Clinical Practice

Ageism is a widespread but often overlooked form of discrimination that can manifest both positively and negatively in healthcare. In clinical practice, discriminatory attitudes towards older adult can impact the quality and equality of medical care. Empathy plays a crucial role in mitigating such biases among physicians. This study aimed to evaluate the attitudes of family physicians toward age discrimination and to assess the relationship between these attitudes and physicians’ empathy levels, along with the influence of various sociodemographic factors. A descriptive, cross-sectional survey was conducted between May and August 2021 among family physicians, residents, and specialists working in Samsun, Turkey. Data were collected via online, phone, or face-to-face surveys using the Attitude Scale of Age Discrimination (ASAD) and the Jefferson Scale of Physician Empathy – Health Professional version (JSPE-HP). A total of 299 physicians participated. Participants exhibited high levels of empathy (mean JSPE: 81.6±9.49) and generally positive attitudes toward older adults (mean ASAD: 88.19±8.65). Age, gender, and professional experience significantly influenced both empathy and ageism scores. Older, female, and more experienced physicians showed more empathetic and less ageist attitudes. A statistically significant, low-level positive correlation was found between empathy and positive attitudes toward older adults.

Psychoanalysis occupies a unique position in psychiatry, simultaneously a body of knowledge, a method of clinical investigation, and a form of treatment. Despite its relevance to clinical practice, postgraduate psychiatry residents often encounter the subject with limited structured exposure, resulting in either fascination or dismissal. This primer aims to bridge that gap by providing an accessible, theoretically grounded introduction to psychoanalysis and its derivatives psychoanalytic psychotherapy and psychodynamic psychotherapy for postgraduate psychiatry residents. It outlines the core principles of psychoanalytic theory, the evolution of the field since Freud, key underlying neurobiological concepts, and the common factors shared across various dynamic therapies. The paper does not serve as a training manual, nor does it provide detailed accounts of individual defense mechanisms, models of mind, dream analysis, drive theory, or the historical development of analytic schools. It is intended to sensitize residents to the field and provide a foundation for further independent study.

Few events in recent history have forced clinicians and researchers to rethink mental health quite like COVID-19. In this commentary, we reflect on something that struck us while reading the work of Cantone et al. : the pandemic, for all its devastation, created a kind of unplanned observational window, a chance to study, at population scale, what happens when stress and rhythm disruption hit at the same time. Healthcare Workers (HCWs) were at the epicentre of this. They didn't just witness the crisis; they absorbed it, shift after shift, for months. What the data show is that their depressive symptoms and rhythm instability were not random; they appear systematically linked, and at levels one would more typically associate with mood disorder research. We discuss these findings through the lens of DYMERS (Dysregulation of Mood, Energy, and Social Rhythms Syndrome), a heuristic transdiagnostic construct that, in our view, captures something that standard categorical diagnoses tend to miss: the subthreshold, fluctuating psychopathology that sits just below the threshold of formal diagnosis but causes real impairment. The pandemic may not have created these vulnerabilities, but it may well have sharpened our ability to see them.

Introduction/Objective Depression is a disabling mental health disorder affecting over 300 million people worldwide. In Tunisia, population-level data on its prevalence and determinants remain limited. Our study aimed to estimate the prevalence of depression in the Tunisian population and identify associated socio-demographic and clinical factors. Methods Data were drawn from the mental health component of the Tunisian Health Examination Survey (2016), a nationally representative study conducted among 9,209 individuals aged ≥15 years. Self-reported, physician-diagnosed lifetime depression was the main outcome. Associations with socio-demographic characteristics and clinical conditions, including rheumatoid arthritis, diabetes, and menopause, were examined. Results The study population comprised 4360 men (49.2%) and 4849 women (51.8%), with a mean age of 41.4±17.4 years. The prevalence of self-reported lifetime depression was 4.7%. Multivariate analysis identified female sex (OR=1.53, 95% CI [1.11–2.10]) and age groups 30–64 years (OR=1.81, 95% CI [1.20–2.73]) and ≥65 years (OR=1.82, 95% CI [1.06–3.14]) as factors significantly associated with higher prevalence. Conversely, marriage (OR=0.59, 95% CI [0.42–0.84]) and the absence of rheumatoid arthritis (OR=0.48, 95% CI [0.38–0.60]) were associated with a lower prevalence of the disorder. Discussion The findings indicate that self-reported depression in Tunisia is significantly influenced by gender and aging, consistent with global epidemiological trends. The strong association with physical comorbidities, particularly rheumatoid arthritis, underscores the necessity of integrated mental health screening for patients with chronic illnesses. Furthermore, the protective association of marriage suggests that social and family cohesion remain vital factors in the Tunisian sociocultural context. Conclusion Depression in Tunisia is shaped by gender, aging, and physical comorbidities. Targeted prevention and integrated screening strategies are needed, especially for vulnerable demographic and clinical groups.

ABSTRACT The purpose of this study was to explore the experiences of stakeholders with accessing and integrating client feedback into counseling through a constructivist phenomenological approach. Participants included clients, counselors, and administrators from one outpatient counseling clinic at a not‐for‐profit hospital system. Client participants included three clients (one male, one female, one nonbinary) who ranged in age from 27 to 63 years and identified as White ( n = 2) and Hispanic/Latino ( n = 1). Counselor participants included six counselors (four female, two male) who ranged in age from 50–71 years and whose racial identity consisted of African American ( n = 1), White ( n = 4), and unknown ( n = 1). Administrator participants included four administrators (three female, one unknown), who ranged in age from 34 to 58 years and all identified as White. Researchers conducted five interviews with three clients, two counselor focus groups, and one administrator focus group. Findings from the clients’ perspective included themes of: Feedback Shared and Not Shared, Counselor Creating an Environment of Safety is Foundational for Feedback, Process of Eliciting Feedback, and Perceived Outcomes of Client Feedback. Findings from the counselors’ perspective included themes of: We Don't Know What Clients are Thinking Unless We Ask Them, Client Autonomy, Collaboration with Client, and Organizational Climate. Findings from the administrators’ perspective included themes of: We Don't Know What Clients are Experiencing if We Don't Ask and Organizational Climate. Themes from each stakeholder perspective are described along with implications for clinical practice.

هدف این مطالعه، بررسی تجارب ذینفعان در دسترسی و ادغام بازخورد مراجع در مشاوره از طریق رویکرد پدیدارشناختی سازه‌گرایانه بود. شرکت‌کنندگان شامل مراجعان، مشاوران و مدیران از یک درمانگاه مشاوره سرپایی در یک سیستم بیمارستانی غیرانتفاعی بودند. شرکت‌کنندگان مراجع شامل سه نفر (یک مرد، یک زن، یک غیر دودویی) با دامنه سنی ۲۷ تا ۶۳ سال بودند که دو نفر خود را سفیدپوست و یک نفر خود را اسپانیایی/لاتین تبار معرفی کردند. شرکت‌کنندگان مشاور شامل شش نفر (چهار زن، دو مرد) با دامنه سنی ۵۰ تا ۷۱ سال بودند که هویت نژادی آن‌ها شامل یک نفر آفریقایی-آمریکایی، چهار نفر سفیدپوست و یک نفر نامشخص بود. شرکت‌کنندگان مدیر شامل چهار نفر (سه زن، یک نفر نامشخص) با دامنه سنی ۳۴ تا ۵۸ سال بودند که همگی خود را سفیدپوست معرفی کردند. پژوهشگران پنج مصاحبه با سه مراجع، دو گروه متمرکز مشاوران و یک گروه متمرکز مدیران انجام دادند. یافته‌های حاصل از دیدگاه مراجعان شامل مضامینی چون: بازخورد ارائه‌شده و ارائه‌نشده، ایجاد محیطی امن توسط مشاور به عنوان بنیان بازخورد، فرایند استخراج بازخورد و پیامدهای ادراک‌شده بازخورد مراجع بود. یافته‌های حاصل از دیدگاه مشاوران شامل مضامینی چون: ما نمی‌دانیم مراجعان چه فکری می‌کنند مگر اینکه از آن‌ها بپرسیم، خودمختاری مراجع، همکاری با مراجع و فضای سازمانی بود. یافته‌های حاصل از دیدگاه مدیران شامل مضامینی چون: اگر نپرسیم، نمی‌دانیم مراجعان چه تجربه‌ای دارند و فضای سازمانی بود. مضامین هر گروه ذینفع به همراه پیامدهای عملی برای کار بالینی توصیف شده‌اند.

