self-determination theory

Recent research has demonstrated that self-report measures of experienced autonomy and external control relate to attitudes, behavior, and well-being consistent with self-determination theory (SDT) predictions. These motivational states have traditionally been inferred from reason-based measures of the SDT motivation types; inferences that may not be accurate, particularly when there are multiple reasons for engaging in an activity. In this research, we investigated whether self-report measures of the psychological states associated with the specific SDT motivation types might similarly eliminate the need for inference from reason-based measures and contribute meaningfully to the prediction of important outcomes. We developed a context-free measure of the type-specific motivation states - Motivational State Scales – Specific (MSS-S) – including separate approach and avoidance versions of external and introjected regulation. We administered the MSS-S along with measures of the global motivation states (autonomy, control, strength) and relevant outcomes (e.g., need satisfaction, well-being, attitudes, performance) to employees ( n = 500) and students ( n = 476). The findings supported a 9-factor structure, and the type-specific motivational states related to global states and outcomes largely in accord with SDT predictions, with meaningful differences for the approach and avoidance scales. The type-specific and global state measures contributed uniquely to outcome prediction, suggesting that both constitute meaningful ways to conceptualize the motivation quality distinction in SDT. We discuss implications for future research and practical applications of the MSS-S.

Academic motivation in physically demanding university programmes may be better understood by considering motivational quality rather than motivation quantity alone. This cross-sectional observational survey supplemented by structured content analysis examined relationships among basic psychological need satisfaction and frustration, autonomous motivation, controlled motivation, amotivation, continuation intention, and career commitment in first- and second-year students enrolled in Physical Education and Mountain Sports at Transilvania University of Brașov. Data were collected from 6 to 30 October 2025 after ethics approval, yielding a final analytical sample of 237 students. Participants completed the Academic Motivation Scale-College/University version, the Basic Psychological Need Satisfaction and Frustration Scale, contextual and sport-related items, continuation and career indicators, and two open-ended prompts. Original open-ended answers were standardized into 50 motivation and 50 demotivation formulations and independently coded by both authors. Autonomous motivation averaged 5.04 (SD = 1.05), amotivation 2.40 (SD = 0.95), overall need satisfaction 3.72 (SD = 0.73), and overall need frustration 2.21 (SD = 0.76). Need satisfaction correlated strongly with autonomous motivation (Spearman ρ = 0.704), whereas need frustration correlated strongly with amotivation (ρ = 0.661). In adjusted models, need satisfaction was positively associated with autonomous motivation (β = 0.539, p < 0.001), and need frustration was positively associated with amotivation (β = 0.569, p < 0.001). Human coding agreement was high for motivation (92.0%, κ = 0.898) and demotivation (94.0%, κ = 0.927). Teaching/prosocial impact was the most frequent motivation category (33.8%), while curriculum/teaching/assessment was the most frequent demotivation category (23.6%). Overall, self-reported need satisfaction and frustration were differentially associated with motivational quality in this cohort, but the cross-sectional, single-faculty design precludes causal or population-level conclusions.

Synchronous video conferencing (VC) has become an established mode of higher education, but sustaining student engagement remains challenging, particularly in practice-oriented disciplines such as graphic design. This study examined the effects of three gamification mechanisms, including animated badges, experience points, and level upgrades, on behavioural, emotional, and cognitive engagement in synchronous VC learning. Guided by Self-Determination Theory (SDT), a quasi-experimental non-equivalent control group design was implemented with 124 first-year graphic design students from three public universities in China. Participants were distributed equally across a non-gamified control condition and three gamified conditions (n = 31 per group). Engagement was assessed before and after a four-week instructional intervention. Significant improvements were observed within the engagement components across all three gamified conditions, with no statistically significant change observed within the control condition. Participant-level total scores for each dimension of engagement were then used to estimate baseline-adjusted regression models. The models accounted for 97.4% of the variance in post-intervention behavioural engagement, 96.6% in emotional engagement, and 98.8% in cognitive engagement. Relative to the control condition and after controlling for baseline engagement, animated badges, experience points, and level upgrades were associated with increases of 40.35, 46.90, and 49.36 points in behavioural engagement; 48.82, 51.76, and 52.48 points in emotional engagement; and 95.86, 105.46, and 107.36 points in cognitive engagement, respectively. The results suggest that gamification mechanisms vary in the strength and direction of their relationship with engagement, with the strongest adjusted relationships being found between progression-based gamification and the cognitive dimension of engagement. The study extends the analysis beyond significance testing by introducing a quantitative, baseline-adjusted model to estimate post-intervention engagement given gamification condition and baseline engagement and offers a more precise basis for the design of gamified VC interfaces.

This study examined teacher self-efficacy, Social-Emotional Learning (SEL) integration, and their predictive relationships with teacher effectiveness in the Academic Recovery and Accessible Learning (ARAL) Program in the Tagbilaran City Division, Bohol, Philippines. Anchored in Social Cognitive Theory, the Prosocial Classroom Model, the CASEL SEL Framework, Self-Determination Theory, and Emotional Intelligence Theory, the study employed an explanatory sequential mixed-methods design. Quantitative respondents comprised 202 ARAL teachers and 23 school heads or designated supervisors from eight public junior high schools. The qualitative phase involved 15 teachers and five supervisory participants. Data were collected using a validated, researcher-developed questionnaire, open-ended questions, and interviews, and analyzed through descriptive statistics, multiple regression, Welch’s t-test, and thematic analysis. Findings revealed high teacher self-efficacy (M = 3.99), SEL integration, and teacher effectiveness. SEL integration significantly and positively predicted content knowledge and pedagogy (R² = .154), assessment and reporting (R² = .520), and learning environment (R² = .537), whereas teacher self-efficacy showed no statistically significant unique contribution after accounting for SEL integration. Teachers’ and supervisors’ assessments showed no significant differences. Challenges included learner disengagement, language barriers, diverse learning needs, inadequate instructional resources, insufficient training, and monitoring difficulties. Professional commitment, instructional adaptability, supportive relationships, and administrative assistance facilitated implementation. The study recommends sustained SEL-focused professional development, differentiated instruction, strengthened supervision, and systematic learner monitoring. It supports Sustainable Development Goals 4 (Quality Education), 3 (Good Health and Well-Being), and 8 (Decent Work and Economic Growth) through inclusive learning recovery, socio-emotional support, and teacher welfare. Its sustainability contribution lies in informing institutional capacity-building, equitable educational opportunities, and continuing professional support for effective ARAL implementation.

