acceptability

Introduction: Registered dietitians (RDs) are frequently asked to provide guidance and expertise on dietary supplements; however, few assessment tools are available to objectively evaluate their knowledge in this area. A standardized instrument may help identify educational gaps and support the development of supplement-related competencies within dietetics education and practice. Methods: The 25-item Dietary Supplement Knowledge Assessment Tool for Registered Dietitians (DSKAT-RD) was developed to assess key areas of dietary supplement knowledge, including safety, efficacy, regulation, quality, and evidence-based research. Twelve subject-matter experts independently rated the relevance of each item on a 4-point scale. Item-Level Content Validity Index (I-CVI) values were calculated, with ratings of 3 or 4 considered content valid and ≥0.78 considered acceptable. Quantitative ratings and qualitative feedback guided revisions for clarity, accuracy, relevance, and response-option quality. Revised items were reviewed by a 3-member expert subgroup until consensus was reached. Results: Expert review demonstrated high content validity for the DSKAT-RD. Item-level Content Validity Index (I-CVI) values ranged from 0.75 to 1.00, with 24 of 25 items (96%) meeting the predefined acceptability criterion of ≥0.78. Nineteen items (76%) achieved an I-CVI of 1.00, and the Scale-Level Content Validity Index using the average method (S-CVI/Ave) was 0.97. Six items underwent additional review and revision based on quantitative ratings and qualitative expert feedback related to wording, response options, scientific or regulatory accuracy, and content alignment. Following secondary review by three subject-matter experts, all 25 items were retained in the final instrument. Conclusions: The DSKAT-RD demonstrated strong evidence of content validity and provides a structured method for assessing dietary supplement knowledge among RDs.

Background Insomnia and poor sleep are highly prevalent among university students and are linked to impaired mental and physical health, reduced cognitive functioning, and lower academic performance. Existing interventions for insomnia include cognitive behavioural therapy for insomnia (CBT-I), mindfulness, and sleep hygiene. CBT-I is widely recognised as effective but remains difficult to access for the general population and lack scalability, long-term follow-up, and feasibility in non-clinical settings. Pragmatic, group-based approaches that can be delivered within the university and are tailored to help students develop self-endorsed routines and competencies for better sleep, creating sustainable changes that extend beyond the program period, is needed. Methods This study is a pragmatic, two-arm randomised controlled trial evaluating the effectiveness of a group-based sleep program for university students with insomnia symptoms. A total of 118 full-time students aged 18–30 meeting diagnostic criteria for chronic insomnia disorder will be randomized (1:1) to either the intervention or a wait-list control group. The intervention comprises 12 weekly 90-minute group sessions followed by nine monthly follow-up meetings, facilitated by trained coaches. The program integrates core elements of CBT-I with motivational and coping strategies, delivered in an interactive and peer-supported format. The primary outcome is change in insomnia severity measured by the Bergen Insomnia Scale. Secondary outcomes include subjective and objective sleep measures, mental health, cognitive performance, academic attainment, health behaviours, physical fitness, and biological markers. Assessments will be conducted at baseline, post-program (12 weeks), and 12 months. A mixed methods process evaluation will assess fidelity, acceptability, mechanisms of impact, and contextual influences. Discussion This trial will be among the first pragmatic evaluations of a structured, group-based sleep intervention tailored to university students with insomnia. Key strengths include the randomised controlled design, comprehensive outcome assessment, 12-month follow-up, and embedded process evaluation. If effective, the program could provide a feasible, scalable, and cost-effective model to improve sleep and therein health, and academic performance in young adults in higher education.

Background Trans, non-binary and gender diverse (TNBGD) sexual function has historically been narrowly defined as physical capacities following medical and surgical gender affirming (GA) interventions; and this population's sexual health has been researched more in terms of external influences considered risky rather than being founded in individuals' desires and needs. This can produce discrepancies between services and people who access them. This study explores the service-related barriers, facilitators and compensatory strategies for TNBGD people seeking healthcare related to sexual function. Methods Based on qualitative interview data from n = 19 TNBGD adults in the UK, the dataset was deductively analyzed using Levesque's framework of healthcare access. Results TNBGD people face barriers in distance and transport to appropriate sexual health services, overlaps between sexual healthcare and GA services, and limits in professionals' TNBGD specific knowledge and cultural competence. To navigate these TNGBD people pursued independent knowledge acquisition, were selective during clinical interactions and access, and sought to meet their needs outside clinical settings. The analytical themes demonstrate varied barriers and their interrelatedness. For example, acceptability of a service was informed by the appropriateness of clinician's knowledge and interactions. In turn, TNBGD people's anticipation of un (der) met needs motivated compensatory measures, such as seeking information online or from peers before approaching formal services or sometimes instead of approaching them. Conclusions Healthcare services' design and delivery can present significant barriers to TNBGD adults seeking healthcare to support their sexual function. Providers' ways of interacting may offset some of the barriers and TNBGD adults may deploy strategies that enable them to access care that leads to satisfactory health outcomes. However, while significant barriers persist, TNBGD adults are liable to have unmet needs and consequent health inequalities.

Background As global aging accelerates, age-related psychophysiological conditions have emerged as major public health concerns. Promoting and sustaining vitality, an inherent human capacity, is essential for healthy aging and long-term well-being. The Mindfulness-based Vitality Promotion (MVP) program is a mindfulness-based behavioral intervention designed to enhance physical and psychological vitality and support sustainable well-being. This study evaluated the feasibility and acceptability of the MVP program and explored preliminary pre–post changes in health-related outcomes among community-dwelling individuals in a lifelong learning setting. Methods This study employed a single-arm mixed-methods design. A total of 35 participants were recruited for this study. The MVP program was delivered over 8 weeks, with each session lasting 90 min. Quantitative data were collected through self-report questionnaires, and qualitative data were obtained via semi-structured interviews. Feasibility and acceptability were assessed based on program retention, session attendance, and participant satisfaction. Results Quantitative analysis revealed significant pre–post increases in integrative vitality and well-being, along with significant reductions in depression, fatigue, and anxiety. No statistically significant changes were observed in pain, sleep disturbance, digestive symptoms, anger, or mindfulness. Of the 35 enrolled participants, 31 completed the program (88.6%), with a mean attendance of 6.37 of eight sessions. Among the 30 satisfaction survey respondents, 28 (93.3%) indicated willingness to participate again and 30 (100%) indicated willingness to recommend the program to others. The qualitative analysis identified four major themes: (i) diverse life challenges and self-care needs, (ii) learning through experience, connection, and application, (iii) regaining balance and agency in life, and (iv) sustaining practice requires continued support. Conclusion Mixed-methods findings provide preliminary information regarding the feasibility and acceptability of the MVP program and indicate favorable pre–post changes in several self-reported health-related outcomes. The MVP program may represent a practical lifelong learning intervention with potential relevance for public health promotion. Further controlled studies are warranted to establish its efficacy. Trial registration The trial was first submitted to the Clinical Research Information Service, Republic of Korea (KCT0009961, https://cris.nih.go.kr/cris/search/detailSearch.do?seq=28524&search_page=L ), on October 8, 2024, before participant enrollment began, and registration was finalized on November 28, 2024.

Background Early intervention increases the likelihood of eating disorder recovery but many young people delay help-seeking. We developed a smartphone-friendly, online decision-making tool to address this gap (FREED-Mobile (FREED-M)). Aims To conduct a randomised controlled feasibility trial of the FREED-M decision-making tool with 16- to 25-year-olds with a suspected eating disorder and no previous treatment for this. Method Participants were randomly allocated to FREED-M or an active control in a parallel group, two-arm trial. Outcomes were measured at weeks 0 (baseline), 4 (post-intervention) and 12 (follow-up). The primary feasibility outcome was attrition at follow-up. Other outcomes included motivational, clinical and economic measures. Results We over-recruited with 204 randomised participants (including 20 fraudulent participants). Main analyses were conducted with 184 genuine responders (FREED-M: n = 91, control: n = 93). At baseline, participants’ mean age was 21.0 (s.d. 2.0) years, 89% identified as female and 64% as White. Mean body mass index was 23.1 kg/m 2 (6.3). N = 83 participants had an anorexia nervosa-like disorder, 101 had another eating disorder or high eating disorder risk. Attrition at week 12 was n = 112 (61%). Of the n = 42 FREED-M participants who provided acceptability ratings, 79% liked the intervention and 66% found it useful. Between-group effect sizes for motivation and readiness to change were small to medium at 4 weeks ( d = 0.27 and d = 0.15, respectively) favouring FREED-M, but differences were not sustained at follow-up ( d = −0.02 and d = −0.12, respectively). Discussions Although the attrition rate was high, recruitment exceeded expectations. Acceptability of FREED-M was high among participants who provided acceptability ratings. Motivation/readiness to change and help-seeking are candidates for primary outcomes in a future randomised controlled trial.

