While research into inclusivity and dyslexia, a neurodevelopmental condition affecting language learning, has gained greater attention, multilevel stakeholders’ perspectives across both public schools and teacher education programs remain underexplored. Addressing this gap, this study adapts the broader UNESCO Policy Review Framework as a lens for investigating dyslexia-friendly inclusive practices among ELT stakeholders, including in-service teachers, school administrators, teacher educators, and university administrators in the Riau Islands, Indonesia. Utilizing a mixed-methods research design, this study gathered data through questionnaires, classroom observations, and semi-structured interviews. Subsequently, data were analyzed via descriptive statistics and thematic analysis. Results revealed limited awareness of dyslexia and inclusive education, alongside misconceptions and reliance on special schools. Although inclusive practices were evident (mainly differentiated instruction), specific support for students with dyslexia remained unaddressed. Despite inclusion being viewed positively and mandated within the education system, its implementation remained weak. The study offers implications for systemic reform, suggesting that ELT stakeholders enhance their inclusive practices through training and developing inclusive institutional management. Additionally, teacher education institutions should pursue curricular adjustments to incorporate dyslexia-friendly inclusive practices.
As universities, within the UK and internationally, strive to promote equality, diversity and inclusion in their practices, policies and, ultimately, cultures, it is imperative to prioritise student voice and co-production with equity-denied groups. This study examines students’ views, particularly those of equity-denied groups, on student voice mechanisms and explores opportunities to develop more inclusive approaches to policy and practice design in higher education. This article draws on the literature on co-production and student-staff partnerships to critically explore the process of moving from transactional to dialogical approaches to eliciting and responding to the ‘student voice’, emphasising how relationship builiding in policy design can facilitate a more inclusive environment. The article is underpinned by student-led focus groups with students, a survey and roundtable discussions with Equality, Diversity and Inclusion leads nationally. The findings emphasise the importance of moving from transactional feedback methods towards adopting a dialogical, partnership-based approach to policy and practice design and evaluation. The article contributes a framework for when and how to co-produce with students in higher education, particularly those from equity denied groups. We contend that when conducted meaningfully, promoting dialogical student voice mechanisms and co-producing change with students can enhance student experience and ultimately inclusion, while promoting social justice in higher education.
در حالی که دانشگاه‌ها در بریتانیا و در سطح بین‌المللی در تلاش برای ارتقای برابری، تنوع و شمول در رویه‌ها، سیاست‌ها و در نهایت فرهنگ‌های خود هستند، اولویت دادن به صدای دانشجویی و هم‌تولیدی با گروه‌های محروم از عدالت امری ضروری است. این پژوهش دیدگاه‌های دانشجویان، به‌ویژه گروه‌های محروم از عدالت، را درباره سازوکارهای صدای دانشجویی بررسی می‌کند و فرصت‌هایی را برای توسعه رویکردهای فراگیرتر در طراحی سیاست و عمل در آموزش عالی مورد کاوش قرار می‌دهد. این مقاله با تکیه بر ادبیات هم‌تولیدی و مشارکت دانشجو-کارکنان، فرایند گذار از رویکردهای معاملاتی به رویکردهای گفت‌وگومحور در استخراج و پاسخ به «صدای دانشجویی» را به‌طور انتقادی بررسی می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که ایجاد رابطه در طراحی سیاست می‌تواند محیطی فراگیرتر را تسهیل کند. مقاله حاضر مبتنی بر گروه‌های متمرکز دانشجویی با هدایت دانشجویان، یک پیمایش و بحث‌های میزگرد با مسئولان برابری، تنوع و شمول در سطح ملی است. یافته‌ها بر اهمیت گذار از روش‌های بازخورد معاملاتی به سوی اتخاذ رویکردی گفت‌وگومحور و مبتنی بر مشارکت در طراحی و ارزیابی سیاست و عمل تأکید دارند. این مقاله چارچوبی برای زمان و چگونگی هم‌تولیدی با دانشجویان در آموزش عالی، به‌ویژه دانشجویان گروه‌های محروم از عدالت، ارائه می‌دهد. ما بر این باوریم که هنگامی که این فرایند به‌صورت معنادار انجام شود، ترویج سازوکارهای گفت‌وگومحور صدای دانشجویی و هم‌تولیدی تغییر با دانشجویان می‌تواند تجربه دانشجویی و در نهایت شمول را ارتقا دهد و در عین حال عدالت اجتماعی را در آموزش عالی ترویج کند.
رویکردهای دانشجومحور برای کاهش شکاف‌های اعطای مدرک از طریق گسترش مشارکت در برنامه‌های کارآموزی: هم‌آفرینی در طراحی شیوه‌های فراگیر در آموزش عالی بریتانیا
This paper shares new empirical data from focus groups with 18 student participants identified as under-represented within placement programmes including students who are female, students with disabilities, ethnically-minoritised students and students from communities with traditionally low levels of participation in higher education, as a proxy for social and economic disadvantage. Co-designed and co-delivered by a team of staff and postgraduate student co-researchers with understanding of traditionally marginalised groups, focus groups explored the lived experiences and perceptions of barriers to participation in placement programmes and student solutions for widening participation, with the aim of improving degree outcomes and narrowing awarding gaps. The paper first reviews recent research on placement participation and describes the study’s methodological approach. Next, key findings are set out, highlighting three overlapping themes concerning informational, practical and psychological barriers and solutions. The paper concludes with practical recommendations to enhance placement support and communications, staff training and employer awareness.