Students differ in whether they learn for the sheer joy of learning or primarily to avoid failure. The difference can be partly explained by intrinsic motivation—a driver of engagement, persistence, and psychological well-being that is not fixed but shaped by the learning environment itself. Drawing on Self-Determination Theory (SDT), this review synthesizes research on educational interventions designed to cultivate students' intrinsic motivation, spanning five categories: need-supportive teaching, competence-supportive practices such as structure and feedback, instructional-method redesigns such as problem- and project-based learning, technology-based approaches such as gamification, and teacher-focused interventions targeting teachers' own behavior and motivation. Across these approaches, one pattern stands out: need-supportive interventions—particularly autonomy support combined with structure—carry the strongest theoretical and empirical support, while other interventions succeed only insofar as they satisfy students' psychological needs within a given context. Autonomy, competence, and relatedness thus provide a common framework for understanding how diverse educational practices influence motivational outcomes. Yet the evidence base remains fragmented: inconsistent conceptualizations of intrinsic motivation, considerable heterogeneity across intervention designs, and a scarcity of long-term data limit what can be concluded with confidence.

The in-depth penetration of artificial intelligence (AI) technology has reshaped career forms and the structure of the labor market, exerting a profound impact on university students’ cognition and orientation towards career development. Based on the conservation of resources theory and self-determination theory, we conducted three studies—an experimental study and two survey studies—to explore correlational linkages between AI awareness and university students’ boundaryless career. Studies 1 and 3 consistently demonstrated that AI awareness is indirectly associated with boundaryless career through the parallel mediating pathways of intrinsic motivation and future job insecurity. Study 2 provided experimental evidence that heightened AI awareness increases both intrinsic motivation and future job insecurity. This research enriches the application scenarios of boundaryless career theory in the context of technological change, deepens the understanding of the mechanism linking technological perception to youth career psychology, and offers practical implications for career guidance in universities.

Di Zi Gui , a Qing-era moral primer, is discussed in contemporary Chinese family education, school moral education, and classical-recitation initiatives. Existing accounts document heterogeneous uses but do not establish their current prevalence or effects on children’s autonomy. This Hypothesis and Theory article develops a conditional model through close reading of 34 purposively selected precept groups from one modern working edition and comparison with psychological research from other contexts. Textual evidence, theoretical inference, and predictions requiring empirical testing are distinguished throughout. Adultcentrism identifies a possible asymmetry in interpretive authority; self-determination theory supplies the core distinction between controlled compliance and endorsed commitment. The proposed developmental focus is middle childhood, approximately 8–12 years, without assuming that findings from other age groups transfer directly. Three candidate pathways concern the permitted form of action, the motivational basis of conformity, and the legitimacy and expression of affect: behavioral standardization, compliance reinforcement, and emotional suppression through moral absolutization. Their operation is hypothesized to depend on enactment and children’s acceptance, negotiation, reinterpretation, selective appropriation, strategic compliance, or resistance. Autonomy is treated as a culturally situated, relational capacity, not as independence from family obligations. Five propositions specify an exposure-only baseline comparison, distinct mediators and moderators, and autonomy-related outcomes. Philosophy for Children is considered a possible moderator only when children’s contributions can consequentially alter interpretation or practice. The article offers an auditable interpretive framework, not evidence of established mechanisms: it contains no original participant data, direct observations of current teaching, or estimates of prevalence or effect size. Its contribution is a differentiated research agenda for testing how the same text may be enacted and understood differently.

