Background Despite the substantial growth of research on Education for Sustainable Development (ESD) in higher education, the field remains characterized by geographic concentration, methodological constraints, and conceptual fragmentation between established competence frameworks and emerging demands such as climate literacy and green skills. No prior review has simultaneously mapped the bibliometric architecture and conducted an artificial intelligence (AI)-assisted inductive thematic synthesis of this domain. Methods A dual-method design integrated bibliometric network analysis—co-citation, bibliographic coupling, and keyword co-occurrence—with AI-assisted inductive thematic synthesis. A total of 442 peer-reviewed documents were retrieved from Scopus, Web of Science Core Collection, and ERIC (2015–2026) through systematic multi-database search, deduplication, and PICO-adapted relevance screening evaluated by a specialized multi-rater panel (Fleiss’ κ=0.55 – 0.69 , 98.4% unanimous agreement on the retained corpus). Thematic extraction was performed using two complementary large language model architectures (Qwen3-235B and DeepSeek V3.2), governed by a stringent verification protocol achieving a 92.0% alignment score; 37 hallucination flags were audited and corrected via human expert review. Results The corpus exhibits substantial and accelerated scientific expansion since 2019 ( R2=0.91 for exponential fit; compound annual growth rate of 18.4%), with Spain, the United Kingdom, and Germany accounting for over one-third of output. Five thematic clusters emerged: curriculum integration, transformative pedagogies, institutional and faculty roles, sustainability literacy and behavioral outcomes, and digital innovation. Surveys and case studies dominate research designs (37.7%), while experimental approaches represent only 4.0% of the corpus. Green skills and climate literacy remain conceptually peripheral despite their policy urgency, institutional collaboration is fragmented (20.3% of institutions isolated), and faculty populations are understudied (7.0%) relative to students (32.7%). Fifty-six knowledge gaps were identified across structural, declared, and emergent categories, with methods-by-concepts coverage reaching 64.0%. Conclusions The field would benefit from a methodological transition toward longitudinal and experimental designs, enhanced visibility of Global South scholarship (contextualizing database indexing constraints), systematic pedagogical theorization of simulation-based approaches, and deliberate cross-institutional consortia to transition from conceptual proliferation to evidence-based pedagogical science.
Researchers have explained the emigration of Nigerian teachers, popularly termed japa, mainly through low remuneration and insecurity, while giving less attention to access to professional development and career progression. This study examined the professional development and career opportunities available to Nigerian nursery and primary school teachers in Nigeria and abroad, and how these are linked to the decision to migrate. A mixed-methods design was adopted. The study analysed the quantitative responses from 384 teachers in Nigeria and 20 teachers in the diaspora using means, standard deviations, and percentages. The study also thematically analysed semi-structured interviews with eight teachers (four in Nigeria and four in the United Kingdom and Canada). Teachers in Nigeria reported some exposure to professional development, but only 44% agreed that it was sufficient and 39% that it was affordable, although they indicated that most came from private schools and external organisations rather than from government. Teachers abroad reported greater access to professional development, often free and mandatory, and 80% agreed that they did not feel limited in their career advancement. However, only 40% agreed that they had experienced better career growth, and the interviews showed that visa conditions and the absence of Qualified Teacher Status confined some teachers to support roles. Professional development and certifications also functioned as a pathway to migration: the interview revealed that two of the teachers in Nigeria were preparing to leave through courses and certification, and three of the four teachers abroad had migrated in order to study. The findings suggest that limited professional development operates as a push factor and that certifications provide the route out. It was recommended that affordable and sustainable professional development should be provided for teachers in Nigeria.