این مقاله داده‌های تجربی جدیدی را از گروه‌های متمرکز با ۱۸ دانشجوی شرکت‌کننده که به‌عنوان افراد کم‌نماینده در برنامه‌های کارآموزی شناسایی شده‌اند، از جمله دانشجویان زن، دانشجویان دارای معلولیت، دانشجویان اقلیت‌های قومی و دانشجویان جوامعی با سطوح سنتی پایین مشارکت در آموزش عالی (به‌عنوان شاخصی برای محرومیت اجتماعی و اقتصادی)، ارائه می‌دهد. این گروه‌های متمرکز که به‌صورت مشترک توسط تیمی متشکل از اعضای هیئت علمی و پژوهشگران دانشجوی تحصیلات تکمیلی با درک از گروه‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده طراحی و اجرا شده‌اند، به بررسی تجارب زیسته و ادراک موانع مشارکت در برنامه‌های کارآموزی و راه‌حل‌های دانشجویی برای گسترش مشارکت پرداخته‌اند، با هدف بهبود نتایج تحصیلی و کاهش شکاف‌های اعطای مدرک. مقاله ابتدا پژوهش‌های اخیر درباره مشارکت در کارآموزی را مرور و رویکرد روش‌شناختی مطالعه را توصیف می‌کند. سپس یافته‌های کلیدی با تأکید بر سه مضمون همپوشان درباره موانع و راه‌حل‌های اطلاعاتی، عملی و روان‌شناختی ارائه می‌شود. مقاله با توصیه‌های عملی برای ارتقای حمایت و ارتباطات مربوط به کارآموزی، آموزش کارکنان و افزایش آگاهی کارفرمایان به پایان می‌رسد.
Background Although inclusive education places strong emphasis on addressing all students’ strengths and needs, the understanding of student diversity in its broadest sense remains limited. Studies exploring how inclusion is implemented tend to focus on specific groups of learners (e.g., students with SEN or those from socio-culturally disadvantaged backgrounds). However, this methodological shortcut has been repeatedly highlighted in review studies as a limitation that distorts the findings of research on inclusive education for all. To successfully address the learning characteristics of all students in heterogeneous classrooms, teachers must use inclusive practices. Aims The aim of this research was to explore how the practices of highly inclusive teachers address all students’ learning characteristics, enabling them to learn successfully in a heterogeneous classroom. Sample The study involved six teachers, forty-two students, and two teaching assistants. Methods Triangulation of hundreds of hours of ethnographic observation, contextualised through various types of interviews and complemented by products written by students, allowed us to identify diverse types of student learning characteristics and teachers’ inclusive practices. Results Our findings indicate that teachers' inclusive practices aimed at supporting student engagement, as well as determining and facilitating students' learning progress, were among the most extensively employed and addressed a wide spectrum of students’ learning characteristics. Conclusions The study unravels the complexity of highly inclusive teachers’ practices and proposes several implications for inclusive education.
زمینه: اگرچه آموزش فراگیر بر پاسخ‌گویی به نقاط قوت و نیازهای همه دانش‌آموزان تأکید فراوان دارد، اما درک تنوع دانش‌آموزان در معنای گسترده آن همچنان محدود باقی مانده است. مطالعاتی که به بررسی نحوه اجرای فراگیری می‌پردازند، عمدتاً بر گروه‌های خاصی از یادگیرندگان (مانند دانش‌آموزان با نیازهای ویژه آموزشی یا دانش‌آموزان با پیش‌زمینه‌های اجتماعی-فرهنگی محروم) تمرکز دارند. با این حال، این میان‌بُر روش‌شناختی بارها در مطالعات مروری به عنوان محدودیتی که یافته‌های پژوهش‌های آموزش فراگیر برای همه را مخدوش می‌کند، مورد تأکید قرار گرفته است. برای پاسخ‌گویی موفقیت‌آمیز به ویژگی‌های یادگیری همه دانش‌آموزان در کلاس‌های ناهمگون، معلمان باید از رویکردهای فراگیر استفاده کنند. اهداف: هدف این پژوهش بررسی این بود که چگونه رویکردهای معلمان با شمولیت بالا به ویژگی‌های یادگیری همه دانش‌آموزان می‌پردازد و امکان یادگیری موفقیت‌آمیز آنان را در کلاس‌های ناهمگون فراهم می‌سازد. نمونه: این مطالعه شامل شش معلم، چهل‌ودو دانش‌آموز و دو دستیار آموزشی بود. روش‌ها: مثلث‌سازی صدها ساعت مشاهده قوم‌نگارانه که با انواع مختلف مصاحبه‌ها زمینه‌مند شده و با محصولات مکتوب دانش‌آموزان تکمیل گردیده بود، به ما امکان داد تا انواع متنوعی از ویژگی‌های یادگیری دانش‌آموزان و رویکردهای فراگیر معلمان را شناسایی کنیم. یافته‌ها: نتایج ما نشان می‌دهد که رویکردهای فراگیر معلمان با هدف حمایت از مشارکت دانش‌آموزان و همچنین تعیین و تسهیل پیشرفت یادگیری آنان، از جمله پرکاربردترین رویکردها بوده و طیف وسیعی از ویژگی‌های یادگیری دانش‌آموزان را پوشش داده‌اند. نتیجه‌گیری: این مطالعه پیچیدگی رویکردهای معلمان با شمولیت بالا را آشکار ساخته و پیامدهایی را برای آموزش فراگیر پیشنهاد می‌کند.
