Language development

Higher military educational institutions operating under dispersed learning conditions require effective digital approaches that support both professional training and foreign language development. Accordingly, this study examines the effectiveness of integrating interactive technologies and the Content and Language Integrated Learning (CLIL) approach into physics instruction through the use of Moodle, Google Meet, Google Forms, multimedia presentations, bilingual instructional materials, and video-based laboratory demonstrations. Modern military specialists require not only strong engineering knowledge but also the ability to use English-language technical resources throughout their professional careers. Consequently, physics instruction should integrate subject-specific content with foreign language development from the earliest stages of military education. English language proficiency plays a significant role in physics instruction, since much technical documentation, device manuals, scientific articles, and materials on military technology are provided in English. Considering this, applying the CLIL approach, which enables simultaneous acquisition of physics content and professional English terminology, is well justified. The research employed a quasi-experimental design supported by classroom observation, and comparative analysis. The study involved 69 first-year cadets, divided into an experimental and a control group. The experimental group was taught using a combination of interactive technologies, digital tools, and CLIL elements integrated into lectures, practical sessions, and laboratory work. The experimental group achieved a higher mean score (M = 73.79) than the control group (M = 57.85), indicating the positive impact of integrating interactive technologies and CLIL elements into physics instruction. The study confirms that integrating interactive technologies and CLIL enhances the effectiveness of physics instruction in dispersed learning environments and contributes to the development of both professional and language competencies required for modern military specialists.

Background and objectives Health literacy in adulthood plays a major role in an individual’s ability to use health information to benefit their health. Social determinants in early childhood initiate the development of health literacy through newborn brain development and oral language acquisition. Both of these processes are promoted by stimulation from everyday interactions with parents/caregivers at home and in the community. Unequal access to language-learning opportunities during early childhood represents a modifiable developmental and social determinant of later educational and health outcomes. There are inequities in these time-sensitive interactions—specifically language-learning opportunities—across families in the population, which are social determinants of early literacy, achievement in school, and later-life education, health, and economic and social well-being across the life span. This gap is most pronounced among children who grow up in poverty in the United States and internationally. The healthcare system in the United States effectively reaches to nearly all infants; however, language-learning opportunities are not a focus during well-child visits. The term “Language Nutrition” (LN) was coined in prior research to refer to these developmentally rich interactions known to support brain and language growth in children younger than preschool age. We developed Kansas City Brain Builders (KCBB) to address this inequity by promoting LN broadly among families and children in a community so that all children have a more equitable home language environment. The purpose of this study is to report longitudinal empirical findings on families and children related to the implementation of KCBB, a public health approach to community change, over 2 years. Methods The evaluation involved two parallel longitudinal studies: the Community study and the Family study. The Community study assessed the implementation of a KCBB multisectoral community partnership to promote LN-friendly changes in local programs, practices, and policies. The Family study involved longitudinal assessments of a sample of 83 English- and Spanish-speaking families with children younger than 36 months of age, evaluating the KCBB impacts on parental behaviors and child growth in language skills. Results KCBB led to a high level of documented program implementation and substantial LN promotion throughout the community. Repeated parent assessments indicated that participants had received LN messages from multiple community sectors over time, increased their knowledge of the importance of LN, and used LN through storybook reading, verbal responsiveness, and teaching behaviors during interactions with their children. Growth in children’s early language skills was significantly associated with the amount of LN they received. Discussion/Conclusion KCBB is one of the few multisectoral interventions designed to promote community-wide change targeting LN. It is a manualized intervention that can be replicated by other communities. This study employed three levels of measurement such that change could be evaluated in a theoretical framework of influence from community engagement to parental behavior and growth in child language skills. Findings provide preliminary evidence that a multisectoral community approach can achieve broad reach and is associated with changes in caregiver practices and child language growth. Larger, controlled, and replicated studies are needed to establish causal effects and determine whether such approaches reduce disparities in language-learning opportunities.

Parenting practices may shape young children's opportunities to develop English-speaking skills in bilingual family environments. This study aimed to explore parenting styles and parental communication practices in relation to children's English-speaking ability in four bilingual families in Indonesia. Using a descriptive qualitative approach, data were collected through online semi-structured interviews with parents, naturalistic observations of parent-child interactions, and children's English-speaking activities, including storytelling and picture description. The findings indicated that three families demonstrated characteristics of authoritative parenting, including emotional warmth, regular language activities, and active parental involvement. These practices were accompanied by children's reported willingness and confidence to speak English. In contrast, one family demonstrated a more permissive approach, with less structured language exposure and less active parental involvement. The findings also highlighted the role of responsive communication, shared educational media activities, and consistent opportunities to use English in everyday interactions. Given the small sample and qualitative design, the findings provide contextual insights rather than evidence of causal effects. This study highlights the potential importance of supportive parenting practices in creating opportunities for young children to use English in bilingual family settings.

Dialogic reading structures teacher–child interaction around shared texts to support oral language development, yet its effects when integrated with familiar language curriculum materials in Ugandan Primary 1 classrooms remain underexamined. This parallel cluster-randomized trial evaluated a 10-week dialogic reading adaptation integrated into government-aligned Luganda Primary 1 pupil books and teacher guides. Twenty schools in central Uganda, each contributing one classroom, were randomized after baseline assessment to dialogic reading (10 clusters; 232 children) or usual instruction (10 clusters; 231 children). An independent statistician generated and implemented the concealed allocation sequence; outcome assessors were masked. Teachers in the intervention arm used PEER/CROWD-informed prompts within the curriculum’s “I do, We do, You do” sequence. Primary outcomes were Luganda vocabulary (0–20) and listening comprehension (0–12). Intention-to-treat multilevel models adjusted for baseline score, age, recorded sex, and classroom clustering, with Kenward–Roger small-sample inference and multiple imputation for missing post-test data. At post-test, adjusted vocabulary means were 12.6 (SE 0.36) and 9.4 (SE 0.35), respectively (difference 3.2, 95% CI 2.3–4.1; p < .001; Hedges’ g = 0.46). Adjusted listening-comprehension means were 7.8 (SE 0.21) and 6.3 (SE 0.20) (difference 1.5, 95% CI 0.4–2.6; p = .009; g = 0.31). These short-term effects support further evaluation of curriculum-embedded dialogic reading in Luganda-medium classrooms, including longer follow-up and implementation-cost studies.

