ABSTRACT Short story writing instruction among eighth-grade students at SMP NW Aikmual faces several challenges, including generating ideas, developing thoughts, selecting appropriate words, accessing reading references, and maintaining concentration. This study aims to describe the teacher’s role in supporting the development of students’ short story writing skills and to identify the supporting and inhibiting factors in the learning process. The study employed a descriptive qualitative approach involving seven informants selected through purposive sampling, comprising one Indonesian language teacher and six eighth-grade students directly involved in short story writing activities. Data were collected through semi-structured interviews, observations, and documentation, then analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The findings indicate that the teacher acts as a facilitator by providing learning materials and short story examples, a motivator through encouragement and appreciation, a mentor by guiding students in generating ideas and developing stories, and an evaluator by providing corrections and feedback. Supporting factors include teacher guidance, student motivation, and the availability of learning resources, while inhibiting factors include difficulties in developing ideas, limited vocabulary and reading references, and concentration problems. These findings indicate that targeted and continuous teacher support helps facilitate the short story writing process according to students’ needs. ABSTRAK Pembelajaran menulis cerpen pada siswa kelas VIII SMP NW Aikmual masih menghadapi kendala dalam menemukan ide, mengembangkan gagasan, merangkai kata, memperoleh referensi bacaan, dan mempertahankan konsentrasi. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan peran guru dalam mendukung proses pengembangan kemampuan menulis cerpen serta mengidentifikasi faktor pendukung dan penghambat pembelajaran. Penelitian menggunakan pendekatan deskriptif kualitatif dengan tujuh informan yang dipilih secara purposive sampling, terdiri atas satu guru Bahasa Indonesia dan enam siswa kelas VIII yang terlibat langsung dalam pembelajaran menulis cerpen. Data dikumpulkan melalui wawancara semi-terstruktur, observasi, dan dokumentasi, kemudian dianalisis melalui reduksi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Hasil penelitian menunjukkan bahwa guru berperan sebagai fasilitator melalui penyediaan materi dan contoh cerpen, motivator melalui dorongan dan apresiasi, pembimbing melalui pendampingan dalam menentukan ide dan mengembangkan cerita, serta evaluator melalui koreksi dan umpan balik. Faktor pendukung meliputi bimbingan guru, motivasi siswa, dan ketersediaan sumber belajar, sedangkan faktor penghambat mencakup kesulitan mengembangkan gagasan, keterbatasan kosakata dan referensi, serta masalah konsentrasi. Temuan ini menunjukkan bahwa dukungan guru yang terarah dan berkelanjutan berperan dalam memfasilitasi proses menulis sesuai kebutuhan siswa.
This study is motivated by the declining use of sagata, a form of Lampung oral literature, due to the influence of global culture and reduced transmission of the local language to younger generations. It aims to describe the implementation of sagata instruction among fifth-grade students at MIN 10 Bandar Lampung, including planning, implementation, evaluation, and supporting/inhibiting factors. A qualitative descriptive approach was used. The subjects were three participants: one Lampung language teacher, one madrasah principal, and one fifth-grade student selected through purposive sampling. Data were collected through observation, interviews, and documentation, then analyzed through data condensation, data display, and conclusion drawing; data validity was established through triangulation. Findings show that instructional planning was carried out systematically, covering module development, objective formulation, material selection, method selection, media preparation, and evaluation planning. Supporting factors included madrasah support, teachers’ roles, and student enthusiasm, while inhibiting factors included limited sagata-specific teaching materials, varying student vocabulary mastery, and the declining everyday use of sagata. Overall, sagata instruction has been implemented in a structured manner, though further strengthening of materials, media, and practice opportunities is needed to sustain its preservation through formal education. ABSTRAK Penelitian ini dilatarbelakangi oleh menurunnya penggunaan sagata, salah satu bentuk sastra lisan masyarakat Lampung, akibat derasnya arus budaya global serta berkurangnya pewarisan bahasa daerah kepada generasi muda. Penelitian ini bertujuan mendeskripsikan implementasi pembelajaran sastra lisan sagata pada siswa kelas V MIN 10 Bandar Lampung, mencakup perencanaan, pelaksanaan, evaluasi, serta faktor pendukung dan penghambat pembelajaran. Penelitian menggunakan pendekatan kualitatif dengan jenis penelitian deskriptif. Subjek penelitian berjumlah tiga orang, yaitu satu guru Bahasa Lampung, satu kepala madrasah, dan satu siswa kelas V yang dipilih melalui teknik purposive sampling. Data dikumpulkan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi, kemudian dianalisis melalui kondensasi data, penyajian data, dan penarikan kesimpulan. Keabsahan data diuji melalui triangulasi. Hasil penelitian menunjukkan bahwa perencanaan pembelajaran sagata dilakukan secara sistematis melalui penyusunan modul ajar, perumusan tujuan, penentuan materi, pemilihan metode, penyiapan media, dan perencanaan evaluasi. Faktor pendukung meliputi dukungan madrasah, peran guru, serta antusiasme siswa, sementara faktor penghambat mencakup keterbatasan bahan ajar khusus sagata, perbedaan penguasaan kosakata bahasa Lampung, dan berkurangnya penggunaan sagata dalam kehidupan sehari-hari. Implementasi pembelajaran sagata telah terlaksana secara terstruktur, meskipun masih memerlukan penguatan bahan ajar, media, dan kesempatan praktik untuk mendukung keberlanjutan pelestariannya melalui pendidikan formal.