Men’s sexual health is an important aspect of public health that requires focused attention and thorough analysis. A comprehensive evaluation must consider various health issues from multiple perspectives. Clinical registries are vital for tracking male sexual health and follow-up data; however, the absence of a standardized data collection tool hinders the systematic documentation of male sexual health from an information management standpoint. As a result, the data collected often lacks comparability, which limits the generalizability of the findings. This study aims to develop a minimum data set (MDS) as an initial step toward creating a male sexual health registry. This study was conducted from January 8, 2024, to March 20, 2025, using a multi-phased approach. We began by compiling a list of potential data items through a search of scientific databases, a review of grey literature, and an examination of existing information systems, forms, and websites related to male sexual health. Next, we applied a modified Delphi technique, which involved a two-round survey with a panel of 27 experts in clinical practice and research focused on male sexual health. These experts rated the importance of each candidate data item for inclusion in the MDS using afour-point Likert scale. Items that received an agreement level of 80% or higher were accepted for inclusion in the final MDS. Finally, we evaluated the content validity of the developed MDS using the content validity ratio (CVR) and the content validity index (CVI) criteria. The finalized MDS for male sexual health assessment comprises 105 items, organized into six distinct categories, including sociodemographic factors, relationship status, sexual behaviors and functions, awareness of sexual self-examination, sexual protective behaviors, and clinical history. This MDS is developed to assist registry designers and administrators in selecting the necessary data items for a male sexual health assessment registry system. Its purpose is to facilitate the design and implementation of a standardized registry and support the systematic collection of high-quality data. The MDS may also provide a useful foundation for improving the availability and consistency of information relevant to male sexual health care. However, further research is needed to evaluate its implementation, feasibility, and potential impact on clinical decision-making and quality of care.

سلامت جنسی مردان یکی از جنبه‌های مهم سلامت عمومی است که نیازمند توجه ویژه و تحلیل جامع می‌باشد. ارزیابی جامع باید مسائل مختلف سلامت را از دیدگاه‌های گوناگون مدنظر قرار دهد. سامانه‌های ثبت بالینی برای پیگیری سلامت جنسی مردان و داده‌های پیگیری اهمیت دارند؛ با این حال، فقدان ابزار استاندارد جمع‌آوری داده‌ها، مستندسازی نظام‌مند سلامت جنسی مردان را از منظر مدیریت اطلاعات با مشکل مواجه می‌کند. در نتیجه، داده‌های جمع‌آوری‌شده اغلب فاقد قابلیت مقایسه بوده و این امر تعمیم‌پذیری یافته‌ها را محدود می‌کند. هدف این مطالعه، تدوین مجموعه داده‌های حداقلی (MDS) به عنوان گام اولیه در ایجاد سامانه ثبت سلامت جنسی مردان است. این پژوهش از ۸ ژانویه ۲۰۲۴ تا ۲۰ مارس ۲۰۲۵ با رویکرد چندمرحله‌ای انجام شد. ابتدا فهرستی از داده‌های بالقوه از طریق جستجوی پایگاه‌های علمی، مرور منابع خاکستری و بررسی سامانه‌ها، فرم‌ها و وب‌سایت‌های مرتبط با سلامت جنسی مردان گردآوری شد. سپس از تکنیک دلفی تعدیل‌شده استفاده گردید که شامل دو دور نظرسنجی با پانلی متشکل از ۲۷ نفر از خبرگان بالینی و پژوهشی حوزه سلامت جنسی مردان بود. این خبرگان اهمیت هر داده پیشنهادی برای ورود به MDS را با مقیاس لیکرت چهاردرجه‌ای ارزیابی کردند. داده‌هایی که سطح توافق ۸۰٪ یا بیشتر را کسب کردند، برای ورود به MDS نهایی پذیرفته شدند. در نهایت، روایی محتوایی MDS تدوین‌شده با استفاده از نسبت روایی محتوا (CVR) و شاخص روایی محتوا (CVI) ارزیابی شد. MDS نهایی برای ارزیابی سلامت جنسی مردان شامل ۱۰۵ داده در شش دسته مجزا است که شامل عوامل جمعیت‌شناختی، وضعیت رابطه، رفتارها و عملکردهای جنسی، آگاهی از خودآزمایی جنسی، رفتارهای محافظتی جنسی و سابقه بالینی می‌باشد. این MDS به منظور یاری‌رسانی به طراحان و مدیران سامانه‌های ثبت در انتخاب داده‌های ضروری برای سامانه ثبت ارزیابی سلامت جنسی مردان تدوین شده است. هدف آن تسهیل طراحی و پیاده‌سازی سامانه ثبت استاندارد و پشتیبانی از جمع‌آوری نظام‌مند داده‌های باکیفیت است. همچنین این MDS می‌تواند مبنای مناسبی برای بهبود دسترسی و انسجام اطلاعات مرتبط با مراقبت سلامت جنسی مردان فراهم آورد. با این حال، پژوهش‌های بیشتری برای ارزیابی اجرا، امکان‌سنجی و تأثیر بالقوه آن بر تصمیم‌گیری بالینی و کیفیت مراقبت مورد نیاز است.

Contextual factors (CFs) can influence therapeutic encounters and clinical outcomes, yet their measurement remains fragmented, lacking a unified framework to guide tool selection. To identify, appraise, and synthesize CF measurement instruments into an expert-informed clinical toolkit and identify current measurement gaps. An international panel of 15 experts evaluated 227 instruments across five domains (patient/practitioner characteristics, relational dynamics, environment, and treatment) using a hybrid COSMIN-informed appraisal design. Instruments were screened for content validity and psychometric robustness. Twenty instruments were selected for inclusion in the toolkit. Despite identifying high-quality instruments for stable traits, our analysis revealed critical measurement gaps in dynamic, state-responsive processes. Specifically, there is an absence of validated, clinically feasible tools for capturing real-time clinician affective states, non-verbal synchrony, therapeutic touch, and moment-to-moment environmental or procedural interactions. This study provides the first expert-informed framework for assessing CFs. Future research should prioritize developing state-responsive instruments capable of capturing these dynamic elements as they unfold in real-world settings to better understand the contextual drivers of recovery.

عوامل زمینه‌ای (CFs) می‌توانند بر مواجهه‌های درمانی و پیامدهای بالینی تأثیرگذار باشند، اما سنجش آن‌ها همچنان پراکنده بوده و فاقد یک چارچوب یکپارچه برای راهنمایی در انتخاب ابزار است. هدف این مطالعه شناسایی، ارزیابی و تلفیق ابزارهای سنجش عوامل زمینه‌ای در قالب یک جعبه‌ابزار بالینی مبتنی بر نظر خبرگان و شناسایی خلأهای موجود در سنجش این عوامل بود. یک پانل بین‌المللی متشکل از ۱۵ خبره، ۲۲۷ ابزار را در پنج حوزه (ویژگی‌های بیمار/درمانگر، پویایی‌های رابطه‌ای، محیط و درمان) با استفاده از یک طرح ارزیابی ترکیبی مبتنی بر COSMIN مورد ارزیابی قرار دادند. ابزارها از نظر روایی محتوایی و استحکام روان‌سنجی غربال شدند. بیست ابزار برای گنجاندن در جعبه‌ابزار انتخاب شدند. علی‌رغم شناسایی ابزارهای با کیفیت بالا برای ویژگی‌های پایدار، تحلیل ما شکاف‌های مهمی را در سنجش فرآیندهای پویا و پاسخ‌دهنده به وضعیت نشان داد. به طور خاص، فقدان ابزارهای معتبر و قابل استفاده بالینی برای ثبت وضعیت‌های عاطفی آنی درمانگر، هماهنگی غیرکلامی، لمس درمانی و تعاملات محیطی یا رویه‌ای لحظه‌به‌لحظه وجود دارد. این مطالعه نخستین چارچوب مبتنی بر نظر خبرگان برای ارزیابی عوامل زمینه‌ای را ارائه می‌دهد. پژوهش‌های آتی باید توسعه ابزارهای پاسخ‌دهنده به وضعیت را که قادر به ثبت این عناصر پویا در بسترهای واقعی هستند، در اولویت قرار دهند تا درک بهتری از محرک‌های زمینه‌ای بهبودی حاصل شود.

Franco Basaglia's centenary, celebrated on March 11, 2024, invites reflection on the historical significance of his legacy. His work in defense of people with mental disorders represents his fight for the protection of human dignity and the value of life. Pejoratively called “the philosopher Basaglia,” he transformed psychiatric practices by pushing the boundaries of medicine to address profound human rights issues. Basaglia adopted an existential-analytical stance that underpinned his commitment to psychiatric reform and the management of mental health practice, inspiring changes in public policies around the world. This commemorative editorial presents a historical overview of Franco Basaglia's contributions to psychiatric reform and their implications for mental health care.

صدمین سالگرد تولد فرانکو بازالیا که در ۱۱ مارس ۲۰۲۴ گرامی داشته شد، فرصتی برای تأمل بر اهمیت تاریخی میراث او فراهم می‌کند. فعالیت‌های او در دفاع از افراد مبتلا به اختلالات روانی، نمایانگر تلاش وی برای حفاظت از کرامت انسانی و ارزش زندگی است. بازالیا که به طعنه «فیلسوف بازالیا» نامیده می‌شد، با گسترش مرزهای پزشکی و پرداختن به مسائل عمیق حقوق بشری، شیوه‌های روان‌پزشکی را متحول ساخت. او با اتخاذ رویکردی وجودی-تحلیلی، تعهد خود به اصلاحات روان‌پزشکی و مدیریت عمل سلامت روان را پایه‌گذاری کرد و الهام‌بخش تغییراتی در سیاست‌های عمومی در سراسر جهان شد. این سرمقاله‌ی یادبود، مروری تاریخی بر دستاوردهای فرانکو بازالیا در اصلاح روان‌پزشکی و پیامدهای آن برای مراقبت از سلامت روان ارائه می‌دهد.