خواندن دیالوگی تعامل معلم و کودک را حول متون مشترک سازمان‌دهی می‌کند تا رشد زبان شفاهی را حمایت کند، اما تأثیرات آن هنگام ادغام با مواد درسی زبان آشنا در کلاس‌های پایه اول اوگاندا کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این کارآزمایی تصادفی خوشه‌ای موازی، یک نسخه ۱۰ هفته‌ای از خواندن دیالوگی را که در کتاب‌های دانش‌آموز و راهنمای معلم پایه اول لوگاندا مطابق با برنامه دولتی ادغام شده بود، ارزیابی کرد. بیست مدرسه در مرکز اوگاندا، هر یک با یک کلاس، پس از ارزیابی پایه به خواندن دیالوگی (۱۰ خوشه؛ ۲۳۲ کودک) یا آموزش معمول (۱۰ خوشه؛ ۲۳۱ کودک) به صورت تصادفی تخصیص یافتند. یک آمارگر مستقل توالی تخصیص مخفی را تولید و اجرا کرد؛ ارزیابان پیامدها کور بودند. معلمان در گروه مداخله از راهبردهای مبتنی بر PEER/CROWD در چارچوب توالی «من انجام می‌دهم، ما انجام می‌دهیم، شما انجام می‌دهید» برنامه درسی استفاده کردند. پیامدهای اصلی شامل واژگان لوگاندا (۰ تا ۲۰) و درک شنیداری (۰ تا ۱۲) بود. مدل‌های چندسطحی مبتنی بر قصد درمان برای امتیاز پایه، سن، جنسیت ثبت‌شده و خوشه‌بندی کلاسی تعدیل شدند و از استنباط نمونه کوچک Kenward–Roger و برآورد چندگانه برای داده‌های پس‌آزمون گمشده استفاده شد. در پس‌آزمون، میانگین‌های تعدیل‌شده واژگان به ترتیب ۱۲٫۶ (خطای معیار ۰٫۳۶) و ۹٫۴ (خطای معیار ۰٫۳۵) بود (تفاوت ۳٫۲، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۲٫۳ تا ۴٫۱؛ p < ۰٫۰۰۱؛ اندازه اثر Hedges’ g = ۰٫۴۶). میانگین‌های تعدیل‌شده درک شنیداری به ترتیب ۷٫۸ (خطای معیار ۰٫۲۱) و ۶٫۳ (خطای معیار ۰٫۲۰) بود (تفاوت ۱٫۵، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴ تا ۲٫۶؛ p = ۰٫۰۰۹؛ g = ۰٫۳۱). این اثرات کوتاه‌مدت از ارزیابی بیشتر خواندن دیالوگی درون‌برنامه‌ای در کلاس‌های با زبان لوگاندا، از جمله پیگیری بلندمدت و مطالعات هزینه اجرا، حمایت می‌کند.

ABSTRACT Early childhood represents a unique window for language learning. Previous research has established reliable links between parental speech and the pace of children's language development; however, much less is known about children's naturalistic experiences in early education centers. We utilized longform recordings and the LENA technology to examine the variation in preschool teacher speech and its links to children's productive vocabulary in government‐run early education centers in Slovenia. The sample included 80 children (2.5–4 years, 38 girls) and ~350 h of naturalistic data from 8 classrooms. Children's language environments were shaped by activity context, with “Morning Circle” being the most interactive and “Indoor Play” the least interactive activity. Adult words varied primarily at the classroom level, while conversational turns varied primarily at the individual child level. Conversational turns, but not the sheer amount of adult speech, were associated with children's productive vocabularies. Many children worldwide spend a significant amount of time in early education settings; our results underscore the importance of considering these contexts in debates around providing supportive language environments for all children.

چکیده: اوایل کودکی یک بازه زمانی منحصربه‌فرد برای یادگیری زبان محسوب می‌شود. پژوهش‌های پیشین ارتباطات قابل اعتمادی میان گفتار والدین و سرعت رشد زبانی کودکان را نشان داده‌اند؛ با این حال، اطلاعات بسیار کمتری درباره تجارب طبیعی کودکان در مراکز آموزش ابتدایی وجود دارد. ما با استفاده از ضبط‌های طولانی‌مدت و فناوری LENA به بررسی تنوع گفتار معلمان پیش‌دبستانی و ارتباط آن با واژگان بیانی کودکان در مراکز آموزش ابتدایی دولتی اسلوونی پرداختیم. نمونه شامل ۸۰ کودک (۲.۵ تا ۴ سال، ۳۸ دختر) و حدود ۳۵۰ ساعت داده طبیعی از ۸ کلاس بود. محیط‌های زبانی کودکان بر اساس زمینه فعالیت شکل می‌گرفت؛ به‌طوری‌که «دایره صبحگاهی» تعاملی‌ترین و «بازی درون‌کلاسی» کم‌تعاملی‌ترین فعالیت بود. تعداد واژه‌های بزرگسالان عمدتاً در سطح کلاس متفاوت بود، در حالی که نوبت‌های مکالمه عمدتاً در سطح کودک فردی تفاوت داشت. نوبت‌های مکالمه، اما نه صرفاً میزان گفتار بزرگسالان، با واژگان بیانی کودکان ارتباط داشت. بسیاری از کودکان در سراسر جهان زمان قابل توجهی را در محیط‌های آموزش ابتدایی سپری می‌کنند؛ یافته‌های ما بر اهمیت توجه به این زمینه‌ها در مباحث مربوط به فراهم‌سازی محیط‌های زبانی حمایتی برای همه کودکان تأکید می‌کند.

