Preparing for the Civil Services Examination is long, costly, and uncertain, yet little research has listened to aspirants in India's Tier 2 cities. This descriptive survey asked 523 aspirants enrolled in coaching in Thiruvananthapuram, Kerala, about their stress, coping, attitudes to professional mental-health support, and the support their institutions offer. More than half (55.8%) called the past month very or extremely stressful, and financial strain, family expectations, and fear of judgement were prominent. Aspirants coped through peers, breaks, and planning, yet 84.3% felt they had not found a strategy that worked. Most (90.6%) thought professional help reasonable, but only 23.9% had used it, mainly held back by fear of peer judgement, cost, and confidentiality worries. Most (84.1%) rated stress-related support from their institutions as inadequate or absent. The findings are descriptive, not causal, and suggest support should change the conditions of preparation as well as strengthen individual coping.
Despite growing concerns about mental health difficulties among children and youth, limited empirical evidence exists on the extent to which adverse childhood experiences and resilience predict mental health difficulties among school-going children and youth in rural communities. This research explored the prevalence and psychosocial predictors of mental health difficulties among children and youth. The study adopted a correlational and descriptive research design. Respondents consisted of 837 children and youth, who were selected from Johannesburg West Education District. They were assessed using the Strengths and Difficulties Questionnaire (SDQ), the Adverse Childhood Experiences Questionnaire (ACE-Q), and the Child and Youth Resilience Measure (CYRM) as data-collection instruments. Frequencies and percentages, regression analysis, and moderation analysis were conducted using Hayes' PROCESS Macro. Findings revealed that about 44.4%, 18.3%, and 37.3% of the participants were within the normal, borderline, and abnormal ranges of mental health well-being, respectively. Adverse childhood experiences (ACEs) significantly predicted mental health difficulties (β = .238, t = 7.071, p < .001), contributing about 5.6% of the variation in mental health difficulties among youth and children. Resilience is also a significant predictor (β = −.121, t = −3.524, p < .001), accounting for about 1.5% of the variation in mental health problems; higher resilience was associated with lower levels of mental health difficulties. Moderation analyses showed that age and gender did not significantly moderate the relationships between ACEs, resilience, and mental health difficulties. The study concludes that ACEs constitute a significant risk factor, whereas resilience serves as a protective factor. The findings highlight the need for trauma-informed interventions, resilience-building programmes, and comprehensive mental health support services to promote positive mental health outcomes among children and youth.
Mental health systems face a persistent gap in accessible, continuous, and person-centred support. Conversational AI can expand access to psychoeducation, emotional check-ins, self-management, and service navigation, but may also introduce risks of digital exclusion, cultural mismatch, privacy concerns, unsafe advice, and overreliance on automation. This paper develops a conceptual framework integrating Orange Technology, which promotes emotional wellbeing, cultural sensitivity, social connectedness, and resilience, with empathetic AI for mental health support. An integrative literature review examined peer-reviewed systematic reviews and WHO and UN guidance published from 2021 to 2026. Evidence suggests that conversational AI can improve depression, distress, anxiety, and engagement, although effects are heterogeneous and may decline over time. Personalization and empathic interaction may enhance engagement, while the framework's effects on community resilience, cultural sensitivity, and community resource integration require further empirical validation. The framework therefore positions AI as a supportive, human-in-the-loop layer rather than a replacement for clinicians, families, peers, or communities. It connects emotional sensing, empathetic dialogue, personalized support, escalation pathways, community connection, inclusive access, and governance, while aligning mental health innovation with SDG 3, 9, and 17.
Mental health conditions have become one of the most urgent public health challenges worldwide, affecting nearly one billion people and creating substantial social and economic burdens. Despite increasing demand for psychological services, barriers such as financial costs, shortages of mental health professionals, geographical inequalities, and social stigma prevent many individuals from receiving timely support. This paper examines the biological, psychological, and environmental factors contributing to mental disorders and evaluates the potential role of artificial intelligence (AI) conversational models in mental health support. It argues that AI cannot replace licensed clinicians but can serve as a complementary tool by improving accessibility, providing continuous communication, offering privacy, and delivering personalized psychoeducation. Particular attention is given to autism spectrum disorder (ASD), where AI's predictable communication style may support communication practice and reduce social pressure. The paper also discusses AI-assisted interventions based on cognitive behavioral therapy (CBT) and examines ethical challenges, including privacy, algorithmic bias, and clinical responsibility. Overall, responsible cooperation between AI technologies and healthcare professionals may improve the accessibility and effectiveness of future mental healthcare.
Disasters pose a formidable challenge for mental health support services in terms of resources and timely response. This study evaluated the effects of different types of events on the Mexico City population during the first year of the COVID-19 pandemic, under the assumption that high-resolution time-scale data analysis performed on ICT-based and telehealth systems could contribute to understanding psychological needs and to identifying events associated with short-term outbursts in support demands, estimating their time of occurrence, and the characteristics of calls for service. The study evaluated the effects of public announcements of quarantine measures, mental health press conferences, festivities during 2020, and earthquakes with public early warnings between 2020 and 2023 reported through national public institutions’ databases, the “Screening Tool for Mental Health Problems” and the “Lifeline Emergency Phone Call Service (LEPCS),” comprising 138,471 interactions. The analysis used qualitative and quantitative methods, including principal component analysis, correlations, and one-way ANOVA. The study successfully identified patterns in responses associated with acute stress, depression, and anxiety, as well as possible times of maximum demand associated with different types of events. Complex scenarios with multiple threats were associated with significant short-term outbursts, posing a challenge to support systems, with a documented case with an increase as high as 2651% on a single day. The research is novel in its time-scope analysis and event-wise approach, providing valuable insights for emergency planning and resource allocation. Additionally, the study proposes evaluation criteria for detecting potential system overloads in telehealth services to enable early countermeasures.
