mathematics achievement

Purpose: This study aimed to design and evaluate an artificial intelligence–based model for predicting the mathematics performance of twelfth-grade experimental sciences students based on individual, educational, and learning technology factors. Methods and Materials: This applied, quantitative, cross-sectional, and predictive study was conducted among twelfth-grade experimental sciences students in Isfahan, Iran. A total of 187 questionnaires were distributed, and after removing incomplete, inconsistent, and invalid records, data from 84 students were retained for analysis. Data were collected using a structured questionnaire assessing individual factors, educational conditions, and learning technology variables, together with students’ recorded mathematics scores. The dataset was divided into training and testing subsets, and repeated five-fold cross-validation was used for internal model development. Multiple linear regression, ridge regression, lasso regression, elastic net regression, decision tree regression, random forest regression, gradient boosting regression, and support vector regression were compared. Model performance was evaluated using mean absolute error, root mean squared error, and the coefficient of determination. Findings: Previous mathematics achievement had the strongest positive correlation with current mathematics performance, followed by mathematics self-efficacy, study regularity, academic motivation, teacher feedback, instructional quality, and educational use of learning technologies. Test anxiety and digital distraction were negatively associated with mathematics performance. Among the evaluated algorithms, gradient boosting regression achieved the best predictive performance, with a test-set mean absolute error of 0.93, root mean squared error of 1.26, and coefficient of determination of .72. Previous mathematics achievement, mathematics self-efficacy, study regularity, teacher feedback, educational use of learning technologies, test anxiety, and instructional quality were the most influential predictors. Adding educational factors increased explained variance from .54 to .65, while including learning technology factors further increased it to .72. Conclusion: The findings indicate that mathematics performance can be predicted with acceptable accuracy by integrating students’ prior achievement, psychological and behavioral characteristics, instructional experiences, and learning technology use within an interpretable artificial intelligence model.

هدف: این مطالعه با هدف طراحی و ارزیابی یک مدل مبتنی بر هوش مصنوعی برای پیش‌بینی عملکرد ریاضی دانش‌آموزان پایه دوازدهم رشته علوم تجربی بر اساس عوامل فردی، آموزشی و فناوری‌های یادگیری انجام شد. روش‌ها و مواد: این پژوهش کاربردی، کمی، مقطعی و پیش‌بینانه در میان دانش‌آموزان پایه دوازدهم رشته علوم تجربی شهر اصفهان، ایران انجام شد. در مجموع ۱۸۷ پرسشنامه توزیع گردید و پس از حذف داده‌های ناقص، ناسازگار و نامعتبر، داده‌های ۸۴ دانش‌آموز برای تحلیل حفظ شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ساختاریافته‌ای که عوامل فردی، شرایط آموزشی و متغیرهای فناوری یادگیری را ارزیابی می‌کرد، همراه با نمرات ثبت‌شده ریاضی دانش‌آموزان جمع‌آوری شد. مجموعه داده به زیرمجموعه‌های آموزش و آزمون تقسیم شد و برای توسعه داخلی مدل از اعتبارسنجی متقاطع پنج‌باره تکراری استفاده گردید. رگرسیون خطی چندگانه، رگرسیون ریج، رگرسیون لاسو، رگرسیون الاستیک نت، رگرسیون درخت تصمیم، رگرسیون جنگل تصادفی، رگرسیون گرادیان بوستینگ و رگرسیون بردار پشتیبان با یکدیگر مقایسه شدند. عملکرد مدل با استفاده از میانگین خطای مطلق، ریشه میانگین مربعات خطا و ضریب تعیین ارزیابی شد. یافته‌ها: پیشرفت قبلی در ریاضی بیشترین همبستگی مثبت را با عملکرد فعلی ریاضی داشت و پس از آن خودکارآمدی ریاضی، نظم در مطالعه، انگیزش تحصیلی، بازخورد معلم، کیفیت تدریس و استفاده آموزشی از فناوری‌های یادگیری قرار داشتند. اضطراب امتحان و حواس‌پرتی دیجیتال با عملکرد ریاضی رابطه منفی داشتند. در میان الگوریتم‌های ارزیابی‌شده، رگرسیون گرادیان بوستینگ بهترین عملکرد پیش‌بینی را با میانگین خطای مطلق ۰٫۹۳، ریشه میانگین مربعات خطا ۱٫۲۶ و ضریب تعیین ۰٫۷۲ در مجموعه آزمون به دست آورد. پیشرفت قبلی در ریاضی، خودکارآمدی ریاضی، نظم در مطالعه، بازخورد معلم، استفاده آموزشی از فناوری‌های یادگیری، اضطراب امتحان و کیفیت تدریس از مهم‌ترین پیش‌بین‌ها بودند. افزودن عوامل آموزشی واریانس تبیین‌شده را از ۰٫۵۴ به ۰٫۶۵ افزایش داد و افزودن عوامل فناوری یادگیری آن را به ۰٫۷۲ رساند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که عملکرد ریاضی را می‌توان با دقت قابل قبول از طریق ادغام پیشرفت قبلی دانش‌آموزان، ویژگی‌های روان‌شناختی و رفتاری، تجارب آموزشی و استفاده از فناوری‌های یادگیری در یک مدل مبتنی بر هوش مصنوعی قابل تفسیر پیش‌بینی کرد.

