Psychological resilience

The present study investigated the predictive role of trait mindfulness in relation to depression, anxiety, and stress among Pakistani young adults. The following hypotheses were formulated: H1: Trait mindfulness will significantly and negatively predict depression among Pakistani young adults. H2: Trait mindfulness will significantly and negatively predict anxiety among Pakistani young adults. H3: Trait mindfulness will significantly and negatively predict stress among Pakistani young adults. A sample of 405 participants (189 males, 216 females; aged 18–30 years, M = 22.39, SD = 2.823) completed an online survey including the Mindful Attention Awareness Scale (MAAS) and the Depression Anxiety Stress Scale (DASS-21). Reliability and normality assessments confirmed the adequacy of the measures. Linear regression analyses revealed that trait mindfulness significantly and negatively predicted depression (R² = .237, p < .001), anxiety (R² = .210, p < .001), and stress (R² = .201, p < .001). These findings were consistent with the hypotheses formulated and the theoretical perspectives. The study adds value to global evidence in relation to the Pakistani context, highlighting trait mindfulness as a preventive factor against negative emotions and emphasizing the need for culturally adapted mindfulness-based interventions to enhance psychological resilience among young adults.

ABSTRACT Disasters caused by the eruption of Mount Semeru not only cause physical damage but also affect the mental condition of the victims, especially teenagers as one of the vulnerable groups who are going through psychosocial development in their lives. Teenagers after a disaster can experience anxiety, stress, depression, and even PTSD. This community service aims to improve stress management skills, rebuild a sense of safety, and enhance social connections within the community. This community service applied a psychosocial intervention method to improve knowledge, stress management skills, and peer support using growth focus resilience questionsare. From the analysis of measurement results from 19 respondents who underwent psychosocial interventions, there was a tendency for their psychological conditions to improve. This is evidenced by the average score increasing from 66.11 to 75.00 out of a maximum score of 80, indicating the potential of REM-JIWA in enhancing the adaptive ability and psychological resilience of post-disaster adolescents. Psychosocial interventions can reduce stress levels in teenagers and improve their knowledge of stress management and resilience in adolescents. Keywords: Semeru Eruption, Psychosocial Intervention, Semeru Eruption, Post- Disaste, Adolescents.

The article is devoted to substantiating the structural components of stress resilience of future managers in the process of professional training in institutions of professional pre- higher education. The relevance of the study is determined by the growing demands on the professional activity of a modern manager, which is characterized by high responsibility, the dynamic nature of management processes, the need for prompt decision-making, constructive interaction with people, and effective functioning under conditions of constant change and psycho- emotional workload. Based on the analysis of scientific sources, it has been established that there is no unified approach to determining the structure of stress resilience in contemporary psychological and pedagogical literature. Depending on their conceptual foundations, researchers focus on its emotional, cognitive, behavioral, motivational, and personal characteristics. In this study, stress resilience is considered as a form of psychological resilience that ensures an individual’s ability to adapt effectively to the influence of stressors, maintain the productivity of professional activity, and act constructively in complex managerial situations. The author’s structure of stress resilience of future managers has been substantiated, comprising motivational-value, cognitive- behavioral, emotional-regulatory, and reflexive-communicative components. It has been established that the motivational-value component determines an individual’s orientation towards developing their own stress resilience and awareness of its professional significance; the cognitive-behavioral component characterizes the level of knowledge about the nature of stress and the ability to apply effective ways of coping with it; the emotional-regulatory component ensures self-control, emotional balance, and the ability to act under conditions of psychological tension; the reflexive-communicative component is associated with self-analysis of professional activity, constructive interaction within a team, and readiness for personal and professional self-improvement. The proposed component structure can be used as a theoretical basis for developing criteria, indicators, pedagogical conditions, and a model for developing stress resilience in future managers.

The aim of this systematic review is to comprehensively evaluate recent research examining the relationships between teachers’ psychological resilience, burnout, and related variables from a holistic perspective. In this context, empirical and review studies published between 2020 and 2025 and conducted with teacher samples were analyzed using a systematic review methodology. The literature search was carried out in the Social Sciences Citation Index (SSCI), Emerging Sources Citation Index (ESCI), and Scopus databases, and studies were selected based on predetermined inclusion and exclusion criteria. As a result of this process, 23 empirical studies and 4 review studies were included in the systematic review.The findings indicate that teachers’ psychological resilience is negatively associated with the emotional exhaustion and depersonalization dimensions of burnout, while it is positively related to favorable outcomes such as professional efficacy, well-being, and work engagement. Teachers with higher levels of psychological resilience appear to be more resistant to occupational demands and experience lower levels of burnout symptoms. While some of the reviewed studies identified psychological resilience as a direct predictor of burnout, others revealed indirect effects through variables such as job stress, teacher self-efficacy, motivation, and organizational conditions. The findings of the review studies further support these results and emphasize the importance of conceptualizing teachers’ psychological resilience within a framework of individual and organizational resources.In conclusion, this systematic review demonstrates that teachers’ psychological resilience functions as a significant protective factor against burnout. The findings suggest that interventions aimed at strengthening teachers’ psychological resilience at both individual and organizational levels may play a critical role in promoting sustainable teacher well-being.

Introduction Perceptions of virtuous persons represent an important yet understudied dimension of moral cognition that may be associated with individuals' psychological functioning as well as their developmental and contextual experiences. This study examined university students' perceptions of virtuous persons in relation to demographic characteristics, psychological wellbeing, psychological resilience, intolerance of uncertainty, and hopelessness. Methods This cross-sectional correlational study included 1,322 undergraduate students aged 18–32 years enrolled at five universities in Türkiye. Exploratory demographic differences were examined using an independent-samples t -test and one-way analyses of variance, while the unique contributions of the psychological variables were assessed using multiple linear regression. Results The regression model was statistically significant and explained 35.9% of the variance in perceptions of virtuous persons. Psychological wellbeing was the strongest positive predictor (β = 0.580, p < 0.001). Intolerance of uncertainty also showed a smaller positive association (β = 0.138, p < 0.001), contrary to the hypothesized negative direction. Psychological resilience and hopelessness did not make significant unique contributions. Exploratory analyses also identified differences according to gender, income level, year of study, and academic achievement, although the effects were modest. Discussion The findings indicate that psychological characteristics are not uniformly associated with perceptions of virtuous persons and that psychological wellbeing accounts for most of the model's explanatory contribution. The unexpected positive association between intolerance of uncertainty and perceptions of virtuous persons warrants cautious interpretation. Longitudinal and cross-cultural research is needed to clarify the direction and underlying mechanisms of these associations.

مقدمه: ادراک افراد بافضیلت، بُعدی مهم اما کمتر مطالعه‌شده از شناخت اخلاقی را نشان می‌دهد که ممکن است با کارکرد روان‌شناختی افراد و همچنین تجارب رشدی و زمینه‌ای آنان مرتبط باشد. این پژوهش، ادراک دانشجویان دانشگاهی از افراد بافضیلت را در ارتباط با ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، سلامت روان‌شناختی، تاب‌آوری روان‌شناختی، نابردباری نسبت به عدم قطعیت و ناامیدی مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی همبستگی شامل ۱۳۲۲ دانشجوی کارشناسی ۱۸ تا ۳۲ ساله از پنج دانشگاه در ترکیه بود. تفاوت‌های جمعیت‌شناختی به صورت اکتشافی با آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یک‌طرفه بررسی شد و سهم منحصربه‌فرد متغیرهای روان‌شناختی با رگرسیون خطی چندگانه ارزیابی گردید. نتایج: مدل رگرسیون از لحاظ آماری معنادار بود و ۳۵/۹٪ از واریانس ادراک افراد بافضیلت را تبیین کرد. سلامت روان‌شناختی قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده مثبت بود (β = 0.580, p < 0.001). نابردباری نسبت به عدم قطعیت نیز برخلاف جهت فرض‌شده، ارتباط مثبت کوچک‌تری نشان داد (β = 0.138, p < 0.001). تاب‌آوری روان‌شناختی و ناامیدی سهم منحصربه‌فرد معناداری نداشتند. تحلیل‌های اکتشافی همچنین تفاوت‌هایی بر اساس جنسیت، سطح درآمد، سال تحصیلی و موفقیت تحصیلی شناسایی کردند، هرچند این اثرات اندک بود. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که ویژگی‌های روان‌شناختی به طور یکنواخت با ادراک افراد بافضیلت مرتبط نیستند و سلامت روان‌شناختی بیشترین سهم تبیینی مدل را دارد. ارتباط مثبت غیرمنتظره نابردباری نسبت به عدم قطعیت با ادراک افراد بافضیلت نیازمند تفسیر محتاطانه است. پژوهش‌های طولی و بین‌فرهنگی برای روشن شدن جهت و سازوکارهای زیربنایی این ارتباطات مورد نیاز است.

