Introduction All children have the right to education; however, school attendance problems represent an increasing global concern. The aim of this meta-synthesis is to explore adolescents’ perceptions of their school attendance problems. Methods A meta-synthesis of qualitative primary studies was conducted in accordance with Sandelowski and Barros's guidelines. Seven databases were systematically searched in November 2025. Thematic analysis was used to analyze the findings. Results The adolescentś perceptions of their school attendance problems included mental health challenges, negative peer- and teacher relationships, and a lack of school connectedness. However, positive relationships with teachers, parental support, and appropriate school accommodation supports adolescents’ re-engagement with school. Discussion The findings highlight the complex and multifaceted nature of school attendance problems, and the importance of collaboration between schools and parents to enable early identification and implementation of interventions. There is also a need to strengthen positive relationships between teachers and peers, increase knowledge about school attendance problems, and foster a positive school environment that supports adolescents’ potential. Systematic Review Registration PROSPERO CRD420251245890.
This study aims to analyze the concept of educational learning in KH. Hasyim Asy'ari's thought and examine its relevance to contemporary Islamic education. Employing a qualitative descriptive approach through library research, this study utilizes Adāb al-‘Ālim wa al-Muta‘allim as the primary source, supported by relevant scholarly literature. Data were analyzed using qualitative content analysis involving thematic classification, contextual interpretation, and conceptual synthesis. The findings reveal that KH. Hasyim Asy'ari's educational philosophy integrates theocentric and anthropocentric orientations, emphasizing the interconnected development of intellectual, moral, spiritual, and humanistic dimensions. Educational learning is characterized by teachers' moral exemplarity, students' ethical responsibilities, and reciprocal relationships grounded in four essential principles: tazkiyat al-nafs (spiritual purification), al-ikhlāṣ (sincerity), at-tarāḥum (mutual compassion and respect), and at-tawādud (affection). These principles establish an integrated framework that positions educational interactions as instruments of character formation and spiritual development rather than merely knowledge transmission. This study contributes a conceptual framework for strengthening ethical teacher–student relationships and promoting holistic Islamic educational practices. The findings highlight the continuing relevance of KH. Hasyim Asy'ari's educational thought in addressing contemporary challenges related to moral development and character education.
این پژوهش با هدف تحلیل مفهوم یادگیری آموزشی در اندیشه KH. Hasyim Asy'ari و بررسی میزان ارتباط آن با آموزش اسلامی معاصر انجام شده است. این مطالعه با بهره‌گیری از رویکرد توصیفی-کیفی و از طریق پژوهش کتابخانه‌ای، اثر Adāb al-‘Ālim wa al-Muta‘allim را به عنوان منبع اصلی و منابع علمی مرتبط را به عنوان پشتیبان مورد استفاده قرار داده است. داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوای کیفی شامل طبقه‌بندی موضوعی، تفسیر زمینه‌ای و ترکیب مفهومی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهند که فلسفه آموزشی KH. Hasyim Asy'ari با ادغام جهت‌گیری‌های تئوسنتریک و آنتروپوسنتریک، بر توسعه درهم‌تنیده ابعاد عقلانی، اخلاقی، معنوی و انسان‌گرایانه تأکید دارد. یادگیری آموزشی با الگو بودن اخلاقی معلمان، مسئولیت‌های اخلاقی دانش‌آموزان و روابط متقابل مبتنی بر چهار اصل اساسی یعنی تزکیه‌النفس (پالایش معنوی)، الاخلاص (اخلاص)، التراحم (همدلی و احترام متقابل) و التوادد (محبت) مشخص می‌شود. این اصول چارچوبی یکپارچه ایجاد می‌کنند که تعاملات آموزشی را به عنوان ابزاری برای شکل‌دهی شخصیت و رشد معنوی، و نه صرفاً انتقال دانش، جایگاه می‌بخشد. این پژوهش چارچوب مفهومی برای تقویت روابط اخلاقی معلم و دانش‌آموز و ترویج رویکردهای جامع آموزش اسلامی ارائه می‌دهد. یافته‌ها بر تداوم اهمیت اندیشه آموزشی KH. Hasyim Asy'ari در مواجهه با چالش‌های معاصر مرتبط با رشد اخلاقی و تربیت شخصیتی تأکید می‌کنند.
Introduction Children’s flourishing has become a central outcome in the study of child development, but its link with the cumulative burden of family risk remains poorly understood. This study examined whether two school-based relational resources—relationships with teachers and with peers—account for the association between cumulative family risk and flourishing in primary school children. Methods A questionnaire survey was completed by 1,673 fourth and fifth-grade children in Shaanxi province, Northwest China. A parallel mediation model with bootstrap confidence intervals was estimated, with sex, only-child status, and household registration entered as covariates. Results Cumulative family risk was negatively associated with flourishing, and the decrement was approximately linear across the number of risk factors rather than accelerating at higher levels. Teacher–student and peer relationships each carried an independent part of this association, and the peer pathway carried the larger share. Discussion Interventions should give priority to children exposed to several family risks. Where school resources are limited, restoring peer relationships deserves precedence, while the teacher–student relationship retains an independent contribution and should not be neglected.
مقدمه: شکوفایی کودکان به عنوان یکی از پیامدهای مرکزی در مطالعه رشد کودک مطرح شده است، اما ارتباط آن با بار تجمعی خطرات خانوادگی همچنان به‌خوبی درک نشده است. این پژوهش بررسی کرد که آیا دو منبع ارتباطی مبتنی بر مدرسه—روابط با معلمان و با همسالان—می‌توانند ارتباط بین خطر تجمعی خانوادگی و شکوفایی در کودکان دبستانی را تبیین کنند. روش‌ها: یک پیمایش پرسشنامه‌ای توسط ۱٬۶۷۳ کودک پایه چهارم و پنجم در استان شاآنشی، شمال‌غرب چین تکمیل شد. یک مدل میانجی‌گری موازی با فواصل اطمینان بوت‌استرپ برآورد گردید و جنسیت، وضعیت تک‌فرزندی و ثبت خانوار به عنوان متغیرهای کنترل وارد شدند. نتایج: خطر تجمعی خانوادگی با شکوفایی رابطه منفی داشت و این کاهش تقریباً به صورت خطی در سراسر تعداد عوامل خطر مشاهده شد و در سطوح بالاتر شتاب نمی‌گرفت. روابط معلم–دانش‌آموز و روابط همسالان هر یک سهم مستقلی از این ارتباط را حمل کردند و مسیر همسالان سهم بیشتری داشت. بحث: مداخلات باید به کودکان در معرض چندین خطر خانوادگی اولویت دهند. در شرایطی که منابع مدرسه محدود است، بازسازی روابط همسالان باید در اولویت قرار گیرد، در حالی که رابطه معلم–دانش‌آموز همچنان سهم مستقلی دارد و نباید نادیده گرفته شود.