This study examined the use of digitized game-based learning activities to support Grade 7 students’ interest and mathematics achievement at Demetrio L. Alviola National High School, Bindoy, Negros Oriental, during school year 2025–2026. A quantitative quasi-experimental pretest–posttest design with a survey component involved 120 learners, consisting of 60 in the control group and 60 in the experimental group. The control group received conventional mathematics instruction, while the experimental group participated in a four-week digitized game-based approach. A 48-item competency test, an adapted 20-item mathematics-interest questionnaire, and a learning-style inventory informed data collection. Frequency, percentage, mean percentage scores, descriptive statistics, Wilcoxon tests, and Mann–Whitney U tests were used for analysis. The experimental group’s overall mathematics mean percentage score increased from 70.11% to 79.13%, compared with 68.20% to 74.55% in the control group. The experimental group’s composite interest rating rose from 3.33 (moderate) to 3.86 (high), with significant pre–post differences reported across all four interest dimensions. However, the between-group difference in learning gains was significant only for the bar-models-and-equations competency (p = .021); the other three competencies showed no significant between-group differences. The reported interest–competence association was nonsignificant (p = .875). The findings support digitized game-based activities as a supplementary strategy for improving students’ mathematics interest, while indicating more limited evidence of advantages in achievement across all targeted competencies.

Abstract Despite decades of effort to improve mathematical outcomes, studies examining the integrated roles of affective dimensions such as confidence, perceived value, and motivation in relation to mathematics achievement among Senior High School students in Ghana remain relatively limited. In this study, confidence was operationalised through items reflecting students’ domain-specific mathematics self-efficacy beliefs. This study examines the structural associations of confidence, perceived value, and motivation with self-reported mathematics achievement among final-year students in a selected Senior High School in the Atwima Nwabiagya North Municipal Assembly of Ghana. A quantitative descriptive correlational design was employed, and data were collected from 296 students using a structured questionnaire. Self-reported mathematics achievement was measured using students’ responses to items concerning their perceived achievement in mathematics, rather than standardised test scores or school achievement records. The hypothesised structural relationships among confidence, perceived value, motivation, and self-reported mathematics achievement were examined using structural equation modelling (SEM). Within the participating school, the results showed that confidence, perceived value, and motivation were each positively and significantly associated with self-reported mathematics achievement, with confidence having the largest standardised coefficient, followed by motivation and value. Given these findings, instructional practices that support students’ confidence may be considered in mathematics teaching. Likewise, opportunities to connect mathematics with real-world applications may help students recognise its value, while supportive learning environments may provide conditions conducive to sustained engagement with mathematics learning.

We examine whether a top-up school grant for Ethiopia's emerging regions, introduced under GEQIP-E in 2018/19, narrowed mathematics learning gaps. Difference-in-differences estimates using Grade 4 data from the RISE Ethiopia survey (2018/19–2021/22) show relative gains of 0.42–0.52 standard deviations, largest among rural and poorer children. Results hold with regional controls, gain scores, school-level models and school fixed effects, but shrink under region-specific trends. About half of each gain reflects emerging regions avoiding a post-2018 decline elsewhere, so the estimates are upper bounds for the top-up alone. School leadership, community participation and teacher knowledge appear to be key channels.

