Life satisfaction

Aim The aim of the study was to assess the level of life satisfaction of forensic psychiatry patients and to identify selected demographic and clinical factors related to life satisfaction, with particular emphasis on illness acceptance. Material and methods The study included 121 patients hospitalized in four forensic psychiatry departments. Life satisfaction was assessed using the Satisfaction with Life Scale (SWLS), and illness acceptance using the Acceptance of Illness Scale (AIS). The relationship between SWLS scores and age and AIS scores was analyzed, as well as differences in SWLS scores based on gender, duration of hospitalization, psychiatric diagnosis, and pharmacotherapy regimen. Spearman’s rank correlation, Student’s t-test, one-way ANOVA, and the Mann-Whitney U test were used depending on the type of variables. A nominal significance level of α = 0.05 was adopted. No p-value correction was applied due to multiple testing. Results The mean SWLS score was 19.82 ± 7.50 points. The study group showed varied levels of life satisfaction. After converting the results to the sten scale, 39.7% of participants achieved results corresponding to a low level of life satisfaction, 26.4% - an average level, and 33.9% - a high level. The mean AIS score was 28.06 ± 7.70 points; low level of illness acceptance was found in 10.7% of participants, average in 47.1%, and high in 42.1%. There were no statistically significant differences in SWLS scores depending on gender (p = 0.412), psychiatric diagnosis (p = 0.951), pharmacotherapy regimen (p = 0.930), or duration of hospitalization (p = 0.211). There was no statistically significant correlation between the SWLS score and age (rho Spearman’s ratio = -0.166; p = 0.068). However, a weak positive correlation was observed between the AIS score and the SWLS score (rho Spearman’s α = 0.215; p = 0.018), statistically significant at the nominal level of α = 0.05. Conclusions of life satisfaction were found among the patients included in the study. The largest group consisted of participants classified as low (39.7%), but the differences in numbers between categories did not indicate a clear dominance of one category over the other. In the study group, the most common levels of illness acceptance were medium (47.1%) or high (42.1%). There was no statistically significant correlation between SWLS scores and age, nor were there any statistically significant differences in SWLS scores based on gender, psychiatric diagnosis, pharmacotherapy regimen, or length of hospitalization. However, a weak positive correlation was observed between illness acceptance and life satisfaction, significant at the nominal level of α = 0.05. The cross-sectional nature of the study does not allow for conclusions about a causal relationship between these variables. The results suggest the validity of considering illness acceptance in further studies on life satisfaction in forensic psychiatric patients.

Introduction Taking a positive education perspective, this study investigates the link between subjective well-being (SWB) and student engagement. Although many studies have found a positive link between the two multidimensional constructs, the literature lacks longitudinal analyses. Methods Based on the broaden-and-build theory and the upwards spiral hypothesis it was hypothesised that the dimensions of the two constructs would show bidirectional relationships. To test this, 1,762 fifth-grade students in Austria completed an online survey at two time points; the data were then analysed using a cross-lagged panel model with a three-factor model of SWB (positive affect, negative affect and life satisfaction) and a bifactorial model of student engagement (a general factor for student engagement and a specific factor for emotional engagement). Results Only one bidirectional relationship was found – between general student engagement and positive affect – but significant positive effects of both the general and specific student engagement factors at Time 1 on life satisfaction at Time 2 and of the specific engagement factor at Time 1 on positive affect at Time 2 were also identified. However, no significant relationships were found between either of the student engagement factors and negative affect. Conclusions Overall, the findings highlight the positive association between SWB and student engagement. Therefore, the results provide support for the upward spiral hypothesis and partial support for the broaden-and-build theory.