Background Inclusive education is a global policy priority. Such education requires teacher education programs to provide pre-service teachers with the skills, attitudes, and knowledge required to support diverse students in inclusive classrooms. In Ghana, recent reforms have transformed the initial teacher education requirement for basic schoolteachers from a three-year diploma into a four-year bachelor of education, with inclusive education positioned as an important component of teacher preparation. However, questions remain regarding how effectively the reformed curriculum prepares pre-service teachers to implement inclusive practices in classroom settings. Methods This study explores teacher educators' perspectives on Ghana's reformed initial teacher education curriculum and its role in preparing pre-service teachers to offer inclusive education. Following a qualitative research design, data were collected through focus group discussions with 10 teacher educators: eight from colleges of education who are directly involved in training pre-service teachers, and two working in affiliated universities. The data were analyzed using reflective thematic analysis. Results The focus groups revealed that, while the reform has increased the visibility of inclusive education, significant gaps remain in the depth, duration, organization, and practical orientation of the curriculum. Participants reported that inclusive education content is too narrowly focused on disability identification—particularly visible disability categories—with limited attention to broader student diversity, inclusive pedagogy, and classroom-based strategies. The findings also highlight curriculum overload, limited opportunities for experiential learning, and a disconnect between reform aspirations and curriculum implementation. Conclusion The findings suggest that strengthening inclusive teacher preparation in Ghana requires more coherent curriculum design, institutional support, and expanded opportunities for practice-based learning.
زمینه: آموزش فراگیر یک اولویت سیاستی جهانی است. چنین آموزشی مستلزم آن است که برنامه‌های تربیت معلم، مهارت‌ها، نگرش‌ها و دانش لازم را برای حمایت از دانش‌آموزان متنوع در کلاس‌های فراگیر به معلمان پیش‌خدمت ارائه دهند. در غنا، اصلاحات اخیر، الزام اولیه تربیت معلم برای معلمان مدارس ابتدایی را از یک دیپلم سه‌ساله به یک لیسانس چهار‌ساله آموزش تبدیل کرده است و آموزش فراگیر به عنوان یکی از اجزای مهم آمادگی معلمان جایگاه یافته است. با این حال، همچنان پرسش‌هایی دربارهٔ میزان اثربخشی برنامهٔ درسی اصلاح‌شده در آماده‌سازی معلمان پیش‌خدمت برای اجرای شیوه‌های فراگیر در محیط‌های کلاسی باقی است. روش‌ها: این مطالعه دیدگاه‌های مدرسان معلمان دربارهٔ برنامهٔ درسی اصلاح‌شده تربیت معلم اولیه در غنا و نقش آن در آماده‌سازی معلمان پیش‌خدمت برای ارائه آموزش فراگیر را بررسی می‌کند. با پیروی از طرح پژوهش کیفی، داده‌ها از طریق بحث‌های گروهی متمرکز با ۱۰ مدرس معلم جمع‌آوری شد: هشت نفر از دانشکده‌های تربیت معلم که مستقیماً در آموزش معلمان پیش‌خدمت مشارکت دارند و دو نفر در دانشگاه‌های وابسته فعالیت می‌کنند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. یافته‌ها: گروه‌های متمرکز نشان دادند که اگرچه اصلاحات موجب افزایش دیده‌شدن آموزش فراگیر شده است، اما شکاف‌های قابل توجهی در عمق، مدت، سازماندهی و جهت‌گیری عملی برنامهٔ درسی باقی مانده است. شرکت‌کنندگان گزارش دادند که محتوای آموزش فراگیر بیش از حد بر شناسایی ناتوانی—به ویژه دسته‌های قابل مشاهده ناتوانی—متمرکز است و به تنوع گسترده‌تر دانش‌آموزان، پداگوژی فراگیر و راهبردهای مبتنی بر کلاس توجه محدودی دارد. یافته‌ها همچنین به بارگذاری بیش از حد برنامهٔ درسی، فرصت‌های محدود برای یادگیری تجربی و گسست میان آرمان‌های اصلاحات و اجرای برنامهٔ درسی اشاره دارند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که تقویت آمادگی معلمان فراگیر در غنا مستلزم طراحی منسجم‌تر برنامهٔ درسی، حمایت نهادی و گسترش فرصت‌های یادگیری مبتنی بر عمل است.