Teacher–student relationships outside formal lessons are part of school social life and may provide opportunities to practice democratic values. This qualitative case study examined patterns of out-of-class interaction, their relationship to democratic values, and factors shaping them at SMK Lingga Kencana Depok. Fourteen informants participated: two vice principals, a Pancasila and Civic Education teacher, a religious education teacher, and ten eleventh-grade students. Data came from in-depth interviews, non-participant observations, and documentation, analyzed using the Miles and Huberman interactive model. Findings show open communication, mutual respect, professional closeness, and opportunities for students to express opinions. Democratic values appeared through openness, respect for differences, participation, dialogue, and responsibility. Teachers’ personal approaches and the school environment supported interaction, while differences in student characteristics, limited time, and some students’ lack of confidence posed challenges. Unlike studies centered on formal lessons or structured programs, this case foregrounds everyday out-of-class interactions in vocational education. These interactions may provide a contextual space for practicing democratic values relevant to building democratic culture, but this case study does not establish a direct causal effect on its formation.
This article is a direct continuation of a previous paper that presented the growing problem of emotional dysregulation among students in Israel, exacerbated by the COVID-19 pandemic and the ongoing war following October 7, 2023. While the previous article described the scope of the problem and the existing knowledge gap, this article proposes a theoretical framework for understanding a mechanism that may help address it: secure attachment between teacher and student. Drawing on Bowlby's (1969, 1980) attachment theory and Ainsworth et al.'s (1978) work, the article examines how teacher-student relationships characterized by warmth, sensitivity, and trust, known as a 'secure base', contribute to emotional regulation, academic achievement, and students' psychological well-being. Special attention is given to the rehabilitative potential of such relationships as a corrective factor for children with insecure attachment histories, and to the role of teachers as protective figures during the ongoing Israeli security crisis. The review highlights consistent findings in the international literature, alongside a substantial research gap in the Israeli context: no systematic study has been conducted in Israel examining the relationship between attachment style (secure vs. insecure) between teacher and student and emotional regulation capacities among elementary school students.
این مقاله ادامه مستقیم مقاله‌ای پیشین است که به مسئله رو به رشد اختلال در تنظیم هیجانی در میان دانش‌آموزان در اسرائیل می‌پرداخت؛ مسئله‌ای که با همه‌گیری کووید-۱۹ و جنگ جاری پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تشدید شده است. در حالی که مقاله قبلی به توصیف ابعاد این مشکل و شکاف دانشی موجود اختصاص یافته بود، مقاله حاضر چارچوبی نظری برای درک سازوکاری که می‌تواند به حل این مسئله کمک کند، ارائه می‌دهد: دلبستگی ایمن میان معلم و دانش‌آموز. با استناد به نظریه دلبستگی Bowlby (۱۹۶۹، ۱۹۸۰) و آثار Ainsworth و همکاران (۱۹۷۸)، این مقاله بررسی می‌کند که چگونه روابط معلم‌ـ‌دانش‌آموز مبتنی بر گرمی، حساسیت و اعتماد که به عنوان «پایگاه ایمن» شناخته می‌شود، به تنظیم هیجانی، موفقیت تحصیلی و بهزیستی روان‌شناختی دانش‌آموزان کمک می‌کند. توجه ویژه‌ای به ظرفیت بازتوانی چنین روابطی به عنوان عاملی اصلاح‌گر برای کودکانی با پیشینه دلبستگی ناایمن و همچنین نقش معلمان به عنوان چهره‌های حمایتی در بحران امنیتی جاری اسرائیل معطوف شده است. این مرور، یافته‌های همسو در ادبیات بین‌المللی را برجسته می‌کند و در عین حال به شکاف قابل توجه پژوهشی در زمینه اسرائیل اشاره دارد: تاکنون هیچ مطالعه نظام‌مندی در اسرائیل درباره رابطه سبک دلبستگی (ایمن در برابر ناایمن) میان معلم و دانش‌آموز و ظرفیت‌های تنظیم هیجانی در میان دانش‌آموزان دبستانی انجام نشده است.
This study examines the implementation of collaborative supervision and its contribution to student well-being at MI Al Mubarok Uman Agung, Central Lampung Regency. A qualitative approach with a case study design was employed. The participants included the principal, three classroom teachers, and three students selected purposively. Data were collected through semi-structured interviews, participant observation, and documentation. Data credibility was established through source and technique triangulation and member checking, while data analysis followed the interactive model of Miles and Huberman. The findings indicate that collaborative supervision was implemented through three interconnected stages: participatory planning, non-interventionist classroom observation, and dialogic reflection and follow-up. This approach reduced teachers' anxiety, encouraged openness during reflection, and supported changes in classroom practices. Its contribution to student well-being was most evident in the loving dimension through warmer teacher-student relationships and in the being dimension through greater student participation in learning. However, its contribution to the having and health dimensions remained limited because these aspects were closely related to school facilities and health-related policies. The study demonstrates that collaborative supervision can contribute to a school environment that supports student well-being, particularly by strengthening teachers' professional and interpersonal practices.