This descriptive and cross-sectional study aimed to determine the job satisfaction, life satisfaction, and burnout levels of radiology technicians working in different hospitals in Türkiye, to examine the relationships between these variables, and to evaluate the sociodemographic, occupational, and psychosocial factors associated with burnout. The research was conducted online using Google Forms between February 10 and May 26, 2025. A total of 619 radiology technicians participated in the study. Data were collected using a Demographic Information Form, the Job Satisfaction Scale, the Life Satisfaction Scale, and the Burnout Scale Short Form. Descriptive statistics, the independent-samples t-test, one-way analysis of variance, Tukey HSD post hoc test, Pearson correlation, and multiple linear regression were used to analyze the data. Effect sizes were calculated using Cohen’s d for two-group comparisons and eta squared (η²) for comparisons involving more than two groups. Because burnout was the primary dependent variable of the study, multivariate analysis was performed for burnoutonly; job satisfaction and life satisfaction were included in the multivariate model as explanatory variables. The participants’ mean scores for job satisfaction, life satisfaction, and burnout were 3.18 ± 0.71, 18.89 ± 6.05, and 3.66 ± 1.12, respectively. Significant differences were found in some scale scores by gender, education level, income level, work arrangement, and work unit (p < 0.05). A moderate positive correlation was found between job satisfaction and life satisfaction (r = 0.529, p < 0.001), whereas moderate negative correlations were found between burnout and job satisfaction (r = -0.308, p < 0.001) and between burnout and life satisfaction (r = -0.473, p < 0.001). In the regression analysis, the model explained 26% of the variance in burnout (R² = 0.260, p < 0.001). Life satisfaction and female gender were significantly associated with burnout (p < 0.001), while other variables were not significant. These findings suggest that burnout among radiology technicians should be considered in relation to sociodemographic, occupational, and psychosocial factors, although life satisfaction remained the only psychosocial variable independently associated with burnout in the multivariable analysis.

این مطالعه توصیفی و مقطعی با هدف تعیین میزان رضایت شغلی، رضایت از زندگی و سطوح فرسودگی شغلی تکنسین‌های رادیولوژی شاغل در بیمارستان‌های مختلف ترکیه، بررسی روابط بین این متغیرها و ارزیابی عوامل جمعیت‌شناختی، شغلی و روانی‌اجتماعی مرتبط با فرسودگی شغلی انجام شد. پژوهش به صورت آنلاین و با استفاده از Google Forms در بازه زمانی ۱۰ فوریه تا ۲۶ مه ۲۰۲۵ انجام گرفت. در مجموع ۶۱۹ تکنسین رادیولوژی در این مطالعه شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی، مقیاس رضایت شغلی، مقیاس رضایت از زندگی و فرم کوتاه مقیاس فرسودگی شغلی جمع‌آوری شد. برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی، آزمون t مستقل، تحلیل واریانس یک‌طرفه، آزمون پس از hoc Tukey HSD، همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه استفاده گردید. اندازه اثر برای مقایسه‌های دو گروهی با استفاده از d کوهن و برای مقایسه‌های بیش از دو گروه با مجذور اتا (η²) محاسبه شد. از آنجا که فرسودگی شغلی متغیر وابسته اصلی پژوهش بود، تحلیل چندمتغیره فقط برای فرسودگی شغلی انجام شد؛ رضایت شغلی و رضایت از زندگی به عنوان متغیرهای تبیینی در مدل چندمتغیره وارد شدند. میانگین نمرات شرکت‌کنندگان برای رضایت شغلی، رضایت از زندگی و فرسودگی شغلی به ترتیب ۳.۱۸ ± ۰.۷۱، ۱۸.۸۹ ± ۶.۰۵ و ۳.۶۶ ± ۱.۱۲ بود. تفاوت معناداری در برخی نمرات مقیاس بر اساس جنسیت، سطح تحصیلات، سطح درآمد، نوع شیفت کاری و واحد کاری مشاهده شد (p < 0.05). همبستگی مثبت متوسطی بین رضایت شغلی و رضایت از زندگی (r = 0.529, p < 0.001) و همبستگی منفی متوسطی بین فرسودگی شغلی و رضایت شغلی (r = -0.308, p < 0.001) و بین فرسودگی شغلی و رضایت از زندگی (r = -0.473, p < 0.001) یافت شد. در تحلیل رگرسیون، مدل ۲۶٪ از واریانس فرسودگی شغلی را تبیین کرد (R² = 0.260, p < 0.001). رضایت از زندگی و جنسیت زن به طور معناداری با فرسودگی شغلی مرتبط بودند (p < 0.001)، در حالی که سایر متغیرها معنادار نبودند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فرسودگی شغلی در میان تکنسین‌های رادیولوژی باید در ارتباط با عوامل جمعیت‌شناختی، شغلی و روانی‌اجتماعی مورد توجه قرار گیرد، هرچند رضایت از زندگی تنها متغیر روانی‌اجتماعی بود که در تحلیل چندمتغیره به طور مستقل با فرسودگی شغلی ارتباط داشت.