زمینه و هدف: مداخله زودهنگام احتمال بهبودی اختلالات خوردن را افزایش می‌دهد، اما بسیاری از جوانان در جستجوی کمک تأخیر می‌کنند. ما یک ابزار تصمیم‌گیری آنلاین و سازگار با تلفن هوشمند برای رفع این خلأ توسعه دادیم (FREED-Mobile (FREED-M)). هدف: انجام یک کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده امکان‌سنجی ابزار تصمیم‌گیری FREED-M در افراد ۱۶ تا ۲۵ ساله با اختلال خوردن مشکوک و بدون درمان قبلی برای این اختلال. روش: شرکت‌کنندگان به طور تصادفی به گروه FREED-M یا کنترل فعال در یک کارآزمایی دو بازویی موازی تخصیص یافتند. پیامدها در هفته‌های ۰ (خط پایه)، ۴ (پس از مداخله) و ۱۲ (پیگیری) اندازه‌گیری شد. پیامد اصلی امکان‌سنجی، ریزش نمونه در پیگیری بود. سایر پیامدها شامل سنجش‌های انگیزشی، بالینی و اقتصادی بود. یافته‌ها: ما با ۲۰۴ شرکت‌کننده تصادفی‌شده (شامل ۲۰ شرکت‌کننده جعلی) بیش از حد مورد نیاز جذب کردیم. تحلیل‌های اصلی با ۱۸۴ پاسخ‌دهنده واقعی (FREED-M: n = 91، کنترل: n = 93) انجام شد. در خط پایه، میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۲۱٫۰ سال (انحراف معیار ۲٫۰)، ۸۹٪ زن و ۶۴٪ سفیدپوست بودند. میانگین شاخص توده بدنی ۲۳٫۱ کیلوگرم بر متر مربع (۶٫۳) بود. n = 83 شرکت‌کننده دارای اختلال شبه بی‌اشتهایی عصبی و ۱۰۱ نفر دارای اختلال خوردن دیگر یا ریسک بالای اختلال خوردن بودند. ریزش نمونه در هفته ۱۲ برابر با n = 112 (۶۱٪) بود. از میان n = 42 شرکت‌کننده FREED-M که ارزیابی پذیرش را ارائه دادند، ۷۹٪ مداخله را دوست داشتند و ۶۶٪ آن را مفید یافتند. اندازه اثر بین‌گروهی برای انگیزش و آمادگی برای تغییر در هفته ۴ کوچک تا متوسط بود (d = 0.27 و d = 0.15 به ترتیب) به نفع FREED-M، اما تفاوت‌ها در پیگیری حفظ نشد (d = −0.02 و d = −0.12 به ترتیب). بحث: اگرچه نرخ ریزش نمونه بالا بود، جذب شرکت‌کننده بیش از انتظار بود. پذیرش FREED-M در میان شرکت‌کنندگانی که ارزیابی پذیرش را ارائه دادند، بالا بود. انگیزش/آمادگی برای تغییر و جستجوی کمک می‌توانند به عنوان پیامدهای اصلی در کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده آینده مدنظر قرار گیرند.

Background Refugee youth are at elevated risk for post-traumatic stress disorder (PTSD) and other mental health disorders, yet systemic and cultural barriers limit access to care. Scalable, transdiagnostic interventions such as Problem Management Plus (PM+) are promising, but their impact on trauma symptoms is modest. Incorporating brief trauma-focused components may enhance effectiveness. Aims To evaluate the feasibility and acceptability of PM+ with an emotional processing module (PM+EP) for refugee youth aged 16–25 years in the Netherlands. Method Refugee youth with elevated psychological distress (K10 > 15) and impaired functioning (World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 (WHODAS 2.0) > 16) were randomised into PM+EP, PM+ with supportive counselling (PM+SC), or care as usual (CAU). Feasibility and acceptability were assessed via recruitment, adherence, fidelity and qualitative interviews. Psychological distress, PTSD symptoms, functioning and self-identified problems were measured at baseline, post-intervention and follow-up. Registered in Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON; Trial ID: NL-OMON56254). Results Fifty-two participants were randomised (PM+EP: n = 17; PM+SC: n = 19; CAU: n = 16). Attendance and fidelity were high, and PM+ interventions were rated as acceptable and culturally appropriate. No significant between-group differences were observed in the primary analyses. Exploratory analyses suggested greater short-term symptom reduction for probable depression in PM+EP versus CAU ( b = –0.79, s.e. = 0.38, p = 0.04). Effect size estimates ranged from small to large across outcomes (Hedges’ g = –0.98 to 0.19). Conclusions PM+ is feasible, acceptable and safe for refugee youth aged 16 years and older. The potential added value of the EP module remains unclear and warrants further investigation. Trial Registration Number The trial was registered in the Dutch clinical trial registration: Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON) (Trial ID: NL-OMON56254; https://onderzoekmetmensen.nl/en/trial/56254 ).

زمینه: جوانان پناهنده در معرض خطر بالاتر ابتلا به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و سایر اختلالات سلامت روان قرار دارند، اما موانع نظام‌مند و فرهنگی دسترسی به مراقبت را محدود می‌کند. مداخلات مقیاس‌پذیر و فراتشخیصی مانند مدیریت مسئله پلاس (PM+) امیدبخش هستند، اما تأثیر آن‌ها بر علائم تروما متوسط است. افزودن مؤلفه‌های کوتاه‌مدت متمرکز بر تروما ممکن است اثربخشی را افزایش دهد. اهداف: ارزیابی امکان‌سنجی و پذیرش مدیریت مسئله پلاس به‌همراه ماژول پردازش هیجانی (PM+EP) برای جوانان پناهنده ۱۶ تا ۲۵ ساله در هلند. روش: جوانان پناهنده با پریشانی روان‌شناختی بالا (K10 > 15) و اختلال عملکرد (World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 (WHODAS 2.0) > 16) به‌صورت تصادفی در گروه‌های PM+EP، PM+ به‌همراه مشاوره حمایتی (PM+SC)، یا مراقبت معمول (CAU) قرار گرفتند. امکان‌سنجی و پذیرش از طریق جذب، پایبندی، وفاداری و مصاحبه‌های کیفی ارزیابی شد. پریشانی روان‌شناختی، علائم PTSD، عملکرد و مشکلات شناسایی‌شده توسط خود شرکت‌کنندگان در خط پایه، پس از مداخله و پیگیری اندازه‌گیری شد. این مطالعه در سامانه‌ی Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON؛ شماره‌ی کارآزمایی: NL-OMON56254) ثبت شده است. نتایج: پنجاه‌ودو شرکت‌کننده به‌صورت تصادفی تخصیص یافتند (PM+EP: n = 17؛ PM+SC: n = 19؛ CAU: n = 16). حضور و وفاداری بالا بود و مداخلات PM+ به‌عنوان قابل پذیرش و مناسب از نظر فرهنگی ارزیابی شدند. در تحلیل‌های اصلی، تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. تحلیل‌های اکتشافی کاهش علائم کوتاه‌مدت بیشتر برای افسردگی محتمل در گروه PM+EP نسبت به CAU را نشان داد (b = –0.79، s.e. = 0.38، p = 0.04). برآوردهای اندازه‌ی اثر در نتایج مختلف از کوچک تا بزرگ متغیر بود (Hedges’ g = –0.98 تا 0.19). نتیجه‌گیری: PM+ برای جوانان پناهنده ۱۶ ساله و بالاتر امکان‌پذیر، قابل پذیرش و ایمن است. ارزش افزوده‌ی بالقوه‌ی ماژول EP همچنان نامشخص است و نیازمند بررسی بیشتر می‌باشد. شماره‌ی ثبت کارآزمایی: این کارآزمایی در ثبت کارآزمایی بالینی هلند: Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON) (شماره‌ی کارآزمایی: NL-OMON56254؛ https://onderzoekmetmensen.nl/en/trial/56254 ) ثبت شده است.