این پژوهش به بررسی اجرای نظارت مشارکتی و نقش آن در بهزیستی دانش‌آموزان در مدرسه MI Al Mubarok Uman Agung، شهرستان لامپونگ مرکزی می‌پردازد. رویکرد کیفی با طرح مطالعه موردی به کار گرفته شده است. شرکت‌کنندگان شامل مدیر مدرسه، سه معلم کلاس و سه دانش‌آموز بودند که به صورت هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته، مشاهده مشارکتی و اسناد جمع‌آوری گردید. اعتبار داده‌ها از طریق مثلث‌سازی منبع و روش و بررسی اعضا تأمین شد و تحلیل داده‌ها بر اساس مدل تعاملی Miles و Huberman انجام گرفت. یافته‌ها نشان می‌دهد که نظارت مشارکتی از طریق سه مرحله به هم پیوسته شامل برنامه‌ریزی مشارکتی، مشاهده کلاس بدون مداخله و بازتاب و پیگیری گفت‌وگومحور اجرا شده است. این رویکرد موجب کاهش اضطراب معلمان، تقویت شفافیت در بازتاب و حمایت از تغییرات در شیوه‌های تدریس شد. نقش آن در بهزیستی دانش‌آموزان عمدتاً در بعد محبت‌آمیز از طریق روابط گرم‌تر معلم و دانش‌آموز و در بعد بودن از طریق مشارکت بیشتر دانش‌آموزان در یادگیری مشهود بود. با این حال، نقش آن در ابعاد داشتن و سلامت محدود باقی ماند، زیرا این جنبه‌ها ارتباط نزدیکی با امکانات مدرسه و سیاست‌های مرتبط با سلامت داشتند. این پژوهش نشان می‌دهد که نظارت مشارکتی می‌تواند به محیط مدرسه‌ای که از بهزیستی دانش‌آموزان حمایت می‌کند، به ویژه از طریق تقویت شایستگی‌های حرفه‌ای و بین‌فردی معلمان، کمک نماید.
تعامل معلم و دانش‌آموز و پیامدهای تحصیلی پایه ششم در درس آموزش ارزش‌های انسانی (Edukasyon Sa Pagpapakatao) در مرکز آموزش ویژه بیسلیگ سیتی، حوزه بیسلیگ سیتی: رویکرد توصیفی-همبستگی
This descriptive-correlational study examined the relationship between teacher–pupils’ interaction and the academic performance of Grade VI pupils in Edukasyon sa Pagpapakatao (EsP) at Bislig City SPED Center during School Year 2025–2026. The study involved 63 Grade VI pupils selected through complete enumeration. Teacher–pupils’ interaction was assessed in terms of emotional support, classroom management, and instructional support using the adapted Classroom Assessment Scoring System–Student Report (CLASS-SR), while academic performance was measured through official quarterly grades. Findings showed that teacher–pupils’ interaction was generally high, with emotional support consistently demonstrated and classroom management and instructional support often demonstrated. Pupils likewise exhibited generally very satisfactory academic performance. Correlation analysis revealed a statistically significant moderate positive relationship between teacher–pupils’ interaction and academic performance (r = 0.452, p < 0.05), indicating that stronger classroom interactions were associated with better academic outcomes. Based on the findings, interventions emphasizing emotional support, effective classroom management, instructional support, and learner engagement in values-based activities were proposed to further strengthen pupils’ performance in EsP.
این پژوهش توصیفی-همبستگی به بررسی رابطه بین تعامل معلم و دانش‌آموزان و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه ششم در درس آموزش ارزش‌های انسانی (Edukasyon sa Pagpapakatao یا EsP) در مرکز آموزش ویژه بیسلیگ سیتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۶ پرداخت. جامعه پژوهش شامل ۶۳ دانش‌آموز پایه ششم بود که به روش سرشماری کامل انتخاب شدند. تعامل معلم و دانش‌آموزان از نظر حمایت عاطفی، مدیریت کلاس و حمایت آموزشی با استفاده از نسخه اقتباس‌شده ابزار Classroom Assessment Scoring System–Student Report (CLASS-SR) ارزیابی شد و عملکرد تحصیلی از طریق نمرات رسمی فصلی سنجیده شد. یافته‌ها نشان داد که تعامل معلم و دانش‌آموزان به طور کلی در سطح بالایی قرار دارد، به طوری که حمایت عاطفی به طور مستمر و مدیریت کلاس و حمایت آموزشی اغلب نشان داده می‌شود. همچنین، دانش‌آموزان به طور کلی عملکرد تحصیلی بسیار رضایت‌بخشی از خود نشان دادند. تحلیل همبستگی نشان داد که بین تعامل معلم و دانش‌آموزان و عملکرد تحصیلی رابطه مثبت متوسط و معناداری وجود دارد (r = 0.452, p < 0.05)، که بیانگر آن است که تعاملات قوی‌تر در کلاس با پیامدهای تحصیلی بهتر همراه است. بر اساس یافته‌ها، مداخلاتی با تأکید بر حمایت عاطفی، مدیریت مؤثر کلاس، حمایت آموزشی و مشارکت دانش‌آموزان در فعالیت‌های مبتنی بر ارزش‌ها برای تقویت بیشتر عملکرد دانش‌آموزان در EsP پیشنهاد شد.
This study investigates the interaction between communication skills, teacher immediacy, and mathematical cognitive abilities of elementary school teachers in Indonesia and Malaysia using a multivariate analysis approach. The research involved 235 teachers, utilizing online questionnaires to measure these variables. Confirmatory Factor Analysis (CFA) validated the constructs, showing strong construct validity (Teacher Communication Skills: CFI = 0.924, TLI = 0.912, RMSEA = 0.060, SRMR = 0.049; Teacher Immediacy: CFI = 0.935, TLI = 0.924, RMSEA = 0.058, SRMR = 0.052; Teacher Cognitive in Math: CFI = 1.000, TLI = 0.951, RMSEA = 0.000, SRMR = 0.045). Linear regression analysis indicated that communication skills significantly influence mathematical cognitive abilities (F = 1698.101, p< .001). Mediation analysis revealed that teacher immediacy partially mediates this relationship (communication skills to teacher immediacy: coeff = 0.5548, p< .001; teacher immediacy to cognitive skills: coeff = 0.0602, p = .0073). Moderation analysis showed that teacher immediacy significantly moderates the influence of communication skills on cognitive abilities, with a small negative interaction effect (coeff = − 0.0020, p< .001), indicating that the positive effect of communication skills on cognitive abilities weakens slightly as teacher immediacy increases. Among the covariates, educational level (p = .03) and institutional origin (p = .04) significantly moderated this relationship, whereas gender did not (p = .12). Notably, teachers with a Bachelor’s degree showed slightly higher mean cognitive scores than those with a Master’s degree, highlighting the need for careful interpretation of educational background effects. The findings underscore the importance of developing communication skills and considering institutional context in enhancing teaching practices. This study provides practical insights for teachers and policymakers to optimize teaching strategies through effective communication and supportive learning environments.