Background Non-suicidal self-injury (NSSI) is common among adolescents and often remains concealed because of shame and stigma. Voluntary disclosure can provide access to support, but emotional and interpersonal concerns shape the decision to disclose. This review will synthesize disclosure experiences, barriers, and facilitators reported by adolescents who have voluntarily disclosed NSSI at least once. Methods Primary qualitative studies and separately extractable qualitative components of mixed-methods studies involving adolescents aged 10–19 years will be eligible. Searches will cover PubMed, Embase, APA PsycINFO, CINAHL, Scopus, and Web of Science Core Collection. China National Knowledge Infrastructure, Wanfang Data, and the Chinese Biomedical Literature Database will also be searched. Coverage will extend from inception through 31 March 2026, inclusive, without language restrictions; formal searches have not yet been executed. Gray literature, reference lists, and forward citations will also be searched. Two human reviewers will independently select studies, appraise them using the Joanna Briggs Institute (JBI) qualitative checklist, and extract findings. Findings will be synthesized using JBI meta-aggregation, with confidence assessed using ConQual. Discussion The synthesis will examine disclosure decisions, recipients' responses, and subsequent experiences from adolescents' perspectives. Findings may inform clinical, school, and family support for voluntary NSSI disclosure. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD420261355173 , identifier: CRD420261355173.
Discipline in memorizing the Qur’an is an important aspect of the tahfiz program because students are required to be consistent in memorizing, reviewing, and maintaining their memorization. In its implementation, students have different levels of motivation, memorization ability, and readiness to submit their memorization. Some students are still reluctant to submit their memorization, lack focus during learning activities, or experience difficulties in maintaining consistency. Therefore, teacher strategies are needed to support students in developing discipline in memorizing the Qur’an. This study aims to describe the strategies applied by teachers to improve discipline in Qur’an memorization among eighth-grade students in the tahfiz program at MTs Assa’adah II Bungah Gresik, the impact of these strategies, and the supporting and inhibiting factors in their implementation. This research employed a qualitative approach with a descriptive research design. Data were collected through observation, interviews, and documentation. The data were analyzed using the interactive model of Miles and Huberman through data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. The findings indicate that teachers applied strategies including setting memorization targets according to students’ abilities, habituating muroja’ah, providing examples, and giving motivation and guidance to students. The strategies had an impact on students’ discipline in maintaining memorization, conducting muroja’ah, managing their time, and achieving memorization targets. Supporting factors included a conducive learning environment, students’ intrinsic motivation, parental support, and teacher guidance and motivation. Inhibiting factors included fluctuating student motivation, differences in memorization abilities, lack of readiness for memorization submission, and distractions during learning activities. These findings indicate that teacher strategies play a role in supporting the development of students’ discipline and consistency in Qur’an memorization.
انضباط در حفظ قرآن یکی از جنبههای مهم برنامهٔ تحفیظ است، زیرا از دانشآموزان انتظار میرود در حفظ، مرور و نگهداری محفوظات خود استمرار داشته باشند. در اجرای این برنامه، دانشآموزان دارای سطوح مختلفی از انگیزه، توانایی حفظ و آمادگی برای ارائهٔ محفوظات خود هستند. برخی دانشآموزان همچنان در ارائهٔ محفوظات خود تردید دارند، در فعالیتهای یادگیری تمرکز کافی ندارند یا در حفظ استمرار با دشواری مواجه میشوند. بنابراین، به کارگیری راهبردهای معلمان برای حمایت از دانشآموزان در توسعهٔ انضباط در حفظ قرآن ضروری است. هدف این پژوهش توصیف راهبردهای بهکاررفته توسط معلمان برای ارتقای انضباط در حفظ قرآن در میان دانشآموزان پایه هشتم برنامهٔ تحفیظ در مدرسهٔ MTs Assa’adah II Bungah Gresik، تأثیر این راهبردها و عوامل تسهیلکننده و بازدارنده در اجرای آنها است. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمعآوری شدهاند. تحلیل دادهها با استفاده از مدل تعاملی Miles و Huberman از طریق تقطیع دادهها، نمایش دادهها و نتیجهگیری و تأیید انجام شده است. یافتهها نشان میدهد که معلمان راهبردهایی از جمله تعیین اهداف حفظ متناسب با توانایی دانشآموزان، عادتدهی به مرور (مراجعه)، ارائهٔ الگو و انگیزش و راهنمایی به دانشآموزان را به کار گرفتهاند. این راهبردها بر انضباط دانشآموزان در نگهداری محفوظات، انجام مرور، مدیریت زمان و دستیابی به اهداف حفظ تأثیرگذار بوده است. عوامل تسهیلکننده شامل محیط یادگیری مناسب، انگیزهٔ درونی دانشآموزان، حمایت والدین و راهنمایی و انگیزش معلمان بوده است. عوامل بازدارنده شامل نوسان انگیزهٔ دانشآموزان، تفاوت در توانایی حفظ، کمبود آمادگی برای ارائهٔ محفوظات و عوامل حواسپرتی در فعالیتهای یادگیری بوده است. این یافتهها نشان میدهد که راهبردهای معلمان نقش مهمی در حمایت از توسعهٔ انضباط و استمرار دانشآموزان در حفظ قرآن ایفا میکند.
This study aims to describe the implementation of the demonstration method in Drum Band extracurricular activities at SMK Negeri 4 Kerinci and to identify the supporting and inhibiting factors affecting its implementation. This research employed a qualitative descriptive approach. Data were collected through observation, interviews, and documentation involving the instructor, students, and school representatives. Data was analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. The findings show that the demonstration method was implemented through planning, instructor demonstrations, student practice, guidance during training, and evaluation of learning outcomes. This method helped students understand drum band playing techniques more effectively because they were able to observe and imitate the instructor directly. Supporting factors included the instructor's competence, students' motivation, school support, and adequate facilities and equipment. Inhibiting factors included the limited number of musical instruments, restricted practice time, and differences in students' abilities to understand the training materials.