This study focused on the development and acceptability of a Physics Activity Manual for Grade 9 students in a laboratory school implementing an institution-based curriculum in Batangas Province. It aimed to identify priority Physics learning areas and associated competencies based on students’ assessment results, determine the level of acceptability of the developed manual, examine differences in acceptability ratings when respondents were grouped according to profile variables, and propose enrichments based on the findings. The study employed a descriptive-developmental research design. Assessment results of 75 Grade 9 students from School Year 2024–2025 were analyzed to identify the lowest-performing Physics learning areas and the competencies associated with them, which served as the basis for developing the manual. The developed material underwent preliminary review by qualified validators and was subsequently evaluated by 30 Science Teachers and 5 Science Experts using an adapted Learning Resource Management and Development System (LRMDS) Evaluation Tool for Printed Resources. Data were analyzed using descriptive and inferential statistics. The manual was rated Highly Acceptable by both groups across Content, Format, Presentation and Organization, and Accuracy and Up-to-Datedness. Overall mean ratings were 3.82 for Science Teachers and 3.70 for Science Experts. Differences were not significant for most profile variables; however, Science Teachers’ ratings differed significantly by educational attainment. The findings support the manual’s acceptability as a curriculum-aligned supplementary instructional resource, while classroom implementation and effectiveness remain subjects for future research.

این مطالعه بر تدوین و پذیرش‌پذیری راهنمای فعالیت‌های فیزیک برای دانش‌آموزان پایه نهم در یک مدرسه آزمایشگاهی که برنامه درسی مبتنی بر مؤسسه را در استان باتانگاس اجرا می‌کند، متمرکز بود. هدف پژوهش شناسایی حوزه‌های اولویت‌دار یادگیری فیزیک و شایستگی‌های مرتبط بر اساس نتایج ارزیابی دانش‌آموزان، تعیین سطح پذیرش‌پذیری راهنمای تدوین‌شده، بررسی تفاوت در امتیازات پذیرش‌پذیری هنگام گروه‌بندی پاسخ‌دهندگان بر اساس متغیرهای پروفایل و پیشنهاد غنی‌سازی‌ها بر اساس یافته‌ها بود. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-توسعه‌ای استفاده کرد. نتایج ارزیابی ۷۵ دانش‌آموز پایه نهم در سال تحصیلی ۲۰۲۴–۲۰۲۵ برای شناسایی حوزه‌های یادگیری فیزیک با پایین‌ترین عملکرد و شایستگی‌های مرتبط با آن‌ها تحلیل شد که مبنای تدوین راهنما قرار گرفت. ماده تدوین‌شده توسط ارزیابان واجد شرایط مورد بازبینی اولیه قرار گرفت و سپس توسط ۳۰ معلم علوم و ۵ کارشناس علوم با استفاده از ابزار ارزیابی منابع چاپی سیستم مدیریت و توسعه منابع یادگیری (LRMDS) ارزیابی شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. راهنما از سوی هر دو گروه در ابعاد محتوا، قالب، ارائه و سازماندهی، و صحت و به‌روز بودن، بسیار قابل پذیرش ارزیابی شد. میانگین کلی امتیازات برای معلمان علوم ۳٫۸۲ و برای کارشناسان علوم ۳٫۷۰ بود. تفاوت معناداری در بیشتر متغیرهای پروفایل مشاهده نشد؛ با این حال، امتیازات معلمان علوم بر اساس سطح تحصیلات تفاوت معناداری داشت. یافته‌ها از پذیرش‌پذیری راهنما به عنوان منبع آموزشی مکمل همسو با برنامه درسی حمایت می‌کند، در حالی که اجرای کلاسی و اثربخشی آن موضوع پژوهش‌های آتی باقی می‌ماند.

This study examined the extent of inclusive education implementation, its acceptability, the significant differences among their components, the relationship between implementation and acceptability, and the factors influencing their effectiveness and sustainability in selected public elementary schools in Naga City. It also aimed to propose a sustainability program based on the findings. The study employed a convergent-parallel mixed-methods design. The quantitative phase used a descriptive-evaluative-correlational approach involving 176 regular and Special Education (SPED) teachers from five public elementary schools. Data were collected through self-constructed questionnaires and analyzed using weighted mean, standard deviation, analysis of variance, and Pearson Product-Moment Correlation. The qualitative phase involved 15 purposively selected teachers interviewed through semi-structured interviews, with data analyzed thematically. Both sets of findings were integrated during interpretation. Results revealed that inclusive education implementation was High (grand mean = 3.08), as was acceptability (grand mean = 3.10). Policy Awareness and Compliance received the highest implementation rating, while Parent and Community Engagement received the lowest. For acceptability, Attitudes and Beliefs ranked highest, while Skills and Competencies ranked lowest. No significant differences were found among implementation components (F = 0.744, p = 0.562) or acceptability aspects (F = 1.651, p = 0.159). The relationship between implementation and acceptability was weak and not significant (r = 0.093, p = 0.222). Qualitative findings identified challenges involving limited specialized training, inadequate resources, teacher readiness, workload, leadership support, collaboration, and parent and community engagement. Based on these findings, the Inclusive Education Capacity and Support Program (IE-CASP) was proposed to strengthen teacher competencies, improve instructional resources, enhance leadership and collaboration, address workload concerns, and promote sustainable inclusive education practices in public elementary schools.

این پژوهش به بررسی میزان اجرای آموزش فراگیر، مقبولیت آن، تفاوت‌های معنادار میان مؤلفه‌های آن‌ها، رابطه بین اجرا و مقبولیت، و عوامل مؤثر بر اثربخشی و پایداری آن‌ها در برخی مدارس ابتدایی دولتی شهر Naga پرداخت. همچنین هدف پژوهش، ارائه برنامه‌ای برای پایداری بر اساس یافته‌ها بود. این مطالعه از طرح آمیخته همگرا-موازی بهره برد. در مرحله کمی، رویکرد توصیفی-ارزشیابی-همبستگی به کار گرفته شد که ۱۷۶ معلم عادی و آموزش ویژه (SPED) از پنج مدرسه ابتدایی دولتی را دربر می‌گرفت. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های محقق‌ساخته گردآوری و با استفاده از میانگین وزنی، انحراف معیار، تحلیل واریانس و همبستگی پیرسون تحلیل شدند. در مرحله کیفی، ۱۵ معلم به صورت هدفمند انتخاب و از طریق مصاحبه نیمه‌ساختاریافته مورد بررسی قرار گرفتند و داده‌ها به شیوه تماتیک تحلیل شدند. هر دو مجموعه یافته‌ها در مرحله تفسیر با هم ادغام شدند. نتایج نشان داد که میزان اجرای آموزش فراگیر در سطح بالا (میانگین کل = ۳.۰۸) و مقبولیت نیز بالا (میانگین کل = ۳.۱۰) بود. آگاهی و تبعیت از سیاست‌ها بالاترین امتیاز اجرا را کسب کرد، در حالی که مشارکت والدین و جامعه پایین‌ترین امتیاز را داشت. در مقبولیت، نگرش‌ها و باورها بالاترین رتبه و مهارت‌ها و شایستگی‌ها پایین‌ترین رتبه را داشتند. تفاوت معناداری میان مؤلفه‌های اجرا (F = 0.744, p = 0.562) یا جنبه‌های مقبولیت (F = 1.651, p = 0.159) مشاهده نشد. رابطه بین اجرا و مقبولیت ضعیف و غیرمعنادار بود (r = 0.093, p = 0.222). یافته‌های کیفی چالش‌هایی از جمله محدودیت آموزش تخصصی، منابع ناکافی، آمادگی معلمان، حجم کار، حمایت رهبری، همکاری و مشارکت والدین و جامعه را شناسایی کرد. بر اساس این یافته‌ها، برنامه توانمندسازی و حمایت آموزش فراگیر (IE-CASP) با هدف تقویت شایستگی معلمان، بهبود منابع آموزشی، ارتقای رهبری و همکاری، رفع نگرانی‌های مربوط به حجم کار و ترویج شیوه‌های پایدار آموزش فراگیر در مدارس ابتدایی دولتی پیشنهاد شد.