این پژوهش به بررسی تعامل میان مهارت‌های ارتباطی، فوریت معلم و توانایی‌های شناختی ریاضی معلمان مدارس ابتدایی در اندونزی و مالزی با استفاده از رویکرد تحلیل چندمتغیره می‌پردازد. در این پژوهش ۲۳۵ معلم شرکت داشتند و برای سنجش متغیرها از پرسشنامه‌های آنلاین استفاده شد. تحلیل عاملی تأییدی (CFA) سازه‌ها را تأیید کرد و روایی سازه‌ای قوی را نشان داد (مهارت‌های ارتباطی معلم: CFI = 0.924، TLI = 0.912، RMSEA = 0.060، SRMR = 0.049؛ فوریت معلم: CFI = 0.935، TLI = 0.924، RMSEA = 0.058، SRMR = 0.052؛ شناخت معلم در ریاضی: CFI = 1.000، TLI = 0.951، RMSEA = 0.000، SRMR = 0.045). تحلیل رگرسیون خطی نشان داد که مهارت‌های ارتباطی تأثیر معناداری بر توانایی‌های شناختی ریاضی دارند (F = 1698.101، p< .001). تحلیل میانجی‌گری نشان داد که فوریت معلم به طور جزئی این رابطه را میانجی‌گری می‌کند (مهارت‌های ارتباطی تا فوریت معلم: ضریب = 0.5548، p< .001؛ فوریت معلم تا مهارت‌های شناختی: ضریب = 0.0602، p = .0073). تحلیل تعدیل‌گری نشان داد که فوریت معلم به طور معناداری تأثیر مهارت‌های ارتباطی بر توانایی‌های شناختی را تعدیل‌گری می‌کند و یک اثر تعاملی منفی کوچک دارد (ضریب = − 0.0020، p< .001)، که نشان می‌دهد اثر مثبت مهارت‌های ارتباطی بر توانایی‌های شناختی با افزایش فوریت معلم اندکی تضعیف می‌شود. در میان متغیرهای همبسته، سطح تحصیلات (p = .03) و منشأ مؤسسه (p = .04) این رابطه را به طور معناداری تعدیل‌گری کردند، در حالی که جنسیت چنین اثری نداشت (p = .12). شایان ذکر است که معلمانی با مدرک کارشناسی میانگین نمرات شناختی بالاتری نسبت به دارندگان مدرک کارشناسی ارشد داشتند که ضرورت تفسیر دقیق اثرات پیشینه تحصیلی را نشان می‌دهد. یافته‌ها بر اهمیت توسعه مهارت‌های ارتباطی و توجه به زمینه نهادی در ارتقای شیوه‌های تدریس تأکید دارند. این پژوهش بینش‌های عملی برای معلمان و سیاست‌گذاران جهت بهینه‌سازی راهبردهای تدریس از طریق ارتباط مؤثر و محیط‌های یادگیری حمایتی فراهم می‌کند.
Teaching excellence in higher education is often conceptualized through isolated dimensions such as instructional quality, assessment practices, or technological integration. However, these approaches may overlook the dynamic and interdependent nature of educational processes. This study presents a critical analytical reflection aimed at synthesizing high-level evidence and proposing an integrative conceptual model of teaching excellence. An interpretative synthesis was conducted using 35 high-level studies (systematic reviews, meta-analyses, umbrella reviews, and scoping reviews) published between 2015 and 2025, complemented by five international policy reports. The analysis followed a thematic and iterative approach supported by an analytical matrix, coding procedures, and conceptual triangulation. The findings reveal convergence across five interrelated dimensions: teacher–student interaction, higher-order cognitive processes, pedagogical strategies, formative and authentic assessment, and digital technologies. These dimensions are conceptualized as interconnected elements embedded within teaching and learning processes rather than as independent components. Based on this convergence, the study proposes the Dynamic Pyramidal Model of Teaching Excellence, which conceptualizes excellence as an integrative construct organized through the interaction and alignment of multiple educational dimensions. The model integrates relational, cognitive, pedagogical, evaluative, technological, contextual, and individual factors within a dynamic system characterized by continuous feedback. The proposed framework integrates dimensions commonly addressed separately in the literature and provides a conceptual basis for future empirical validation across diverse higher-education contexts.
شایستگی تدریس در آموزش عالی اغلب از طریق ابعاد مجزایی نظیر کیفیت تدریس، شیوه‌های ارزشیابی یا ادغام فناوری conceptualized می‌شود. با این حال، این رویکردها ممکن است ماهیت پویا و وابسته به هم فرایندهای آموزشی را نادیده بگیرند. این مطالعه با هدف ارائه یک بازتاب تحلیلی انتقادی و تلفیق شواهد سطح بالا، به ارائه یک مدل مفهومی یکپارچه از شایستگی تدریس می‌پردازد. سنتز تفسیری با استفاده از ۳۵ مطالعه سطح بالا (مرور نظام‌مند، فراتحلیل، مرور چتری و مرور گسترده) که بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ منتشر شده‌اند، و همچنین پنج گزارش سیاست‌گذاری بین‌المللی تکمیل شده است. تحلیل بر اساس رویکردی موضوعی و تکرارشونده، با پشتیبانی از ماتریس تحلیلی، رویه‌های کدگذاری و مثلث‌سازی مفهومی انجام شد. یافته‌ها همگرایی در پنج بعد مرتبط را نشان می‌دهد: تعامل معلم و دانشجو، فرایندهای شناختی سطح بالا، راهبردهای آموزشی، ارزشیابی تکوینی و اصیل، و فناوری‌های دیجیتال. این ابعاد به عنوان عناصر درهم‌تنیده در فرایندهای تدریس و یادگیری conceptualized می‌شوند و نه به عنوان اجزای مستقل. بر اساس این همگرایی، مطالعه حاضر مدل هرمی پویای شایستگی تدریس را پیشنهاد می‌کند که شایستگی را به عنوان یک سازه یکپارچه سازمان‌یافته از طریق تعامل و همسویی ابعاد مختلف آموزشی conceptualizes می‌کند. این مدل، عوامل ارتباطی، شناختی، آموزشی، ارزشیابانه، فناورانه، زمینه‌ای و فردی را در یک نظام پویا با بازخورد مستمر ادغام می‌کند. چارچوب پیشنهادی ابعادی را که معمولاً در ادبیات به صورت جداگانه بررسی می‌شوند، یکپارچه ساخته و مبنایی مفهومی برای اعتبارسنجی تجربی آینده در زمینه‌های متنوع آموزش عالی فراهم می‌آورد.
