Human well-being has received increasing attention as an indicator of individual and social health and as a consideration in public policy. Gender differences in subjective well-being (SWB), a widely accepted indicator of human well-being, have long been documented. However, explanations of these gender differences remain varied and inconclusive. This study utilizes Gallup World Poll data comprising 1,911,212 observations from 2009 to 2022. Employing advanced machine-learning techniques within an Exogenous Switching Treatment Effect Model (ESTEM) framework, we decompose the gender gap in SWB into differences in characteristics and differences in regime-specific returns. Conditional on observed characteristics and under a common predictive regime, the model predicts higher SWB for men. In contrast, the regime-specific returns component is associated with lower predicted well-being under the male regime. This component also increases over time, widening the estimated gender gap in SWB, while its magnitude varies across countries. The results suggest the potential relevance of institutional flexibility and reduced gender-role pressures for addressing gender disparities in human well-being.
Introduction Adolescents’ subjective well-being has been widely studied across different family structures. However, little is known about the role of basic psychological needs in the subjective well-being of adolescents living in different family structures or in residential care. The present study addresses this gap. Methods The sample comprised 5,295 adolescents aged 10 -16 years ( M age =13.20, SD=1.50) living in intact families (65%), single-parent families (21%), stepparent families (12%), or residential care (2%). Participants completed self-report measures of basic psychological need satisfaction at home, subjective well-being (affective and cognitive components), and perceived family affluence. Results Structural equation modeling showed significant indirect associations between family structure and adolescents’ subjective well-being through basic psychological need satisfaction at home, including a sequential indirect association through perceived family affluence and basic psychological need satisfaction. Living in residential care was also indirectly associated with adolescents’ subjective well-being through basic psychological need satisfaction at home, whereas the direct association was not statistically significant. The results show that adolescents living in intact families reported the highest level of basic psychological need satisfaction at home, followed by those in single-parent and stepparent families, while adolescents in residential care reported the lowest level. Discussion The findings provide evidence that the association between family and care contexts and adolescents’ subjective well-being is statistically mediated by basic psychological need satisfaction at home. The results are discussed in light of the value of parental and caregiver support for adolescents’ basic psychological needs in different family types and care.
Background Yoga is a multidimensional mind–body practice, yet little is known about whether the weekly practice frequency of its individual components is differentially associated with subjective wellbeing (SWB). This study examined the associations between the weekly practice frequency of asana, pranayama, relaxation, and meditation and SWB among Hungarian yoga practitioners. Methods A cross-sectional online survey based on convenience snowball sampling was conducted in April–May 2021, during the COVID-19 pandemic, among 379 adult yoga practitioners (44.31 ± 10.12 years). SWB was assessed using the World Health Organization-Five Wellbeing Index (WHO-5). Associations between participant characteristics and SWB were examined using one-way ANOVA and Pearson’s correlations. Separate ANCOVA models examined associations between the weekly practice frequency of each yoga component and SWB after adjustment for place of residence, other physical exercise, yoga practice duration, and yoga expertise (Holm–Bonferroni corrected). Independent associations were examined using multiple linear regression, with a dummy-coded sensitivity analysis. Results Place of residence, yoga expertise, other physical exercise, and, weakly, yoga practice duration were associated with SWB. After adjustment, all four yoga components remained significantly associated with higher SWB (corrected p ≤ 0.029), with medium effect sizes for asana (ηp 2 = 0.070) and meditation (ηp 2 = 0.061) and small effect sizes for pranayama (ηp 2 = 0.050) and relaxation (ηp 2 = 0.024). Daily practice was consistently associated with the highest SWB. The regression model explained only 12.9% of the variance in SWB (Cohen’s f 2 = 0.15), and only asana ( B = 0.69, 95% CI [0.22, 1.17]) and meditation frequency ( B = 0.61, 95% CI [0.21, 1.00]) remained independently associated with SWB, as supported by the sensitivity analysis. Conclusion In this predominantly female, highly educated convenience sample, more frequent weekly practice of all four yoga components was associated with higher SWB. However, after accounting for participant characteristics, yoga experience, and the overlap among components, only asana and meditation frequency remained independently associated with SWB. These associations were small, and most of the variance in SWB remained unexplained. Given the cross-sectional design, causal conclusions cannot be drawn and generalization should be cautious; longitudinal and intervention studies of individual yoga components are needed.