Depression is a major public health concern in China, with growing urban-rural disparities. This study aimed to examine how adverse childhood experiences (ACEs) and other factors contribute to these disparities. Data were drawn from 7979 adults aged ≥45 years from the China Health and Retirement Longitudinal Study. Twenty-four ACEs were obtained from the 2014 wave, while individual characteristics and depressive symptoms were extracted from the 2018 wave, and the Fairlie model was used to analyze factors contributing to urban-rural disparities. Overall, 36.08% of participants reported depressive symptoms, with a higher rate in rural than in urban areas (39.7% vs. 30.3%, p < 0.001). In terms of ACEs, parental anxiety, parental strictness, and childhood adverse health conditions were risk factors in rural areas but not in urban areas, whereas adverse intra-parental relationship and childhood poor friendship were risk factors in urban areas but not significant in rural areas. Parental divorce was a protective factor in rural areas, while parental depression was a risk factor in both settings. The Fairlie model revealed that 55.65% of the urban-rural difference could be explained by self-rated health status (18.24%), Internet use (7.70%), retirement (6.32%), parental depression (6.19%), educational level (5.35%), life satisfaction (4.68%), gender (-2.56%), childhood starvation (1.68%), parental disability (1.44%), age (0.79%), childhood disease (0.63%), childhood bullying (0.60%), childhood adverse health conditions (0.55%), and marital status (-0.34%). These findings indicate that urban-rural disparities in depressive symptoms may be attributed to both individual and ACEs factors, and interventions should address both structural determinants and ACEs.

افسردگی یکی از نگرانی‌های عمده بهداشت عمومی در چین است که با افزایش نابرابری‌های شهری-روستایی همراه است. هدف این مطالعه بررسی نقش تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) و سایر عوامل در این نابرابری‌ها بود. داده‌ها از ۷۹۷۹ فرد بزرگسال با سن ≥۴۵ سال از مطالعه طولی سلامت و بازنشستگی چین استخراج شد. بیست‌وچهار تجربه نامطلوب دوران کودکی از موج ۲۰۱۴ و ویژگی‌های فردی و علائم افسردگی از موج ۲۰۱۸ به دست آمد و مدل Fairlie برای تحلیل عوامل مؤثر بر نابرابری‌های شهری-روستایی به کار رفت. به طور کلی، ۳۶/۰۸٪ از شرکت‌کنندگان علائم افسردگی را گزارش کردند که این میزان در مناطق روستایی بالاتر از مناطق شهری بود (۳۹/۷٪ در مقابل ۳۰/۳٪، p < 0.001). از نظر ACEs، اضطراب والدین، سخت‌گیری والدین و شرایط نامطلوب سلامت دوران کودکی در مناطق روستایی عوامل خطر محسوب می‌شوند اما در مناطق شهری این‌گونه نبود، در حالی که رابطه نامطلوب والدین با یکدیگر و دوستی ضعیف دوران کودکی در مناطق شهری عوامل خطر بودند اما در مناطق روستایی معنادار نبودند. طلاق والدین در مناطق روستایی عامل محافظتی بود، در حالی که افسردگی والدین در هر دو محیط عامل خطر محسوب می‌شد. مدل Fairlie نشان داد که ۵۵/۶۵٪ از تفاوت شهری-روستایی را می‌توان با وضعیت سلامت خودارزیابی‌شده (۱۸/۲۴٪)، استفاده از اینترنت (۷/۷۰٪)، بازنشستگی (۶/۳۲٪)، افسردگی والدین (۶/۱۹٪)، سطح تحصیلات (۵/۳۵٪)، رضایت از زندگی (۴/۶۸٪)، جنسیت (۲/۵۶-٪)، گرسنگی دوران کودکی (۱/۶۸٪)، ناتوانی والدین (۱/۴۴٪)، سن (۰/۷۹٪)، بیماری دوران کودکی (۰/۶۳٪)، زورگویی دوران کودکی (۰/۶۰٪)، شرایط نامطلوب سلامت دوران کودکی (۰/۵۵٪) و وضعیت تأهل (۰/۳۴-٪) تبیین کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که نابرابری‌های شهری-روستایی در علائم افسردگی ممکن است به هر دو عامل فردی و تجارب نامطلوب دوران کودکی نسبت داده شود و مداخلات باید هر دو عامل ساختاری و ACEs را مدنظر قرار دهند.