کتاب دی‌زی‌گوی، یکی از متون اخلاقی دوران چینگ، در آموزش خانواده، آموزش اخلاقی مدارس و برنامه‌های قرائت متون کلاسیک در چین معاصر مورد بحث قرار می‌گیرد. گزارش‌های موجود به کاربردهای ناهمگون این متن اشاره دارند، اما شیوع کنونی یا تأثیرات آن بر خودمختاری کودکان را مشخص نمی‌کنند. این مقاله‌ی فرضیه و نظریه، با خوانش دقیق ۳۴ گروه گزینشی از آموزه‌ها در یکی از ویرایش‌های کاربردی معاصر و مقایسه با پژوهش‌های روان‌شناختی در زمینه‌های دیگر، یک مدل شرطی ارائه می‌دهد. در سراسر مقاله، شواهد متنی، استنتاج نظری و پیش‌بینی‌هایی که نیازمند آزمون تجربی هستند، از یکدیگر متمایز شده‌اند. بزرگسال‌محوری به عنوان یک نامتقارنی احتمالی در مرجعیت تفسیری شناسایی می‌شود؛ نظریه‌ی خودتعیین‌گری تمایز اصلی میان تبعیت کنترل‌شده و تعهد پذیرفته‌شده را فراهم می‌کند. تمرکز رشدی پیشنهادی، میانه‌ی کودکی، تقریباً ۸ تا ۱۲ سالگی است، بدون آن‌که فرض شود یافته‌های گروه‌های سنی دیگر به طور مستقیم قابل تعمیم باشند. سه مسیر پیشنهادی به شکل مجاز کنش، مبنای انگیزشی همرنگی و مشروعیت و ابراز هیجان مربوط می‌شوند: استانداردسازی رفتاری، تقویت تبعیت و سرکوب هیجانی از طریق مطلق‌انگاری اخلاقی. فرض بر این است که عملکرد این مسیرها به اجرا و پذیرش، مذاکره، بازتفسیر، بهره‌برداری گزینشی، تبعیت راهبردی یا مقاومت کودکان بستگی دارد. خودمختاری به عنوان ظرفیتی فرهنگی-ارتباطی در نظر گرفته می‌شود، نه استقلال از تعهدات خانوادگی. پنج گزاره، مقایسه‌ی پایه صرفاً مبتنی بر مواجهه، میانجی‌ها و تعدیل‌گرهای متمایز و پیامدهای مرتبط با خودمختاری را مشخص می‌کنند. فلسفه برای کودکان تنها زمانی به عنوان تعدیل‌گر در نظر گرفته می‌شود که مشارکت کودکان بتواند به طور معناداری تفسیر یا عمل را تغییر دهد. این مقاله چارچوب تفسیری قابل ممیزی ارائه می‌دهد، نه شواهدی از سازوکارهای اثبات‌شده: داده‌ی اصیل شرکت‌کننده، مشاهدات مستقیم از آموزش کنونی یا برآوردی از شیوع یا اندازه‌ی اثر در آن وجود ندارد. سهم این مقاله، دستور کار پژوهشی تفکیک‌شده‌ای برای آزمون این است که چگونه ممکن است یک متن واحد به شیوه‌های متفاوت اجرا و فهم شود.

Introduction Traditional ethnic sports such as Zhuang Daoyin demand precise movement, yet conventional demonstration–imitation–verbal correction limits feedback timeliness and individualization. Artificial intelligence (AI) real-time posture feedback offers a scalable option, but most evaluations emphasize technical outcomes and overlook learning processes. Grounded in self-determination theory (SDT), this study tested whether and how AI real-time feedback improves motivation and motor skill by engaging basic psychological needs, with competence as the hypothesized pathway. Methods In a 12-week field experiment, 12 intact classes (307 students; control n = 152, AI n = 155) were randomly allocated at the class level to an AI real-time feedback group or a traditional teaching group; three instructors each taught two classes per condition. Both groups received identical instruction; conditions differed only in feedback source during practice (RTMPose-based concurrent vs. teacher-led terminal feedback). Need satisfaction, motivational regulation (relative autonomy index, RAI), motor skill, and course satisfaction were assessed at pre- and post-test, and analyzed with linear mixed models and structural equation modeling (lavaan, MLR). Results The AI group showed significantly greater gains in competence ( d = 0.36, p = 0.003), autonomy ( d = 0.40, p = 0.001), motor skill ( d = 0.30, p = 0.010), and learning interest ( d = 0.38, p = 0.003), whereas relatedness was unaffected ( p = 0.974); intraclass correlations were negligible. In the structural model (CFI = 0.94, RMSEA = 0.04, SRMR = 0.04), group predicted competence ( β = 0.17), competence predicted RAI ( β = 0.34), and RAI predicted motor skill ( β = 0.30); the autonomy and relatedness paths were nonsignificant. The effect of AI feedback on motor skill was fully mediated by the competence-to-RAI sequence (indirect p = 0.023; direct p = 0.097). Discussion AI real-time feedback improved motor skill by strengthening competence and supporting motivational internalization, while leaving relatedness unaffected—providing discriminant evidence that the tool acts through its affordances rather than diffuse enthusiasm. Systems enhancing performance and learning should prioritize feedback that makes progress legible, within a human–AI division of labor where teachers provide relational support. In conclusion, AI real-time posture feedback can enhance motivation and motor skill learning by satisfying learners’ competence need.

