Eating disorders

Eating disorders are complex mental health conditions that typically develop during adolescence or early adulthood and may have a significant adverse impact on both physical and mental health. The main types of eating disorders include anorexia nervosa, bulimia nervosa, and binge-eating disorder, all of which are characterized by altered eating behaviours and associated health problems (Robatto et al., 2024). Eating disorders may be associated with a range of psychological and somatic complications, including depression, anxiety, cardiovascular and endocrine disorders, as well as an increased risk of mortality (Mushtaq et al., 2023). The effects of these disorders may also manifest in the oral cavity. Therefore, in dental hygiene practice, particular importance should be placed on the early recognition of potential oral health changes, individualized assessment of the patient’s oral health status, and the selection of appropriate preventive measures. Dental hygienists may play an important role not only in the prevention of oral diseases but also in the early recognition of oral manifestations potentially associated with eating disorders and in encouraging patients to seek timely multidisciplinary professional care.

Objective. The aim of this paper was to examine the association between appearance-based social comparison and eating disorder symptoms, body satisfaction, depressive symptoms, drive for muscularity, self-esteem, and physical activity in Brazilian college women. Method. The participants were 542 college women aged 18 to 30. A questionnaire was used to collect information on appearance comparisons, eating disorders symptoms, body satisfaction, depressive symptoms, drive for muscularity, self-esteem, and physical activity. A multiple linear regression was conducted adjusted by age, marital status, body mass index, and economic level. Results. The model that best explained the appearance comparisons scores variation included eating disorders symptoms (β= .385; p< .001), body satisfaction (β= -.200; p< .001), depressive symptoms (β= .169; p< .001), and drive for muscularity (β= .091; p< .05). Conclusion. Eating disorders, depressive symptoms, drive for muscularity, and body satisfaction were associated with appearance comparisons.

Orthorexia Nervosa (ON) is widely regarded as an emerging eating disorder although it is not currently recognised as a formal diagnosis. It is characterised by a strict adherence to “pure” eating which becomes excessive and can lead to nutritional deficiencies, psychological distress, and impaired daily functioning. Restrictive eating behaviour in ON shows overlap with Restricted Repetitive Behaviours (RRBs) observed in autism. However, the conceptual relationship between ON and autism remains underexplored. This perspective article synthesises existing literature to explore potential overlapping and diverging mechanisms of RRBs across ON and autism. Intolerance for Uncertainty is highlighted as a possible shared mechanism that may contribute to RRBs observed in both ON and autism, whereas Cognitive Inflexibility and Perfectionism may mechanistically differentiate the conditions. We consider that autistic RRBs reflect neurodevelopmental divergence, whereas orthorexic RRBs may be influenced by evaluative belief-centred cognitions. We propose a conceptual model outlining how cognitive, affective and functional factors may interact to produce and maintain RRBs. Clarifying these distinctions is important in supporting clinicians to appropriately consider the drivers and mechanisms underlying RRBs across ON and autism, therefore supporting accurate diagnosis, formulation and treatment.

Orthorexia nervosa (ON) is a newly described mental disorder characterized by an extreme obsession with the consumption of healthy foods, resulting in anxiety and impaired functionality. This systematic review and meta-analysis aims to synthesize the association between social media use and orthorexic tendencies among adolescents and adults. PubMed, Web of Science, Embase, Scopus, and PsycINFO were searched through January 2026. Original studies assessing the association between social media use and ON were included. Zero-order correlations between social media and orthorexia measures were pooled using Fisher’s z under a random-effects (REML) model; heterogeneity, subgroup and meta-regression, sensitivity and publication-bias analyses were performed; certainty was rated with GRADE. Of 33 included studies, 22 contributed to meta-analysis of the correlation between social media use and ON symptoms, yielding a small positive pooled correlation (r = 0.20, 95% CI 0.15–0.25; I² = 84.3%; very low certainty by GRADE). This association remained stable across leave-one-out, subgroup, and sensitivity analyses (r = 0.18–0.20), and after adjustment for potential publication bias (bias-adjusted r = 0.17). A secondary analysis of two studies with reconstructable 2 × 2 data suggested greater odds of ON among heavier users (OR = 1.57, 95% CI 1.25–1.97). Pooled ON prevalence differed sharply with the diagnostic threshold (39.9% at the ORTO-15 cutoff below 35 versus 65.5% below 40), reflecting extreme heterogeneity (I² > 90%) across studies. Narrative synthesis indicated that the type of content consumed was more consistently associated with ON than platform or duration of use alone Social media use is associated with greater orthorexic tendencies. However, because all included studies were cross-sectional and overall certainty of evidence was very low, causality and directionality cannot be established and reverse causality remains plausible. Longitudinal and experimental research is needed to clarify the direction of this relationship.