این پژوهش بررسی می‌کند که آیا اعطای کمک‌هزینه تکمیلی به مدارس در مناطق در حال ظهور اتیوپی، که در سال تحصیلی ۲۰۱۸/۱۹ تحت برنامه GEQIP-E معرفی شد، شکاف‌های یادگیری ریاضیات را کاهش داد یا خیر. برآورد‌های تفاوت-در-تفاوت‌ها با استفاده از داده‌های پایه چهارم از نظرسنجی RISE Ethiopia (۲۰۱۸/۱۹–۲۰۲۱/۲۲) نشان‌دهنده کسب‌کردن‌های نسبی معادل ۰.۴۲ تا ۰.۵۲ انحراف معیار است که بیشترین میزان آن در میان کودکان روستایی و فقیرتر مشاهده شد. نتایج با کنترل‌های منطقه‌ای، نمرات کسب‌کردنی، مدل‌های سطح مدرسه و اثرات ثابت مدرسه پابرجا هستند، اما تحت روندهای خاص منطقه‌ای کاهش می‌یابند. حدود نیمی از هر کسب‌کردن ناشی از آن است که مناطق در حال ظهور از افت پس از سال ۲۰۱۸ که در سایر مناطق رخ داد، در امان ماندند؛ بنابراین این برآورد‌ها کران‌های بالایی برای کمک‌هزینه تکمیلی به تنهایی محسوب می‌شوند. به نظر می‌رسد رهبری مدرسه، مشارکت جامعه و دانش معلمان کانال‌های کلیدی باشند.

This action research study examined the relationship between social–emotional learning (SEL) and early mathematical achievement among transitional kindergarten and kindergarten students in a large urban Title I elementary school. National organizations emphasize that high-quality mathematics instruction for young children must consider cognitive, linguistic, physical, and social–emotional development. Guided by this framework, the study investigated whether systematic SEL instruction using the district adopted Second Step curriculum would increase students’ SEL competencies and support growth in foundational math skills measured by the Eureka Math Module 4 assessment. Using a pre- and post-test design, data were collected from eight students who received structured SEL and mathematics instruction over one semester. Results indicated consistent improvement in students’ SEL competencies, including executive functioning skills, alongside significant gains in mathematical performance. These findings align with prior research suggesting that SEL supports school readiness, adaptive learning behaviors, and academic achievement.

Introduction Universal Design for Learning (UDL) has emerged as a prominent framework for promoting inclusive education by addressing learner variability through flexible curriculum design, instruction, and assessment. Although interest in UDL has expanded globally, evidence regarding its implementation in primary mathematics education remains fragmented across diverse educational contexts. This systematic review synthesized empirical evidence on UDL implementation in primary mathematics education and developed an evidence-informed integrative framework to guide research and practice. Methods The review followed the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses (PRISMA 2020) guidelines. Searches conducted in Scopus and Web of Science identified 168 records, from which 14 studies met the inclusion criteria. Methodological quality was assessed using the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT, Version 2018), and data were synthesized through thematic analysis. Results Three substantive themes emerged: instructional practices supporting UDL implementation, educational outcomes associated with UDL implementation, and contextual challenges and enabling factors. The findings revealed that effective UDL implementation was characterized by differentiated instruction, multiple means of representation, engagement, and action and expression, supported by accessible learning resources and digital technologies. These practices were associated with improved mathematics achievement, conceptual understanding, learner engagement, participation, and accessibility. However, successful implementation depended on sustained teacher professional development, institutional support, and equitable access to instructional resources. Discussion The review informed the development of an evidence-informed integrative framework that contextualizes UDL implementation within primary mathematics education. By linking enabling conditions, instructional practices, contextual influences, and learner outcomes, the framework extends existing UDL applications and offers a comprehensive model for advancing inclusive mathematics education. The findings underscore the importance of systemic support structures in ensuring effective and sustainable UDL implementation.

