leisure

Research on information and communication technology (ICT) use and educational outcomes has reported positive, negative, and null associations, and little is known about creative thinking, which Programme for International Student Assessment (PISA) assessed for the first time in 2022. This study examined how profiles of ICT use relate to creative thinking and whether profile membership predicts creative thinking beyond the dimensions of use from which the profiles are derived. Using data from a large international sample of PISA 2022 students, latent profile analysis of the six Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) dimensions of ICT use identified four profiles that differed mainly in the overall level of use. Creative thinking was compared across profiles using all plausible values, replicate weights and a bias-adjusted three-step approach, and random forest models compared the predictive value of the profiles and the dimensions. Students with below-average use scored highest, followed by those with above-average use, whereas students with very low and very high use scored lowest. The low scores at the two ends had different correlates: adjustment for socioeconomic status and gender substantially reduced the gap for very low use but left the gap for very high use almost unchanged. In the random forest models, the six dimensions predicted creative thinking better than profile membership did. Partial dependence plots showed higher predicted scores with more school activities outside the classroom and lower predicted scores with high weekday leisure use and more support or feedback via ICT. The findings suggest that the association between ICT use and creative thinking is not linear, and that profiles based on the level of use are useful for describing groups of students but carry less information than the dimensions of use.

Background Most person-centered research on exercise motivation has identified static profiles, leaving unclear how motivational configurations change over time, what psychological experiences are associated with those changes, and whether transitions predict subsequent exercise. This study examined the short-term mobility of exercise-regulation profiles, psychological-need predictors of specific transitions, and their prospective associations with later leisure-time exercise. Methods A three-wave prospective study followed 1,780 students from six Chinese colleges at approximately 4-week intervals. Exercise regulation, exercise-specific psychological need satisfaction and frustration, and leisure-time exercise were assessed at each wave. Continuous-indicator latent transition analysis identified longitudinal motivational profiles and transition probabilities. Posterior-probability-weighted models examined origin-wave need satisfaction and frustration as predictors of eligible transitions and tested whether first-interval transitions were associated with final-wave exercise after prior exercise was considered. Results Six profiles were retained: amotivated–controlled, low-regulation, mixed intrinsic–controlled, identified-dominant, intrinsic-dominant, and high autonomous–introjected. Overall profile stability was substantial but incomplete, with 76.9 and 73.8% of posterior transition mass remaining on the stability diagonal across the two intervals. The largest off-diagonal transition was from low regulation to high autonomous–introjected motivation (18.0 and 20.1%). After Holm correction, greater need satisfaction was associated with lower odds of moving from intrinsic-dominant or high autonomous–introjected motivation to low regulation (odds ratios = 0.47–0.49), whereas greater need frustration was associated with lower odds of moving from low regulation to identified- or intrinsic-dominant profiles (odds ratios = 0.41–0.62). In models controlling baseline exercise, movement from amotivated–controlled or low regulation to high autonomous–introjected motivation was associated with greater subsequent exercise, whereas several transitions toward less internalized configurations were associated with lower exercise. After additional adjustment for exercise measured at the transition endpoint, only the low-regulation-to-high autonomous–introjected transition remained significant. Conclusion Exercise motivation was substantially stable yet meaningfully mobile over short periods. Psychological-need experiences were associated with specific, origin-dependent motivational transitions, and selected transitions prospectively differentiated later exercise behavior. The findings support a dynamic and state-dependent view of exercise motivation and suggest that the psychological conditions relevant to maintaining internalized motivation may differ from those involved in moving out of low regulation.