Background Paediatric intensive care unit (PICU) clinicians are particularly susceptible to workplace stress due to frequent ethical dilemmas (for example, perceptions of futile or unethical treatment), patient morbidity and mortality, sleep disruption, and emotional exhaustion, putting them at increased risk of anxiety, depression, and burnout. The psychological well-being of these healthcare professionals is vital for maintaining high standards of patient care and safety. Objective The aim of this study was to evaluate the feasibility of implementing a mindfulness-based program among PICU staff, with a focus on acceptability and barriers to participation. Methods Weekly 20-min guided group-practice sessions in mindfulness, with both in-person and virtual attendance options, were held over a 6-month period. These sessions were offered to medical, nursing, and allied health staff working in the PICU of a specialist paediatric hospital in Queensland, Australia, serving families from Queensland and northern New South Wales. The program was offered during a period of increased personal and occupational stress arising from the delivery of high-acuity care during the global COVID-19 pandemic. Findings The program was successfully delivered within the PICU setting, with most participants expressing interest in continuation of the program (72%). Qualitative responses suggested perceived individual and collective well-being benefits, alongside generally positive perceptions of the program. However, participants also identified important barriers to participation, including workload pressures and rostering constraints. Conclusions This study suggests that implementation of a mindfulness-based program within a PICU setting may be feasible while also highlighting important operational barriers to participation in high-acuity healthcare environments. Qualitative findings indicated generally positive staff perceptions and perceived acceptability of the program. Further research using longitudinal designs is recommended to better understand implementation considerations and potential longer-term outcomes associated with mindfulness-based interventions in PICU settings.

زمینه و هدف: کارکنان بخش مراقبت‌های ویژه کودکان (PICU) به دلیل مواجهه مکرر با معضلات اخلاقی (مانند برداشت از درمان بی‌فایده یا غیراخلاقی)، بیماری و مرگ‌ومیر بیماران، اختلال در خواب و فرسودگی عاطفی، به طور ویژه‌ای در معرض استرس شغلی قرار دارند و این امر آن‌ها را در معرض خطر بیشتر اضطراب، افسردگی و فرسودگی شغلی قرار می‌دهد. بهزیستی روان‌شناختی این متخصصان سلامت برای حفظ استانداردهای بالای مراقبت و ایمنی بیماران حیاتی است. هدف: هدف این مطالعه، ارزیابی امکان‌سنجی اجرای برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی در میان کارکنان PICU با تمرکز بر مقبولیت و موانع مشارکت بود. روش‌ها: جلسات گروهی هدایت‌شده ذهن‌آگاهی به مدت ۲۰ دقیقه در هر هفته، با امکان حضور حضوری و مجازی، طی یک دوره ۶ ماهه برگزار شد. این جلسات به کارکنان پزشکی، پرستاری و سایر کارکنان سلامت شاغل در PICU یک بیمارستان تخصصی کودکان در کوئینزلند استرالیا که به خانواده‌های کوئینزلند و شمال نیو ساوت ولز خدمات ارائه می‌دهد، عرضه شد. این برنامه در دوره‌ای از افزایش استرس فردی و شغلی ناشی از ارائه مراقبت‌های با شدت بالا در دوران همه‌گیری جهانی COVID-19 ارائه گردید. یافته‌ها: برنامه با موفقیت در محیط PICU اجرا شد و اکثر شرکت‌کنندگان تمایل خود را به ادامه برنامه ابراز کردند (۷۲٪). پاسخ‌های کیفی حاکی از درک مزایای فردی و جمعی بهزیستی و همچنین برداشت کلی مثبت نسبت به برنامه بود. با این حال، شرکت‌کنندگان به موانع مهمی از جمله فشار کاری و محدودیت‌های برنامه‌ریزی شیفت اشاره کردند. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که اجرای برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی در محیط PICU امکان‌پذیر است، در حالی که به موانع عملیاتی مهم برای مشارکت در محیط‌های مراقبت سلامت با شدت بالا نیز اشاره می‌کند. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده برداشت کلی مثبت کارکنان و مقبولیت برنامه بود. پژوهش‌های بیشتر با طرح‌های طولی برای درک بهتر ملاحظات اجرایی و پیامدهای بالقوه بلندمدت مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی در محیط‌های PICU توصیه می‌شود.

Background Emotional distress is common around clinical procedures, cancer supportive care, and health-professions training. Aromatherapy and music are easy to deliver, yet it remains unclear when combining them is worthwhile and whether the combination offers more than either component alone. Objective To synthesize experimental studies of aromatherapy combined with music or sound published from January 2019 through September 7, 2026; identify the populations and settings in which benefits were most consistent; and separate benefit over inactive care from incremental benefit over a single sensory intervention. Methods We searched PubMed, Embase, CINAHL, APA PsycINFO, Scopus, Web of Science Core Collection, CENTRAL, CNKI, and Dentistry & Oral Sciences Source from January 1, 2019, to September 7, 2026. Randomized trials and controlled nonrandomized or quasi-experimental studies were eligible when they included an identifiable arm combining aromatherapy with music or sound and reported emotional-distress or related physiological outcomes. Two reviewers independently screened records, extracted data, and assessed risk of bias. Clinical and methodological heterogeneity precluded meta-analysis; findings were synthesized narratively using SWiM guidance. Results Twenty-four studies involving 2,530 participants from 12 countries or regions were included. Of these, 21 were randomized studies and three were controlled nonrandomized or quasi-experimental studies. The evidence covered procedural and perioperative care, dentistry, nursing education and occupational stress, and cancer or palliative care. Results were most consistent in pediatric dentistry, magnetic resonance imaging, nursing examinations or skills testing, and some repeated cancer-support programs. Two lithotripsy trials and the adult endodontic study did not show a clear benefit. Although combined treatment often outperformed inactive care, it frequently failed to outperform aromatherapy or music alone. Adverse events, acceptability, and economic outcomes were poorly reported. Conclusion Combined aromatherapy and music or sound showed the most consistent reductions in anxiety or distress in pediatric dentistry, MRI examinations, nursing examinations or skills training, and some perioperative and cancer-support settings. Clear benefit was not demonstrated in lithotripsy or endodontic care; in general surgery, pregnancy non-stress testing, coronary angiography, palliative care, and outpatient oncology, the combination generally did not outperform a single modality. Future adequately powered factorial trials should standardize the interventions and use prespecified between-group comparisons, longer follow-up, and systematic reporting of adverse events and costs. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD42024570691 , CRD42024570691.

زمینه و هدف: پریشانی هیجانی در حین فرایندهای بالینی، مراقبت حمایتی سرطان و آموزش حرفه‌های سلامت شایع است. آروماتراپی و موسیقی روش‌هایی آسان برای اجرا هستند، اما هنوز مشخص نیست که ترکیب آن‌ها چه زمانی ارزشمند است و آیا این ترکیب نسبت به هر یک از اجزای منفرد مزیت بیشتری دارد یا خیر. هدف: سنتز مطالعات تجربی آروماتراپی ترکیب‌شده با موسیقی یا صدا که از ژانویه ۲۰۱۹ تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ منتشر شده‌اند؛ شناسایی جمعیت‌ها و محیط‌هایی که بیشترین سودمندی را داشته‌اند؛ و تفکیک سودمندی نسبت به مراقبت غیرفعال از سودمندی افزایشی نسبت به مداخله حسی منفرد. روش‌ها: پایگاه‌های PubMed، Embase، CINAHL، APA PsycINFO، Scopus، Web of Science Core Collection، CENTRAL، CNKI و Dentistry & Oral Sciences Source از ۱ ژانویه ۲۰۱۹ تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده و مطالعات کنترل‌شده غیرتصادفی یا شبه‌تجربی زمانی واجد شرایط بودند که یک بازوی قابل‌شناسایی ترکیب آروماتراپی با موسیقی یا صدا را شامل می‌شد و پیامدهای پریشانی هیجانی یا پیامدهای فیزیولوژیک مرتبط را گزارش می‌کرد. دو ارزیاب به طور مستقل سوابق را غربالگری، داده‌ها را استخراج و خطر سوگیری را ارزیابی کردند. ناهمگونی بالینی و روش‌شناختی، انجام فراتحلیل را غیرممکن ساخت؛ یافته‌ها به صورت روایی و با استفاده از راهنمای SWiM سنتز شدند. نتایج: بیست‌وچهار مطالعه با مشارکت ۲۵۳۰ نفر از ۱۲ کشور یا منطقه وارد شدند. از این میان، ۲۱ مطالعه تصادفی‌سازی‌شده و سه مطالعه کنترل‌شده غیرتصادفی یا شبه‌تجربی بودند. شواهد شامل مراقبت‌های فرایندی و دوره‌پری‌عملیاتی، دندانپزشکی، آموزش پرستاری و استرس شغلی، و مراقبت سرطان یا تسکینی بود. نتایج در دندانپزشکی کودکان، تصویربرداری تشدید مغناطیسی، آزمون‌ها یا ارزیابی مهارت‌های پرستاری و برخی برنامه‌های حمایتی تکرارشونده سرطان بیشترین ثبات را داشت. دو کارآزمایی لیتوتریپسی و مطالعه اندودنتیک بزرگسالان سودمندی واضحی نشان ندادند. اگرچه درمان ترکیبی اغلب نسبت به مراقبت غیرفعال برتری داشت، اما در بسیاری موارد نسبت به آروماتراپی یا موسیقی به تنهایی برتری نداشت. رویدادهای ناخواسته، پذیرش‌پذیری و پیامدهای اقتصادی به‌خوبی گزارش نشده بودند. نتیجه‌گیری: آروماتراپی ترکیبی با موسیقی یا صدا بیشترین کاهش پایدار اضطراب یا پریشانی را در دندانپزشکی کودکان، تصویربرداری تشدید مغناطیسی، آزمون‌ها یا آموزش مهارت‌های پرستاری و برخی محیط‌های دوره‌پری‌عملیاتی و حمایتی سرطان نشان داد. سودمندی واضحی در لیتوتریپسی یا مراقبت اندودنتیک مشاهده نشد؛ در جراحی عمومی، آزمون بدون استرس بارداری، آنژیوگرافی کرونر، مراقبت تسکینی و انکولوژی سرپایی نیز ترکیب معمولاً نسبت به یک روش منفرد برتری نداشت. مطالعات آینده با توان آماری کافی باید مداخلات را استانداردسازی کرده، مقایسه‌های بین‌گروهی از پیش تعیین‌شده، پیگیری طولانی‌تر و گزارش نظام‌مند رویدادهای ناخواسته و هزینه‌ها را مدنظر قرار دهند. ثبت مرور نظام‌مند: https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD42024570691 ، CRD42024570691.