Background While the COVID-19 pandemic caused major disruptions to social connections and lifestyles, many countries continued the sale of alcohol as an essential commodity. Evidence on change in alcohol use, and its association with mental health and wellbeing during the pandemic is, however, mixed and limited to initial periods of the pandemic. This study aimed to address these research gaps. Methods Data were drawn from the COVID-19 Risks Across the Lifespan (CORAL) Study, a three-wave longitudinal study conducted between May 2020 and April 2021. The present sample included 2,369 participants (age M = 38.81 ± 16.94 years, range = 11–100; 90% females) from the United Kingdom, United States, and Australia. Measures included pre-pandemic alcohol use and changes in consumption frequency, quantity, drinking behaviours (e.g., drinking earlier in the day), and motivations (e.g., drinking for enjoyment) during the pandemic. General perceived stress, COVID-19-related stress, loneliness, and symptoms of depression and anxiety were also assessed. Findings Drinking frequency and quantity remained stable across the first year of the pandemic; however, non-linear age associations were found. Young individuals aged between 11 to 20 years, and mid-aged individuals aged between 50 to 70 years, had the highest probability of increased alcohol use frequency and quantity. Drinking behaviours and motivations also remained largely stable, although age- and country-specific differences emerged, potentially reflecting policy differences such as alcohol access restrictions and lockdown measures. Finally, loneliness unidirectionally predicted subsequent alcohol use quantity. Conclusions These findings highlight the heterogeneous alcohol use patterns across age groups and countries during the pandemic, and underscore loneliness as an important public health issue with implications for alcohol misuse.
Background Due to their shorter half-lives, paroxetine and venlafaxine often induce symptoms of discontinuation. There is still a lack of a thorough macroscopic analysis of the historical development and structure of this particular area. Methods The literature on this topic was collected from Web of Science and Scopus (2000–2025) and analyzed using bibliometric analysis. Descriptive and collaboration analyses utilized the merged dataset, whereas citation networks were constructed exclusively using Web of Science data. All data synthesis and visualizations were done in R using the bibliometrix, igraph, and ggplot2 packages, applying giant component extraction and the Fruchterman-Reingold force-directed layout for network optimization. Results A total of 903 documents were included. The number of annual publications reached its maximum around 2007 and since then has remained stable. The publications were primarily concentrated in North America and Europe, with the United States and the United Kingdom being the leading contributors. The clinical manifestations reported as “anxiety” and “withdrawal” were still basic themes identified in the results of the keyword analysis and thematic analysis. Interestingly, the research emphasis is now moving away from case reports of early phenomenology to “tapering” and “pharmacokinetics” (underlying strategies). Co-citation networks revealed a persistent theoretical impact from the pioneering psychopharmacologists and early specialized studies. Conclusions Venlafaxine and paroxetine withdrawal studies have evolved from clinical understanding to mechanistic investigation and protocol creation. Embedding some of the tapering ideas within a general treatment paradigm may offer a potential pathway to support clinical outcomes.