This study proposes a moderated mediation model examining self-esteem as a mediator between cumulative ecological risk (CER) and depression among college students, and tests whether psychological resilience (PR) buffers the initial stage of this pathway (i.e., the CER–self-esteem link). A cross-sectional study was conducted among 1363 Chinese university students using self-report questionnaires. CER was assessed through a composite index measuring five ecological domains. Self-esteem was evaluated using the Rosenberg Self-Esteem Scale, PR with the Connor-Davidson Resilience Scale (CD-RISC-10), and depressive symptoms with the Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9). Data were analyzed using SPSS 26.0, with moderated mediation examined through the PROCESS macro (v4.2, Model 7). (1)CER significantly and positively predicted depression.(2) Self esteem partially mediates the relationship between CER and depression.(3) PR moderates the initial stage of the mediation pathway—specifically, the relationship between CER and self-esteem. For college students with high PR, CER has a far smaller detrimental effect on self-esteem. This study identified self-esteem as a potential mediator in the association between CER and depression among college students, and further indicated that PR plays a “protective shield” moderating role in the initial stage of this pathway, namely the process by which CER is associated with diminished self-esteem. These findings provide a theoretical basis for psychological interventions targeting high-risk college students, particularly those centered on enhancing PR.

این مطالعه یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را پیشنهاد می‌کند که در آن عزت‌نفس به عنوان میانجی بین خطر تجمعی بوم‌شناختی (CER) و افسردگی در میان دانشجویان بررسی می‌شود و همچنین آزمون می‌کند که آیا تاب‌آوری روان‌شناختی (PR) مرحله ابتدایی این مسیر (یعنی پیوند CER–عزت‌نفس) را تعدیل می‌کند یا خیر. یک مطالعه مقطعی در میان ۱۳۶۳ دانشجوی دانشگاه‌های چین با استفاده از پرسش‌نامه‌های خودگزارش‌دهی انجام شد. CER از طریق یک شاخص ترکیبی که پنج حوزه بوم‌شناختی را اندازه‌گیری می‌کند، ارزیابی شد. عزت‌نفس با مقیاس عزت‌نفس روزنبرگ، تاب‌آوری روان‌شناختی با مقیاس تاب‌آوری کانر-دیویدسون (CD-RISC-10) و علائم افسردگی با پرسش‌نامه سلامت بیمار-۹ (PHQ-9) سنجیده شد. داده‌ها با استفاده از SPSS نسخه ۲۶.۰ تحلیل شدند و میانجی‌گری تعدیل‌شده از طریق ماکروی PROCESS (نسخه ۴.۲، مدل ۷) بررسی شد. (۱) CER به طور معنادار و مثبت افسردگی را پیش‌بینی کرد. (۲) عزت‌نفس رابطه بین CER و افسردگی را به طور جزئی میانجی‌گری می‌کند. (۳) PR مرحله ابتدایی مسیر میانجی‌گری، به طور خاص رابطه بین CER و عزت‌نفس را تعدیل می‌کند. برای دانشجویانی که PR بالایی دارند، CER تأثیر منفی بسیار کمتری بر عزت‌نفس دارد. این مطالعه عزت‌نفس را به عنوان یک میانجی بالقوه در ارتباط بین CER و افسردگی در میان دانشجویان شناسایی کرد و همچنین نشان داد که PR نقش «سپر محافظتی» را در مرحله ابتدایی این مسیر ایفا می‌کند، یعنی فرآیندی که CER با کاهش عزت‌نفس مرتبط می‌شود. این یافته‌ها مبنای نظری برای مداخلات روان‌شناختی هدفمند بر دانشجویان پرخطر، به ویژه آن‌هایی که بر تقویت PR متمرکز هستند، فراهم می‌آورد.

This study investigates the relationships among sleep quality, social inclusion, and psychological resilience in older adults and examines whether social inclusion moderates the association between sleep quality and psychological resilience. Grounded in the Main Effect Model, social inclusion is conceptualized as a key psychosocial resource in later life. A cross-sectional study was conducted among 455 older adults in Türkiye. Data were collected using the Pittsburgh Sleep Quality Index, the Social Inclusion Scale, and the Psychological Hardiness Scale. Hierarchical multiple regression and moderation analyses were performed while controlling for demographic variables. Findings revealed a strong positive association between social inclusion and psychological resilience (r = .664, p < .001) and a negative association between sleep quality scores and resilience (r = –.305, p < .001). In regression analyses, social inclusion emerged as the strongest predictor of resilience (β = .60, p < .001), whereas sleep quality did not make a significant independent contribution. The interaction between sleep quality and social inclusion was not significant. The results highlight social inclusion as a primary psychosocial factor supporting resilience in later life and underscore the importance of strengthening social participation to promote psychological well-being among older adults.

این مطالعه به بررسی روابط میان کیفیت خواب، شمول اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی در سالمندان می‌پردازد و نقش تعدیل‌گری شمول اجتماعی در ارتباط بین کیفیت خواب و تاب‌آوری روان‌شناختی را مورد بررسی قرار می‌دهد. با تکیه بر مدل اثر اصلی، شمول اجتماعی به عنوان یک منبع روانی‌اجتماعی کلیدی در دوران سالمندی مفهوم‌سازی شده است. یک مطالعه مقطعی بر روی ۴۵۵ سالمند در ترکیه انجام شد. داده‌ها با استفاده از شاخص کیفیت خواب پیتسبورگ، مقیاس شمول اجتماعی و مقیاس سرسختی روان‌شناختی گردآوری گردید. تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی و تحلیل تعدیل‌گری با کنترل متغیرهای جمعیت‌شناختی انجام شد. یافته‌ها نشان دادند که بین شمول اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی ارتباط مثبت قوی وجود دارد (r = ۰.۶۶۴, p < ۰.۰۰۱) و بین نمرات کیفیت خواب و تاب‌آوری رابطه منفی مشاهده شد (r = –۰.۳۰۵, p < ۰.۰۰۱). در تحلیل‌های رگرسیونی، شمول اجتماعی به عنوان قوی‌ترین پیش‌بین تاب‌آوری ظاهر شد (β = ۰.۶۰, p < ۰.۰۰۱)، در حالی که کیفیت خواب سهم مستقل معناداری نداشت. تعامل بین کیفیت خواب و شمول اجتماعی معنادار نبود. نتایج، شمول اجتماعی را به عنوان عامل اصلی روانی‌اجتماعی حمایت‌کننده تاب‌آوری در سالمندی برجسته می‌سازد و بر اهمیت تقویت مشارکت اجتماعی برای ارتقای بهزیستی روان‌شناختی سالمندان تأکید می‌کند.

Introduction Medical students face prolonged training, rigorous assessment, and professional demands that may affect their subjective well-being. This study aimed to examine the associations between the two dimensions of achievement motivation and subjective well-being among medical students and to investigate the mediating roles of general self-efficacy and psychological resilience. Methods A cross-sectional questionnaire survey was conducted among 2,422 medical students in Jining, Shandong Province, China. Structural equation modeling was used to estimate direct and specific indirect associations. Results Success motivation had a weak positive direct association with subjective well-being (β = 0.060), whereas failure-avoidance motivation had a weak negative direct association (β = −0.063). Three specific indirect pathways were supported: through self-efficacy alone, resilience alone, and self-efficacy followed by resilience. The total indirect associations were 0.293 and -0.056, accounting for 83.08% and 47.25% of the respective model-based total associations. Among the variables included in the model, resilience had the largest direct association with subjective well-being (β = 0.494). Discussion Achievement motivation was associated with medical students’ subjective well-being through efficacy beliefs and psychological resilience. These findings highlight the importance of fostering success-oriented motivation, strengthening general self-efficacy, and cultivating psychological resilience in medical education.