The integration of Artificial Intelligence (AI) into psychiatry is progressing rapidly, with promising yet underexplored applications in suicide prevention. While most existing studies have focused on suicide risk prediction, AI could be applied more broadly across the suicide prevention continuum. This review explores AI's potential in improving the detection of suicidal ideation (SI), enhancing clinician training, and expanding patient access to psychotherapeutic support. Studies suggest that AI models may identify SI more sensitively than clinicians by detecting subtle linguistic or semantic cues. Furthermore, AI-based virtual patients have been shown to improve clinicians' confidence and accuracy in suicide risk assessments, particularly when used alongside traditional training methods. On the patient side, CBT-inspired AI tools offer scalable, on-demand support, but most remain unregulated and clinically unvalidated. Despite their perceived empathy and availability, such tools pose ethical and clinical risks. Many patients use AI tools without professional guidance, a trend clinicians often underestimate. This disconnect calls for urgent regulatory oversight and professional engagement. Without clear clinical validation, AI-based tools may evolve outside medical frameworks, exposing vulnerable individuals to preventable harm. Psychiatry must not only adapt but also lead, ensuring that innovation is harnessed responsibly to serve patients with empathy, safety, and scientific rigor.

ادغام هوش مصنوعی (AI) در روان‌پزشکی با سرعت زیادی در حال پیشرفت است و کاربردهای امیدبخشی، اما کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌ای در پیشگیری از خودکشی دارد. در حالی که بیشتر پژوهش‌های موجود بر پیش‌بینی خطر خودکشی متمرکز بوده‌اند، هوش مصنوعی می‌تواند به طور گسترده‌تری در سراسر طیف پیشگیری از خودکشی به کار گرفته شود. این مرور، پتانسیل هوش مصنوعی را در بهبود شناسایی افکار خودکشی (SI)، ارتقای آموزش درمانگران و افزایش دسترسی بیماران به حمایت روان‌درمانی بررسی می‌کند. مطالعات نشان می‌دهند که مدل‌های هوش مصنوعی ممکن است افکار خودکشی را حساس‌تر از درمانگران با شناسایی نشانه‌های زبانی یا معنایی ظریف تشخیص دهند. افزون بر این، بیماران مجازی مبتنی بر هوش مصنوعی باعث افزایش اعتماد به نفس و دقت درمانگران در ارزیابی خطر خودکشی شده‌اند، به ویژه زمانی که در کنار روش‌های سنتی آموزش مورد استفاده قرار گیرند. از سوی دیگر، ابزارهای هوش مصنوعی الهام‌گرفته از درمان شناختی-رفتاری (CBT) برای بیماران، حمایت مقیاس‌پذیر و در دسترسی را ارائه می‌دهند، اما بیشتر آن‌ها بدون نظارت و اعتبارسنجی بالینی باقی مانده‌اند. با وجود همدلی و دسترسی ادراک‌شده این ابزارها، آن‌ها خطرات اخلاقی و بالینی ایجاد می‌کنند. بسیاری از بیماران بدون راهنمایی حرفه‌ای از ابزارهای هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، روندی که درمانگران اغلب آن را دست‌کم می‌گیرند. این گسست نیازمند نظارت فوری مقرراتی و مشارکت حرفه‌ای است. بدون اعتبارسنجی بالینی روشن، ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی ممکن است خارج از چارچوب‌های پزشکی تکامل یابند و افراد آسیب‌پذیر را در معرض آسیب‌های قابل پیشگیری قرار دهند. روان‌پزشکی باید نه تنها خود را تطبیق دهد، بلکه رهبری کند تا اطمینان حاصل شود که نوآوری به گونه‌ای مسئولانه برای خدمت به بیماران با همدلی، ایمنی و دقت علمی به کار گرفته می‌شود.

The integration of emerging biomedical research into higher education offers opportunities to develop scientific reasoning, biotechnology literacy, and innovation-oriented competencies. This study explores the potential of Challenge-Based Learning (CBL) through breast-milk-derived bioactive peptides and cancer research as an authentic context for biotechnology education. A qualitative descriptive research design is employed, involving students from biotechnology, biology, biomedical science, or related higher education programs. Data are collected through students’ written reflections, group discussions, and proposed solutions developed during structured learning activities. The data are analyzed thematically to examine three dimensions: biotechnology literacy and understanding of scientific evidence, scientific reasoning and critical thinking, and biomedical innovation and responsible problem-solving. The study positions breast-milk-derived bioactive compounds as a context for examining molecular biology, evaluating experimental and clinical evidence, and understanding the translation of scientific discoveries into potential therapeutic applications. Rather than treating emerging biomedical research as established clinical practice, the learning framework emphasizes scientific accuracy, recognition of uncertainty, and ethical responsibility. This study is expected to contribute to biotechnology education by providing insights into the use of authentic biomedical challenges to support interdisciplinary learning and responsible innovation. The findings may inform the design of educational activities that connect scientific knowledge with contemporary biomedical research without requiring specialized laboratory facilities.

ادغام پژوهش‌های نوین زیست‌پزشکی در آموزش عالی فرصت‌هایی را برای توسعه استدلال علمی، سواد زیست‌فناوری و شایستگی‌های نوآورانه فراهم می‌کند. این مطالعه پتانسیل یادگیری مبتنی بر چالش (CBL) را از طریق پپتیدهای زیست‌فعال مشتق‌شده از شیر مادر و پژوهش سرطان به عنوان بستری اصیل برای آموزش زیست‌فناوری بررسی می‌کند. طرح پژوهش توصیفی کیفی به کار گرفته شده و دانشجویان رشته‌های زیست‌فناوری، زیست‌شناسی، علوم زیست‌پزشکی یا برنامه‌های مرتبط آموزش عالی را دربر می‌گیرد. داده‌ها از طریق تأملات مکتوب دانشجویان، بحث‌های گروهی و راه‌حل‌های پیشنهادی که طی فعالیت‌های آموزشی ساختارمند توسعه یافته‌اند، گردآوری می‌شوند. داده‌ها به صورت تماتیک تحلیل می‌شوند تا سه بُعد را بررسی کنند: سواد زیست‌فناوری و درک شواهد علمی، استدلال علمی و تفکر انتقادی، و نوآوری زیست‌پزشکی و حل مسئله مسئولانه. این مطالعه ترکیبات زیست‌فعال مشتق‌شده از شیر مادر را به عنوان بستری برای بررسی زیست‌شناسی مولکولی، ارزیابی شواهد تجربی و بالینی، و درک ترجمه کشفیات علمی به کاربردهای درمانی بالقوه مطرح می‌کند. به جای تلقی پژوهش‌های نوین زیست‌پزشکی به عنوان عمل بالینی تثبیت‌شده، چارچوب یادگیری بر دقت علمی، شناسایی عدم قطعیت و مسئولیت اخلاقی تأکید دارد. انتظار می‌رود این مطالعه با ارائه بینش‌هایی درباره استفاده از چالش‌های اصیل زیست‌پزشکی برای حمایت از یادگیری میان‌رشته‌ای و نوآوری مسئولانه، به آموزش زیست‌فناوری کمک کند. یافته‌ها می‌توانند طراحی فعالیت‌های آموزشی را که دانش علمی را به پژوهش‌های معاصر زیست‌پزشکی پیوند می‌دهند، بدون نیاز به امکانات تخصصی آزمایشگاهی، اطلاع‌رسانی کنند.

Perioperative anxiety and emergence delirium are common clinical challenges in children undergoing adenotonsillectomy, which can compromise post-surgical recovery and caregiver satisfaction. This single-center, parallel-group randomized controlled trial evaluated the effects of the nurse-led Interactive Multisensory Preoperative Orientation Program on perioperative outcomes in school-aged children aged 6–12 years undergoing elective adenotonsillectomy. Ninety children at a Grade III tertiary hospital in Anhui, China, were randomly assigned (1:1) to either a control group (n = 45) receiving standard perioperative care or an intervention group (n = 45) receiving the program in addition. Explicitly designed around Kolb’s Experiential Learning Theory, our half-day intervention operationalized the four-stage experiential cycle through operating-room familiarization, interactive storybook debriefing, animated video discussion, and supervised procedural simulation with teach-back. The primary outcome was preoperative anxiety, measured via the modified Yale Preoperative Anxiety Scale–Short Form. Secondary outcomes were measured using the Induction Compliance Checklist, the Pediatric Anesthesia Emergence Delirium Scale, and the Parental Satisfaction Scale. Data were analyzed using descriptive statistics, independent t‑tests, Mann–Whitney U tests, and Chi-square or Fisher's exact tests. Children in the intervention group demonstrated significantly lower preoperative anxiety scores, significantly improved anesthesia induction compliance, and a shorter duration of emergence delirium compared to the control group. Furthermore, parental satisfaction was significantly higher in the intervention group than in the control group. The Interactive Multisensory Preoperative Orientation Program significantly reduces preoperative anxiety and emergence delirium, improves induction compliance, and enhances caregiver satisfaction. Nurses can readily integrate this theory-based program into clinical practice after further testing with different samples. Future multicenter trials should incorporate mediation analyses, cost-effectiveness evaluations, and potential moderators, such as parental anxiety, to further clarify mechanistic pathways.