Whether breadth of leisure activity engagement (LAE) is associated with cognitive resilience (CR) in older Chinese adults, and whether this association differs by gender, remain unclear. Using five waves of the China Health and Retirement Longitudinal Study (2011–2020), we estimated CR as the residual of global cognition after accounting for age, education, gender, residence, and chronic disease burden, and examined activity × gender interactions in generalized estimating equations ( n = 7130 observations from 3293 adults aged ≥60). Cognitive and social activity breadth were each independently associated with higher CR, but with contrasting domain patterns. Cognitive activities showed a linear dose-response with comparable associations in both genders (males β = 0.164, females β = 0.171, both p < 0.001; Activity × Gender interaction p = 0.435). Social activities followed a quadratic dose-response peaking at approximately three activity types. In gender-stratified models, the social-activity association was concentrated in males ( β = 0.164, p < 0.001) and was not significant among females ( β = 0.032, p = 0.323; activity × gender interaction β = −0.111, p = 0.020), despite higher social participation rates among women. Lagged analyses supported temporal precedence. These findings indicate that the resilience associations of LAE breadth in older Chinese adults are domain- and gender-dependent: cognitive activity breadth was positively associated with CR in both genders, whereas this association was concentrated in men for social activities. These findings warrant further investigation of whether the content, context, or measurement of social engagement contributes to the observed gender difference.

The equine sector provides employment opportunities and leisure activities for a substantial number of people in Sweden. Although these activities are closely connected to nature and dependent on ecosystem services, the sector faces significant ecological challenges. This article explores how representatives of the equine sector—particularly riding schools—conceptualize and articulate their work with environmental sustainability in policy documents and “talk about” everyday practice. The analysis is informed by the Sustainable Development Goals (SDGs) and grounded in an ecolinguistic framework. Our results show that national level policy documents are closely aligned with the established sustainability terminology, whereas local documents and interviewees rarely employ SDG related terminology. Despite this discursive distance, riding schools demonstrate strong engagement and considerable creativity in addressing local environmental challenges. However, this ambition is constrained by limited knowledge, resources, and authority to address more complex ecological issues. Within the pedagogical environments that riding schools constitute, systematic instruction on environmental sustainability holds a marginal position. We identified five “stories we live by”: “the responsible local care taker”, “we try, but we lack resources”, “learning through everyday practice”, “sustainability without sustainability terminology” and “small action matters”. We have interpreted this as emerging eco-benifical narratives that can carry pedagogical potential. We argue that with strengthened organizational support, clearer conceptual tools, and structured opportunities for capacity building, riding schools could play a more active role in shaping sustainability-oriented “stories to live by” and contribute more fully to the broader societal transition toward sustainable development.

بخش اسب فرصت‌های شغلی و فعالیت‌های اوقات فراغت را برای تعداد قابل توجهی از افراد در سوئد فراهم می‌کند. اگرچه این فعالیت‌ها ارتباط نزدیکی با طبیعت داشته و وابسته به خدمات اکوسیستمی هستند، این بخش با چالش‌های زیست‌محیطی قابل توجهی مواجه است. این مقاله بررسی می‌کند که نمایندگان بخش اسب—به ویژه مدارس سوارکاری—چگونه کار خود را با پایداری زیست‌محیطی در اسناد سیاستی مفهوم‌سازی و بیان می‌کنند و درباره عمل روزمره «صحبت می‌کنند». تحلیل حاضر با اهداف توسعه پایدار (SDGs) هدایت شده و بر چارچوب اکولینگویستیکی استوار است. نتایج ما نشان می‌دهد که اسناد سیاستی در سطح ملی با واژگان تثبیت‌شده پایداری همسویی نزدیکی دارند، در حالی که اسناد محلی و مصاحبه‌شوندگان به ندرت از واژگان مرتبط با SDG استفاده می‌کنند. با وجود این فاصله گفتمانی، مدارس سوارکاری مشارکت قوی و خلاقیت قابل توجهی در مواجهه با چالش‌های زیست‌محیطی محلی از خود نشان می‌دهند. با این حال، این انگیزه به دلیل محدودیت دانش، منابع و اختیار برای پرداختن به مسائل پیچیده‌تر زیست‌محیطی، محدود می‌شود. در محیط‌های آموزشی که مدارس سوارکاری ایجاد می‌کنند، آموزش نظام‌مند درباره پایداری زیست‌محیطی جایگاه حاشیه‌ای دارد. ما پنج «روایت زیسته» را شناسایی کردیم: «سرپرست مسئول محلی»، «تلاش می‌کنیم اما منابع کافی نداریم»، «یادگیری از طریق عمل روزمره»، «پایداری بدون واژگان پایداری» و «اقدام کوچک اهمیت دارد». ما این موارد را به عنوان روایت‌های نوظهور سودمند برای محیط زیست تفسیر کرده‌ایم که می‌توانند ظرفیت آموزشی داشته باشند. استدلال می‌کنیم که با تقویت حمایت سازمانی، ابزارهای مفهومی شفاف‌تر و فرصت‌های ساختاریافته برای توانمندسازی، مدارس سوارکاری می‌توانند نقش فعال‌تری در شکل‌دهی به «روایت‌های زیستنی» مبتنی بر پایداری ایفا کرده و سهم بیشتری در گذار اجتماعی گسترده‌تر به سوی توسعه پایدار داشته باشند.