مقدمه: دانشجویان پزشکی با آموزش طولانی‌مدت، ارزیابی‌های سخت‌گیرانه و الزامات حرفه‌ای مواجه هستند که ممکن است بر بهزیستی ذهنی آن‌ها تأثیر بگذارد. هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین دو بعد انگیزش پیشرفت و بهزیستی ذهنی در میان دانشجویان پزشکی و نیز بررسی نقش‌های میانجی خودکارآمدی عمومی و تاب‌آوری روان‌شناختی بود. روش‌ها: یک پژوهش مقطعی با استفاده از پرسشنامه در میان ۲۴۲۲ دانشجوی پزشکی در جینینگ، استان شاندونگ، چین انجام شد. مدل‌سازی معادلات ساختاری برای برآورد ارتباطات مستقیم و غیرمستقیم خاص به کار گرفته شد. نتایج: انگیزش موفقیت ارتباط مستقیم ضعیف و مثبتی با بهزیستی ذهنی داشت (β = ۰٫۰۶۰)، در حالی که انگیزش اجتناب از شکست ارتباط مستقیم ضعیف و منفی نشان داد (β = −۰٫۰۶۳). سه مسیر غیرمستقیم خاص مورد حمایت قرار گرفت: از طریق خودکارآمدی به تنهایی، تاب‌آوری به تنهایی، و خودکارآمدی به دنبال تاب‌آوری. مجموع ارتباطات غیرمستقیم به ترتیب ۰٫۲۹۳ و -۰٫۰۵۶ بود که ۸۳٫۰۸٪ و ۴۷٫۲۵٪ از مجموع ارتباطات مبتنی بر مدل را تشکیل می‌داد. در میان متغیرهای وارد شده در مدل، تاب‌آوری بیشترین ارتباط مستقیم با بهزیستی ذهنی را داشت (β = ۰٫۴۹۴). بحث: انگیزش پیشرفت از طریق باورهای خودکارآمدی و تاب‌آوری روان‌شناختی با بهزیستی ذهنی دانشجویان پزشکی مرتبط بود. این یافته‌ها بر اهمیت تقویت انگیزش موفقیت‌محور، تقویت خودکارآمدی عمومی و پرورش تاب‌آوری روان‌شناختی در آموزش پزشکی تأکید می‌کند.

Abstract The rapid deployment of point-of-sale technologies (connected payment terminals, inventory management software, video surveillance devices, self-checkout systems and real-time reporting tools) is profoundly transforming the work of cashiers in the retail sector. Although these tools are intended to streamline commercial operations, they also expose cashiers to an increased cognitive and emotional burden, commonly referred to as technostress. At the same time, the phenomenon of quiet quitting, understood as a discreet withdrawal of engagement beyond the formal requirements of the job, has become a major concern for human resource management in customer-facing occupations. This article proposes an integrative theoretical framework, grounded in Hobfoll's conservation of resources theory and the job demands-resources model, to examine the relationship between perceived techno-stress and quiet quitting among cashiers, with particular attention to the mediating role of psychological resilience. We formulate a set of testable hypotheses and discuss their theoretical and managerial implications. Expected findings suggest that psychological resilience constitutes a personal resource capable of buffering the detrimental effect of techno-stress on behavioral disengagement, paving the way for organizational interventions focused on strengthening the adaptive capacities of frontline employees. Keywords technostress; quiet quitting; psychological resilience; cashiers; conservation of resources theory; mediation

استقرار سریع فناوری‌های نقطه فروش (پایانه‌های پرداخت متصل، نرم‌افزارهای مدیریت موجودی، دستگاه‌های نظارت تصویری، سامانه‌های خودپرداخت و ابزارهای گزارش‌دهی لحظه‌ای) به‌طور عمیقی کار صندوق‌داران در بخش خرده‌فروشی را دگرگون کرده است. اگرچه این ابزارها با هدف تسهیل عملیات تجاری طراحی شده‌اند، اما صندوق‌داران را در معرض بار شناختی و هیجانی فزاینده‌ای قرار می‌دهند که معمولاً به آن فشار فناورانه گفته می‌شود. همزمان، پدیده کناره‌گیری خاموش که به‌عنوان کناره‌گیری تدریجی و نامحسوس از مشارکت فراتر از الزامات رسمی شغل درک می‌شود، به دغدغه‌ای اساسی برای مدیریت منابع انسانی در مشاغل مواجهه با مشتری بدل شده است. این مقاله چارچوب نظری تلفیقی مبتنی بر نظریه حفاظت از منابع هابفول و مدل تقاضا-منابع شغلی را برای بررسی رابطه بین فشار فناورانه ادراک‌شده و کناره‌گیری خاموش در میان صندوق‌داران با تأکید ویژه بر نقش میانجی‌گری تاب‌آوری روان‌شناختی ارائه می‌دهد. مجموعه‌ای از فرضیه‌های قابل آزمون تدوین شده و پیامدهای نظری و مدیریتی آن‌ها مورد بحث قرار می‌گیرد. یافته‌های مورد انتظار نشان می‌دهد که تاب‌آوری روان‌شناختی به‌عنوان یک منبع فردی می‌تواند اثرات زیان‌بار فشار فناورانه بر کناره‌گیری رفتاری را تعدیل کند و زمینه را برای مداخلات سازمانی با هدف تقویت ظرفیت‌های سازشی کارکنان خط مقدم فراهم سازد.

The period of university studies is associated with numerous stressors that can negatively affect the psychological functioning of young adults. This study aimed to investigate the relationship between perceived stress levels, preferred coping strategies, and psychological resilience. The analysis focused on resilience as a potential moderator of the relationship between coping strategies and stress intensity. The study included 607 Polish students. A significant part of the group was medical students (61.72%). The study employed the Perceived Stress Scale (PSS-10), the Coping Inventory (Mini-COPE), the Resilience Scale (SPP-25), and used an author-developed questionnaire to collect sociodemographic information. The respondents exhibited moderate stress intensity (M = 22.54; SD = 7.04) and a moderately high level of general resilience (M = 59.39; SD = 15.37). Among coping strategies, acceptance (M = 1.94) and active coping (M = 1.85) were chosen most frequently, while turning to religion and helplessness were chosen least frequently. Analysis of personal resources showed the highest scores in openness to experience and sense of humor. Interaction effects rarely reached statistical significance. The study group showed a profile of students who were stressed but had functional coping resources. The moderation analysis results indicate the complex nature of the relationships among the variables studied—although psychological resilience is a key resource, its role as a moderator of the relationship between coping strategies and stress is not universal and emerges only in specific areas of functioning. The data obtained suggest that psychological interventions should focus on strengthening existing resources (such as active coping) and developing resilience, which may serve as a buffer against the negative effects of academic stress.

دوره تحصیلات دانشگاهی با عوامل استرس‌زای متعددی همراه است که می‌توانند عملکرد روان‌شناختی بزرگسالان جوان را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. هدف این پژوهش بررسی رابطه بین سطوح استرس ادراک‌شده، راهبردهای مقابله‌ای ترجیحی و تاب‌آوری روان‌شناختی بود. تحلیل‌ها بر تاب‌آوری به عنوان یک تعدیل‌گر بالقوه در رابطه بین راهبردهای مقابله‌ای و شدت استرس متمرکز شد. این پژوهش شامل ۶۰۷ دانشجوی لهستانی بود که بخش قابل توجهی از گروه را دانشجویان پزشکی (۶۱٫۷۲٪) تشکیل می‌دادند. در این مطالعه از مقیاس استرس ادراک‌شده (PSS-10)، فهرست مقابله (Mini-COPE)، مقیاس تاب‌آوری (SPP-25) و پرسشنامه‌ای تدوین‌شده توسط نویسندگان برای جمع‌آوری اطلاعات جمعیت‌شناختی استفاده شد. پاسخ‌دهندگان شدت متوسطی از استرس (M = 22.54؛ SD = 7.04) و سطح نسبتاً بالایی از تاب‌آوری کلی (M = 59.39؛ SD = 15.37) را نشان دادند. در میان راهبردهای مقابله‌ای، پذیرش (M = 1.94) و مقابله فعال (M = 1.85) بیشترین فراوانی را داشتند، در حالی که گرایش به مذهب و درماندگی کمترین فراوانی را داشتند. تحلیل منابع فردی بالاترین نمرات را در گشودگی نسبت به تجربه و حس شوخ‌طبعی نشان داد. اثرات تعاملی به ندرت به سطح معناداری آماری رسیدند. گروه مورد مطالعه، نمایه‌ای از دانشجویان را نشان داد که دچار استرس بودند اما منابع مقابله‌ای کارآمدی داشتند. نتایج تحلیل تعدیل‌گری، ماهیت پیچیده روابط میان متغیرهای مورد بررسی را نشان می‌دهد—اگرچه تاب‌آوری روان‌شناختی یک منبع کلیدی است، نقش آن به عنوان تعدیل‌گر رابطه بین راهبردهای مقابله‌ای و استرس همگانی نیست و تنها در حوزه‌های خاصی از عملکرد ظاهر می‌شود. داده‌های به‌دست‌آمده حاکی از آن است که مداخلات روان‌شناختی باید بر تقویت منابع موجود (مانند مقابله فعال) و توسعه تاب‌آوری متمرکز شوند، که می‌تواند به عنوان یک سپر در برابر اثرات منفی استرس تحصیلی عمل کند.

