rhythm

Chronobiology studies indicate that individuals are regulated by three timers: social, solar, and biological. Environmental and behavioral changes can modify the sleep–wake cycle. Many university students adopt nighttime study habits, interfering with the circadian rhythm. Sleep restriction or poor sleep quality compromises memory and significantly reduces academic performance. This study aimed to verify whether there is an association between sleep quality and academic performance among nursing and medical students at a public university in Alagoas, Brazil. This is an observational, cross-sectional, and quantitative study conducted with 137 Nursing and Medical students, selected through stratified probabilistic sampling. Data collection included a sociodemographic questionnaire to characterize the sample, the Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), the Munich Chronotype Questionnaire (MCTQ), and academic self-assessment. Data were analyzed for normality, and associations were tested using Pearson and Spearman correlations (SciPy – Python). Among the 137 students, 65.7% were women, 70.1% were between 19 and 24 years old, 67.9% rated their academic performance between 7.0 and 8.9, and 66.4% presented poor sleep quality. Negative correlations between the PSQI and self-assessment variables (r = -0.368; p < 0.001 for Pearson; r = -0.360; p < 0.001 for Spearman) reinforce the importance of sleep quality in the academic context. The findings highlight the urgency of interventions that promote sleep hygiene education and strategies to improve rest quality, reducing the likelihood of problems that may negatively impact students’ academic performance.

Sleep and circadian disturbances in Alzheimer’s disease (AD) affect patients and caregivers, but clinical action depends on the syndrome, measurement, and outcome under consideration. This narrative review links sleep assessment to indication-based care while distinguishing symptomatic benefit, physiological target engagement, and disease modification. A purposive literature search was supplemented by targeted checks of PubMed-indexed and original publisher records through 4 October 2026. Selected studies are described by population, AD ascertainment, comparator, and measured endpoint rather than assigned formal evidence-certainty grades. Actigraphy characterizes behavioral rest–activity patterns; melatonin timing and temperature rhythms address endogenous circadian physiology under controlled conditions. Polysomnography and quantitative electroencephalography characterize respiratory events, sleep architecture, and oscillatory activity. These measurements inform different questions and do not independently assign AD etiology or cognitive-functional stage. Clinical priorities include confirmed obstructive sleep apnea, cognition-adapted insomnia care, irregular sleep timing, medication-related effects, parasomnias, limb symptoms, and excessive daytime sleepiness. Interpretation incorporates hypoxemia, treatment exposure, comorbidity, caregiver support, and competing diagnoses. Randomized sleep benefits remain distinct from observational cognitive associations or exploratory imaging and cerebrospinal fluid changes. Human and animal studies of arousal circuits, protein dynamics, inflammation, and fluid transport provide mechanistic context, with conflicting results interpreted according to the actual experimental endpoint. The review provides a clinically organized account of selected evidence, not a comprehensive treatment ranking. Sleep care and cognitive-etiologic assessment should proceed in parallel, with follow-up matched to patient function, safety, and the specific treatment goal.

Few events in recent history have forced clinicians and researchers to rethink mental health quite like COVID-19. In this commentary, we reflect on something that struck us while reading the work of Cantone et al. : the pandemic, for all its devastation, created a kind of unplanned observational window, a chance to study, at population scale, what happens when stress and rhythm disruption hit at the same time. Healthcare Workers (HCWs) were at the epicentre of this. They didn't just witness the crisis; they absorbed it, shift after shift, for months. What the data show is that their depressive symptoms and rhythm instability were not random; they appear systematically linked, and at levels one would more typically associate with mood disorder research. We discuss these findings through the lens of DYMERS (Dysregulation of Mood, Energy, and Social Rhythms Syndrome), a heuristic transdiagnostic construct that, in our view, captures something that standard categorical diagnoses tend to miss: the subthreshold, fluctuating psychopathology that sits just below the threshold of formal diagnosis but causes real impairment. The pandemic may not have created these vulnerabilities, but it may well have sharpened our ability to see them.

This study aims to describe the implementation of Rantak Dance training in extracurricular activities at SMK Negeri 9 Padang. This research used a qualitative method with a descriptive approach. The object of the study was the implementation of Rantak Dance training involving 16 students participating in dance extracurricular activities. Data were collected through observation, documentation, and literature study. Data analysis was conducted through data collection, reduction, presentation, and conclusion drawing. The results showed that the training was implemented through several stages, namely preparing and organizing training groups, identifying learning needs and training objectives, designing training programs, demonstration methods, practice activities, movement observation, evaluation, repetitive exercises, and performance simulation. The training process was carried out gradually from movement variation 1 to movement variation 13. The implementation of the training improved students’ mastery of movement, rhythm, expression, energy control, ability to follow musical accompaniment, and group cohesiveness. Therefore, the implementation of Rantak Dance training in extracurricular activities at SMK Negeri 9 Padang was carried out successfully and contributed to improving students’ dance abilities.

هدف این پژوهش توصیف اجرای آموزش رقص رانتاک در فعالیت‌های فوق‌برنامه در دبیرستان دولتی شماره ۹ پادانگ است. این پژوهش با روش کیفی و رویکرد توصیفی انجام شده است. موضوع پژوهش، اجرای آموزش رقص رانتاک با مشارکت ۱۶ دانش‌آموز شرکت‌کننده در فعالیت فوق‌برنامه رقص بود. داده‌ها از طریق مشاهده، مستندسازی و مطالعه منابع گردآوری شد. تحلیل داده‌ها از طریق گردآوری، کاهش، ارائه و نتیجه‌گیری داده‌ها صورت گرفت. نتایج نشان داد که آموزش از طریق چندین مرحله اجرا شد، از جمله آماده‌سازی و سازماندهی گروه‌های آموزشی، شناسایی نیازهای یادگیری و اهداف آموزشی، طراحی برنامه آموزشی، روش‌های نمایش، فعالیت‌های تمرینی، مشاهده حرکات، ارزیابی، تمرینات تکراری و شبیه‌سازی اجرا. فرایند آموزش به‌صورت تدریجی از تنوع حرکتی ۱ تا تنوع حرکتی ۱۳ انجام شد. اجرای آموزش موجب بهبود تسلط دانش‌آموزان بر حرکات، ریتم، بیان، کنترل انرژی، توانایی پیروی از همراهی موسیقی و انسجام گروهی شد. بنابراین، اجرای آموزش رقص رانتاک در فعالیت‌های فوق‌برنامه در دبیرستان دولتی شماره ۹ پادانگ با موفقیت انجام شد و به ارتقای توانایی‌های رقص دانش‌آموزان کمک کرد.