Hadith learning in early childhood plays an important role in instilling religious and moral values from an early age. However, delivering hadith materials requires engaging media that are appropriate to children's developmental characteristics so that the messages can be understood in simple ways. This article aims to examine the use of Islamic animated videos as supporting media for hadith learning in early childhood. Islamic animated videos combine images, sounds, movements, and stories to create an enjoyable learning atmosphere and help children recognize and understand the moral messages contained in hadith. This study employs a qualitative approach with a descriptive method through a literature review of relevant sources on digital learning media, Islamic religious education, and early childhood development. The findings indicate that Islamic animated videos have the potential to increase children's interest in hadith learning, clarify the meaning of hadith through concrete illustrations, and support the internalization of Islamic values in everyday life. The use of these media should be accompanied by teacher guidance, age-appropriate content selection, habituation activities, and exemplary behavior. Therefore, Islamic animated videos can serve as an alternative learning medium to support hadith introduction and the development of Islamic character in early childhood
آموزش حدیث در دوران کودکی نقش مهمی در نهادینهسازی ارزشهای دینی و اخلاقی از سنین پایین ایفا میکند. با این حال، ارائه محتوای حدیث نیازمند رسانههایی جذاب و متناسب با ویژگیهای رشدی کودکان است تا پیامها به شیوهای ساده قابل فهم باشند. این مقاله با هدف بررسی استفاده از ویدئوهای انیمیشن اسلامی به عنوان رسانه کمکی در آموزش حدیث به کودکان پیشدبستانی نگاشته شده است. ویدئوهای انیمیشن اسلامی با ترکیب تصاویر، صداها، حرکات و داستانها، فضایی لذتبخش برای یادگیری ایجاد میکنند و به کودکان کمک میکنند تا پیامهای اخلاقی نهفته در احادیث را شناسایی و درک نمایند. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش توصیفی از طریق مرور منابع مرتبط با رسانههای دیجیتال آموزشی، آموزش دینی اسلامی و رشد کودکان پیشدبستانی انجام شده است. یافتهها نشان میدهد که ویدئوهای انیمیشن اسلامی پتانسیل افزایش علاقه کودکان به آموزش حدیث، تبیین معنای حدیث از طریق تصویرسازیهای عینی و حمایت از درونیسازی ارزشهای اسلامی در زندگی روزمره را دارند. استفاده از این رسانهها باید با راهنمایی معلم، انتخاب محتوای متناسب با سن، فعالیتهای عادتدهی و ارائه الگوهای رفتاری همراه باشد. بنابراین، ویدئوهای انیمیشن اسلامی میتوانند به عنوان رسانه آموزشی جایگزین برای حمایت از معرفی حدیث و توسعه شخصیت اسلامی در کودکان پیشدبستانی مورد استفاده قرار گیرند.
Sex differences in social aggression are widespread across the animal kingdom, with males typic-ally displaying greater territoriality. While this dimorphism has traditionally been attributed to sex hormones, sex chromosomes can also contribute to it independently of hormonal influence. In the African pygmy mouse Mus minutoides , naturally occurring sex-reversed XY females (named X*Y due to a mutation on the X chromosome) are highly territorial in comparison to the other female genotypes present in the population (XX and XX*). However, the molecular basis of this phenotype remains unknown. Here, we evaluate molecular factors – known to correlate with aggressiveness – following a standardized behavioural assessment of aggression. We focus on i) the androgen pathway by quantifying testosterone serum levels and expression of its receptor in the brain; ii) the brain dopaminergic system through expression of dopamine-regulating genes, including the sex-determining Sry gene; and iii) neuroendocrine circuits, via vasopressin and oxytocin expression. These systems, although distinct, converge on hypothalamic-limbic circuits that regulate social behaviour and threat responses, providing an integrated framework for the modulation of aggression. Contrary to earlier reports, we found reduced level of aggression in X*Y females, likely to reflect a breeding facility effect. We also observe no correlations between aggressiveness and androgen levels or gene expression of the tested factors. However, our results support a stimulation of the dopaminergic system and of the oxytocin pathway following the agonistic assay suggesting their potential involvement in aggression-related responses. This further supports the idea that aggression is multifactorial. It is shaped by the interaction of several neuroendocrine and neurotransmitter pathways rather than a single determinant.