BACKGROUND: Cognitive emotion regulation may play an important role in psychological resilience; however, its association with resilience may be influenced by various factors, including cognitive ability and psychiatric symptoms. We examined whether specific cognitive emotion-regulation strategies remained associated with resilience after accounting for these factors. METHODS: We analyzed the data of 149 healthy young adults. Psychological resilience and cognitive emotion-regulation strategies were assessed using the Connor-Davidson Resilience Scale and Cognitive Emotion Regulation Questionnaire (CERQ). Partial correlation analyses were performed after adjusting for demographic characteristics; full-scale intelligence quotient; and symptoms of depression, anxiety, and attention-deficit/hyperactivity disorder. In the multiple regression model, all nine CERQ subscales were entered simultaneously with these covariates, and a stepwise model was used for the exploratory analysis. RESULTS: After full adjustment, the five adaptive strategies and rumination were positively associated with resilience and remained significant after Holm correction, whereas self-blame showed only a nominal association that did not survive the correction. Positive reappraisal (r=0.691) and refocus on planning (r=0.655) showed the strongest associations. In the regression model, only positive reappraisal (β=0.348, p<0.001) and refocus on planning (β=0.289, p<0.001) were independently associated with higher resilience (adjusted R²=0.627), and the exploratory stepwise model retained both strategies. CONCLUSION: Positive reappraisal and refocus on planning showed robust associations with psychological resilience after adjusting for demographic, cognitive, and psychological factors. Adaptive reinterpretation of stressful experiences and goal-directed planning may represent particularly relevant cognitive emotion-regulation correlates of psychological resilience.

زمینه: تنظیم هیجان شناختی ممکن است نقش مهمی در تاب‌آوری روان‌شناختی ایفا کند؛ با این حال، ارتباط آن با تاب‌آوری ممکن است تحت تأثیر عوامل مختلفی از جمله توانایی شناختی و علائم روان‌پزشکی قرار گیرد. ما بررسی کردیم که آیا راهبردهای خاص تنظیم هیجان شناختی پس از کنترل این عوامل همچنان با تاب‌آوری مرتبط باقی می‌مانند یا خیر. روش‌ها: داده‌های ۱۴۹ بزرگسال جوان سالم مورد تحلیل قرار گرفت. تاب‌آوری روان‌شناختی و راهبردهای تنظیم هیجان شناختی با استفاده از مقیاس تاب‌آوری Connor-Davidson و پرسشنامه تنظیم هیجان شناختی (CERQ) ارزیابی شد. تحلیل‌های همبستگی جزئی پس از تعدیل برای ویژگی‌های جمعیت‌شناختی؛ بهره هوشی مقیاس کامل؛ و علائم افسردگی، اضطراب و اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی انجام شد. در مدل رگرسیون چندگانه، هر ۹ زیرمقیاس CERQ به طور همزمان همراه با این متغیرهای کمکی وارد شدند و برای تحلیل اکتشافی از مدل گام‌به‌گام استفاده شد. یافته‌ها: پس از تعدیل کامل، پنج راهبرد سازگارانه و نشخوار فکری با تاب‌آوری ارتباط مثبت داشتند و پس از اصلاح هولم همچنان معنادار باقی ماندند، در حالی که سرزنش خود تنها ارتباط اسمی نشان داد که پس از اصلاح معنادار نبود. بازنگری مثبت (r=0.691) و تمرکز مجدد بر برنامه‌ریزی (r=0.655) قوی‌ترین ارتباط را نشان دادند. در مدل رگرسیون، تنها بازنگری مثبت (β=0.348, p<0.001) و تمرکز مجدد بر برنامه‌ریزی (β=0.289, p<0.001) به طور مستقل با تاب‌آوری بالاتر مرتبط بودند (R² تعدیل‌شده=0.627) و مدل اکتشافی گام‌به‌گام هر دو راهبرد را حفظ کرد. نتیجه‌گیری: بازنگری مثبت و تمرکز مجدد بر برنامه‌ریزی پس از تعدیل برای عوامل جمعیت‌شناختی، شناختی و روان‌شناختی ارتباط قوی با تاب‌آوری روان‌شناختی نشان دادند. تفسیر سازگارانه تجارب استرس‌زا و برنامه‌ریزی هدف‌محور ممکن است به‌عنوان همبسته‌های شناختی تنظیم هیجان به‌ویژه مرتبط با تاب‌آوری روان‌شناختی مطرح باشند.

As national strategies for education reform deepen, exploring the association between physical exercise and college students’ academic achievement has become a critical priority in higher education. Although existing literature has confirmed a positive association between physical exercise and academic achievement, scant attention has been paid to systematically elucidating the underlying mechanism by integrating social support and psychological resilience within a serial mediation framework (chain mediation model). Drawing upon Social Support Theory (SST), Conservation of Resources Theory (COR), and the Theory of Planned Behavior (TPB), this study constructs a theoretical model to unravel how physical exercise is associated with academic achievement via the serial indirect pathways of social support and psychological resilience, while also examining the moderating effect of time management ability. A total of 950 valid responses were collected, and a two-stage hybrid approach combining Partial Least Squares Structural Equation Modeling (PLS-SEM) and Artificial Neural Network (ANN) was employed for empirical validation. The PLS-SEM results indicate that physical exercise shows a significant direct positive association with academic achievement (β = 0.156, $$\:p<0.001$$ ) and an indirect effect was identified via the serial mediation path of “Physical Exercise → Social Support → Psychological Resilience → Academic Achievement” ( $$\:\beta\:=0.008$$ , $$\:p=0.006$$ ). The ANN sensitivity analysis aligns highly with the PLS-SEM findings, further corroborating that psychological resilience is the strongest associate of academic achievement in terms of normalized importance (normalized importance = 64.580%), followed by physical exercise (44.950%) and social support (25.550%), thereby verifying the robustness of the conclusions. This study elucidates the underlying mechanisms by which physical exercise is positively associated with academic achievement via the indirect pathways of social support and psychological resilience, as well as the boundary condition of time management ability. These findings provide a theoretical basis and practical guidance for higher education administrators to formulate differentiated and precise student development strategies.