بلایا چالشی جدی برای خدمات حمایتی سلامت روان از نظر منابع و پاسخ بهموقع ایجاد میکنند. این پژوهش تأثیر انواع مختلف رویدادها را بر جمعیت شهر مکزیک در نخستین سال همهگیری COVID-19 ارزیابی کرد، با این فرض که تحلیل دادهها با مقیاس زمانی با وضوح بالا بر روی سامانههای مبتنی بر فناوری اطلاعات و ارتباطات و تلهمدیسین میتواند به درک نیازهای روانشناختی و شناسایی رویدادهای مرتبط با جهشهای کوتاهمدت در تقاضای حمایت، برآورد زمان وقوع آنها و ویژگیهای تماسهای خدماتی کمک کند. این مطالعه تأثیر اعلام عمومی اقدامات قرنطینه، کنفرانسهای مطبوعاتی سلامت روان، جشنها در سال ۲۰۲۰ و زمینلرزهها با هشدار اولیه عمومی بین سالهای ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۳ را که از طریق پایگاههای داده نهادهای عمومی ملی، «ابزار غربالگری مشکلات سلامت روان» و «خدمات تماس اضطراری تلفنی (LEPCS)» گزارش شدهاند و شامل ۱۳۸٬۴۷۱ تعامل بودند، مورد ارزیابی قرار داد. تحلیل با استفاده از روشهای کیفی و کمی، از جمله تحلیل مؤلفههای اصلی، همبستگیها و ANOVA یکطرفه انجام شد. این پژوهش موفق به شناسایی الگوهایی در واکنشها شد که با استرس حاد، افسردگی و اضطراب مرتبط بودند و همچنین زمانهای احتمالی اوج تقاضا که با انواع مختلف رویدادها مرتبط بودند را تعیین کرد. سناریوهای پیچیده با تهدیدهای متعدد با جهشهای کوتاهمدت قابل توجهی همراه بودند که چالشی برای سامانههای حمایتی ایجاد کردند، به طوری که یک مورد مستند با افزایش تا ۲۶۵۱٪ در یک روز ثبت شد. این پژوهش از نظر تحلیل مقیاس زمانی و رویکرد رویدادمحور نوآورانه است و بینشهای ارزشمندی برای برنامهریزی اضطراری و تخصیص منابع ارائه میدهد. افزون بر این، مطالعه معیارهایی برای ارزیابی شناسایی احتمال اضافهبار سامانهها در خدمات تلهمدیسین به منظور امکان مقابله زودهنگام پیشنهاد میکند.
Background Therapeutic Physical Activity (TPA) is an unaddressed behavioral recreational method in anger management programs in higher education in Egypt, especially among students with physical disabilities (SWPD). Purpose This study aimed to assess the efficacy of an 8-week TPA intervention on the severity of anger in male university students with physical disabilities in Egypt. Methods A randomized controlled trial (RCT) design (parallel-group) was used with 140 male undergraduate students at Minia University who were randomly divided into an 8-week TPA group ( n = 70) and a treatment-as-usual (TAU) control group ( n = 70). Severity of anger was measured at baseline and at the end of the intervention with the PROMIS Anger Short Form 8a. Results There was a clinically significant and statistically significant difference between the TPA and controls in the severity of anger, F (1, 137) = 48.62, p < 0.001, partial η 2 = 0.262, with a mean difference of −10.42 T-score points (95% CI: −13.48, −7.36) greater than the MCID. Reductions in anger were not associated with physical functioning changes, indicating non-physiological mechanisms. Moderately positive relationships were found between adherence and anger reduction (r = 0.42; p < 0.001), and sensitivity analyses showed that the results were consistent across disability severity. Conclusion TPA is a culturally affirming, body-based, anger-management approach that incorporates adaptive sports and behavioral learning for SWPD emotion regulation. Therapeutic recreation may be implemented as a low-stigma, easy-to-access supplemental mental health support program in the University disability services, especially for male students in collectivist contexts.
زمینه: فعالیت بدنی درمانی (TPA) روشی رفتاری و تفریحی است که در برنامههای مدیریت خشم در آموزش عالی مصر، بهویژه در میان دانشجویان دارای معلولیت جسمی (SWPD)، مورد توجه قرار نگرفته است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی یک مداخله TPA هشتهفتهای بر شدت خشم در دانشجویان پسر دانشگاهی دارای معلولیت جسمی در مصر انجام شد. روشها: طرح کارآزمایی تصادفیشدهی کنترلشده (RCT) با گروههای موازی با حضور ۱۴۰ دانشجوی پسر مقطع کارشناسی در دانشگاه Minia اجرا شد که بهطور تصادفی به دو گروه TPA هشتهفتهای (n = 70) و گروه کنترل با درمان معمول (TAU) (n = 70) تقسیم شدند. شدت خشم در آغاز و پایان مداخله با فرم کوتاه خشم PROMIS Anger Short Form 8a سنجیده شد. یافتهها: تفاوت معنادار بالینی و آماری بین گروه TPA و کنترلها در شدت خشم مشاهده شد، F (1, 137) = 48.62, p < 0.001, partial η2 = 0.262، با اختلاف میانگین −10.42 امتیاز T-score (95% CI: −13.48, −7.36) که بیش از MCID بود. کاهش خشم با تغییرات عملکرد جسمانی ارتباطی نداشت و این امر نشاندهنده وجود سازوکارهای غیر فیزیولوژیک است. روابط مثبت متوسطی بین پایبندی به مداخله و کاهش خشم (r = 0.42; p < 0.001) یافت شد و تحلیل حساسیت نشان داد که نتایج در سطوح مختلف شدت معلولیت یکسان است. نتیجهگیری: TPA رویکردی مبتنی بر بدن و تأییدکننده فرهنگی برای مدیریت خشم است که ورزشهای تطبیقی و یادگیری رفتاری را برای تنظیم هیجان SWPD ادغام میکند. تفریحات درمانی میتواند بهعنوان برنامه حمایتی سلامت روان با برچسبگذاری پایین و دسترسی آسان در خدمات معلولیت دانشگاه، بهویژه برای دانشجویان پسر در زمینههای جمعگرا، اجرا شود.
