimental studies, evidence-based practice guidance, and Philippine policy and curriculum documents. Literature published mainly from 2019 to 2025 was examined across decoding and morphology, fluency, vocabulary and background knowledge, comprehension, motivation, intervention intensity, and disciplinary literacy. Results: Meta-analytic evidence showed positive effects for adolescent reading comprehension interventions (g = 0.63), broader comprehension interventions for struggling readers (g = 0.59), and targeted fluency intervention (effect size = 0.46). Motivation-focused interventions also produced gains in reading comprehension (d = 0.27). Across sources, effective remediation was explicit, diagnostically matched, multicomponent, sufficiently intensive, progress-monitored, and connected to meaningful text. Evidence also showed that gains can diminish after intervention and that fluency practice alone rarely transfers reliably to comprehension. Conclusion: Senior high school literacy recovery should combine protected foundational remediation for learners with persistent word-level or fluency deficits with subject-embedded instruction in vocabulary, comprehension, and disciplinary reading. This two-layer model preserves curricular rigor while addressing unfinished foundational learning.

زمینه: فیلیپین با بحران مداوم سوادآموزی مواجه است که فراتر از پایه‌های ابتدایی ادامه دارد. شاخص‌های ملی و بین‌المللی نشان می‌دهند که بسیاری از دانش‌آموزان بدون پایه‌های خواندن مستحکم وارد آموزش متوسطه می‌شوند، در حالی که دروس دبیرستانی نیازمند مهارت‌های پیچیده‌تر خواندن و نوشتن تخصصی هستند. هدف: این مرور روایتی، شواهد معاصر درباره‌ی بازتوانی خواندن برای نوجوانان را تلفیق کرده و آن را به چارچوبی متناسب با زمینه برای پایه‌های یازدهم و دوازدهم در فیلیپین ترجمه کرده است. روش‌ها: یک مرور ساختاریافته‌ی روایتی، فراتحلیل‌های داوری‌شده، مرورهای نظام‌مند، پژوهش‌های تصادفی و شبه‌آزمایشی، راهنمایی‌های مبتنی بر شواهد و اسناد سیاستی و برنامه‌ی درسی فیلیپین را در اولویت قرار داد. ادبیات منتشرشده عمدتاً از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ در حوزه‌های رمزگشایی و ساختواژه، روان‌خوانی، واژگان و دانش پیش‌زمینه، درک مطلب، انگیزش، شدت مداخله و سواد تخصصی بررسی شد. یافته‌ها: شواهد فراتحلیلی نشان داد که مداخلات درک مطلب برای نوجوانان (g = 0.63)، مداخلات گسترده‌تر درک مطلب برای خوانندگان دارای مشکل (g = 0.59) و مداخله‌ی هدفمند روان‌خوانی (اندازه‌ی اثر = 0.46) تأثیرات مثبتی داشته‌اند. مداخلات مبتنی بر انگیزش نیز موجب بهبود درک مطلب شدند (d = 0.27). در تمامی منابع، بازتوانی مؤثر به صورت صریح، متناسب با تشخیص، چندمولفه‌ای، با شدت کافی، پایش‌شده و مرتبط با متون معنادار بود. همچنین شواهد نشان داد که دستاوردها پس از مداخله ممکن است کاهش یابد و تمرین صرف روان‌خوانی به ندرت به طور قابل اطمینان به درک مطلب منتقل می‌شود. نتیجه‌گیری: بازیابی سوادآموزی در دبیرستان باید بازتوانی پایه‌ای محافظت‌شده برای دانش‌آموزان با مشکلات ماندگار در سطح واژه یا روان‌خوانی را با آموزش درون‌موضوعی در واژگان، درک مطلب و خواندن تخصصی ترکیب کند. این مدل دو‌لایه، سخت‌گیری برنامه‌ی درسی را حفظ می‌کند و در عین حال به یادگیری پایه‌ای ناتمام می‌پردازد.

School dropout is a significant issue in upper secondary education and is associated with socioeconomic, family, academic, and personal factors. The purpose of this study was to identify the factors associated with school dropout among students at CECyTEH Plantel Agua Blanca de Iturbide, Hidalgo. A quantitative approach was employed, using a non-experimental, descriptive-correlational, cross-sectional design, with a population of 100 students. The results identified absenteeism, academic failure, economic conditions, and family support as the main factors, providing information for the design of strategies that promote school retention and reduce dropout rates.