Background: Mothers of young children with neurodevelopmental disorders may experience substantial parenting demands, but their recent positive mental well-being varies. Objective: To examine the association between parenting stress and psychological well-being among mothers of children aged 0?6 years diagnosed with neurodevelopmental disorders. Methods: This quantitative cross-sectional correlational study analyzed 85 mothers using the 18-item Parental Stress Scale (PSS-18) and the WHO-5 Well-Being Index. Descriptive statistics, Pearson correlation, and a Spearman sensitivity analysis were reported. Results: Mean PSS-18 was 67.55 (SD = 4.73), and mean WHO-5 transformed score was 64.85 (SD = 12.92). Parenting stress was negatively correlated with well-being (Pearson r = -0.675, 95% CI [-0.777, -0.540], p < .001). Spearman correlation was also negative (? = -0.634, p < .001). Conclusion: Greater reported parenting stress was associated with lower recent subjective well-being in this sample. The cross-sectional design does not establish causation. These findings underscore the relevance of attending to caregivers? psychological experiences alongside child-focused services.
Introduction Taking a positive education perspective, this study investigates the link between subjective well-being (SWB) and student engagement. Although many studies have found a positive link between the two multidimensional constructs, the literature lacks longitudinal analyses. Methods Based on the broaden-and-build theory and the upwards spiral hypothesis it was hypothesised that the dimensions of the two constructs would show bidirectional relationships. To test this, 1,762 fifth-grade students in Austria completed an online survey at two time points; the data were then analysed using a cross-lagged panel model with a three-factor model of SWB (positive affect, negative affect and life satisfaction) and a bifactorial model of student engagement (a general factor for student engagement and a specific factor for emotional engagement). Results Only one bidirectional relationship was found – between general student engagement and positive affect – but significant positive effects of both the general and specific student engagement factors at Time 1 on life satisfaction at Time 2 and of the specific engagement factor at Time 1 on positive affect at Time 2 were also identified. However, no significant relationships were found between either of the student engagement factors and negative affect. Conclusions Overall, the findings highlight the positive association between SWB and student engagement. Therefore, the results provide support for the upward spiral hypothesis and partial support for the broaden-and-build theory.
Abstract We examine the age profile of subjective wellbeing and illbeing in the 22 countries appearing in the Global Flourishing Study (GFS) 2022–2024. We propose an alternative to the Flourishing Index at the heart of so much of the GFS literature which has better statistical properties. We call it the Revised Flourishing Index (RFI). The age profile of the original Flourishing Index and some of its sub-components are U-shaped in age. However, the RFI rises linearly in age. We also introduce a new Not Flourishing Index (NFI) capturing illbeing. The NFI and each of its four sub-components fall markedly with age. These results are broadly replicated among those surveyed via a computer-assisted web-based interview (CAWI), except in the case of the original Flourishing Index which, like the RFI, now rises in age. However, the RFI, NFI and the original Flourishing Index age profiles have the opposite signs to the CAWI profiles when conducted via computer-assisted telephone interviews (CATI). We argue these differences by survey mode arise due to social desirability bias and non-random selection into CATI. Analyses of the European Social Survey (ESS) 2023–2024 and the CAWI-based Global Minds (GM) surveys 2020–2026 for the subset of countries appearing in the GFS support these CAWI findings in the GFS, albeit with alternative metrics, providing some external validity for our GFS findings.