تفاوتهای جنسی در پرخاشگری اجتماعی در سراسر قلمرو جانوری گسترده است و معمولاً نرها رفتار قلمرویی بیشتری از خود نشان میدهند. اگرچه این دگرریختی به طور سنتی به هورمونهای جنسی نسبت داده میشود، کروموزومهای جنسی نیز میتوانند مستقل از تأثیرات هورمونی در آن نقش داشته باشند. در موش کوتوله آفریقایی Mus minutoides، مادههای XY با وارونگی جنسی (که به دلیل جهش در کروموزوم X با عنوان X*Y شناخته میشوند) در مقایسه با سایر ژنوتیپهای ماده موجود در جمعیت (XX و XX*) رفتار قلمرویی بالایی دارند. با این حال، مبنای مولکولی این فنوتیپ همچنان ناشناخته باقی مانده است. در این پژوهش، عوامل مولکولی مرتبط با پرخاشگری پس از ارزیابی رفتاری استاندارد پرخاشگری بررسی میشود. تمرکز پژوهش بر: ۱) مسیر آندروژنی از طریق سنجش سطح سرمی تستوسترون و بیان گیرنده آن در مغز؛ ۲) سیستم دوپامینرژیک مغز از طریق سنجش بیان ژنهای تنظیمکننده دوپامین، از جمله ژن تعیینکننده جنسیت Sry؛ و ۳) مدارهای نورواندوکرین از طریق سنجش بیان وازوپرسین و اکسیتوسین است. این سیستمها با وجود تمایز، بر مدارهای هیپوتالاموس-لیمبیک که رفتار اجتماعی و پاسخ به تهدید را تنظیم میکنند، همگرا میشوند و چارچوبی یکپارچه برای تعدیل پرخاشگری فراهم میآورند. برخلاف گزارشهای پیشین، در این پژوهش سطح پرخاشگری در مادههای X*Y کاهش یافته مشاهده شد که احتمالاً بازتابی از اثر شرایط پرورشی است. همچنین هیچ همبستگی میان پرخاشگری و سطوح آندروژن یا بیان ژنی عوامل مورد بررسی مشاهده نشد. با این حال، نتایج پژوهش از تحریک سیستم دوپامینرژیک و مسیر اکسیتوسین پس از آزمون رفتار پرخاشگرانه حمایت میکند که نشاندهنده نقش احتمالی آنها در پاسخهای مرتبط با پرخاشگری است. این یافتهها بیش از پیش بر چندعاملی بودن پرخاشگری تأکید میکند؛ به گونهای که این رفتار حاصل تعامل چندین مسیر نورواندوکرین و انتقالدهنده عصبی است و نه یک عامل منفرد.
The role of Teaching Assistants (TAs) in the United Kingdom has expanded substantially, particularly in supporting pupils with special educational needs and disabilities (SEND) in mainstream schools. Despite their central contribution to inclusive education, TAs’ emotional experiences and perspectives remain under-researched. This qualitative study explored how TAs experience and regulate the emotional demands of supporting pupils with SEND, alongside their perceptions of inclusion. Interpretative Phenomenological Analysis examined the lived experiences of eight TAs (aged 47–65) from one UK mainstream primary school. Semi-structured interviews were conducted, with reflexive practice embedded throughout analysis. Five Group Experiential Themes were identified: emotional labour and regulation; perceptions of inclusion in practice; relational dynamics and TA identity; parental relationships and emotional impact; and fulfilment, growth, and meaning in supporting SEND. TAs supported inclusion but described systemic barriers, including limited resources, training, and collaboration. They reported emotional labour that extended beyond the workplace, alongside professional fulfilment derived from pupil progress and attachment-based relationships. While these relationships supported pupils’ development, they also contributed to role ambiguity and emotional strain. The findings highlight the emotional complexity of TA work and the need for structured emotional and professional support to sustain wellbeing and inclusive practice.