Abstract Educational inequality remains a pervasive and deeply entrenched global issue, with youth from vulnerable and marginalised backgrounds disproportionately affected. Despite the significant challenges that hinder the academic progress of many young people, often reinforcing cycles of social exclusion and economic vulnerability, some students demonstrate the capacity to excel academically, effectively defying the odds. This study seeks to examine the key structural and interpersonal factors that enable such students to achieve positive educational trajectories. Adopting a qualitative narrative research design, the research draws on two sets of semi‐structured interviews with both young people from vulnerable backgrounds and adults who played a role in their educational success ( n = 16). Findings identify four broad categories of factors shaping student success: (1) personal attributes such as resilience, intrinsic motivation, clear goals and a strong sense of purpose; (2) parental expectations and support; (3) teachers' emotional support, involvement and constructive feedback and (4) peer support. Of these, two factors emerged as consistently significant across all cases. First, parental expectations, underpinned by trust in their child's abilities and a high valuation of education, proved essential. Second, the depth and longevity of student–teacher relationships were crucial, with teachers' emotional investment, trust and sustained support providing enduring sources of motivation and encouragement. These insights have important implications for schools, teacher education and policy development. Schools should foster inclusive, high‐expectations cultures with long‐term mentoring and structured peer integration promoting cross‐cultural interaction. Teacher education, in initial and continuing training, should include socio‐emotional learning and pedagogical strategies for non‐native language learners. Context and implications Rationale for the study: Previous research has typically examined either the perspectives of disadvantaged young people or those of professionals supporting them, often focusing on barriers and deficits. This study brings together both viewpoints to identify the key factors, relationships and supports that enable successful outcomes for young people in contexts where early school leaving is prevalent. Why the new findings matter: Our findings suggest that educational success among disadvantaged young people is shaped by interconnected support systems rather than individual effort alone. Strong parental belief in education and meaningful teacher–student relationships are central to resilience, reinforced by academic, social and community supports that enabled positive educational outcomes. Implications for practitioners and policymakers: Schools need to prioritise mentoring, inclusive cultures and structured cross‐cultural peer activities to strengthen belonging and aspiration. Teacher education and professional development should embed socio‐emotional learning, strategies for supporting multilingual learners and approaches that sustain high expectations in disadvantaged contexts. Policymakers should sustain and strengthen financial supports that enable disadvantaged students to access higher education, ensuring they keep pace with rising participation costs. Increased investment in schools serving disadvantaged communities is also needed to support meaningful family engagement and strengthen home–school relationships that foster resilience and educational success.
چکیده نابرابری آموزشی همچنان یک مسئلهٔ فراگیر و عمیقاً ریشه‌دار جهانی است که جوانان با پیشینه‌های آسیب‌پذیر و به حاشیه رانده‌شده به طور نامتناسبی تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند. علی‌رغم چالش‌های قابل توجهی که پیشرفت تحصیلی بسیاری از جوانان را مختل می‌کند و اغلب چرخه‌های طرد اجتماعی و آسیب‌پذیری اقتصادی را تقویت می‌نماید، برخی دانش‌آموزان توانایی درخشش تحصیلی را نشان می‌دهند و عملاً بر خلاف انتظارات عمل می‌کنند. این مطالعه به بررسی عوامل کلیدی ساختاری و بین‌فردی می‌پردازد که به چنین دانش‌آموزانی امکان می‌دهد مسیرهای آموزشی مثبتی را طی کنند. با اتخاذ رویکرد پژوهش روایتی کیفی، این پژوهش بر دو مجموعه مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با جوانان دارای پیشینه آسیب‌پذیر و بزرگسالانی که در موفقیت تحصیلی آنان نقش داشته‌اند (n = 16) تکیه دارد. یافته‌ها چهار دسته کلی از عوامل مؤثر بر موفقیت دانش‌آموزان را شناسایی می‌کند: (1) ویژگی‌های فردی مانند تاب‌آوری، انگیزش درونی، اهداف روشن و حس قوی هدفمندی؛ (2) انتظارات و حمایت والدین؛ (3) حمایت عاطفی، مشارکت و بازخورد سازنده معلمان و (4) حمایت همسالان. از میان این عوامل، دو عامل در تمامی موارد به طور مداوم معنادار بودند. نخست، انتظارات والدین که مبتنی بر اعتماد به توانایی‌های فرزند و ارزش‌گذاری بالای آموزش بود، اساسی تلقی شد. دوم، عمق و پایداری روابط دانش‌آموز–معلم حیاتی بود، به‌طوری‌که سرمایه‌گذاری عاطفی، اعتماد و حمایت مستمر معلمان، منابع پایداری از انگیزه و تشویق فراهم می‌کرد. این یافته‌ها پیامدهای مهمی برای مدارس، آموزش معلمان و توسعه سیاست‌ها دارند. مدارس باید فرهنگ‌های فراگیر با انتظارات بالا، همراه با نظام‌های مشاوره بلندمدت و ادغام ساختاریافته همسالان برای ترویج تعامل میان‌فرهنگی را تقویت کنند. آموزش معلمان، چه در دوره‌های اولیه و چه ضمن خدمت، باید شامل یادگیری اجتماعی–عاطفی و راهبردهای آموزشی برای زبان‌آموزان غیر بومی باشد. زمینه و پیامدها توجیه مطالعه: پژوهش‌های پیشین معمولاً یا دیدگاه جوانان محروم یا دیدگاه حرفه‌ای‌هایی که از آنان حمایت می‌کنند را بررسی کرده‌اند و اغلب بر موانع و کمبودها تمرکز داشته‌اند. این مطالعه هر دو دیدگاه را گرد هم می‌آورد تا عوامل کلیدی، روابط و حمایت‌هایی را که موفقیت جوانان را در زمینه‌هایی که ترک تحصیل زودهنگام رایج است، امکان‌پذیر می‌سازد، شناسایی کند. اهمیت یافته‌های جدید: یافته‌های ما نشان می‌دهد که موفقیت تحصیلی جوانان محروم توسط نظام‌های حمایتی به هم پیوسته شکل می‌گیرد و نه صرفاً تلاش فردی. باور قوی والدین به آموزش و روابط معنادار معلم–دانش‌آموز در مرکز تاب‌آوری قرار دارند و توسط حمایت‌های تحصیلی، اجتماعی و اجتماعی–محلی که نتایج مثبت آموزشی را ممکن می‌سازند، تقویت می‌شوند. پیامدها برای متخصصان و سیاست‌گذاران: مدارس باید مشاوره، فرهنگ‌های فراگیر و فعالیت‌های ساختاریافته همسالان میان‌فرهنگی را برای تقویت حس تعلق و آرمان‌گرایی در اولویت قرار دهند. آموزش معلمان و توسعه حرفه‌ای باید یادگیری اجتماعی–عاطفی، راهبردهای حمایت از زبان‌آموزان چندزبانه و رویکردهایی که انتظارات بالا را در زمینه‌های محروم حفظ می‌کنند، دربرگیرد. سیاست‌گذاران باید حمایت‌های مالی را که امکان دسترسی دانش‌آموزان محروم به آموزش عالی را فراهم می‌کند، حفظ و تقویت نمایند تا با افزایش هزینه‌های مشارکت همگام باشد. همچنین افزایش سرمایه‌گذاری در مدارسی که به جوامع محروم خدمت می‌کنند، برای حمایت از مشارکت معنادار خانواده و تقویت روابط خانه–مدرسه که تاب‌آوری و موفقیت تحصیلی را پرورش می‌دهد، ضروری است.
