Salient

Background: Examinations can trigger stress related to performance expectations, uncertainty, and the consequences of receiving a particular grade. Stress may be especially salient for students seeking the highest grade and for students who need a minimum passing grade to complete a course. Objective: To outline a comparative investigation of pre-examination stress among students at Gori State University and European University, with particular attention to students aiming for an A (91–100 points) and students for whom an E-range result (51–60 points) may be sufficient to complete the subject. Methods: The proposed cross-sectional study includes 50 students, 25 from each university. A brief questionnaire should record perceived stress before the examination, grade-related expectations, perceived consequences of the result, and basic demographic/academic variables. Results: The numerical example in this draft is illustrative only and does not represent verified participant data. It demonstrates a reporting structure in which stress scores are compared by university and by grade-related concern. Conclusion: Grade-related expectations and fear of failing may represent different pathways to examination stress. Actual conclusions require analysis of the completed dataset.

Fundamental frequency (F0) is a salient acoustic cue in voice perception, but how F0-related attractiveness judgments vary across listeners with different sexual orientations remains insufficiently understood. This study examined attractiveness ratings under controlled F0 manipulation in Mandarin voice stimuli produced by one male and one female announcer. Eighty adults were recruited: 20 heterosexual male, 20 heterosexual female, 20 homosexual male, and 20 homosexual female participants. An adaptive three-alternative forced-choice pretest with 12 listeners established a group-level F0 just-noticeable difference (JND) of 0.215 ERB. Seven F0 levels, from −3 to +3 JNDs around each speaker’s own baseline, were then presented three times in the main experiment. Because each listener group rated only the target-voice sex that matched its presumed attraction pattern, the study compares two observed listener–target configurations rather than fully crossing listener sex, sexual orientation, and target-voice sex. Linear mixed-effects models showed that attractiveness ratings for the male voice decreased as F0 increased in both heterosexual female and homosexual male listeners, with no reliable difference in slopes. For the female voice, ratings increased with F0 in both heterosexual male and homosexual female listeners, while the homosexual-female group additionally showed a significant nonlinear component, with a fitted maximum near +2.4 JND. These findings indicate that, within these two listener–target configurations and these two controlled source voices, F0-related attractiveness judgments generally followed target-sex-related directions, whereas between-group variation was more evident in response strength and curve shape. The study contributes to experimental research on social voice perception and provides a controlled Mandarin-language baseline for future cross-linguistic comparisons of vocal social evaluation; it does not itself test intercultural variation.

Social anxiety is a salient psychological concern among college students and is closely related to interpersonal adjustment and emotional well-being. This cross-sectional study examined the association between physical exercise and social anxiety among Chinese college students, focusing on the statistical indirect roles of body appreciation and regulatory emotional self-efficacy. A total of 1,869 students mainly from Henan Province, China, completed self-report measures of physical exercise, body appreciation, regulatory emotional self-efficacy, and social anxiety. Pearson correlation analysis and PROCESS Model 6 with 5,000 bootstrap samples were used to examine direct and indirect associations. Physical exercise was negatively associated with social anxiety and positively associated with body appreciation and regulatory emotional self-efficacy. Body appreciation and regulatory emotional self-efficacy were separately involved in significant indirect associations between physical exercise and social anxiety. A sequential statistical indirect association involving body appreciation and regulatory emotional self-efficacy was also observed. These findings suggest that positive body image and emotion-regulation beliefs are relevant psychological resources in the association between physical exercise and social anxiety. Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as statistical associations rather than evidence of temporal or causal ordering.

