Adolescent development

Academic expectations can be an important part of adolescent development, but students may experience these expectations as pressure. This study examined perceived parental pressure and academic stress among school students aged 16-18 years in Thanjavur, Tamil Nadu, and assessed the association between the two variables. A quantitative, descriptive-correlational, cross-sectional design was used. Convenience sampling yielded 61 consenting students. Data were collected through an online structured questionnaire containing a 20-item perceived parental-pressure measure and a 30-item academic-stress measure. Descriptive statistics, Cronbach's alpha, and Pearson's product-moment correlation were used. The mean perceived parental-pressure score was 52.31 (SD = 17.07), and the mean academic-stress score was 85.62 (SD = 22.59). Internal consistency was high in this sample (α = .95 and .96, respectively). Perceived parental pressure was positively associated with academic stress, r = .38, p = .003, 95% CI [.14, .57]. Students reporting greater perceived parental pressure tended to report greater academic stress. Because the study was cross-sectional and used a convenience sample, the findings do not establish causation and should not be generalised to all adolescents. The results highlight the value of realistic academic expectations, supportive family communication, and accessible school-based student support.

INTRODUCTION: Trust becomes an increasingly important relationship provision in adolescent friendships. However, little is known about how relationship processes commonly regarded as positive or negative, such as self-disclosure and conflict, foster trust or give rise to distrust among friends, especially from adolescents' own perspectives. This study explores how adolescents experience their friends' responses within these processes as contributing to trust and distrust. METHODS: We conducted a secondary analysis of data from six focus groups (N = 28; 50% female) with early (aged 11-12), middle (aged 14-15), and late (aged 18-19) Czech adolescents. Participants were asked to think of someone they trusted and someone they distrusted and explain why. The present analysis focused on their accounts concerning friends. The data were analyzed from a critical realist position using an inductive, semantic, and experiential approach to reflexive thematic analysis. RESULTS: We identified four themes: (1) "Figuring it out": Dealing with disagreements, (2) "In it together": Responding to each other's needs, (3) "Things I wouldn't tell anyone else": Handling disclosures, and (4) "No matter what": Demonstrating reliability. CONCLUSIONS: This study sheds light on adolescents' experiences of trust and distrust in friendship. Our findings show that even friends' responses within relationship processes considered negative, such as conflict, and responses that contribute to distrust, may help adolescents learn to self-disclose appropriately and resolve disagreements. Implications for parents, teachers, and counselors in helping adolescents form trusting friendships, draw on them as unique sources of support, and cope with experiences of distrust are discussed.

مقدمه: اعتماد به عنوان یکی از ویژگی‌های مهم روابط در دوستی‌های نوجوانان اهمیت فزاینده‌ای پیدا می‌کند. با این حال، اطلاعات اندکی درباره چگونگی تأثیر فرایندهای رابطه‌ای که معمولاً مثبت یا منفی تلقی می‌شوند، مانند خودافشایی و تعارض، بر شکل‌گیری اعتماد یا ایجاد بی‌اعتمادی میان دوستان، به ویژه از منظر خود نوجوانان، وجود دارد. این پژوهش به بررسی تجارب نوجوانان از واکنش‌های دوستانشان در این فرایندها و نقش آن‌ها در ایجاد اعتماد و بی‌اعتمادی می‌پردازد. روش‌ها: تحلیل ثانویه‌ای بر داده‌های حاصل از شش گروه متمرکز (N = 28؛ ۵۰٪ دختر) با نوجوانان چک در اوایل (۱۱-۱۲ سال)، میانه (۱۴-۱۵ سال) و اواخر (۱۸-۱۹ سال) نوجوانی انجام شد. از شرکت‌کنندگان خواسته شد به کسی که به او اعتماد دارند و کسی که به او بی‌اعتماد هستند فکر کنند و دلایل خود را توضیح دهند. تحلیل حاضر بر روایت‌های مربوط به دوستان متمرکز بود. داده‌ها از منظر واقع‌گرایی انتقادی و با رویکرد استقرایی، معنایی و تجربی به تحلیل تماتیک بازتابی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها: چهار مضمون شناسایی شد: (۱) «یافتن راه‌حل»: مواجهه با اختلاف‌نظرها، (۲) «با هم بودن»: پاسخ به نیازهای یکدیگر، (۳) «چیزهایی که به هیچ‌کس دیگری نمی‌گویم»: مدیریت خودافشایی، و (۴) «در هر شرایطی»: نشان دادن پایایی. نتیجه‌گیری: این پژوهش ابعاد تجارب نوجوانان از اعتماد و بی‌اعتمادی در دوستی را روشن می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد حتی واکنش دوستان در فرایندهای رابطه‌ای که منفی تلقی می‌شوند، مانند تعارض، و واکنش‌هایی که به بی‌اعتمادی منجر می‌شوند، می‌تواند به نوجوانان در یادگیری خودافشایی مناسب و حل اختلافات کمک کند. پیامدهای این یافته‌ها برای والدین، معلمان و مشاوران در کمک به نوجوانان برای شکل‌دهی دوستی‌های مبتنی بر اعتماد، بهره‌گیری از آن‌ها به عنوان منابع حمایتی منحصر به فرد و مقابله با تجارب بی‌اعتمادی مورد بحث قرار گرفته است.