مقدمه: ورزش‌های سنتی قومی مانند Zhuang Daoyin نیازمند حرکات دقیق هستند، اما روش‌های متداول نمایش–تقلید–اصلاح کلامی، بازخورد را از نظر زمان‌بندی و فردی‌سازی محدود می‌کنند. بازخورد بلادرنگ وضعیت بدن مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) گزینه‌ای مقیاس‌پذیر ارائه می‌دهد، اما اغلب ارزیابی‌ها بر پیامدهای فنی تأکید دارند و فرایندهای یادگیری را نادیده می‌گیرند. این مطالعه با تکیه بر نظریه خودتعیین‌گری (SDT)، بررسی کرد که آیا و چگونه بازخورد بلادرنگ مبتنی بر هوش مصنوعی با درگیر کردن نیازهای روان‌شناختی پایه، به ویژه شایستگی به عنوان مسیر فرضی، انگیزش و مهارت حرکتی را بهبود می‌بخشد. روش‌ها: در یک آزمایش میدانی ۱۲ هفته‌ای، ۱۲ کلاس کامل (۳۰۷ دانش‌آموز؛ گروه کنترل n = 152، گروه هوش مصنوعی n = 155) به صورت تصادفی در سطح کلاس به گروه بازخورد بلادرنگ هوش مصنوعی یا گروه آموزش سنتی تخصیص یافتند؛ سه مدرس هر یک دو کلاس در هر شرایط را تدریس کردند. هر دو گروه آموزش یکسانی دریافت کردند؛ تفاوت شرایط فقط در منبع بازخورد در حین تمرین بود (بازخورد همزمان مبتنی بر RTMPose در مقابل بازخورد انتهایی توسط معلم). رضایت نیازها، تنظیم انگیزشی (شاخص خودمختاری نسبی، RAI)، مهارت حرکتی و رضایت از دوره در پیش‌آزمون و پس‌آزمون ارزیابی و با مدل‌های خطی آمیخته و مدل‌سازی معادلات ساختاری (lavaan، MLR) تحلیل شد. نتایج: گروه هوش مصنوعی افزایش معناداری در شایستگی (d = 0.36، p = 0.003)، خودمختاری (d = 0.40، p = 0.001)، مهارت حرکتی (d = 0.30، p = 0.010) و علاقه به یادگیری (d = 0.38، p = 0.003) نشان داد، در حالی که ارتباط‌مندی بدون تغییر بود (p = 0.974)؛ همبستگی‌های درون‌کلاسی ناچیز بودند. در مدل ساختاری (CFI = 0.94، RMSEA = 0.04، SRMR = 0.04)، گروه پیش‌بینی‌کننده شایستگی (β = 0.17)، شایستگی پیش‌بینی‌کننده RAI (β = 0.34) و RAI پیش‌بینی‌کننده مهارت حرکتی (β = 0.30) بود؛ مسیرهای خودمختاری و ارتباط‌مندی معنادار نبودند. اثر بازخورد هوش مصنوعی بر مهارت حرکتی به طور کامل توسط توالی شایستگی به RAI میانجی‌گری شد (p غیرمستقیم = 0.023؛ p مستقیم = 0.097). بحث: بازخورد بلادرنگ هوش مصنوعی با تقویت شایستگی و حمایت از درونی‌سازی انگیزشی، مهارت حرکتی را بهبود بخشید، در حالی که ارتباط‌مندی بدون تغییر باقی ماند—که شواهد افتراقی ارائه می‌دهد مبنی بر اینکه این ابزار از طریق قابلیت‌های خود عمل می‌کند نه صرفاً اشتیاق عمومی. سامانه‌هایی که عملکرد و یادگیری را ارتقا می‌دهند باید بازخوردی را در اولویت قرار دهند که پیشرفت را قابل مشاهده می‌کند، در چارچوب تقسیم کار انسان–هوش مصنوعی که در آن معلمان حمایت ارتباطی ارائه می‌دهند. در نتیجه، بازخورد بلادرنگ وضعیت بدن مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند با ارضای نیاز به شایستگی یادگیرندگان، انگیزش و یادگیری مهارت‌های حرکتی را افزایش دهد.

Recent quantitative literature in mathematics education has exposed a critical empirical paradox: neither classroom management nor mastery-oriented instructional practices statistically mediate the relationship between teachers' Pedagogical Content Knowledge (PCK) and secondary student achievement. Because quantitative designs rely on standardized numerical surveys, they frequently treat the interactive classroom environment as a black box, leaving the operational mechanisms behind this statistical breakdown completely unexplained. To address this literature gap, this interpretive qualitative multi-case study investigated the lived experiences of secondary school students within the Kumasi Metropolis of Ghana to explore why traditional structural optimization fails to translate into conceptual understanding. Four distinct public Senior High School mathematics classrooms characterized by highly qualified instructors yet uneven student performance were selected as bounded cases. Data collection was thoroughly triangulated over a two-month period using non-participant classroom observations, four student focus group discussions ( n = 32 ), and four semi-structured teacher interviews. Following an inductive and deductive thematic analysis guided by Self-Determination Theory, the findings revealed that students predominantly experience classroom management as a restrictive mechanism of rigid behavioral control rather than an instructional resource. Although strict behavioral strategies successfully secure classroom silence, they create an atmosphere of intense emotional anxiety that thwarts students' basic psychological needs for autonomy and relatedness. This psychological alienation creates a severe instructional barrier where students become passive spectators who engage in superficial compliance and rote copying rather than the cognitive vulnerability required to master complex mathematical tasks. Consequently, high teacher PCK remains pedagogically locked within a teacher-centered framework because the controlling environment actively thwarts the interactive, communicative discourse necessary for internalizing knowledge. This study concludes that classroom management fails as a statistical mediator because it prioritizes structural containment over genuine cognitive engagement. Based on these findings, it is recommended that the Ministry of Education and the Ghana Education Service restructure professional development to favor autonomy-supportive management frameworks and relational, error-tolerant learning environments.

ادبیات کمی اخیر در آموزش ریاضی یک پارادوکس تجربی مهم را آشکار ساخته است: نه مدیریت کلاس و نه شیوه‌های تدریس مبتنی بر تسلط، رابطه میان دانش محتوایی-تدریسی (PCK) معلمان و پیشرفت دانش‌آموزان متوسطه را به طور آماری میانجی‌گری نمی‌کنند. از آنجا که طرح‌های کمی بر پرسشنامه‌های عددی استاندارد تکیه دارند، اغلب محیط تعاملی کلاس را به مثابه یک جعبه سیاه تلقی می‌کنند و سازوکارهای عملیاتی این گسست آماری را کاملاً توضیح‌ناپذیر باقی می‌گذارند. به منظور رفع این خلأ در ادبیات، این مطالعه کیفی تفسیری چندموردی، تجارب زیسته دانش‌آموزان متوسطه در کلان‌شهر Kumasi در غنا را برای بررسی اینکه چرا بهینه‌سازی ساختاری سنتی به درک مفهومی منجر نمی‌شود، مورد بررسی قرار داد. چهار کلاس ریاضی دبیرستان دولتی با معلمان بسیار واجد شرایط اما عملکرد دانش‌آموزان نامتوازن به عنوان موارد محدود انتخاب شدند. گردآوری داده‌ها طی دو ماه با استفاده از مشاهده غیرمشارکتی کلاس، چهار بحث گروهی متمرکز دانش‌آموزان (n = 32) و چهار مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با معلمان به طور کامل مثلث‌بندی شد. بر اساس تحلیل تماتیک استقرایی و قیاسی با راهنمایی نظریه خودتعیین‌گری، یافته‌ها نشان داد که دانش‌آموزان عمدتاً مدیریت کلاس را به عنوان سازوکاری محدودکننده برای کنترل رفتاری سختگیرانه تجربه می‌کنند، نه به عنوان منبعی آموزشی. اگرچه راهبردهای رفتاری سختگیرانه سکوت کلاس را تضمین می‌کند، اما فضایی از اضطراب شدید عاطفی ایجاد می‌کند که نیازهای روان‌شناختی اساسی دانش‌آموزان به خودمختاری و ارتباط را ناکام می‌گذارد. این بیگانگی روان‌شناختی مانعی جدی برای آموزش ایجاد می‌کند که در آن دانش‌آموزان به تماشاگران منفعل بدل می‌شوند و به جای آسیب‌پذیری شناختی لازم برای تسلط بر وظایف پیچیده ریاضی، صرفاً به تبعیت سطحی و رونویسی طوطی‌وار می‌پردازند. در نتیجه، دانش محتوایی-تدریسی بالای معلم در چارچوبی معلم‌محور محبوس می‌ماند، زیرا محیط کنترل‌کننده به طور فعال گفتمان تعاملی و ارتباطی لازم برای درونی‌سازی دانش را ناکام می‌گذارد. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که مدیریت کلاس به عنوان میانجی آماری شکست می‌خورد، زیرا مهار ساختاری را بر درگیری شناختی اصیل ترجیح می‌دهد. بر اساس این یافته‌ها، توصیه می‌شود وزارت آموزش و خدمات آموزش غنا توسعه حرفه‌ای را به سوی چارچوب‌های مدیریت حمایت‌کننده از خودمختاری و محیط‌های یادگیری رابطه‌محور و خطاپذیر بازسازی کنند.