در این پژوهش، نمایه سنی بهزیستی و نابهنجاری ذهنی در ۲۲ کشور حاضر در مطالعه جهانی شکوفایی (GFS) ۲۰۲۲–۲۰۲۴ مورد بررسی قرار میگیرد. ما جایگزینی برای شاخص شکوفایی که در مرکز بسیاری از مطالعات GFS قرار دارد و ویژگیهای آماری بهتری دارد، پیشنهاد میکنیم. این شاخص را شاخص بازنگریشده شکوفایی (RFI) مینامیم. نمایه سنی شاخص اصلی شکوفایی و برخی از زیرمؤلفههای آن به صورت U شکل است. با این حال، RFI به طور خطی با افزایش سن افزایش مییابد. همچنین شاخص جدیدی به نام شاخص عدم شکوفایی (NFI) معرفی میکنیم که نابهنجاری را اندازهگیری میکند. NFI و هر یک از چهار زیرمؤلفه آن با افزایش سن به طور قابل توجهی کاهش مییابند. این نتایج عمدتاً در میان افرادی که از طریق مصاحبه مبتنی بر وب با کمک رایانه (CAWI) مورد بررسی قرار گرفتهاند، تکرار میشود، به جز در مورد شاخص اصلی شکوفایی که مانند RFI اکنون با افزایش سن افزایش مییابد. با این حال، نمایههای سنی RFI، NFI و شاخص اصلی شکوفایی، علائم مخالفی نسبت به نمایههای CAWI زمانی که از طریق مصاحبه تلفنی با کمک رایانه (CATI) انجام میشود، دارند. ما استدلال میکنیم که این تفاوتها بر اساس شیوه گردآوری دادهها ناشی از سوگیری مطلوبیت اجتماعی و انتخاب غیرتصادفی در CATI است. تحلیلهای پیمایش اجتماعی اروپا (ESS) ۲۰۲۳–۲۰۲۴ و پیمایشهای مبتنی بر CAWI Global Minds (GM) ۲۰۲۰–۲۰۲۶ برای زیرمجموعهای از کشورها که در GFS حضور دارند، این یافتههای CAWI در GFS را تأیید میکند، هرچند با معیارهای جایگزین، که مقداری روایی بیرونی برای یافتههای ما در GFS فراهم میکند.
Introduction Medical students face prolonged training, rigorous assessment, and professional demands that may affect their subjective well-being. This study aimed to examine the associations between the two dimensions of achievement motivation and subjective well-being among medical students and to investigate the mediating roles of general self-efficacy and psychological resilience. Methods A cross-sectional questionnaire survey was conducted among 2,422 medical students in Jining, Shandong Province, China. Structural equation modeling was used to estimate direct and specific indirect associations. Results Success motivation had a weak positive direct association with subjective well-being (β = 0.060), whereas failure-avoidance motivation had a weak negative direct association (β = −0.063). Three specific indirect pathways were supported: through self-efficacy alone, resilience alone, and self-efficacy followed by resilience. The total indirect associations were 0.293 and -0.056, accounting for 83.08% and 47.25% of the respective model-based total associations. Among the variables included in the model, resilience had the largest direct association with subjective well-being (β = 0.494). Discussion Achievement motivation was associated with medical students’ subjective well-being through efficacy beliefs and psychological resilience. These findings highlight the importance of fostering success-oriented motivation, strengthening general self-efficacy, and cultivating psychological resilience in medical education.