ارتورکسیا نروزا (ON) یک اختلال روانی تازه توصیف‌شده است که با اشتغال ذهنی افراطی نسبت به مصرف غذاهای سالم مشخص می‌شود و منجر به اضطراب و اختلال در عملکرد می‌گردد. این مرور نظام‌مند و فراتحلیل با هدف ترکیب شواهد مربوط به ارتباط بین استفاده از شبکه‌های اجتماعی و گرایش‌های ارتورکسیک در نوجوانان و بزرگسالان انجام شده است. پایگاه‌های PubMed، Web of Science، Embase، Scopus و PsycINFO تا ژانویه ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. مطالعات اصیلی که ارتباط بین استفاده از شبکه‌های اجتماعی و ON را ارزیابی کرده بودند، وارد شدند. همبستگی‌های مرتبه صفر بین استفاده از شبکه‌های اجتماعی و سنجه‌های ارتورکسیا با استفاده از Fisher’s z و تحت مدل اثرات تصادفی (REML) تجمیع شدند؛ ناهمگنی، تحلیل‌های زیرگروه و فراتحلیل رگرسیون، حساسیت و سوگیری انتشار بررسی شدند؛ قطعیت شواهد با GRADE ارزیابی شد. از میان ۳۳ مطالعه واردشده، ۲۲ مطالعه در فراتحلیل همبستگی بین استفاده از شبکه‌های اجتماعی و علائم ON مشارکت داشتند که همبستگی مثبت کوچک تجمیع‌شده‌ای را نشان دادند (r = 0.20، ۹۵٪ CI: 0.15–0.25؛ I² = ۸۴.۳٪؛ قطعیت بسیار پایین طبق GRADE). این ارتباط در تحلیل‌های leave-one-out، زیرگروه و حساسیت (r = 0.18–0.20) و پس از تعدیل برای سوگیری انتشار احتمالی (r تعدیل‌شده = 0.17) پایدار باقی ماند. تحلیل ثانویه دو مطالعه با داده‌های ۲ × ۲ قابل بازسازی، شانس بیشتر ابتلا به ON را در میان کاربران سنگین‌تر نشان داد (OR = 1.57، ۹۵٪ CI: 1.25–1.97). شیوع تجمیعی ON با آستانه تشخیصی تفاوت چشمگیری داشت (۳۹.۹٪ در نقطه برش ORTO-15 زیر ۳۵ در مقابل ۶۵.۵٪ زیر ۴۰)، که نشان‌دهنده ناهمگنی شدید (I² > ۹۰٪) میان مطالعات بود. سنتز روایتی نشان داد که نوع محتوای مصرف‌شده نسبت به پلتفرم یا مدت زمان استفاده به طور مداوم‌تری با ON مرتبط است. استفاده از شبکه‌های اجتماعی با گرایش‌های ارتورکسیک بیشتر همراه است. با این حال، با توجه به اینکه تمام مطالعات واردشده مقطعی بودند و قطعیت کلی شواهد بسیار پایین بود، علیت و جهت‌گیری قابل اثبات نیست و علیت معکوس همچنان محتمل است. پژوهش‌های طولی و تجربی برای روشن شدن جهت این رابطه مورد نیاز است.

Background Early intervention increases the likelihood of eating disorder recovery but many young people delay help-seeking. We developed a smartphone-friendly, online decision-making tool to address this gap (FREED-Mobile (FREED-M)). Aims To conduct a randomised controlled feasibility trial of the FREED-M decision-making tool with 16- to 25-year-olds with a suspected eating disorder and no previous treatment for this. Method Participants were randomly allocated to FREED-M or an active control in a parallel group, two-arm trial. Outcomes were measured at weeks 0 (baseline), 4 (post-intervention) and 12 (follow-up). The primary feasibility outcome was attrition at follow-up. Other outcomes included motivational, clinical and economic measures. Results We over-recruited with 204 randomised participants (including 20 fraudulent participants). Main analyses were conducted with 184 genuine responders (FREED-M: n = 91, control: n = 93). At baseline, participants’ mean age was 21.0 (s.d. 2.0) years, 89% identified as female and 64% as White. Mean body mass index was 23.1 kg/m 2 (6.3). N = 83 participants had an anorexia nervosa-like disorder, 101 had another eating disorder or high eating disorder risk. Attrition at week 12 was n = 112 (61%). Of the n = 42 FREED-M participants who provided acceptability ratings, 79% liked the intervention and 66% found it useful. Between-group effect sizes for motivation and readiness to change were small to medium at 4 weeks ( d = 0.27 and d = 0.15, respectively) favouring FREED-M, but differences were not sustained at follow-up ( d = −0.02 and d = −0.12, respectively). Discussions Although the attrition rate was high, recruitment exceeded expectations. Acceptability of FREED-M was high among participants who provided acceptability ratings. Motivation/readiness to change and help-seeking are candidates for primary outcomes in a future randomised controlled trial.