Mental health and psychosocial wellbeing among migrant workers and their families are important public health concerns in Nepal. The PARBARDHAN project used a community-based approach to strengthen mental health and psychosocial support, community participation, and local service capacity in migration-affected communities. This study describes psychosocial wellbeing at endline evaluation and compares findings descriptively with baseline and midline . A cross-sectional, mixed-methods endline evaluation was conducted in Salyan and Kailali districts of Nepal. The quantitative component included 245 project beneficiaries aged 16–80 yearsincluding20 (8.2%) migrant/returnee workers and 225 (91.8%) family/community respondents; 216 (88.2%) reported having a family member currently abroad. Psychological distress was assessed using the General Health Questionnaire (GHQ-12), and anxiety and depression the Hopkins Symptom Checklist (HSCL-25). Life satisfaction and subjective happiness were assessed. Qualitative interviews and focus group discussions provided contextual information on project implementation and perceived effects. Quantitative data were analysed using descriptive statistics while qualitative data were analysed using framework analysis. Data were collected from3-26 February, 2026. At endline, 34.7% screened positive for psychological distress, while 8.2% screened positive for anxiety and 5.3% for depression (5.3%). Compared with baseline and midline assessment rounds, anxiety and depression screening positivity was lower at endline, whereas probable psychological distress was higher. Qualitative findings indicated increased mental health awareness, greater willingness to seek support, perceived reductions in stigma, and support through self-help groups, peer groups counselling, and community activities. However, substantial dissatisfaction with life was also reported. Because the evaluation rounds used independent cross-sectional samples, the observed differences cannot be interpreted as within-person changes or attributed causally to the PARBARDHAN intervention. The findings indicate the perceived value of community-based mental health and psychosocial support while highlighting continuing economic insecurity, family separation, and other structural factors affecting psychosocial wellbeing.

سلامت روان و رفاه روانی‌اجتماعی در میان کارگران مهاجر و خانواده‌های آنان از دغدغه‌های مهم بهداشت عمومی در نپال است. پروژه PARBARDHAN با رویکرد مبتنی بر جامعه به تقویت حمایت‌های سلامت روان و روانی‌اجتماعی، مشارکت اجتماعی و ظرفیت خدمات محلی در جوامع متاثر از مهاجرت پرداخت. این مطالعه رفاه روانی‌اجتماعی را در ارزیابی نهایی توصیف کرده و یافته‌ها را به صورت توصیفی با خط پایه و میان‌دوره مقایسه می‌کند. ارزیابی نهایی مقطعی با روش‌های ترکیبی در مناطق Salyan و Kailali نپال انجام شد. بخش کمی شامل ۲۴۵ نفر از بهره‌مندان پروژه در بازه سنی ۱۶ تا ۸۰ سال بود که از این میان ۲۰ نفر (۸.۲٪) کارگر مهاجر/بازگشته و ۲۲۵ نفر (۹۱.۸٪) از اعضای خانواده/جامعه بودند؛ ۲۱۶ نفر (۸۸.۲٪) گزارش دادند که یکی از اعضای خانواده‌شان در حال حاضر در خارج از کشور است. پریشانی روان‌شناختی با استفاده از پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-12) و اضطراب و افسردگی با فهرست نشانه‌های هاپکینز (HSCL-25) ارزیابی شد. رضایت از زندگی و شادی ذهنی نیز مورد سنجش قرار گرفت. مصاحبه‌های کیفی و بحث‌های گروهی متمرکز اطلاعات زمینه‌ای درباره اجرای پروژه و اثرات ادراک‌شده را فراهم کردند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و داده‌های کیفی با تحلیل چارچوبی تحلیل شدند. داده‌ها از ۳ تا ۲۶ فوریه ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. در ارزیابی نهایی، ۳۴.۷٪ از نظر پریشانی روان‌شناختی مثبت غربال شدند، در حالی که ۸.۲٪ از نظر اضطراب و ۵.۳٪ از نظر افسردگی (۵.۳٪) مثبت بودند. در مقایسه با ارزیابی‌های خط پایه و میان‌دوره، میزان مثبت بودن غربالگری اضطراب و افسردگی در ارزیابی نهایی کمتر بود، در حالی که احتمال پریشانی روان‌شناختی بیشتر بود. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده افزایش آگاهی سلامت روان، تمایل بیشتر به جستجوی حمایت، کاهش ادراک‌شده انگ و حمایت از طریق گروه‌های خودیاری، مشاوره گروه‌های همسالان و فعالیت‌های اجتماعی بود. با این حال، نارضایتی قابل توجهی از زندگی نیز گزارش شد. از آنجا که نمونه‌های ارزیابی در هر مرحله مقطعی و مستقل بودند، تفاوت‌های مشاهده‌شده را نمی‌توان به عنوان تغییرات درون‌فردی یا به طور علّی به مداخله PARBARDHAN نسبت داد. یافته‌ها ارزش ادراک‌شده حمایت سلامت روان و روانی‌اجتماعی مبتنی بر جامعه را نشان می‌دهد و در عین حال بر تداوم ناامنی اقتصادی، جدایی خانوادگی و سایر عوامل ساختاری موثر بر رفاه روانی‌اجتماعی تاکید می‌کند.