هدف این پژوهش توصیف اجرای روش نمایش در فعالیت فوقبرنامه درامبند در دبیرستان دولتی شماره ۴ کرینچی و شناسایی عوامل تسهیلکننده و بازدارنده مؤثر بر اجرای آن است. این پژوهش با رویکرد توصیفی-کیفی انجام شده است. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی با مشارکت مربی، دانشآموزان و نمایندگان مدرسه گردآوری شد. تحلیل دادهها از طریق کاهش داده، نمایش داده و نتیجهگیری صورت گرفت. یافتهها نشان میدهد که روش نمایش از طریق برنامهریزی، نمایش مربی، تمرین دانشآموزان، راهنمایی در حین آموزش و ارزیابی نتایج یادگیری اجرا شده است. این روش به دانشآموزان کمک کرد تا تکنیکهای نواختن درامبند را مؤثرتر درک کنند، زیرا قادر بودند مربی را به طور مستقیم مشاهده و تقلید نمایند. عوامل تسهیلکننده شامل شایستگی مربی، انگیزه دانشآموزان، حمایت مدرسه و امکانات و تجهیزات کافی بود. عوامل بازدارنده شامل محدودیت تعداد سازهای موسیقی، زمان محدود تمرین و تفاوت در توانایی دانشآموزان برای درک مطالب آموزشی بود.
This study aims to analyze the implementation of Problem Based Learning (PBL) in fostering deep learning on the human digestive system topic among fifth-grade students at SD Negeri Bulakan 02 and to identify its supporting and inhibiting factors. This study employed a descriptive qualitative approach, with data collected through observation, interviews, and documentation. Data were analyzed through data collection, data condensation, data presentation, and conclusion drawing. The results showed that the implementation of PBL through the stages of problem orientation, learning organization, investigation, presentation of results, and analysis and evaluation supported the development of mindful, meaningful, and joyful learning. Students were able to relate the digestive system concepts to everyday life, collaborate in groups, conduct investigations, and reflect on the learning process. Supporting factors included teacher preparedness, learning media, worksheets, group collaboration, and teacher guidance. Meanwhile, inhibiting factors included limited learning time, uneven student participation, and the need for guidance during the investigation process. Therefore, PBL can support deep learning, although students’ understanding has not yet been evenly achieved.
هدف این پژوهش تحلیل اجرای یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) در پرورش یادگیری عمیق در موضوع دستگاه گوارش انسان در میان دانشآموزان پایه پنجم دبستان SD Negeri Bulakan 02 و شناسایی عوامل حمایتی و بازدارنده آن است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده و دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمعآوری شدهاند. تحلیل دادهها از طریق جمعآوری داده، تلخیص داده، ارائه داده و نتیجهگیری صورت گرفته است. نتایج نشان داد که اجرای PBL از طریق مراحل جهتدهی به مسئله، سازماندهی یادگیری، تحقیق، ارائه نتایج و تحلیل و ارزیابی، به توسعه یادگیری آگاهانه، معنادار و لذتبخش کمک کرده است. دانشآموزان توانستند مفاهیم دستگاه گوارش را به زندگی روزمره مرتبط سازند، در گروهها همکاری کنند، به تحقیق بپردازند و فرایند یادگیری را بازتاب دهند. عوامل حمایتی شامل آمادگی معلم، رسانههای آموزشی، برگههای کار، همکاری گروهی و راهنمایی معلم بودند. در مقابل، عوامل بازدارنده شامل محدودیت زمان یادگیری، مشارکت نامتوازن دانشآموزان و نیاز به راهنمایی در فرایند تحقیق بود. بنابراین، PBL میتواند از یادگیری عمیق حمایت کند، هرچند درک دانشآموزان هنوز به طور یکنواخت حاصل نشده است.
This study aims to describe the implementation of the Suggestopedia method in increasing students' confidence in speaking Arabic and identify supporting and inhibiting factors. The method used is qualitative research with a descriptive approach that aims to describe the phenomenon in depth. The results of the study indicate that the Suggestopedia method is effective in increasing students' confidence in speaking Arabic. This is evident from the improvement in students' speaking ability, fluency in reading Arabic, and changes in students' attitudes from shyness to being more active and brave in speaking in front of the class. Supporting factors include school policies, teacher competence, parental support, the availability of teaching materials, and adequate learning facilities. Inhibiting factors include the inability of some students to read the hijaiyah letters, low learning motivation, and feelings of shame and fear of making mistakes.
این پژوهش با هدف توصیف اجرای روش Suggestopedia در افزایش اعتماد به نفس دانشآموزان در صحبت کردن به زبان عربی و شناسایی عوامل حمایتکننده و بازدارنده انجام شده است. روش مورد استفاده، پژوهش کیفی با رویکرد توصیفی است که هدف آن توصیف عمیق پدیده میباشد. نتایج پژوهش نشان میدهد که روش Suggestopedia در افزایش اعتماد به نفس دانشآموزان در صحبت کردن به زبان عربی مؤثر است. این امر از بهبود توانایی گفتاری دانشآموزان، روانی در خواندن عربی و تغییر نگرش دانشآموزان از خجالت به فعالتر و شجاعتر شدن در صحبت کردن در مقابل کلاس مشهود است. عوامل حمایتکننده شامل سیاستهای مدرسه، شایستگی معلم، حمایت والدین، در دسترس بودن مواد آموزشی و امکانات آموزشی کافی میباشد. عوامل بازدارنده شامل ناتوانی برخی دانشآموزان در خواندن حروف هجایی، انگیزه پایین یادگیری و احساس شرم و ترس از اشتباه کردن است.