Education is a fundamental pillar of human resource development; however, equitable access to supplementary education remains a challenge in rural areas. Children in Tegalan Hamlet, Bolopleret Village, Juwiring District, Klaten Regency, face limited learning assistance outside school hours because their parents work as traders, laborers, and farmers. The Community Service Program (KKN) conducted by students of UIN Raden Mas Said Surakarta designed a tutoring program as a form of educational assistance for children. This community service aims to describe the implementation and impact of tutoring on children's learning motivation and engagement. The method used is descriptive qualitative with a Participatory Action Research (PAR) approach, carried out through the stages of problem identification, planning, implementation, and evaluation. The participants were approximately 15 children from kindergarten to elementary school levels who attended voluntarily. The program was conducted in four sessions held every Saturday on June 27, July 4, July 11, and July 18, 2026, covering Mathematics, Science, English, the effects of gadgets on children, and anti-bullying education through educational films. The results showed an increase in participants' enthusiasm, engagement, confidence in expressing opinions, and discipline, as well as the growth of habits to use leisure time for more productive activities. The main obstacles were the limited duration of the KKN program and the absence of a sustainable program mechanism. Continuous collaboration among village government, schools, parents, and the community is needed so that similar programs can be sustained.

آموزش یکی از ارکان اساسی توسعه منابع انسانی است؛ با این حال، دسترسی عادلانه به آموزش‌های تکمیلی در مناطق روستایی همچنان یک چالش محسوب می‌شود. کودکان محله تگالان، روستای بولوپلرت، بخش جوویرینگ، شهرستان کلاتن، به دلیل اشتغال والدین به شغل‌هایی مانند فروشندگی، کارگری و کشاورزی، از حمایت‌های آموزشی خارج از ساعات مدرسه برخوردار نیستند. برنامه خدمت‌رسانی اجتماعی (KKN) که توسط دانشجویان دانشگاه UIN Raden Mas Said Surakarta اجرا شد، یک برنامه راهنمایی تحصیلی را به عنوان نوعی حمایت آموزشی برای کودکان طراحی کرد. هدف این خدمت‌رسانی اجتماعی، توصیف اجرای برنامه و تأثیر راهنمایی تحصیلی بر انگیزش و مشارکت تحصیلی کودکان است. روش پژوهش، کیفی توصیفی با رویکرد پژوهش مشارکتی عملی (PAR) بوده که از مراحل شناسایی مسئله، برنامه‌ریزی، اجرا و ارزیابی تشکیل شده است. شرکت‌کنندگان حدود ۱۵ کودک در مقاطع پیش‌دبستانی تا دبستان بودند که به صورت داوطلبانه حضور یافتند. این برنامه در چهار جلسه که هر شنبه در تاریخ‌های ۲۷ ژوئن، ۴ ژوئیه، ۱۱ ژوئیه و ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۶ برگزار شد، اجرا گردید و موضوعاتی مانند ریاضیات، علوم، زبان انگلیسی، تأثیر ابزارهای دیجیتال بر کودکان و آموزش ضد قلدری از طریق فیلم‌های آموزشی را دربر می‌گرفت. نتایج نشان داد که اشتیاق، مشارکت، اعتماد به نفس در بیان نظرات و انضباط شرکت‌کنندگان افزایش یافته و عادات استفاده از اوقات فراغت برای فعالیت‌های سازنده‌تر در آن‌ها رشد یافته است. مهم‌ترین موانع، محدودیت مدت زمان برنامه KKN و نبود سازوکار برنامه‌ای پایدار بود. همکاری مستمر میان دولت روستا، مدارس، والدین و جامعه برای پایداری چنین برنامه‌هایی ضروری است.