Introduction Screen time may influence language development during early childhood, although its effects may vary depending on contextual factors. While screen use can support development when guided by adults, excessive exposure has been associated with less favorable language outcomes. Methods Data from 16,914 children (51% girls, 78% White; M = 3.03 years, SD = 1.37) were obtained from the 2023 National Survey of Children’s Health. Networks of red-flag language milestones were estimated separately for children aged 1-2 and 3-5 years. Participants were classified according to World Health Organization (WHO) screen-time recommendations (<1 h/day vs. ≥1 h/day). Results Partially regularized network models revealed denser connectivity among language-development indicators in children with higher levels of screen exposure. This pattern was reflected in a greater number of network edges and fully connected subclusters and was particularly pronounced among children aged 3-5 years. Discussion The findings suggest that higher screen-time exposure is associated with more interconnected patterns of language-development difficulties during early childhood. These results contribute to a deeper understanding of language development in the context of children’s screen use and may provide useful insights for families, educational professionals, and policymakers interested in promoting healthy developmental environments and informed decisions regarding screen exposure.

مقدمه: زمان استفاده از صفحه‌نمایش ممکن است بر رشد زبان در اوایل کودکی تأثیرگذار باشد، اگرچه اثرات آن بسته به عوامل زمینه‌ای متفاوت است. در حالی که استفاده از صفحه‌نمایش می‌تواند با هدایت بزرگسالان به رشد کمک کند، مواجهه بیش از حد با آن با پیامدهای کمتر مطلوب در رشد زبان مرتبط بوده است. روش‌ها: داده‌های ۱۶٬۹۱۴ کودک (۵۱٪ دختر، ۷۸٪ سفیدپوست؛ میانگین سنی = ۳٫۰۳ سال، انحراف معیار = ۱٫۳۷) از پیمایش ملی سلامت کودکان ۲۰۲۳ جمع‌آوری شد. شبکه‌های شاخص‌های هشداردهنده رشد زبان به طور جداگانه برای کودکان ۱ تا ۲ سال و ۳ تا ۵ سال برآورد شد. شرکت‌کنندگان بر اساس توصیه‌های سازمان جهانی بهداشت (WHO) درباره زمان استفاده از صفحه‌نمایش (<۱ ساعت در روز در مقابل ≥۱ ساعت در روز) طبقه‌بندی شدند. یافته‌ها: مدل‌های شبکه‌ای با نظم‌دهی جزئی نشان دادند که در میان کودکان با سطح بالاتر مواجهه با صفحه‌نمایش، اتصال میان شاخص‌های رشد زبان متراکم‌تر است. این الگو با تعداد بیشتر یال‌های شبکه و زیرخوشه‌های کاملاً متصل منعکس شد و به ویژه در کودکان ۳ تا ۵ سال برجسته بود. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که مواجهه بیشتر با صفحه‌نمایش با الگوهای به هم پیوسته‌تر دشواری‌های رشد زبان در اوایل کودکی مرتبط است. این نتایج به درک عمیق‌تر رشد زبان در زمینه استفاده کودکان از صفحه‌نمایش کمک می‌کند و می‌تواند بینش‌های مفیدی برای خانواده‌ها، متخصصان آموزشی و سیاست‌گذاران علاقه‌مند به ارتقای محیط‌های رشد سالم و تصمیم‌گیری آگاهانه درباره مواجهه با صفحه‌نمایش فراهم آورد.

Introduction Young learners require repeated exposure, active participation, and sufficient time-on-task to develop vocabulary and oral language competence in Kazakh and Russian. Traditional primary classrooms, however, may not provide every pupil with frequent vocabulary repetition, immediate feedback, and equal opportunities for oral participation. This study examined the short-term effectiveness of the BalaTalk digital learning platform as a supplementary tool for language practice among third-grade pupils in Kazakhstan. Methods A quasi-experimental pre-test/post-test control group design was employed with 75 pupils from six intact classes across three schools. The intervention lasted one school week. Pupils in the experimental group used BalaTalk for 15-20 minutes per day during regular lessons, whereas pupils in the control group received traditional instruction without the platform. The assessed outcomes included vocabulary performance, oral speaking task performance evaluated using an analytical speaking rubric, and behavioral engagement operationalized as time-on-task. Teacher questionnaire responses and written parent feedback were collected as supplementary qualitative evidence. Results Compared with the control group, the experimental group demonstrated larger immediate gains in vocabulary performance, oral speaking task performance, and time-on-task. Teacher and parent feedback also indicated increased pupil interest, greater willingness to repeat words, and more active participation in short language-learning tasks. Discussion The findings suggest that short, multimodal, teacher-guided digital microtasks may facilitate immediate lexical activation, oral participation, and behavioral engagement in primary language classrooms. The study contributes to digital language learning research by examining a locally developed platform in a Kazakh-Russian bilingual school context and by integrating vocabulary, oral task performance, and time-on-task within a single classroom-based intervention. However, because the intervention lasted only one week and intact classes were assigned to the study conditions, the findings should be interpreted as exploratory evidence of short-term effectiveness rather than proof of sustained language development.