اضطراب پیرامون‌جراحی و هذیان بیداری از بیهوشی از چالش‌های بالینی شایع در کودکان تحت آدنو‌تونسیلکتومی هستند که می‌توانند بهبودی پس از جراحی و رضایت مراقبان را به خطر اندازند. این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده با طرح موازی و تک‌مرکزی، تأثیرات برنامه‌ی تعاملی چندحسی آشنایی پیش‌از‌عمل به رهبری پرستار را بر پیامدهای پیرامون‌جراحی در کودکان سن مدرسه (۶ تا ۱۲ سال) که تحت آدنو‌تونسیلکتومی انتخابی قرار گرفتند، ارزیابی کرد. نود کودک در یک بیمارستان درجه سه در آنهویی، چین، به طور تصادفی (۱:۱) به گروه کنترل (n = 45) که مراقبت استاندارد پیرامون‌جراحی دریافت کردند یا گروه مداخله (n = 45) که علاوه بر آن برنامه را دریافت کردند، تخصیص یافتند. مداخله‌ی نیم‌روزه‌ی ما که به طور صریح بر اساس نظریه‌ی یادگیری تجربی Kolb طراحی شده بود، چرخه‌ی چهارمرحله‌ای تجربه را از طریق آشنایی با اتاق عمل، بازخوانی تعاملی داستان مصور، بحث ویدئوی انیمیشنی و شبیه‌سازی فرایندی تحت نظارت با بازآموزی عملیاتی کرد. پیامد اصلی، اضطراب پیش‌از‌عمل بود که با استفاده از نسخه‌ی کوتاه‌شده‌ی مقیاس اضطراب پیش‌از‌عمل Yale اصلاح‌شده سنجیده شد. پیامدهای ثانویه با استفاده از چک‌لیست تبعیت از القای بیهوشی، مقیاس هذیان بیداری از بیهوشی کودکان و مقیاس رضایت والدین اندازه‌گیری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون t مستقل، آزمون Mann–Whitney U و آزمون کای‌دو یا آزمون دقیق فیشر تحلیل شدند. کودکان گروه مداخله به طور معناداری نمرات اضطراب پیش‌از‌عمل پایین‌تری، تبعیت بهبود‌یافته از القای بیهوشی و مدت زمان کوتاه‌تر هذیان بیداری از بیهوشی نسبت به گروه کنترل نشان دادند. همچنین، رضایت والدین در گروه مداخله به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل بود. برنامه‌ی تعاملی چندحسی آشنایی پیش‌از‌عمل به طور معناداری اضطراب پیش‌از‌عمل و هذیان بیداری از بیهوشی را کاهش می‌دهد، تبعیت از القای بیهوشی را بهبود می‌بخشد و رضایت مراقبان را افزایش می‌دهد. پرستاران می‌توانند این برنامه‌ی مبتنی بر نظریه را پس از آزمون بیشتر با نمونه‌های مختلف به راحتی در عمل بالینی ادغام کنند. کارآزمایی‌های چندمرکزی آینده باید تحلیل‌های میانجی‌گری، ارزیابی‌های هزینه-اثربخشی و تعدیل‌گرهای بالقوه مانند اضطراب والدین را برای روشن‌تر شدن مسیرهای مکانیکی وارد کنند.

BACKGROUND: Poor sleep quality is a global health concern among nurses, particularly in high-intensity settings. Unpredictable workloads, extended shifts and high patient acuity compromise sleep quality, negatively affecting nurses' well-being and patient outcomes. AIM: To describe the perceived sleep quality of nurses working in high-intensity settings. STUDY DESIGN: A qualitative descriptive design was used. Purposive sampling was used to select participants who met the inclusion criteria. Data were collected through three semi-structured focus group discussions with 21 nurses working in high-intensity units of an academic hospital in Gauteng, South Africa. Thematic analysis was used to analyse data manually, and the COREQ guidelines were followed. FINDINGS: Three major themes emerged: barriers to quality sleep, consequences of poor sleep and coping mechanisms. Participants described environmental, occupational, organisational and domestic barriers to quality sleep, including community noise, long working hours, staff shortages, inadequate resources and family responsibilities. Poor sleep was associated with emotional exhaustion, impaired concentration and perceived patient safety risks. Participants reported using pharmacological and non-pharmacological strategies to manage fatigue and sleep difficulties. CONCLUSIONS: This study highlights that sleep disruption among nurses working in high-intensity settings is shaped by environmental, occupational, organisational, community and family-related factors. Poor sleep was perceived to be associated with emotional exhaustion, impaired concentration, patient safety concerns and reliance on adaptive and maladaptive coping strategies to manage fatigue and insomnia. These findings suggest that sleep disruption is a systemic issue requiring organisational and context-sensitive interventions to improve nurses' well-being and patient care outcomes. RELEVANCE TO CLINICAL PRACTICE: Improving nurses' well-being and patient safety requires interventions that address the organisational, environmental and social contributors to sleep disruption. Supportive practice environments, adequate staffing, fatigue management initiatives and psychosocial support may improve sleep quality, reduce emotional exhaustion and clinical errors and enhance nurse well-being and patient care outcomes.

زمینه: کیفیت پایین خواب یکی از نگرانی‌های جهانی سلامت در میان پرستاران، به‌ویژه در محیط‌های با شدت بالا است. حجم کار غیرقابل پیش‌بینی، شیفت‌های طولانی و شدت بالای وضعیت بیماران، کیفیت خواب را به خطر می‌اندازد و بهزیستی پرستاران و پیامدهای بیماران را به طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد. هدف: توصیف کیفیت خواب ادراک‌شده پرستاران شاغل در محیط‌های با شدت بالا. طرح مطالعه: از طرح توصیفی کیفی استفاده شد. نمونه‌گیری هدفمند برای انتخاب شرکت‌کنندگانی که معیارهای ورود را داشتند، به کار رفت. داده‌ها از طریق سه جلسه بحث گروهی نیمه‌ساختاریافته با ۲۱ پرستار شاغل در واحدهای با شدت بالای یک بیمارستان دانشگاهی در Gauteng، آفریقای جنوبی جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها به صورت دستی و با استفاده از تحلیل تماتیک انجام شد و دستورالعمل‌های COREQ رعایت گردید. یافته‌ها: سه تم اصلی استخراج شد: موانع کیفیت خواب، پیامدهای خواب ضعیف و راهبردهای مقابله‌ای. شرکت‌کنندگان موانع محیطی، شغلی، سازمانی و خانوادگی کیفیت خواب را توصیف کردند، از جمله سر و صدای محیطی، ساعات کاری طولانی، کمبود نیرو، منابع ناکافی و مسئولیت‌های خانوادگی. خواب ضعیف با فرسودگی هیجانی، اختلال در تمرکز و خطرات ادراک‌شده برای ایمنی بیمار مرتبط بود. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که برای مدیریت خستگی و مشکلات خواب، از راهبردهای دارویی و غیردارویی استفاده می‌کنند. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که اختلال خواب در میان پرستاران شاغل در محیط‌های با شدت بالا تحت تأثیر عوامل محیطی، شغلی، سازمانی، اجتماعی و خانوادگی قرار دارد. خواب ضعیف با فرسودگی هیجانی، اختلال تمرکز، نگرانی‌های ایمنی بیمار و اتکاء به راهبردهای مقابله‌ای سازگار و ناسازگار برای مدیریت خستگی و بی‌خوابی ادراک می‌شود. این یافته‌ها حاکی از آن است که اختلال خواب یک مسئله نظام‌مند است که نیازمند مداخلات سازمانی و حساس به زمینه برای ارتقاء بهزیستی پرستاران و پیامدهای مراقبت از بیمار است. اهمیت برای عمل بالینی: ارتقاء بهزیستی پرستاران و ایمنی بیمار مستلزم مداخلاتی است که به عوامل سازمانی، محیطی و اجتماعی مؤثر بر اختلال خواب می‌پردازد. محیط‌های کاری حمایتی، تأمین نیروی انسانی کافی، ابتکارات مدیریت خستگی و حمایت روانی-اجتماعی می‌تواند کیفیت خواب را بهبود بخشد، فرسودگی هیجانی و خطاهای بالینی را کاهش دهد و بهزیستی پرستار و پیامدهای مراقبت از بیمار را ارتقاء بخشد.