زمینه و هدف: مداخله زودهنگام احتمال بهبودی اختلالات خوردن را افزایش می‌دهد، اما بسیاری از جوانان در جستجوی کمک تأخیر می‌کنند. ما یک ابزار تصمیم‌گیری آنلاین و سازگار با تلفن هوشمند برای رفع این خلأ توسعه دادیم (FREED-Mobile (FREED-M)). هدف: انجام یک کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده امکان‌سنجی ابزار تصمیم‌گیری FREED-M در افراد ۱۶ تا ۲۵ ساله با اختلال خوردن مشکوک و بدون درمان قبلی برای این اختلال. روش: شرکت‌کنندگان به طور تصادفی به گروه FREED-M یا کنترل فعال در یک کارآزمایی دو بازویی موازی تخصیص یافتند. پیامدها در هفته‌های ۰ (خط پایه)، ۴ (پس از مداخله) و ۱۲ (پیگیری) اندازه‌گیری شد. پیامد اصلی امکان‌سنجی، ریزش نمونه در پیگیری بود. سایر پیامدها شامل سنجش‌های انگیزشی، بالینی و اقتصادی بود. یافته‌ها: ما با ۲۰۴ شرکت‌کننده تصادفی‌شده (شامل ۲۰ شرکت‌کننده جعلی) بیش از حد مورد نیاز جذب کردیم. تحلیل‌های اصلی با ۱۸۴ پاسخ‌دهنده واقعی (FREED-M: n = 91، کنترل: n = 93) انجام شد. در خط پایه، میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۲۱٫۰ سال (انحراف معیار ۲٫۰)، ۸۹٪ زن و ۶۴٪ سفیدپوست بودند. میانگین شاخص توده بدنی ۲۳٫۱ کیلوگرم بر متر مربع (۶٫۳) بود. n = 83 شرکت‌کننده دارای اختلال شبه بی‌اشتهایی عصبی و ۱۰۱ نفر دارای اختلال خوردن دیگر یا ریسک بالای اختلال خوردن بودند. ریزش نمونه در هفته ۱۲ برابر با n = 112 (۶۱٪) بود. از میان n = 42 شرکت‌کننده FREED-M که ارزیابی پذیرش را ارائه دادند، ۷۹٪ مداخله را دوست داشتند و ۶۶٪ آن را مفید یافتند. اندازه اثر بین‌گروهی برای انگیزش و آمادگی برای تغییر در هفته ۴ کوچک تا متوسط بود (d = 0.27 و d = 0.15 به ترتیب) به نفع FREED-M، اما تفاوت‌ها در پیگیری حفظ نشد (d = −0.02 و d = −0.12 به ترتیب). بحث: اگرچه نرخ ریزش نمونه بالا بود، جذب شرکت‌کننده بیش از انتظار بود. پذیرش FREED-M در میان شرکت‌کنندگانی که ارزیابی پذیرش را ارائه دادند، بالا بود. انگیزش/آمادگی برای تغییر و جستجوی کمک می‌توانند به عنوان پیامدهای اصلی در کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده آینده مدنظر قرار گیرند.

OBJECTIVE: Increasing numbers of young people (YP) are seeking support for eating disorders, creating a growing unmet need for timely and accessible treatment. While guided self-help (GSH) interventions have demonstrated effectiveness for other youth mental health difficulties, options for eating disorders remain limited. SPICE (Short Psychological Intervention for Children with Eating Disorders), a transdiagnostic CBT-based GSH program, was developed to address this gap. This qualitative study explored participant perspectives on the mechanisms through which SPICE may support recovery. METHOD: SPICE comprises eight weekly modules supported by a 30-min guided therapy session each week. Six female adolescents with eating disorders and their parents who completed SPICE participated in semi-structured post-intervention interviews. Data were analyzed using critical realist thematic analysis. RESULTS: Four key putative mechanisms were identified: (1) Interpersonal support (from the guide and parents) as a catalyst for change and for keeping momentum going. (2) Increased knowledge of eating disorders and associated cognitive and behavioural factors leading to positive changes. (3) In vivo experiential learning as key to implementing specific strategies and taking ownership over change. (4) Context, that is, individual and systemic factors promoting and inhibiting change. DISCUSSION: Interpersonal relationships were perceived to promote engagement and change. Participants reported that psychoeducation empowered them and their families, while experiential learning helped translate strategies into everyday practice. Flexible and tailored approaches were considered important for improving accessibility and effectiveness. Perceived barriers included complex module content, remote delivery, and competing commitments. Findings provide preliminary support for GSH interventions for eating disorders in YP and identify areas for refining future intervention.

هدف: تعداد فزاینده‌ای از افراد جوان (YP) به دنبال حمایت برای اختلالات خوردن هستند که این امر منجر به نیاز فزاینده و برآورده‌نشده برای درمان به‌موقع و قابل دسترس شده است. در حالی که مداخلات خودیاری هدایت‌شده (GSH) اثربخشی خود را برای سایر مشکلات سلامت روان نوجوانان نشان داده‌اند، گزینه‌ها برای اختلالات خوردن همچنان محدود باقی مانده است. برنامه SPICE (مداخله روان‌شناختی کوتاه‌مدت برای کودکان مبتلا به اختلالات خوردن)، یک برنامه خودیاری هدایت‌شده مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT) فراتشخیصی است که برای رفع این خلأ توسعه یافته است. این مطالعه کیفی دیدگاه‌های شرکت‌کنندگان را درباره سازوکارهایی که از طریق آن‌ها SPICE می‌تواند به بهبودی کمک کند، مورد بررسی قرار داد. روش: SPICE شامل هشت ماژول هفتگی است که هر هفته با یک جلسه درمان هدایت‌شده ۳۰ دقیقه‌ای همراه می‌شود. شش نوجوان دختر مبتلا به اختلالات خوردن و والدین آن‌ها که SPICE را به پایان رسانده بودند، در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته پس از مداخله شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک واقع‌گرای انتقادی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: چهار سازوکار کلیدی فرضی شناسایی شد: (۱) حمایت بین‌فردی (از سوی راهنما و والدین) به عنوان کاتالیزور تغییر و حفظ پویایی. (۲) افزایش دانش درباره اختلالات خوردن و عوامل شناختی و رفتاری مرتبط که منجر به تغییرات مثبت می‌شود. (۳) یادگیری تجربی در موقعیت واقعی به عنوان عامل کلیدی در اجرای راهبردهای خاص و پذیرش مسئولیت تغییر. (۴) زمینه، یعنی عوامل فردی و نظام‌مند که تغییر را تسهیل یا بازدارندگی می‌کنند. بحث: روابط بین‌فردی به عنوان عامل ارتقاء مشارکت و تغییر تلقی شد. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که آموزش روانی به آن‌ها و خانواده‌هایشان قدرت بخشیده است، در حالی که یادگیری تجربی به انتقال راهبردها به عمل روزمره کمک کرده است. رویکردهای انعطاف‌پذیر و متناسب با نیازها برای بهبود دسترسی و اثربخشی مهم تلقی شدند. موانع ادراک‌شده شامل محتوای پیچیده ماژول‌ها، ارائه از راه دور و تعهدات رقابتی بود. یافته‌ها حمایت اولیه‌ای برای مداخلات خودیاری هدایت‌شده برای اختلالات خوردن در افراد جوان ارائه می‌دهد و حوزه‌هایی را برای اصلاح مداخلات آینده شناسایی می‌کند.