This study aims to describe in depth the learning experiences of students in the drumband extracurricular activities at SMP Kartika I-7 Padang. The research uses a qualitative phenomenological approach. The research instrument is the researcher themselves, assisted with observation sheets, field notes, and documentation tools. Data was collected through field observations, documentation, and in-depth interviews with the head coach, the section leader, and representatives of the instrument members. The steps to analyse the data are data collection, data reduction, data presentation, and drawing conclusions. The results show that students' learning experiences in drumband extracurricular activities at SMP Kartika 1-7 Padang involve active engagement, relevance, reflection, and interactivity. Active student involvement in the learning process includes activities like noting down music notation, memorising melodies, practising rhythm beats, and synchronising marching movements while playing instruments. Students find the learning relevant because the practice material has real use in supporting flag ceremonies and school events, as well as adding to their academic scores. Students reflect on themselves by evaluating technical errors during practice or performances and by changing their behaviour to be more disciplined and responsible. There is high interactivity among students through peer tutoring as an adaptive strategy to overcome the limitation of trainers, which effectively speeds up mastering music skills while instilling cooperation and care for fellow members. So, it can be concluded that students' learning experiences in the drumband extracurricular activities at SMP Kartika 1-7 Padang are meaningful through four interconnected learning experience dimensions, even when faced with various limitations, allowing them to simultaneously develop their cognitive, affective, and psychomotor aspects.

هدف این پژوهش توصیف عمیق تجربه‌های یادگیری دانش‌آموزان در فعالیت‌های فوق‌برنامه درام‌بند در دبیرستان Kartika 1-7 Padang است. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی انجام شده است. ابزار پژوهش خود پژوهشگر بوده و با برگه‌های مشاهده، یادداشت‌های میدانی و ابزار مستندسازی یاری شده است. داده‌ها از طریق مشاهده میدانی، مستندسازی و مصاحبه‌های عمیق با سرمربی، سرگروه بخش و نمایندگان اعضای سازها گردآوری شده‌اند. مراحل تحلیل داده شامل گردآوری داده، کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری است. نتایج نشان می‌دهد که تجربه‌های یادگیری دانش‌آموزان در فعالیت‌های فوق‌برنامه درام‌بند در دبیرستان Kartika 1-7 Padang شامل مشارکت فعال، ارتباط‌مندی، بازتاب و تعاملیت است. مشارکت فعال دانش‌آموزان در فرایند یادگیری شامل فعالیت‌هایی مانند یادداشت‌برداری از نُت‌های موسیقی، حفظ ملودی‌ها، تمرین ضرب‌آهنگ‌ها و هماهنگ‌سازی حرکات رژه هنگام نواختن سازها می‌شود. دانش‌آموزان یادگیری را مرتبط می‌دانند زیرا مواد تمرینی کاربرد واقعی در پشتیبانی از مراسم پرچم و رویدادهای مدرسه داشته و همچنین به نمرات تحصیلی آنان افزوده می‌شود. دانش‌آموزان با ارزیابی خطاهای فنی در طول تمرین یا اجرا و تغییر رفتار خود به سمت انضباط و مسئولیت‌پذیری بیشتر، بازتاب فردی دارند. تعاملیت بالایی میان دانش‌آموزان از طریق آموزش همتایان به عنوان راهبردی سازگارانه برای غلبه بر محدودیت مربیان وجود دارد که به طور مؤثری موجب تسریع در تسلط بر مهارت‌های موسیقی شده و روحیه همکاری و مراقبت از اعضا را تقویت می‌کند. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که تجربه‌های یادگیری دانش‌آموزان در فعالیت‌های فوق‌برنامه درام‌بند در دبیرستان Kartika 1-7 Padang از طریق چهار بُعد به‌هم‌پیوسته تجربه یادگیری، حتی در مواجهه با محدودیت‌های مختلف، معنادار بوده و به آنان امکان می‌دهد جنبه‌های شناختی، عاطفی و روان‌حرکتی خود را به طور همزمان پرورش دهند.

Time poverty plagues schools worldwide. Current research has focussed on the quantitative analysis of accumulated tasks and duties that serve as the symptoms of a phenomenon known as time poverty. Every school is home to a similar yet unique set of complex, hidden temporal patterns created by different and often conflicting social calendars that combine to influence the rhythm of school life for teachers and students alike. The need for these social calendars to structure school time-and-place arrangements inevitably leads to the formation of the temporal paradox of schools: that to function effectively, time must be fixed; yet to succeed, time needs to be fluid. Rhythm analysis and a taxonomy for understanding the subjective experience of time provide novel lenses through which to reconceive time poverty in schools not solely as a quantitative problem, but instead as contextually specific temporal arrythmia. Activity theory provides an analytical framework to be paired with a new taxonomy of temporal experience to create a novel analytical tool to reframe time poverty in the context of teacher workload and develop a temporal empathy for the purposes of meaningful – school-based – intervention.