موانع و تسهیلکنندههای استفاده از ابزار مبتنی بر اپلیکیشن برای برنامهریزی ایمنی خودکشی در بخش اورژانس روانپزشکی: مطالعه توصیفی کیفی با استفاده از چارچوب حوزههای نظری و مدل COM-B
Background Emergency departments (EDs) play a crucial role in suicide prevention, with evidenced-based safety planning interventions (SPI) playing an important role. Traditional safety plans, which are often paper based, come with challenges (i.e., not easily accessible, or easy to misplace). Digital safety planning tools offer an alternative mode of intervention delivery, but clinical implementation remains limited. Using behavioural change frameworks, we aim to provide insights into the factors influencing app adoption. These insights will be used as a knowledge base to design behavior change strategies to promote the implementation of a SPI app in a psychiatric ED. Methods We used a qualitative descriptive design to conduct semi-structured interviews with clinicians in a psychiatric ED in Toronto, Canada. Participants encompassed all ED staff, irrespective of their SPI app usage. The semi-structured interview guide was developed using the Theoretical Domains Framework (TDF) and the capability (C), opportunity (O), motivation (M) and behavior (B) (COM-B) model. We then used directed content analysis, identifying findings within the TDF and COM-B domains as barriers, facilitators, or both. Findings A total of 29 ED clinicians were interviewed, including nurses, psychiatrists, social workers, program assistants, and a pharmacist. The majority had not used the app. We observed strong motivation among clinicians across all disciplines to use the app, and they considered SPI as a high-priority ED care strategy closely linked to their professional identity and responsibility. Anticipated barriers regarding the app as a new mode of SPI delivery in routine practice included: documentation, communication, care efficiency, and patient access to smartphones. Some barriers were attributable to the lack of interoperability between the app and the electronic health record and documentation infrastructure for the app. Conclusion We identified key behavioral factors influencing the implementation of the SPI app in the psychiatric ED. As such, we found that tailored strategies that can mitigate barriers by targeting capability, motivation, and opportunity are essential, while facilitators that can sustain implementation should be leveraged. Additionally, ongoing monitoring and adaptation of strategies are necessary, as new barriers may arise or facilitators may weaken over time, impacting the sustained use of the app in the ED. We will use these findings to inform the next phase of this work, which involves co-designing targeted and tailored implementation strategies.
زمینه: بخشهای اورژانس (EDs) نقش حیاتی در پیشگیری از خودکشی ایفا میکنند و مداخلات مبتنی بر شواهد برنامهریزی ایمنی (SPI) اهمیت ویژهای دارند. برنامههای ایمنی سنتی که اغلب به صورت کاغذی هستند، با چالشهایی مانند عدم دسترسی آسان یا احتمال گم شدن مواجهاند. ابزارهای دیجیتال برنامهریزی ایمنی، شیوهای جایگزین برای ارائه مداخله فراهم میکنند، اما اجرای بالینی آنها همچنان محدود است. با استفاده از چارچوبهای تغییر رفتار، هدف ما ارائه بینشهایی درباره عوامل مؤثر بر پذیرش اپلیکیشن است. این بینشها به عنوان پایگاه دانشی برای طراحی راهبردهای تغییر رفتار به منظور ترویج اجرای اپلیکیشن SPI در بخش اورژانس روانپزشکی مورد استفاده قرار خواهد گرفت. روشها: از طراحی توصیفی کیفی برای انجام مصاحبههای نیمهساختاریافته با درمانگران در یک بخش اورژانس روانپزشکی در تورنتو، کانادا استفاده شد. شرکتکنندگان شامل کلیه کارکنان بخش اورژانس، صرفنظر از میزان استفاده آنها از اپلیکیشن SPI بودند. راهنمای مصاحبه نیمهساختاریافته با استفاده از چارچوب حوزههای نظری (TDF) و مدل قابلیت (C)، فرصت (O)، انگیزش (M) و رفتار (B) (COM-B) تدوین شد. سپس از تحلیل محتوای هدایتشده استفاده شد و یافتهها در حوزههای TDF و COM-B به عنوان موانع، تسهیلکنندهها یا هر دو شناسایی گردید. یافتهها: در مجموع با ۲۹ درمانگر بخش اورژانس شامل پرستاران، روانپزشکان، مددکاران اجتماعی، دستیاران برنامه و یک داروساز مصاحبه شد. اکثریت شرکتکنندگان از اپلیکیشن استفاده نکرده بودند. انگیزش قوی در میان درمانگران تمامی رشتهها برای استفاده از اپلیکیشن مشاهده شد و آنها SPI را به عنوان راهبرد مراقبتی با اولویت بالا در بخش اورژانس و مرتبط با هویت و مسئولیت حرفهای خود تلقی میکردند. موانع پیشبینیشده در خصوص اپلیکیشن به عنوان شیوهای جدید برای ارائه SPI در عمل روتین شامل مستندسازی، ارتباطات، کارایی مراقبت و دسترسی بیماران به تلفن هوشمند بود. برخی موانع ناشی از فقدان قابلیت همکاری بین اپلیکیشن و پرونده الکترونیک سلامت و زیرساخت مستندسازی برای اپلیکیشن بود. نتیجهگیری: عوامل رفتاری کلیدی مؤثر بر اجرای اپلیکیشن SPI در بخش اورژانس روانپزشکی شناسایی شد. بنابراین، راهبردهای متناسب که با هدف قرار دادن قابلیت، انگیزش و فرصت بتوانند موانع را کاهش دهند، ضروری هستند و باید از تسهیلکنندههایی که میتوانند اجرای پایدار را تقویت کنند، بهره برد. همچنین، پایش و تطبیق مستمر راهبردها لازم است، زیرا ممکن است موانع جدیدی ایجاد شود یا تسهیلکنندهها با گذر زمان تضعیف شوند که بر استفاده پایدار از اپلیکیشن در بخش اورژانس تأثیر میگذارد. ما از این یافتهها برای اطلاعرسانی به مرحله بعدی این پژوهش که شامل همطراحی راهبردهای اجرایی هدفمند و متناسب است، استفاده خواهیم کرد.