The expanding integration of digital technologies and artificial intelligence (AI) in higher education has heightened the need to identify learner competencies associated with academic achievement. This study examined the associations of metacognition, self-directed learning ability, and AI literacy with self-reported academic achievement among university students in the Republic of Korea. A descriptive cross-sectional survey was conducted with 175 undergraduates from 11 universities between September 30 and November 1, 2025; 78.3% were enrolled in health-related majors. Metacognition, self-directed learning ability, and AI literacy were measured using the SMI, SDLI, and MAILS, respectively; academic achievement was measured as self-reported cumulative GPA on a 4.5-point scale. Data were analyzed using descriptive statistics, group comparisons, Pearson correlations, and hierarchical multiple regression with HC3 heteroscedasticity-robust standard errors. GPA differed by age, school life satisfaction, and AI-related course experience in unadjusted comparisons. Metacognition (r = .348, p < .001) and self-directed learning ability (r = .377, p < .001) were positively correlated with GPA, whereas AI literacy was not (r = .105, p = .167). In the adjusted six-predictor model, age ( β = .151, p = .023), AI-related course experience ( β = .145, p = .040), and self-directed learning ability ( β = .329, p = .023) were independently associated with GPA; metacognition and AI literacy were not. The model explained 20.0% of the variance (adjusted R 2 = .171). These findings identify self-directed learning ability as the only examined learner competency that remained significantly associated with GPA after adjustment. Longitudinal and intervention studies are needed before causal or mediational conclusions can be drawn.

ادغام فزاینده فناوری‌های دیجیتال و هوش مصنوعی (AI) در آموزش عالی، نیاز به شناسایی شایستگی‌های یادگیرندگان مرتبط با پیشرفت تحصیلی را افزایش داده است. این مطالعه ارتباط‌های فراشناخت، توانایی یادگیری خودراهبر، و سواد هوش مصنوعی را با پیشرفت تحصیلی خودگزارش‌شده در میان دانشجویان دانشگاهی در جمهوری کره بررسی کرد. یک پیمایش توصیفی مقطعی با ۱۷۵ دانشجوی کارشناسی از ۱۱ دانشگاه بین ۳۰ سپتامبر تا ۱ نوامبر ۲۰۲۵ انجام شد؛ ۷۸٫۳٪ در رشته‌های مرتبط با سلامت تحصیل می‌کردند. فراشناخت، توانایی یادگیری خودراهبر، و سواد هوش مصنوعی به‌ترتیب با استفاده از SMI، SDLI و MAILS سنجیده شدند؛ پیشرفت تحصیلی به‌صورت معدل تجمعی خودگزارش‌شده در مقیاس ۴٫۵ نمره‌ای اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، مقایسه‌های گروهی، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی با خطاهای استاندارد مقاوم به ناهمگنی واریانس HC3 تحلیل شدند. معدل (GPA) در مقایسه‌های بدون تعدیل بر اساس سن، رضایت از زندگی دانشگاهی و تجربه گذراندن دوره‌های مرتبط با هوش مصنوعی متفاوت بود. فراشناخت (r = .348, p < .001) و توانایی یادگیری خودراهبر (r = .377, p < .001) با معدل رابطه مثبت داشتند، در حالی که سواد هوش مصنوعی چنین نبود (r = .105, p = .167). در مدل شش‌پیش‌بین تعدیل‌شده، سن (β = .151, p = .023)، تجربه گذراندن دوره‌های مرتبط با هوش مصنوعی (β = .145, p = .040)، و توانایی یادگیری خودراهبر (β = .329, p = .023) به طور مستقل با معدل مرتبط بودند؛ فراشناخت و سواد هوش مصنوعی مرتبط نبودند. این مدل ۲۰٫۰٪ از واریانس را تبیین کرد (R² تعدیل‌شده = .171). این یافته‌ها توانایی یادگیری خودراهبر را به عنوان تنها شایستگی یادگیرنده بررسی‌شده که پس از تعدیل همچنان با معدل ارتباط معنادار داشت، شناسایی می‌کند. پیش از نتیجه‌گیری علّی یا میانجی‌گرانه، مطالعات طولی و مداخله‌ای مورد نیاز است.