Introduction Although police personnel are exposed to substantial occupational stress and Kerala has one of the highest suicide rates in India, evidence on suicidal ideation and suicidal behavior among police personnel in the state remains limited. This study estimated the prevalence of suicidal ideation and suicidal behavior and identified their associated factors among police personnel in Kerala, India. Methods A cross-sectional study was conducted among 400 police personnel (mean age 37.94 years; 81% men), from Civil Police Officers (CPOs) to Inspectors, recruited from 15 police stations in Ernakulam and Malappuram districts of Kerala using a multistage cluster sampling approach. Data were collected using a self-administered structured questionnaire. Suicidal ideation and suicidal behavior during the past 12 months were assessed using the Columbia-Suicide Severity Rating Scale (C-SSRS), with the reference period adapted to the past 12 months. Survey-weighted generalised linear models with a Poisson distribution and log link were used to estimate adjusted prevalence ratios (aPRs) and 95% confidence intervals (CIs) for factors associated with suicidal ideation and suicidal behavior. Results The survey-weighted prevalence of suicidal ideation was 9.39% ( n = 36; 95% CI: 6.18–14.01%), while 4.11% ( n = 14; 95% CI: 1.68–9.70%) reported suicidal behavior during the past 12 months. Actual suicide attempts were reported by 1.47% ( n = 6; 95% CI: 0.66–3.25%). Among participants with suicidal ideation, 13.56% ( n = 6) reported active suicidal ideation with a specific plan and intent. A higher prevalence of suicidal ideation was observed among participants aged >36 years (aPR: 2.90; 95% CI: 1.31–6.38), CPOs (aPR: 2.31; 95% CI: 1.59–3.37), those working >12 h per day (aPR: 1.67; 95% CI: 1.05–2.65), those with a previous psychiatric illness (aPR: 1.67; 95% CI: 1.19–2.35), and those reporting workplace violence or harassment (aPR: 3.16; 95% CI: 1.11–9.04). A higher prevalence of suicidal behavior was observed among participants with >15 years of service (aPR: 13.82; 95% CI: 5.00–38.19), CPOs (aPR: 12.32; 95% CI: 6.12–24.80), those with a previous psychiatric illness (aPR: 5.94; 95% CI: 2.58–13.66), and those reporting workplace violence or harassment (aPR: 13.81; 95% CI: 2.71–70.34). Conclusion Nearly one in ten police personnel reported suicidal ideation and approximately one in twenty-five reported suicidal behavior during the past 12 months. The findings highlight the need for workplace mental health strategies addressing occupational stressors and improving access to confidential mental health support among police personnel.
مقدمه: اگرچه کارکنان پلیس در معرض استرس شغلی قابل توجهی قرار دارند و ایالت کرالا یکی از بالاترین نرخهای خودکشی در هند را داراست، اما شواهد مربوط به افکار خودکشی و رفتار خودکشی در میان کارکنان پلیس این ایالت همچنان محدود است. این مطالعه شیوع افکار خودکشی و رفتار خودکشی را برآورد کرده و عوامل مرتبط با آنها را در میان کارکنان پلیس در کرالا، هند شناسایی نمود. روشها: یک مطالعه مقطعی در میان ۴۰۰ نفر از کارکنان پلیس (میانگین سنی ۳۷٫۹۴ سال؛ ۸۱٪ مرد) از افسران پلیس مدنی (CPOs) تا بازرسها، که از ۱۵ ایستگاه پلیس در شهرستانهای ارناکولام و مالاپورام کرالا با استفاده از روش نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای انتخاب شدند، انجام شد. دادهها با استفاده از پرسشنامه ساختارمند خودگزارشی جمعآوری گردید. افکار خودکشی و رفتار خودکشی در ۱۲ ماه گذشته با استفاده از مقیاس Columbia-Suicide Severity Rating Scale (C-SSRS) و با تطبیق دوره مرجع به ۱۲ ماه گذشته ارزیابی شد. برای برآورد نسبتهای شیوع تعدیلشده (aPRs) و فواصل اطمینان ۹۵٪ (CIs) برای عوامل مرتبط با افکار خودکشی و رفتار خودکشی، از مدلهای خطی تعمیمیافته با توزیع پواسون و لینک لگاریتمی با وزندهی پیمایشی استفاده شد. نتایج: شیوع وزنی افکار خودکشی ۹٫۳۹٪ (n = 36؛ ۹۵٪ CI: ۶٫۱۸–۱۴٫۰۱٪) و رفتار خودکشی ۴٫۱۱٪ (n = 14؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۶۸–۹٫۷۰٪) در ۱۲ ماه گذشته گزارش شد. اقدام به خودکشی واقعی توسط ۱٫۴۷٪ (n = 6؛ ۹۵٪ CI: ۰٫۶۶–۳٫۲۵٪) گزارش گردید. در میان شرکتکنندگانی که افکار خودکشی داشتند، ۱۳٫۵۶٪ (n = 6) افکار فعال خودکشی با برنامه و قصد