This study explores the teacher–student relationship and students’ sense of school belonging help prevent school dropout in Moroccan secondary schools. School dropout remains an issue with academic and social consequences. The study involved 480 students from educational settings. Data were collected through validated questionnaires. The results show that positive relationships with teachers strengthen students’ sense of belonging to their school. This stronger attachment reduces the risk of leaving school early. Mediation analysis confirms that school belonging explains part of the positive effect of teacher support on dropout prevention. However, the teacher–student relationship also has a direct influence. This suggests that other factors, such as motivation, self-confidence, and classroom engagement, play an important role. The findings emphasize the need to create supportive and inclusive school environments. They also encourage teacher training in relational skills, mentoring, and personalized guidance to improve student engagement and reduce dropout in Moroccan secondary education.
این پژوهش به بررسی نقش رابطه معلم–دانش‌آموز و احساس تعلق دانش‌آموزان به مدرسه در پیشگیری از ترک تحصیل در مدارس متوسطه مراکش می‌پردازد. ترک تحصیل همچنان مسئله‌ای با پیامدهای تحصیلی و اجتماعی است. نمونه پژوهش شامل ۴۸۰ دانش‌آموز از محیط‌های آموزشی بود. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های اعتبارسنجی‌شده گردآوری شد. نتایج نشان می‌دهد که روابط مثبت با معلمان، احساس تعلق دانش‌آموزان به مدرسه را تقویت می‌کند. این دلبستگی قوی‌تر، خطر ترک زودهنگام مدرسه را کاهش می‌دهد. تحلیل میانجی‌گری تأیید می‌کند که احساس تعلق به مدرسه بخشی از اثر مثبت حمایت معلم بر پیشگیری از ترک تحصیل را تبیین می‌کند. با این حال، رابطه معلم–دانش‌آموز نیز تأثیر مستقیمی دارد. این امر نشان می‌دهد که عوامل دیگری مانند انگیزش، اعتماد به نفس و مشارکت در کلاس نیز نقش مهمی ایفا می‌کنند. یافته‌ها بر ضرورت ایجاد محیط‌های مدرسه حمایتی و فراگیر تأکید دارند و همچنین آموزش مهارت‌های ارتباطی، راهنمایی و هدایت فردی معلمان را برای بهبود مشارکت دانش‌آموزان و کاهش ترک تحصیل در آموزش متوسطه مراکش توصیه می‌کنند.
Abstract Process‐oriented approaches are needed to understand the temporality and dynamics of teacher–student interactions in higher education classrooms. In this study, we follow a complexity science approach, based on non‐linear intra‐ and inter‐personal physiology methods, to explore the physiology of teacher–student interactions. In particular, we examine the relationship between higher education students' course interest, electrodermal activity (EDA, as an indicator of physiological arousal), perceived teacher enthusiasm in the classroom and lesson enjoyment. Ten higher education teachers and 42 of their students voluntarily participated in this study. Self‐reported measures were applied to assess students' course interest (pre), perceived teacher enthusiasm (post) and lesson enjoyment (post) in authentic higher education lectures. Teachers' and students' EDA was sampled at 2 kHz using Bionomadix mobile sensors during the lectures. Auto‐ and cross‐recurrence quantification analyses were applied to understand the temporal structures of students' individual EDA patterns and their physiological synchrony with their teachers. At the individual level, entropy of students' EDA predicted their perceived teacher enthusiasm and lesson enjoyment beyond course interest. At the physiological synchrony level, course interest was the only predictor of students' perceived teacher enthusiasm and lesson enjoyment. Moreover, our findings showed that the relationships between course interest and the structure of EDA patterns differ between individual and physiological synchrony levels. These results provide valuable insight into understanding interactions between teachers and students from a complexity science perspective. Practitioner notes What is already known about this topic? Control value theory (CVT) defines academic emotions in terms of the two dimensions of valence (positive or negative) and arousal (activating or deactivating). Enjoyment is considered a positive activating emotion that is central to effective teaching and learning. Emotions in the classroom are dynamically co‐constructed through social interactions among teachers and students. While valence is inherently subjective, objective physiological measures like electrodermal activity (EDA) are increasingly utilised to understand the arousal dimension of emotions and the dynamics of emotional contagion between teachers and students. What this paper adds? Observing EDA of higher education students during authentic lectures can provide valuable insights into their perceived teacher enthusiasm and lesson enjoyment. Exploring the temporal structures of EDA through nonlinear methods might help understand the emergence of students' lesson enjoyment in a bottom‐up manner. Studying temporal structures of EDA at intra‐ and interpersonal levels (i.e. teacher–student physiological synchrony) can provide a multilayered perspective on the relationship between students' course interest, perceived teacher enthusiasm and lesson enjoyment. At the intra‐personal level, students' course interest and their EDA entropy both predict perceived teacher enthusiasm and lesson enjoyment. At the inter‐personal level, teacher–student physiological synchrony occurs above chance level. Furthermore, physiological synchrony is associated with students' course interest. However, it does not predict perceived teacher enthusiasm or lesson enjoyment beyond the influence of course interest. Implications for practice and/or policy Teachers and learning designers can focus on fostering high course interest among learners at the beginning of their courses to facilitate positive relational dynamics with the students. Moving educational research towards non‐linear approaches can provide more nuanced insights into how students' and teachers' emotions evolve in higher education classrooms.