فقر زمانی مدارس سراسر جهان را درگیر کرده است. پژوهش‌های کنونی عمدتاً بر تحلیل کمی وظایف و مسئولیت‌های انباشته‌شده تمرکز داشته‌اند که به‌عنوان نشانه‌های پدیده‌ای به نام فقر زمانی شناخته می‌شوند. هر مدرسه میزبان مجموعه‌ای مشابه اما منحصربه‌فرد از الگوهای زمانی پیچیده و پنهان است که توسط تقویم‌های اجتماعی مختلف و اغلب متعارض ایجاد می‌شوند و با هم ریتم زندگی مدرسه‌ای معلمان و دانش‌آموزان را تحت تأثیر قرار می‌دهند. نیاز به این تقویم‌های اجتماعی برای ساختاربندی زمان و مکان مدرسه، به‌طور اجتناب‌ناپذیری به شکل‌گیری پارادوکس زمانی مدارس منجر می‌شود: برای عملکرد مؤثر، زمان باید ثابت باشد؛ اما برای موفقیت، زمان باید سیال باشد. تحلیل ریتم و یک طبقه‌بندی برای فهم تجربه‌ی ذهنی زمان، دیدگاه‌های نوینی فراهم می‌کنند تا فقر زمانی در مدارس نه صرفاً به‌عنوان یک مسئله‌ی کمی، بلکه به‌عنوان آریتمی زمانی خاص بافت بازاندیشی شود. نظریه فعالیت چارچوب تحلیلی‌ای فراهم می‌کند که می‌توان آن را با طبقه‌بندی جدید تجربه زمانی ترکیب کرد تا ابزار تحلیلی نوینی برای بازتعریف فقر زمانی در زمینه‌ی بارکاری معلمان و توسعه‌ی همدلی زمانی به‌منظور مداخلات معنادار مبتنی بر مدرسه ایجاد شود.

OBJECTIVE: To map the evidence on rhythm-centred music interventions and movement-directed music-based strategies for motor coordination and rehabilitation, and to summarize their mechanisms, design principles, and technology-assisted assessment approaches. METHODS: This scoping review followed the Joanna Briggs Institute framework and was reported in accordance with PRISMA-ScR. PubMed, Scopus, Web of Science, and PsycINFO were searched for English-language empirical studies published from January 2013 to December 2024. Studies were eligible if music or rhythmically structured auditory input was used as a movement-directed intervention and at least one motor, coordination, functional, or movement-quality outcome was reported. RESULTS: Sixty-three studies were included. Coordination-related tasks were the most common targets, while lower-limb/gait function and fine-motor skills formed the largest movement categories. Rhythm was the most frequently used musical element, whereas melody, pitch, motivational music, active music making, and interactive digital systems served more context-dependent functions. Technology-assisted assessment, including sensors, motion capture, gait-analysis platforms, and music-interactive software, was the most common measurement approach. CONCLUSION: Rhythm-centred and music-based motor interventions are heterogeneous and should be interpreted as descriptive evidence patterns rather than definitive estimates of therapeutic efficacy. Future studies should improve terminology, intervention parameterization, population-specific interpretation, methodological transparency, and multimodal mechanistic validation.

هدف: هدف این مطالعه، ترسیم شواهد مربوط به مداخلات موسیقی‌محور مبتنی بر ریتم و راهبردهای مبتنی بر موسیقی جهت‌دهنده به حرکت برای هماهنگی حرکتی و توان‌بخشی و خلاصه‌سازی سازوکارها، اصول طراحی و رویکردهای ارزیابی با کمک فناوری آن‌ها است. روش‌ها: این مرور گسترده بر اساس چارچوب مؤسسه Joanna Briggs انجام شد و مطابق با PRISMA-ScR گزارش گردید. پایگاه‌های PubMed، Scopus، Web of Science و PsycINFO برای مطالعات تجربی به زبان انگلیسی منتشرشده از ژانویه ۲۰۱۳ تا دسامبر ۲۰۲۴ جست‌وجو شدند. مطالعاتی واجد شرایط بودند که در آن‌ها موسیقی یا ورودی شنیداری با ساختار ریتمیک به عنوان مداخله جهت‌دهنده به حرکت به کار رفته و حداقل یکی از پیامدهای حرکتی، هماهنگی، عملکردی یا کیفیت حرکت گزارش شده باشد. یافته‌ها: شصت‌وسه مطالعه وارد مرور شدند. وظایف مرتبط با هماهنگی رایج‌ترین اهداف بودند، در حالی که عملکرد اندام تحتانی/راه‌رفتن و مهارت‌های حرکتی ظریف بزرگ‌ترین دسته‌های حرکتی را تشکیل دادند. ریتم رایج‌ترین عنصر موسیقایی مورد استفاده بود، در حالی که ملودی، زیر و بمی، موسیقی انگیزشی، ساخت موسیقی فعال و سامانه‌های دیجیتال تعاملی نقش‌های وابسته به زمینه بیشتری داشتند. ارزیابی با کمک فناوری، شامل حسگرها، تصویربرداری حرکتی، سکوهای تحلیل راه‌رفتن و نرم‌افزارهای تعاملی با موسیقی، رایج‌ترین رویکرد اندازه‌گیری بود. نتیجه‌گیری: مداخلات حرکتی مبتنی بر ریتم و موسیقی ناهمگون هستند و باید به عنوان الگوهای شواهد توصیفی تفسیر شوند، نه برآوردهای قطعی از اثربخشی درمانی. مطالعات آینده باید در بهبود اصطلاح‌شناسی، پارامتردهی مداخله، تفسیر خاص جمعیت، شفافیت روش‌شناختی و اعتبارسنجی چندوجهی سازوکارها بکوشند.