مقدمه: دانشجویان پزشکی با آموزش طولانیمدت، ارزیابیهای سختگیرانه و الزامات حرفهای مواجه هستند که ممکن است بر بهزیستی ذهنی آنها تأثیر بگذارد. هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین دو بعد انگیزش پیشرفت و بهزیستی ذهنی در میان دانشجویان پزشکی و نیز بررسی نقشهای میانجی خودکارآمدی عمومی و تابآوری روانشناختی بود. روشها: یک پژوهش مقطعی با استفاده از پرسشنامه در میان ۲۴۲۲ دانشجوی پزشکی در جینینگ، استان شاندونگ، چین انجام شد. مدلسازی معادلات ساختاری برای برآورد ارتباطات مستقیم و غیرمستقیم خاص به کار گرفته شد. نتایج: انگیزش موفقیت ارتباط مستقیم ضعیف و مثبتی با بهزیستی ذهنی داشت (β = ۰٫۰۶۰)، در حالی که انگیزش اجتناب از شکست ارتباط مستقیم ضعیف و منفی نشان داد (β = −۰٫۰۶۳). سه مسیر غیرمستقیم خاص مورد حمایت قرار گرفت: از طریق خودکارآمدی به تنهایی، تابآوری به تنهایی، و خودکارآمدی به دنبال تابآوری. مجموع ارتباطات غیرمستقیم به ترتیب ۰٫۲۹۳ و -۰٫۰۵۶ بود که ۸۳٫۰۸٪ و ۴۷٫۲۵٪ از مجموع ارتباطات مبتنی بر مدل را تشکیل میداد. در میان متغیرهای وارد شده در مدل، تابآوری بیشترین ارتباط مستقیم با بهزیستی ذهنی را داشت (β = ۰٫۴۹۴). بحث: انگیزش پیشرفت از طریق باورهای خودکارآمدی و تابآوری روانشناختی با بهزیستی ذهنی دانشجویان پزشکی مرتبط بود. این یافتهها بر اهمیت تقویت انگیزش موفقیتمحور، تقویت خودکارآمدی عمومی و پرورش تابآوری روانشناختی در آموزش پزشکی تأکید میکند.
ABSTRACT This paper examines how individual subjective well‐being varies across space in Spain, with a particular focus on the roles of city size and long‐term population growth. Using individual‐level data from multiple waves of the Spanish Centre for Sociological Research surveys between 2013 and 2025, adjusted measures of area‐level happiness are first constructed to document spatial differences in well‐being after accounting for observable individual characteristics and sampling error. These estimates reveal persistent spatial disparities in well‐being across municipalities and provinces. The individual‐level analysis then examines how population size is associated with subjective well‐being. Population agglomeration is negatively associated with individual happiness at the municipal level, but not at the provincial level, and the negative association is stronger among larger municipalities, reaching its greatest magnitude in the largest municipalities. Complementary analyses using continuous municipal population and long‐term population growth, available for the municipality‐identified subsample of relatively large municipalities, show that population size is negatively associated with well‐being, whereas long‐term population growth is positively associated with well‐being, but only for municipalities experiencing above‐median growth, indicating a non‐linear relationship between population dynamics and happiness. These results suggest that population growth may be associated with higher well‐being when it occurs in municipalities that were initially smaller and remain below the upper end of the population‐size distribution, whereas further growth in already large cities may be accompanied by greater congestion and other urban disamenities. Overall, the findings suggest that the relationship between urban agglomeration and subjective well‐being depends both on the spatial scale at which agglomeration is measured and on the stage of urban development.