Background Physical self-concept is a key indicator of physical and psychological development in children and adolescents and has been linked to participation in physical activity and overall wellbeing. Nevertheless, intervention studies examining whether structured physical activity enhances physical self-concept have yielded inconsistent findings. This review was undertaken to quantify the effectiveness of physical activity interventions and to examine factors that may influence their effects. Methods Relevant studies were identified through systematic searches of PubMed, Web of Science, Embase, the Cochrane Library, and SPORTDiscus (via EBSCOhost) from database inception to June 10, 2026. Eligible intervention studies were quantitatively synthesized using standardized mean differences (Hedges' g) under a random-effects model. Prespecified subgroup analyses, meta-regression, leave-one-out sensitivity analyses, and publication bias assessments were also performed. Results Ten studies involving 3,662 participants contributed to the quantitative synthesis. Overall, structured physical activity interventions were associated with greater improvements in physical self-concept than control conditions (Hedges' g = 0.51, 95% CI 0.17–0.85; p = 0.008), although substantial between-study heterogeneity was observed (I 2 = 86.5%). No statistically significant differences in intervention effects were detected across geographical regions, participant types, or developmental stages. Neither intervention duration nor the proportion of female participants significantly explained between-study variability. Conclusion Structured physical activity interventions are associated with improvements in physical self-concept among children and adolescents. These findings suggest that structured physical activity may be a useful strategy for promoting positive physical self-concept during childhood and adolescence.

زمینه: خودپنداره بدنی یکی از شاخص‌های کلیدی رشد جسمانی و روان‌شناختی در کودکان و نوجوانان است و با مشارکت در فعالیت بدنی و سلامت کلی ارتباط دارد. با این حال، مطالعات مداخله‌ای که بررسی کرده‌اند آیا فعالیت بدنی ساختاریافته خودپنداره بدنی را ارتقاء می‌دهد یا خیر، یافته‌های ناسازگاری ارائه داده‌اند. این مرور با هدف کمی‌سازی اثربخشی مداخلات فعالیت بدنی و بررسی عواملی که ممکن است بر اثرات آن‌ها تأثیرگذار باشند، انجام شد. روش‌ها: مطالعات مرتبط از طریق جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های PubMed، Web of Science، Embase، Cochrane Library و SPORTDiscus (از طریق EBSCOhost) از ابتدای پایگاه‌ها تا ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶ شناسایی شدند. مطالعات مداخله‌ای واجد شرایط با استفاده از تفاوت میانگین استانداردشده (g هجز) تحت مدل اثرات تصادفی به صورت کمی ترکیب شدند. همچنین تحلیل‌های زیرگروهی از پیش تعیین‌شده، فراتحلیل رگرسیون، تحلیل حساسیت leave-one-out و ارزیابی سوگیری انتشار انجام شد. یافته‌ها: ده مطالعه با مشارکت ۳۶۶۲ نفر در سنتز کمی مشارکت داشتند. به طور کلی، مداخلات فعالیت بدنی ساختاریافته با بهبود بیشتر خودپنداره بدنی نسبت به شرایط کنترل همراه بودند (g هجز = ۰٫۵۱، ۹۵٪ CI: ۰٫۱۷ تا ۰٫۸۵؛ p = ۰٫۰۰۸)، اگرچه ناهمگنی قابل توجهی بین مطالعات مشاهده شد (I² = ۸۶٫۵٪). تفاوت معناداری از نظر آماری در اثرات مداخله در مناطق جغرافیایی، نوع شرکت‌کنندگان یا مراحل رشدی مشاهده نشد. نه مدت مداخله و نه نسبت شرکت‌کنندگان زن به طور معناداری واریانس بین مطالعات را تبیین نکردند. نتیجه‌گیری: مداخلات فعالیت بدنی ساختاریافته با بهبود خودپنداره بدنی در کودکان و نوجوانان همراه است. این یافته‌ها نشان می‌دهند که فعالیت بدنی ساختاریافته ممکن است راهبردی مفید برای ارتقاء خودپنداره بدنی مثبت در دوران کودکی و نوجوانی باشد.