Academic pressure experienced by early adult university students frequently triggers negative emotional responses such as anxiety and stress, which can impair learning concentration. This study aimed to determine the effectiveness of listening to Rhythm and Blues (R&B) music in enhancing emotion regulation among students of Politeknik Negeri Pontianak when facing academic pressure. A quantitative experimental approach with a One-Group Pretest-Posttest Design was employed. The subjects consisted of 18 students from the Automotive Business Administration Study Program, selected through purposive sampling criteria: possessing a moderate level of emotion regulation and an affinity for R&B music. Data were collected using an Emotion Regulation Scale constructed based on emotion monitoring, emotion evaluating, and emotion modification aspects, exhibiting a high Cronbach’s Alpha reliability coefficient of 0.948. The intervention spanned seven sessions, incorporating R&B playlist listening, psychoeducation, short film screening and self-reflection. Data were analyzed using the Paired Sample t-Test. The results revealed an increase in the mean emotion regulation score from 146.22 (pre-test) to 149.17 (post-test) with t = -3.360 and a significance value of p = 0.004 (p < 0.05). These findings demonstrate that listening to Rhythm and Blues (R&B) music is effective in enhancing emotion regulation among students at Politeknik Negeri Pontianak facing academic pressure.

فشار تحصیلی که دانشجویان اوایل بزرگسالی تجربه می‌کنند، اغلب واکنش‌های هیجانی منفی مانند اضطراب و استرس را برمی‌انگیزد که می‌تواند تمرکز بر یادگیری را مختل کند. هدف این پژوهش تعیین اثربخشی گوش‌دادن به موسیقی ریتم اند بلوز (R&B) در ارتقای تنظیم هیجان دانشجویان پلی‌تکنیک دولتی پونتیاناک هنگام مواجهه با فشار تحصیلی بود. رویکرد کمی آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی به کار گرفته شد. آزمودنی‌ها شامل ۱۸ دانشجوی برنامه مطالعات مدیریت کسب‌وکار خودرو بودند که با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند و بر اساس معیارهای داشتن سطح متوسط تنظیم هیجان و علاقه‌مندی به موسیقی R&B انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از مقیاس تنظیم هیجان که بر اساس ابعاد پایش هیجان، ارزیابی هیجان و اصلاح هیجان ساخته شده و ضریب پایایی آلفای کرونباخ بالای ۰.۹۴۸ را نشان داد، گردآوری شد. مداخله طی هفت جلسه شامل گوش‌دادن به فهرست پخش R&B، روان‌آموزی، نمایش فیلم کوتاه و خودبازتابی اجرا شد. داده‌ها با آزمون t زوجی تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین نمره تنظیم هیجان از ۱۴۶.۲۲ (پیش‌آزمون) به ۱۴۹.۱۷ (پس‌آزمون) افزایش یافت و مقدار t برابر با ۳.۳۶۰- و مقدار معناداری p = 0.004 (p < 0.05) به دست آمد. این یافته‌ها نشان می‌دهد گوش‌دادن به موسیقی ریتم اند بلوز (R&B) در ارتقای تنظیم هیجان دانشجویان پلی‌تکنیک دولتی پونتیاناک در مواجهه با فشار تحصیلی مؤثر است.

This study examined the association between concentration performance and electroencephalographic (EEG) responses according to the learning tools, specifically paper-based and tablet PC-based learning.Thirty healthy college students (10 males and 20 females) completed various concentration tasks using both learning tools in a within-subject design, and EEG data were also collected from a subset of 10 participants as a pilot analysis.The EEG signals were recorded using 15 electrodes placed according to the international 10-20 system, and a sensorimotor rhythm (SMR) was selected as the primary EEG indicator because of its association with sustained attention.The behavioral concentration test scores did not differ significantly between the two learning conditions.On the other hand, exploratory EEG analysis revealed a significant difference in SMR frequency between learning conditions, with tablet PC-based learning associated with higher mean SMR frequency compared to paper-based learning.These findings suggest that different learning tools may be associated with differences in neurophysiological concentration states, even when the short-term behavioral performance is comparable.Nevertheless, the results should be interpreted cautiously given the limited EEG sample size.This study provides preliminary evidence supporting further investigation of learning media effects using larger samples and more ecologically valid learning tasks.

این مطالعه به بررسی ارتباط بین عملکرد تمرکز و پاسخ‌های الکتروانسفالوگرافی (EEG) بر اساس ابزارهای یادگیری، به‌ویژه یادگیری مبتنی بر کاغذ و یادگیری مبتنی بر رایانه لوحی (Tablet PC)، پرداخت. سی دانشجوی سالم دانشگاه (۱۰ مرد و ۲۰ زن) در یک طرح درون‌گروهی، وظایف مختلف تمرکز را با استفاده از هر دو ابزار یادگیری انجام دادند و داده‌های EEG نیز از زیرمجموعه‌ای متشکل از ۱۰ شرکت‌کننده به عنوان تحلیل مقدماتی جمع‌آوری شد. سیگنال‌های EEG با استفاده از ۱۵ الکترود که بر اساس سیستم بین‌المللی ۲۰-۱۰ قرار داده شده بودند، ثبت گردید و ریتم حسی‌حرکتی (SMR) به عنوان شاخص اصلی EEG انتخاب شد، زیرا با توجه پایدار مرتبط است. نمرات آزمون رفتاری تمرکز بین دو شرایط یادگیری تفاوت معناداری نشان نداد. از سوی دیگر، تحلیل اکتشافی EEG تفاوت معناداری را در فرکانس SMR بین شرایط یادگیری نشان داد، به‌طوری که یادگیری مبتنی بر رایانه لوحی با میانگین فرکانس SMR بالاتری نسبت به یادگیری مبتنی بر کاغذ همراه بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ابزارهای مختلف یادگیری ممکن است با تفاوت‌هایی در وضعیت‌های نوروفیزیولوژیک تمرکز مرتبط باشند، حتی زمانی که عملکرد رفتاری کوتاه‌مدت مشابه است. با این حال، با توجه به حجم نمونه محدود EEG، نتایج باید با احتیاط تفسیر شود. این مطالعه شواهد مقدماتی را برای حمایت از تحقیقات بیشتر درباره اثرات رسانه‌های یادگیری با استفاده از نمونه‌های بزرگ‌تر و وظایف یادگیری با اعتبار بوم‌شناختی بیشتر فراهم می‌کند.