چکیده: این مقاله به بررسی چگونگی تفاوت رفاه ذهنی فردی در مناطق مختلف اسپانیا میپردازد و به طور خاص بر نقش اندازه شهر و رشد جمعیت بلندمدت تمرکز دارد. با استفاده از دادههای سطح فردی از چندین موج پیمایشهای مرکز تحقیقات جامعهشناسی اسپانیا بین سالهای ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۵، ابتدا شاخصهای تعدیلشدهای از شادکامی در سطح منطقهای ساخته میشود تا تفاوتهای مکانی در رفاه پس از کنترل ویژگیهای قابل مشاهده فردی و خطای نمونهگیری مستندسازی شود. این برآوردها نشاندهنده تداوم نابرابریهای مکانی در رفاه در میان شهرداریها و استانها است. سپس تحلیل در سطح فردی بررسی میکند که چگونه اندازه جمعیت با رفاه ذهنی مرتبط است. تجمع جمعیت در سطح شهرداری با شادکامی فردی رابطه منفی دارد، اما این رابطه در سطح استان مشاهده نمیشود و این ارتباط منفی در میان شهرداریهای بزرگتر قویتر است و در بزرگترین شهرداریها به بیشترین میزان خود میرسد. تحلیلهای مکمل با استفاده از جمعیت پیوسته شهرداری و رشد جمعیت بلندمدت، که برای زیرنمونه شناساییشده شهرداریهای نسبتاً بزرگ در دسترس است، نشان میدهد که اندازه جمعیت با رفاه رابطه منفی دارد، در حالی که رشد جمعیت بلندمدت با رفاه رابطه مثبت دارد، اما فقط برای شهرداریهایی که رشد بالاتر از میانه را تجربه میکنند، که نشاندهنده یک رابطه غیرخطی میان پویاییهای جمعیت و شادکامی است. این نتایج حاکی از آن است که رشد جمعیت ممکن است زمانی با رفاه بالاتر همراه باشد که در شهرداریهایی رخ دهد که در ابتدا کوچکتر بودهاند و همچنان زیر انتهای بالای توزیع اندازه جمعیت باقی میمانند، در حالی که رشد بیشتر در شهرهای بزرگ ممکن است با ازدحام بیشتر و سایر نارضایتیهای شهری همراه باشد. به طور کلی، یافتهها نشان میدهد که رابطه بین تجمع شهری و رفاه ذهنی به هر دو مقیاس مکانی اندازهگیری تجمع و مرحله توسعه شهری بستگی دارد.
Well-being is a multidimensional construct encompassing psychological, emotional, social, interpersonal and spiritual dimensions. The Blissful Living Programme (BLP) is a structured 21-day programme designed to promote holistic well-being through mindfulness, self-reflection, spiritual practices and related activities. The present study aimed to assess changes in psychological distress, subjective well-being and selected dimensions of well-being among participants undertaking the BLP. A longitudinal assessment was conducted among 65 participants, with evaluations performed at baseline, day 7, day 14 and day 21. Psychological distress and subjective well-being were assessed using the Kessler Psychological Distress Scale (K10) and WHO-5 Well-being Index, respectively. In addition, 21 domains of well-being were assessed using five items per domain, with responses recorded on a 1–5 scale. Repeated measures analysis of variance was used to examine changes across the four assessment points, followed by Bonferroni-adjusted post-hoc comparisons. K10 scores decreased from 13.98±6.15 at baseline to 12.14±3.39 at the final assessment, demonstrating a statistically significant overall change (p<0.001). WHO-5 scores showed variation across assessments but did not demonstrate a statistically significant overall change (p=0.354). Several individual domains, including meaningful life, self-love and self-compassion, emotional regulation, social comparison, self-acceptance and control of impulsive responses, demonstrated statistically significant changes over time, whereas other domains did not. Overall, participation in the 21-day BLP was associated with reduced psychological distress and improvements in selected dimensions of well-being. However, in the absence of a comparative control group, these temporal changes should be interpreted as associations and not as evidence of a causal programme effect.