با تعمیق راهبردهای ملی اصلاحات آموزشی، بررسی ارتباط بین ورزش بدنی و پیشرفت تحصیلی دانشجویان دانشگاه به اولویتی اساسی در آموزش عالی تبدیل شده است. اگرچه ادبیات موجود ارتباط مثبت بین ورزش بدنی و پیشرفت تحصیلی را تأیید کرده است، اما به تبیین نظام‌مند سازوکارهای زیربنایی با ادغام حمایت اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی در چارچوب میانجی‌گری زنجیره‌ای (مدل میانجی‌گری زنجیره‌ای) توجه اندکی شده است. با بهره‌گیری از نظریه حمایت اجتماعی (SST)، نظریه حفاظت از منابع (COR) و نظریه رفتار برنامه‌ریزی‌شده (TPB)، این پژوهش مدلی نظری را برای تبیین نحوه ارتباط ورزش بدنی با پیشرفت تحصیلی از طریق مسیرهای غیرمستقیم زنجیره‌ای حمایت اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی ارائه می‌دهد و همچنین اثر تعدیل‌گر توانایی مدیریت زمان را مورد بررسی قرار می‌دهد. در مجموع ۹۵۰ پرسشنامه معتبر جمع‌آوری شد و رویکرد ترکیبی دو مرحله‌ای با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) و شبکه عصبی مصنوعی (ANN) برای اعتبارسنجی تجربی به کار گرفته شد. نتایج PLS-SEM نشان داد که ورزش بدنی ارتباط مستقیم مثبت معناداری با پیشرفت تحصیلی دارد (β = 0.156, $$\:p<0.001$$) و اثر غیرمستقیم نیز از طریق مسیر میانجی‌گری زنجیره‌ای «ورزش بدنی → حمایت اجتماعی → تاب‌آوری روان‌شناختی → پیشرفت تحصیلی» شناسایی شد ( $$\:\beta\:=0.008$$ , $$\:p=0.006$$ ). تحلیل حساسیت ANN نیز با یافته‌های PLS-SEM هم‌راستا بود و بیش از پیش تأیید کرد که تاب‌آوری روان‌شناختی قوی‌ترین عامل مرتبط با پیشرفت تحصیلی از نظر اهمیت نرمال‌شده (normalized importance = 64.580%) است و پس از آن ورزش بدنی (44.950%) و حمایت اجتماعی (25.550%) قرار دارند که استحکام نتایج را تأیید می‌کند. این پژوهش سازوکارهای زیربنایی ارتباط مثبت ورزش بدنی با پیشرفت تحصیلی را از طریق مسیرهای غیرمستقیم حمایت اجتماعی و تاب‌آوری روان‌شناختی و همچنین شرط مرزی توانایی مدیریت زمان تبیین می‌کند. این یافته‌ها مبنای نظری و راهنمای عملی برای مدیران آموزش عالی جهت تدوین راهبردهای توسعه دانشجویی هدفمند و دقیق فراهم می‌آورد.

Hemodialysis patients often experience chronic stress, leading to psychological challenges such as difficulty in emotion regulation and reduced resilience. Emotional schema therapy may offer an effective strategy to address these issues. This study investigated the impact of an emotional schema therapy program on resilience and difficulties in emotion regulation in hemodialysis patients. This quasi-experimental, two-center study included 60 hemodialysis patients from two medical centers in Rafsanjan, southeastern Iran. Participants were selected via convenience sampling and then participants were sampled from two centers non-randomly assigned to intervention or control by lot. The intervention group participated in ten sessions of an emotional schema therapy program, each of which took 90 min during a total of five weeks, while the control group received routine care only. Both groups completed a demographic information questionnaire, the Connor-Davidson Resilience Scale, and the Difficulties in Emotion Regulation Scale (Gratz & Roemer) before and three months after the intervention. Data were analyzed using SPSS 22. Before the intervention, the two groups showed no significant differences in the total mean scores or subscale scores for difficulties in emotion regulation or resilience. However, following the intervention, the total score for difficulties in emotion regulation significantly decreased and the total resilience score increased in the intervention group compared with the control group ( P < 0.001). The findings suggest that the emotional schema therapy program may be effective in improving resilience and reducing difficulties in emotion regulation in hemodialysis patients. Future research should determine the long-term stability of these effects and compare emotional schema therapy with other psychological treatments. Trial registration : Trial registration Iranian Registry of Clinical Trial, IRCT20250507065634N10 registered on 16/11/2025 (prospectively registered).

بیماران همودیالیزی اغلب دچار استرس مزمن می‌شوند که منجر به چالش‌های روان‌شناختی مانند دشواری در تنظیم هیجان و کاهش تاب‌آوری می‌گردد. طرحواره‌درمانی هیجانی ممکن است راهبردی مؤثر برای مقابله با این مشکلات ارائه دهد. این مطالعه تأثیر یک برنامه طرحواره‌درمانی هیجانی بر تاب‌آوری و دشواری‌های تنظیم هیجان در بیماران همودیالیزی را بررسی کرد. این مطالعه شبه‌آزمایشی دو مرکزی شامل ۶۰ بیمار همودیالیزی از دو مرکز درمانی در رفسنجان، جنوب‌شرقی ایران بود. شرکت‌کنندگان به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و سپس از دو مرکز به صورت غیرتصادفی و با قرعه به گروه مداخله یا کنترل تخصیص یافتند. گروه مداخله در ده جلسه برنامه طرحواره‌درمانی هیجانی شرکت کردند که هر جلسه ۹۰ دقیقه و در مجموع طی پنج هفته برگزار شد، در حالی که گروه کنترل فقط مراقبت معمول را دریافت نمود. هر دو گروه قبل و سه ماه پس از مداخله، پرسشنامه اطلاعات جمعیت‌شناختی، مقیاس تاب‌آوری کانر-دیویدسون و مقیاس دشواری‌های تنظیم هیجان (Gratz & Roemer) را تکمیل کردند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۲ تحلیل شد. پیش از مداخله، بین دو گروه از نظر میانگین نمره کل یا نمرات زیرمقیاس‌های دشواری در تنظیم هیجان یا تاب‌آوری تفاوت معناداری مشاهده نشد. با این حال، پس از مداخله، نمره کل دشواری‌های تنظیم هیجان در گروه مداخله به طور معناداری کاهش یافت و نمره کل تاب‌آوری افزایش یافت (P < 0.001) در مقایسه با گروه کنترل. یافته‌ها نشان می‌دهد که برنامه طرحواره‌درمانی هیجانی می‌تواند در بهبود تاب‌آوری و کاهش دشواری‌های تنظیم هیجان در بیماران همودیالیزی مؤثر باشد. پژوهش‌های آینده باید پایداری بلندمدت این اثرات را تعیین کرده و طرحواره‌درمانی هیجانی را با سایر درمان‌های روان‌شناختی مقایسه نمایند. ثبت کارآزمایی: ثبت کارآزمایی در سامانه ثبت کارآزمایی بالینی ایران، IRCT20250507065634N10 ثبت‌شده در ۱۶/۱۱/۲۰۲۵ (ثبت آینده‌نگر).

ABSTRACT Black girls have had to navigate adultification, criminalization, and marginalization at significantly higher rates. The application of frameworks rooted in womanist tenets has the ability to create safe and affirming spaces that can empower Black girls and foster resilience while promoting their socioemotional development. Consequently, the authors explore how womanism can be integrated into mental health practices to support the academic, social, and personal development of Black girls. Five womanist‐based strategies are presented: building communal connections, developing critical consciousness, engaging in creative expression, embracing holistic well‐being, and pursuing empowerment and leadership. Implications and research recommendations are discussed.

چکیده: دختران سیاه‌پوست ناچار بوده‌اند با بزرگسال‌پنداری، جرم‌انگاری و به حاشیه رانده شدن با نرخ‌های به‌مراتب بالاتری مواجه شوند. به‌کارگیری چارچوب‌هایی مبتنی بر اصول وومانیزم توانایی ایجاد فضاهای ایمن و تأییدکننده را دارد که می‌تواند به توانمندسازی دختران سیاه‌پوست و پرورش تاب‌آوری آنان کمک کند و در عین حال رشد اجتماعی‌هیجانی آن‌ها را ارتقاء بخشد. بر این اساس، نویسندگان بررسی می‌کنند که چگونه وومانیزم می‌تواند در شیوه‌های سلامت روان برای حمایت از رشد تحصیلی، اجتماعی و فردی دختران سیاه‌پوست ادغام شود. پنج راهبرد مبتنی بر وومانیزم ارائه شده است: ایجاد پیوندهای جمعی، توسعه آگاهی انتقادی، مشارکت در بیان خلاقانه، پذیرش سلامت کلی و پیگیری توانمندسازی و رهبری. پیامدها و پیشنهادهای پژوهشی مورد بحث قرار گرفته‌اند.

Background Concerns about teacher stress, burnout, and attrition have led to increased international attention to teacher resilience in education research. This study investigates how teachers in Malaysia, Japan, Nigeria, Uganda, and Vietnam support resilience through their perceptions of teacher professional identity (TPI). Methods Comparative discourse analysis based on quantitative ethnography (QE) and epistemic network analysis (ENA) was used to identify cross-cultural discourse patterns and thematically evaluate teacher utterances related to stress, coping methods, support systems, and notions of resilience. Results The findings demonstrate that resilience is not only developed as an individual skill, but also through culturally and socially rooted understandings of TPI. Teachers from Japan and Vietnam focused on systemic navigation and emotional regulation, while teachers from Nigeria and Uganda focused on spirituality and moral leadership. Malaysian instructors have a mixed approach that blends strategic adaptation and community-centric principles. Conclusions The study highlights the need for contextually relevant and localized methods of professional development that are sensitive to teachers’ identities and contextual realities.