Legal challenges to affirmative action in college admissions practices are on the rise, in the US and elsewhere. Defenders of the practice tend to point to affirmative action’s efficacy as a means of creating more equal societies, or to the political motivations of those who would stop it. This article takes a different approach. It argues that college admissions procedures are a cultural practice of adjudication, and as such share key attributes with other cultural practices of adjudication, such as sporting and musical competitions. The articles advocates for analogous thinking between these different adjudication sites as a way to understand affirmative action as fundamentally fair. It draws comparisons between affirmative action in college admissions and mechanisms for fair competition in two ‘serious leisure’ sites: crown green bowling competitions, and brass band contests. In so doing, the article argues that affirmative action is not a radical proposition, but one deeply embedded in everyday ideas about fairness.

چالش‌های حقوقی علیه اقدام مثبت در رویه‌های پذیرش دانشگاه‌ها در ایالات متحده و سایر کشورها رو به افزایش است. مدافعان این رویه معمولاً به اثربخشی اقدام مثبت به عنوان ابزاری برای ایجاد جوامع برابرتر یا انگیزه‌های سیاسی مخالفان آن اشاره می‌کنند. این مقاله رویکردی متفاوت اتخاذ می‌کند. استدلال می‌کند که رویه‌های پذیرش دانشگاهی یک کنش فرهنگی داوری هستند و از این رو ویژگی‌های کلیدی مشترکی با سایر کنش‌های فرهنگی داوری، مانند رقابت‌های ورزشی و موسیقیایی دارند. مقاله بر لزوم تفکر قیاسی میان این حوزه‌های مختلف داوری تأکید می‌کند تا اقدام مثبت را به عنوان امری اساساً عادلانه درک کند. این مقاله با مقایسه اقدام مثبت در پذیرش دانشگاهی و سازوکارهای رقابت منصفانه در دو حوزه «تفریح جدی» شامل مسابقات بولینگ کرون گرین و رقابت‌های گروه‌های موسیقی برنجی، استدلال می‌کند که اقدام مثبت نه یک پیشنهاد رادیکال، بلکه عمیقاً ریشه‌دار در ایده‌های روزمره درباره عدالت است.