مشخص را گزارش کردند. شیوع بالاتر افکار خودکشی در میان شرکتکنندگان بالای ۳۶ سال (aPR: 2.90؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۳۱–۶٫۳۸)، CPOs (aPR: 2.31؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۵۹–۳٫۳۷)، افرادی که بیش از ۱۲ ساعت در روز کار میکنند (aPR: 1.67؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۰۵–۲٫۶۵)، افراد با سابقه بیماری روانپزشکی (aPR: 1.67؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۱۹–۲٫۳۵) و افرادی که خشونت یا آزار در محیط کار را گزارش کردند (aPR: 3.16؛ ۹۵٪ CI: ۱٫۱۱–۹٫۰۴) مشاهده شد. شیوع بالاتر رفتار خودکشی در میان شرکتکنندگانی با بیش از ۱۵ سال سابقه خدمت (aPR: 13.82؛ ۹۵٪ CI: ۵٫۰۰–۳۸٫۱۹)، CPOs (aPR: 12.32؛ ۹۵٪ CI: ۶٫۱۲–۲۴٫۸۰)، افراد با سابقه بیماری روانپزشکی (aPR: 5.94؛ ۹۵٪ CI: ۲٫۵۸–۱۳٫۶۶) و افرادی که خشونت یا آزار در محیط کار را گزارش کردند (aPR: 13.81؛ ۹۵٪ CI: ۲٫۷۱–۷۰٫۳۴) مشاهده شد. نتیجهگیری: تقریباً یک نفر از هر ده نفر از کارکنان پلیس افکار خودکشی و حدود یک نفر از هر بیستوپنج نفر رفتار خودکشی را در ۱۲ ماه گذشته گزارش کردند. یافتهها بر ضرورت راهبردهای سلامت روان در محیط کار که به عوامل استرسزای شغلی پرداخته و دسترسی به حمایت محرمانه سلامت روان را در میان کارکنان پلیس بهبود میبخشد، تأکید میکند.
Background Large language models are increasingly used for informal mental health support, yet their safety during escalating suicide-risk conversations may depend on how prior information is presented. Native multi-turn conversations and reconstructed cumulative prompts differ not only in the presence of prior model responses but also in prompt reconstruction, information concentration, message positioning, explicit integration cues, and conversation-state processing. Objective This study compared suicide-risk recognition, direct safety inquiry, response urgency, and timely real-world intervention across isolated current-turn prompts, reconstructed cumulative user-only prompts, and native continuous multi-turn conversations. Methods We conducted a controlled repeated-measures evaluation of ChatGPT, Gemini, and Doubao using 12 standardized five-turn trajectories: 4 direct suicide-risk trajectories, 4 implicit or internally inconsistent risk trajectories, and 4 non-suicidal high-distress controls. Each trajectory was evaluated under three context-presentation formats. The 24 model-trajectory combinations were treated as matched repeated-measures units nested within 8 independent risk-trajectory blocks. Primary contrasts were estimated using exact trajectory-level sign-flip tests and trajectory-block bootstrap confidence intervals. Turn-level outcomes were analyzed using multilevel mixed-effects models. Exploratory condition-by-model heterogeneity was assessed using a trajectory-blocked exact permutation sensitivity analysis, with a trajectory-clustered interaction model used only as a secondary asymptotic check. Results Timely appropriate intervention occurred in 10/24 isolated current-turn observations (41.7%), 21/24 reconstructed cumulative observations (87.5%), and 12/24 native continuous observations (50.0%). On average across the three systems, reconstructed cumulative presentation exceeded isolated input by 45.8 percentage points (95% trajectory-block bootstrap CI, 25.0 to 66.7; Holm-adjusted exact P = .031), whereas native continuous performance was 37.5 percentage points lower than reconstructed cumulative performance (95% trajectory-block bootstrap CI, −50.0 to −25.0; Holm-adjusted exact P = .031). Exploratory model-specific analyses indicated substantial heterogeneity: the native-versus-reconstructed contrast was largest for Doubao, smaller and statistically imprecise for Gemini, and absent for ChatGPT. Conclusions On average across the three evaluated systems, reconstructed cumulative user-only prompts outperformed native continuous conversations, although exploratory model-specific patterns were heterogeneous. Because the formats also differed in prompt reconstruction, information salience, message positioning, explicit integration instructions, and native conversation-state processing, the contrast cannot isolate the causal effect of prior model responses.