Eating disorders (ED) continue to be a concern worldwide. There is a growing focus on problematic discourse around ideal bodies as well as on how exposure to related content and spaces online might influence disordered eating and other ED symptoms. A qualitative evidence synthesis using thematic synthesis methods was conducted to explore young people’s lived experiences of online ED content. Studies were included if they provided, from 2007 onwards, views about online content from young people from OECD countries aged 11–25 years old who identified as having had an eating disorder, disordered eating or eating difficulties. This article focuses on findings from 13 included studies whereby three key themes were identified: Comparing – how online content was used to evaluate others and oneself; Curating – how young people manage this content; and Community – spaces for connection over shared experience. Participants across the studies described the complex ‘double-edged’ nature of online spaces, which can offer inclusion but can also be experienced as harmful. The synthesis outlined a lack of supportive offline mental health-promoting spaces as part of the context of young people’s online content use.

اختلالات خوردن (ED) همچنان یکی از نگرانی‌های جهانی به‌شمار می‌رود. تمرکز فزاینده‌ای بر گفتمان‌های مسئله‌دار پیرامون بدن ایده‌آل و همچنین بر چگونگی تأثیرگذاری مواجهه با محتوای مرتبط و فضاهای آنلاین بر رفتارهای خوردن ناسازگار و سایر علائم اختلال خوردن وجود دارد. سنتز شواهد کیفی با استفاده از روش‌های سنتز موضوعی به‌منظور بررسی تجارب زیسته جوانان از محتوای آنلاین مرتبط با اختلال خوردن انجام شد. مطالعاتی وارد این بررسی شدند که از سال ۲۰۰۷ به بعد، دیدگاه‌هایی درباره محتوای آنلاین از جوانان کشورهای عضو OECD در بازه سنی ۱۱ تا ۲۵ سال که خود را دارای اختلال خوردن، رفتارهای خوردن ناسازگار یا مشکلات خوردن معرفی کرده بودند، ارائه داده بودند. این مقاله بر یافته‌های ۱۳ مطالعه واردشده تمرکز دارد که در آن‌ها سه مضمون کلیدی شناسایی شد: مقایسه کردن – نحوه استفاده از محتوای آنلاین برای ارزیابی دیگران و خود؛ مدیریت کردن – نحوه مدیریت این محتوا توسط جوانان؛ و اجتماع – فضاهایی برای ارتباط بر اساس تجربه مشترک. شرکت‌کنندگان در سراسر مطالعات، ماهیت پیچیده و «دو لبه» فضاهای آنلاین را توصیف کردند که می‌تواند احساس تعلق ایجاد کند اما همچنین می‌تواند به‌عنوان عاملی آسیب‌زا تجربه شود. این سنتز به کمبود فضاهای حمایتی ارتقاءدهنده سلامت روان به‌صورت آفلاین به‌عنوان بخشی از زمینه استفاده جوانان از محتوای آنلاین اشاره می‌کند.

People with longstanding eating disorders (EDs) are often conceptualised as 'treatment-resistant' when they are not currently benefitting from established recovery-focused treatments. This may encourage a shift from recovery-focused treatments to care approaches that for many individuals do not foster recovery. As a result, the present article offers an explicitly hope-holding and recovery-fostering care (RFC) approach that neither demands recovery nor abandons the possibility of recovery, whatever recovery may mean to the individual being cared for. RFC is guided by the following principles, which were developed in response to limitations identified in current care approaches for people with longstanding EDs: [1] Holding hope for meaningful recovery and enabling opportunities for it; [2] Building therapeutic alliances; [3] Formulation-based and epistemically just care; [4] Unconditional safeguarding; and [5] Supporting caregivers. RFC is not a scientific model with the level of specification often demanded by academic frameworks. Rather, it is a creative, flexible, and person-led approach to care that prioritises people with lived experience over strict adherence to manuals, and values humanity-based care alongside evidence-based care.