ترک تحصیل یکی از مسائل مهم در آموزش متوسطه دوم است و با عوامل اجتماعی‌اقتصادی، خانوادگی، تحصیلی و فردی مرتبط می‌باشد. هدف این پژوهش شناسایی عوامل مرتبط با ترک تحصیل در میان دانش‌آموزان مرکز CECyTEH، واحد آگوا بلانکا د ایتوربیده، ایالت هیدالگو بود. این مطالعه با رویکرد کمی و با استفاده از طرح غیرآزمایشی، توصیفی-همبستگی و مقطعی، بر روی جمعیتی متشکل از ۱۰۰ دانش‌آموز انجام شد. نتایج، غیبت از مدرسه، افت تحصیلی، شرایط اقتصادی و حمایت خانوادگی را به عنوان عوامل اصلی شناسایی کرد و اطلاعاتی را برای طراحی راهبردهایی به منظور ارتقای ماندگاری در مدرسه و کاهش نرخ ترک تحصیل فراهم می‌کند.

School dropout is a significant issue in upper secondary education and is associated with socioeconomic, family, academic, and personal factors. The purpose of this study was to identify the factors associated with school dropout among students at CECyTEH Plantel Agua Blanca de Iturbide, Hidalgo. A quantitative approach was employed, using a non-experimental, descriptive-correlational, cross-sectional design, with a population of 100 students. The results identified absenteeism, academic failure, economic conditions, and family support as the main factors, providing information for the design of strategies that promote school retention and reduce dropout rates.

ترک تحصیل یکی از مسائل مهم در آموزش متوسطه دوم است و با عوامل اجتماعی‌اقتصادی، خانوادگی، تحصیلی و فردی مرتبط می‌باشد. هدف این پژوهش شناسایی عوامل مرتبط با ترک تحصیل در میان دانش‌آموزان مرکز CECyTEH، واحد آگوا بلانکا د ایتوربیده، ایالت هیدالگو بود. این مطالعه با رویکرد کمی و با استفاده از طرح غیرآزمایشی، توصیفی-همبستگی و مقطعی، بر روی جمعیتی متشکل از ۱۰۰ دانش‌آموز انجام شد. نتایج، غیبت از مدرسه، افت تحصیلی، شرایط اقتصادی و حمایت خانوادگی را به عنوان عوامل اصلی شناسایی کرد و اطلاعاتی را برای طراحی راهبردهایی به منظور ارتقای ماندگاری در مدرسه و کاهش نرخ ترک تحصیل فراهم می‌کند.

Secondary schools aim to provide students with opportunities to develop their talents and ensure minimum levels of academic performance. These two goals may conflict in practice. This study examines how schools navigate this potential trade-off using data from the Netherlands Cohort Study on Education (NCO). We argue that schools can be ranked on two different analytical dimensions. The first one is quality, the extent to which schools can achieve both goals simultaneously. The second one is relative preference, the extent to which the educational practices in a school favour one goal (opportunity) over the other (performance). Our results suggest that institutional features critically shape how schools balance educational aims. In particular, practices favouring less-strict tracking are associated with quality, that is achieving both aims simultaneously.

مدارس متوسطه با هدف فراهم‌کردن فرصت‌هایی برای توسعه استعدادهای دانش‌آموزان و تضمین سطوح حداقلی عملکرد تحصیلی فعالیت می‌کنند. این دو هدف ممکن است در عمل با یکدیگر تعارض داشته باشند. این پژوهش با استفاده از داده‌های مطالعه هم‌گروهی آموزش هلند (NCO) بررسی می‌کند که مدارس چگونه این موازنه بالقوه را مدیریت می‌کنند. ما استدلال می‌کنیم که مدارس را می‌توان بر اساس دو بُعد تحلیلی متفاوت رتبه‌بندی کرد. نخست، کیفیت است؛ یعنی میزانی که مدارس می‌توانند هر دو هدف را به طور همزمان محقق سازند. دوم، ترجیح نسبی است؛ یعنی میزانی که رویه‌های آموزشی در یک مدرسه یکی از اهداف (فرصت) را بر دیگری (عملکرد) ترجیح می‌دهند. نتایج ما نشان می‌دهد که ویژگی‌های نهادی به طور اساسی تعیین می‌کنند که مدارس چگونه اهداف آموزشی را متوازن می‌کنند. به ویژه، رویه‌هایی که پیگیری کمتر سخت‌گیرانه را ترجیح می‌دهند با کیفیت، یعنی تحقق همزمان هر دو هدف، مرتبط هستند.