زمینه: مدلهای زبانی بزرگ به طور فزایندهای برای حمایت غیررسمی سلامت روان مورد استفاده قرار میگیرند، اما ایمنی آنها در مکالمات با ریسک فزایندهٔ خودکشی ممکن است به نحوهٔ ارائهٔ اطلاعات پیشین وابسته باشد. گفتوگوهای بومی چندنوبتی و بازسازیشدهٔ تجمعی تنها-کاربر نهتنها در حضور پاسخهای پیشین مدل، بلکه در بازسازی پرامپت، تمرکز اطلاعات، موقعیت پیام، نشانههای ادغام صریح و پردازش وضعیت گفتوگو نیز تفاوت دارند. هدف: این مطالعه شناسایی ریسک خودکشی، پرسش مستقیم دربارهٔ ایمنی، فوریت پاسخ و مداخلهٔ بهموقع در دنیای واقعی را در قالبهای پرامپت نوبت فعلی مجزا، پرامپتهای تجمعی بازسازیشدهٔ تنها-کاربر و گفتوگوهای بومی پیوستهٔ چندنوبتی مقایسه کرد. روشها: ما ارزیابی کنترلشدهٔ تکرارپذیری از ChatGPT، Gemini و Doubao با استفاده از ۱۲ مسیر استاندارد پنجنوبتی انجام دادیم: ۴ مسیر مستقیم ریسک خودکشی، ۴ مسیر ریسک ضمنی یا ناسازگار درونی، و ۴ کنترل غیرخودکشی با پریشانی بالا. هر مسیر تحت سه قالب ارائهٔ زمینه ارزیابی شد. ۲۴ ترکیب مدل-مسیر به عنوان واحدهای تکرارپذیر همسان درون ۸ بلوک مستقل مسیر ریسک در نظر گرفته شدند. مقایسههای اصلی با استفاده از آزمونهای دقیق وارونگی علامت در سطح مسیر و بازههای اطمینان بوتاسترپ بلوک-مسیر برآورد شد. پیامدهای سطح نوبت با مدلهای اثرات مختلط چندسطحی تحلیل شد. ناهمگنی اکتشافی وضعیت-مدل با تحلیل حساسیت دقیق جایگشت بلوک-مسیر ارزیابی شد و مدل تعاملی خوشهبندیشده بر مسیر تنها به عنوان بررسی ثانویهٔ مجانبی استفاده شد. نتایج: مداخلهٔ مناسب و بهموقع در ۱۰ مورد از ۲۴ مشاهدهٔ نوبت فعلی مجزا (۴۱٫۷٪)، ۲۱ از ۲۴ مشاهدهٔ تجمعی بازسازیشده (۸۷٫۵٪) و ۱۲ از ۲۴ مشاهدهٔ بومی پیوسته (۵۰٫۰٪) رخ داد. به طور میانگین در سه سامانه، ارائهٔ تجمعی بازسازیشده نسبت به ورودی مجزا ۴۵٫۸ درصد بیشتر بود (۹۵٪ بازهٔ اطمینان بوتاسترپ بلوک-مسیر، ۲۵٫۰ تا ۶۶٫۷؛ مقدار P دقیق تعدیلشده با Holm = .۰۳۱)، در حالی که عملکرد بومی پیوسته ۳۷٫۵ درصد کمتر از عملکرد تجمعی بازسازیشده بود (۹۵٪ بازهٔ اطمینان بوتاسترپ بلوک-مسیر، −۵۰٫۰ تا −۲۵٫۰؛ مقدار P دقیق تعدیلشده با Holm = .۰۳۱). تحلیلهای اکتشافی مدلمحور ناهمگنی قابل توجهی نشان داد: تفاوت بومی-در مقابل-بازسازیشده برای Doubao بیشترین مقدار، برای Gemini کمتر و از نظر آماری نامشخص، و برای ChatGPT غایب بود. نتیجهگیری: به طور میانگین در سه سامانهٔ ارزیابیشده، پرامپتهای تجمعی بازسازیشدهٔ تنها-کاربر عملکرد بهتری نسبت به گفتوگوهای بومی پیوسته داشتند، اگرچه الگوهای مدلمحور اکتشافی ناهمگون بودند. از آنجا که قالبها همچنین در بازسازی پرامپت، برجستگی اطلاعات، موقعیت پیام، دستورالعملهای ادغام صریح و پردازش وضعیت گفتوگوی بومی تفاوت داشتند، این مقایسه نمیتواند اثر علّی پاسخهای پیشین مدل را به طور مجزا تعیین کند.
Informal carers play a vital role in supporting individuals with mental health difficulties. To provide an overarching synthesis of available evidence, this umbrella review aimed to synthesise qualitative review evidence on informal carers’ (including family members, friends, or other unpaid supporters) experiences of mental health services regarding supporting the individuals with mental health difficulties they care for and seeking support for their own wellbeing. Following the Joanna Briggs Institute (JBI) methodology, a meta-aggregative umbrella review was conducted. Five databases were searched up to 9th May 2025: CINAHL, MEDLINE, PsycInfo, the Cochrane Library, and Epistemonikos. The quality of primary systematic reviews was assessed using a framework adapted from the work of SmithBattle and colleagues. Findings were extracted from eligible reviews and aggregated into categories, from which higher-order synthesised findings were developed. Twelve eligible qualitative reviews were identified covering a wide range of mental health service contexts. Six synthesised findings were identified: (1) emotional complexity in the caregiving journey; (2) recognition and coping with their loved ones’ mental health difficulties; (3) multiple barriers to accessing mental health support; (4) persistent responsibilities and roles in supporting service users; (5) complex experiences of engaging with services; and (6) relational strain during the caregiving process. While some carers reported positive experiences, most described exclusion, emotional distress, and structural barriers to support. This review highlights the urgent need for mental health services to recognise, involve, and support informal carers.