افراد مبتلا به اختلالات خوردن (EDs) مزمن اغلب زمانی که از درمان‌های مبتنی بر بهبودی مرسوم بهره‌مند نمی‌شوند، به عنوان «مقاوم به درمان» مفهوم‌سازی می‌شوند. این امر ممکن است موجب تغییر رویکرد از درمان‌های بازیابی‌محور به رویکردهای مراقبتی شود که برای بسیاری از افراد، بهبودی را تقویت نمی‌کنند. در نتیجه، مقاله حاضر رویکردی صریحاً امیدمحور و بازیابی‌پرور (RFC) ارائه می‌دهد که نه بهبودی را مطالبه می‌کند و نه امکان بهبودی را ـ صرف‌نظر از معنایی که بهبودی برای فرد تحت مراقبت دارد ـ کنار می‌گذارد. RFC بر اساس اصول زیر هدایت می‌شود که در پاسخ به محدودیت‌های شناسایی‌شده در رویکردهای مراقبتی کنونی برای افراد با EDs مزمن توسعه یافته‌اند: [۱] حفظ امید به بهبودی معنادار و فراهم‌سازی فرصت‌هایی برای آن؛ [۲] ایجاد اتحاد درمانی؛ [۳] مراقبت مبتنی بر فرمول‌بندی و عدالت معرفتی؛ [۴] حمایت بی‌قید و شرط؛ و [۵] حمایت از مراقبان. RFC یک مدل علمی با سطح مشخص‌سازی مورد انتظار در چارچوب‌های دانشگاهی نیست، بلکه رویکردی خلاقانه، انعطاف‌پذیر و فردمحور به مراقبت است که تجربه زیسته افراد را بر پایبندی سخت‌گیرانه به دستورالعمل‌ها مقدم می‌داند و مراقبت مبتنی بر انسانیت را در کنار مراقبت مبتنی بر شواهد ارزشمند می‌شمارد.

Background Eating disorder treatment is most successful when delivered at first onset, underscoring the importance of early intervention. Genetic factors may contribute to earlier onset, but molecular genetic research into symptom onset and severity remains limited. Aims We investigated: (a) age at onset of behavioural symptoms and low weight, including sex and gender differences; and (b) the single-nucleotide polymorphism (SNP)-based heritability and cross-trait polygenic associations of symptoms, onset, and severity. Method Participants ( n = 24 973) of genetically derived European ancestry were from the National Institute for Health and Care Research BioResource, including the Genetic Links to Anxiety and Depression Study, the Eating Disorders Genetics Initiative UK and the COVID-19 Psychiatry and Neurological Genetics study. Symptoms were assessed with the ED100K questionnaire. We described sex-stratified onset of binge eating, low weight, self-induced vomiting, laxatives, diuretics, excessive exercise, and fasting. SNP-based heritability was estimated with genome-wide complex trait analysis using genomic-relatedness-based restricted maximum-likelihood. We tested associations with 26 polygenic scores (PGS), which were calculated using SBayesRC. Results Symptom median onset ranged from 16 to 20 years: vomiting (16 years), fasting and excessive exercise (17 years), binge eating (18 years), laxatives (19 years), diuretics (20 years) and low weight (20 years). Males were disproportionately likely to report adult onset. In females, behavioural symptoms and low weight showed substantial heritability (SNP-based h 2 = 0.31–0.78), but age at onset and cognitive symptoms were less heritable. PGS analyses identified distinct pathways: in females, higher childhood obesity PGS was linked to earlier binge eating onset (approximately 7 months), and higher educational attainment PGS to earlier low weight onset (approximately 6 months). Conclusions Eating disorder symptoms begin in adulthood as frequently as adolescence, challenging stereotypes and underscoring investment needed in adult services, particularly for males. Although behavioural symptoms and low weight were strongly heritable, age at onset and cognitive symptoms showed limited genetic contribution. Symptom-level PGS analyses highlight distinct biological and developmental pathways. Larger sample sizes and more accurate phenotyping are needed.