Introduction An unhealthy diet is a major modifiable risk factor for non-communicable diseases. Higher levels of food literacy facilitate the adoption of healthy dietary behaviours; therefore, the development and validation of assessment tools are crucial for public health and clinical practice. However, existing assessment tools are fragmented, and there is a lack of systematic analysis regarding dimensional evolution, cross-cultural adaptation, and practical implementation pathways. Materials and methods This scoping review employed the Arksey and O’Malley framework along with PRISMA-ScR guidelines. Seven databases (PubMed, Web of Science, Embase, Wanfang, SinoMed, CNKI, and VIP) were searched for studies published between January 1, 2015, and November 16, 2025. Using descriptive content analysis, we synthesized evidence regarding how these tools have evolved, how they are adapted across cultures, and how they may be applied in practice. Result A total of 28 studies involving 21 assessment tools were included; 13 were newly developed tools, and eight were culturally adapted or validated tools. The analysis identified three major findings: (1) Food literacy assessment tools commonly incorporated four core domains: skills, knowledge, behaviours, and attitudes, with some instruments extending beyond individual competencies toward broader social, environmental, and food-system-related dimensions; (2) Cultural adaptation strategies were descriptively summarized into three categories: language and semantic adaptation, structural and measurement adaptation, and conceptual and value embedding, while deeper integration of culturally embedded meanings remained limited; (3) Most tools had limited evidence regarding implementation in real-world community or clinical settings, particularly concerning the linkage between assessment results and subsequent interventions or nursing practice. Conclusion Food literacy assessment tools have continued to expand in dimensional scope and cultural adaptation approaches. However, many tools remain focused on measuring static individual competencies and provide limited insight into how food-related capabilities are applied within real-life contexts. Future research should prioritize contextualized assessment approaches, implementation studies in community and clinical settings, and evaluation of the relationships between assessment results and health outcomes. Strengthening collaboration among nurses and other healthcare professionals may facilitate the translation of food literacy assessment into individualized and context-sensitive interventions. Systematic review registration OSF, registration DOI: 10.17605/OSF.IO/3T6M5

مقدمه: رژیم غذایی ناسالم یکی از عوامل خطر قابل تعدیل عمده برای بیماری‌های غیرواگیر است. سطوح بالاتر سواد غذایی، اتخاذ رفتارهای غذایی سالم را تسهیل می‌کند؛ بنابراین، توسعه و اعتبارسنجی ابزارهای ارزیابی برای سلامت عمومی و عمل بالینی حیاتی است. با این حال، ابزارهای ارزیابی موجود پراکنده بوده و تحلیل نظام‌مندی در خصوص تحول ابعادی، انطباق بین‌فرهنگی و مسیرهای اجرای عملی وجود ندارد. مواد و روش‌ها: این مرور محدوده‌ای با استفاده از چارچوب Arksey و O’Malley و همچنین دستورالعمل‌های PRISMA-ScR انجام شد. هفت پایگاه داده (PubMed، Web of Science، Embase، Wanfang، SinoMed، CNKI و VIP) برای مطالعات منتشرشده بین ۱ ژانویه ۲۰۱۵ تا ۱۶ نوامبر ۲۰۲۵ جست‌وجو شدند. با استفاده از تحلیل محتوای توصیفی، شواهد مربوط به نحوه تحول این ابزارها، نحوه انطباق آن‌ها در فرهنگ‌های مختلف و نحوه کاربرد آن‌ها در عمل، ترکیب شد. یافته‌ها: در مجموع ۲۸ مطالعه شامل ۲۱ ابزار ارزیابی وارد شدند؛ ۱۳ ابزار جدید توسعه یافته و هشت ابزار انطباق‌یافته یا اعتبارسنجی‌شده فرهنگی بودند. تحلیل سه یافته اصلی را شناسایی کرد: (۱) ابزارهای ارزیابی سواد غذایی معمولاً چهار حوزه اصلی شامل مهارت‌ها، دانش، رفتارها و نگرش‌ها را دربر می‌گیرند و برخی ابزارها فراتر از شایستگی‌های فردی به ابعاد گسترده‌تر اجتماعی، محیطی و مرتبط با نظام غذایی گسترش یافته‌اند؛ (۲) راهبردهای انطباق فرهنگی به طور توصیفی در سه دسته خلاصه شدند: انطباق زبانی و معنایی، انطباق ساختاری و سنجشی، و تعبیه مفهومی و ارزشی، در حالی که ادغام عمیق‌تر معانی فرهنگی همچنان محدود باقی مانده است؛ (۳) اکثر ابزارها شواهد محدودی در خصوص اجرای عملی در محیط‌های واقعی جامعه یا بالینی داشتند، به ویژه در ارتباط با پیوند نتایج ارزیابی با مداخلات بعدی یا عمل پرستاری. نتیجه‌گیری: ابزارهای ارزیابی سواد غذایی به گسترش دامنه ابعادی و رویکردهای انطباق فرهنگی ادامه داده‌اند. با این حال، بسیاری از ابزارها همچنان بر سنجش شایستگی‌های فردی ایستا متمرکز بوده و بینش محدودی در خصوص نحوه به‌کارگیری قابلیت‌های مرتبط با غذا در زمینه‌های واقعی ارائه می‌دهند. پژوهش‌های آتی باید رویکردهای ارزیابی زمینه‌مند، مطالعات اجرا در محیط‌های جامعه و بالینی و ارزیابی روابط بین نتایج ارزیابی و پیامدهای سلامت را در اولویت قرار دهند. تقویت همکاری میان پرستاران و سایر متخصصان سلامت می‌تواند ترجمه ارزیابی سواد غذایی به مداخلات فردمحور و حساس به زمینه را تسهیل کند. ثبت مرور نظام‌مند: OSF، شناسه ثبت: 10.17605/OSF.IO/3T6M5

BACKGROUND: Risk assessment and management are key elements of clinical practice in mental health. Existing literature on risk assessment in mental health has focused more on the predictive validity of tools and less on the clinical utility of tools in daily practice. AIMS: To explore risk assessment and management processes, and how clinicians use risk tools in daily practice, across a single health board. METHOD: This was a large mixed-methods study in a health authority responsible for the care of 1.3 million people covering a wide range of settings. Data collection involved multiple approaches including staff surveys, focus groups, non-participant observations of team meetings, case-file audits and reviews of incident reports. RESULTS: Although risk was routinely discussed in team meetings, the risk tool was rarely used to inform decision-making. Barriers to meaningful use of the tool included time constraints, lack of training and perceived lack of relevance. Both staff and carers reported limited involvement of patients and families in risk assessment processes. Case-file audits showed high completion rates of the risk tool but little evidence that it influenced decision-making. CONCLUSIONS: This study demonstrates a significant challenge for services, with clinical teams discussing risk but not using the mandated formulation-based risk tool to do so. This is set against the need for health authorities to demonstrate consistent standards in risk management across specialties and settings and to have a format that makes risk management plans easily available to clinicians unfamiliar with the patient. Further research is required to develop a method of recording risk mitigation strategies that is collaborative and can be easily completed in a clinical setting.

زمینه: ارزیابی و مدیریت خطر از عناصر کلیدی عمل بالینی در سلامت روان هستند. ادبیات موجود درباره ارزیابی خطر در سلامت روان بیشتر بر روایی پیش‌بینی ابزارها تمرکز داشته و کمتر به سودمندی بالینی ابزارها در عمل روزمره پرداخته است. هدف: بررسی فرایندهای ارزیابی و مدیریت خطر و نحوه استفاده بالین‌گران از ابزارهای خطر در عمل روزمره در سطح یک هیئت بهداشت. روش: این پژوهش یک مطالعه بزرگ با روش‌های ترکیبی در یک مرجع بهداشتی مسئول مراقبت از ۱٫۳ میلیون نفر در طیف وسیعی از محیط‌ها بود. گردآوری داده‌ها با استفاده از رویکردهای متعدد از جمله پرسش‌نامه کارکنان، گروه‌های متمرکز، مشاهده غیرمشارکتی جلسات تیمی، ممیزی پرونده‌ها و مرور گزارش‌های رویداد انجام شد. یافته‌ها: اگرچه خطر به طور معمول در جلسات تیمی مورد بحث قرار می‌گرفت، اما ابزار خطر به ندرت برای اطلاع‌رسانی تصمیم‌گیری مورد استفاده قرار می‌گرفت. موانع استفاده معنادار از ابزار شامل محدودیت زمانی، کمبود آموزش و برداشت از عدم ارتباط بود. هم کارکنان و هم مراقبان گزارش دادند که مشارکت بیماران و خانواده‌ها در فرایندهای ارزیابی خطر محدود است. ممیزی پرونده‌ها نشان داد که نرخ تکمیل ابزار خطر بالا است اما شواهد اندکی وجود دارد که این ابزار بر تصمیم‌گیری تأثیر گذاشته باشد. نتیجه‌گیری: این مطالعه چالش قابل توجهی را برای خدمات نشان می‌دهد، به طوری که تیم‌های بالینی درباره خطر بحث می‌کنند اما از ابزار خطر مبتنی بر فرمول‌بندی که الزامی است، استفاده نمی‌کنند. این در حالی است که مراجع بهداشتی نیاز دارند استانداردهای ثابتی در مدیریت خطر در تخصص‌ها و محیط‌های مختلف نشان دهند و قالبی داشته باشند که برنامه‌های مدیریت خطر را برای بالین‌گران ناآشنا با بیمار به آسانی در دسترس قرار دهد. پژوهش‌های بیشتری برای توسعه روشی جهت ثبت راهبردهای کاهش خطر که مشارکتی بوده و بتوان آن را به راحتی در محیط بالینی تکمیل کرد، مورد نیاز است.