مراقبان غیررسمی نقش حیاتی در حمایت از افراد دارای مشکلات سلامت روان ایفا میکنند. به منظور ارائه یک سنتز جامع از شواهد موجود، این مرور چتری با هدف سنتز شواهد مرورهای کیفی درباره تجارب مراقبان غیررسمی (از جمله اعضای خانواده، دوستان یا سایر حامیان بدون دستمزد) از خدمات سلامت روان در زمینه حمایت از افراد دارای مشکلات سلامت روان تحت مراقبت خود و جستجوی حمایت برای بهزیستی خود انجام شد. با پیروی از روششناسی Joanna Briggs Institute (JBI)، یک مرور چتری مبتنی بر تجمیع دادهها انجام گرفت. پنج پایگاه داده تا تاریخ ۹ مه ۲۰۲۵ جستجو شدند: CINAHL، MEDLINE، PsycInfo، Cochrane Library و Epistemonikos. کیفیت مرورهای نظاممند اولیه با استفاده از چارچوبی اقتباسشده از کار SmithBattle و همکاران ارزیابی شد. یافتهها از مرورهای واجد شرایط استخراج و در دستههایی تجمیع شدند که بر اساس آنها یافتههای سنتز شده سطح بالاتر توسعه یافتند. دوازده مرور کیفی واجد شرایط شناسایی شد که طیف وسیعی از زمینههای خدمات سلامت روان را پوشش میدادند. شش یافته سنتز شده شناسایی شد: (۱) پیچیدگی عاطفی در مسیر مراقبت؛ (۲) شناسایی و مقابله با مشکلات سلامت روان عزیزان؛ (۳) موانع متعدد در دسترسی به حمایت سلامت روان؛ (۴) مسئولیتها و نقشهای مداوم در حمایت از استفادهکنندگان خدمات؛ (۵) تجارب پیچیده در تعامل با خدمات؛ و (۶) فشارهای رابطهای در فرآیند مراقبت. اگرچه برخی مراقبان تجارب مثبتی گزارش کردند، اکثر آنها به طردشدگی، پریشانی عاطفی و موانع ساختاری در دریافت حمایت اشاره داشتند. این مرور بر ضرورت فوری شناسایی، مشارکت و حمایت از مراقبان غیررسمی توسط خدمات سلامت روان تأکید میکند.
Background: Workplace stress, anxiety, burnout and psychological distress are important concerns affecting employee well-being and organisational performance. The increasing use of artificial intelligence (AI) in digital mental health support offers opportunities for accessible and timely assistance, while raising concerns regarding privacy, informed consent, algorithmic bias, clinical safety, accountability and human oversight. This study aims to examine the potential role and responsible integration of AI-based psychiatric counselling for managing employee stress and supporting workplace mental health by 2030. Materials and Methods: A mixed-methods research design will be used, combining quantitative survey data with qualitative interviews. The quantitative component will include approximately 350–450 employees, while the qualitative component will involve approximately 25–35 interviews with HR professionals, organisational leaders, EAP professionals and mental health practitioners. Data will assess perceived stress, anxiety, burnout, psychological safety, trust, confidentiality, privacy concerns, AI counselling acceptance and willingness to use AI-based mental health support. Quantitative data will be analysed using descriptive statistics, reliability testing, correlation, regression, t-tests, ANOVA and appropriate mediation or moderation analyses. Qualitative data will be analysed thematically. Results: The study is expected to identify factors influencing employee acceptance and trust in AI-based psychiatric counselling and to examine the role of privacy, human oversight, psychological safety and organisational support in its responsible adoption. Conclusion: AI-based psychiatric counselling may serve as a supportive component of workplace mental health systems, particularly for early support, psychoeducation, self-help and triage. However, it should complement rather than replace qualified mental health professionals. Responsible implementation will require privacy safeguards, informed consent, clinical oversight, transparency, fairness, accountability and clear referral pathways.
زمینه: استرس محیط کار، اضطراب، فرسودگی شغلی و پریشانی روانشناختی از دغدغههای مهمی هستند که بهزیستی کارکنان و عملکرد سازمانی را تحت تأثیر قرار میدهند. افزایش استفاده از هوش مصنوعی (AI) در حمایت دیجیتال سلامت روان، فرصتهایی برای دسترسی و کمک بهموقع فراهم میکند، در حالی که نگرانیهایی درباره حریم خصوصی، رضایت آگاهانه، سوگیری الگوریتمی، ایمنی بالینی، مسئولیتپذیری و نظارت انسانی ایجاد میکند. هدف این مطالعه بررسی نقش بالقوه و ادغام مسئولانه مشاوره روانپزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی برای مدیریت استرس کارکنان و حمایت از سلامت روان محیط کار تا سال ۲۰۳۰ است. مواد و روشها: از طرح پژوهشی آمیخته استفاده خواهد شد که دادههای پیمایش کمی را با مصاحبههای کیفی ترکیب میکند. بخش کمی شامل حدود ۳۵۰ تا ۴۵۰ نفر از کارکنان خواهد بود و بخش کیفی شامل حدود ۲۵ تا ۳۵ مصاحبه با متخصصان منابع انسانی، رهبران سازمانی، متخصصان EAP و درمانگران سلامت روان خواهد بود. دادهها میزان استرس ادراکشده، اضطراب، فرسودگی شغلی، ایمنی روانشناختی، اعتماد، محرمانگی، نگرانیهای مربوط به حریم خصوصی، پذیرش مشاوره مبتنی بر هوش مصنوعی و تمایل به استفاده از حمایت سلامت روان مبتنی بر هوش مصنوعی را ارزیابی خواهند کرد. دادههای کمی با استفاده از آمار توصیفی، آزمون پایایی، همبستگی، رگرسیون، آزمون t، ANOVA و تحلیلهای میانجیگری یا تعدیلگری مناسب تحلیل میشوند. دادههای کیفی به صورت مضمونمحور تحلیل خواهند شد. نتایج: انتظار میرود مطالعه عوامل مؤثر بر پذیرش و اعتماد کارکنان به مشاوره روانپزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی را شناسایی کند و نقش حریم خصوصی، نظارت انسانی، ایمنی روانشناختی و حمایت سازمانی را در پذیرش مسئولانه آن بررسی نماید. نتیجهگیری: مشاوره روانپزشکی مبتنی بر هوش مصنوعی میتواند به عنوان بخشی حمایتی از نظامهای سلامت روان محیط کار، به ویژه برای حمایت اولیه، آموزش روانی، خودیاری و ارجاع اولیه مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، باید مکمل و نه جایگزین متخصصان واجد شرایط سلامت روان باشد. اجرای مسئولانه نیازمند تضمینهای حریم خصوصی، رضایت آگاهانه، نظارت بالینی، شفافیت، انصاف، مسئولیتپذیری و مسیرهای ارجاع روشن خواهد بود.