Mentoring is increasingly recognized as a critical determinant of academic achievement, professional identity formation, career advancement, and well-being in health professions education. Conventional mentor-mentee models, typically centered on a single assigned faculty mentor, may be inadequate to address the diverse and evolving needs of contemporary dental learners and early-career faculty. The transition towards competency-based dental education (CBDE) under emerging National Dental Commission (NDC) reforms further underscores the need to enhance mentoring approaches that support competency attainment, reflective practice, research engagement, and career development. Recent mentoring literature advocates the development of mentoring networks and individualized mentoring pathways that extend beyond conventional dyadic relationships. Concurrently, advances in artificial intelligence (AI), machine learning, and learning analytics offer new opportunities to deliver personalized educational support at scale. This perspective explores the potential of AI-enabled mentoring networks as a strategy to strengthen mentoring and competency development in Indian dental education. Drawing on established mentoring theories, health professions education literature, and emerging educational technologies, we propose a conceptual framework integrating learner profiling, faculty profiling, intelligent mentor matching, dynamic mentoring road-maps, and longitudinal competency tracking. AI-enabled mentoring systems have the potential to enhance CBDE implementation and support the improvement of competent, adaptable, and future-ready oral health professionals. Future work should focus on ethical implementation, faculty preparedness, and evaluation of educational outcomes associated with technology-enhanced mentoring ecosystems.

مشاوره به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از عوامل تعیین‌کننده مهم در موفقیت تحصیلی، شکل‌گیری هویت حرفه‌ای، پیشرفت شغلی و بهزیستی در آموزش حرفه‌های سلامت شناخته می‌شود. مدل‌های سنتی مشاور-دانشجو که معمولاً بر یک عضو هیئت علمی اختصاص‌یافته متمرکز هستند، ممکن است برای پاسخگویی به نیازهای متنوع و در حال تحول دانشجویان دندانپزشکی معاصر و اعضای هیئت علمی در ابتدای مسیر شغلی کافی نباشند. گذار به سمت آموزش دندانپزشکی مبتنی بر شایستگی (CBDE) در چارچوب اصلاحات نوظهور کمیسیون ملی دندانپزشکی (NDC) بیش از پیش بر ضرورت ارتقای رویکردهای مشاوره‌ای که از کسب شایستگی، تمرین تأملی، مشارکت پژوهشی و توسعه شغلی حمایت می‌کنند، تأکید دارد. ادبیات اخیر مشاوره توسعه شبکه‌های مشاوره‌ای و مسیرهای مشاوره فردی‌شده را که فراتر از روابط دوتایی سنتی هستند، توصیه می‌کند. همزمان، پیشرفت‌های هوش مصنوعی (AI)، یادگیری ماشین و تحلیل‌های یادگیری فرصت‌های جدیدی را برای ارائه حمایت آموزشی شخصی‌سازی‌شده در مقیاس وسیع فراهم می‌آورد. این مقاله دیدگاهی را درباره ظرفیت شبکه‌های مشاوره مبتنی بر هوش مصنوعی به عنوان راهبردی برای تقویت مشاوره و توسعه شایستگی در آموزش دندانپزشکی هند ارائه می‌دهد. با بهره‌گیری از نظریه‌های مشاوره‌ای تثبیت‌شده، ادبیات آموزش حرفه‌های سلامت و فناوری‌های آموزشی نوظهور، چارچوب مفهومی‌ای را پیشنهاد می‌کنیم که شامل نمایه‌سازی دانشجو، نمایه‌سازی اعضای هیئت علمی، تطبیق هوشمند مشاور، نقشه‌راه‌های پویا برای مشاوره و پیگیری طولی شایستگی است. سامانه‌های مشاوره مبتنی بر هوش مصنوعی این پتانسیل را دارند که اجرای CBDE را ارتقا دهند و از تربیت متخصصان سلامت دهان توانمند، سازگار و آماده برای آینده حمایت کنند. پژوهش‌های آینده باید بر اجرای اخلاقی، آمادگی اعضای هیئت علمی و ارزیابی پیامدهای آموزشی مرتبط با اکوسیستم‌های مشاوره‌ای مبتنی بر فناوری تمرکز کنند.

This study investigated the extent to which number of psychiatric disorders and specific comorbidities in patients receiving the Transdiagnostic Intervention for Sleep and Circadian Dysfunction (TSC) predicted symptom/impairment severity and treatment outcome. This secondary analysis drew from a subset of 489 patients in Community Mental Health Centers (CMHCs) with serious mental illness (SMI) and sleep/circadian problems who had participated in a randomized controlled trial of TSC. Of these patients, 253 received Immediate TSC and 236 received usual care followed by delayed treatment (UC-DT). Some patients received Standard TSC (N = 149) while others received Adapted TSC (N = 340). Patients' baseline/pre-treatment and post-treatment scores for psychiatric symptoms, sleep disturbance, sleep-related impairment, overall sleep health, and functional impairment were analyzed. Patient-reported data on history of psychiatric diagnoses were also used. At baseline, patients with more disorders had significantly worse psychiatric symptom scores (b = 2.27, SE = 0.39, p<.001), marginally greater sleep disturbance (b = 0.57, SE = 0.32, p=.073) (but only at the nominal level), significantly greater sleep-related impairment (b = 1.25, SE = 0.34, p<.001), significantly worse overall sleep health (b=-0.20, SE = 0.06, p=.001), and significantly greater functional impairment (b = 0.32, SE = 0.11, p=.005). Number of psychiatric disorders was not associated with treatment outcome or differences in benefits between Standard and Adapted TSC. When analyzed independently, the most common psychiatric disorder groups all demonstrated significantly more improvement in the Immediate TSC group than in the UC-DT group on sleep disturbance and sleep-related impairment. These results build on strong evidence that transdiagnostic sleep treatment is an important approach to treating populations with comorbid SMI and sleep/circadian problems.