Motherhood is inherently demanding, and some of these demands may be amplified for women with borderline personality disorder (BPD). The exacerbation of BPD symptoms from parenting-related stressors can have adverse impacts on mother-infant relationships and infant development. This qualitative study explores Australian mothers' views of the impacts of mother-infant dialectical therapy plus (MI-DBT+). MI-DBT+ is an innovative therapeutic intervention which integrates mother-infant dialectical behavior Therapy (MI-DBT), a known effective intervention for the mental health of mothers with BPD, with attachment and biobehavioral catch-up (ABC) therapy. Specifically, eight mothers completed semi-structured interviews about their experiences of intervention following completion of the MI-DBT+ program. A thematic analysis of this interview data found that mothers appreciated learning more skills to enhance their understanding of their infants' needs, behaviors and emotions. Mothers also reported improved reflective functioning and better control of their emotional responses. These skills assisted in managing emotional distress at both the individual and dyadic level. The study was limited due to available demographic data, with only maternal and child age available. Discussion also focuses on the fit between DBT and ABC, longer term developmental concerns and sustainability.

مادری ذاتاً پرچالش است و برخی از این چالش‌ها ممکن است برای زنان دارای اختلال شخصیت مرزی (BPD) تشدید شود. تشدید علائم اختلال شخصیت مرزی ناشی از عوامل استرس‌زای مرتبط با والدگری می‌تواند تأثیرات منفی بر روابط مادر و نوزاد و رشد نوزاد داشته باشد. این مطالعه کیفی دیدگاه‌های مادران استرالیایی را درباره تأثیرات درمان دیالکتیکی مادر و نوزاد پلاس (MI-DBT+) بررسی می‌کند. MI-DBT+ یک مداخله درمانی نوآورانه است که درمان دیالکتیکی رفتار مادر و نوزاد (MI-DBT)، که یک مداخله مؤثر شناخته‌شده برای سلامت روان مادران دارای اختلال شخصیت مرزی است، را با درمان دلبستگی و جبران زیستی-رفتاری (ABC) ادغام می‌کند. به طور مشخص، هشت مادر پس از اتمام برنامه MI-DBT+ در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته درباره تجربیات خود از این مداخله شرکت کردند. تحلیل تماتیک داده‌های این مصاحبه‌ها نشان داد که مادران از یادگیری مهارت‌های بیشتر برای افزایش درک نیازها، رفتارها و هیجانات نوزادان خود قدردانی کردند. همچنین مادران بهبود عملکرد تأملی و کنترل بهتر واکنش‌های هیجانی خود را گزارش کردند. این مهارت‌ها در مدیریت پریشانی هیجانی در سطح فردی و دوتایی کمک‌کننده بود. مطالعه به دلیل محدودیت داده‌های جمعیت‌شناختی، تنها با در دسترس بودن سن مادر و کودک، محدود بود. بحث همچنین بر تناسب بین DBT و ABC، نگرانی‌های رشدی بلندمدت و پایداری تمرکز دارد.

This article reports the design and post-only transnational evaluation of the role of energy in sustainability, a module developed in the acaSTEMy teacher academy project for pre-service and in-service Science, Technology, Engineering, and Mathematics (STEM) teachers. Grounded in education for sustainable development, sustainability competence, energy literacy, systems thinking, circular economy, regenerative agriculture, transformative learning, and teacher professional development, the module aimed to make sustainability an integrative framework for STEM teaching. The study does not test pedagogical effectiveness or learning gains; it examines teachers’ perceived acceptability, usefulness, satisfaction, and applicability after implementation. Quantitative ratings and open-ended responses from heterogeneous participant profiles in Estonia, Finland, and Croatia show broadly positive perceptions, with differences concentrated especially in organization and applicability. Estonia’s in-service science teachers emphasize practical classroom transfer, Finland’s preservice education students emphasize dialogic learning and atmosphere while requesting clearer structure, and Croatia’s in-service STEM teachers emphasize systems-oriented reflection together with the need for local examples and conceptual scaffolding. The findings are interpreted as implementation evidence for sustainability-oriented STEM teacher education guidelines: retaining a common theoretical core while adapting examples, terminology, pacing, coordination, and classroom applications to participant profiles and local contexts.

این مقاله به طراحی و ارزیابی فراملی پس از اجرا درباره نقش انرژی در پایداری می‌پردازد؛ واحد درسی‌ای که در پروژه آکادمی معلمان acaSTEMy برای معلمان علوم، فناوری، مهندسی و ریاضیات (STEM) پیش‌خدمت و شاغل توسعه یافته است. این واحد بر مبنای آموزش برای توسعه پایدار، شایستگی پایداری، سواد انرژی، تفکر سیستمی، اقتصاد چرخشی، کشاورزی احیاگر، یادگیری تحول‌آفرین و توسعه حرفه‌ای معلمان طراحی شده و هدف آن تبدیل پایداری به چارچوبی یکپارچه برای آموزش STEM بوده است. این مطالعه اثربخشی آموزشی یا میزان یادگیری را نمی‌سنجد؛ بلکه به بررسی ادراک معلمان از مقبولیت، سودمندی، رضایت و قابلیت کاربرد پس از اجرا می‌پردازد. ارزیابی‌های کمی و پاسخ‌های باز از شرکت‌کنندگان با ویژگی‌های متنوع در استونی، فنلاند و کرواسی نشان‌دهنده برداشت‌های عمدتاً مثبت است، هرچند تفاوت‌ها عمدتاً در سازماندهی و قابلیت کاربرد متمرکز است. معلمان علوم شاغل استونی بر انتقال عملی به کلاس درس تأکید دارند؛ دانشجویان آموزش معلمی فنلاند بر یادگیری گفت‌وگومحور و فضای آموزشی تأکید داشته و ساختار شفاف‌تر را درخواست کرده‌اند؛ و معلمان STEM شاغل کرواسی بر بازتاب سیستمی همراه با نیاز به مثال‌های بومی و چارچوب مفهومی تأکید می‌کنند. یافته‌ها به عنوان شواهدی برای اجرای راهنماهای آموزش معلمان STEM با رویکرد پایداری تفسیر می‌شود: حفظ هسته نظری مشترک در کنار تطبیق مثال‌ها، اصطلاحات، سرعت، هماهنگی و کاربردهای کلاسی با ویژگی‌های شرکت‌کنندگان و زمینه‌های محلی.