Background and Objective Sleep disorders are common and frequently under-recognized in clinical practice. Existing screening instruments are often disorder-specific or require lengthy assessments. This study aimed to develop and validate the Seoul Sleep Questionnaire (SSQ), a brief screening instrument for common sleep disorders.Methods We retrospectively reviewed data from 1,726 adults who underwent polysomnography at a tertiary sleep clinic between November 2018 and February 2020. Participants completed the SSQ and established sleep questionnaires. Item reduction, exploratory factor analysis (EFA), reliability testing, validity analyses, and receiver operating characteristic (ROC) analyses were performed. To address diagnostic imbalance, sensitivity analyses were conducted using a diagnosis-balanced subsample.Results Item reduction yielded a final 7-item questionnaire. EFA supported a three-factor structure representing obstructive sleep apnea (OSA), insomnia, and parasomnia domains, with good model fit (comparative fit index=0.999, Tucker–Lewis index=0.997, root mean square error of approximation=0.013). Internal consistency was acceptable (McDonald’s ω=0.83). SSQ scores showed significant correlations with subjective and polysomnography-derived sleep measures. The OSA subscale was associated with apnea-hypopnea index (r=0.429, p<0.01), while the insomnia subscale correlated with sleep onset latency and wake after sleep onset. ROC analyses demonstrated acceptable diagnostic performance for OSA (area under the curve [AUC]=0.787) and insomnia (AUC=0.741), and high discriminative ability for parasomnia (AUC=0.919). Comparable results were observed in the diagnosis-balanced subsample.Conclusions The SSQ demonstrated acceptable psychometric properties and diagnostic performance as a brief screening questionnaire in an OSA-dominant tertiary sleep clinic population. Further validation in primary care, community-based, and independent external populations is warranted before broader implementation.

زمینه و هدف: اختلالات خواب شایع بوده و اغلب در عمل بالینی کمتر شناسایی می‌شوند. ابزارهای غربالگری موجود معمولاً ویژه یک اختلال خاص هستند یا به ارزیابی‌های طولانی نیاز دارند. هدف این مطالعه، تدوین و اعتبارسنجی پرسشنامه خواب سئول (SSQ) به عنوان یک ابزار غربالگری کوتاه برای اختلالات شایع خواب بود. روش‌ها: داده‌های ۱۷۲۶ بزرگسال که بین نوامبر ۲۰۱۸ تا فوریه ۲۰۲۰ در یک درمانگاه تخصصی خواب تحت پلی‌سومنوگرافی قرار گرفتند، به صورت گذشته‌نگر مرور شد. شرکت‌کنندگان SSQ و پرسشنامه‌های معتبر خواب را تکمیل کردند. کاهش گویه‌ها، تحلیل عاملی اکتشافی (EFA)، آزمون پایایی، تحلیل‌های روایی و تحلیل‌های منحنی مشخصه عملکرد گیرنده (ROC) انجام شد. برای رفع عدم توازن تشخیصی، تحلیل حساسیت با استفاده از زیرنمونه‌ای با توازن تشخیصی صورت گرفت. نتایج: کاهش گویه‌ها به پرسشنامه نهایی ۷ گویه‌ای منجر شد. EFA ساختار سه‌عاملی شامل حوزه‌های آپنه انسدادی خواب (OSA)، بی‌خوابی و پاراسومنیا را با برازش مناسب مدل (شاخص برازش تطبیقی=۰.۹۹۹، شاخص تاکر-لوییس=۰.۹۹۷، ریشه میانگین مربعات خطای تقریب=۰.۰۱۳) تأیید کرد. انسجام درونی قابل قبول بود (ω مک‌دونالد=۰.۸۳). نمرات SSQ با شاخص‌های خواب ذهنی و مبتنی بر پلی‌سومنوگرافی همبستگی معنادار داشتند. زیرمقیاس OSA با شاخص آپنه-هیپوپنه (r=۰.۴۲۹، p<۰.۰۱) و زیرمقیاس بی‌خوابی با تأخیر شروع خواب و بیداری پس از شروع خواب همبستگی نشان داد. تحلیل‌های ROC عملکرد تشخیصی قابل قبول برای OSA (سطح زیر منحنی [AUC]=۰.۷۸۷) و بی‌خوابی (AUC=۰.۷۴۱) و توان تمایز بالا برای پاراسومنیا (AUC=۰.۹۱۹) را نشان داد. نتایج مشابهی در زیرنمونه با توازن تشخیصی مشاهده شد. نتیجه‌گیری: SSQ ویژگی‌های روان‌سنجی و عملکرد تشخیصی قابل قبولی به عنوان یک پرسشنامه غربالگری کوتاه در جمعیت درمانگاه تخصصی خواب با غلبه OSA نشان داد. اعتبارسنجی بیشتر در مراقبت‌های اولیه، جمعیت‌های مبتنی بر جامعه و نمونه‌های مستقل خارجی پیش از اجرای گسترده‌تر توصیه می‌شود.

This scoping review mapped the current landscape of digital twin applications in health professions education and identified gaps in the evidence. The review followed Joanna Briggs Institute methodology and PRISMA-ScR reporting guidelines. Six bibliographic databases (MEDLINE via PubMed, Embase, Scopus, Web of Science, CINAHL, and IEEE Xplore) were searched from inception to March 10, 2026, supplemented by a register search (ClinicalTrials.gov) and a search of Google Scholar as an additional source. Studies describing the development, implementation, or evaluation of digital twins in health professions education were included. Data were extracted using a standardized charting form, and methodological quality was assessed with appropriate JBI critical appraisal tools. Findings were subsequently reviewed in a one-round modified Delphi consultation with stakeholders. Seventeen studies published between 2022 and 2025 met the inclusion criteria. Because three publications report the same critical care platform, these 17 reports describe 15 distinct systems. Digital twins were applied at patient-, organ-, device-, and environment- or institutional-levels across surgery, critical care, anatomy, radiology, and dentistry. Each included system was verified against three defining characteristics of digital twins: personalization, a counterpart-derived data pathway, and generative or predictive capability. Four studies satisfied all three, eight satisfied two, four satisfied one, and one proposed all three without implementing any; only a single study reported continuous closed-loop bidirectional synchronization between a physical and a virtual counterpart. Most studies were technical reports or proof-of-concept demonstrations, and no controlled educational trials were identified. Evaluations focused primarily on learner perceptions and satisfaction, whereas only one study reported quantitative learning outcomes. No study assessed behavioral transfer to clinical practice or patient-level outcomes. Digital twin technology in health professions education is, therefore, best characterized as an active area of technical development that remains educationally unvalidated. The principal contribution of this review is a structured map of what has been built, how it has been verified against the digital twin construct, and precisely where educational evidence is absent. Future research should emphasize theory-informed development, rigorous experimental designs, and validated educational outcomes to determine the educational value of these approaches.