این مطالعه به بررسی میزان تأثیر تعداد اختلالات روان‌پزشکی و هم‌ابتلایی‌های خاص در بیماران دریافت‌کننده‌ی مداخله‌ی فراتشخیصی برای اختلال خواب و ریتم شبانه‌روزی (TSC) بر شدت نشانه‌ها/ناتوانی و پیامد درمان پرداخت. این تحلیل ثانویه از زیرمجموعه‌ای از ۴۸۹ بیمار در مراکز سلامت روان جامعه (CMHCs) با بیماری روانی شدید (SMI) و مشکلات خواب/ریتم شبانه‌روزی که در کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی TSC شرکت کرده بودند، استفاده کرد. از میان این بیماران، ۲۵۳ نفر TSC فوری دریافت کردند و ۲۳۶ نفر مراقبت معمول به‌دنبال درمان با تأخیر (UC-DT) دریافت کردند. برخی بیماران TSC استاندارد (N = 149) و برخی دیگر TSC تطبیق‌یافته (N = 340) دریافت کردند. نمرات بیماران در آغاز/پیش از درمان و پس از درمان برای نشانه‌های روان‌پزشکی، اختلال خواب، ناتوانی مرتبط با خواب، سلامت کلی خواب و ناتوانی عملکردی تحلیل شد. همچنین داده‌های خودگزارش‌شده‌ی بیماران درباره‌ی سابقه‌ی تشخیص‌های روان‌پزشکی مورد استفاده قرار گرفت. در آغاز مطالعه، بیماران با اختلالات بیشتر به‌طور معناداری نمرات نشانه‌های روان‌پزشکی بدتری داشتند (b = 2.27, SE = 0.39, p<.001)، اختلال خواب به‌طور حاشیه‌ای بیشتر (b = 0.57, SE = 0.32, p=.073) (اما فقط در سطح اسمی)، ناتوانی مرتبط با خواب به‌طور معناداری بیشتر (b = 1.25, SE = 0.34, p<.001)، سلامت کلی خواب به‌طور معناداری بدتر (b=-0.20, SE = 0.06, p=.001)، و ناتوانی عملکردی به‌طور معناداری بیشتر (b = 0.32, SE = 0.11, p=.005) داشتند. تعداد اختلالات روان‌پزشکی با پیامد درمان یا تفاوت در منافع بین TSC استاندارد و تطبیق‌یافته ارتباطی نداشت. در تحلیل مستقل، همه‌ی گروه‌های شایع اختلالات روان‌پزشکی در گروه TSC فوری نسبت به گروه UC-DT در اختلال خواب و ناتوانی مرتبط با خواب بهبود معنادار بیشتری نشان دادند. این نتایج بر شواهد قوی مبنی بر این‌که درمان فراتشخیصی خواب رویکردی مهم برای درمان جمعیت‌های مبتلا به SMI همراه با مشکلات خواب/ریتم شبانه‌روزی است، می‌افزاید.

This study aims to comprehensively examine the concept of Darbeyn usûl within the broader framework of usûl theory, which essentially constitutes the foundational rhythmic architecture of traditional Turkish music. Conducted on the primary hypothesis that the phenomenon of Darbeyn usûl inherently provides composers of Turkish music with highly expansive and theoretically open-ended temporal dimension, the research initially explores the traditional classification of usûl and meticulously explicates the underlying theoretical framework of Darbeyn usûl. Historically, the established theoretical literature defines Darbeyn merely as the sequential combination of two or more distinct usûls, strictly confining its practical application to eight specific, formalized combinations. However, the empirical findings of this study critically demonstrate that such a rigid limitation is neither historically accurate nor theoretically conclusive. Driven by these crucial observations, the present study actively seeks to develop a novel, more inclusive approach to the conceptualization and theorization of Darbeyn. Employing a rigorous historical research design, the investigation meticulously analyzes primary sources, specifically examining historical musical scores preserved within the prestigious Cüneyd Kosal and Kemal Batanay archives currently housed at the İSAM Library. Through this detailed archival analysis, the research successfully identifies numerous previously undocumented Darbeyn usûl combinations that constructively challenge conventional rhythmic paradigms. Ultimately, the study concludes that the phenomenon of Darbeyn usûl, by offering composers innumerable and complex rhythmic combinations, in fact generates a vast and combinatorially open-ended rhythmic domain. This expansive domain significantly broadens the compositional palette, thereby enabling profoundly greater flexibility, structural innovation, and relative expressive freedom in the intricate process of aesthetic musical creation.