Objective There is currently no clinical interview to assess exposure to potentially morally injurious experiences (PMIEs) and moral injury, the potential clinical outcome associated with PMIEs. To enable a person-centered assessment of PMIEs and moral injury in military veterans, we developed a structured, non-diagnostic clinical interview to support descriptive assessment, case conceptualization, and treatment planning, and conducted an initial evaluation of its feasibility, acceptability, and clinical utility. Method The Clinical Interview for Moral Injury—Military Version (CIMI-M) was developed through an iterative, stakeholder-informed process. Questions from existing moral injury instruments were selected, adapted and supplemented to create an interview with a descriptive, theory-driven approach. Clinicians (N = 7) and military veterans (N = 8) at two Dutch trauma centers who conducted the CIMI-M were interviewed and completed questionnaires assessing the CIMI-M’s feasibility, acceptability, and clinical utility. Interviews were analyzed using the General Inductive Approach for qualitative evaluation data. Results Mean evaluation scores were 7.63 for veterans and 8.41 for clinicians (10-point scale). Qualitative analysis of interview transcripts revealed that the CIMI-M helped veterans share their experiences, while clinicians found it valuable for fostering trust and planning treatment. Both groups agreed that the CIMI-M generated insightful content about PMIEs and moral injury. Based on feedback, several interview questions were revised or added. Conclusions We found preliminary evidence that the CIMI-M is a feasible, acceptable, and clinically useful descriptive interview. It offers a potentially valuable treatment-planning tool that complements paper-and-pencil approaches that assess PMIEs and moral injury. Further evaluation, including in non-veteran populations, is needed.

هدف: در حال حاضر هیچ مصاحبه بالینی برای ارزیابی مواجهه با تجارب بالقوه آسیب‌رسان اخلاقی (PMIEs) و آسیب اخلاقی، که پیامد بالینی احتمالی مرتبط با PMIEs است، وجود ندارد. به منظور فراهم‌کردن ارزیابی مبتنی بر فرد از PMIEs و آسیب اخلاقی در کهنه‌سربازان نظامی، یک مصاحبه بالینی ساختاریافته و غیرتشخیصی توسعه داده شد تا از ارزیابی توصیفی، مفهوم‌سازی مورد و برنامه‌ریزی درمان حمایت کند و ارزیابی اولیه‌ای از امکان‌سنجی، مقبولیت و سودمندی بالینی آن انجام شد. روش: مصاحبه بالینی آسیب اخلاقی ـ نسخه نظامی (CIMI-M) از طریق فرایندی تکرارشونده و مبتنی بر ذینفعان توسعه یافت. پرسش‌هایی از ابزارهای موجود آسیب اخلاقی انتخاب، تطبیق و تکمیل شد تا مصاحبه‌ای با رویکرد توصیفی و مبتنی بر نظریه ایجاد شود. درمانگران (N = 7) و کهنه‌سربازان نظامی (N = 8) در دو مرکز تروما در هلند که CIMI-M را اجرا کردند، مورد مصاحبه قرار گرفتند و پرسشنامه‌هایی را برای ارزیابی امکان‌سنجی، مقبولیت و سودمندی بالینی CIMI-M تکمیل کردند. مصاحبه‌ها با استفاده از رویکرد استقرایی عمومی برای داده‌های ارزیابی کیفی تحلیل شد. نتایج: میانگین نمرات ارزیابی برای کهنه‌سربازان 7.63 و برای درمانگران 8.41 (در مقیاس 10 امتیازی) بود. تحلیل کیفی متن مصاحبه‌ها نشان داد که CIMI-M به کهنه‌سربازان در به‌اشتراک‌گذاری تجارب‌شان کمک کرد، در حالی که درمانگران آن را برای ایجاد اعتماد و برنامه‌ریزی درمان ارزشمند یافتند. هر دو گروه توافق داشتند که CIMI-M محتوای بینش‌بخشی درباره PMIEs و آسیب اخلاقی ایجاد می‌کند. بر اساس بازخوردها، چندین پرسش مصاحبه بازنگری یا اضافه شد. نتیجه‌گیری: شواهد اولیه نشان می‌دهد که CIMI-M یک مصاحبه توصیفی امکان‌پذیر، مقبول و سودمند از نظر بالینی است. این ابزار می‌تواند به عنوان ابزاری ارزشمند برای برنامه‌ریزی درمان که رویکردهای کاغذ و قلمی ارزیابی PMIEs و آسیب اخلاقی را تکمیل می‌کند، مورد استفاده قرار گیرد. ارزیابی‌های بیشتر، از جمله در جمعیت‌های غیرنظامی، مورد نیاز است.

Introduction Depression and anxiety remain major, largely unaddressed drivers of disability in low- and middle-income countries (LMICs), where scarce resources and persistent stigma constrain access to care. Scalable solutions are urgently needed. Low-intensity psychological interventions, delivered by trained non-specialists offer a promising pathway to close the treatment gap. This study examines the prospective acceptability of these interventions in Java, Indonesia, an exemplar of an under resourced health system, to guide targeted cultural adaptation and inform optimal implementation. Methods Using a qualitative descriptive design guided by the Theoretical Framework of Acceptability (TFA), we conducted semi-structured interviews (n = 33) with people experiencing anxiety and depression and 21 focus groups with families (n = 34), health workers (n = 36), and community/religious leaders (n = 37) across 12 sites in Java. Data were collected in Bahasa/local languages, transcribed, translated, and analysed using TFA informed Framework Analysis. 5% of translations were independently back-verified. Stakeholder workshops and advisory panels shaped study design and interpretation. Results Low mental health literacy and stigma undermined intervention coherence and affective attitude, with many conflating LIPIs with general counselling. Help-seeking was often delayed until distress became severe, reflecting limited understanding of mental health problems and available support. Despite these challenges, strong perceptions of effectiveness and positive affective attitudes were driven by cultural values of self-reliance and community support. Concerns centered on ethicality, particularlyprivacy risks and fear of social judgment, alongside undercertainty regarding the role of traditional healers and the burden associated with time and workload demands. Trust in lay health workers was high in rural areas but more variable in urban contexts. Conclusion Findings highlight that cultural, structural, and interpersonal factors shape anticipated intervention acceptability. While stigma and low literacy remain barriers, strong perceived need and cultural alignment suggest the potential for promising subsequent uptake. Addressing privacy, role clarity, and logistical burden through tailored adaptations and partnerships is critical. This study offers one of the first theoretically framed qualitative explorations of LIPI acceptability in Southeast Asia, highlighting culturally congruent pathways for subsequent LMIC implementation.

مقدمه: افسردگی و اضطراب همچنان از عوامل اصلی و عمدتاً نادیده‌گرفته‌شده ناتوانی در کشورهای با درآمد پایین و متوسط (LMICs) هستند، جایی که منابع محدود و انگ اجتماعی پایدار، دسترسی به مراقبت را محدود می‌کند. راه‌حل‌های مقیاس‌پذیر به‌شدت مورد نیاز است. مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین که توسط افراد غیرمتخصص آموزش‌دیده ارائه می‌شوند، مسیر امیدوارکننده‌ای برای کاهش فاصله درمانی فراهم می‌کنند. این مطالعه به بررسی پذیرش احتمالی این مداخلات در جاوه، اندونزی، به‌عنوان نمونه‌ای از نظام سلامت کم‌منبع، می‌پردازد تا سازگاری فرهنگی هدفمند و اجرای بهینه را هدایت کند. روش‌ها: با استفاده از طراحی توصیفی کیفی و با راهنمایی چارچوب نظری پذیرش (TFA)، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (n = 33) با افراد دارای تجربه اضطراب و افسردگی و ۲۱ گروه متمرکز با خانواده‌ها (n = 34)، کارکنان سلامت (n = 36) و رهبران اجتماعی/مذهبی (n = 37) در ۱۲ سایت در جاوه انجام شد. داده‌ها به زبان باهاسا/زبان‌های محلی جمع‌آوری، رونویسی، ترجمه و با استفاده از تحلیل چارچوب مبتنی بر TFA تحلیل شدند. پنج درصد ترجمه‌ها به طور مستقل بازبینی شدند. کارگاه‌های ذینفعان و پانل‌های مشورتی طراحی و تفسیر مطالعه را شکل دادند. نتایج: سواد پایین سلامت روان و انگ اجتماعی، انسجام مداخله و نگرش عاطفی را تضعیف کرد و بسیاری مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین را با مشاوره عمومی اشتباه می‌گرفتند. جستجوی کمک اغلب تا زمانی که ناراحتی شدید نشود به تعویق می‌افتاد که نشان‌دهنده درک محدود از مشکلات سلامت روان و حمایت‌های موجود بود. با وجود این چالش‌ها، ادراک قوی از اثربخشی و نگرش‌های عاطفی مثبت توسط ارزش‌های فرهنگی اتکاء به خود و حمایت اجتماعی تقویت شد. نگرانی‌ها عمدتاً بر اخلاقی بودن، به‌ویژه خطرات حریم خصوصی و ترس از قضاوت اجتماعی، همراه با عدم قطعیت درباره نقش درمانگران سنتی و بار ناشی از زمان و حجم کار متمرکز بود. اعتماد به کارکنان سلامت غیرمتخصص در مناطق روستایی بالا بود اما در مناطق شهری متغیرتر بود. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که عوامل فرهنگی، ساختاری و بین‌فردی، پذیرش پیش‌بینی‌شده مداخله را شکل می‌دهند. اگرچه انگ اجتماعی و سواد پایین همچنان موانع هستند، نیاز ادراک‌شده قوی و هم‌سویی فرهنگی، پتانسیل پذیرش بعدی را نشان می‌دهد. پرداختن به مسائل حریم خصوصی، شفافیت نقش‌ها و بار لجستیکی از طریق سازگاری‌های هدفمند و مشارکت‌ها حیاتی است. این مطالعه یکی از نخستین بررسی‌های کیفی مبتنی بر چارچوب نظری درباره پذیرش مداخلات روان‌شناختی با شدت پایین در جنوب شرق آسیا است که مسیرهای هم‌سوی فرهنگی برای اجرای بعدی در کشورهای با درآمد پایین و متوسط را برجسته می‌کند.