اضطراب اجتماعی یکی از نگرانی‌های برجسته روان‌شناختی در میان دانشجویان دانشگاه است و ارتباط نزدیکی با سازگاری بین‌فردی و بهزیستی هیجانی دارد. این مطالعه مقطعی به بررسی ارتباط بین ورزش بدنی و اضطراب اجتماعی در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین پرداخت و نقش‌های غیرمستقیم آماری قدردانی از بدن و خودکارآمدی تنظیمی هیجانی را مورد توجه قرار داد. در مجموع ۱۸۶۹ دانشجو عمدتاً از استان هنان چین، مقیاس‌های خودگزارشی ورزش بدنی، قدردانی از بدن، خودکارآمدی تنظیمی هیجانی و اضطراب اجتماعی را تکمیل کردند. برای بررسی ارتباطات مستقیم و غیرمستقیم، از تحلیل همبستگی پیرسون و مدل PROCESS شماره ۶ با ۵۰۰۰ نمونه بوت‌استرپ استفاده شد. ورزش بدنی با اضطراب اجتماعی رابطه منفی و با قدردانی از بدن و خودکارآمدی تنظیمی هیجانی رابطه مثبت داشت. قدردانی از بدن و خودکارآمدی تنظیمی هیجانی به طور جداگانه در ارتباطات غیرمستقیم معنادار بین ورزش بدنی و اضطراب اجتماعی نقش داشتند. همچنین یک ارتباط غیرمستقیم آماری متوالی شامل قدردانی از بدن و خودکارآمدی تنظیمی هیجانی مشاهده شد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تصویر بدنی مثبت و باورهای مربوط به تنظیم هیجان منابع روان‌شناختی مرتبط در ارتباط بین ورزش بدنی و اضطراب اجتماعی هستند. با توجه به طرح مقطعی پژوهش، یافته‌ها باید به عنوان ارتباطات آماری تفسیر شوند و نه به عنوان شواهدی از ترتیب زمانی یا علی.

Aim Older adults experiencing anxiety disorders, particularly those from minority ethnic backgrounds, are less likely to use formal mental health services than younger adults. This UK-based multicultural qualitative study explored beliefs underpinning coping strategies for anxiety among White British, South Asian, African and Caribbean older adults who self-reported anxiety, informed by Leventhal’s Common-Sense Model. Methods Individual semi-structured interviews were conducted with 52 older adults aged ≥65 who self-reported current or past anxiety. Professional interpreters supported interviews with non-English-speaking participants (n = 10). Eight public contributors collaborated on different aspects of the study. Data were managed and analysed using the Framework Method. Findings The study drew on the perspectives of 27 participants with distressing anxiety and 25 with non-distressing anxiety. Across all cultural groups, participants adopted a range of coping strategies, with self-help strategies being the most prominent. Our findings suggest that coping strategy selection was shaped by factors extending beyond cultural background. Participants tended to adopt strategies that were congruent with their salient identities, perceived need for support, candidacy for healthcare, social relationships, and beliefs about the appropriateness and effectiveness of different responses. This complexity helps explain variation in perceptions both across and within cultural groups. Inductive analysis identified new dimensions not recognised in Leventhal’s Model: factors underlying the motivation to take action, beliefs about treatment providers and new treatment-related beliefs. Conclusions Interventions that support older adults to apply self-help strategies more effectively may represent acceptable adjuncts to formal therapy. Nevertheless, addressing barriers to formal help-seeking remains essential, particularly among those with perceived need for professional support. No one model can depict the complexity of coping behaviours. While applying Leventhal’s Model offered novel insights, it could not fully capture the motivational factors underlying engagement with specific coping behaviours. Cross-cultural research should attend to within-group heterogeneity rather than impose assumptions of cultural homogeneity.