BACKGROUND: Mental well-being encompasses positive psychological functioning, life satisfaction, and engagement with daily activities. It is influenced by multiple interrelated factors, including symptoms of stress, anxiety, depression, and psychological inflexibility. Network analysis provides a data-driven framework for examining the complex interconnections between these components and for identifying elements that may play a central role in the mental well-being system. The present study aimed to identify key elements related to stress, anxiety, depression, and psychological inflexibility associated with mental well-being in individuals seeking online psychological support. METHODS: This cross-sectional study analyzed data drawn from the Well-being online intervention. A total of 941 Mexican participants were included. A psychological network comprising seventy-four items was estimated, and centrality indices (strength, closeness, and betweenness) were computed to determine the relative importance of individual elements within the network. Network comparisons by gender were conducted to evaluate global and local differences. RESULTS: The network revealed multiple inter-domain associations, particularly negative relationships between mental well-being and symptoms of depression, anxiety, negative stress, and psychological inflexibility. Items reflecting self-evaluation and emotional well-being consistently emerged as the most central elements in the network across centrality metrics. Gender-based comparisons indicated overall structural similarity between networks, although differences were observed in the strength of specific connections. CONCLUSIONS: Network analysis identified central elements linking mental well-being with psychological distress and inflexibility in a population seeking online psychological support. These findings contribute to a systems-level understanding of mental well-being and highlight potential targets for psychological interventions to enhance well-being and reduce distress.

زمینه: بهزیستی روانی شامل کارکرد مثبت روان‌شناختی، رضایت از زندگی و درگیری با فعالیت‌های روزمره است. این مفهوم تحت تأثیر عوامل متعدد و مرتبطی از جمله نشانه‌های استرس، اضطراب، افسردگی و انعطاف‌ناپذیری روان‌شناختی قرار دارد. تحلیل شبکه‌ای چارچوبی مبتنی بر داده برای بررسی ارتباطات پیچیده میان این مؤلفه‌ها و شناسایی عناصری که ممکن است نقش مرکزی در نظام بهزیستی روانی ایفا کنند، فراهم می‌کند. مطالعه حاضر با هدف شناسایی عناصر کلیدی مرتبط با استرس، اضطراب، افسردگی و انعطاف‌ناپذیری روان‌شناختی مرتبط با بهزیستی روانی در افراد جویای حمایت روان‌شناختی آنلاین انجام شد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی داده‌های استخراج‌شده از مداخله آنلاین بهزیستی را تحلیل کرد. در مجموع ۹۴۱ شرکت‌کننده مکزیکی وارد مطالعه شدند. یک شبکه روان‌شناختی متشکل از هفتاد و چهار گویه برآورد شد و شاخص‌های مرکزیت (قدرت، نزدیکی و میانجی‌گری) برای تعیین اهمیت نسبی عناصر منفرد در شبکه محاسبه گردید. مقایسه‌های شبکه‌ای بر اساس جنسیت به منظور ارزیابی تفاوت‌های کلی و محلی انجام شد. یافته‌ها: شبکه، ارتباطات بین‌حوزه‌ای متعددی را آشکار ساخت، به‌ویژه روابط منفی میان بهزیستی روانی و نشانه‌های افسردگی، اضطراب، استرس منفی و انعطاف‌ناپذیری روان‌شناختی. گویه‌های بازتاب‌دهنده خودارزیابی و بهزیستی هیجانی به طور مکرر به عنوان مرکزی‌ترین عناصر شبکه در سراسر شاخص‌های مرکزیت ظاهر شدند. مقایسه‌های مبتنی بر جنسیت، شباهت ساختاری کلی میان شبکه‌ها را نشان داد، هرچند تفاوت‌هایی در قدرت برخی ارتباطات مشاهده شد. نتیجه‌گیری: تحلیل شبکه‌ای عناصر مرکزی پیونددهنده بهزیستی روانی با پریشانی روان‌شناختی و انعطاف‌ناپذیری را در جمعیت جویای حمایت روان‌شناختی آنلاین شناسایی کرد. این یافته‌ها به درک نظام‌مند از بهزیستی روانی کمک می‌کند و اهداف بالقوه‌ای را برای مداخلات روان‌شناختی جهت ارتقای بهزیستی و کاهش پریشانی برجسته می‌سازد.