Artificial intelligence (AI)-assisted digital mental health interventions are being increasingly discussed as a potential strategy for improving access to psychological support among adolescents with anxiety symptoms and anxiety disorders. Their possible advantages include flexible availability, reduced barriers to help-seeking, psychoeducation, symptom monitoring, CBT-informed exercises, conversational interaction, and personalized feedback. However, their clinical role remains insufficiently defined, particularly regarding efficacy, safety, ethical governance, and the distinction between digital support and psychotherapy in the traditional clinical sense. This narrative review examines current evidence and conceptual debates regarding AI-assisted digital interventions relevant to adolescent anxiety disorders, with a focus on usability, acceptability, preliminary efficacy, safety, ethical and legal considerations, and human clinical oversight. Available literature suggests that conversational agents and CBT-informed digital tools may provide low-threshold support and may reduce the symptoms of anxiety, depression, or general emotional distress in some users. Nevertheless, existing evidence remains heterogeneous and preliminary, often relying on young adult, mixed-age, non-clinical, or transdiagnostic samples, short follow-up periods, and self-report outcomes. Direct evidence for AI-assisted interventions specifically in adolescents with formally diagnosed anxiety disorders remains limited, and findings from broader youth, young adult, mixed-age, or transdiagnostic samples should not be directly generalized to this clinical population. It should not be considered a replacement for therapist-delivered psychotherapy, clinical assessment, or specialist child and adolescent mental health care. Their most appropriate current role is as adjunctive or supportive tools within supervised, stepped-care, or blended-care models. Future research should include adolescent-specific clinical trials, anxiety-focused outcomes, longer follow-up, systematic safety reporting, and clear evaluation of human oversight models. AI-assisted digital interventions may help reduce parts of the adolescent mental health treatment gap; however, their use must remain evidence-informed, developmentally sensitive, ethically regulated, and clinically supervised.

مداخلات سلامت روان دیجیتال با کمک هوش مصنوعی (AI) به طور فزاینده‌ای به عنوان راهبردی بالقوه برای بهبود دسترسی نوجوانان دارای علائم اضطراب و اختلالات اضطرابی به حمایت روان‌شناختی مورد بحث قرار گرفته‌اند. مزایای احتمالی این مداخلات شامل دسترسی انعطاف‌پذیر، کاهش موانع جستجوی کمک، آموزش روانی، پایش علائم، تمرینات مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT)، تعامل مکالمه‌ای و بازخورد شخصی‌سازی‌شده است. با این حال، نقش بالینی آن‌ها همچنان به طور کافی تعریف نشده است، به ویژه در زمینه اثربخشی، ایمنی، حاکمیت اخلاقی و تمایز میان حمایت دیجیتال و روان‌درمانی به معنای بالینی سنتی. این مرور روایتی به بررسی شواهد موجود و مباحث مفهومی پیرامون مداخلات دیجیتال با کمک هوش مصنوعی مرتبط با اختلالات اضطرابی نوجوانان می‌پردازد، با تمرکز بر قابلیت استفاده، پذیرش، اثربخشی مقدماتی، ایمنی، ملاحظات اخلاقی و حقوقی و نظارت بالینی انسانی. ادبیات موجود نشان می‌دهد که عامل‌های مکالمه‌ای و ابزارهای دیجیتال مبتنی بر درمان شناختی-رفتاری (CBT) ممکن است حمایت با آستانه پایین فراهم کنند و علائم اضطراب، افسردگی یا پریشانی هیجانی کلی را در برخی کاربران کاهش دهند. با این حال، شواهد موجود ناهمگون و مقدماتی باقی مانده و اغلب بر نمونه‌های بزرگسال جوان، گروه‌های سنی مختلط، نمونه‌های غیر بالینی یا فراتشخیصی، دوره‌های پیگیری کوتاه و نتایج خودگزارشی متکی است. شواهد مستقیم برای مداخلات با کمک هوش مصنوعی به طور خاص در نوجوانان با اختلالات اضطرابی تشخیص‌گذاری‌شده به طور رسمی محدود است و یافته‌های حاصل از نمونه‌های وسیع‌تر جوانان، بزرگسالان جوان، گروه‌های سنی مختلط یا فراتشخیصی نباید مستقیماً به این جمعیت بالینی تعمیم داده شود. این مداخلات نباید جایگزین روان‌درمانی ارائه‌شده توسط درمانگر، ارزیابی بالینی یا مراقبت تخصصی سلامت روان کودک و نوجوان تلقی شود. مناسب‌ترین نقش فعلی آن‌ها به عنوان ابزارهای کمکی یا حمایتی در چارچوب مدل‌های مراقبت پله‌ای، تلفیقی یا تحت نظارت است. پژوهش‌های آینده باید شامل کارآزمایی‌های بالینی ویژه نوجوانان، نتایج متمرکز بر اضطراب، پیگیری طولانی‌تر، گزارش‌دهی نظام‌مند ایمنی و ارزیابی شفاف مدل‌های نظارت انسانی باشد. مداخلات دیجیتال با کمک هوش مصنوعی ممکن است به کاهش بخشی از فاصله درمان سلامت روان نوجوانان کمک کند؛ با این حال، استفاده از آن‌ها باید مبتنی بر شواهد، حساس به رشد، تحت نظارت اخلاقی و با نظارت بالینی باقی بماند.

People living with severe mental illness experience substantial health inequalities and high rates of premature mortality, largely driven by modifiable lifestyle-related risk factors, including poor diet quality. Digital technologies may provide scalable and flexible opportunities to support healthier behaviours; however, few interventions have specifically targeted nutrition-related outcomes as a primary focus in this population. MindBia is a co-designed, web-based digital nutrition intervention consisting of six structured modules developed for individuals residing in high-support mental health hostels. The intervention was informed by prior studies with service users and mental health staff. This pilot study aims to evaluate the feasibility, acceptability, and preliminary effectiveness of the MindBia intervention over eight weeks. A mixed-method pre-post design will be employed. Participants will complete baseline and post-intervention assessments examining dietary behaviours, digital literacy, and general wellbeing. Engagement with the web-based application will be monitored using embedded usage analytics. Semi-structured interviews conducted post-intervention will explore participants’ experiences, perceived impact, and barriers to engagement. Findings from this pilot study will inform refinement of the MindBia web-based application and guide the design of a larger scale trial evaluating its overall effectiveness.