مقدمه: زبان‌آموزان خردسال برای توسعه واژگان و شایستگی گفتاری در زبان‌های قزاقی و روسی نیازمند مواجهه مکرر، مشارکت فعال و صرف زمان کافی برای انجام تکالیف هستند. با این حال، کلاس‌های سنتی ابتدایی ممکن است فرصت تکرار واژگان، بازخورد فوری و فرصت‌های برابر برای مشارکت شفاهی را برای هر دانش‌آموز فراهم نکنند. این پژوهش اثربخشی کوتاه‌مدت بستر یادگیری دیجیتال BalaTalk را به عنوان ابزاری مکمل برای تمرین زبان در میان دانش‌آموزان پایه سوم در قزاقستان مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون/پس‌آزمون با گروه کنترل با مشارکت ۷۵ دانش‌آموز از شش کلاس مجزا در سه مدرسه اجرا شد. مداخله به مدت یک هفته تحصیلی ادامه داشت. دانش‌آموزان گروه آزمایش روزانه به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه در طول کلاس‌های عادی از BalaTalk استفاده کردند، در حالی که دانش‌آموزان گروه کنترل آموزش سنتی بدون این بستر را دریافت نمودند. نتایج ارزیابی شامل عملکرد واژگانی، عملکرد در تکلیف گفتاری شفاهی (ارزیابی‌شده با استفاده از یک روبریک تحلیلی گفتار) و مشارکت رفتاری (عملیاتی‌شده به عنوان زمان صرف‌شده بر روی تکلیف) بود. پاسخ‌های پرسشنامه معلمان و بازخورد کتبی والدین به عنوان شواهد کیفی مکمل جمع‌آوری شد. نتایج: در مقایسه با گروه کنترل، گروه آزمایش پیشرفت بیشتری در عملکرد واژگانی، عملکرد تکلیف گفتاری شفاهی و زمان صرف‌شده بر روی تکلیف نشان داد. بازخورد معلمان و والدین نیز افزایش علاقه دانش‌آموزان، تمایل بیشتر به تکرار واژگان و مشارکت فعال‌تر در تکالیف کوتاه یادگیری زبان را نشان داد. بحث: یافته‌ها حاکی از آن است که ریزتکالیف دیجیتال چندرسانه‌ای کوتاه‌مدت با هدایت معلم می‌تواند فعال‌سازی فوری واژگان، مشارکت شفاهی و درگیری رفتاری را در کلاس‌های زبان ابتدایی تسهیل کند. این پژوهش با بررسی یک بستر محلی توسعه‌یافته در زمینه مدرسه دوزبانه قزاقی-روسی و با ادغام ارزیابی واژگان، عملکرد تکلیف شفاهی و زمان صرف‌شده بر روی تکلیف در یک مداخله کلاسی، به ادبیات یادگیری زبان دیجیتال کمک می‌کند. با این حال، با توجه به اینکه مداخله تنها یک هفته به طول انجامید و کلاس‌های مجزا به شرایط پژوهش اختصاص یافتند، یافته‌ها باید به عنوان شواهد اکتشافی اثربخشی کوتاه‌مدت تفسیر شوند و نه به عنوان اثبات رشد پایدار زبان.

Introduction Differentiated instruction (DI) requires teachers to interpret learner diversity and make adaptive pedagogical decisions within the opportunities and constraints of their professional contexts. This study examined how secondary school English as a Foreign Language (EFL) teachers and teacher educators in Türkiye understood and experienced DI, with particular attention to teacher beliefs, perceived professional agency, and motivational considerations. Methods This qualitative interpretive phenomenological study involved semi-structured interviews with 14 EFL teachers and six teacher educators. Data were analyzed through an inductive, interpretive form of thematic analysis informed by Braun and Clarke’s six-phase procedure. Results Both participant groups understood DI as an inclusive and ethically responsive approach addressing differences in learner readiness, interests, language proficiency, learning pace, and support needs. Teachers associated DI with stronger student engagement, motivation, participation, and language development, but reported a persistent mismatch between their pedagogical intentions and their capacity to act on them. Large classes, limited planning time, curriculum rigidity, resource inequalities, and examination pressures constrained adaptive decision-making and weakened perceived professional agency. Teacher educators similarly identified a gap between pre-service teachers’ conceptual knowledge and their ability to respond flexibly to learner diversity in authentic classrooms. Discussion The findings conceptualize DI as a contextually negotiated practice shaped by the interaction of teacher beliefs, professional agency, motivational commitment, teacher preparation, and institutional conditions. The study highlights the need for practice-based teacher education, sustained professional learning, and organizational environments that enable psychologically responsive and inclusive EFL instruction.

مقدمه: آموزش تفکیکی (DI) مستلزم آن است که معلمان تنوع یادگیرندگان را تفسیر کرده و تصمیمات آموزشی انطباقی را در چارچوب فرصت‌ها و محدودیت‌های زمینه‌های حرفه‌ای خود اتخاذ کنند. این پژوهش به بررسی نحوه درک و تجربه معلمان زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) و مدرسان معلم در مدارس متوسطه ترکیه از DI پرداخت و به طور خاص بر باورهای معلمان، عاملیت حرفه‌ای ادراک‌شده و ملاحظات انگیزشی تمرکز داشت. روش‌ها: این مطالعه کیفی با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری، شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۴ معلم EFL و شش مدرس معلم بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک استقرایی و تفسیری بر اساس روش شش‌مرحله‌ای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافته‌ها: هر دو گروه شرکت‌کننده، DI را رویکردی فراگیر و پاسخگو از نظر اخلاقی می‌دانستند که به تفاوت‌های آمادگی یادگیرندگان، علایق، مهارت زبانی، سرعت یادگیری و نیازهای حمایتی پاسخ می‌دهد. معلمان، DI را با افزایش مشارکت، انگیزش، حضور فعال و رشد زبانی دانش‌آموزان مرتبط دانستند، اما از عدم تطابق مداوم میان اهداف آموزشی خود و توانایی اجرای آن‌ها گزارش دادند. کلاس‌های پرجمعیت، زمان محدود برای برنامه‌ریزی، سختی برنامه درسی، نابرابری منابع و فشارهای امتحانی، تصمیم‌گیری انطباقی را محدود و عاملیت حرفه‌ای ادراک‌شده را تضعیف می‌کرد. مدرسان معلم نیز به شکاف میان دانش مفهومی معلمان پیش‌خدمت و توانایی آن‌ها در پاسخ انعطاف‌پذیر به تنوع یادگیرندگان در کلاس‌های واقعی اشاره کردند. بحث: یافته‌ها، DI را به عنوان یک عمل مبتنی بر مذاکره زمینه‌ای و متأثر از تعامل باورهای معلم، عاملیت حرفه‌ای، تعهد انگیزشی، آمادگی معلم و شرایط نهادی مفهوم‌سازی می‌کند. این مطالعه بر نیاز به آموزش معلمان مبتنی بر عمل، یادگیری حرفه‌ای مستمر و محیط‌های سازمانی که آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی را به صورت روان‌شناختی پاسخگو و فراگیر ممکن می‌سازند، تأکید دارد.