Over the past decade, there has been a surge in mental health challenges among adolescents. While social and emotional learning (SEL) programs are positioned to bolster young people's social, emotional, and academic success and mental health, too few SEL programs center adolescent development in the present context, largely ignoring the realities and needs of Black, Indigenous, and People of Color (BIPOC), LGBTQ2SIA+, and students with disabilities. To fill this gap and need for transformative SEL, we hosted a series of focus groups with fifteen BIPOC middle schoolers to ask what they need to belong and thrive at school, given our belief that the youth most marginalized carry the genius to transform schools for every student. In this paper, we share their insights on how educators can create learning environments that ensure their safety, honor their humanity, cultivate joy, and foster their social, emotional, and academic well-being through transformative SEL and liberatory teaching practices. Youth shared easy-to-implement examples of how educators can nurture relationships with students, create safe and caring classroom environments, humanize education, and advance social justice and civic engagement. Based on what we learned from youth, we urge SEL program developers and educators to start by discovering who young people are and what they need to flourish socially, emotionally, and academically, then to use what students share to inform instructional practice, create and select academic content, guide interactions, and build communities where students feel a sense of trust, belonging, and care.

در دهه گذشته، چالش‌های سلامت روان در میان نوجوانان افزایش چشمگیری داشته است. در حالی که برنامه‌های یادگیری اجتماعی و عاطفی (SEL) برای تقویت موفقیت اجتماعی، عاطفی و تحصیلی و سلامت روان جوانان طراحی شده‌اند، تعداد کمی از این برنامه‌ها بر رشد نوجوانان در بستر کنونی تمرکز دارند و عمدتاً واقعیت‌ها و نیازهای نوجوانان سیاه‌پوست، بومی و رنگین‌پوست (BIPOC)، افراد LGBTQ2SIA+ و دانش‌آموزان دارای معلولیت را نادیده می‌گیرند. برای پر کردن این خلأ و پاسخ به نیاز به SEL تحول‌آفرین، مجموعه‌ای از گروه‌های متمرکز با پانزده دانش‌آموز راهنمایی BIPOC برگزار کردیم تا بپرسیم برای تعلق داشتن و شکوفایی در مدرسه به چه چیزهایی نیاز دارند، با این باور که جوانان بیش از همه به حاشیه رانده‌شده، توانایی تحول مدارس برای همه دانش‌آموزان را دارند. در این مقاله، دیدگاه‌های آنان را درباره چگونگی ایجاد محیط‌های یادگیری توسط معلمان که امنیت، انسانیت، شادی و بهزیستی اجتماعی، عاطفی و تحصیلی آنان را از طریق SEL تحول‌آفرین و شیوه‌های تدریس رهایی‌بخش تضمین می‌کند، به اشتراک می‌گذاریم. نوجوانان نمونه‌هایی ساده و قابل اجرا از چگونگی پرورش روابط توسط معلمان با دانش‌آموزان، ایجاد محیط‌های کلاسی ایمن و مراقبت‌آمیز، انسانی‌سازی آموزش و پیشبرد عدالت اجتماعی و مشارکت مدنی ارائه کردند. بر اساس آنچه از نوجوانان آموختیم، از توسعه‌دهندگان برنامه‌های SEL و معلمان می‌خواهیم که ابتدا با کشف این‌که جوانان چه کسانی هستند و برای شکوفایی اجتماعی، عاطفی و تحصیلی به چه نیاز دارند آغاز کنند و سپس آنچه دانش‌آموزان به اشتراک می‌گذارند را برای اطلاع‌رسانی به شیوه تدریس، ایجاد و انتخاب محتوای آموزشی، هدایت تعاملات و ساخت جوامعی که در آن دانش‌آموزان احساس اعتماد، تعلق و مراقبت می‌کنند، به کار گیرند.