این مرور دامنه‌ای، چشم‌انداز فعلی کاربردهای دوقلوی دیجیتال در آموزش حرفه‌های سلامت را ترسیم کرده و شکاف‌های موجود در شواهد را شناسایی می‌کند. این مرور بر اساس روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و دستورالعمل‌های گزارش‌دهی PRISMA-ScR انجام شده است. شش پایگاه داده کتابشناختی (MEDLINE از طریق PubMed، Embase، Scopus، Web of Science، CINAHL و IEEE Xplore) از ابتدا تا ۱۰ مارس ۲۰۲۶ جستجو شدند و این جستجو با بررسی یک رجیستر (ClinicalTrials.gov) و جستجوی Google Scholar به عنوان منبع تکمیلی همراه بود. مطالعاتی که به توصیف توسعه، اجرا یا ارزیابی دوقلوهای دیجیتال در آموزش حرفه‌های سلامت پرداخته بودند، وارد مرور شدند. داده‌ها با استفاده از یک فرم استاندارد استخراج داده گردآوری شد و کیفیت روش‌شناختی با ابزارهای ارزیابی انتقادی JBI مناسب ارزیابی گردید. یافته‌ها سپس در یک مشاوره دلفی اصلاح‌شده تک‌مرحله‌ای با ذینفعان مرور شدند. هفده مطالعه منتشرشده بین سال‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ معیارهای ورود را داشتند. از آنجا که سه مقاله یک پلتفرم مراقبت ویژه مشابه را گزارش می‌کنند، این ۱۷ گزارش در مجموع ۱۵ سامانه متمایز را توصیف می‌کنند. دوقلوهای دیجیتال در سطوح بیمار، اندام، دستگاه و محیط یا نهاد در حوزه‌های جراحی، مراقبت ویژه، آناتومی، رادیولوژی و دندان‌پزشکی به کار رفته‌اند. هر سامانه واردشده بر اساس سه ویژگی تعریف‌کننده دوقلوی دیجیتال (شخصی‌سازی، مسیر داده مبتنی بر همتای فیزیکی، و قابلیت مولد یا پیش‌بینی‌کننده) مورد راستی‌آزمایی قرار گرفت. چهار مطالعه هر سه ویژگی را داشتند، هشت مطالعه دو ویژگی، چهار مطالعه یک ویژگی و یک مطالعه هر سه ویژگی را پیشنهاد داده اما هیچ‌یک را اجرا نکرده بود؛ تنها یک مطالعه همگام‌سازی بسته و دوطرفه پیوسته بین همتای فیزیکی و مجازی را گزارش کرده است. بیشتر مطالعات گزارش‌های فنی یا نمایش‌های اثبات مفهوم بودند و هیچ کارآزمایی آموزشی کنترل‌شده‌ای شناسایی نشد. ارزیابی‌ها عمدتاً بر ادراک و رضایت یادگیرندگان متمرکز بود و تنها یک مطالعه پیامدهای کمی یادگیری را گزارش کرد. هیچ مطالعه‌ای انتقال رفتاری به عمل بالینی یا پیامدهای سطح بیمار را ارزیابی نکرده است. بنابراین، فناوری دوقلوی دیجیتال در آموزش حرفه‌های سلامت را می‌توان عمدتاً به عنوان حوزه‌ای فعال در توسعه فنی که هنوز از نظر آموزشی اعتبارسنجی نشده است، توصیف کرد. مهم‌ترین دستاورد این مرور، ارائه نقشه‌ای ساختاریافته از آنچه ساخته شده، نحوه راستی‌آزمایی آن بر اساس ساختار دوقلوی دیجیتال و دقیقاً محل فقدان شواهد آموزشی است. پژوهش‌های آینده باید بر توسعه مبتنی بر نظریه، طرح‌های آزمایشی دقیق و پیامدهای آموزشی اعتبارسنجی‌شده برای تعیین ارزش آموزشی این رویکردها تأکید کنند.

With the increasing use of psychedelics in both clinical and non-clinical contexts, there is growing potential for harm arising from challenging experiences and post-psychedelic difficulties. This qualitative review aimed to explore psychedelic users’ experiences of acute and post-psychedelic challenges in non-clinical contexts, to identify practice considerations for safer and more effective client work supporting the evolving role of counselling psychologists and practitioners in related fields. A comprehensive search across EBSCO databases and Google Scholar identified seven studies (n = 721) published between 2021 and 2025. Data extraction, quality appraisal, and meta-aggregative synthesis were conducted in accordance with JBI methodology. Four synthesised findings were identified: (1) complex experiences of distress; (2) diverse and individualised coping strategies; (3) external support and challenges; and (4) internal adjustment and ambiguous outcomes. Findings indicate that experiences are varied, complex, and paradoxical; this highlights the value of pluralistic harm-reduction approaches that acknowledge diversity of experience to ensure safer and more effective outcomes for those navigating post-psychedelic difficulties.

با افزایش استفاده از روان‌گردان‌ها در زمینه‌های بالینی و غیر‌بالینی، پتانسیل آسیب ناشی از تجارب چالش‌برانگیز و دشواری‌های پس از مصرف روان‌گردان‌ها رو به افزایش است. این مرور کیفی با هدف بررسی تجارب کاربران روان‌گردان‌ها از چالش‌های حاد و پس از مصرف در زمینه‌های غیر‌بالینی انجام شد تا ملاحظات عملی برای کار ایمن‌تر و مؤثرتر با مراجعان را شناسایی کند و نقش در حال تحول روان‌شناسان مشاوره و سایر متخصصان مرتبط را مورد حمایت قرار دهد. جستجوی جامع در پایگاه‌های داده EBSCO و Google Scholar منجر به شناسایی هفت مطالعه (n = 721) منتشرشده بین سال‌های 2021 تا 2025 شد. استخراج داده‌ها، ارزیابی کیفیت و ترکیب فرابرآوردی مطابق با روش‌شناسی JBI انجام گرفت. چهار یافته ترکیبی شناسایی شد: (1) تجارب پیچیده از پریشانی؛ (2) راهبردهای مقابله‌ای متنوع و فردی؛ (3) حمایت و چالش‌های بیرونی؛ و (4) سازگاری درونی و پیامدهای مبهم. یافته‌ها نشان می‌دهد که تجارب متنوع، پیچیده و متناقض هستند؛ این امر بر ارزش رویکردهای کاهشی آسیب کثرت‌گرا که به تنوع تجارب اذعان دارند برای تضمین پیامدهای ایمن‌تر و مؤثرتر برای افرادی که با دشواری‌های پس از مصرف روان‌گردان‌ها مواجه‌اند، تأکید می‌کند.

Posterior fossa syndrome (PFS) is a common complication following surgical resection of paediatric posterior fossa tumours, characterised by mutism, ataxia, emotional disturbance, and cognitive impairment. Despite significant rehabilitation needs, there is limited evidence regarding effective therapeutic approaches, including the role of music therapy. Music therapy is uniquely positioned to address the multidimensional needs of children with PFS, yet the low incidence and clinical heterogeneity of the syndrome preclude traditional empirical research designs. International consensus guidelines are therefore needed to consolidate clinical knowledge and support consistent, high-quality practice. This protocol describes a two-phase study to develop international consensus guidelines for music therapy practice with children with PFS. Phase 1 involves a pre-Delphi consultation with three regional Advisory Panels (North America, Europe, Australia), each comprising family representatives, music therapists, allied health professionals, and medical practitioners. These panels will identify clinical priorities, family concerns, and interdisciplinary outcomes to inform the development of the survey instrument. Phase 2 uses an international Delphi process with a minimum of 30 experienced paediatric music therapists, proceeding through three to five iterative rounds of item generation, rating, and refinement. Consensus is defined a priori as ≥80% agreement. Quantitative analysis will be conducted in R; qualitative data will be analysed thematically. The study will be conducted and reported in line with DELPHISTAR recommendations. The resulting consensus guidelines will support developmentally responsive, family-centred music therapy assessment and intervention for children with PFS, while identifying priority areas for future research in paediatric neuro-oncology and neurorehabilitation.

سندرم حفره خلفی (PFS) یکی از عوارض شایع پس از برداشت جراحی تومورهای حفره خلفی در کودکان است که با لالی، آتاکسی، اختلالات هیجانی و نقص شناختی مشخص می‌شود. با وجود نیازهای قابل توجه توان‌بخشی، شواهد محدودی در مورد رویکردهای درمانی مؤثر، از جمله نقش موسیقی‌درمانی وجود دارد. موسیقی‌درمانی به طور منحصر به فردی قادر است به نیازهای چندبعدی کودکان مبتلا به PFS پاسخ دهد، اما شیوع پایین و ناهمگونی بالینی این سندرم، طراحی پژوهش‌های تجربی سنتی را دشوار می‌سازد. بنابراین، تدوین راهنمای اجماع بین‌المللی برای تجمیع دانش بالینی و حمایت از اجرای یکنواخت و با کیفیت بالا ضروری است. این پروتکل، یک مطالعه دو مرحله‌ای را برای تدوین راهنمای اجماع بین‌المللی در زمینه موسیقی‌درمانی برای کودکان مبتلا به PFS توصیف می‌کند. مرحله اول شامل مشاوره پیش‌دلفی با سه پانل مشورتی منطقه‌ای (آمریکای شمالی، اروپا، استرالیا) است که هر یک متشکل از نمایندگان خانواده، موسیقی‌درمانگران، متخصصان سلامت وابسته و پزشکان می‌باشند. این پانل‌ها اولویت‌های بالینی، نگرانی‌های خانواده و پیامدهای بین‌رشته‌ای را برای تدوین ابزار پرسشنامه شناسایی خواهند کرد. مرحله دوم از فرایند دلفی بین‌المللی با حداقل ۳۰ موسیقی‌درمانگر کودکان با تجربه استفاده می‌کند که طی سه تا پنج دور تکراری تولید، ارزیابی و اصلاح موارد انجام می‌شود. اجماع به صورت پیشینی به عنوان توافق ≥۸۰٪ تعریف شده است. تحلیل کمی با نرم‌افزار R انجام خواهد شد؛ داده‌های کیفی به صورت تماتیک تحلیل می‌شوند. این مطالعه مطابق با توصیه‌های DELPHISTAR اجرا و گزارش خواهد شد. راهنمای اجماع حاصل، از ارزیابی و مداخله موسیقی‌درمانی پاسخگو به رشد و خانواده‌محور برای کودکان مبتلا به PFS حمایت خواهد کرد و در عین حال حوزه‌های اولویت‌دار پژوهش آینده در نوروآنکولوژی و نوروتوان‌بخشی کودکان را شناسایی می‌کند.