Language development depends on both the quantity of linguistic input children receive and their ability to uptake input, yet the relationship between these two factors remains unclear. This study adopted the structural priming paradigm to examine how input and uptake shape syntactic development in three groups of Mandarin-speaking children aged 5–9 years ( N = 75, N female = 39): neurotypical monolinguals (optimal input and uptake), monolinguals with Developmental Language Disorder (optimal input, reduced uptake), and Mandarin-English heritage bilinguals (reduced input, optimal uptake). All groups had acquired the target non-canonical structures (the BA-, BEI-, and OSV-constructions). However, reduced input and reduced uptake were associated with distinct production patterns. Heritage bilinguals produced more canonical structures (the SVO-construction), whereas monolingual children, particularly those with Developmental Language Disorder, favoured the BA-construction, suggesting differences in underlying learning mechanisms and production strategies that may be shaped by their language (learning) experience. Moreover, while richer input enhanced uptake, reduced input did not diminish it, suggesting input quantity and processing ability play separable yet interacting roles in development.

رشد زبان به هر دو عامل کمیت ورودی زبانی که کودکان دریافت می‌کنند و توانایی آن‌ها در جذب این ورودی وابسته است، اما رابطه میان این دو عامل همچنان نامشخص باقی مانده است. این پژوهش با اتخاذ الگوی آغازگری ساختاری، بررسی کرد که چگونه ورودی و جذب، رشد نحوی را در سه گروه از کودکان ماندارین‌زبان ۵ تا ۹ ساله (N = ۷۵، N زن = ۳۹) شکل می‌دهد: تک‌زبانه‌های نوروتایپیک (ورودی و جذب بهینه)، تک‌زبانه‌های دارای اختلال رشد زبان (ورودی بهینه، جذب کاهش‌یافته) و دوزبانه‌های میراثی ماندارین-انگلیسی (ورودی کاهش‌یافته، جذب بهینه). همه گروه‌ها ساختارهای هدف غیرقانونی (ساختارهای BA-، BEI- و OSV-) را فراگرفته بودند. با این حال، ورودی و جذب کاهش‌یافته با الگوهای تولیدی متفاوتی همراه بود. دوزبانه‌های میراثی ساختارهای قانونی بیشتری (ساختار SVO-) تولید کردند، در حالی که کودکان تک‌زبانه، به‌ویژه آن‌هایی که اختلال رشد زبان داشتند، ساختار BA- را ترجیح دادند که این امر حاکی از تفاوت در سازوکارهای یادگیری زیربنایی و راهبردهای تولیدی است که ممکن است توسط تجربه زبانی (یادگیری) آن‌ها شکل گرفته باشد. افزون بر این، در حالی که ورودی غنی‌تر جذب را افزایش داد، ورودی کاهش‌یافته موجب کاهش آن نشد که این امر نشان می‌دهد کمیت ورودی و توانایی پردازش نقش‌هایی مجزا اما متعامل در رشد ایفا می‌کنند.

Communication disorders in children with genetic abnormalities significantly affect their social interaction, language development, and academic performance. These impairments, often stemming from neurodevelopmental disruptions, necessitate targeted interventions such as Speech and Language Therapy (SLT) to support their communication skills. This systematic review evaluates the effectiveness of speech therapy on verbal communication abilities in children with genetic disorders. A systematic search was conducted across seven databases—PubMed, ProQuest, Garuda, JSTOR, ScienceDirect, CNKI, and Wiley—covering studies published from 2020 to 2025. Eligible studies involved children with genetic disorders receiving speech-language therapy interventions. The PROMPT (Prompts for Restructuring Oral Muscular Phonetic Targets) method was among the approaches assessed. Verbal communication outcomes were measured using tools such as the Peabody Picture Vocabulary Test. Study selection followed PRISMA guidelines, and quality was appraised using the Critical Appraisal Skills Programme (CASP) checklist. The protocol was registered with PROSPERO (CRD420250645279). Seven studies met the inclusion criteria, encompassing 218 participants. Most interventions reported improvements in verbal communication. The PROMPT method, delivered in 30–60-minute sessions over 10 weeks, demonstrated significant effectiveness, especially in randomized controlled trials. Speech-language therapy, particularly using the PROMPT method, is effective in enhancing verbal communication in children with genetic disorders. These findings support the integration of structured, evidence-based speech interventions into early rehabilitation programs to improve communication outcomes.