Schools require well-designed mental health education programs to address adolescent hesitation in help-seeking. This mixed-methods study evaluated a promotion program integrating Bronfenbrenner’s socio-ecological theory into the PRECEDE-PROCEED model to improve help-seeking behaviors and life satisfaction among Iranian female adolescents. Following qualitative focus groups to identify barriers, a randomized controlled trial was conducted with 174 high school girls aged 15–17 (intervention = 86; control = 88). The intervention group completed a six-session educational program. Data analysis using Generalized Estimating Equations (GEE) revealed significant overall Group × Time interactions across all outcome variables ( p < 0.001). The most substantial intervention effect was observed for multidimensional students’ life satisfaction (MSLS), which showed a notable positive change (B = 0.888, 95% CI: 0.341 to 1.434, p < 0.001). Help-seeking intention (HSI) and recognition of personal need for professional psychological help (RPNPPH) also improved considerably (B = -0.542 and B = -0.370, respectively, p < 0.001). Perceived social support (MSPSS) and mental health literacy (MHL) demonstrated significant enhancements (B = -0.839 and B = -0.521, respectively, p < 0.001). Although the main effect of group was not statistically significant for actual help-seeking behavior (HSB) and ways of coping (WOC) (B = 0.433, p = 0.072), the group-by-time interaction for both outcomes was highly significant ( p < 0.001), indicating that the intervention group showed distinct longitudinal improvements compared to the control group. These findings indicate that structured multi-level educational interventions can effectively enhance female adolescents’ help-seeking behaviors and overall life satisfaction.

مدارس به برنامه‌های آموزش سلامت روان با طراحی مناسب نیاز دارند تا به تردید نوجوانان در کمک‌خواهی پاسخ دهند. این مطالعه با روش ترکیبی، یک برنامه ارتقایی را که نظریه اجتماعی-بوم‌شناختی Bronfenbrenner را در مدل PRECEDE-PROCEED ادغام کرده بود، به منظور بهبود رفتارهای کمک‌خواهی و رضایت از زندگی در میان نوجوانان دختر ایرانی ارزیابی کرد. پس از انجام گروه‌های متمرکز کیفی برای شناسایی موانع، یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده با ۱۷۴ دختر دبیرستانی ۱۵ تا ۱۷ ساله (گروه مداخله = ۸۶؛ گروه کنترل = ۸۸) اجرا شد. گروه مداخله یک برنامه آموزشی شش‌جلسه‌ای را تکمیل کرد. تحلیل داده‌ها با استفاده از معادلات برآورد تعمیم‌یافته (GEE) نشان داد که تعامل کلی گروه × زمان در تمامی متغیرهای پیامد معنادار بود (p < 0.001). بیشترین اثر مداخله برای رضایت از زندگی چندبعدی دانش‌آموزان (MSLS) مشاهده شد که تغییر مثبت قابل توجهی را نشان داد (B = 0.888، 95% CI: 0.341 تا 1.434، p < 0.001). قصد کمک‌خواهی (HSI) و شناسایی نیاز شخصی به کمک روان‌شناختی حرفه‌ای (RPNPPH) نیز به طور قابل توجهی بهبود یافتند (به ترتیب B = -0.542 و B = -0.370، p < 0.001). حمایت اجتماعی ادراک‌شده (MSPSS) و سواد سلامت روان (MHL) نیز بهبودهای معناداری را نشان دادند (به ترتیب B = -0.839 و B = -0.521، p < 0.001). اگرچه اثر اصلی گروه برای رفتار واقعی کمک‌خواهی (HSB) و شیوه‌های مقابله (WOC) از نظر آماری معنادار نبود (B = 0.433، p = 0.072)، اما تعامل گروه-زمان برای هر دو پیامد بسیار معنادار بود (p < 0.001)، که نشان می‌دهد گروه مداخله بهبودهای طولی متمایزی نسبت به گروه کنترل نشان داد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مداخلات آموزشی ساختاریافته چندسطحی می‌تواند به طور مؤثری رفتارهای کمک‌خواهی و رضایت کلی از زندگی نوجوانان دختر را ارتقا دهد.

This study examined the relationship between perceived parenting style, filial piety, and life satisfaction among Chinese young adults. A survey was administered to 395 university students in Hong Kong on their perceptions about their parents' parenting practices, filial piety beliefs, and life satisfaction. The results suggest that perceived authoritative parenting is associated with reciprocal filial piety and contributes positively to the young adults' life satisfaction. Both perceived authoritative and authoritarian parenting were associated with authoritarian filial piety, but authoritarian filial piety was not associated with young adults' life satisfaction. Due to the familial interdependence emphasized in the Chinese cultural context, Chinese adolescents' filial beliefs are related to the parenting they have experienced, and these beliefs may be associated with their psychosocial outcomes.