Introduction This explanatory sequential mixed-methods study examined associations of self-regulated learning (SRL) and online learning self-efficacy with perceived academic and cognitive performance among undergraduates recruited from five Vietnamese universities. Methods The quantitative phase analyzed 685 complete survey responses obtained through quota-guided convenience sampling and tested a four-construct covariance-based structural equation model. The qualitative phase involved 24 interview participants purposively selected from the survey pool to contextualize the observed structural associations. Results The measurement model showed good fit on the retained indices (χ²/df = 2.15, CFI = .962, TLI = .958, RMSEA = .041, SRMR = .038). SRL was positively associated with perceived academic performance ( β = .51) and perceived cognitive performance (β = .44), while online learning self-efficacy was associated with perceived academic performance ( β = .24) and perceived cognitive performance ( β = .36), all p < .001. The model accounted for 49.5% and 52.1% of the variance in the two outcomes, respectively. Interview accounts described SRL through scheduling, micro-deadlines, monitoring, distraction control, and strategy revision, whereas online learning self-efficacy was reflected in willingness to initiate tasks, explore unfamiliar tools, seek help, and persist through technological difficulty. Discussion The study contributes a theoretically integrated account of learner agency grounded in SRL theory, Social Cognitive Theory, and Self-Determination Theory. Because the design was cross-sectional and the sample was nonprobability-based, the findings are interpreted as sample-specific associations rather than causal or nationally representative effects.

مقدمه: این مطالعه آمیخته توضیحی-توالی به بررسی ارتباط یادگیری خودتنظیمی (SRL) و خودکارآمدی یادگیری آنلاین با عملکرد تحصیلی و شناختی ادراک‌شده در میان دانشجویان کارشناسی جذب‌شده از پنج دانشگاه ویتنام پرداخت. روش‌ها: در مرحله کمی، ۶۸۵ پرسشنامه کامل که از طریق نمونه‌گیری در دسترس هدایت‌شده با سهمیه جمع‌آوری شده بود، تحلیل شد و یک مدل معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس با چهار سازه آزمون گردید. در مرحله کیفی، ۲۴ شرکت‌کننده مصاحبه‌ای به‌صورت هدفمند از میان جامعه پرسشنامه انتخاب شدند تا ارتباطات ساختاری مشاهده‌شده را در بستر قرار دهند. نتایج: مدل اندازه‌گیری براساس شاخص‌های باقی‌مانده برازش مناسبی نشان داد (χ²/df = ۲.۱۵، CFI = ۰.۹۶۲، TLI = ۰.۹۵۸، RMSEA = ۰.۰۴۱، SRMR = ۰.۰۳۸). یادگیری خودتنظیمی با عملکرد تحصیلی ادراک‌شده (β = ۰.۵۱) و عملکرد شناختی ادراک‌شده (β = ۰.۴۴) رابطه مثبت داشت، در حالی که خودکارآمدی یادگیری آنلاین با عملکرد تحصیلی ادراک‌شده (β = ۰.۲۴) و عملکرد شناختی ادراک‌شده (β = ۰.۳۶) مرتبط بود (همه p < ۰.۰۰۱). مدل به‌ترتیب ۴۹.۵٪ و ۵۲.۱٪ از واریانس دو پیامد را تبیین کرد. روایات مصاحبه‌ای، یادگیری خودتنظیمی را از طریق زمان‌بندی، ضرب‌الاجل‌های خرد، پایش، کنترل حواس‌پرتی و بازنگری راهبردها توصیف کردند، در حالی که خودکارآمدی یادگیری آنلاین در تمایل به آغاز وظایف، کاوش ابزارهای ناآشنا، جستجوی کمک و پایداری در مواجهه با دشواری‌های فناورانه بازتاب یافت. بحث: این پژوهش، گزارشی نظری و یکپارچه از عاملیت یادگیرنده مبتنی بر نظریه یادگیری خودتنظیمی، نظریه شناختی-اجتماعی و نظریه خودتعیین‌گری ارائه می‌دهد. با توجه به اینکه طرح پژوهش مقطعی بوده و نمونه مبتنی بر احتمال نبوده است، یافته‌ها به‌عنوان ارتباطات خاص نمونه تفسیر می‌شوند و نه به‌عنوان اثرات علی یا نماینده ملی.