Mathematics achievement remains a major concern in Ghanaian senior high schools despite the increasing emphasis on effective classroom assessment and instructional quality. This study examined the relationship between formative assessment practices and perceived students’ mathematical achievement, while investigating the mediating role of cognitive activation-oriented instruction. The study adopted a positivist paradigm with a quantitative cross-sectional survey design. Data were collected from 320 Senior High School students selected through a multistage sampling procedure from two public senior high schools in Ghana. A structured questionnaire measured formative assessment practices, cognitive activation-oriented instruction, and perceived students’ mathematical achievement. Data were analysed using SPSS version 23 and AMOS version 23. Confirmatory Factor Analysis and Structural Equation Modelling were employed to test the measurement and structural models. The findings revealed that formative assessment practices significantly predicted perceived students’ mathematical achievement and were positively associated with cognitive activation-oriented instruction. Cognitive activation-oriented instruction was also positively associated with perceived students’ mathematical achievement and statistically mediated the relationship between formative assessment practices and perceived students’ mathematical achievement. The findings suggest that formative assessment practices and cognitive activation-oriented instruction are positively associated with students’ perceptions of their mathematical achievement.

The current research aims to identify (The Effectiveness of Two Active Learning Strategies on the Achievement of Second Intermediate Grade Students in the Holy Quran and Islamic Education Subject and the Development of Their Citizenship Values.). The researcher adopted the quasi-experimental method, and used two scales to measure the variables of his research. The first scale was the achievement scale in mathematics and consisted of (40) paragraphs of the type of multiple choice, and verified its reliability, stability and discrimination, as well as conducting statistical analysis of its paragraphs, and the researcher prepared a citizenship values scale, and the scale in its final form consisted of (38) paragraphs and verified its reliability, stability and discrimination, and the results showed that the experimental group outperformed the control group in the mathematics achievement scale and the citizenship values scale. The researcher suggested conducting studies on the effectiveness of two active learning strategies in acquiring numerical concepts among first intermediate students and developing their logical thinking. The researcher also recommended emphasizing the necessity of teaching the use of active learning strategies in general at the intermediate stage. And the adoption of national values in the teaching of mathematics in the intermediate stages because of its importance in promoting and developing patriotism among students The researcher also recommended emphasizing the need to teach the use of active learning strategies in general at the intermediate stage. And the adoption of national values in the teaching of mathematics in the intermediate stages because of its importance in promoting and developing patriotism among students.

پژوهش حاضر با هدف شناسایی «اثربخشی دو راهبرد یادگیری فعال بر پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان پایه دوم متوسطه در درس قرآن کریم و آموزش اسلامی و توسعه ارزش‌های شهروندی آنان» انجام شده است. پژوهشگر از روش شبه‌آزمایشی استفاده کرده و برای سنجش متغیرهای پژوهش خود از دو مقیاس بهره برده است. مقیاس اول، مقیاس پیشرفت تحصیلی در ریاضیات بود که شامل ۴۰ پرسش چهارگزینه‌ای بوده و پایایی، ثبات و قدرت تمایز آن مورد تأیید قرار گرفته و تحلیل آماری سؤالات آن نیز انجام شده است. همچنین پژوهشگر مقیاس ارزش‌های شهروندی را تهیه کرده که در نهایت شامل ۳۸ پرسش بوده و پایایی، ثبات و قدرت تمایز آن نیز مورد تأیید قرار گرفته است. نتایج نشان داد که گروه آزمایشی در مقیاس پیشرفت تحصیلی ریاضیات و مقیاس ارزش‌های شهروندی نسبت به گروه کنترل عملکرد بهتری داشته است. پژوهشگر پیشنهاد کرد مطالعاتی درباره اثربخشی دو راهبرد یادگیری فعال در کسب مفاهیم عددی در میان دانش‌آموزان پایه اول متوسطه و توسعه تفکر منطقی آنان انجام شود. همچنین پژوهشگر توصیه کرد بر ضرورت آموزش استفاده از راهبردهای یادگیری فعال به طور کلی در دوره متوسطه تأکید شود و پذیرش ارزش‌های ملی در آموزش ریاضیات در دوره متوسطه به دلیل اهمیت آن در تقویت و توسعه روحیه میهن‌دوستی در میان دانش‌آموزان مورد توجه قرار گیرد.