This study aims to describe the implementation of morning and evening dhikr habituation, the formation of students’ religious morals, supporting and inhibiting factors, and solutions to obstacles at SMAIT Al Ishlah Maros. This research employed a qualitative field approach. Primary data were obtained from the female student coordinator, Islamic Education teacher, and students, while secondary data consisted of school documents and archives. Data were collected through observation, structured interviews, and documentation, then analyzed through data reduction, data display, and conclusion drawing. Data validity was examined through source and technique triangulation. The findings show that morning and evening dhikr is implemented routinely and in a structured manner as part of the school’s religious culture. Morning dhikr starts at 07.15 and is supported by OSIS assistants and teacher supervision, while evening dhikr is arranged according to students’ prayer conditions. The habituation is associated with discipline, responsibility, calmness, politeness, social care, and awareness of worship. Supporting factors include teacher and school support, OSIS involvement, parent cooperation, clear rules, and consistent habituation. Obstacles include lateness, reduced focus, drowsiness, peer distraction, desire to finish quickly, and weather conditions. Solutions include repeated dhikr for late students, strengthened supervision, coordination with parents and transportation providers, moving activities indoors during rain, and educational sanctions such as short religious talks.
هدف این پژوهش توصیف اجرای عادت ذکر صبح و عصر، شکلگیری اخلاق دینی دانشآموزان، عوامل حمایتکننده و بازدارنده، و راهحلهای موانع در دبیرستان SMAIT Al Ishlah Maros است. این پژوهش با رویکرد میدانی کیفی انجام شده است. دادههای اولیه از هماهنگکننده دانشآموزان دختر، معلم آموزش اسلامی و دانشآموزان بهدست آمد و دادههای ثانویه شامل اسناد و آرشیوهای مدرسه بود. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه ساختاریافته و مستندسازی جمعآوری و سپس از طریق کاهش دادهها، نمایش دادهها و نتیجهگیری تحلیل شدند. روایی دادهها از طریق مثلثسازی منبع و روش بررسی شد. یافتهها نشان میدهد که ذکر صبح و عصر به صورت منظم و ساختاریافته به عنوان بخشی از فرهنگ دینی مدرسه اجرا میشود. ذکر صبح از ساعت ۰۷:۱۵ آغاز میشود و با حمایت دستیاران OSIS و نظارت معلمان همراه است، در حالی که ذکر عصر بر اساس شرایط نماز دانشآموزان تنظیم میشود. این عادت با نظم، مسئولیتپذیری، آرامش، ادب، مراقبت اجتماعی و آگاهی از عبادت مرتبط است. عوامل حمایتکننده شامل حمایت معلمان و مدرسه، مشارکت OSIS، همکاری والدین، قوانین شفاف و استمرار در عادتدهی است. موانع شامل تأخیر، کاهش تمرکز، خوابآلودگی، حواسپرتی توسط همسالان، تمایل به اتمام سریع و شرایط آبوهوایی است. راهحلها شامل تکرار ذکر برای دانشآموزان دیررسیده، تقویت نظارت، هماهنگی با والدین و ارائهدهندگان حملونقل، انتقال فعالیتها به فضای داخلی در هنگام باران و اعمال تنبیهات آموزشی مانند سخنرانیهای کوتاه دینی است.
This study aims to describe and analyze the management of parental participation in improving school quality in schools with limited student enrollment in Pugung District, Tanggamus Regency. The research focuses on the planning, organizing, actuating, and controlling (POAC) aspects of parental participation, supporting and inhibiting factors, and the school’s efforts to enhance sustainable parental involvement. A qualitative approach with a descriptive design was employed. Research participants included principals, teachers, school committee members, and parents. Data were collected through interviews, observations, and documentation, and analyzed using data reduction, data display, and conclusion drawing techniques. The findings indicate that parental participation management has not been systematically implemented. In the planning stage, parental involvement remains limited to specific activities. The study highlights the necessity of structured and sustainable participation management to support quality improvement in schools with limited student enrollment. Keywords: Parental Participation Management, School Quality, Limited Student Enrollment, Educational Management, Primary School
هدف این پژوهش توصیف و تحلیل مدیریت مشارکت والدین در بهبود کیفیت مدرسه در مدارسی با ثبتنام محدود دانشآموزان در بخش Pugung، شهرستان Tanggamus است. تمرکز پژوهش بر جنبههای برنامهریزی، سازماندهی، هدایت و کنترل (POAC) مشارکت والدین، عوامل تسهیلکننده و بازدارنده، و تلاشهای مدرسه برای ارتقای مشارکت پایدار والدین است. رویکرد کیفی با طرح توصیفی به کار گرفته شد. مشارکتکنندگان پژوهش شامل مدیران، معلمان، اعضای انجمن اولیا و مربیان و والدین بودند. دادهها از طریق مصاحبه، مشاهده و اسناد جمعآوری و با استفاده از تکنیکهای کاهش داده، نمایش داده و نتیجهگیری تحلیل شدند. یافتهها نشان میدهد که مدیریت مشارکت والدین بهصورت نظاممند اجرا نشده است. در مرحله برنامهریزی، مشارکت والدین همچنان به فعالیتهای خاصی محدود میشود. این مطالعه بر ضرورت مدیریت ساختارمند و پایدار مشارکت برای حمایت از بهبود کیفیت در مدارسی با ثبتنام محدود دانشآموزان تأکید دارد.