افراد مبتلا به اختلال روانی شدید با نابرابری‌های قابل توجه سلامت و نرخ بالای مرگ‌ومیر زودرس مواجه هستند که عمدتاً ناشی از عوامل خطر مرتبط با سبک زندگی قابل تغییر، از جمله کیفیت پایین رژیم غذایی است. فناوری‌های دیجیتال ممکن است فرصت‌هایی مقیاس‌پذیر و انعطاف‌پذیر برای حمایت از رفتارهای سالم‌تر فراهم کنند؛ با این حال، تعداد کمی از مداخلات به طور خاص پیامدهای مرتبط با تغذیه را به عنوان تمرکز اصلی در این جمعیت هدف قرار داده‌اند. MindBia یک مداخله تغذیه‌ای دیجیتال مبتنی بر وب است که با مشارکت کاربران خدمات و کارکنان سلامت روان، شامل شش ماژول ساختاریافته برای افراد ساکن در خوابگاه‌های سلامت روان با حمایت بالا طراحی شده است. این مطالعه مقدماتی با هدف ارزیابی امکان‌سنجی، مقبولیت و اثربخشی اولیه مداخله MindBia طی هشت هفته انجام می‌شود. از طرح پژوهشی ترکیبی پیش‌آزمون-پس‌آزمون استفاده خواهد شد. شرکت‌کنندگان ارزیابی‌های پایه و پس از مداخله را در زمینه رفتارهای تغذیه‌ای، سواد دیجیتال و سلامت عمومی تکمیل خواهند کرد. میزان مشارکت با برنامه مبتنی بر وب از طریق تحلیل‌های کاربری تعبیه‌شده پایش می‌شود. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته پس از مداخله به منظور بررسی تجارب شرکت‌کنندگان، تأثیر ادراک‌شده و موانع مشارکت انجام خواهد شد. یافته‌های این مطالعه مقدماتی به اصلاح برنامه مبتنی بر وب MindBia و هدایت طراحی کارآزمایی بزرگ‌مقیاس برای ارزیابی اثربخشی کلی آن کمک خواهد کرد.

Collaborative, recovery-oriented psychological interventions are in demand within mental health settings, but layers of barriers can impede their implementation, particularly within acute services. Psychological formulation is a recovery-oriented, collaborative process involving the development of a shared understanding of a service user’s mental health difficulties. Psychological formulation has the potential to support a shift away from the embedded medical model; however, few, if any, frameworks have involved service users at the development stage. This study examines the acceptability of a collaboratively developed model of psychological formulation, piloted with staff within a specialist inpatient setting as well as a wider sample of individuals involved in delivering or receiving mental health services. A theory-driven and collaboratively developed psychological formulation model was developed (the ‘Personal Narrative Model’) and acceptability was evaluated with (1) acute inpatient staff working on an adult ward, and (2) a wider sample of professionals and individuals with lived experience. A focus group ( n = 7), surveys ( n = 26), and interviews were conducted ( n = 8) and analysed using reflexive thematic analysis. The formulation model demonstrated promising acceptability although it was not meaningfully implemented within the acute setting. Three overarching themes are presented from the data: 1) the value of collaborative formulation, 2) implementation barriers, and 3) ‘selling’ and embedding change. Although there is an appetite for more contextualised ways of viewing and supporting mental health, underlying practical, cultural, and attitudinal barriers exist. Practical recommendations are shared for future researchers or practitioners seeking to embed psychological interventions within their applied settings.

مداخلات روان‌شناختی مشارکتی و مبتنی بر بهبود در محیط‌های سلامت روان مورد تقاضا هستند، اما موانع متعددی می‌توانند اجرای آن‌ها را به‌ویژه در خدمات حاد دشوار سازند. فرمول‌بندی روان‌شناختی فرایندی مبتنی بر بهبود و مشارکتی است که شامل توسعه درک مشترک از مشکلات سلامت روان مراجع می‌شود. فرمول‌بندی روان‌شناختی این پتانسیل را دارد که به تغییر رویکرد از مدل پزشکی رایج کمک کند؛ با این حال، چارچوب‌های اندکی ـ اگر وجود داشته باشند ـ در مرحله توسعه، مراجعان را دخیل کرده‌اند. این مطالعه به بررسی مقبولیت یک الگوی فرمول‌بندی روان‌شناختی توسعه‌یافته به‌صورت مشارکتی می‌پردازد که به‌صورت آزمایشی با کارکنان یک مرکز بستری تخصصی و همچنین نمونه وسیع‌تری از افراد درگیر در ارائه یا دریافت خدمات سلامت روان اجرا شده است. یک الگوی فرمول‌بندی روان‌شناختی مبتنی بر نظریه و توسعه‌یافته به‌صورت مشارکتی (مدل «روایت شخصی») طراحی شد و مقبولیت آن در دو گروه ارزیابی گردید: (۱) کارکنان بخش حاد بزرگسالان و (۲) نمونه وسیع‌تری از متخصصان و افراد دارای تجربه زیسته. داده‌ها از طریق گروه متمرکز (n = 7)، پرسش‌نامه (n = 26) و مصاحبه (n = 8) گردآوری و با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. الگوی فرمول‌بندی مذکور مقبولیت امیدوارکننده‌ای را نشان داد، هرچند در محیط حاد به‌طور معناداری اجرا نشد. سه مضمون کلی از داده‌ها استخراج شد: ۱) ارزش فرمول‌بندی مشارکتی، ۲) موانع اجرا، و ۳) «عرضه» و نهادینه‌سازی تغییر. اگرچه تمایل به رویکردهای زمینه‌مندتر در مشاهده و حمایت از سلامت روان وجود دارد، اما موانع عملی، فرهنگی و نگرشی اساسی نیز مشاهده می‌شود. توصیه‌های عملی برای پژوهشگران یا درمانگران آینده که به دنبال نهادینه‌سازی مداخلات روان‌شناختی در محیط‌های کاربردی خود هستند، ارائه شده است.

This study examines Imam al-Tirmidh?’s critical expression “ghar?b min h?dh? al-wajh” (“ghar?b through this particular route”) as employed in J?mi? al-Tirmidh?. The expression is important because it reflects the nuanced relationship between singularity in transmission, isn?d criticism, and the overall evaluation of a hadith. The study aims to clarify the expression's semantic scope, identify what al-Tirmidh? intends by restricting ghar?bah to a particular wajh (route), and demonstrate its implications through applied analysis of selected narrations. The research employs an inductive approach to identify relevant occurrences in J?mi? al-Tirmidh? and an analytical approach to examine the transmission routes, narrator assessments, corroborating reports, and the judgments of hadith critics. Two representative cases are examined. The first is a narration that al-Tirmidh? describes as “ghar?b min h?dh? al-wajh” while its transmitters are assessed between thiqah and ?ad?q; its singularity therefore does not necessarily undermine its acceptability. The second is a narration concerning the virtue of S?rat al-Dukh?n whose chain contains ?Umar b. Ab? Khath?am and Sufy?n b. Wak??, both criticised by hadith scholars; in this case, ghar?bah is accompanied by substantial weakness in the isn?d. The study concludes that “ghar?b min h?dh? al-wajh” should not be treated as an automatic declaration of weakness. Rather, it normally identifies singularity in a particular transmission route, while the final evaluation depends on the reliability of narrators and the existence and quality of other routes. The finding demonstrates the precision of al-Tirmidh?’s critical vocabulary and highlights the need to read his terminology contextually rather than in isolation.

این پژوهش به بررسی عبارت انتقادی امام ترمذی «غریب من هذا الوجه» («غریب از این طریق خاص») که در جامع الترمذی به کار رفته است، می‌پردازد. این عبارت از آن جهت اهمیت دارد که بازتاب‌دهنده رابطه دقیق میان یگانگی در نقل، نقد اسناد و ارزیابی کلی حدیث است. هدف پژوهش، روشن ساختن دامنه معنایی این عبارت، تبیین مقصود ترمذی از محدود کردن غریبی به یک وجه خاص و نشان دادن پیامدهای آن از طریق تحلیل کاربردی روایات منتخب است. روش پژوهش، استقرایی برای شناسایی موارد مرتبط در جامع الترمذی و تحلیلی برای بررسی طرق نقل، ارزیابی راویان، گزارش‌های مؤید و داوری‌های نقادان حدیث است. دو نمونه نماینده بررسی شده‌اند: نخست، روایتی که ترمذی آن را «غریب من هذا الوجه» توصیف می‌کند، در حالی که راویان آن بین ثقه و صدوق ارزیابی شده‌اند؛ بنابراین، یگانگی آن لزوماً موجب تضعیف روایت نمی‌شود. دوم، روایتی درباره فضیلت سوره دخان که در سند آن عمر بن ابی خثعم و سفیان بن وکیع قرار دارند و هر دو از سوی محدثان مورد انتقاد واقع شده‌اند؛ در این مورد، غریبی با ضعف قابل توجه در سند همراه است. نتیجه پژوهش آن است که «غریب من هذا الوجه» نباید به عنوان اعلام خودکار ضعف تلقی شود، بلکه معمولاً به یگانگی در یک طریق خاص اشاره دارد و ارزیابی نهایی به پایایی راویان و وجود و کیفیت طرق دیگر بستگی دارد. این یافته دقت واژگان انتقادی ترمذی را نشان می‌دهد و بر ضرورت خوانش اصطلاحات وی در بستر خود تأکید می‌کند.