Recent quantitative literature in mathematics education has exposed a critical empirical paradox: neither classroom management nor mastery-oriented instructional practices statistically mediate the relationship between teachers' Pedagogical Content Knowledge (PCK) and secondary student achievement. Because quantitative designs rely on standardized numerical surveys, they frequently treat the interactive classroom environment as a black box, leaving the operational mechanisms behind this statistical breakdown completely unexplained. To address this literature gap, this interpretive qualitative multi-case study investigated the lived experiences of secondary school students within the Kumasi Metropolis of Ghana to explore why traditional structural optimization fails to translate into conceptual understanding. Four distinct public Senior High School mathematics classrooms characterized by highly qualified instructors yet uneven student performance were selected as bounded cases. Data collection was thoroughly triangulated over a two-month period using non-participant classroom observations, four student focus group discussions ( n = 32 ), and four semi-structured teacher interviews. Following an inductive and deductive thematic analysis guided by Self-Determination Theory, the findings revealed that students predominantly experience classroom management as a restrictive mechanism of rigid behavioral control rather than an instructional resource. Although strict behavioral strategies successfully secure classroom silence, they create an atmosphere of intense emotional anxiety that thwarts students' basic psychological needs for autonomy and relatedness. This psychological alienation creates a severe instructional barrier where students become passive spectators who engage in superficial compliance and rote copying rather than the cognitive vulnerability required to master complex mathematical tasks. Consequently, high teacher PCK remains pedagogically locked within a teacher-centered framework because the controlling environment actively thwarts the interactive, communicative discourse necessary for internalizing knowledge. This study concludes that classroom management fails as a statistical mediator because it prioritizes structural containment over genuine cognitive engagement. Based on these findings, it is recommended that the Ministry of Education and the Ghana Education Service restructure professional development to favor autonomy-supportive management frameworks and relational, error-tolerant learning environments.

ادبیات کمی اخیر در آموزش ریاضی یک پارادوکس تجربی مهم را آشکار ساخته است: نه مدیریت کلاس و نه شیوه‌های تدریس مبتنی بر تسلط، رابطه میان دانش محتوایی-تدریسی (PCK) معلمان و پیشرفت دانش‌آموزان متوسطه را به طور آماری میانجی‌گری نمی‌کنند. از آنجا که طرح‌های کمی بر پرسشنامه‌های عددی استاندارد تکیه دارند، اغلب محیط تعاملی کلاس را به مثابه یک جعبه سیاه تلقی می‌کنند و سازوکارهای عملیاتی این گسست آماری را کاملاً توضیح‌ناپذیر باقی می‌گذارند. به منظور رفع این خلأ در ادبیات، این مطالعه کیفی تفسیری چندموردی، تجارب زیسته دانش‌آموزان متوسطه در کلان‌شهر Kumasi در غنا را برای بررسی اینکه چرا بهینه‌سازی ساختاری سنتی به درک مفهومی منجر نمی‌شود، مورد بررسی قرار داد. چهار کلاس ریاضی دبیرستان دولتی با معلمان بسیار واجد شرایط اما عملکرد دانش‌آموزان نامتوازن به عنوان موارد محدود انتخاب شدند. گردآوری داده‌ها طی دو ماه با استفاده از مشاهده غیرمشارکتی کلاس، چهار بحث گروهی متمرکز دانش‌آموزان (n = 32) و چهار مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با معلمان به طور کامل مثلث‌بندی شد. بر اساس تحلیل تماتیک استقرایی و قیاسی با راهنمایی نظریه خودتعیین‌گری، یافته‌ها نشان داد که دانش‌آموزان عمدتاً مدیریت کلاس را به عنوان سازوکاری محدودکننده برای کنترل رفتاری سختگیرانه تجربه می‌کنند، نه به عنوان منبعی آموزشی. اگرچه راهبردهای رفتاری سختگیرانه سکوت کلاس را تضمین می‌کند، اما فضایی از اضطراب شدید عاطفی ایجاد می‌کند که نیازهای روان‌شناختی اساسی دانش‌آموزان به خودمختاری و ارتباط را ناکام می‌گذارد. این بیگانگی روان‌شناختی مانعی جدی برای آموزش ایجاد می‌کند که در آن دانش‌آموزان به تماشاگران منفعل بدل می‌شوند و به جای آسیب‌پذیری شناختی لازم برای تسلط بر وظایف پیچیده ریاضی، صرفاً به تبعیت سطحی و رونویسی طوطی‌وار می‌پردازند. در نتیجه، دانش محتوایی-تدریسی بالای معلم در چارچوبی معلم‌محور محبوس می‌ماند، زیرا محیط کنترل‌کننده به طور فعال گفتمان تعاملی و ارتباطی لازم برای درونی‌سازی دانش را ناکام می‌گذارد. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که مدیریت کلاس به عنوان میانجی آماری شکست می‌خورد، زیرا مهار ساختاری را بر درگیری شناختی اصیل ترجیح می‌دهد. بر اساس این یافته‌ها، توصیه می‌شود وزارت آموزش و خدمات آموزش غنا توسعه حرفه‌ای را به سوی چارچوب‌های مدیریت حمایت‌کننده از خودمختاری و محیط‌های یادگیری رابطه‌محور و خطاپذیر بازسازی کنند.