Empirical evidence indicates that societal crises and adverse conditions can negatively impact population mental health. The Big Five personality traits – neuroticism, extraversion, openness, agreeableness, and conscientiousness –significantly influence stress responses. In this article, we examine how personality traits were associated with mental distress during and in the aftermath of the COVID-19 pandemic. Based on data from the Understanding America Study, we find that, since the pandemic began, individuals with high levels of neuroticism were more likely to experience mental distress. By contrast, the remaining personality traits exhibited weaker, inconsistent, or statistically insignificant associations with mental health trajectories. Further analyses indicate that the heightened vulnerability among individuals high in neuroticism was accompanied by elevated risk perceptions, differential adoption of protective behaviors, and less adaptive coping patterns. Taken together, these findings suggest that personality-linked differences, particularly driven by the level of neuroticism, help explain heterogeneity in mental health responses to large-scale societal stressors. Our findings point to the relevance of personality traits (particularly neuroticism) for identifying individuals who may benefit from targeted mental health support during future crises.
شواهد تجربی نشان میدهد که بحرانهای اجتماعی و شرایط نامطلوب میتوانند سلامت روان جمعیت را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. پنج عامل بزرگ شخصیت – روانرنجوری، برونگرایی، گشودگی، توافقپذیری و وظیفهشناسی – تأثیر قابلتوجهی بر واکنشهای استرس دارند. در این مقاله، بررسی میشود که چگونه صفات شخصیتی با پریشانی روانی در طول و پس از همهگیری COVID-19 مرتبط بودهاند. بر اساس دادههای مطالعه Understanding America Study، یافتهها نشان میدهد که از زمان آغاز همهگیری، افرادی که سطوح بالایی از روانرنجوری داشتند، بیشتر در معرض تجربه پریشانی روانی قرار گرفتند. در مقابل، سایر صفات شخصیتی ارتباطات ضعیفتر، ناسازگار یا از نظر آماری غیرمعناداری با مسیرهای سلامت روان نشان دادند. تحلیلهای بیشتر نشان میدهد که آسیبپذیری افزایشیافته در میان افراد با روانرنجوری بالا با ادراک خطر بالاتر، اتخاذ متفاوت رفتارهای محافظتی و الگوهای مقابلهای کمتر سازگار همراه بوده است. مجموع این یافتهها حاکی از آن است که تفاوتهای مرتبط با شخصیت، بهویژه تحت تأثیر سطح روانرنجوری، به توضیح ناهمگونی در واکنشهای سلامت روان به فشارهای اجتماعی گسترده کمک میکند. یافتههای ما بر اهمیت صفات شخصیتی (بهویژه روانرنجوری) برای شناسایی افرادی که ممکن است از حمایت هدفمند سلامت روان در بحرانهای آینده بهرهمند شوند، تأکید دارد.
Background: As the war in Ukraine has become protracted, civilians have been forced to adapt to chronic danger, uncertainty, and repeated military threat. This prospective study examined mental health symptom change during a pivotal six-month period in 2023, encompassing the high hopes surrounding the rise of the Ukrainian counteroffensive and the subsequent disappointment of its stall.Methods: We conducted a two-wave online longitudinal study of 208 Ukrainian civilian adults (80.8% female; mean age 29.4 years) assessed in June 2023 and November 2023. Primary outcomes were generalised anxiety, depression, and somatic symptoms. We further examined whether symptom change was associated with baseline sleep disturbance, trait resilience, and sociodemographic factors. Subjective threat perception, confidence in military success, and objective indicators of military threat were included as contextual variables.Results: Confidence in military success declined significantly across the two waves, while objective indicators of military threat, including artillery attacks and air raid alarms, increased. Subjective threat perception remained stable. Despite this unfavourable context, generalised anxiety, depression, and somatic symptoms decreased on average over time. Individual differences in symptom change were partly associated with baseline characteristics. Higher baseline sleep disturbance predicted smaller reductions in anxiety and depression. Female sex was associated with smaller reduction in depression, and older age with greater reduction in anxiety. Trait resilience and socioeconomic factors were not significantly associated with symptom change.Conclusion: The findings suggest that anxiety, depression, and somatic symptoms may decrease over time even under worsening objective wartime conditions. This pattern is more consistent with partial adaptation under chronic threat than with improvement in external circumstances. Sleep disturbance emerged as a robust predictor of less favourable symptom change, highlighting sleep as a potentially important target for mental health support under prolonged war-related stress.