Abstract Authentic assessment has been a recognized aspiration in higher education for nearly four decades, yet its implementation at the undergraduate level has remained constrained by the procedural demands of professional-level work. Generative artificial intelligence reshapes the implementation calculus by lowering the entry barriers that previously confined authentic assessment to capstone courses, professional programs, and elite institutional contexts. This paper presents a single-semester case study of an AI-integrated qualitative research methods course taught to undergraduates in a child and adolescent development program at a regional public university. Twenty-one students used a custom AI class companion without restriction to produce full-length qualitative research manuscripts. The analytic backbone is a five-dimensional model of authentic assessment, with its physical-context dimension extended to require AI inclusion in fields where professional practice now incorporates the technology. Three rubric-proximal proxy indicators were estimated across the corpus: methods specificity, claim-evidence coupling, and theory-interpretation linkage density. The methods specificity proxy compresses toward the upper bound of its scale, indicating that AI scaffolding supports structural elements of qualitative writing effectively. The two judgment-dependent proxies retain wide dispersion. Process tracing of four contrasting cases identifies three pathways that distinguish stronger from weaker outcomes: criteria-based orchestration, irreducible input supply, and substantive iteration. The boundary-condition pattern indicates that authentic assessment in AI-integrated courses remains diagnostic where it needs to be and is supported where it needed support.

چکیده ارزشیابی اصیل نزدیک به چهار دهه است که به عنوان یک آرمان شناخته‌شده در آموزش عالی مطرح بوده است، اما اجرای آن در سطح کارشناسی به دلیل الزامات رویه‌ای کار حرفه‌ای محدود باقی مانده است. هوش مصنوعی مولد با کاهش موانع ورود، محاسبات اجرایی را دگرگون می‌کند؛ موانعی که پیش‌تر ارزشیابی اصیل را به دروس پایانی، برنامه‌های حرفه‌ای و زمینه‌های نهادی ممتاز محدود می‌کردند. این مقاله مطالعه موردی یک‌ترمی از یک درس روش‌های تحقیق کیفی با ادغام هوش مصنوعی را ارائه می‌دهد که برای دانشجویان کارشناسی رشته رشد کودک و نوجوان در یک دانشگاه دولتی منطقه‌ای تدریس شده است. بیست‌ویک دانشجو بدون محدودیت از یک همراه هوش مصنوعی سفارشی در کلاس برای تولید مقالات کامل تحقیق کیفی استفاده کردند. ستون فقرات تحلیلی پژوهش، مدل پنج‌بعدی ارزشیابی اصیل است که بعد زمینه فیزیکی آن به گونه‌ای گسترش یافته است که گنجاندن هوش مصنوعی را در حوزه‌هایی که اکنون عمل حرفه‌ای فناوری را دربرمی‌گیرد، الزامی می‌سازد. سه شاخص جانشین نزدیک به روبریک در کل مجموعه برآورد شد: ویژگی روش‌ها، پیوند ادعا-شواهد و تراکم پیوند تفسیر-نظریه. شاخص جانشین ویژگی روش‌ها به سمت حد بالایی مقیاس خود فشرده می‌شود که نشان می‌دهد چارچوب‌دهی هوش مصنوعی به طور مؤثری از عناصر ساختاری نوشتار کیفی حمایت می‌کند. دو شاخص مبتنی بر قضاوت دامنه پراکندگی وسیعی را حفظ می‌کنند. ردیابی فرایند چهار مورد متضاد سه مسیر را شناسایی می‌کند که نتایج قوی‌تر را از نتایج ضعیف‌تر متمایز می‌سازد: سازماندهی مبتنی بر معیار، تأمین ورودی غیرقابل تقلیل و تکرار معنادار. الگوی شرایط مرزی نشان می‌دهد که ارزشیابی اصیل در دروس ادغام‌شده با هوش مصنوعی همچنان در جایی که باید تشخیصی باشد، تشخیصی باقی می‌ماند و در جایی که نیاز به حمایت دارد، حمایت می‌شود.