بهزیستی یک سازه چندبعدی است که ابعاد روانشناختی، هیجانی، اجتماعی، بینفردی و معنوی را دربر میگیرد. برنامه زندگی سرشار از سعادت (BLP) یک برنامه ساختاریافته ۲۱ روزه است که با هدف ارتقای بهزیستی کلنگر از طریق ذهنآگاهی، خودبازتابی، تمرینهای معنوی و فعالیتهای مرتبط طراحی شده است. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی تغییرات در پریشانی روانشناختی، بهزیستی ذهنی و ابعاد منتخب بهزیستی در میان شرکتکنندگان در BLP انجام شد. ارزیابی طولی بر روی ۶۵ شرکتکننده انجام شد و ارزیابیها در ابتدا، روز هفتم، روز چهاردهم و روز بیستویکم صورت گرفت. پریشانی روانشناختی و بهزیستی ذهنی بهترتیب با استفاده از مقیاس پریشانی روانشناختی کسسلر (K10) و شاخص بهزیستی WHO-5 ارزیابی شدند. علاوه بر این، ۲۱ حوزه بهزیستی با استفاده از پنج گویه برای هر حوزه و پاسخدهی در مقیاس ۱ تا ۵ مورد سنجش قرار گرفت. برای بررسی تغییرات در چهار نقطه ارزیابی، از تحلیل واریانس اندازهگیریهای مکرر استفاده شد و مقایسههای پس از آزمون با اصلاح بونفرونی انجام گرفت. نمرات K10 از ۱۳٫۹۸±۶٫۱۵ در ابتدا به ۱۲٫۱۴±۳٫۳۹ در ارزیابی نهایی کاهش یافت که نشاندهنده تغییر معنادار آماری کلی بود (p<0.001). نمرات WHO-5 در طول ارزیابیها تغییراتی را نشان داد اما تغییر کلی معنادار آماری نداشت (p=0.354). چندین حوزه فردی، از جمله زندگی معنادار، خوددوستی و شفقت به خود، تنظیم هیجانی، مقایسه اجتماعی، پذیرش خود و کنترل پاسخهای تکانشی، تغییرات معنادار آماری در طول زمان نشان دادند، در حالی که سایر حوزهها چنین نبودند. به طور کلی، شرکت در برنامه ۲۱ روزه BLP با کاهش پریشانی روانشناختی و بهبود در ابعاد منتخب بهزیستی همراه بود. با این حال، با توجه به نبود گروه کنترل مقایسهای، این تغییرات زمانی باید به عنوان ارتباط و نه به عنوان شواهدی از اثر علّی برنامه تفسیر شوند.
This research proposes a “time–cognition–culture” self-system model to examine whether and under what conditions Future Self-Continuity (FSC) is associated with well-being among Chinese undergraduate students across three studies ( N = 1010). Study 1 experimentally showed that increasing FSC enhanced both Subjective Well-Being (SWB) and Interdependent Happiness (IH). In Study 2, PROCESS analyses showed that Self-Concept Clarity (SCC) moderated the associations between FSC and both well-being outcomes, such that the positive associations were stronger among individuals with higher SCC; however, the corresponding latent-variable interaction for SWB was positive but did not reach conventional statistical significance. Study 3 showed that self-construal qualified the FSC × SCC interaction. The clearest conditional patterns were observed for independent self-construal in relation to SWB and interdependent self-construal in relation to IH. Overall, these findings suggest that the association between FSC and well-being may vary as a function of SCC, with this moderation pattern further qualified by self-construal.
این پژوهش مدل خودسامانهای «زمان–شناخت–فرهنگ» را پیشنهاد میکند تا بررسی کند که آیا و تحت چه شرایطی تداوم خود آینده (FSC) با بهزیستی در میان دانشجویان کارشناسی چینی در سه مطالعه (N = 1010) مرتبط است. مطالعه اول بهصورت آزمایشی نشان داد که افزایش FSC هر دو شاخص بهزیستی ذهنی (SWB) و شادی وابسته به دیگران (IH) را ارتقاء میدهد. در مطالعه دوم، تحلیلهای PROCESS نشان داد که وضوح خودپنداره (SCC) ارتباط بین FSC و هر دو پیامد بهزیستی را تعدیلگری میکند، بهگونهای که این ارتباط مثبت در افرادی با SCC بالاتر قویتر بود؛ با این حال، تعامل متغیر پنهان متناظر برای SWB مثبت بود اما به سطح معناداری آماری متعارف نرسید. مطالعه سوم نشان داد که ساختار خود، تعامل FSC × SCC را مشروط میکند. الگوهای شرطی واضحتر برای ساختار خود مستقل در ارتباط با SWB و ساختار خود وابسته به دیگران در ارتباط با IH مشاهده شد. به طور کلی، این یافتهها نشان میدهد که ارتباط بین FSC و بهزیستی ممکن است تابعی از SCC باشد و این الگوی تعدیلگری نیز توسط ساختار خود بیشتر مشروط میشود.