Persistent educational inequalities related to gender, socioeconomic status (SES), and linguistic background remain significant challenges in Luxembourg's education system. Utilizing a repeated cross-sectional design, this study applies multilevel modeling to six annual cohorts (2014–2019) of Grade 3 students to examine whether classroom composition, teacher-student ratios, and a commune-level social index moderate achievement gaps in mathematics and German reading comprehension. Overall, main and interaction effects varied substantially across survey years, demonstrating marked temporal instability. While providing extra resources to disadvantaged communes showed consistent descriptive trends, contextual moderating effects, such as high teacher-to-student ratios or classroom SES homogeneity, were observed only sporadically in isolated years rather than as stable patterns over time. Furthermore, classroom language composition showed no reliable moderating effect across cohorts. These findings highlight the importance of evaluating contextual policy mechanisms across multiple years and caution against drawing sweeping conclusions from single-year snapshot data.

نابرابری‌های پایدار آموزشی مرتبط با جنسیت، وضعیت اجتماعی-اقتصادی (SES) و پیشینه زبانی همچنان چالش‌های مهمی در نظام آموزشی لوکزامبورگ به شمار می‌روند. این مطالعه با بهره‌گیری از طرح مقطعی مکرر و مدل‌سازی چندسطحی بر روی شش گروه سالانه (۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹) از دانش‌آموزان پایه سوم، بررسی می‌کند که آیا ترکیب کلاس، نسبت معلم به دانش‌آموز و شاخص اجتماعی در سطح کمون، شکاف‌های پیشرفت در ریاضیات و درک مطلب زبان آلمانی را تعدیل می‌کنند یا خیر. به طور کلی، اثرات اصلی و تعاملی به طور قابل توجهی در سال‌های مختلف پیمایش متفاوت بودند و بی‌ثباتی زمانی چشمگیری را نشان دادند. در حالی که تخصیص منابع اضافی به کمون‌های محروم روندهای توصیفی ثابتی را نشان داد، اثرات تعدیل‌گری زمینه‌ای مانند نسبت بالای معلم به دانش‌آموز یا همگنی SES در کلاس تنها به طور پراکنده و در سال‌های منفرد مشاهده شد و به عنوان الگوهای پایدار در طول زمان ظاهر نشدند. علاوه بر این، ترکیب زبانی کلاس در میان گروه‌های مختلف، اثر تعدیل‌گری قابل اعتمادی نشان نداد. این یافته‌ها بر اهمیت ارزیابی سازوکارهای سیاستی زمینه‌ای در طول چندین سال تأکید می‌کنند و نسبت به نتیجه‌گیری‌های کلی بر اساس داده‌های مقطعی یک‌ساله هشدار می‌دهند.

This research is motivated by the limited use of textbooks that do not contain elements of local wisdom and the lack of learning media used by teachers, so that students are less active, easily bored, and have difficulty understanding flat building materials. This condition has an impact on the low mathematics learning outcomes of grade VI students of SD Inpres Tunbaun 2. Therefore, it is necessary to develop contextual and innovative textbooks by integrating the local culture, namely the weaving of the West Amarasi ikat, into mathematics learning. This study aims to determine the design, feasibility, practicality, and effectiveness of textbooks based on local wisdom of West Amarasi ikat weaving on flat materials to improve the learning outcomes of grade VI students of SD Inpres Tunbaun 2. The research method used is Research and Development (R&D) with the ADDIE model which includes the Analyze, Design, Development, Implementation, and Evaluation stages. The data analysis techniques used include initial data analysis and final data analysis. The results of the study show that the textbooks developed are very suitable for use in learning. The results of the validation of material experts obtained a percentage of 90.62%, linguists 95.4%, and media experts 87.5% with the very feasible category. Student learning outcomes increased from an average pretest score of 71% to 91.63% in the posttest. The N-Gain test result of 0.698 shows the medium to high category, which indicates an increase in student learning outcomes. Thus, textbooks based on local wisdom of West Amarasi ikat weaving are declared feasible, practical, and effective to be used in mathematics learning and are able to improve learning outcomes and students' appreciation of local culture.