زمینه: درمان اختلالات خوردن زمانی بیشترین موفقیت را دارد که در اولین بروز علائم ارائه شود و این امر اهمیت مداخله زودهنگام را برجسته می‌کند. عوامل ژنتیکی ممکن است به شروع زودتر بیماری کمک کنند، اما پژوهش‌های ژنتیک مولکولی درباره شروع و شدت علائم همچنان محدود است. اهداف: ما بررسی کردیم: (الف) سن شروع علائم رفتاری و وزن پایین، از جمله تفاوت‌های جنسیتی و جنسیتی؛ و (ب) وراثت‌پذیری مبتنی بر تک‌نوکلئوتید پلی‌مورفیسم (SNP) و ارتباطات پلی‌ژنتیکی بین صفات مختلف علائم، شروع و شدت. روش: شرکت‌کنندگان (n = 24 973) با تبار اروپایی مشتق‌شده ژنتیکی از بانک زیستی مؤسسه ملی پژوهش سلامت و مراقبت، شامل مطالعه Genetic Links to Anxiety and Depression، ابتکار ژنتیک اختلالات خوردن بریتانیا و مطالعه COVID-19 Psychiatry and Neurological Genetics بودند. علائم با پرسشنامه ED100K ارزیابی شد. ما سن شروع پرخوری، وزن پایین، استفراغ القایی، مصرف ملین‌ها، دیورتیک‌ها، ورزش بیش از حد و روزه‌داری را به تفکیک جنسیت توصیف کردیم. وراثت‌پذیری مبتنی بر SNP با تحلیل صفات پیچیده در کل ژنوم با استفاده از حداکثر درست‌نمایی محدودشده مبتنی بر ارتباط ژنومی برآورد شد. ارتباط با ۲۶ نمره پلی‌ژنتیکی (PGS) که با SBayesRC محاسبه شد، بررسی گردید. نتایج: میانه سن شروع علائم بین ۱۶ تا ۲۰ سال بود: استفراغ (۱۶ سال)، روزه‌داری و ورزش بیش از حد (۱۷ سال)، پرخوری (۱۸ سال)، ملین‌ها (۱۹ سال)، دیورتیک‌ها (۲۰ سال) و وزن پایین (۲۰ سال). مردان به طور نامتناسبی احتمال بیشتری داشت که شروع بیماری در بزرگسالی را گزارش کنند. در زنان، علائم رفتاری و وزن پایین وراثت‌پذیری قابل توجهی نشان دادند (وراثت‌پذیری مبتنی بر SNP h2 = 0.31–0.78)، اما سن شروع و علائم شناختی وراثت‌پذیری کمتری داشتند. تحلیل‌های PGS مسیرهای متمایزی را شناسایی کرد: در زنان، نمره پلی‌ژنتیکی چاقی دوران کودکی بالاتر با شروع زودتر پرخوری (حدود ۷ ماه) و نمره پلی‌ژنتیکی تحصیلات بالاتر با شروع زودتر وزن پایین (حدود ۶ ماه) مرتبط بود. نتیجه‌گیری: علائم اختلالات خوردن به همان اندازه که در نوجوانی آغاز می‌شوند، در بزرگسالی نیز شروع می‌شوند؛ این امر کلیشه‌ها را به چالش می‌کشد و بر لزوم سرمایه‌گذاری در خدمات بزرگسالان، به ویژه برای مردان، تأکید می‌کند. اگرچه علائم رفتاری و وزن پایین وراثت‌پذیری بالایی داشتند، اما سن شروع و علائم شناختی سهم ژنتیکی محدودی نشان دادند. تحلیل‌های PGS در سطح علائم، مسیرهای زیستی و رشدی متمایزی را برجسته می‌سازد. به حجم نمونه‌های بزرگ‌تر و فنوتیپ‌گذاری دقیق‌تر نیاز است.

ABSTRACT Background Avoidant/Restrictive Food Intake Disorder (ARFID) is increasingly recognized as a complex paediatric feeding and eating disorder associated with significant medical and psychiatric burden. Methods This systematic review and meta‐analysis followed PRISMA guidelines and was prospectively registered in PROSPERO (CRD420251241490). PsycINFO, PubMed, Scopus, and Web of Science were searched. Observational and clinical studies reporting medical and/or psychiatric comorbidities in paediatric ARFID samples were included. Random‐effects models generated pooled prevalence estimates; heterogeneity, publication bias, and evidence certainty were evaluated using I 2 , Egger's test, and GRADE, respectively. Results Eighty‐four studies met inclusion criteria. Gastrointestinal disorders (30%; 95% CI: 21%–42%) and nutritional deficiencies (32%; 95% CI: 23%–42%) were the most prevalent medical comorbidities. Food allergies were present in 15% (95% CI: 9%–23%). Among psychiatric conditions, anxiety disorders were most common (44%; 95% CI: 39%–49%), followed by depression (18%; 95% CI: 15%–21%), autism spectrum disorder (19%; 95% CI: 15%–24%), attention‐deficit/hyperactivity disorder (15%; 95% CI: 13%–18%), and obsessive–compulsive disorder (11%; 95% CI: 9%–13%). Heterogeneity was high across outcomes ( I 2 ≥ 75%). Publication bias was detected for anxiety, depression, and nutritional deficiencies. Overall certainty of evidence ranged from very low to low. Conclusions Paediatric ARFID is associated with substantial medical and psychiatric comorbidity, particularly anxiety and neurodevelopmental conditions. Findings support comprehensive, multidisciplinary assessment and developmentally informed interventions. Further high‐quality, population‐based studies are needed to reduce heterogeneity and strengthen evidence certainty.