رویکردهای فرایندی برای درک زمان‌مندی و پویایی تعاملات معلم-دانشجو در کلاس‌های آموزش عالی ضروری است. در این پژوهش، ما با رویکرد علم پیچیدگی و بر اساس روش‌های فیزیولوژی غیرخطی درون‌فردی و بین‌فردی، به بررسی فیزیولوژی تعاملات معلم-دانشجو می‌پردازیم. به طور خاص، رابطه بین علاقه‌مندی دانشجویان آموزش عالی به درس، فعالیت الکترودرمال (EDA، به عنوان شاخص برانگیختگی فیزیولوژیک)، اشتیاق ادراک‌شده معلم در کلاس و لذت از درس را بررسی می‌کنیم. ده معلم آموزش عالی و ۴۲ نفر از دانشجویان آن‌ها به صورت داوطلبانه در این مطالعه شرکت کردند. برای سنجش علاقه‌مندی دانشجویان به درس (پیش‌آزمون)، اشتیاق ادراک‌شده معلم (پس‌آزمون) و لذت از درس (پس‌آزمون) در سخنرانی‌های واقعی آموزش عالی، از ابزارهای خودگزارش‌دهی استفاده شد. فعالیت الکترودرمال معلمان و دانشجویان با استفاده از حسگرهای سیار Bionomadix با نرخ نمونه‌برداری ۲ کیلوهرتز در طول سخنرانی‌ها ثبت شد. برای درک ساختارهای زمانی الگوهای فردی EDA دانشجویان و همزمانی فیزیولوژیک آن‌ها با معلمان، از تحلیل‌های کمّی بازگشت خودکار و متقاطع استفاده شد. در سطح فردی، آنتروپی EDA دانشجویان، اشتیاق ادراک‌شده معلم و لذت از درس را فراتر از علاقه‌مندی به درس پیش‌بینی کرد. در سطح همزمانی فیزیولوژیک، علاقه‌مندی به درس تنها پیش‌بین اشتیاق ادراک‌شده معلم و لذت از درس بود. افزون بر این، یافته‌های ما نشان داد که روابط بین علاقه‌مندی به درس و ساختار الگوهای EDA در سطوح فردی و همزمانی فیزیولوژیک متفاوت است. این نتایج بینش ارزشمندی برای درک تعاملات معلم و دانشجو از منظر علم پیچیدگی فراهم می‌کند. یادداشت‌های کاربردی چه چیزی پیش‌تر درباره این موضوع شناخته شده است؟ نظریه ارزش-کنترل (CVT) هیجانات تحصیلی را بر اساس دو بعد ارزش (مثبت یا منفی) و برانگیختگی (فعال‌کننده یا غیرفعال‌کننده) تعریف می‌کند. لذت به عنوان یک هیجان مثبت و فعال‌کننده، محور تدریس و یادگیری مؤثر است. هیجانات در کلاس به صورت پویا و از طریق تعاملات اجتماعی میان معلمان و دانشجویان ساخته می‌شوند. در حالی که ارزش ماهیتی ذهنی دارد، سنجه‌های عینی فیزیولوژیک مانند فعالیت الکترودرمال (EDA) به طور فزاینده‌ای برای درک بعد برانگیختگی هیجانات و پویایی سرایت هیجانی بین معلمان و دانشجویان به کار می‌رود. این مقاله چه می‌افزاید؟ مشاهده EDA دانشجویان آموزش عالی در طول سخنرانی‌های واقعی می‌تواند بینش‌های ارزشمندی درباره اشتیاق ادراک‌شده معلم و لذت از درس آن‌ها فراهم کند. بررسی ساختارهای زمانی EDA با روش‌های غیرخطی می‌تواند به درک ظهور لذت از درس دانشجویان به صورت پایین به بالا کمک کند. مطالعه ساختارهای زمانی EDA در سطوح درون‌فردی و بین‌فردی (یعنی همزمانی فیزیولوژیک معلم-دانشجو) می‌تواند دیدگاه چندلایه‌ای درباره رابطه علاقه‌مندی به درس دانشجویان، اشتیاق ادراک‌شده معلم و لذت از درس ارائه دهد. در سطح درون‌فردی، علاقه‌مندی به درس دانشجویان و آنتروپی EDA هر دو پیش‌بین اشتیاق ادراک‌شده معلم و لذت از درس هستند. در سطح بین‌فردی، همزمانی فیزیولوژیک معلم-دانشجو بالاتر از سطح تصادفی رخ می‌دهد. همچنین، همزمانی فیزیولوژیک با علاقه‌مندی به درس دانشجویان مرتبط است، اما فراتر از تأثیر علاقه‌مندی به درس، اشتیاق ادراک‌شده معلم یا لذت از درس را پیش‌بینی نمی‌کند. پیامدهای کاربردی و/یا سیاستی معلمان و طراحان آموزشی می‌توانند بر تقویت علاقه‌مندی بالا به درس در ابتدای دوره‌ها تمرکز کنند تا پویایی‌های مثبت رابطه‌ای با دانشجویان را تسهیل نمایند. حرکت پژوهش‌های آموزشی به سوی رویکردهای غیرخطی می‌تواند بینش‌های دقیق‌تری درباره چگونگی تحول هیجانات دانشجویان و معلمان در کلاس‌های آموزش عالی ارائه دهد.
Teacher-student relationships play a crucial role in students' learning as learning is inherently a social process. Drawing on Self-Determination Theory (SDT), this study explored students' perspectives on and experiences with teachers' relatedness support in enhancing their learning. The study employed a qualitative interpretive descriptive approach. Data were collected through focus group discussions with twenty-eight (N = 28) students from four secondary schools in Iringa Municipality and were analysed thematically. Findings revealed inadequate teachers' relatedness support, characterised by a limited understanding of students' behaviours and individual needs, unresponsiveness, favouritism, harassment, and breaches of confidentiality of students' issues. Consistent with SDT, an unfulfilled need for relatedness undermined students' general well-being, resulting in reduced interest in school, decreased motivation and engagement in learning, absenteeism, and school dropout. The study recommends strengthening teachers' relational competencies, responsiveness and safe school environments to foster students’ well-being and effective learning.