این پژوهش با هدف بررسی جامع مفهوم اصول ضربین در چارچوب گسترده‌تر نظریه اصول، که اساساً معماری ریتمیک بنیادین موسیقی سنتی ترکی را تشکیل می‌دهد، انجام شده است. پژوهش بر این فرضیه اصلی استوار است که پدیده اصول ضربین ذاتاً بعد زمانی بسیار گسترده و از نظر نظری باز را برای آهنگسازان موسیقی ترکی فراهم می‌کند. در ابتدا، پژوهش به طبقه‌بندی سنتی اصول پرداخته و چارچوب نظری اصول ضربین را با دقت تبیین می‌کند. به طور تاریخی، ادبیات نظری تثبیت‌شده، ضربین را صرفاً به عنوان ترکیب متوالی دو یا چند اصول متمایز تعریف کرده و کاربرد عملی آن را به هشت ترکیب خاص و رسمی محدود می‌کند. با این حال، یافته‌های تجربی این پژوهش به طور انتقادی نشان می‌دهد که چنین محدودیتی نه از نظر تاریخی دقیق است و نه از نظر نظری قطعی. با توجه به این مشاهدات مهم، پژوهش حاضر به دنبال توسعه رویکردی نوین و فراگیرتر در مفهوم‌سازی و نظریه‌پردازی ضربین است. با به‌کارگیری طرح پژوهش تاریخی دقیق، این تحقیق منابع اولیه را به طور موشکافانه تحلیل کرده و به طور خاص به بررسی نت‌های موسیقی تاریخی موجود در آرشیوهای معتبر Cüneyd Kosal و Kemal Batanay که در حال حاضر در کتابخانه İSAM نگهداری می‌شوند، می‌پردازد. از طریق این تحلیل آرشیوی دقیق، پژوهش موفق به شناسایی ترکیبات متعددی از اصول ضربین شده است که پیش‌تر مستندسازی نشده بودند و به طور سازنده‌ای الگوهای ریتمیک متعارف را به چالش می‌کشند. در نهایت، پژوهش نتیجه می‌گیرد که پدیده اصول ضربین با ارائه ترکیبات ریتمیک بی‌شمار و پیچیده به آهنگسازان، در واقع حوزه‌ای ریتمیک وسیع و از نظر ترکیبی باز ایجاد می‌کند. این حوزه گسترده به طور قابل توجهی دامنه ترکیب را گسترش داده و در نتیجه امکان انعطاف‌پذیری بیشتر، نوآوری ساختاری و آزادی نسبی بیان را در فرآیند پیچیده خلق زیبایی‌شناسانه موسیقی فراهم می‌آورد.

Mood follows a well-documented circadian rhythm. Sleep timing and duration are similarly shaped by biological and social factors. However, large-scale, real-world data on how these patterns vary across demographic groups remain limited. Prior studies often rely on laboratory data or social media linguistic analysis, which lack direct self-reports. This study examines hourly, weekly, and demographic trends in mood and sleep duration reports using one of the largest online datasets of directly self-reported behavioral health: 468,092 Lumosity users (aged 20–79) who reported daily mood (−2 to +2 scale) and sleep duration (≤5–9 + hours). We assessed variation by time of day, day of week, and interactions of age, gender, and race/ethnicity using ANOVA and linear regression. Mood was higher among users reporting in the afternoon and evening, and lower from late night through morning. Mood showed a U-shaped pattern with age, consistent throughout the week, and longer sleep duration was linked to better mood reports throughout the day and week. Sleep duration varied by time of report and by day of week, with longer durations in the afternoon/evening and on weekends. Women reported longer sleep overall, Black users reported shorter sleep, and sleep duration declined from young adulthood through midlife before rising slightly among older users. Higher mood was associated with longer sleep, and the weekday-weekend mood difference was larger among users reporting longer sleep. These findings demonstrate the value of large-scale digital data for public health insight, highlighting demographic disparities in sleep and the importance of midlife as a key intervention period. Because the sample is likely skewed toward higher educational attainment and health engagement, disparity estimates may understate true population-level differences. The late-night peak in negative affect aligns with literature on nocturnal suicide risk, though this nonclinical sample cannot directly speak to clinical risk or crisis-service need.

خلق و خو از یک ریتم شبانه‌روزی مستند پیروی می‌کند. زمان‌بندی و مدت خواب نیز به طور مشابه تحت تأثیر عوامل زیستی و اجتماعی قرار دارند. با این حال، داده‌های واقعی و گسترده درباره چگونگی تغییر این الگوها در میان گروه‌های جمعیت‌شناختی همچنان محدود است. مطالعات پیشین اغلب به داده‌های آزمایشگاهی یا تحلیل زبانی شبکه‌های اجتماعی متکی هستند که فاقد خودگزارش‌دهی مستقیم می‌باشند. این مطالعه روندهای ساعتی، هفتگی و جمعیت‌شناختی در گزارش‌های خلق و مدت خواب را با استفاده از یکی از بزرگ‌ترین مجموعه داده‌های آنلاین سلامت رفتاری با خودگزارش‌دهی مستقیم بررسی می‌کند: ۴۶۸٬۰۹۲ کاربر Lumosity (در بازه سنی ۲۰ تا ۷۹ سال) که روزانه خلق (در مقیاس −۲ تا +۲) و مدت خواب (۵ ساعت یا کمتر تا ۹ ساعت و بیشتر) را گزارش کردند. ما تغییرات را بر اساس زمان روز، روز هفته و تعاملات سن، جنسیت و نژاد/قومیت با استفاده از تحلیل واریانس (ANOVA) و رگرسیون خطی ارزیابی کردیم. خلق در میان کاربرانی که در بعدازظهر و عصر گزارش داده‌اند بالاتر و از نیمه‌شب تا صبح پایین‌تر بود. خلق الگوی U شکلی با سن نشان داد که در طول هفته ثابت بود و مدت خواب طولانی‌تر با گزارش‌های خلق بهتر در سراسر روز و هفته همراه بود. مدت خواب بر اساس زمان گزارش و روز هفته متفاوت بود، به طوری که در بعدازظهر/عصر و آخر هفته‌ها مدت خواب طولانی‌تر بود. زنان به طور کلی خواب طولانی‌تری گزارش کردند، کاربران سیاه‌پوست خواب کوتاه‌تری گزارش کردند و مدت خواب از اوایل بزرگسالی تا میانسالی کاهش یافت و سپس در میان کاربران مسن‌تر اندکی افزایش یافت. خلق بالاتر با خواب طولانی‌تر همراه بود و تفاوت خلق بین روزهای هفته و آخر هفته در میان کاربرانی که خواب طولانی‌تری گزارش کردند بیشتر بود. این یافته‌ها ارزش داده‌های دیجیتال گسترده را برای بینش سلامت عمومی نشان می‌دهد و بر نابرابری‌های جمعیت‌شناختی در خواب و اهمیت میانسالی به عنوان دوره‌ای کلیدی برای مداخله تأکید می‌کند. از آنجا که نمونه احتمالاً به سمت تحصیلات بالاتر و مشارکت بیشتر در سلامت گرایش دارد، برآورد نابرابری‌ها ممکن است تفاوت‌های واقعی در سطح جمعیت را کمتر از واقعیت نشان دهد. اوج خلق منفی در نیمه‌شب با ادبیات مربوط به خطر خودکشی شبانه همسو است، اگرچه این نمونه غیر بالینی نمی‌تواند مستقیماً درباره خطر بالینی یا نیاز به خدمات بحران اظهار نظر کند.