زمینه و هدف: اختلال مصرف/اجتناب غذایی (ARFID) به طور فزاینده‌ای به عنوان یک اختلال پیچیده تغذیه و خوردن در کودکان شناخته می‌شود که با بار قابل توجه پزشکی و روان‌پزشکی همراه است. روش‌ها: این مرور نظام‌مند و فراتحلیل بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA انجام شد و به طور پیش‌نگر در PROSPERO (CRD420251241490) ثبت گردید. پایگاه‌های PsycINFO، PubMed، Scopus و Web of Science جست‌وجو شدند. مطالعات مشاهده‌ای و بالینی که به گزارش همایندی‌های پزشکی و/یا روان‌پزشکی در نمونه‌های ARFID کودکان پرداخته بودند، وارد شدند. مدل‌های اثرات تصادفی برآوردهای تجمعی شیوع را ارائه کردند؛ ناهمگنی، سوگیری انتشار و قطعیت شواهد به ترتیب با I²، آزمون Egger و GRADE ارزیابی شد. یافته‌ها: هشتاد و چهار مطالعه معیارهای ورود را داشتند. اختلالات گوارشی (۳۰٪؛ ۹۵٪ CI: ۲۱٪–۴۲٪) و کمبودهای تغذیه‌ای (۳۲٪؛ ۹۵٪ CI: ۲۳٪–۴۲٪) شایع‌ترین همایندی‌های پزشکی بودند. آلرژی غذایی در ۱۵٪ (۹۵٪ CI: ۹٪–۲۳٪) مشاهده شد. در میان شرایط روان‌پزشکی، اختلالات اضطرابی شایع‌ترین بودند (۴۴٪؛ ۹۵٪ CI: ۳۹٪–۴۹٪)، و پس از آن افسردگی (۱۸٪؛ ۹۵٪ CI: ۱۵٪–۲۱٪)، اختلال طیف اوتیسم (۱۹٪؛ ۹۵٪ CI: ۱۵٪–۲۴٪)، اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (۱۵٪؛ ۹۵٪ CI: ۱۳٪–۱۸٪) و اختلال وسواسی-جبری (۱۱٪؛ ۹۵٪ CI: ۹٪–۱۳٪) قرار داشتند. ناهمگنی در تمامی پیامدها بالا بود (I² ≥ ۷۵٪). سوگیری انتشار برای اضطراب، افسردگی و کمبودهای تغذیه‌ای شناسایی شد. قطعیت کلی شواهد از بسیار پایین تا پایین متغیر بود. نتیجه‌گیری: ARFID کودکان با همایندی‌های پزشکی و روان‌پزشکی قابل توجه، به ویژه اضطراب و شرایط عصب‌رشدی همراه است. یافته‌ها از ارزیابی جامع، چندرشته‌ای و مداخلات مبتنی بر رشد حمایت می‌کنند. مطالعات جمعیت‌محور با کیفیت بالا برای کاهش ناهمگنی و تقویت قطعیت شواهد مورد نیاز است.

Introduction Smartphone addiction, body image concerns, eating disorders, and physical activity are interconnected issues affecting many young people, regardless of gender. This study examines differences in smartphone addiction, body image, eating disorders, and physical activity between male and female participants. Methods A cross-sectional study was conducted with 318 university students (168 males, 150 females) in Saudi Arabia. There average age was of 20.86 ± 3.47 years, a height of 168.24 ± 11.36 cm, and a weight of 65.26 ± 18.32 kg. Data were collected via an online survey using the Smartphone Addiction Scale-Short Version (SAS-SV), Body Image Questionnaire (BIQ-19), Eating Disorder Examination Questionnaire (EDE-Q 6.0) and International Physical Activity Questionnaire-Short Form (IPAQ-SF). All instruments demonstrated acceptable reliability (Cronbach’s α > 0.70) in previous validation studies. Statistical analysis employed Mann-Whitney U test and Kruskal-Wallis tests with a significance level of p < 0.05. Results No significant differences were found in smartphones addiction ( z = −0.64, p = 0.52), body image ( z = −0.32, p = 0.75), physical activity ( z = −0.61, p = 54). Whereas a significant difference was found in eating disorder ( z = 2.91, p = 0.004), with female showing higher prevalence (88%) compare to male (76%). Sub-scales revealed significant within-group differences for all variables. Conclusion This study revealed insignificant gender differences for smartphone addiction, body image, and physical activity levels except eating disorders. Future research should employ longitudinal designs and objective measures to clarify causal pathways and gender-specific mechanisms for all related variables.

مقدمه: اعتیاد به تلفن هوشمند، نگرانی‌های مربوط به تصویر بدنی، اختلالات خوردن و فعالیت بدنی مسائلی به‌هم‌پیوسته هستند که بسیاری از جوانان را فارغ از جنسیت تحت تأثیر قرار می‌دهند. این مطالعه به بررسی تفاوت‌های اعتیاد به تلفن هوشمند، تصویر بدنی، اختلالات خوردن و فعالیت بدنی بین شرکت‌کنندگان مرد و زن می‌پردازد. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی با مشارکت ۳۱۸ دانشجوی دانشگاه (۱۶۸ مرد، ۱۵۰ زن) در عربستان سعودی انجام شد. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۲۰٫۸۶ ± ۳٫۴۷ سال، میانگین قد ۱۶۸٫۲۴ ± ۱۱٫۳۶ سانتی‌متر و میانگین وزن ۶۵٫۲۶ ± ۱۸٫۳۲ کیلوگرم بود. داده‌ها از طریق یک پرسشنامه آنلاین با استفاده از مقیاس اعتیاد به تلفن هوشمند-نسخه کوتاه (SAS-SV)، پرسشنامه تصویر بدنی (BIQ-19)، پرسشنامه ارزیابی اختلال خوردن (EDE-Q 6.0) و پرسشنامه بین‌المللی فعالیت بدنی-فرم کوتاه (IPAQ-SF) جمع‌آوری شد. تمامی ابزارها در مطالعات اعتبارسنجی پیشین پایایی قابل قبولی (آلفای کرونباخ > ۰٫۷۰) نشان دادند. تحلیل آماری با استفاده از آزمون من‌ویتنی U و آزمون کروسکال-والیس با سطح معناداری p < 0.05 انجام شد. نتایج: تفاوت معناداری در اعتیاد به تلفن هوشمند (z = −0.64, p = 0.52)، تصویر بدنی (z = −0.32, p = 0.75) و فعالیت بدنی (z = −0.61, p = 54) مشاهده نشد. در حالی که تفاوت معناداری در اختلال خوردن (z = 2.91, p = 0.004) مشاهده شد، به‌طوری که شیوع آن در زنان (۸۸٪) بیشتر از مردان (۷۶٪) بود. زیرمقیاس‌ها تفاوت‌های معنادار درون‌گروهی را برای تمامی متغیرها نشان دادند. نتیجه‌گیری: این مطالعه تفاوت‌های جنسیتی معناداری را در اعتیاد به تلفن هوشمند، تصویر بدنی و سطوح فعالیت بدنی به جز اختلالات خوردن نشان نداد. پژوهش‌های آینده باید از طرح‌های طولی و سنجه‌های عینی برای روشن‌سازی مسیرهای علّی و سازوکارهای ویژه جنسیت برای تمامی متغیرهای مرتبط استفاده کنند.