زمینه و هدف: نگرانی‌ها درباره استرس، فرسودگی شغلی و ترک خدمت معلمان موجب افزایش توجه بین‌المللی به تاب‌آوری معلمان در پژوهش‌های آموزشی شده است. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه معلمان در مالزی، ژاپن، نیجریه، اوگاندا و ویتنام از طریق ادراکات خود از هویت حرفه‌ای معلم (TPI) به حمایت از تاب‌آوری می‌پردازند. روش‌ها: تحلیل گفتمان تطبیقی مبتنی بر قوم‌نگاری کمی (QE) و تحلیل شبکه معرفتی (ENA) برای شناسایی الگوهای گفتمانی میان‌فرهنگی و ارزیابی موضوعی اظهارات معلمان مرتبط با استرس، روش‌های مقابله، نظام‌های حمایتی و مفاهیم تاب‌آوری به کار گرفته شد. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که تاب‌آوری نه تنها به عنوان یک مهارت فردی توسعه می‌یابد، بلکه از طریق درک‌های ریشه‌دار فرهنگی و اجتماعی از هویت حرفه‌ای معلم نیز شکل می‌گیرد. معلمان ژاپن و ویتنام بر پیمایش نظام‌مند و تنظیم هیجانی تمرکز داشتند، در حالی که معلمان نیجریه و اوگاندا بر معنویت و رهبری اخلاقی تأکید کردند. مدرسان مالزی رویکردی ترکیبی دارند که سازگاری راهبردی و اصول جامعه‌محور را در هم می‌آمیزد. نتیجه‌گیری: این مطالعه بر ضرورت روش‌های توسعه حرفه‌ای بومی و متناسب با زمینه که نسبت به هویت و واقعیت‌های زمینه‌ای معلمان حساس باشد، تأکید می‌کند.

Population ageing and demographic shifts in the European Union are placing increasing strain on traditional pension systems, shifting greater responsibility to individuals to ensure their own retirement preparedness. In this context, identifying factors that strengthen individuals’ confidence in their retirement readiness has become increasingly important. This study examines the role of trust in financial advisors in shaping retirement preparedness and investigates a serial mediation mechanism through financial behavior and financial resilience. Drawing on the financial capability framework, the study emphasizes the importance of behavioral and capacity-building processes that translate trust into improved retirement outcomes. Using a large-scale dataset from European Union member states, the proposed relationships are empirically tested using PROCESS Model 6. The results show that trust in financial advisors is positively associated with retirement preparedness, both directly and indirectly through financial behavior and financial resilience. By integrating trust, financial behavior, and resilience into a unified analytical framework, this study contributes to the literature on household finance and retirement planning. The findings also offer practical implications for policymakers and financial service providers seeking to improve retirement readiness in ageing societies.

پیری جمعیت و تغییرات جمعیتی در اتحادیه اروپا فشار فزاینده‌ای بر نظام‌های سنتی بازنشستگی وارد کرده و مسئولیت بیشتری را بر عهده افراد برای اطمینان از آمادگی بازنشستگی خود قرار داده است. در این زمینه، شناسایی عواملی که اعتماد افراد به آمادگی بازنشستگی‌شان را تقویت می‌کند، اهمیت فزاینده‌ای یافته است. این پژوهش نقش اعتماد به مشاوران مالی را در شکل‌دهی آمادگی بازنشستگی بررسی کرده و سازوکار میانجی‌گری زنجیره‌ای از طریق رفتار مالی و تاب‌آوری مالی را مورد مطالعه قرار می‌دهد. با بهره‌گیری از چارچوب توانمندی مالی، پژوهش حاضر بر اهمیت فرایندهای رفتاری و ظرفیت‌سازی که اعتماد را به پیامدهای بهبود یافته بازنشستگی تبدیل می‌کنند، تأکید می‌کند. با استفاده از یک مجموعه داده‌های گسترده از کشورهای عضو اتحادیه اروپا، روابط پیشنهادی به صورت تجربی با استفاده از مدل ۶ PROCESS آزمون می‌شود. نتایج نشان می‌دهد که اعتماد به مشاوران مالی با آمادگی بازنشستگی، هم به صورت مستقیم و هم غیرمستقیم از طریق رفتار مالی و تاب‌آوری مالی، رابطه مثبت دارد. با ادغام اعتماد، رفتار مالی و تاب‌آوری در یک چارچوب تحلیلی یکپارچه، این پژوهش به ادبیات مالی خانوار و برنامه‌ریزی بازنشستگی کمک می‌کند. یافته‌ها همچنین پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران و ارائه‌دهندگان خدمات مالی که به دنبال ارتقای آمادگی بازنشستگی در جوامع سالمند هستند، ارائه می‌دهد.

The purpose of this study was to examine the challenges and emerging innovation demands shaping university teaching in the twenty-first century and to develop a framework to enhance lecturer effectiveness. A qualitative research design was adopted, employing semi-structured interviews and focus group interviews. The study involved lecturers and academic administrators from 6 universities in Rwanda (5 private and 1 public).Three focus group discussions per university were conducted accordingly to major specializations, with 8 participants per group, totaling 144 lecturers. Additionally, 24 academic administrators, including deans and directors of Quality Assurance, participated in the interviews. Data were analyzed using thematic approach as per Braun and Clarke’s Six-phase framework. The findings revealed that lecturers face several interconnected challenges in adapting to contemporary university teaching. These include technological adaptation challenges, structural and institutional constraints, emotional and pedagogical adjustment, institutional support and policy alignment issues and student readiness and engagement gap. The findings also highlighted emerging innovation demands shaping effective university teaching, including redefining the skills of twenty-first century, promoting pedagogical and technological innovation driving change, balancing tradition with transformation, and strengthening institutional support for professional development and innovation. Based on these findings, the study developed an Integrated Innovation Framework comprising three pillars: Pedagogical-technological competence, Emotional and motivational resilience and Institutional Policy support. The framework provided actionable strategies for universities to foster sustainable, human-centered innovation, highlighting the importance of aligning professional development, infrastructure, policy and student engagement to enhance teaching effectiveness in the twenty-first century.

هدف این پژوهش بررسی چالش‌ها و نیازهای نوآورانه نوظهور که آموزش دانشگاهی را در قرن بیست‌ویکم شکل می‌دهند و توسعه چارچوبی برای ارتقای اثربخشی مدرسان بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با بهره‌گیری از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و مصاحبه‌های گروه متمرکز انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل مدرسان و مدیران دانشگاهی از ۶ دانشگاه در رواندا (۵ دانشگاه خصوصی و ۱ دانشگاه دولتی) بودند. در هر دانشگاه سه بحث گروه متمرکز بر اساس تخصص‌های اصلی با حضور ۸ نفر در هر گروه برگزار شد که در مجموع ۱۴۴ مدرس را شامل می‌شود. علاوه بر این، ۲۴ مدیر دانشگاهی، از جمله روسای دانشکده و مدیران تضمین کیفیت، در مصاحبه‌ها شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از رویکرد تحلیل تماتیک مطابق با چارچوب شش‌مرحله‌ای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که مدرسان با چالش‌های چندوجهی و مرتبط در سازگاری با آموزش دانشگاهی معاصر مواجه‌اند. این چالش‌ها شامل دشواری‌های سازگاری فناورانه، محدودیت‌های ساختاری و نهادی، سازگاری عاطفی و آموزشی، مسائل حمایت نهادی و همسویی سیاست‌ها و همچنین فاصله آمادگی و مشارکت دانشجویان است. یافته‌ها همچنین نیازهای نوآورانه نوظهور را که اثربخشی آموزش دانشگاهی را شکل می‌دهند، از جمله بازتعریف مهارت‌های قرن بیست‌ویکم، ترویج نوآوری آموزشی و فناورانه محرک تغییر، ایجاد تعادل میان سنت و تحول و تقویت حمایت نهادی از توسعه حرفه‌ای و نوآوری برجسته ساخت. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش چارچوب نوآوری یکپارچه‌ای را با سه رکن توسعه داد: شایستگی آموزشی-فناورانه، تاب‌آوری عاطفی و انگیزشی و حمایت سیاستی نهادی. این چارچوب راهبردهای عملیاتی برای دانشگاه‌ها جهت پرورش نوآوری پایدار و انسان‌محور ارائه می‌دهد و بر اهمیت همسویی توسعه حرفه‌ای، زیرساخت، سیاست و مشارکت دانشجویان برای ارتقای اثربخشی آموزش در قرن بیست‌ویکم تأکید می‌کند.