Introduction This study examined the association between distributed leadership and teachers’ work engagement, with teacher subjective well-being specified as a mediator and perceived collective teacher efficacy as a moderator. Methods Drawing on the Job Demands–Resources model and social cognitive theory, a moderated mediation model was tested using Bayesian structural equation modeling. Data were collected from 598 teachers working in 60 public schools in Erbil, Kurdistan Region of Iraq. Results Distributed leadership was positively associated with teacher subjective well-being [ β = 0.233, 95% BCI (0.077, 0.381)] and work engagement [ β = 0.234, 95% BCI (0.135, 0.333)], while subjective well-being was positively associated with work engagement [ β = 0.172, 95% BCI (0.112, 0.232)]. The indirect association through subjective well-being was supported [ B = 0.039, 95% BCI (0.012, 0.074)]. Perceived collective teacher efficacy moderated the association between distributed leadership and subjective well-being [ β = 0.099, 95% BCI (0.003, 0.192)]. The conditional indirect association was supported at the mean and higher levels of perceived collective teacher efficacy but not at lower levels, and the index of moderated mediation excluded zero [ B = 0.019, 95% BCI (0.001, 0.043)]. These conclusions remained stable under alternative prior specifications. Discussion The findings indicate an indirect statistical association between distributed leadership and work engagement through teacher subjective well-being, which varied according to perceived collective teacher efficacy. Given the cross-sectional, self-report design, this mediation represents a statistical decomposition of covariance rather than evidence of a causal mechanism or temporal sequence.
مقدمه: این مطالعه به بررسی ارتباط بین رهبری توزیعی و درگیری شغلی معلمان پرداخت، بهطوری که بهزیستی ذهنی معلمان به عنوان میانجیگر و کارآمدی جمعی ادراکشده معلمان به عنوان تعدیلگر مشخص شد. روشها: با بهرهگیری از مدل منابع–تقاضاهای شغلی و نظریه شناختی اجتماعی، یک مدل میانجیگری تعدیلشده با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری بیزی آزمون شد. دادهها از ۵۹۸ معلم شاغل در ۶۰ مدرسه دولتی در اربیل، اقلیم کردستان عراق جمعآوری شد. نتایج: رهبری توزیعی با بهزیستی ذهنی معلمان [β = ۰٫۲۳۳، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۷۷، ۰٫۳۸۱)] و درگیری شغلی [β = ۰٫۲۳۴، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۱۳۵، ۰٫۳۳۳)] رابطه مثبت داشت، در حالی که بهزیستی ذهنی نیز با درگیری شغلی [β = ۰٫۱۷۲، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۱۱۲، ۰٫۲۳۲)] رابطه مثبت نشان داد. ارتباط غیرمستقیم از طریق بهزیستی ذهنی مورد حمایت قرار گرفت [B = ۰٫۰۳۹، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۱۲، ۰٫۰۷۴)]. کارآمدی جمعی ادراکشده معلمان، ارتباط بین رهبری توزیعی و بهزیستی ذهنی را تعدیل کرد [β = ۰٫۰۹۹، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۰۳، ۰٫۱۹۲)]. ارتباط غیرمستقیم شرطی در سطوح میانگین و بالاتر کارآمدی جمعی ادراکشده معلمان مورد حمایت قرار گرفت اما در سطوح پایینتر اینگونه نبود و شاخص میانجیگری تعدیلشده شامل صفر نشد [B = ۰٫۰۱۹، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۰۱، ۰٫۰۴۳)]. این نتایج تحت مشخصات پیشین جایگزین نیز پایدار باقی ماندند. بحث: یافتهها نشاندهنده یک ارتباط آماری غیرمستقیم بین رهبری توزیعی و درگیری شغلی از طریق بهزیستی ذهنی معلمان است که بسته به کارآمدی جمعی ادراکشده معلمان متفاوت بود. با توجه به طرح مقطعی و خودگزارشی پژوهش، این میانجیگری به منزله تجزیه آماری کوواریانس است و نه شواهدی از یک سازوکار علّی یا توالی زمانی.