Logical-mathematical reasoning is essential for interpreting representations, applying procedures, justifying relationships, and solving problems; however, evidence regarding students’ performance in Ecuadorian school contexts remains limited. The aim of this study was to characterize students’ diagnostic performance in logical-mathematical reasoning and to examine differences in its distribution across the participating educational institutions. A descriptive, exploratory, non-experimental study with a quantitative approach was conducted. A total of 843 third-year upper secondary school students, aged 15 to 17 years, from 21 educational institutions in Chone Canton, Ecuador, participated in the study. Logical-mathematical reasoning was assessed using a five-task diagnostic test, with each task scored from 0 to 4 points and aggregated into an overall score ranging from 0 to 20 points. Of the participants, 76.39% were classified at the low level, 17.08% at the regular level, 5.93% at the good level, and 0.59% at the very good level; no student reached the excellent level. Statistically significant differences were identified among institutions, χ²(60) = 392.62, p_MC = 0.00001, Cramer’s V = 0.394; H(20) = 208.51, p < 0.001, ε² = 0.229. The study provides a multi-institutional baseline of logical-mathematical reasoning in a relatively understudied Ecuadorian context. The findings may support the identification of educational needs and the planning of differentiated support according to students’ initial performance. Because no comparison group or quantitative pretest–posttest measurement was available, it was not possible to evaluate changes in logical-mathematical reasoning or attribute the results to the use of GeoGebra.

استدلال منطقی-ریاضی برای تفسیر بازنمایی‌ها، به‌کارگیری رویه‌ها، توجیه روابط و حل مسئله ضروری است؛ با این حال، شواهد مربوط به عملکرد دانش‌آموزان در زمینه‌های مدرسه‌ای اکوادور محدود باقی مانده است. هدف این پژوهش، توصیف عملکرد تشخیصی دانش‌آموزان در استدلال منطقی-ریاضی و بررسی تفاوت‌های توزیع آن در میان مؤسسات آموزشی شرکت‌کننده بود. این مطالعه به صورت توصیفی، اکتشافی، غیرآزمایشی و با رویکرد کمی انجام شد. در مجموع، ۸۴۳ دانش‌آموز سال سوم متوسطه، در بازه سنی ۱۵ تا ۱۷ سال، از ۲۱ مؤسسه آموزشی شهرستان چونه، اکوادور، در پژوهش شرکت کردند. استدلال منطقی-ریاضی با استفاده از یک آزمون تشخیصی شامل پنج تکلیف ارزیابی شد که هر تکلیف از ۰ تا ۴ امتیاز داشته و مجموع امتیازات بین ۰ تا ۲۰ بود. از میان شرکت‌کنندگان، ۷۶٫۳۹٪ در سطح پایین، ۱۷٫۰۸٪ در سطح متوسط، ۵٫۹۳٪ در سطح خوب و ۰٫۵۹٪ در سطح بسیار خوب طبقه‌بندی شدند؛ هیچ دانش‌آموزی به سطح عالی دست نیافت. تفاوت‌های معنادار آماری میان مؤسسات شناسایی شد، χ²(60) = 392.62, p_MC = 0.00001, V کرامر = 0.394؛ H(20) = 208.51, p < 0.001, ε² = 0.229. این پژوهش خط پایه‌ای چندمؤسسه‌ای از استدلال منطقی-ریاضی در زمینه‌ای نسبتاً کمتر مطالعه‌شده در اکوادور ارائه می‌دهد. یافته‌ها می‌تواند به شناسایی نیازهای آموزشی و برنامه‌ریزی حمایت‌های تفکیک‌شده بر اساس عملکرد اولیه دانش‌آموزان کمک کند. به دلیل نبود گروه مقایسه یا سنجش کمی پیش‌آزمون-پس‌آزمون، امکان ارزیابی تغییرات در استدلال منطقی-ریاضی یا نسبت دادن نتایج به استفاده از GeoGebra وجود نداشت.