This study examines how parents of LGBTQ+ individuals in South Korea navigate the emotional rupture fueled by fear, isolation, and disorientation after learning their children’s queer identity, encounter queer-related (mis)information as a way of coping with this emotional toll, and come to listen to queer realities relationally. Through this process, we highlight how parents reconstruct their identities as supportive parents, which reshapes their informating practices, making them more critical in assessing queer-related (mis)information, developing strategies to protect themselves from harmful narratives, and actively challenging misinformation to support others navigating similar experiences. This work contributes to CSCW by (1) foregrounding parents of LGBTQ+ individuals, an underrepresented yet critical stakeholder group in Queer HCI; (2) demonstrating how identity reconfiguration following a trauma-healing process could transform informating practices; and (3) arguing that addressing misinformation requires attention beyond individual fact-based discerning to account for its relational, cultural, and emotional dimensions. Further, we invite CSCW scholars to reconsider the balance between abstracting and humanizing information, explore future design possibilities for parents of LGBTQ+ children, and reflect on the role of researchers as participants in collective research communities fueled by care.

این مطالعه بررسی می‌کند که والدین افراد LGBTQ+ در کره جنوبی چگونه با گسست عاطفی ناشی از ترس، انزوا و سردرگمی پس از آگاهی از هویت کوییر فرزندان خود مواجه می‌شوند، چگونه با (اطلاعات/اطلاعات نادرست) مرتبط با کوییر به عنوان راهکاری برای مقابله با این فشار عاطفی روبه‌رو می‌شوند و چگونه به صورت رابطه‌ای به واقعیت‌های کوییر گوش می‌سپارند. در این فرایند، نشان داده می‌شود که والدین چگونه هویت خود را به عنوان والدین حمایت‌گر بازسازی می‌کنند و این امر شیوه‌های اطلاع‌رسانی آن‌ها را بازشکل می‌دهد؛ به گونه‌ای که آن‌ها در ارزیابی (اطلاعات/اطلاعات نادرست) مرتبط با کوییر انتقادی‌تر عمل می‌کنند، راهبردهایی برای محافظت از خود در برابر روایت‌های آسیب‌زا توسعه می‌دهند و به طور فعال با اطلاعات نادرست مقابله می‌کنند تا از دیگرانی که تجربه‌های مشابهی دارند حمایت نمایند. این پژوهش به حوزه CSCW از طریق (۱) برجسته‌سازی والدین افراد LGBTQ+ به عنوان گروه ذی‌نفعی که کمتر مورد توجه قرار گرفته اما بسیار مهم در Queer HCI است؛ (۲) نشان دادن اینکه بازپیکربندی هویت پس از فرایند تروما و التیام چگونه می‌تواند شیوه‌های اطلاع‌رسانی را دگرگون سازد؛ و (۳) استدلال بر اینکه مقابله با اطلاعات نادرست نیازمند توجهی فراتر از تشخیص فردی مبتنی بر واقعیت بوده و باید ابعاد رابطه‌ای، فرهنگی و عاطفی آن نیز مدنظر قرار گیرد، کمک می‌کند. افزون بر این، از پژوهشگران CSCW دعوت می‌شود تا توازن میان انتزاعی‌سازی و انسانی‌سازی اطلاعات را بازاندیشی کنند، امکانات طراحی آینده برای والدین دارای فرزندان LGBTQ+ را بررسی نمایند و درباره نقش پژوهشگران به عنوان مشارکت‌کنندگان در جوامع پژوهشی جمعی مبتنی بر مراقبت تأمل کنند.

CONTEXT: What happens when a system keeps working-not because it is well designed but because people keep absorbing the strain? That question stayed with me after studying a community-led vaccination clinic during the COVID-19 pandemic. It delivered hundreds of vaccinations a day, with no formal chain of command or protocols. By any measure, it was a success. What it cost to sustain that success was never examined. Across my empirical work, I kept encountering the same pattern: systems functioning because people stretched roles, coordinated through workarounds and relied on relationships that were not designed to carry the full load. These adaptations were effective. Yet they were also hiding strain. CONCEPTUAL CONTRIBUTION: In this paper, I introduce Brittle Threshold as a concept for attending to this condition. Rather than treating adaptive action as evidence of success, Brittle Threshold frames adaptive action as diagnostic information: evidence of how a system is coping and how close it may be operating to its limits. Drawing on resilience engineering and on empirical patterns from studies of team adaptation and community crisis response, I argue that adaptive success and vulnerability regularly coexist. The more smoothly work appears to run, the more it may depend on fragile support. IMPLICATIONS: Brittle Threshold offers three contributions. It translates what adaptive success conceals in health professions education, it shifts what counts as evidence of system strain and it unsettles the moralisation of endurance as professional virtue. The question it opens is not why systems fail, but when is endurance no longer enough?

زمینه: چه اتفاقی می‌افتد زمانی که یک سیستم به کار خود ادامه می‌دهد – نه به این دلیل که به خوبی طراحی شده است، بلکه به این دلیل که افراد فشار را جذب می‌کنند؟ این پرسش پس از مطالعه یک کلینیک واکسیناسیون با مدیریت جامعه‌محور در دوران همه‌گیری COVID-19 ذهن مرا مشغول کرد. این کلینیک روزانه صدها واکسیناسیون انجام می‌داد، بدون هیچ زنجیره فرماندهی رسمی یا پروتکل‌های مشخص. با هر معیاری، این یک موفقیت به شمار می‌آمد. اما هزینه‌ای که برای حفظ این موفقیت صرف شد، هرگز مورد بررسی قرار نگرفت. در سراسر پژوهش‌های تجربی‌ام، بارها با همین الگو مواجه شدم: سیستم‌هایی که به این دلیل کار می‌کنند که افراد نقش‌های خود را گسترش می‌دهند، از راه‌حل‌های موقتی برای هماهنگی استفاده می‌کنند و به روابطی تکیه دارند که برای تحمل بار کامل طراحی نشده‌اند. این انطباق‌ها مؤثر بودند، اما در عین حال فشار را پنهان می‌کردند. مشارکت مفهومی: در این مقاله، مفهوم «آستانه شکننده» را برای توجه به این وضعیت معرفی می‌کنم. به جای آنکه اقدام انطباقی به عنوان نشانه موفقیت تلقی شود، آستانه شکننده اقدام انطباقی را به عنوان اطلاعات تشخیصی در نظر می‌گیرد: شواهدی از نحوه مقابله سیستم و میزان نزدیکی آن به مرزهای عملکردی خود. با بهره‌گیری از مهندسی تاب‌آوری و الگوهای تجربی حاصل از مطالعات انطباق تیمی و پاسخ به بحران‌های اجتماعی، استدلال می‌کنم که موفقیت انطباقی و آسیب‌پذیری غالباً همزمان وجود دارند. هرچه کارکرد سیستم روان‌تر به نظر برسد، احتمالاً بیشتر به حمایت‌های شکننده وابسته است. پیامدها: آستانه شکننده سه دستاورد ارائه می‌دهد. آنچه را که موفقیت انطباقی در آموزش حرفه‌های سلامت پنهان می‌کند، آشکار می‌سازد؛ معیارهای شناسایی فشار سیستم را تغییر می‌دهد و ارزش‌گذاری اخلاقی تحمل را به عنوان فضیلت حرفه‌ای به چالش می‌کشد. پرسشی که مطرح می‌شود این نیست که چرا سیستم‌ها شکست می‌خورند، بلکه این است که چه زمانی دیگر تحمل کافی نیست؟

Objective: Earthquakes are associated with substantial psychological consequences, including depression, anxiety, stress, and post-traumatic stress disorder. Fathers may be particularly vulnerable because of their central role in maintaining family functioning. Therefore, this study aimed to compare depression, anxiety, stress, post-traumatic stress disorder, and psychological resilience between fathers exposed and not exposed to the 2023 Kahramanmaraş earthquakes.Methods: This cross-sectional and descriptive study included 118 fathers living in the Kahramanmaraş region during the earthquake and 87 fathers residing in unaffected regions. The study sample was established using a convenience sampling strategy. Information for the study was obtained through the Sociodemographic and Earthquake Impact Questionnaire, the Depression Anxiety Stress Scale-21 (DASS-21), the PTSD Short Scale, and the Brief Psychological Resilience Scale (BPRS). Data were analyzed to compare symptom levels and psychological resilience across the two groups.Results: Fathers exposed to the earthquake had significantly higher stress, anxiety, depression, total DASS-21, and PTSD scores than fathers residing in unaffected regions (all p < 0.001). No significant difference was observed in psychological resilience between the two groups (p = 0.078). DASS-21 total and subscale scores were positively correlated with PTSD and negatively correlated with psychological resilience in both groups.Conclusion: Fathers exposed to the earthquake reported higher levels of PTSD, depression, anxiety, and stress than fathers living in unaffected regions. These findings highlight the need to expand father-focused psychosocial services after disasters to support family functioning and promote the emotional well-being of family members.