Penelitian ini bertujuan untuk menganalisis strategi yang digunakan oleh kepala sekolah dalam mengembangkan kompetensi pedagogik guru di SMP Negeri 34 Muaro Jambi, serta untuk mengetahui faktor-faktor yang mendukung dan menghambat pelaksanaan strategi tersebut. Metode yang digunakan dalam penelitian ini adalah pendekatan kualitatif dengan studi kasus. Narasumber dalam penelitian ini terdiri dari kepala sekolah, wakil kepala sekolah, dan guru yang dipilih menggunakan teknik purposive sampling. Pengumpulan data dilakukan melalui observasi, wawancara, dan dokumentasi. Keabsahan data diuji dengan cara triangulasi sumber dan triangulasi teknik. Hasil penelitian menunjukkan bahwa kepala sekolah menerapkan strategi pengembangan kompetensi pedagogik guru melalui empat tahap, yaitu perencanaan, pengorganisasian, pelaksanaan, serta pengawasan dan evaluasi. Kata Kunci: Strategi Kepala Sekolah, Kompetensi Pedagogik Abstract: This study aims to analyze the strategies used by the principal in developing teachers' pedagogical competence at SMP Negeri 34 Muaro Jambi, as well as to identify the factors that support and hinder the implementation of these strategies. The method used in this study is a qualitative approach with a case study. The sources in this study consist of the principal, vice principal, and teachers selected using purposive sampling techniques. Data collection was carried out through observation, interviews, and documentation. The validity of the data was tested through source triangulation and technique triangulation. The results of the study indicate that the principal implements strategies for developing teachers' pedagogical competence through four stages, namely planning, organizing, implementation, and supervision and evaluation. Keywords: School Principal Strategy, Pedagogical Competence
این پژوهش با هدف تحلیل راهبردهایی که توسط مدیر مدرسه برای توسعه شایستگیهای پداگوژیک معلمان در دبیرستان دولتی شماره ۳۴ موآرو جامبی بهکار گرفته میشود و همچنین شناسایی عوامل حمایتکننده و بازدارنده اجرای این راهبردها انجام شده است. روش مورد استفاده در این پژوهش، رویکرد کیفی با مطالعه موردی است. منابع پژوهش شامل مدیر مدرسه، معاون مدیر و معلمان است که با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدهاند. گردآوری دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی صورت گرفته است. روایی دادهها با استفاده از مثلثسازی منبع و مثلثسازی روش مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان میدهد که مدیر مدرسه راهبردهای توسعه شایستگیهای پداگوژیک معلمان را در چهار مرحله شامل برنامهریزی، سازماندهی، اجرا و همچنین نظارت و ارزیابی بهکار میگیرد.
This study examines the management of the Teacher Competency Improvement Program at UPT SMA Negeri 10 Jeneponto, describing the processes of planning, organizing, implementing, and supervising/evaluating, as well as identifying the supporting and inhibiting factors in its implementation. This study employed a qualitative approach with a descriptive research design. The research informants consisted of the principal and teachers. Data were collected through observation, interviews, and documentation. Data analysis techniques included data reduction, data presentation, and conclusion drawing, while data validity was ensured through source and technique triangulation. The results showed that the management of the Teacher Competency Improvement Program at UPT SMA Negeri 10 Jeneponto was carried out through the four management functions proposed by George R. Terry, namely planning, organizing, implementing, and supervising/evaluating. Planning was conducted by identifying teachers' competency needs based on learning conditions, supervision results, and professional development needs, adjusted to the school's programs and available resources. Organizing was carried out through assigning teachers according to their areas of expertise, coordination, teacher involvement, and facilitation of participation in professional development programs. Implementation was conducted through the Teacher Professional Education Program (PPG), Subject Teachers' Working Groups (MGMP), training, workshops, and the utilization of digital technology, which resulted in positive changes in teaching practices, such as the use of more varied teaching methods and media and improved classroom management. Supervision/evaluation was conducted through academic supervision, Teacher Performance Assessment (PKG), classroom observation, and evaluation of teachers' competency development as a basis for mentoring and further program development. Supporting factors included support from the school and the Education Office, teacher participation, and the involvement of MGMP, while inhibiting factors included limited budgets and inadequate facilities and infrastructure, particularly technological devices, internet access, and training facilities. To address these challenges, the school implemented priority-setting and optimized the available resources. Thus, the management of the program has been implemented systematically and continuously, although it has not yet been fully optimal due to resource limitations.
این پژوهش به بررسی مدیریت برنامه ارتقاء شایستگی معلمان در UPT SMA Negeri 10 Jeneponto میپردازد و فرآیندهای برنامهریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت/ارزشیابی را توصیف میکند و همچنین عوامل حمایتی و بازدارنده در اجرای آن را شناسایی مینماید. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح پژوهش توصیفی انجام شده است. مشارکتکنندگان پژوهش شامل مدیر مدرسه و معلمان بودند. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمعآوری شدند. تکنیکهای تحلیل داده شامل کاهش داده، ارائه داده و نتیجهگیری بود و روایی دادهها از طریق مثلثسازی منبع و روش تضمین شد. نتایج نشان داد که مدیریت برنامه ارتقاء شایستگی معلمان در UPT SMA Negeri 10 Jeneponto از طریق چهار وظیفه مدیریتی پیشنهادی George R. Terry، یعنی برنامهریزی، سازماندهی، اجرا و نظارت/ارزشیابی انجام میشود. برنامهریزی با شناسایی نیازهای شایستگی معلمان بر اساس شرایط یادگیری، نتایج نظارت و نیازهای توسعه حرفهای، متناسب با برنامههای مدرسه و منابع موجود صورت گرفت. سازماندهی از طریق تخصیص معلمان بر اساس حوزه تخصصی، هماهنگی، مشارکت معلمان و تسهیل حضور در برنامههای توسعه حرفهای انجام شد. اجرا از طریق برنامه آموزش حرفهای معلمان (PPG)، گروههای کاری معلمان موضوعی (MGMP)، آموزش، کارگاهها و بهرهگیری از فناوری دیجیتال انجام شد که منجر به تغییرات مثبت در شیوههای تدریس، مانند استفاده از روشها و رسانههای متنوعتر و بهبود مدیریت کلاس گردید. نظارت/ارزشیابی از طریق نظارت آموزشی، ارزیابی عملکرد معلمان (PKG)، مشاهده کلاس و ارزیابی توسعه شایستگی معلمان به عنوان مبنایی برای مشاوره و توسعه بیشتر برنامه انجام شد. عوامل حمایتی شامل حمایت مدرسه و اداره آموزش، مشارکت معلمان و مشارکت MGMP بود، در حالی که عوامل بازدارنده شامل محدودیت بودجه و ناکافی بودن امکانات و زیرساختها، به ویژه تجهیزات فناوری، دسترسی به اینترنت و امکانات آموزشی بود. برای مقابله با این چالشها، مدرسه اولویتبندی و بهینهسازی منابع موجود را اجرا کرد. بنابراین، مدیریت برنامه به صورت نظاممند و مستمر اجرا شده است، هرچند به دلیل محدودیت منابع هنوز به طور کامل بهینه نشده است.