The article examines microlearning as a modern educational technology in the context of teaching Russian as a foreign language. The relevance of the study is determined by the digitalization of the educational environment, changes in learners’ cognitive characteristics, and the demand for flexible formats of language training. The aim of the work is to provide a theoretical justification for applying microlearning in the linguodidactics of RFL and to identify its methodological potential. The methodological foundation includes cognitive load theory, self-determination theory, and the connectivist approach. The analysis of domestic and foreign studies shows that dividing learning material into short targeted modules increases motivation, information retention, and learner autonomy. It has been established that microlearning is effective in developing lexical, grammatical, and pronunciation skills, but it involves risks of knowledge fragmentation and reduced depth of understanding. It is substantiated that the technology should be integrated into a holistic methodological system rather than replace traditional formats. The principles of designing microcontent for RFL are defined: unity of the learning task, dosing, multimodality, and feedback. The practical significance lies in developing recommendations for implementing microformats in mobile and blended learning models. It is concluded that microlearning is a promising tool for supplementing, but not replacing, systematic language education.

این مقاله به بررسی یادگیری خرد به‌عنوان فناوری آموزشی نوین در زمینه آموزش زبان روسی به‌عنوان زبان خارجی می‌پردازد. اهمیت این پژوهش با توجه به دیجیتالی‌شدن محیط آموزشی، تغییر ویژگی‌های شناختی یادگیرندگان و نیاز به قالب‌های انعطاف‌پذیر آموزش زبان تعیین می‌شود. هدف این پژوهش ارائه توجیه نظری برای به‌کارگیری یادگیری خرد در زبان‌آموزی زبان روسی به‌عنوان زبان خارجی و شناسایی ظرفیت‌های روش‌شناختی آن است. مبانی روش‌شناختی شامل نظریه بار شناختی، نظریه خودتعیینی و رویکرد ارتباط‌گرایی است. تحلیل پژوهش‌های داخلی و خارجی نشان می‌دهد که تقسیم محتوای آموزشی به ماژول‌های کوتاه و هدفمند موجب افزایش انگیزش، حفظ اطلاعات و خودمختاری یادگیرنده می‌شود. مشخص شده‌است که یادگیری خرد در توسعه مهارت‌های واژگانی، دستوری و تلفظی مؤثر است، اما خطر تکه‌تکه‌شدن دانش و کاهش عمق درک را به همراه دارد. اثبات شده‌است که این فناوری باید در یک نظام روش‌شناختی جامع ادغام شود و جایگزین قالب‌های سنتی نگردد. اصول طراحی محتوای خرد برای آموزش زبان روسی به‌عنوان زبان خارجی تعریف شده‌است: وحدت وظیفه آموزشی، تعیین میزان محتوا، چندرسانه‌ای بودن و بازخورد. اهمیت عملی این پژوهش در ارائه توصیه‌هایی برای اجرای قالب‌های خرد در مدل‌های یادگیری تلفیقی و موبایلی نهفته‌است. نتیجه‌گیری می‌شود که یادگیری خرد ابزاری نویدبخش برای تکمیل، اما نه جایگزینی آموزش نظام‌مند زبان است.

Pesantren (Islamic boarding schools) have been recognized for centuries for consistently producing graduates with strong discipline, despite operating on schedules that begin before dawn and end close to midnight. This paradox becomes particularly relevant against the backdrop of the growing documentation of academic burnout among Indonesian students: the institution with the most densely scheduled daily routines appears to produce graduates who are comparatively resilient against chronic exhaustion. This study analyzes how the mechanism of structured pesantren activities works in forming santri discipline and time management through habituation. A PRISMA-based systematic literature review was conducted on thirteen primary articles published between 2019 and 2025, supplemented by three foundational theoretical frameworks. Thematic analysis rests on three complementary pillars, Pierre Bourdieu's habitus concept, Thomas Lickona's character habituation theory, and Deci and Ryan's Self-Determination Theory. The study identifies four simultaneously operating mechanisms: (1) temporal regularity as an identity framework, (2) value internalization through repeated religious rituals, progressing through three stages from coercion to internalization, (3) an educative and graduated reward-punishment feedback system and (4) authority figures' exemplary conduct as the source of value legitimacy. The study further reveals that pesantren time management practices share structural parallels with principles later theorized in contemporary time management literature. These findings call for a reconceptualization of habituation program design in formal Islamic educational institutions.

مدارس شبانه‌روزی اسلامی (پسانترن) قرن‌هاست که به طور مستمر به عنوان نهادهایی شناخته می‌شوند که فارغ‌التحصیلانی با انضباط قوی تربیت می‌کنند، اگرچه برنامه‌های روزانه آن‌ها از پیش از طلوع آفتاب آغاز شده و تا نزدیک نیمه‌شب ادامه می‌یابد. این پارادوکس به‌ویژه در زمینه افزایش مستندسازی فرسودگی شغلی تحصیلی در میان دانش‌آموزان اندونزیایی اهمیت می‌یابد: نهادی که فشرده‌ترین برنامه‌های روزانه را دارد، ظاهراً فارغ‌التحصیلانی مقاوم‌تر در برابر خستگی مزمن تربیت می‌کند. این پژوهش به تحلیل سازوکار فعالیت‌های ساختاریافته پسانترن در شکل‌دهی به انضباط و مدیریت زمان سنتری‌ها از طریق عادت‌پذیری می‌پردازد. مرور نظام‌مند مبتنی بر PRISMA بر روی سیزده مقاله اصلی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ انجام شد و با سه چارچوب نظری بنیادی تکمیل گردید. تحلیل تماتیک بر سه رکن مکمل استوار است: مفهوم هابیتوس پیر بوردیو، نظریه عادت‌پذیری شخصیت توماس لیکونا و نظریه خودتعیین‌گری دسی و رایان. پژوهش چهار سازوکار همزمان را شناسایی می‌کند: (۱) نظم زمانی به عنوان چارچوب هویتی، (۲) درونی‌سازی ارزش‌ها از طریق تکرار مناسک دینی که در سه مرحله از اجبار تا درونی‌سازی پیش می‌رود، (۳) نظام بازخورد پاداش-تنبیه آموزشی و تدریجی و (۴) رفتار الگویی صاحبان اقتدار به عنوان منبع مشروعیت ارزش‌ها. همچنین پژوهش نشان می‌دهد که شیوه‌های مدیریت زمان در پسانترن از نظر ساختاری با اصولی که بعدها در ادبیات معاصر مدیریت زمان نظریه‌پردازی شده‌اند، مشابهت دارند. این یافته‌ها ضرورت بازنگری در طراحی برنامه‌های عادت‌پذیری در نهادهای رسمی آموزش اسلامی را برجسته می‌سازد.