اختلالات ارتباطی در کودکان دارای ناهنجاری‌های ژنتیکی تأثیر قابل توجهی بر تعاملات اجتماعی، رشد زبانی و عملکرد تحصیلی آن‌ها دارد. این ناتوانی‌ها که اغلب ناشی از اختلالات عصب‌رشدی هستند، نیازمند مداخلات هدفمند مانند گفتاردرمانی و زبان‌درمانی (SLT) به منظور حمایت از مهارت‌های ارتباطی این کودکان است. این مرور نظام‌مند اثربخشی گفتاردرمانی بر توانایی‌های ارتباط کلامی در کودکان مبتلا به اختلالات ژنتیکی را ارزیابی می‌کند. جستجوی نظام‌مند در هفت پایگاه داده—PubMed، ProQuest، Garuda، JSTOR، ScienceDirect، CNKI و Wiley—برای مطالعات منتشرشده از سال 2020 تا 2025 انجام شد. مطالعات واجد شرایط شامل کودکانی با اختلالات ژنتیکی بودند که مداخلات گفتاردرمانی و زبان‌درمانی دریافت کرده‌اند. روش PROMPT (Prompts for Restructuring Oral Muscular Phonetic Targets) از جمله رویکردهای ارزیابی‌شده بود. پیامدهای ارتباط کلامی با استفاده از ابزارهایی مانند آزمون واژگان تصویری Peabody سنجیده شد. انتخاب مطالعات بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA صورت گرفت و کیفیت مطالعات با استفاده از چک‌لیست Critical Appraisal Skills Programme (CASP) ارزیابی شد. پروتکل این مطالعه در PROSPERO (CRD420250645279) ثبت گردید. هفت مطالعه معیارهای ورود را داشتند و در مجموع 218 شرکت‌کننده را شامل می‌شدند. اکثر مداخلات بهبودهایی در ارتباط کلامی گزارش کردند. روش PROMPT که در جلسات 30 تا 60 دقیقه‌ای طی 10 هفته ارائه شد، اثربخشی قابل توجهی به‌ویژه در کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده نشان داد. گفتاردرمانی و زبان‌درمانی، به‌ویژه با استفاده از روش PROMPT، در بهبود ارتباط کلامی کودکان مبتلا به اختلالات ژنتیکی مؤثر است. این یافته‌ها از ادغام مداخلات ساختاریافته و مبتنی بر شواهد گفتاری در برنامه‌های توانبخشی اولیه برای بهبود پیامدهای ارتباطی حمایت می‌کند.

Children with autism spectrum disorder may experience developmental difficulties in the areas of social communication and interaction. This study aims to investigate the effect of child-centered play therapy on the development of social communication skills in children with autism spectrum disorder. The study group consists of children aged 3-6 years with autism spectrum disorder. A quasi-experimental design was employed for the study. In the experimental group, child-centered play therapy was applied to 5 children with autism spectrum disorder for 15 weeks, 3 sessions per week, for a total of 45 sessions. ‘Social Communication Checklist-Revised for Children with Autism Spectrum Disorder’ and the “Denver-II Developmental Screening Test” were used as instruments for data collection. According to the findings of the study, the Mann–Whitney U test conducted on the post-test scores of the experimental and control groups revealed statistically significant differences in all sub-dimensions of the Social Communication Checklist. Significant differences were found between the groups in social participation (Z = −2.627, p < .05, r = .83), expressive language (Z = −2.617, p ≤ .05, r = .83), receptive language (Z = −2.739, p < .05, r = .87), and imitative play (Z = −2.643, p < .05, r = .84). Regarding the Denver II Developmental Screening Test, a statistically significant difference was also found between the groups in the personal-social subscale (Z = −2.730, p < .05, r = .86). However, no statistically significant difference was observed in the language development subscale (Z = −1.586, p > .05). The results revealed that child-centered play therapy has a significant effect on the development of social communication skills in children with autism spectrum disorder. Research findings show that child-centred play therapy brings about significant improvements in the social communication skills of children with autism spectrum disorder. The progress observed in the experimental group supports the idea that play-based approaches can be an effective tool in early intervention programmes.

کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم ممکن است در زمینه‌های ارتباط و تعامل اجتماعی با مشکلات رشدی مواجه شوند. هدف این پژوهش بررسی تأثیر درمان بازی‌محور کودک‌محور بر رشد مهارت‌های ارتباط اجتماعی در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم است. گروه مورد مطالعه شامل کودکان ۳ تا ۶ ساله مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بود. این پژوهش با طرح شبه‌آزمایشی انجام شد. در گروه آزمایش، درمان بازی‌محور کودک‌محور به مدت ۱۵ هفته، هر هفته ۳ جلسه و در مجموع ۴۵ جلسه برای ۵ کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم اجرا شد. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل «چک‌لیست ارتباط اجتماعی-ویرایش بازنگری‌شده برای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم» و «آزمون غربالگری رشدی Denver-II» بود. بر اساس یافته‌های پژوهش، آزمون Mann–Whitney U که بر نمرات پس‌آزمون گروه‌های آزمایش و کنترل انجام شد، تفاوت معناداری را در تمامی زیرمقیاس‌های چک‌لیست ارتباط اجتماعی نشان داد. بین گروه‌ها در مشارکت اجتماعی (Z = −2.627, p < .05, r = .83)، زبان بیانی (Z = −2.617, p ≤ .05, r = .83)، زبان دریافتی (Z = −2.739, p < .05, r = .87) و بازی تقلیدی (Z = −2.643, p < .05, r = .84) تفاوت معناداری مشاهده شد. همچنین در آزمون غربالگری رشدی Denver-II، در زیرمقیاس فردی-اجتماعی تفاوت معنادار آماری بین گروه‌ها وجود داشت (Z = −2.730, p < .05, r = .86)، اما در زیرمقیاس رشد زبانی تفاوت معناداری مشاهده نشد (Z = −1.586, p > .05). نتایج نشان داد که درمان بازی‌محور کودک‌محور تأثیر معناداری بر رشد مهارت‌های ارتباط اجتماعی در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم دارد. یافته‌های پژوهش بیانگر آن است که درمان بازی‌محور کودک‌محور موجب بهبود معنادار مهارت‌های ارتباط اجتماعی در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم می‌شود. پیشرفت مشاهده‌شده در گروه آزمایش از این ایده حمایت می‌کند که رویکردهای مبتنی بر بازی می‌توانند ابزار مؤثری در برنامه‌های مداخله زودهنگام باشند.

Abstract Morphological development is a crucial component of early language acquisition. This study examined developmental changes in types and tokens of inflectional morphemes produced among 214 typically developing Kannada-speaking preschool children and their parents. Inflectional use was elicited through a story retelling task and analyzed in child’s and parental speech. Results showed developmental increase in both types and tokens of inflectional morphology production in children, indicating that preschool years constitute an important phase of inflectional systems in Kannada, an agglutinative language. Parental inflectional production remained relatively stable across age groups, while only the variety of parental inflections significantly predicted children’s output, emphasizing the role of input richness over frequency. Children produced high functional load markers (namely dative case, tense, and person–number–gender agreement), more frequently than optional or irregular forms. Overall, findings support usage-based theories with educational and clinical relevance. These findings, however, warrant future validation across other naturalistic tasks.