This study aims to analyze the application of teachers’ digital literacy in the transformation of Islamic Religious Education and Ethics in elementary schools, including planning, implementation, utilization of digital resources and media, evaluation, as well as supporting and inhibiting factors. The research uses a qualitative approach with a multi-case case study design at SD Negeri 3 Labuhan Ratu, SD Negeri 1 Kampung Baru, and SD Negeri 1 Sepang Jaya. Data was obtained through observation, semi-structured interviews, and documentation, then analyzed through case analysis and cross-case analysis. The validity of the data was strengthened through triangulation of sources and techniques. The results of the study showed that the three schools have implemented digital literacy in the planning, implementation, and evaluation of learning. Teachers utilize video, PowerPoint, internet, laptops, projectors, and Smart TVs according to learning objectives and needs. The application of digital literacy also includes digital skills, ethics, security, and culture. The similarities between cases can be seen in the basic pattern of their application, while the differences are in the type of media, the availability of facilities, and the equitable distribution of teachers’ digital competencies. The findings show that the application of digital literacy does not only depend on the availability of technology, but also on the ability of teachers to integrate it with learning needs.
هدف این پژوهش، تحلیل کاربرد سواد دیجیتال معلمان در تحول آموزش دینی اسلامی و اخلاق در مدارس ابتدایی، شامل برنامهریزی، اجرا، بهرهبرداری از منابع و رسانههای دیجیتال، ارزشیابی، همچنین عوامل حمایتکننده و بازدارنده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و با طرح مطالعه موردی چندگانه در دبستان دولتی شماره ۳ لابوهان راتو، دبستان دولتی شماره ۱ کامپونگ بارو و دبستان دولتی شماره ۱ سپانگ جایا انجام شده است. دادهها از طریق مشاهده، مصاحبه نیمهساختاریافته و اسناد گردآوری و سپس با تحلیل موردی و تحلیل بینموردی بررسی شدند. روایی دادهها از طریق مثلثسازی منابع و فنون تقویت گردید. نتایج پژوهش نشان داد که هر سه مدرسه سواد دیجیتال را در برنامهریزی، اجرا و ارزشیابی یادگیری به کار گرفتهاند. معلمان بر اساس اهداف و نیازهای آموزشی از ویدئو، پاورپوینت، اینترنت، لپتاپ، پروژکتور و تلویزیون هوشمند استفاده میکنند. کاربرد سواد دیجیتال همچنین شامل مهارتهای دیجیتال، اخلاق، امنیت و فرهنگ میشود. شباهت میان موارد در الگوی پایه کاربرد آنها مشاهده میشود، در حالی که تفاوتها در نوع رسانه، دسترسی به امکانات و توزیع عادلانه شایستگیهای دیجیتال معلمان است. یافتهها نشان میدهد که کاربرد سواد دیجیتال تنها به وجود فناوری بستگی ندارد، بلکه به توانایی معلمان در ادغام آن با نیازهای آموزشی نیز وابسته است.
Sleep health in adolescence is a global public health concern. However, limited studies on adolescent sleep health in Africa exist, and the extent of the available literature on the African continent has not been previously mapped. This review aimed to map the studies on adolescent sleep health in Africa with a focus on the geographical distribution, publication trends, pattern of sleep health measures, prevalence of sleep disorders, the barriers and facilitators to good sleep health, rural-urban disparities, as well as the associations of sleep health with mental health, school schedule and cardio-metabolic risk among the adolescents. All published articles on adolescent sleep health in Africa in English, French, Spanish, Portuguese, and Italian languages were to be included. We conducted a scoping review by searching five databases: MEDLINE (via PubMed), CINAHL (via EBSCOHost), PsycINFO (via EBSCOHost), Scopus, and the African Journal Online (AJOL), from the inception of the databases to January 2025. As previously highlighted in our published protocol, we used the JBI methodology for the scoping review. After screening 921 titles and abstracts and 78 full-text articles, we included 43 articles. There has been an increasing number of studies on adolescent sleep in Africa in the past 25 years. Cross-sectional studies were the most frequent design (67.4%). Most studies focused on sleep quantity and quality, with small sample sizes and scanty evidence on other aspects of sleep health. Inadequate weekday sleep duration was common among adolescents, often compensated by longer weekend sleep durations. Screen use at bedtime, sleeping environment, school schedules, and chronic medical conditions were the major risk factors for sleep disturbances. Poor sleep was associated with poor academic performance, depression, anxiety, and adverse cardiometabolic risk. This review shows a lack of studies on the multidimensional aspects of sleep health and the need for more objective sleep measures to better characterise the sleep health of adolescents in Africa. Larger studies with longitudinal and mixed-method designs are needed to drive the planning and execution of interventions to improve sleep health among African adolescents.