Introduction Mental health is essential for the well-being and academic success of university students. It enables constructive participation in community life and resilience in the face of stress and adversity. Therefore, student mental health should be a priority in all societies. Aim The objective of our study is to provide an overview of the mental health status of students in the northern region of Morocco. Methods We conducted a multicenter, cross-sectional, face-to-face study among university students in northern Morocco. We used the Arabic dialect version of the MINI structured interview, which screens for 17 mental disorders, for data collection. Results The sample consisted of 1168 students from our university. After examining the gender distribution, our study included 478 men (40.9%) and 690 women (59.1%), with a male-to-female ratio of 0.69. The average age in this sample was 20.63 years (+/- 2.9). The overall prevalence of mental disorders in this sample, screened with the MINI, was 55.6%,95% CI [ 52.7–58.5]. Prevalence rates for the individual screening mental disorders were as follows: mood disorders were 38.5% [95% CI: 35.7–41.3], anxiety disorders 35.6% [95% CI: 33.8–39.4], suicide risk 11.2% ,95% CI [9.5–13.2], psychotic disorders 4.3%, 95% CI [3.2–5.6], substance addiction disorders 2.4%, 95% CI [1.6–3.4], eating disorders 2.1%, 95% CI [1.3-3.0], and antisocial personality disorders 1.7%, 95% CI [1.0-2.6]. Conclusion More than half of university students are likely to meet the criteria for a DSM-IV disorder at some point in their lives. These concerning results should prompt and mobilize non-governmental organizations and governments to invest significantly this field.

مقدمه: سلامت روان برای بهزیستی و موفقیت تحصیلی دانشجویان دانشگاهی ضروری است. این امر امکان مشارکت سازنده در زندگی اجتماعی و تاب‌آوری در برابر استرس و ناملایمات را فراهم می‌کند. بنابراین، سلامت روان دانشجویان باید در تمامی جوامع در اولویت قرار گیرد. هدف: هدف مطالعه حاضر ارائه تصویری کلی از وضعیت سلامت روان دانشجویان در منطقه شمالی مراکش است. روش‌ها: این مطالعه چندمرکزی، مقطعی و حضوری در میان دانشجویان دانشگاه‌های شمال مراکش انجام شد. برای جمع‌آوری داده‌ها از نسخه گویش عربی مصاحبه ساختاریافته MINI که ۱۷ اختلال روانی را غربالگری می‌کند، استفاده گردید. یافته‌ها: نمونه شامل ۱۱۶۸ دانشجو از دانشگاه ما بود. پس از بررسی توزیع جنسیتی، مطالعه ما شامل ۴۷۸ مرد (۴۰/۹٪) و ۶۹۰ زن (۵۹/۱٪) با نسبت مرد به زن ۰/۶۹ بود. میانگین سنی این نمونه ۲۰/۶۳ سال (±۲/۹) بود. شیوع کلی اختلالات روانی در این نمونه که با MINI غربالگری شد، ۵۵/۶٪ (۹۵٪ CI: ۵۲/۷–۵۸/۵) بود. نرخ‌های شیوع برای اختلالات روانی منفرد به شرح زیر بود: اختلالات خلقی ۳۸/۵٪ (۹۵٪ CI: ۳۵/۷–۴۱/۳)، اختلالات اضطرابی ۳۵/۶٪ (۹۵٪ CI: ۳۳/۸–۳۹/۴)، خطر خودکشی ۱۱/۲٪ (۹۵٪ CI: ۹/۵–۱۳/۲)، اختلالات روان‌پریشی ۴/۳٪ (۹۵٪ CI: ۳/۲–۵/۶)، اختلالات اعتیاد به مواد ۲/۴٪ (۹۵٪ CI: ۱/۶–۳/۴)، اختلالات خوردن ۲/۱٪ (۹۵٪ CI: ۱/۳–۳/۰)، و اختلالات شخصیت ضد اجتماعی ۱/۷٪ (۹۵٪ CI: ۱/۰–۲/۶). نتیجه‌گیری: بیش از نیمی از دانشجویان دانشگاهی احتمالاً در مقطعی از زندگی خود معیارهای یک اختلال DSM-IV را خواهند داشت. این نتایج نگران‌کننده باید موجب تشویق و بسیج سازمان‌های غیردولتی و دولت‌ها برای سرمایه‌گذاری قابل توجه در این حوزه شود.