روابط معلم و دانش‌آموز نقش اساسی در یادگیری دانش‌آموزان ایفا می‌کند، چرا که یادگیری ذاتاً فرایندی اجتماعی است. این پژوهش با بهره‌گیری از نظریه خودتعیین‌گری (SDT)، به بررسی دیدگاه‌ها و تجارب دانش‌آموزان درباره حمایت معلمان از ارتباط‌مندی و نقش آن در ارتقای یادگیری پرداخت. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی-تفسیری انجام شد. داده‌ها از طریق بحث‌های گروهی متمرکز با بیست‌وهشت (N = ۲۸) دانش‌آموز از چهار مدرسه متوسطه در شهرداری ایرینگا گردآوری و به شیوه تحلیل تماتیک بررسی شد. یافته‌ها نشان داد که حمایت معلمان از ارتباط‌مندی ناکافی است و این امر با درک محدود از رفتارها و نیازهای فردی دانش‌آموزان، عدم پاسخگویی، جانبداری، آزار و اذیت و نقض محرمانگی مسائل دانش‌آموزان مشخص می‌شود. مطابق با نظریه SDT، ارضا نشدن نیاز به ارتباط‌مندی به تضعیف بهزیستی کلی دانش‌آموزان منجر شده و پیامدهایی چون کاهش علاقه به مدرسه، کاهش انگیزش و مشارکت در یادگیری، غیبت و ترک تحصیل را به دنبال داشته است. این پژوهش تقویت شایستگی‌های ارتباطی معلمان، افزایش پاسخگویی و ایجاد محیط‌های مدرسه‌ای ایمن را برای ارتقای بهزیستی و یادگیری مؤثر دانش‌آموزان توصیه می‌کند.
Objectives Students’ well-being is a critical indicator of their academic performance, pro-social behavior, and future development. Students’ perceived relationships with parents, teachers, and peers, along with their sense of school belonging, are significantly associated with their well-being. This study aimed to examine whether students’ sense of school belonging mediates the relationship between perceived parent–teacher–student relationship and well-being. The study also explored whether there were differences between primary and secondary school students on the main dimensions. Methods Data were obtained from the Organisation for Economic Co-operation and Development Survey on Social and Emotional Skills, which included responses from 6,742 students in Suzhou, China (3,508 Grade 4 and 3,234 Grade 10 students). A t -test was used to determine whether any differences existed in the five dimensions between students in Grades 4 and 10. Correlation and regression analyses were used to analyze the relationship between different variables. Structural equation modeling with a bootstrap resampling procedure was employed to test the mediation model. Results The findings showed that primary school students reported positive relationships with parents and peers, greater overall well-being, and a stronger sense of school belonging than secondary school students. However, they reported less positive relationships with their teachers. After controlling for other variables, the findings indicated that students’ perceived parent–teacher–student relationships and sense of school belonging were positively and significantly related with students’ well-being. These four dimensions collectively explain 44.8% of the variation in the differences in students’ sense of well-being. The results of the bootstrap mediation analysis showed that students’ sense of school belonging significantly partially mediated the relationship between perceived parent-teacher-student relationships and well-being. Conclusion Well-being serves as an important indicator that is positively associated with students’ current learning and development and may be relevant to their future success. This study provides empirical evidence that a sense of school belonging serves as a key mediating mechanism through which perceived parent-teacher-student relationships translate into students’ well-being, extending the application of belongingness theory and self-determination theory within the Chinese educational context. It is imperative for school authorities, teachers, and parents to create a learning environment that promotes students’ aspirations, well-being, and academic development.
اهداف: بهزیستی دانش‌آموزان شاخصی حیاتی برای عملکرد تحصیلی، رفتارهای اجتماعی مثبت و رشد آینده آن‌ها است. روابط ادراک‌شده دانش‌آموزان با والدین، معلمان و همسالان، همراه با احساس تعلق به مدرسه، به طور معناداری با بهزیستی آن‌ها مرتبط است. هدف این مطالعه بررسی این بود که آیا احساس تعلق به مدرسه نقش میانجی‌گری در رابطه بین روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز و بهزیستی ایفا می‌کند یا خیر. همچنین، تفاوت‌های بین دانش‌آموزان ابتدایی و متوسطه در ابعاد اصلی مورد بررسی قرار گرفت. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش مهارت‌های اجتماعی و هیجانی سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) به دست آمد که شامل پاسخ‌های ۶٬۷۴۲ دانش‌آموز در سوژو، چین (۳٬۵۰۸ دانش‌آموز پایه چهارم و ۳٬۲۳۴ دانش‌آموز پایه دهم) بود. برای تعیین وجود تفاوت در پنج بعد بین دانش‌آموزان پایه چهارم و دهم، از آزمون t استفاده شد. برای تحلیل رابطه بین متغیرهای مختلف، از تحلیل همبستگی و رگرسیون استفاده گردید. مدل‌یابی معادلات ساختاری با روش بوت‌استرپ برای آزمون مدل میانجی‌گری به کار رفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که دانش‌آموزان ابتدایی روابط مثبت‌تری با والدین و همسالان، بهزیستی کلی بالاتر و احساس تعلق به مدرسه قوی‌تری نسبت به دانش‌آموزان متوسطه گزارش کردند. با این حال، آن‌ها روابط مثبت کمتری با معلمان خود گزارش نمودند. پس از کنترل سایر متغیرها، یافته‌ها نشان داد که روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز و احساس تعلق به مدرسه به طور مثبت و معناداری با بهزیستی دانش‌آموزان مرتبط است. این چهار بعد به طور جمعی ۴۴٫۸٪ از واریانس تفاوت‌های احساس بهزیستی دانش‌آموزان را تبیین می‌کنند. نتایج تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ نشان داد که احساس تعلق به مدرسه به طور معناداری به صورت جزئی نقش میانجی‌گری در رابطه بین روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز و بهزیستی ایفا می‌کند. نتیجه‌گیری: بهزیستی به عنوان شاخصی مهم مطرح است که با یادگیری و رشد فعلی دانش‌آموزان ارتباط مثبت دارد و ممکن است برای موفقیت آینده آن‌ها نیز حائز اهمیت باشد. این مطالعه شواهد تجربی ارائه می‌دهد که احساس تعلق به مدرسه به عنوان سازوکار میانجی‌گری کلیدی عمل می‌کند که از طریق آن روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز به بهزیستی دانش‌آموزان منتهی می‌شود و کاربرد نظریه تعلق و نظریه خودتعیین‌گری را در بستر آموزشی چین گسترش می‌دهد. ضروری است که مسئولان مدرسه، معلمان و والدین محیط یادگیری‌ای فراهم کنند که موجب ارتقای انگیزه، بهزیستی و رشد تحصیلی دانش‌آموزان شود.