هدف: سالمندانی که اختلالات اضطراب را تجربه می‌کنند، به‌ویژه افرادی که از اقلیت‌های قومی هستند، کمتر از بزرگسالان جوان‌تر از خدمات رسمی سلامت روان استفاده می‌کنند. این مطالعه کیفی چندفرهنگی در بریتانیا، باورهای زیربنایی راهبردهای مقابله با اضطراب را در میان سالمندان White British، آسیای جنوبی، آفریقایی و کارائیبی که خوداظهاری اضطراب داشتند، با الهام از مدل عقل سلیم Leventhal بررسی کرد. روش‌ها: مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی با ۵۲ سالمند ۶۵ ساله و بالاتر که اضطراب فعلی یا گذشته را خوداظهاری کرده بودند، انجام شد. مترجمان حرفه‌ای از مصاحبه با شرکت‌کنندگان غیرانگلیسی‌زبان (n = 10) حمایت کردند. هشت نفر از مشارکت‌کنندگان عمومی در جنبه‌های مختلف پژوهش همکاری داشتند. داده‌ها با استفاده از روش چارچوب مدیریت و تحلیل شدند. یافته‌ها: مطالعه دیدگاه‌های ۲۷ شرکت‌کننده با اضطراب آزاردهنده و ۲۵ نفر با اضطراب غیرآزاردهنده را منعکس کرد. در تمام گروه‌های فرهنگی، شرکت‌کنندگان از طیفی از راهبردهای مقابله‌ای استفاده کردند که راهبردهای خودیاری برجسته‌ترین آن‌ها بود. یافته‌های ما نشان می‌دهد که انتخاب راهبرد مقابله‌ای تحت تأثیر عواملی فراتر از پیشینه فرهنگی قرار داشت. شرکت‌کنندگان تمایل داشتند راهبردهایی را اتخاذ کنند که با هویت‌های برجسته، نیاز ادراک‌شده به حمایت، صلاحیت برای دریافت خدمات سلامت، روابط اجتماعی و باورها درباره مناسب بودن و اثربخشی پاسخ‌های مختلف همخوانی داشت. این پیچیدگی به تبیین تفاوت در ادراک‌ها هم در بین و هم درون گروه‌های فرهنگی کمک می‌کند. تحلیل استقرایی ابعاد جدیدی را شناسایی کرد که در مدل Leventhal به رسمیت شناخته نشده بود: عوامل زیربنایی انگیزه برای اقدام، باورها درباره ارائه‌دهندگان درمان و باورهای جدید مرتبط با درمان. نتیجه‌گیری: مداخلاتی که از سالمندان برای به‌کارگیری مؤثرتر راهبردهای خودیاری حمایت می‌کنند، می‌تواند مکمل قابل قبولی برای درمان رسمی باشد. با این حال، رفع موانع جستجوی کمک رسمی همچنان ضروری است، به‌ویژه در میان افرادی که نیاز ادراک‌شده به حمایت حرفه‌ای دارند. هیچ مدلی به‌تنهایی نمی‌تواند پیچیدگی رفتارهای مقابله‌ای را به تصویر بکشد. اگرچه به‌کارگیری مدل Leventhal بینش‌های جدیدی ارائه داد، اما نتوانست به‌طور کامل عوامل انگیزشی زیربنایی مشارکت در رفتارهای مقابله‌ای خاص را پوشش دهد. پژوهش‌های میان‌فرهنگی باید به ناهمگونی درون‌گروهی توجه کنند و از تحمیل فرضیات همگنی فرهنگی پرهیز نمایند.

Student loan repayment can impact individual’s financial outcomes and well-being. Life course theory suggests these impacts may result from how loan repayment interacts with live events, transition periods, and broader context in an individual’s life. This paper highlights the experiences of recent college graduates as they navigate entering loan repayment simultaneously with other life changes after college graduation. Many borrowers in our study entered repayment as the COVID-related payment pause ended. In addition to these federal policy changes, borrowers in our study experienced profound changes in their employment status, health, and social lives after graduation. As time passed, these life changes and external policy contexts grew more salient, leading to changes in borrowers’ repayment goals.

بازپرداخت وام دانشجویی می‌تواند بر پیامدهای مالی و بهزیستی فرد تأثیر بگذارد. نظریه مسیر زندگی بیان می‌کند که این تأثیرات ممکن است ناشی از نحوه تعامل بازپرداخت وام با رویدادهای زندگی، دوره‌های گذار و زمینه‌های گسترده‌تر در زندگی فرد باشد. این مقاله به تجارب فارغ‌التحصیلان اخیر دانشگاه می‌پردازد که همزمان با سایر تغییرات زندگی پس از فارغ‌التحصیلی، وارد مرحله بازپرداخت وام می‌شوند. بسیاری از وام‌گیرندگان در مطالعه ما همزمان با پایان تعلیق پرداخت‌های مرتبط با کووید، وارد بازپرداخت شدند. علاوه بر این تغییرات سیاستی فدرال، وام‌گیرندگان در مطالعه ما پس از فارغ‌التحصیلی با تغییرات عمیقی در وضعیت اشتغال، سلامت و زندگی اجتماعی خود مواجه شدند. با گذشت زمان، این تغییرات زندگی و زمینه‌های سیاستی بیرونی برجسته‌تر شده و منجر به تغییر در اهداف بازپرداخت وام‌گیرندگان گردید.