Teacher-student relationships play a crucial role in students' learning as learning is inherently a social process. Drawing on Self-Determination Theory (SDT), this study explored students' perspectives on and experiences with teachers' relatedness support in enhancing their learning. The study employed a qualitative interpretive descriptive approach. Data were collected through focus group discussions with twenty-eight (N = 28) students from four secondary schools in Iringa Municipality and were analysed thematically. Findings revealed inadequate teachers' relatedness support, characterised by a limited understanding of students' behaviours and individual needs, unresponsiveness, favouritism, harassment, and breaches of confidentiality of students' issues. Consistent with SDT, an unfulfilled need for relatedness undermined students' general well-being, resulting in reduced interest in school, decreased motivation and engagement in learning, absenteeism, and school dropout. The study recommends strengthening teachers' relational competencies, responsiveness and safe school environments to foster students’ well-being and effective learning.

روابط معلم و دانش‌آموز نقش اساسی در یادگیری دانش‌آموزان ایفا می‌کند، چرا که یادگیری ذاتاً فرایندی اجتماعی است. این پژوهش با بهره‌گیری از نظریه خودتعیین‌گری (SDT)، به بررسی دیدگاه‌ها و تجارب دانش‌آموزان درباره حمایت معلمان از ارتباط‌مندی و نقش آن در ارتقای یادگیری پرداخت. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی-تفسیری انجام شد. داده‌ها از طریق بحث‌های گروهی متمرکز با بیست‌وهشت (N = ۲۸) دانش‌آموز از چهار مدرسه متوسطه در شهرداری ایرینگا گردآوری و به شیوه تحلیل تماتیک بررسی شد. یافته‌ها نشان داد که حمایت معلمان از ارتباط‌مندی ناکافی است و این امر با درک محدود از رفتارها و نیازهای فردی دانش‌آموزان، عدم پاسخگویی، جانبداری، آزار و اذیت و نقض محرمانگی مسائل دانش‌آموزان مشخص می‌شود. مطابق با نظریه SDT، ارضا نشدن نیاز به ارتباط‌مندی به تضعیف بهزیستی کلی دانش‌آموزان منجر شده و پیامدهایی چون کاهش علاقه به مدرسه، کاهش انگیزش و مشارکت در یادگیری، غیبت و ترک تحصیل را به دنبال داشته است. این پژوهش تقویت شایستگی‌های ارتباطی معلمان، افزایش پاسخگویی و ایجاد محیط‌های مدرسه‌ای ایمن را برای ارتقای بهزیستی و یادگیری مؤثر دانش‌آموزان توصیه می‌کند.

Abstract Over the past decades, self-determination theory (SDT) has been widely applied in second language (L2) motivation research. The present study employed a multilevel meta-analysis to examine the direction and magnitude of the relationship between SDT-based L2 motivation and L2 achievement. We systematically searched ten English databases and pooled the data using random-effects models. A total of 74 eligible studies involving 220 estimates were included in the analyses. The results showed that both intrinsic motivation ( r = .318, p < .001) and extrinsic motivation ( r = .166, p < .001) were significantly and positively correlated with L2 achievement. Two autonomous dimensions of extrinsic motivation—integrated regulation ( r =. 248, p < .001) and identified regulation ( r = .190, p < .001)—were positively related with L2 achievement, whereas controlled dimensions—introjected regulation ( r = .006, p = .866) and external regulation ( r = .010, p = .781)—were not. The aggregated associations between intrinsic/extrinsic motivation and L2 achievement were moderated by learning context and teaching mode. Theoretical and practical implications of this study are discussed.

چکیده در دهه‌های گذشته، نظریه خودتعیین‌گری (SDT) به طور گسترده‌ای در پژوهش‌های انگیزش زبان دوم (L2) به کار رفته است. مطالعه حاضر با بهره‌گیری از یک فراتحلیل چندسطحی، جهت و اندازه رابطه بین انگیزش زبان دوم مبتنی بر SDT و پیشرفت زبان دوم را بررسی می‌کند. ما به طور نظام‌مند ده پایگاه داده انگلیسی را جست‌وجو کردیم و داده‌ها را با استفاده از مدل‌های اثرات تصادفی تجمیع نمودیم. در مجموع، ۷۴ مطالعه واجد شرایط که شامل ۲۲۰ برآورد بودند، در تحلیل‌ها وارد شدند. نتایج نشان داد که هم انگیزش درونی (r = .318, p < .001) و هم انگیزش بیرونی (r = .166, p < .001) با پیشرفت زبان دوم رابطه معنادار و مثبتی دارند. دو بعد خودمختار انگیزش بیرونی—تنظیم یکپارچه (r = .248, p < .001) و تنظیم شناسایی‌شده (r = .190, p < .001)—با پیشرفت زبان دوم رابطه مثبت داشتند، در حالی که ابعاد کنترل‌شده—تنظیم درونی‌شده (r = .006, p = .866) و تنظیم بیرونی (r = .010, p = .781)—فاقد چنین رابطه‌ای بودند. روابط تجمیع‌شده بین انگیزش درونی/بیرونی و پیشرفت زبان دوم توسط زمینه یادگیری و شیوه تدریس تعدیل می‌شود. پیامدهای نظری و عملی این مطالعه مورد بحث قرار گرفته‌اند.