Community participation has increasingly been recognized as a vital component in developing quality education at different levels of school education. This study explores the role of community participation in developing quality education at secondary school level. It analysed important policies and programmes on community participation while examining the perspectives of stakeholders such as school heads, teachers, parents and community leaders. It was also intended to explore the school-led initiatives to promote community participation for improving quality education. Problems and challenges in the process of community participation were identified, and suggestions were sought from stakeholders for improvement of school-community partnership. Survey method under descriptive research was adopted for conducting this study. Perception scale for School Heads and teachers, interview schedule for School Heads, parents and community leaders were used to collect data from informants. Analysis of data revealed that there is a progressive evolution of community participation in educational policies, where major programmes and policies highlight a shift from welfare-oriented approaches to participatory governance models. It also indicates that while various policies strongly advocate community involvement, there exists a gap between policy intentions and ground level implementation. The findings indicate that community participation significantly influences the quality of secondary education across multiple dimensions. Based on the findings, the study recommends a suggestive model for strengthening integrated participatory school-community partnerships through capacity-building programmes, awareness campaigns and structured engagement strategies.

مشارکت جامعه به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از مؤلفه‌های حیاتی در توسعه آموزش با کیفیت در سطوح مختلف آموزش مدرسه‌ای شناخته شده است. این پژوهش نقش مشارکت جامعه را در توسعه آموزش با کیفیت در سطح مدارس متوسطه مورد بررسی قرار می‌دهد. در این مطالعه، سیاست‌ها و برنامه‌های مهم مرتبط با مشارکت جامعه تحلیل شده و دیدگاه‌های ذینفعان از جمله مدیران مدارس، معلمان، والدین و رهبران جامعه بررسی شده است. همچنین هدف آن بررسی ابتکارات مدرسه‌محور برای ارتقای مشارکت جامعه به منظور بهبود کیفیت آموزش بوده است. مشکلات و چالش‌های موجود در فرآیند مشارکت جامعه شناسایی شده و پیشنهادهایی از ذینفعان برای بهبود مشارکت مدرسه و جامعه اخذ گردیده است. روش پیمایشی در قالب پژوهش توصیفی برای انجام این مطالعه به کار گرفته شده است. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس ادراک برای مدیران مدارس و معلمان و برنامه مصاحبه برای مدیران مدارس، والدین و رهبران جامعه استفاده شده است. تحلیل داده‌ها نشان داد که مشارکت جامعه در سیاست‌های آموزشی به طور تدریجی تکامل یافته است، به گونه‌ای که برنامه‌ها و سیاست‌های اصلی، تغییر رویکرد از مدل‌های رفاه‌محور به مدل‌های حکمرانی مشارکتی را برجسته می‌کنند. همچنین نتایج نشان می‌دهد که اگرچه سیاست‌های مختلف به شدت بر مشارکت جامعه تأکید دارند، اما شکافی میان اهداف سیاستی و اجرای عملی در سطح میدانی وجود دارد. یافته‌ها حاکی از آن است که مشارکت جامعه به طور معناداری بر کیفیت آموزش متوسطه در ابعاد مختلف تأثیرگذار است. بر اساس یافته‌ها، پژوهش مدل پیشنهادی برای تقویت مشارکت یکپارچه مدرسه و جامعه از طریق برنامه‌های توانمندسازی، کمپین‌های آگاهی‌بخشی و راهبردهای تعامل ساختاریافته ارائه می‌دهد.