Objective: Childhood peer abuse is a developmentally salient form of interpersonal adversity, yet its role in shaping links between peripheral biological stress markers and brain structure remains poorly understood. The present cross-sectional study examined whether retrospectively reported childhood peer verbal and physical abuse moderated associations of systemic inflammatory burden and hair cortisol with subcortical brain volume.Methods: Participants from a community sample completed the Maltreatment and Abuse Chronology of Exposure scale and structural magnetic resonance imaging. Inflammatory burden was indexed by a composite of standardised IL-6, IL-8, TNF-alpha, and C-reactive protein values (n = 292), and hair cortisol was available in a subsample (n = 172). Bilateral amygdala, hippocampus, putamen, and caudate volumes were extracted from FreeSurfer segmentation. Linear regression models adjusted for gender, age, parental education, and estimated total intracranial volume; false discovery rate correction was applied across the four ROI tests within each marker-by-moderator family.Results: Peer verbal abuse moderated associations of inflammatory burden with bilateral amygdala volume (β = −.095, pFDR = .032) and bilateral putamen volume (β = −.115, pFDR = .017). Peer physical abuse moderated the association between hair cortisol and bilateral amygdala volume (β = .227, pFDR = .035). Caudate models did not survive correction. Core findings remained significant after sensitivity adjustment for broader childhood adversity and current depression/anxiety symptoms.Conclusions: Associations differed across brain regions, biological markers, and peer-abuse subtypes. These findings identify peer adversity as an important interpersonal context for understanding stress-related brain differences.

هدف: سوء‌رفتار همسالان در دوران کودکی نوعی ناملایمات بین‌فردی با اهمیت رشدی است، اما نقش آن در شکل‌دهی پیوندهای بین نشانگرهای زیستی استرس محیطی و ساختار مغز همچنان به‌خوبی درک نشده است. مطالعه مقطعی حاضر بررسی کرد که آیا گزارش‌های بازنگرانه از سوء‌رفتار کلامی و جسمی همسالان در کودکی، ارتباط بار التهابی سیستمیک و کورتیزول مو با حجم زیرقشری مغز را تعدیل می‌کند یا خیر. روش‌ها: شرکت‌کنندگان از یک نمونه جامعه‌محور، مقیاس «تاریخچه قرارگیری در معرض بدرفتاری و سوء‌استفاده» و تصویربرداری تشدید مغناطیسی ساختاری را تکمیل کردند. بار التهابی با ترکیبی از مقادیر استاندارد شده IL-6، IL-8، TNF-alpha و پروتئین واکنشی C (n = 292) سنجیده شد و کورتیزول مو در یک زیرنمونه (n = 172) در دسترس بود. حجم آمیگدال، هیپوکامپ، پوتامن و کادیت دوطرفه از طریق قطعه‌بندی FreeSurfer استخراج شد. مدل‌های رگرسیون خطی با کنترل جنسیت، سن، تحصیلات والدین و حجم کل جمجمه تخمینی تنظیم شدند؛ اصلاح نرخ کشف کاذب برای چهار آزمون ROI در هر خانواده نشانگر-تعدیل‌گر اعمال شد. نتایج: سوء‌رفتار کلامی همسالان ارتباط بار التهابی با حجم آمیگدال دوطرفه (β = −۰.۰۹۵، pFDR = ۰.۰۳۲) و حجم پوتامن دوطرفه (β = −۰.۱۱۵، pFDR = ۰.۰۱۷) را تعدیل کرد. سوء‌رفتار جسمی همسالان ارتباط بین کورتیزول مو و حجم آمیگدال دوطرفه (β = ۰.۲۲۷، pFDR = ۰.۰۳۵) را تعدیل کرد. مدل‌های کادیت پس از اصلاح باقی نماندند. یافته‌های اصلی پس از تنظیم حساسیت برای ناملایمات گسترده‌تر دوران کودکی و علائم فعلی افسردگی/اضطراب همچنان معنادار باقی ماندند. نتیجه‌گیری: ارتباطات در نواحی مختلف مغزی، نشانگرهای زیستی و زیرگونه‌های سوء‌رفتار همسالان متفاوت بود. این یافته‌ها ناملایمات همسالان را به‌عنوان زمینه‌ای بین‌فردی مهم برای درک تفاوت‌های مغزی مرتبط با استرس شناسایی می‌کند.