تحول صرفی یکی از مؤلفه‌های اساسی در فراگیری اولیه زبان است. این پژوهش تغییرات تحولی در انواع و بسامد تکواژهای تصریفی تولیدشده توسط ۲۱۴ کودک پیش‌دبستانی کانادا زبان با رشد طبیعی و والدین آن‌ها را بررسی کرد. استفاده از تصریف‌ها از طریق تکلیف بازگویی داستان برانگیخته شد و در گفتار کودک و والدین تحلیل گردید. نتایج نشان داد که تولید انواع و بسامد تکواژهای تصریفی در کودکان با افزایش سن رشد می‌کند و این امر نشان‌دهنده اهمیت سال‌های پیش‌دبستانی در شکل‌گیری نظام‌های تصریفی در زبان کانادا به‌عنوان یک زبان پیوندی است. تولید تصریف‌های والدین در گروه‌های سنی مختلف نسبتاً ثابت باقی ماند، اما تنها تنوع تصریف‌های والدین به طور معناداری پیش‌بینی‌کننده تولید کودکان بود و این امر بر نقش غنای ورودی نسبت به فراوانی تأکید می‌کند. کودکان نشانگرهای دارای بار کارکردی بالا (مانند حالت مفعولی، زمان و توافق شخص–عدد–جنس) را بیش از شکل‌های اختیاری یا بی‌قاعده تولید کردند. به طور کلی، یافته‌ها نظریه‌های مبتنی بر کاربرد را با اهمیت آموزشی و بالینی تأیید می‌کند. با این حال، این یافته‌ها نیازمند اعتبارسنجی بیشتر در تکالیف طبیعی‌گرایانه دیگر هستند.

Background Children are increasingly exposed to digital media from an early age. Screen exposure has been linked to poorer parent–child interactions, and less optimal language, cognitive, motor, and socio-emotional development. However, few studies have explored these relationships specifically in children born preterm. Methods Sixty-four very preterm infants (VPT; <32 weeks gestation) were assessed at 12-months corrected age. Data on media use within families and infant screen exposure were measured using the Family Media Use questionnaire. Psychomotor development, socio-emotional functioning, and tactile exploration abilities were evaluated using the Bayley Scales of Infant Development III (BSID III) and experimental tasks. Results At 12 months of age, most parents (72%) reported using screens in the presence of their child, with an average daily duration of 1 h. Furthermore, 39% of VPT infants were directly exposed to screens, averaging 4 h per week. No difference was observed in BSID III scores between infants exposed to screens and those who were not. Furthermore, across the entire cohort, no significant association was found between screen exposure and developmental outcomes. However, among infants exposed to screens, greater direct screen exposure was negatively associated with cognitive and language scores (ρ = −0.34, p = 0.048; ρ = −0.56, p = 0.002, respectively) as well as to tactile exploration (ρ = −0.39, p = 0.02), but not to prosocial behavior or joint attention. These associations remained significant after controlling gestational age at birth and parents' socio-economic status. Conclusions Early direct screen exposure in VPT infants is associated with lower language and cognitive performance, and reduced tactile exploration, highlighting potential developmental implications even within the first year. No associations were observed in socio-emotional skills suggesting that these aspects may evolve differently or become apparent later in development. The effects of screen exposure on the development of infants born VPT have not been extensively studied, and further research is needed to support families in offering alternatives to screen use.

زمینه: کودکان از سنین پایین به طور فزاینده‌ای در معرض رسانه‌های دیجیتال قرار می‌گیرند. مواجهه با صفحه‌نمایش با تعامل ضعیف‌تر والد-کودک و رشد کمتر بهینه زبانی، شناختی، حرکتی و اجتماعی-هیجانی مرتبط شده است. با این حال، مطالعات اندکی به طور خاص این روابط را در کودکان نارس بررسی کرده‌اند. روش‌ها: شصت‌وچهار نوزاد بسیار نارس (VPT؛ کمتر از ۳۲ هفته بارداری) در سن ۱۲ ماهگی اصلاح‌شده ارزیابی شدند. داده‌های مربوط به استفاده از رسانه در خانواده و مواجهه نوزاد با صفحه‌نمایش با استفاده از پرسشنامه Family Media Use جمع‌آوری شد. رشد روان‌حرکتی، عملکرد اجتماعی-هیجانی و توانایی‌های کاوش لمسی با استفاده از مقیاس‌های Bayley Scales of Infant Development III (BSID III) و وظایف آزمایشی ارزیابی گردید. یافته‌ها: در سن ۱۲ ماهگی، اکثر والدین (۷۲٪) گزارش کردند که در حضور کودک خود از صفحه‌نمایش استفاده می‌کنند، با میانگین مدت زمان روزانه ۱ ساعت. همچنین، ۳۹٪ از نوزادان VPT به طور مستقیم در معرض صفحه‌نمایش قرار داشتند، با میانگین ۴ ساعت در هفته. تفاوتی در نمرات BSID III بین نوزادان مواجه‌شده با صفحه‌نمایش و نوزادانی که مواجهه نداشتند مشاهده نشد. همچنین، در کل گروه، ارتباط معناداری بین مواجهه با صفحه‌نمایش و پیامدهای رشدی یافت نشد. با این حال، در میان نوزادان مواجه‌شده با صفحه‌نمایش، میزان بیشتر مواجهه مستقیم با صفحه‌نمایش با نمرات پایین‌تر شناختی و زبانی (ρ = −۰٫۳۴، p = ۰٫۰۴۸؛ ρ = −۰٫۵۶، p = ۰٫۰۰۲ به ترتیب) و همچنین کاوش لمسی (ρ = −۰٫۳۹، p = ۰٫۰۲) ارتباط منفی داشت، اما با رفتارهای اجتماعی مثبت یا توجه مشترک ارتباطی نداشت. این ارتباطات پس از کنترل سن بارداری هنگام تولد و وضعیت اجتماعی-اقتصادی والدین همچنان معنادار باقی ماند. نتیجه‌گیری: مواجهه مستقیم زودهنگام با صفحه‌نمایش در نوزادان VPT با عملکرد پایین‌تر زبانی و شناختی و کاهش کاوش لمسی همراه است و پیامدهای رشدی بالقوه حتی در سال اول زندگی را برجسته می‌کند. هیچ ارتباطی در مهارت‌های اجتماعی-هیجانی مشاهده نشد که نشان می‌دهد این جنبه‌ها ممکن است به گونه‌ای متفاوت تحول یابند یا بعداً در رشد آشکار شوند. اثرات مواجهه با صفحه‌نمایش بر رشد نوزادان بسیار نارس به طور گسترده مطالعه نشده است و پژوهش‌های بیشتری برای حمایت از خانواده‌ها در ارائه جایگزین‌هایی برای استفاده از صفحه‌نمایش مورد نیاز است.