BACKGROUND: Digital handwriting distinguishes PD patients from healthy controls but is rarely assessed quantitatively. OBJECTIVES: To evaluate digital handwriting as an objective tool to assess motor impairment, dopaminergic response, and progression in PD. METHODS: Participants (Healthy Controls, n = 52; De Novo PD Patients assessed at baseline and after 7 weeks, n = 50; PD Patients in OFF-ON states following inhaled levodopa, n = 26; PD Progression Patients, n = 60) wrote a standard sentence on a digitizing tablet. RESULTS: De Novo PD Patients showed reduced handwriting speed and increased in-air time. Acute dopaminergic stimulation in OFF-ON states was associated with shorter in-surface and in-air time. Longer disease duration was associated with increased variability in speed and acceleration. Higher MDS-UPDRS Part III scores were associated with lower speed and acceleration. CONCLUSIONS: Digital handwriting is an objective digital biomarker for quantifying PD dysgraphia and its response to dopaminergic treatment.

زمینه: دست‌نویسی دیجیتال بیماران مبتلا به پارکینسون (PD) را از افراد سالم متمایز می‌کند، اما به‌ندرت به‌صورت کمی ارزیابی می‌شود. اهداف: ارزیابی دست‌نویسی دیجیتال به‌عنوان ابزاری عینی برای سنجش نقص حرکتی، پاسخ دوپامینرژیک و پیشرفت بیماری در PD. روش‌ها: شرکت‌کنندگان (گروه کنترل سالم، n = ۵۲؛ بیماران De Novo PD ارزیابی‌شده در ابتدا و پس از ۷ هفته، n = ۵۰؛ بیماران PD در وضعیت‌های OFF-ON پس از مصرف لوودوپای استنشاقی، n = ۲۶؛ بیماران PD با پیشرفت بیماری، n = ۶۰) یک جمله استاندارد را روی تبلت دیجیتال نوشتند. نتایج: بیماران De Novo PD کاهش سرعت دست‌نویسی و افزایش زمان در هوا را نشان دادند. تحریک حاد دوپامینرژیک در وضعیت‌های OFF-ON با کاهش زمان روی سطح و زمان در هوا همراه بود. مدت زمان طولانی‌تر بیماری با افزایش واریانس سرعت و شتاب همراه بود. نمرات بالاتر MDS-UPDRS بخش III با سرعت و شتاب پایین‌تر ارتباط داشت. نتیجه‌گیری: دست‌نویسی دیجیتال یک زیست‌نشانگر دیجیتال عینی برای کمی‌سازی دیس‌گرافیای PD و پاسخ آن به درمان دوپامینرژیک است.

INTRODUCTION: This study investigated the perceptions and preferences of medical students at Abubakar Tafawa Balewa University (ATBU) regarding various teaching methods, including lectures, problem-based learning (PBL), team-based learning (TBL), practical demonstrations, and digital learning tools. METHODS: A cross-sectional survey of 171 medical students was conducted, using a semi-structured questionnaire. Students were selected using stratified random sampling techniques. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics (frequencies, percentages) and inferential statistics (Chi-square test) and qualitative data were analysed using thematic content analysis. The thematic content analysis was based on 171 responses. RESULTS: Practical demonstrations (32.2%) and small group activities (24.0%) were the preferred teaching methods. Key challenges identified include difficulty retaining information (48.0%) and inadequate preparation for clinical practice (15.8%). The students demanded practical, clinically relevant learning, and lecturers who are well-grounded in their subjects and had good teaching skills. Specifically, they preferred lecturers who are medical consultants and could also mentor them. CONCLUSION: The teaching curriculum in the school should incorporate more clinically relevant, practical demonstrations with adequate clinical exposure, more group-based learning, and improved digital infrastructure. Retention techniques should be routinely taught to improve learning retention. Finally, more doctors should be employed for training and mentoring the students. Lecturers should be trained in positive teaching and mentoring skills and to avoid student intimidation.

مقدمه: این مطالعه به بررسی ادراکات و ترجیحات دانشجویان پزشکی دانشگاه Abubakar Tafawa Balewa (ATBU) در خصوص روش‌های مختلف تدریس از جمله سخنرانی، یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL)، یادگیری مبتنی بر تیم (TBL)، نمایش‌های عملی و ابزارهای یادگیری دیجیتال پرداخت. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی بر روی ۱۷۱ دانشجوی پزشکی با استفاده از پرسشنامه نیمه‌ساختاریافته انجام شد. دانشجویان با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌بندی‌شده انتخاب شدند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی (فراوانی‌ها، درصدها) و آمار استنباطی (آزمون کای دو) تحلیل شد و داده‌های کیفی با استفاده از تحلیل محتوای تماتیک مورد بررسی قرار گرفت. تحلیل محتوای تماتیک بر اساس ۱۷۱ پاسخ انجام شد. یافته‌ها: نمایش‌های عملی (۳۲٫۲٪) و فعالیت‌های گروهی کوچک (۲۴٫۰٪) به عنوان روش‌های تدریس ترجیحی شناخته شدند. چالش‌های کلیدی شناسایی‌شده شامل دشواری در حفظ اطلاعات (۴۸٫۰٪) و آمادگی ناکافی برای عمل بالینی (۱۵٫۸٪) بود. دانشجویان خواستار یادگیری عملی و مرتبط با بالین و اساتیدی بودند که در حوزه خود تسلط کافی داشته و مهارت‌های تدریس خوبی داشته باشند. به طور خاص، آن‌ها اساتیدی را ترجیح می‌دادند که پزشک متخصص بوده و بتوانند نقش راهنما را نیز ایفا کنند. نتیجه‌گیری: برنامه درسی تدریس در این دانشکده باید شامل نمایش‌های عملی بیشتر با ارتباط بالینی کافی، یادگیری مبتنی بر گروه بیشتر و بهبود زیرساخت دیجیتال باشد. تکنیک‌های حفظ مطالب باید به طور منظم آموزش داده شود تا یادگیری پایدار بهبود یابد. در نهایت، پزشکان بیشتری باید برای آموزش و راهنمایی دانشجویان استخدام شوند. اساتید باید در مهارت‌های تدریس مثبت و راهنمایی آموزش ببینند و از ایجاد ترس در دانشجویان خودداری کنند.

This paper presents a model to guide speech-language pathologists (SLPs) to effectively respond to social determinants of health and protective factors that shape early communication development for Australian children. Aligned with contemporary early years policy frameworks, we discuss the SLP’s role in strategically strengthening the protective factors that enable language development across three ecological levels: child and family, community, and systems and society. By embracing this scope of practice, SLPs move beyond traditional service boundaries to partner with families, mobilise community resources, and advocate for systemic change that addresses health inequities. Developed with input from practicing SLPs working across diverse contexts, this work demonstrates both the necessity and feasibility of place-based innovation in speech-language pathology. It serves as a practical resource and catalyst for ongoing professional dialogue, inviting SLPs to consider how they can create meaningful, equitable impact on early communication development by addressing the social determinants that matter most.

این مقاله مدلی را ارائه می‌دهد که به آسیب‌شناسان گفتار و زبان (SLPs) کمک می‌کند تا به‌طور مؤثر به تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت و عوامل محافظتی که رشد اولیه ارتباطات کودکان استرالیایی را شکل می‌دهند، پاسخ دهند. در راستای چارچوب‌های سیاستی معاصر سال‌های اولیه، نقش آسیب‌شناس گفتار و زبان در تقویت راهبردی عوامل محافظتی که رشد زبان را در سه سطح بوم‌شناختی کودک و خانواده، جامعه و نظام‌ها و جامعه امکان‌پذیر می‌سازد، مورد بحث قرار می‌گیرد. با پذیرش این دامنه عملکرد، آسیب‌شناسان گفتار و زبان فراتر از مرزهای سنتی خدمات حرکت می‌کنند تا با خانواده‌ها همکاری کنند، منابع جامعه را بسیج نمایند و برای تغییرات نظام‌مند که به نابرابری‌های سلامت می‌پردازد، حمایت کنند. این مدل با مشارکت آسیب‌شناسان گفتار و زبان شاغل در زمینه‌های متنوع تدوین شده است و هم ضرورت و هم امکان‌پذیری نوآوری مبتنی بر مکان در آسیب‌شناسی گفتار و زبان را نشان می‌دهد. این مقاله به عنوان منبعی عملی و محرکی برای گفت‌وگوی حرفه‌ای مستمر عمل می‌کند و آسیب‌شناسان گفتار و زبان را دعوت می‌کند تا بیندیشند چگونه می‌توانند با پرداختن به تعیین‌کننده‌های اجتماعی مهم، تأثیری معنادار و عادلانه بر رشد اولیه ارتباطات ایجاد کنند.