زمینه: با طولانی شدن جنگ در اوکراین، غیرنظامیان ناچار به سازگاری با خطر مزمن، عدم قطعیت و تهدیدهای نظامی مکرر شدهاند. این مطالعه آیندهنگر به بررسی تغییر علائم سلامت روان در یک دوره ششماهه کلیدی در سال ۲۰۲۳ میپردازد که شامل امیدهای فراوان پیرامون آغاز پاتک اوکراین و ناامیدی متعاقب توقف آن است. روشها: یک مطالعه طولی آنلاین در دو موج با شرکت ۲۰۸ بزرگسال غیرنظامی اوکراینی (۸۰/۸٪ زن؛ میانگین سن ۲۹/۴ سال) که در ژوئن ۲۰۲۳ و نوامبر ۲۰۲۳ ارزیابی شدند، انجام شد. پیامدهای اصلی شامل اضطراب فراگیر، افسردگی و علائم جسمانی بود. همچنین بررسی شد که آیا تغییر علائم با اختلال خواب در خط پایه، ویژگی تابآوری و عوامل جمعیتشناختی مرتبط است یا خیر. ادراک تهدید ذهنی، اطمینان به موفقیت نظامی و شاخصهای عینی تهدید نظامی به عنوان متغیرهای زمینهای لحاظ شدند. یافتهها: اطمینان به موفقیت نظامی به طور معناداری در دو موج کاهش یافت، در حالی که شاخصهای عینی تهدید نظامی، از جمله حملات توپخانهای و آژیرهای حمله هوایی، افزایش یافت. ادراک ذهنی تهدید ثابت ماند. با وجود این شرایط نامطلوب، به طور میانگین، اضطراب فراگیر، افسردگی و علائم جسمانی در طول زمان کاهش یافتند. تفاوتهای فردی در تغییر علائم تا حدی با ویژگیهای خط پایه مرتبط بود. اختلال خواب بالاتر در خط پایه پیشبینیکننده کاهش کمتر در اضطراب و افسردگی بود. جنسیت زن با کاهش کمتر افسردگی و سن بالاتر با کاهش بیشتر اضطراب مرتبط بود. ویژگی تابآوری و عوامل اجتماعی-اقتصادی با تغییر علائم ارتباط معناداری نداشتند. نتیجهگیری: یافتهها نشان میدهد که اضطراب، افسردگی و علائم جسمانی حتی در شرایط عینی رو به وخامت جنگی ممکن است در طول زمان کاهش یابند. این الگو بیشتر با سازگاری نسبی در مواجهه با تهدید مزمن سازگار است تا بهبود شرایط بیرونی. اختلال خواب به عنوان پیشبینیکننده قوی تغییر کمتر مطلوب علائم ظاهر شد و اهمیت خواب را به عنوان هدفی بالقوه برای حمایت سلامت روان در شرایط استرس طولانیمدت مرتبط با جنگ برجسته میکند.
Therapeutic writing offers significant benefits for well-being; however, for family caregivers, conventional fixed or user-initiated schedules often fail to align with their dynamic, high-stress reality. We conducted a three-week field study with 47 caregivers using a chatbot that delivered daily reflective writing cues and captured temporal, spatial, and social contexts. Our analysis identified a writing spectrum anchored by two distinct reflective modes. Under psychologically proximal conditions, participants produced detailed, emotion-rich, and care-recipient-focused narratives that supported emotional release. Under distal conditions, they generated calmer, self-focused, and analytic accounts that enabled objective reflection and cognitive reappraisal. Participants described trade-offs: proximity preserved vivid detail but limited objectivity, while distance enabled analysis but risked memory loss. This work contributes empirical evidence of how psychological distances shape reflective writing and proposes design implications for distance-aware Just-in-Time Adaptive Interventions for family caregivers' mental health support.
نوشتار درمانی مزایای قابل توجهی برای بهزیستی دارد؛ با این حال، برای مراقبان خانوادگی، برنامههای ثابت یا زمانبندیهای آغازشده توسط کاربر اغلب با واقعیت پویای پرتنش آنها همراستا نمیشود. ما یک مطالعه میدانی سههفتهای با ۴۷ مراقب خانوادگی انجام دادیم که در آن از یک چتبات استفاده شد که روزانه نشانههای نوشتار بازتابی را ارائه میداد و زمینههای زمانی، مکانی و اجتماعی را ثبت میکرد. تحلیل ما طیفی از نوشتار را شناسایی کرد که توسط دو شیوه بازتابی متمایز پایهگذاری شده بود. در شرایط روانشناختی نزدیک، شرکتکنندگان روایتهایی با جزئیات فراوان، غنی از احساسات و متمرکز بر دریافتکننده مراقبت تولید کردند که به رهایی هیجانی کمک میکرد. در شرایط دور، آنها روایتهایی آرامتر، خودمحور و تحلیلی ارائه دادند که بازتاب عینی و ارزیابی شناختی را ممکن میساخت. شرکتکنندگان به مبادلاتی اشاره کردند: نزدیکی، جزئیات زنده را حفظ میکرد اما عینیت را محدود میساخت، در حالی که فاصله، تحلیل را ممکن میکرد اما خطر فراموشی را به همراه داشت. این پژوهش شواهد تجربی درباره چگونگی تأثیر فاصلههای روانشناختی بر نوشتار بازتابی ارائه میدهد و پیامدهای طراحی برای مداخلات تطبیقی آگاه از فاصله و بهموقع در حمایت از سلامت روان مراقبان خانوادگی را پیشنهاد میکند.