OBJECTIVE: The combination of action observation and motor imagery (AO+MI) has emerged as a promising neurorehabilitation strategy to promote sensorimotor plasticity without real movement, making it particularly valuable for individuals whose motor capacity is limited or absent. Improving AO+MI protocols requires understanding whether different observation stimuli engage the sensorimotor system to varying degrees, as the quality of cortical activation during each training trial may directly influence cumulative neuroplastic outcomes. The present study aimed to determine how the observation modality influences the activation of the sensorimotor cortex during synchronous AO+MI. APPROACH: Here, we investigated the effects of three observation modalities: immersive virtual reality (iVR), two-dimensional video and real-world observation of a robotic agent, on sensorimotor cortical engagement, using Event-Related Desynchronization (ERD) as a neurophysiological marker. Electroencephalographic (EEG) signals were recorded from fifteen healthy participants across three sessions, one per modality, while they observed a humanoid robot performing arm elevation movements and simultaneously engaged in motor imagery of the same movements. ERD was computed for alpha and beta frequency bands over eight electrodes covering frontocentral, central, and centroparietal regions. MAIN RESULTS: Statistical analyses revealed significant modality-dependent differences in sensorimotor cortical engagement across multiple frequency bands, electrode locations, and movement types. Immersive virtual reality consistently elicited the strongest desynchronization, with robust effects in the beta band over frontocentral and right centroparietal regions, and in the alpha band over the right central motor cortex. SIGNIFICANCE: These results demonstrate that the modality of action observation significantly shapes sensorimotor cortical engagement during AO+MI. Our findings also support the integration of immersive virtual reality as a neurophysiological grounded tool for optimizing AO+MI-based neurorehabilitation protocols and brain-computer interface applications.

هدف: ترکیب مشاهده عمل و تصویرسازی حرکتی (AO+MI) به‌عنوان یک راهبرد نویدبخش در نوروهیبیلیتیشن برای ارتقای پلاستیسیتی حسی‌حرکتی بدون حرکت واقعی مطرح شده است و به‌ویژه برای افرادی که ظرفیت حرکتی آن‌ها محدود یا غایب است، ارزشمند می‌باشد. بهبود پروتکل‌های AO+MI مستلزم درک این موضوع است که آیا محرک‌های مشاهده‌ای مختلف، سیستم حسی‌حرکتی را به درجات متفاوتی درگیر می‌کنند یا خیر، چرا که کیفیت فعال‌سازی قشری در هر نوبت تمرین ممکن است به‌طور مستقیم بر پیامدهای تجمعی نورولاستیک تأثیر بگذارد. مطالعه حاضر با هدف تعیین چگونگی تأثیر شیوه مشاهده بر فعال‌سازی قشر حسی‌حرکتی در حین AO+MI همزمان انجام شد. روش: در این پژوهش، اثرات سه شیوه مشاهده شامل واقعیت مجازی فراگیر (iVR)، ویدئوی دوبعدی و مشاهده دنیای واقعی یک عامل رباتیک بر درگیری قشری حسی‌حرکتی با استفاده از شاخص غیربسامدسازی وابسته به رویداد (ERD) به‌عنوان نشانگر نوروفیزیولوژیک بررسی شد. سیگنال‌های الکتروانسفالوگرافی (EEG) از پانزده شرکت‌کننده سالم در سه جلسه (هر جلسه یک شیوه) ثبت شد، در حالی که آن‌ها حرکات بالا بردن بازوی یک ربات انسان‌نما را مشاهده می‌کردند و به‌طور همزمان به تصویرسازی حرکتی همان حرکات می‌پرداختند. ERD برای باندهای فرکانسی آلفا و بتا بر روی هشت الکترود پوشش‌دهنده نواحی فرونتو‌سنتـرال، سنتـرال و سنتروپریتال محاسبه شد. نتایج اصلی: تحلیل‌های آماری تفاوت‌های معنادار وابسته به شیوه مشاهده را در درگیری قشری حسی‌حرکتی در چندین باند فرکانسی، محل الکترود و نوع حرکت نشان داد. واقعیت مجازی فراگیر به‌طور پیوسته قوی‌ترین غیربسامدسازی را ایجاد کرد، با اثرات بارز در باند بتا بر نواحی فرونتو‌سنتـرال و سنتروپریتال راست، و در باند آلفا بر قشر حرکتی مرکزی راست. اهمیت: این نتایج نشان می‌دهد که شیوه مشاهده عمل به‌طور معناداری الگوی درگیری قشری حسی‌حرکتی را در حین AO+MI شکل می‌دهد. یافته‌های ما همچنین از ادغام واقعیت مجازی فراگیر به‌عنوان ابزاری مبتنی بر شواهد نوروفیزیولوژیک برای بهینه‌سازی پروتکل‌های نوروهیبیلیتیشن مبتنی بر AO+MI و کاربردهای رابط مغز و رایانه حمایت می‌کند.