این پژوهش با انگیزه محدودیت استفاده از کتاب‌های درسی که فاقد عناصر خرد بومی هستند و همچنین کمبود رسانه‌های آموزشی مورد استفاده معلمان انجام شده است؛ به گونه‌ای که دانش‌آموزان کمتر فعال بوده، به‌راحتی دچار خستگی می‌شوند و درک مطالب مربوط به اشکال هندسی مسطح برای آنان دشوار است. این وضعیت منجر به پایین بودن نتایج یادگیری ریاضی دانش‌آموزان پایه ششم دبستان اینپرس تونبائون ۲ شده است. بنابراین، توسعه کتاب‌های درسی زمینه‌محور و نوآورانه با ادغام فرهنگ بومی، یعنی بافت «ایکات» آماراسی غربی، در آموزش ریاضی ضروری به نظر می‌رسد. هدف این مطالعه تعیین طراحی، قابلیت اجرا، عملی بودن و اثربخشی کتاب‌های درسی مبتنی بر خرد بومی بافت ایکات آماراسی غربی در مبحث اشکال هندسی مسطح به منظور ارتقاء نتایج یادگیری دانش‌آموزان پایه ششم دبستان اینپرس تونبائون ۲ است. روش پژوهش مورد استفاده، پژوهش و توسعه (R&D) با مدل ADDIE است که شامل مراحل تحلیل، طراحی، توسعه، اجرا و ارزیابی می‌باشد. تکنیک‌های تحلیل داده شامل تحلیل داده‌های اولیه و نهایی است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که کتاب‌های درسی توسعه‌یافته بسیار مناسب برای استفاده در آموزش هستند. نتایج اعتبارسنجی توسط متخصصان محتوا ۹۰/۶۲٪، زبان‌شناسان ۹۵/۴٪ و متخصصان رسانه ۸۷/۵٪ با دسته‌بندی بسیار مطلوب به دست آمد. نتایج یادگیری دانش‌آموزان از میانگین نمره پیش‌آزمون ۷۱٪ به ۹۱/۶۳٪ در پس‌آزمون افزایش یافت. نتیجه آزمون N-Gain برابر با ۰/۶۹۸ بوده که در دسته متوسط تا بالا قرار می‌گیرد و نشان‌دهنده افزایش نتایج یادگیری دانش‌آموزان است. بنابراین، کتاب‌های درسی مبتنی بر خرد بومی بافت ایکات آماراسی غربی، قابل اجرا، عملی و اثربخش برای استفاده در آموزش ریاضی بوده و قادر به ارتقاء نتایج یادگیری و افزایش قدردانی دانش‌آموزان از فرهنگ بومی می‌باشند.

Purpose This study examines whether socioeconomic disadvantage alters the associations of mathematics anxiety and mathematics-specific self-efficacy with mathematics achievement among adolescents in Hong Kong (China) and Macao (China). The research problem is not whether anxiety, efficacy, and socioeconomic status are individually related to achievement; those relationships are already well established. The unresolved question is whether socioeconomic disadvantage functions as a boundary condition on the two psychological-achievement slopes when anxiety and self-efficacy are modeled jointly. Data and methods This quantitative, observational, cross-sectional secondary analysis uses public PISA 2022 student data for Hong Kong (China) and Macao (China). The source data contained 10,291 relevant student records; after complete-case screening, 9,760 students from 209 schools were analyzed. Mathematics achievement was represented by PV1MATH-PV10MATH, mathematics anxiety by ANXMAT, mathematics self-efficacy by MATHEFF, and socioeconomic disadvantage by reverse weighted-standardized ESCS. Models were estimated separately across all 10 plausible values with final student weights, and sampling variance was estimated with the 80 official Fay-BRR replicate weights before plausible-value pooling. Findings Anxiety was negatively associated with mathematics achievement ( B = −9.03, SE = 1.53, p < 0.001), self-efficacy was positively associated with achievement ( B = 34.82, SE = 1.62, p < 0.001), and greater socioeconomic disadvantage was associated with lower achievement ( B = −14.88, SE = 1.69, p < 0.001). Neither the anxiety-by-disadvantage interaction ( B = −1.77, SE = 1.52, p = 0.244) nor the self-efficacy-by-disadvantage interaction ( B = −0.46, SE = 1.42, p = 0.744) was statistically significant. Equal-jurisdiction weighting, inverse-probability attrition weighting, bottom-SES-quartile models, and jurisdiction-specific models produced the same substantive moderation conclusion. Contribution and practical relevance The findings show concurrent psychological and socioeconomic gradients while placing the moderation conclusion within the official PISA variance framework. Interventions should address emotional, motivational, and structural barriers in parallel rather than assuming that socioeconomic disadvantage necessarily magnifies the psychological gradients.