نقش دستیاران آموزشی (TAs) در بریتانیا به طور قابل توجهی گسترش یافته است، به ویژه در حمایت از دانشآموزان دارای نیازهای ویژه آموزشی و ناتوانیها (SEND) در مدارس عادی. با وجود نقش محوری آنها در آموزش فراگیر، تجارب هیجانی و دیدگاههای دستیاران آموزشی کمتر مورد پژوهش قرار گرفته است. این مطالعه کیفی به بررسی نحوه تجربه و تنظیم الزامات هیجانی حمایت از دانشآموزان دارای SEND توسط دستیاران آموزشی، در کنار ادراک آنها از شمول، پرداخته است. تحلیل پدیدارشناسی تفسیری (Interpretative Phenomenological Analysis) تجارب زیسته هشت دستیار آموزشی (در بازه سنی ۴۷ تا ۶۵ سال) از یک مدرسه ابتدایی عادی در بریتانیا را مورد بررسی قرار داد. مصاحبههای نیمهساختاریافته انجام شد و رویکرد بازتابی در سراسر تحلیل به کار گرفته شد. پنج مضمون تجربی گروهی شناسایی گردید: کار هیجانی و تنظیم آن؛ ادراک شمول در عمل؛ پویاییهای رابطهای و هویت دستیار آموزشی؛ روابط والدین و تأثیر هیجانی؛ و رضایت، رشد و معنا در حمایت از دانشآموزان دارای SEND. دستیاران آموزشی از شمول حمایت کردند اما به موانع نظاممند از جمله منابع محدود، آموزش ناکافی و همکاری اشاره نمودند. آنها از کار هیجانی فراتر از محیط کار گزارش دادند، در کنار رضایت حرفهای که از پیشرفت دانشآموزان و روابط مبتنی بر دلبستگی حاصل میشود. اگرچه این روابط به رشد دانشآموزان کمک میکند، اما به ابهام نقش و فشار هیجانی نیز منجر میشود. یافتهها پیچیدگی هیجانی کار دستیار آموزشی و نیاز به حمایت ساختاری هیجانی و حرفهای برای حفظ سلامت روان و عمل فراگیر را برجسته میکند.
This narrative review examines cross-cultural similarities and differences in the interrogation process of criminal suspects, with a focus on how cultural norms, legal frameworks, and communication styles influence investigative interviewing techniques and methods. The practice of interrogation has evolved from a confession-driven strategy and the use of coercive methods to a more evidence-based and ethical approach, as represented by the Méndez Principles of Effective Interviewing and the PEACE model in the United Kingdom. Cross-cultural evaluations demonstrate that planning, cognitive interviewing, and rapport-building are increasingly being recognized as globally accepted best practices; however, their application remains inconsistent due to variances in professionalization, training, and institutional support across jurisdictions. Communication styles are heavily shaped by cultural norms, and perceptions of questioning tactics vary considerably among cultures. The review draws a distinction between interrogation, suspect interviewing, investigative interviewing, and information-gathering interviewing, as these terms carry different legal and ethical implications across jurisdictions. The review highlights the difficulties in protecting vulnerable groups (including juveniles, persons with mental health conditions or cognitive impairments, non-native speakers, and culturally marginalized suspects) in incorporating human rights safeguards and in customizing training to fit local cultural environments. A methodological note is provided to clarify the narrative scope of the review, its search parameters, and its thematic organization.
این مرور روایتی به بررسی شباهتها و تفاوتهای فراملی در فرایند بازجویی از مظنونان کیفری میپردازد و تمرکز آن بر چگونگی تأثیر هنجارهای فرهنگی، چارچوبهای حقوقی و سبکهای ارتباطی بر فنون و روشهای مصاحبه تحقیقی است. رویه بازجویی از یک راهبرد مبتنی بر اعترافگیری و استفاده از روشهای اجباری به رویکردی مبتنی بر شواهد و اخلاقی تحول یافته است که اصول Méndez برای مصاحبه مؤثر و مدل PEACE در بریتانیا نمونههایی از آن هستند. ارزیابیهای فراملی نشان میدهد که برنامهریزی، مصاحبه شناختی و ایجاد رابطه به طور فزایندهای به عنوان بهترین رویههای پذیرفتهشده جهانی شناخته میشوند؛ با این حال، کاربرد آنها به دلیل تفاوت در حرفهایسازی، آموزش و حمایت نهادی در حوزههای قضایی مختلف، همچنان ناسازگار باقی مانده است. سبکهای ارتباطی به شدت تحت تأثیر هنجارهای فرهنگی قرار دارند و برداشتها از تاکتیکهای پرسشگری میان فرهنگها به طور قابل توجهی متفاوت است. این مرور میان مفاهیم بازجویی، مصاحبه با مظنون، مصاحبه تحقیقی و مصاحبه مبتنی بر جمعآوری اطلاعات تمایز قائل میشود، چرا که این اصطلاحات در حوزههای قضایی مختلف دارای دلالتهای حقوقی و اخلاقی متفاوتی هستند. این مرور به دشواریهای حفاظت از گروههای آسیبپذیر (از جمله نوجوانان، افراد دارای شرایط سلامت روان یا ناتوانی شناختی، افراد غیر بومی و مظنونان حاشیهای از نظر فرهنگی) در گنجاندن تضمینهای حقوق بشری و بومیسازی آموزش متناسب با محیطهای فرهنگی محلی اشاره میکند. یادداشتی روشی برای تبیین دامنه روایتی این مرور، پارامترهای جستجو و سازماندهی موضوعی آن ارائه شده است.