سلامت خواب در دوره نوجوانی یک دغدغه جهانی در حوزه سلامت عمومی است. با این حال، مطالعات محدودی درباره سلامت خواب نوجوانان در آفریقا وجود دارد و میزان ادبیات موجود در این زمینه در قاره آفریقا تاکنون ترسیم نشده است. هدف این مرور، ترسیم مطالعات انجامشده درباره سلامت خواب نوجوانان در آفریقا با تمرکز بر توزیع جغرافیایی، روندهای انتشار، الگوی سنجش سلامت خواب، شیوع اختلالات خواب، موانع و تسهیلکنندههای سلامت خواب مطلوب، تفاوتهای روستایی-شهری، و همچنین ارتباط سلامت خواب با سلامت روان، برنامه مدرسه و ریسک کاردیومتابولیک در میان نوجوانان بود. تمامی مقالات منتشرشده درباره سلامت خواب نوجوانان در آفریقا به زبانهای انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی، پرتغالی و ایتالیایی وارد مطالعه شدند. ما یک مرور محدودهای با جستجو در پنج پایگاه داده MEDLINE (از طریق PubMed)، CINAHL (از طریق EBSCOHost)، PsycINFO (از طریق EBSCOHost)، Scopus و African Journal Online (AJOL) از ابتدای پایگاهها تا ژانویه ۲۰۲۵ انجام دادیم. همانگونه که در پروتکل منتشرشده ما ذکر شده بود، از روششناسی JBI برای مرور محدودهای استفاده کردیم. پس از غربالگری ۹۲۱ عنوان و چکیده و ۷۸ مقاله متن کامل، ۴۳ مقاله وارد مطالعه شدند. در ۲۵ سال گذشته تعداد مطالعات درباره خواب نوجوانان در آفریقا رو به افزایش بوده است. مطالعات مقطعی رایجترین طرح پژوهشی بودند (۶۷.۴٪). بیشتر مطالعات بر کمیت و کیفیت خواب تمرکز داشتند و حجم نمونهها کوچک و شواهد درباره سایر ابعاد سلامت خواب اندک بود. ناکافی بودن مدت خواب در شبهای هفته در میان نوجوانان رایج بود که اغلب با خواب طولانیتر در آخر هفته جبران میشد. استفاده از صفحهنمایش هنگام خواب، محیط خواب، برنامه مدرسه و بیماریهای مزمن از مهمترین عوامل خطر اختلالات خواب بودند. خواب نامطلوب با عملکرد تحصیلی ضعیف، افسردگی، اضطراب و ریسک کاردیومتابولیک نامطلوب همراه بود. این مرور نشان میدهد که مطالعات اندکی درباره ابعاد چندگانه سلامت خواب وجود دارد و نیاز به سنجشهای عینیتر برای توصیف بهتر سلامت خواب نوجوانان آفریقایی احساس میشود. مطالعات بزرگتر با طرحهای طولی و روشهای ترکیبی برای هدایت برنامهریزی و اجرای مداخلات به منظور بهبود سلامت خواب نوجوانان آفریقایی مورد نیاز است.
BACKGROUND: Although virtual supports may promote engagement with brain-healthy lifestyle behaviours among aging adults, few are designed with the needs of end-users in mind. OBJECTIVE: This qualitative study explored the needs and preferences of integrating virtual peer support into brain health programs among Canadian adults aged 55 years and older. METHODS: = 18 women) were conducted and analyzed using thematic analysis. FINDINGS: Participants discussed different brain-healthy behaviours and outlined barriers and facilitators to maintaining a brain-healthy lifestyle. Most women reported perceived differences in experiences between genders, whereas most men did not perceive any gender differences in terms of brain-healthy lifestyles. Participants indicated interest in virtual supports that provide education on brain health, include peer support, promote social engagement, and empower aging adults to maintain autonomy. DISCUSSION: Findings underscore the importance of designing person-centered and gender-responsive virtual brain health programs that reflect aging adults' lived experiences to foster resilience.
زمینه: اگرچه حمایتهای مجازی میتواند مشارکت در رفتارهای سبک زندگی مرتبط با سلامت مغز را در میان بزرگسالان سالمند ارتقا دهد، اما تعداد کمی از این حمایتها با در نظر گرفتن نیازهای کاربران نهایی طراحی شدهاند. هدف: این مطالعه کیفی به بررسی نیازها و ترجیحات ادغام حمایت همتای مجازی در برنامههای سلامت مغز در میان بزرگسالان کانادایی ۵۵ ساله و بالاتر پرداخت. روشها: مصاحبههای نیمهساختاریافته با ۱۸ زن انجام و با استفاده از تحلیل تماتیک بررسی شد. یافتهها: شرکتکنندگان رفتارهای مختلف مرتبط با سلامت مغز را مورد بحث قرار دادند و موانع و تسهیلکنندههای حفظ سبک زندگی سالم برای مغز را بیان کردند. اکثر زنان تفاوتهای ادراکشدهای را در تجارب بین جنسیتها گزارش کردند، در حالی که اکثر مردان تفاوتی از نظر سبک زندگی سالم برای مغز بین جنسیتها احساس نکردند. شرکتکنندگان به حمایتهای مجازی که آموزش درباره سلامت مغز ارائه میدهد، شامل حمایت همتایان است، تعامل اجتماعی را ترویج میکند و بزرگسالان سالمند را برای حفظ خودمختاری توانمند میسازد، علاقه نشان دادند. بحث: یافتهها بر اهمیت طراحی برنامههای مجازی سلامت مغز با محوریت فرد و پاسخگو به جنسیت که بازتابدهنده تجارب زیسته بزرگسالان سالمند باشد و تابآوری را تقویت کند، تأکید دارد.