Objectives Students’ well-being is a critical indicator of their academic performance, pro-social behavior, and future development. Students’ perceived relationships with parents, teachers, and peers, along with their sense of school belonging, are significantly associated with their well-being. This study aimed to examine whether students’ sense of school belonging mediates the relationship between perceived parent–teacher–student relationship and well-being. The study also explored whether there were differences between primary and secondary school students on the main dimensions. Methods Data were obtained from the Organisation for Economic Co-operation and Development Survey on Social and Emotional Skills, which included responses from 6,742 students in Suzhou, China (3,508 Grade 4 and 3,234 Grade 10 students). A t -test was used to determine whether any differences existed in the five dimensions between students in Grades 4 and 10. Correlation and regression analyses were used to analyze the relationship between different variables. Structural equation modeling with a bootstrap resampling procedure was employed to test the mediation model. Results The findings showed that primary school students reported positive relationships with parents and peers, greater overall well-being, and a stronger sense of school belonging than secondary school students. However, they reported less positive relationships with their teachers. After controlling for other variables, the findings indicated that students’ perceived parent–teacher–student relationships and sense of school belonging were positively and significantly related with students’ well-being. These four dimensions collectively explain 44.8% of the variation in the differences in students’ sense of well-being. The results of the bootstrap mediation analysis showed that students’ sense of school belonging significantly partially mediated the relationship between perceived parent-teacher-student relationships and well-being. Conclusion Well-being serves as an important indicator that is positively associated with students’ current learning and development and may be relevant to their future success. This study provides empirical evidence that a sense of school belonging serves as a key mediating mechanism through which perceived parent-teacher-student relationships translate into students’ well-being, extending the application of belongingness theory and self-determination theory within the Chinese educational context. It is imperative for school authorities, teachers, and parents to create a learning environment that promotes students’ aspirations, well-being, and academic development.

اهداف: بهزیستی دانش‌آموزان شاخصی حیاتی برای عملکرد تحصیلی، رفتارهای اجتماعی مثبت و رشد آینده آن‌ها است. روابط ادراک‌شده دانش‌آموزان با والدین، معلمان و همسالان، همراه با احساس تعلق به مدرسه، به طور معناداری با بهزیستی آن‌ها مرتبط است. هدف این مطالعه بررسی این بود که آیا احساس تعلق به مدرسه نقش میانجی‌گری در رابطه بین روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز و بهزیستی ایفا می‌کند یا خیر. همچنین، تفاوت‌های بین دانش‌آموزان ابتدایی و متوسطه در ابعاد اصلی مورد بررسی قرار گرفت. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش مهارت‌های اجتماعی و هیجانی سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) به دست آمد که شامل پاسخ‌های ۶٬۷۴۲ دانش‌آموز در سوژو، چین (۳٬۵۰۸ دانش‌آموز پایه چهارم و ۳٬۲۳۴ دانش‌آموز پایه دهم) بود. برای تعیین وجود تفاوت در پنج بعد بین دانش‌آموزان پایه چهارم و دهم، از آزمون t استفاده شد. برای تحلیل رابطه بین متغیرهای مختلف، از تحلیل همبستگی و رگرسیون استفاده گردید. مدل‌یابی معادلات ساختاری با روش بوت‌استرپ برای آزمون مدل میانجی‌گری به کار رفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که دانش‌آموزان ابتدایی روابط مثبت‌تری با والدین و همسالان، بهزیستی کلی بالاتر و احساس تعلق به مدرسه قوی‌تری نسبت به دانش‌آموزان متوسطه گزارش کردند. با این حال، آن‌ها روابط مثبت کمتری با معلمان خود گزارش نمودند. پس از کنترل سایر متغیرها، یافته‌ها نشان داد که روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز و احساس تعلق به مدرسه به طور مثبت و معناداری با بهزیستی دانش‌آموزان مرتبط است. این چهار بعد به طور جمعی ۴۴٫۸٪ از واریانس تفاوت‌های احساس بهزیستی دانش‌آموزان را تبیین می‌کنند. نتایج تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ نشان داد که احساس تعلق به مدرسه به طور معناداری به صورت جزئی نقش میانجی‌گری در رابطه بین روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز و بهزیستی ایفا می‌کند. نتیجه‌گیری: بهزیستی به عنوان شاخصی مهم مطرح است که با یادگیری و رشد فعلی دانش‌آموزان ارتباط مثبت دارد و ممکن است برای موفقیت آینده آن‌ها نیز حائز اهمیت باشد. این مطالعه شواهد تجربی ارائه می‌دهد که احساس تعلق به مدرسه به عنوان سازوکار میانجی‌گری کلیدی عمل می‌کند که از طریق آن روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز به بهزیستی دانش‌آموزان منتهی می‌شود و کاربرد نظریه تعلق و نظریه خودتعیین‌گری را در بستر آموزشی چین گسترش می‌دهد. ضروری است که مسئولان مدرسه، معلمان و والدین محیط یادگیری‌ای فراهم کنند که موجب ارتقای انگیزه، بهزیستی و رشد تحصیلی دانش‌آموزان شود.