As universities respond to global challenges through local partnerships, Work-Integrated Learning (WIL) has become a key strategy for preparing students for complex career landscapes. This comparative study examines community-engaged WIL in criminology and justice sector programmes within Australia, Canada and the United Kingdom (UK). Drawing on key policy frameworks from these three countries, we explore various contexts that shape WIL design, delivery, and sustainability. We begin with a policy landscape analysis of funding mechanisms and regulatory frameworks that enable or constrain WIL. Three case studies illustrate how programmes navigate these contexts: (1) an Australian example showcasing low-cost simulation models such as community surveys; (2) a Canadian case highlighting structured partnerships with criminal justice-related organisations; and (3) a case study from the UK examining WIL integration within policing apprenticeships. Our analysis highlights shared strategies including partnerships in community, common challenges such as risk management, partnership sustainability, and tensions between disciplinary fields. Findings offer a practical framework for implementing community-engaged WIL. We argue that innovation often emerges from the margins through creative pedagogy, cross-sector collaboration, and commitment to student and community voice, alongside policy recommendations to strengthen employability, identity development and sustainable community partnerships.
با توجه به اینکه دانشگاهها در پاسخ به چالشهای جهانی از طریق مشارکتهای محلی عمل میکنند، یادگیری تلفیقی با کار (WIL) به راهبردی کلیدی برای آمادهسازی دانشجویان جهت ورود به عرصههای شغلی پیچیده تبدیل شده است. این مطالعه مقایسهای به بررسی یادگیری تلفیقی با کار مبتنی بر مشارکت جامعه در برنامههای جرمشناسی و بخش عدالت در کشورهای استرالیا، کانادا و بریتانیا میپردازد. با بهرهگیری از چارچوبهای سیاستی کلیدی این سه کشور، زمینههای مختلفی که بر طراحی، اجرا و پایداری WIL تأثیرگذارند، مورد بررسی قرار میگیرد. ابتدا با تحلیل چشمانداز سیاستی شامل سازوکارهای تأمین مالی و چارچوبهای مقرراتی که موجب تسهیل یا محدودیت WIL میشوند، آغاز میشود. سه مطالعه موردی نشان میدهد که برنامهها چگونه در این زمینهها حرکت میکنند: (۱) نمونهای از استرالیا که مدلهای شبیهسازی کمهزینه مانند نظرسنجیهای اجتماعی را به نمایش میگذارد؛ (۲) موردی از کانادا که بر مشارکتهای ساختاریافته با سازمانهای مرتبط با عدالت کیفری تأکید دارد؛ و (۳) مطالعهای از بریتانیا که به ادغام WIL در کارآموزیهای پلیس میپردازد. تحلیل ما راهبردهای مشترکی مانند مشارکت در جامعه، چالشهای رایج از جمله مدیریت ریسک، پایداری مشارکت و تنشهای میان حوزههای علمی را برجسته میکند. یافتهها چارچوبی عملی برای اجرای WIL مبتنی بر مشارکت جامعه ارائه میدهد. ما استدلال میکنیم که نوآوری اغلب از حاشیهها و از طریق آموزش خلاقانه، همکاری میانبخشی و تعهد به صدای دانشجو و جامعه پدید میآید و در کنار آن، توصیههای سیاستی برای تقویت اشتغالپذیری، توسعه هویت و مشارکتهای پایدار جامعه ارائه میشود.