Artificial intelligence (AI) chatbots are increasingly embedded in adolescents’ daily lives, yet developmental science research struggles to keep pace with adoption. This mixed-methods study gathered developmental expert perspectives via a survey ( n = 141 researchers studying youth and technology and adjacent professionals) and semi-structured interviews ( n = 15) to inform a coordinated research and policy agenda on adolescent AI use. The study aims were to identify (1) priority AI use cases for future study, (2) priority research questions and methods, as well as barriers to future research, and (3) societal guardrails that developmental professionals recommend enacting now, while research is underway. Participants cautioned against vague “screen time” measures and agreed that nearly all use cases merit study but prioritized those with severe or irreversible immediate-term harms, AI literacy, AI as a social/relational actor, AI-generated (mis)information, and overreliance. Participants emphasized that methodological pluralism and triangulation, including within individual studies, are essential, agreeing that different methods can be complementary to address distinct research questions. Key barriers included the rapid pace of change in AI technology and use relative to academic timelines, limited industry transparency, funding gaps, and misaligned academic incentives. Proposed solutions included shared infrastructure, interdisciplinary consortia, and community partnerships. Participants underscored that responsibility for safe AI should not rest primarily on adolescents and families and identified three immediate guardrails: enforceable youth-centered regulation, developmentally informed design, and multidimensional AI literacy. Findings clarify a preliminary direction for the field and emphasize that coordination among researchers and between sectors is needed.

چت‌بات‌های هوش مصنوعی (AI) به طور فزاینده‌ای در زندگی روزمره نوجوانان جای گرفته‌اند، اما پژوهش‌های علم رشد با سرعت پذیرش این فناوری همگام نیستند. این مطالعه با روش ترکیبی، دیدگاه‌های متخصصان رشد را از طریق یک پیمایش (n = 141 پژوهشگر حوزه نوجوانان و فناوری و حرفه‌ای‌های مرتبط) و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n = 15) گردآوری کرد تا دستورکار هماهنگ پژوهشی و سیاستی درباره استفاده نوجوانان از هوش مصنوعی را تدوین کند. اهداف مطالعه عبارت بودند از: (1) شناسایی موارد اولویت‌دار استفاده از هوش مصنوعی برای پژوهش‌های آتی، (2) شناسایی پرسش‌ها و روش‌های پژوهشی اولویت‌دار و همچنین موانع پژوهش‌های آینده، و (3) تعیین چارچوب‌های محافظتی اجتماعی که متخصصان رشد توصیه می‌کنند همزمان با انجام پژوهش‌ها، اجرایی شوند. شرکت‌کنندگان نسبت به سنجش‌های مبهم «زمان استفاده از صفحه‌نمایش» هشدار دادند و توافق داشتند که تقریباً همه موارد استفاده شایسته مطالعه هستند، اما مواردی با آسیب‌های شدید یا غیرقابل بازگشت در کوتاه‌مدت، سواد هوش مصنوعی، نقش اجتماعی/ارتباطی هوش مصنوعی، اطلاعات (نادرست) تولیدشده توسط هوش مصنوعی و اتکای بیش از حد را در اولویت قرار دادند. شرکت‌کنندگان تأکید کردند که کثرت‌گرایی روشی و مثلث‌سازی، حتی در درون یک مطالعه، ضروری است و توافق داشتند که روش‌های مختلف می‌توانند برای پاسخ به پرسش‌های پژوهشی متفاوت، مکمل یکدیگر باشند. موانع کلیدی شامل سرعت بالای تغییرات فناوری و استفاده از هوش مصنوعی نسبت به زمان‌بندی‌های دانشگاهی، شفافیت محدود صنعت، کمبود منابع مالی و عدم تطابق مشوق‌های دانشگاهی بود. راه‌حل‌های پیشنهادی شامل زیرساخت مشترک، کنسرسیوم‌های میان‌رشته‌ای و مشارکت‌های اجتماعی بود. شرکت‌کنندگان تأکید کردند که مسئولیت ایمنی هوش مصنوعی نباید عمدتاً بر دوش نوجوانان و خانواده‌ها باشد و سه چارچوب فوری را شناسایی کردند: مقررات قابل اجرا با محوریت نوجوانان، طراحی مبتنی بر رشد و سواد چندبعدی هوش مصنوعی. یافته‌ها جهت‌گیری مقدماتی این حوزه را روشن می‌کند و بر ضرورت هماهنگی میان پژوهشگران و بین بخش‌ها تأکید دارد.