Generative artificial intelligence (GenAI) is increasingly embedded in English as a Foreign Language (EFL) instruction, with self-regulated learning (SRL) and learner autonomy positioned as key outcomes of interest. A growing evidence base reports positive effects of GenAI on self-regulatory strategies, alongside a parallel and largely separate literature warning that GenAI use may foster dependency, cognitive offloading and the externalization of self-monitoring. This scoping review maps this apparent paradox, in which GenAI appears simultaneously as scaffolding and as substitution, across the SRL and learner-autonomy literature, with particular attention to its implications for EFL learners. Following a PRISMA-ScR-informed approach, 12 empirical and review studies published between 2025 and 2026 were thematically synthesized alongside four foundational theoretical works. As a result, four thematic clusters emerged: (1) evidence of GenAI functioning as scaffolding for SRL; (2) evidence of GenAI functioning as substitution, fostering dependency and cognitive offloading; (3) design and timing features that moderate which role GenAI plays; and (4) existing reviews and meta-analyses, together with their methodological limitations. Across clusters, a consistent pattern emerges, in that nearly all studies rely on short-term or cross-sectional designs, and several recent reviews explicitly call for research measuring learners’ delayed, unsupported performance so as to distinguish durable internalization from temporary dependency. No identified study has applied a longitudinal design incorporating a structured AI-withdrawal phase to directly test this distinction among EFL learners. This review argues for such a design and outlines its theoretical and methodological implications for Vietnamese EFL contexts.

هوش مصنوعی مولد (GenAI) به طور فزاینده‌ای در آموزش زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی (EFL) به‌کار گرفته می‌شود و یادگیری خودتنظیمی (SRL) و خودمختاری یادگیرنده به‌عنوان پیامدهای کلیدی مورد توجه قرار گرفته‌اند. شواهد رو به رشدی از تأثیرات مثبت GenAI بر راهبردهای خودتنظیمی گزارش شده است، در حالی که ادبیات موازی و عمدتاً مجزایی هشدار می‌دهد که استفاده از GenAI ممکن است وابستگی، واگذاری شناختی و برون‌سپاری خودنظارتی را تقویت کند. این مرور گستره‌ای به ترسیم این پارادوکس ظاهری می‌پردازد که در آن GenAI به طور همزمان به‌عنوان داربست و جایگزین در ادبیات یادگیری خودتنظیمی و خودمختاری یادگیرنده ظاهر می‌شود، با تمرکز ویژه بر پیامدهای آن برای یادگیرندگان EFL. با پیروی از رویکرد مبتنی بر PRISMA-ScR، ۱۲ مطالعه تجربی و مروری منتشرشده بین سال‌های ۲۰۲۵ تا ۲۰۲۶ به همراه چهار اثر نظری بنیادی به‌صورت موضوعی ترکیب شدند. در نتیجه، چهار خوشه موضوعی پدیدار شد: (۱) شواهدی از عملکرد GenAI به‌عنوان داربست برای SRL؛ (۲) شواهدی از عملکرد GenAI به‌عنوان جایگزین که منجر به وابستگی و واگذاری شناختی می‌شود؛ (۳) ویژگی‌های طراحی و زمان‌بندی که نقش GenAI را تعدیل می‌کنند؛ و (۴) مرورها و فراتحلیل‌های موجود به همراه محدودیت‌های روش‌شناختی آن‌ها. در میان خوشه‌ها، الگوی ثابتی مشاهده می‌شود به‌طوری‌که تقریباً همه مطالعات بر طرح‌های کوتاه‌مدت یا مقطعی تکیه دارند و چندین مرور اخیر به‌صراحت خواستار پژوهش‌هایی شده‌اند که عملکرد یادگیرندگان را در شرایط تأخیری و بدون حمایت اندازه‌گیری کنند تا تمایز بین درونی‌سازی پایدار و وابستگی موقت مشخص شود. هیچ مطالعه‌ای که شناسایی شد، از طرح طولی با گنجاندن مرحله ساختارمندِ قطع استفاده از هوش مصنوعی برای آزمون مستقیم این تمایز در میان یادگیرندگان EFL بهره نبرده است. این مرور بر ضرورت چنین طرحی تأکید می‌کند و پیامدهای نظری و روش‌شناختی آن را برای بافت‌های آموزش زبان انگلیسی در ویتنام ترسیم می‌کند.