This study aimed to evaluate the inclusive education policy for persons with disabilities in Makindye Division, Kampala District. The objectives of the study were to identify the environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education for persons with disabilities; to assess the availability and adequacy and to evaluate the outcomes of the inclusive education policy in terms of school access, participation, and academic achievement among persons with disabilities. The sample size comprised of 175 respondents, and the target population comprised teachers, NGOs officials, policy makers, administrators and parents of children with disabilities. This study was underpinned by the Social Model of Disability (1970), which states that disability arises from societal and environmental barriers, not an individual's impairment. The study used a structured questionnaire and semi-structured interviews. Data were analyzed using both descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics, such as frequencies, percentages, and means, summarized the quantitative data, while thematic content analysis was employed to analyze qualitative data from the interviews. The findings revealed mixed perceptions regarding environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education, with an average mean score of 2.634 (SD = 0.836). While a significant portion of respondents (43.33%) strongly agreed that the inclusive education policy addresses the learning needs of children with disabilities (mean = 3.00, SD = 1.05), there were notable concerns about the policy's responsiveness to socio-cultural and economic contexts. The analysis of resource availability and adequacy yielded an average mean score of 2.93 (SD = 1.00), reflecting a positive perception among stakeholders. The availability of trained special needs education teachers received the highest mean score of 3.13 (SD = 1.02), with 50% of respondents agreeing or strongly agreeing that there are enough trained teachers in their schools. The study concluded that the analysis of environmental and socio-cultural factors reveals a significant relationship between policy intentions and implementation realities in Uganda's inclusive education system. Therefore, the study recommended that schools should develop context-specific implementation strategies that explicitly address local socio-cultural factors, including collaborative planning with community leaders, parents, and persons with disabilities, to ensure interventions respond to specific cultural contexts rather than relying on generalized strategies.

این پژوهش با هدف ارزیابی سیاست آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت در ناحیه Makindye، منطقه Kampala انجام شد. اهداف پژوهش شامل شناسایی عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت؛ ارزیابی میزان دسترسی و کفایت منابع و همچنین ارزیابی پیامدهای سیاست آموزش فراگیر از نظر دسترسی به مدرسه، مشارکت و پیشرفت تحصیلی افراد دارای معلولیت بود. حجم نمونه شامل ۱۷۵ نفر از معلمان، مسئولان سازمان‌های غیردولتی، سیاست‌گذاران، مدیران و والدین کودکان دارای معلولیت بود. این پژوهش مبتنی بر مدل اجتماعی معلولیت (۱۹۷۰) بود که بیان می‌کند معلولیت ناشی از موانع اجتماعی و محیطی است، نه نقص فردی. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه ساختاریافته و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی مانند فراوانی، درصد و میانگین برای خلاصه‌سازی داده‌های کمی و تحلیل محتوای تماتیک برای تحلیل داده‌های کیفی حاصل از مصاحبه‌ها به‌کار رفت. یافته‌ها نشان‌دهنده ادراکات متفاوت نسبت به عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر بود، به‌طوری‌که میانگین نمره ۲٫۶۳۴ (انحراف معیار = ۰٫۸۳۶) به‌دست آمد. در حالی که بخش قابل توجهی از پاسخ‌دهندگان (۴۳٫۳۳٪) کاملاً موافق بودند که سیاست آموزش فراگیر به نیازهای یادگیری کودکان دارای معلولیت پاسخ می‌دهد (میانگین = ۳٫۰۰، انحراف معیار = ۱٫۰۵)، نگرانی‌های قابل توجهی درباره پاسخگویی سیاست به زمینه‌های اجتماعی‌فرهنگی و اقتصادی وجود داشت. تحلیل میزان دسترسی و کفایت منابع میانگین نمره ۲٫۹۳ (انحراف معیار = ۱٫۰۰) را نشان داد که بیانگر ادراک مثبت ذینفعان بود. بیشترین میانگین نمره مربوط به دسترسی به معلمان آموزش‌دیده در حوزه نیازهای ویژه آموزشی بود (میانگین = ۳٫۱۳، انحراف معیار = ۱٫۰۲) و ۵۰٪ پاسخ‌دهندگان موافق یا کاملاً موافق بودند که در مدارس آن‌ها معلمان آموزش‌دیده کافی وجود دارد. پژوهش نتیجه گرفت که تحلیل عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی رابطه معناداری بین اهداف سیاست و واقعیت‌های اجرایی در نظام آموزش فراگیر اوگاندا نشان می‌دهد. بنابراین، پژوهش توصیه کرد که مدارس باید راهبردهای اجرایی متناسب با زمینه محلی را تدوین کنند که به‌طور مشخص به عوامل اجتماعی‌فرهنگی بومی بپردازد، از جمله برنامه‌ریزی مشارکتی با رهبران جامعه، والدین و افراد دارای معلولیت، تا مداخلات به جای اتکا به راهبردهای کلی، به زمینه‌های فرهنگی خاص پاسخ دهند.