هدف: این مطالعه بررسی می‌کند که آیا محرومیت اجتماعی‌اقتصادی ارتباط بین اضطراب ریاضی و خودکارآمدی خاص ریاضی با پیشرفت ریاضی را در میان نوجوانان در هنگ‌کنگ (چین) و ماکائو (چین) تغییر می‌دهد یا خیر. مسئله پژوهش این نیست که آیا اضطراب، خودکارآمدی و وضعیت اجتماعی‌اقتصادی به‌طور مستقل با پیشرفت تحصیلی مرتبط هستند؛ این روابط پیش‌تر به‌خوبی اثبات شده‌اند. پرسش حل‌نشده این است که آیا محرومیت اجتماعی‌اقتصادی به‌عنوان یک شرط مرزی بر شیب‌های روان‌شناختی-پیشرفت تحصیلی زمانی که اضطراب و خودکارآمدی به‌طور مشترک مدل‌سازی می‌شوند، عمل می‌کند یا خیر. داده‌ها و روش‌ها: این تحلیل ثانویه کمی، مشاهده‌ای و مقطعی از داده‌های دانش‌آموزی عمومی PISA 2022 برای هنگ‌کنگ (چین) و ماکائو (چین) استفاده می‌کند. داده‌های منبع شامل ۱۰٬۲۹۱ رکورد دانش‌آموز مرتبط بود؛ پس از غربالگری موارد کامل، ۹٬۷۶۰ دانش‌آموز از ۲۰۹ مدرسه مورد تحلیل قرار گرفتند. پیشرفت ریاضی با PV1MATH-PV10MATH، اضطراب ریاضی با ANXMAT، خودکارآمدی ریاضی با MATHEFF و محرومیت اجتماعی‌اقتصادی با ESCS استانداردشده معکوس و وزنی نمایان شد. مدل‌ها به‌طور جداگانه برای هر ۱۰ مقدار محتمل با وزن نهایی دانش‌آموزان برآورد شدند و واریانس نمونه‌گیری با ۸۰ وزن تکراری رسمی Fay-BRR پیش از تجمیع مقادیر محتمل برآورد شد. یافته‌ها: اضطراب با پیشرفت ریاضی رابطه منفی داشت (B = −9.03, SE = 1.53, p < 0.001)، خودکارآمدی با پیشرفت رابطه مثبت داشت (B = 34.82, SE = 1.62, p < 0.001) و محرومیت اجتماعی‌اقتصادی بیشتر با پیشرفت پایین‌تر مرتبط بود (B = −14.88, SE = 1.69, p < 0.001). نه تعامل اضطراب-محرومیت (B = −1.77, SE = 1.52, p = 0.244) و نه تعامل خودکارآمدی-محرومیت (B = −0.46, SE = 1.42, p = 0.744) از نظر آماری معنادار نبودند. وزن‌دهی برابر حوزه‌های قضایی، وزن‌دهی معکوس احتمال ریزش، مدل‌های چارک پایین وضعیت اجتماعی‌اقتصادی و مدل‌های اختصاصی حوزه، همگی به همان نتیجه تعدیل‌گری منتهی شدند. مشارکت و اهمیت عملی: یافته‌ها وجود شیب‌های روان‌شناختی و اجتماعی‌اقتصادی همزمان را نشان می‌دهد و نتیجه تعدیل‌گری را در چارچوب واریانس رسمی PISA قرار می‌دهد. مداخلات باید به موانع هیجانی، انگیزشی و ساختاری به‌طور موازی بپردازند و فرض نکنند که محرومیت اجتماعی‌اقتصادی لزوماً شیب‌های روان‌شناختی را تشدید می‌کند.