Introduction Prior self-control exertion can affect subsequent attention and performance, but the specific visual control processes involved in athletes remain unclear. The present study examined oculomotor response inhibition and distractor suppression during visual search following prior self-control exertion in athletes. Methods In Experiment 1 ( N = 75), prior self-control exertion was manipulated using a proportion-congruent Stroop task, and oculomotor response inhibition was assessed using prosaccade and antisaccade tasks. In Experiment 2 ( N = 62), participants completed visual search under no-activation and activation conditions after either the depletion or the no-depletion Stroop condition. Results In Experiment 1, the high-depletion group showed longer antisaccade latencies and greater inhibitory control costs, while prosaccade latencies and saccade error rates did not differ significantly across groups. In Experiment 2, within the depletion group, the activation condition produced longer reaction times, delayed first fixation on the target, more fixations, and longer cumulative fixation duration on distractors than the no-activation condition. Discussion Together, the findings indicate that prior self-control exertion was associated with latency-based costs in oculomotor response inhibition and greater difficulty suppressing salient distractors during visual search in this athlete sample.

مقدمه: اعمال کنترل خود قبلی می‌تواند بر توجه و عملکرد بعدی تأثیر بگذارد، اما فرآیندهای خاص کنترل بصری درگیر در ورزشکاران همچنان نامشخص است. مطالعه حاضر به بررسی مهار پاسخ اکولوموتور و سرکوب عوامل مزاحم در حین جستجوی بصری پس از اعمال کنترل خود قبلی در ورزشکاران پرداخت. روش‌ها: در آزمایش اول (N = 75)، اعمال کنترل خود قبلی با استفاده از آزمون Stroop با نسبت همخوانی متفاوت دستکاری شد و مهار پاسخ اکولوموتور با استفاده از تکالیف prosaccade و antisaccade ارزیابی گردید. در آزمایش دوم (N = 62)، شرکت‌کنندگان پس از قرار گرفتن در شرایط تخلیه یا عدم تخلیه Stroop، جستجوی بصری را تحت شرایط بدون فعال‌سازی و فعال‌سازی انجام دادند. نتایج: در آزمایش اول، گروه با تخلیه بالا زمان نهفتگی بیشتری در antisaccade و هزینه‌های مهاری بیشتری نشان داد، در حالی که زمان نهفتگی prosaccade و نرخ خطای حرکات ساکاد تفاوت معناداری بین گروه‌ها نداشت. در آزمایش دوم، در گروه تخلیه، شرایط فعال‌سازی زمان واکنش طولانی‌تر، تأخیر در اولین تثبیت بر روی هدف، تعداد تثبیت‌های بیشتر و مدت زمان تجمعی تثبیت طولانی‌تر بر عوامل مزاحم نسبت به شرایط بدون فعال‌سازی ایجاد کرد. بحث: به طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهد که اعمال کنترل خود قبلی با هزینه‌های مبتنی بر نهفتگی در مهار پاسخ اکولوموتور و دشواری بیشتر در سرکوب عوامل مزاحم برجسته در جستجوی بصری در این نمونه از ورزشکاران همراه بوده است.