این مطالعه به بررسی رابطه بین سبک فرزندپروری ادراک‌شده، تقوای فرزندی و رضایت از زندگی در میان بزرگسالان جوان چینی پرداخت. یک پرسشنامه بین ۳۹۵ دانشجوی دانشگاه در هنگ‌کنگ توزیع شد تا ادراک آن‌ها از شیوه‌های فرزندپروری والدین، باورهای تقوای فرزندی و رضایت از زندگی‌شان سنجیده شود. نتایج نشان داد که فرزندپروری مقتدرانه ادراک‌شده با تقوای فرزندی متقابل مرتبط است و به طور مثبت به رضایت از زندگی بزرگسالان جوان کمک می‌کند. هر دو سبک فرزندپروری مقتدرانه و استبدادی ادراک‌شده با تقوای فرزندی استبدادی مرتبط بودند، اما تقوای فرزندی استبدادی با رضایت از زندگی بزرگسالان جوان ارتباطی نداشت. با توجه به تأکید بر وابستگی خانوادگی در زمینه فرهنگی چینی، باورهای تقوای فرزندی نوجوانان چینی با نوع فرزندپروری که تجربه کرده‌اند مرتبط است و این باورها ممکن است با پیامدهای روانی‌اجتماعی آن‌ها ارتباط داشته باشد.

Adaptability is defined as appropriate cognitive, behavioral, and/or affective adjustment in the face of uncertainty and novelty. Building on prior measurement work demonstrating the psychometric properties of an adaptability construct, the present study investigates dispositional predictors (personality, implicit theories) of adaptability, and the role of adaptability in predicting academic (motivation, engagement, disengagement) and non-academic (self-esteem, life satisfaction, sense of meaning and purpose, emotional instability) outcomes. This longitudinal study (2 time points, 1 year apart), involving 969 adolescents from 9 high schools, found that personality (conscientiousness and agreeableness—positively; neuroticism—negatively) and implicit theories (effort-related beliefs about intelligence—positively) significantly predicted adaptability (beyond the effects of socio-demographics and prior achievement). Further, adaptability significantly predicted academic (class participation, school enjoyment, and positive academic intentions—positively; self-handicapping and disengagement—negatively) and non-academic (self-esteem, life satisfaction, and sense of meaning and purpose—positively) outcomes beyond the effects of socio-demographic factors, prior achievement, personality, implicit theories, and 2 cognate correlates (buoyancy and self-regulation). These findings hold implications for researchers and practitioners seeking to understand and address young people’s responses to their changing academic and non-academic worlds.

سازگاری به عنوان تنظیم شناختی، رفتاری و/یا عاطفی مناسب در مواجهه با عدم قطعیت و نوآوری تعریف می‌شود. با تکیه بر پژوهش‌های پیشین که ویژگی‌های روان‌سنجی سازه سازگاری را نشان داده‌اند، مطالعه حاضر به بررسی پیش‌بین‌های صفتی (شخصیت، نظریه‌های ضمنی) سازگاری و نقش سازگاری در پیش‌بینی پیامدهای تحصیلی (انگیزش، مشارکت، کناره‌گیری) و غیرتحصیلی (عزت نفس، رضایت از زندگی، احساس معنا و هدف، بی‌ثباتی عاطفی) می‌پردازد. این مطالعه طولی (در دو نقطه زمانی با فاصله یک سال)، با مشارکت ۹۶۹ نوجوان از ۹ دبیرستان، نشان داد که شخصیت (وظیفه‌شناسی و توافق‌پذیری—به طور مثبت؛ روان‌رنجوری—به طور منفی) و نظریه‌های ضمنی (باورهای مرتبط با تلاش درباره هوش—به طور مثبت) به طور معناداری سازگاری را پیش‌بینی کردند (فراتر از اثرات عوامل جمعیت‌شناختی و پیشرفت قبلی). همچنین، سازگاری به طور معناداری پیامدهای تحصیلی (مشارکت در کلاس، لذت از مدرسه و نیت‌های تحصیلی مثبت—به طور مثبت؛ خودناتوان‌سازی و کناره‌گیری—به طور منفی) و غیرتحصیلی (عزت نفس، رضایت از زندگی و احساس معنا و هدف—به طور مثبت) را فراتر از اثرات عوامل جمعیت‌شناختی، پیشرفت قبلی، شخصیت، نظریه‌های ضمنی و دو همبسته مشابه (شناوری و خودتنظیمی) پیش‌بینی کرد. این یافته‌ها برای پژوهشگران و متخصصانی که به دنبال درک و پرداختن به واکنش‌های نوجوانان نسبت به دنیای تحصیلی و غیرتحصیلی در حال تغییر آن‌ها هستند، دارای پیامدهایی است.