هدف: زمین‌لرزه‌ها با پیامدهای روان‌شناختی قابل توجهی از جمله افسردگی، اضطراب، استرس و اختلال استرس پس از سانحه همراه هستند. پدران ممکن است به دلیل نقش محوری خود در حفظ کارکرد خانواده، به‌ویژه آسیب‌پذیر باشند. بنابراین، این پژوهش با هدف مقایسه افسردگی، اضطراب، استرس، اختلال استرس پس از سانحه و تاب‌آوری روان‌شناختی میان پدران مواجه‌شده و مواجه‌نشده با زمین‌لرزه‌های ۲۰۲۳ قهرمان‌مرعش انجام شد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی و توصیفی شامل ۱۱۸ پدر ساکن منطقه قهرمان‌مرعش در زمان وقوع زمین‌لرزه و ۸۷ پدر ساکن مناطق غیرمتأثر بود. نمونه پژوهش با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شد. اطلاعات پژوهش از طریق پرسشنامه جمعیت‌شناختی و تأثیر زمین‌لرزه، مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس-۲۱ (DASS-21)، مقیاس کوتاه اختلال استرس پس از سانحه و مقیاس کوتاه تاب‌آوری روان‌شناختی (BPRS) گردآوری شد. داده‌ها به منظور مقایسه سطوح علائم و تاب‌آوری روان‌شناختی در دو گروه تحلیل شدند. یافته‌ها: پدران مواجه‌شده با زمین‌لرزه به طور معناداری نمرات استرس، اضطراب، افسردگی، نمره کل DASS-21 و PTSD بالاتری نسبت به پدران ساکن مناطق غیرمتأثر داشتند (همه p < 0.001). تفاوت معناداری در تاب‌آوری روان‌شناختی میان دو گروه مشاهده نشد (p = 0.078). نمرات کل و زیرمقیاس‌های DASS-21 در هر دو گروه با PTSD همبستگی مثبت و با تاب‌آوری روان‌شناختی همبستگی منفی داشتند. نتیجه‌گیری: پدران مواجه‌شده با زمین‌لرزه سطوح بالاتری از PTSD، افسردگی، اضطراب و استرس را نسبت به پدران ساکن مناطق غیرمتأثر گزارش کردند. این یافته‌ها بر ضرورت گسترش خدمات روان‌اجتماعی متمرکز بر پدران پس از بلایا به منظور حمایت از کارکرد خانواده و ارتقاء بهزیستی عاطفی اعضای خانواده تأکید می‌کند.

Background Artificial intelligence (AI) is rapidly changing education through generative AI, adaptive learning systems, automated assessment, intelligent teaching, and data-driven learning support. More and more AI-powered systems are mediating learning, communication, information searching, and, in some cases, emotional support. These technologies offer great promise for enhancing access, personalization, efficiency, and learner engagement, but they also present substantial psychological, ethical, and developmental problems. These challenges are exacerbated in Sub-Saharan Africa by inequalities in digital access, inadequate regulatory capacity, insufficient data-protection systems, language and cultural under-representation, and uneven institutional preparation. Policy and implications In this policy brief, we look at AI in education from the perspective of educational psychology, with a special emphasis on student well-being, learner agency, and resilience. It proposes that AI governance should extend beyond considerations of technology adoption and academic efficiency to explore how AI impacts autonomy, motivation, critical thinking, creativity, social relationships, psychological safety, and autonomous learning. The report emphasizes the importance of learner-centered national AI policies, age-appropriate safeguards, increased teacher capacity, inclusion of AI literacy in curricula, safeguarding of learner data, equal access to digital technology, culturally relevant artificial intelligence systems, and meaningful student participation in AI governance. Policies should ensure that AI is used to promote learning, yet safeguard student well-being, autonomy, privacy, dignity, and cognitive growth. It also underscores the need for African-led research and cross-sector collaboration to generate context-specific information on the long-term implications of AI for learners. Recommendations The brief argues that the success of AI integration in Sub-Saharan African education should be gauged not just by the acceptance of technology, but by its contribution to psychologically healthy, critically thinking, resilient, and autonomous learners. Conclusions A human-centered approach is therefore very important to ensuring that AI is a help and not a hindrance to the developmental and relational underpinnings of education.

زمینه: هوش مصنوعی (AI) به سرعت در حال تغییر آموزش از طریق هوش مصنوعی مولد، سامانه‌های یادگیری تطبیقی، ارزیابی خودکار، آموزش هوشمند و پشتیبانی یادگیری مبتنی بر داده است. سامانه‌های مبتنی بر هوش مصنوعی به طور فزاینده‌ای واسطه یادگیری، ارتباطات، جستجوی اطلاعات و در برخی موارد، حمایت عاطفی می‌شوند. این فناوری‌ها نویدبخش ارتقای دسترسی، شخصی‌سازی، کارآمدی و مشارکت یادگیرنده هستند، اما همچنین مشکلات روان‌شناختی، اخلاقی و تحولی قابل توجهی را به همراه دارند. این چالش‌ها در آفریقای زیرصحرایی به دلیل نابرابری در دسترسی دیجیتال، ظرفیت ناکافی مقررات‌گذاری، سامانه‌های ناکافی حفاظت از داده‌ها، کم‌نمایی زبانی و فرهنگی و آمادگی نهادی نامتوازن تشدید می‌شوند. سیاست و پیامدها: در این سیاست‌نامه، به هوش مصنوعی در آموزش از منظر روان‌شناسی تربیتی با تأکید ویژه بر بهزیستی دانش‌آموز، عاملیت یادگیرنده و تاب‌آوری پرداخته می‌شود. پیشنهاد می‌شود که حکمرانی هوش مصنوعی باید فراتر از ملاحظات پذیرش فناوری و کارآمدی علمی باشد و تأثیر هوش مصنوعی بر خودمختاری، انگیزش، تفکر انتقادی، خلاقیت، روابط اجتماعی، امنیت روان‌شناختی و یادگیری خودگردان را بررسی کند. این گزارش بر اهمیت سیاست‌های ملی هوش مصنوعی مبتنی بر یادگیرنده، تدابیر حفاظتی متناسب با سن، افزایش ظرفیت معلمان، گنجاندن سواد هوش مصنوعی در برنامه‌های درسی، حفاظت از داده‌های یادگیرنده، دسترسی برابر به فناوری دیجیتال، سامانه‌های هوش مصنوعی متناسب با فرهنگ و مشارکت معنادار دانش‌آموزان در حکمرانی هوش مصنوعی تأکید می‌کند. سیاست‌ها باید تضمین کنند که هوش مصنوعی برای ارتقای یادگیری به کار گرفته شود، اما بهزیستی، خودمختاری، حریم خصوصی، کرامت و رشد شناختی دانش‌آموزان نیز حفظ گردد. همچنین بر ضرورت پژوهش‌های هدایت‌شده توسط آفریقا و همکاری بین‌بخشی برای تولید اطلاعات متناسب با زمینه در خصوص پیامدهای بلندمدت هوش مصنوعی برای یادگیرندگان تأکید می‌شود. توصیه‌ها: این سیاست‌نامه استدلال می‌کند که موفقیت ادغام هوش مصنوعی در آموزش آفریقای زیرصحرایی باید نه تنها با پذیرش فناوری، بلکه با سهم آن در پرورش یادگیرندگان سالم از نظر روان‌شناختی، منتقد، تاب‌آور و خودمختار سنجیده شود. نتیجه‌گیری: بنابراین رویکرد انسان‌محور برای اطمینان از اینکه هوش مصنوعی به جای مانع، یاری‌رسان بنیان‌های تحولی و ارتباطی آموزش باشد، بسیار مهم است.