Amaç: Bu çalışma, Z kuşağı bireylerinin boş zaman etkinliklerine yönelik yaklaşımlarını derinlemesine incelemeyi ve bu süreçte etkili olan belirleyici içsel motivasyon faktörlerini ortaya koyarken, Neulinger’in boş zaman teorisi çerçevesinde güncel bir perspektif sunarak alana katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.Yöntem: Araştırmada nitel araştırma yaklaşımı benimsenmiş ve veri toplama yöntemi olarak odak grup görüşmesi gerçekleştirilmiştir. Çalışma kapsamında, 12 kişilik üniversite öğrencisinden oluşan katılımcı grubu ile gerçekleştirilen görüşmelerden elde edilen veriler, içerik analizi yöntemiyle sistematik olarak çözümlenmiştir.Bulgular: Analiz sonucunda, Z kuşağı bireylerinin boş zaman aktivitelerine ilişkin eğilimleri ile bu eğilimleri şekillendiren içsel motivasyon unsurları ortaya konmuştur. Katılımcıların boş zaman aktiviteleri, “fiziksel ve zihinsel rahatlama”, “sosyal etkileşim” ve “kişisel gelişim” olmak üzere üç ana tema altında sınıflandırılmıştır. Bulgular, katılımcıların etkinlik tercihlerini büyük ölçüde içsel motivasyona dayalı olarak gerçekleştirdiklerini; bu süreçte zihinsel üretkenlik, sosyal bağların güçlenmesi ve yeni bilgiler edinme gibi kazanımların öne çıktığını göstermektedir. Ayrıca spor ve doğa temelli etkinliklerin disiplin ve liderlik becerileri kazandırması; kültürel ve sanatsal etkinliklerin ise yaratıcılık, araştırma eğilimi ve kendini ifade etme fırsatı sunması, çalışmanın dikkat çekici bulguları arasında yer almaktadır.Sonuç: Araştırma sonucunda, Z kuşağı bireylerinin boş zaman alışkanlıkları anlaşılmış ve turizm, rekreasyon, eğitim ile yerel yönetim gibi çeşitli alanlarda gençlere yönelik strateji geliştirilmesine teorik ve pratik bir zemin oluşturulmasına katkı sağlanmıştır. Ayrıca araştırma, ilgili literatüre özgün bir bakış açısı sunarak, gelecekte yapılacak çalışmalara teorik ve pratik katkılar sağlamayı hedeflemektedir. Dolayısıyla, araştırma sonuçları, Z kuşağı bireylerinin boş zaman yaklaşımlarının Neulinger’in teorisinde vurguladığı içsel motivasyon ve özgür seçim temelindeki saf boş zaman kavramı ile önemli ölçüde örtüştüğünü göstermektedir.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی عمیق رویکردهای افراد نسل Z نسبت به فعالیت‌های اوقات فراغت و شناسایی عوامل تعیین‌کننده انگیزش درونی مؤثر در این فرآیند، در چارچوب نظریه اوقات فراغت Neulinger، با ارائه چشم‌اندازی نوین به حوزه مطالعاتی مربوطه، انجام شده‌است. روش: در این پژوهش رویکرد کیفی اتخاذ شده و به‌عنوان روش گردآوری داده‌ها از مصاحبه گروه متمرکز استفاده شده‌است. داده‌های حاصل از مصاحبه با گروهی متشکل از ۱۲ دانشجوی دانشگاه، با روش تحلیل محتوا به‌صورت نظام‌مند مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته‌است. یافته‌ها: نتایج تحلیل نشان داد که گرایش‌های افراد نسل Z نسبت به فعالیت‌های اوقات فراغت و عوامل انگیزشی درونی شکل‌دهنده این گرایش‌ها قابل شناسایی است. فعالیت‌های اوقات فراغت شرکت‌کنندگان در سه مضمون اصلی «آرامش جسمی و ذهنی»، «تعامل اجتماعی» و «رشد فردی» طبقه‌بندی شد. یافته‌ها حاکی از آن است که ترجیحات فعالیتی شرکت‌کنندگان عمدتاً مبتنی بر انگیزش درونی بوده و در این فرآیند، دستاوردهایی همچون خلاقیت ذهنی، تقویت پیوندهای اجتماعی و کسب دانش جدید برجسته می‌باشد. همچنین، فعالیت‌های مبتنی بر ورزش و طبیعت موجب کسب مهارت‌های انضباط و رهبری و فعالیت‌های فرهنگی و هنری فرصت‌هایی برای خلاقیت، گرایش به پژوهش و ابراز وجود فراهم می‌آورد که از یافته‌های قابل توجه پژوهش است. نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش به درک عادات اوقات فراغت نسل Z انجامیده و زمینه نظری و عملی برای تدوین راهبردهایی در حوزه‌هایی چون گردشگری، تفریحات، آموزش و مدیریت شهری در ارتباط با جوانان فراهم ساخته‌است. افزون بر این، پژوهش با ارائه دیدگاهی نو به ادبیات مرتبط، درصدد ارائه مشارکت‌های نظری و عملی برای پژوهش‌های آتی می‌باشد. بنابراین، نتایج پژوهش نشان می‌دهد که رویکردهای نسل Z به اوقات فراغت تا حد زیادی با مفهوم اوقات فراغت ناب مبتنی بر انگیزش درونی و انتخاب آزاد که در نظریه Neulinger مورد تأکید قرار گرفته، هم‌پوشانی دارد.