Background: Language and cognitive development in infancy is a complex process with multifactorial influences. The effort made by the infant to attain language development can improve cognition. From the longitudinal followup of a birth cohort, we explore the relationship of dual language exposure on cognition and language development at two years of age.Methods: For this study, 251 children from a low-middle-income urban population in Vellore were recruited at birth as part of a multi-national multidisciplinary study and followed up at serial intervals as per the original study protocol. Languages spoken include Tamil, Urdu and Telugu and data about language exposure were collected. BayleyScales of Infant Development was used to assess cognition and language development at two years of age.Results: Out of 228 children who were recruited at two years of age, 169 (74.1%) children were monolinguals and 59 (25.9%) bilinguals. The average composite scores (SD) for cognition and language components were 93.3 (7.5) and 99.1 (9.4) respectively. At two years of age, both language and cognitive development was comparable for both monolinguals and bilinguals, adjusting for sex, socioeconomic status and maternal education.Conclusion: There was no significant effect of early dual language exposure on language and cognition at two years of age in an urban low-middle-income community setting in South India.

زمینه: رشد زبان و شناخت در دوران نوزادی فرایندی پیچیده با تأثیرات چندعاملی است. تلاشی که نوزاد برای دستیابی به رشد زبانی انجام می‌دهد می‌تواند شناخت را بهبود بخشد. در پیگیری طولی یک کوهورت تولد، رابطه مواجهه با دو زبان بر رشد شناخت و زبان در سن دو سالگی بررسی می‌شود. روش‌ها: برای این مطالعه، ۲۵۱ کودک از جمعیت شهری با درآمد پایین تا متوسط در Vellore در بدو تولد به عنوان بخشی از یک مطالعه چندملیتی و چندرشته‌ای وارد شدند و طبق پروتکل اصلی مطالعه در فواصل زمانی معین پیگیری شدند. زبان‌های مورد استفاده شامل Tamil، Urdu و Telugu بود و داده‌های مربوط به مواجهه زبانی جمع‌آوری شد. برای ارزیابی شناخت و رشد زبان در سن دو سالگی از مقیاس‌های BayleyScales of Infant Development استفاده شد. نتایج: از میان ۲۲۸ کودکی که در سن دو سالگی وارد مطالعه شدند، ۱۶۹ کودک (۷۴٫۱٪) تک‌زبانه و ۵۹ کودک (۲۵٫۹٪) دوزبانه بودند. میانگین نمرات ترکیبی (انحراف معیار) برای مؤلفه‌های شناخت و زبان به ترتیب ۹۳٫۳ (۷٫۵) و ۹۹٫۱ (۹٫۴) بود. در سن دو سالگی، رشد زبان و شناخت در هر دو گروه تک‌زبانه و دوزبانه، با تعدیل جنسیت، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و تحصیلات مادر، قابل مقایسه بود. نتیجه‌گیری: مواجهه زودهنگام با دو زبان تأثیر معناداری بر رشد زبان و شناخت در سن دو سالگی در یک جامعه شهری با درآمد پایین تا متوسط در جنوب هند نداشت.

Background: Language and cognitive development in infancy is a complex process with multifactorial influences. The effort made by the infant to attain language development can improve cognition. From the longitudinal followup of a birth cohort, we explore the relationship of dual language exposure on cognition and language development at two years of age.Methods: For this study, 251 children from a low-middle-income urban population in Vellore were recruited at birth as part of a multi-national multidisciplinary study and followed up at serial intervals as per the original study protocol. Languages spoken include Tamil, Urdu and Telugu and data about language exposure were collected. BayleyScales of Infant Development was used to assess cognition and language development at two years of age.Results: Out of 228 children who were recruited at two years of age, 169 (74.1%) children were monolinguals and 59 (25.9%) bilinguals. The average composite scores (SD) for cognition and language components were 93.3 (7.5) and 99.1 (9.4) respectively. At two years of age, both language and cognitive development was comparable for both monolinguals and bilinguals, adjusting for sex, socioeconomic status and maternal education.Conclusion: There was no significant effect of early dual language exposure on language and cognition at two years of age in an urban low-middle-income community setting in South India.

زمینه: رشد زبان و شناخت در دوران نوزادی فرایندی پیچیده با تأثیرات چندعاملی است. تلاشی که نوزاد برای دستیابی به رشد زبانی انجام می‌دهد می‌تواند شناخت را بهبود بخشد. در پیگیری طولی یک کوهورت تولد، رابطه مواجهه با دو زبان بر رشد شناخت و زبان در سن دو سالگی بررسی می‌شود. روش‌ها: برای این مطالعه، ۲۵۱ کودک از جمعیت شهری با درآمد پایین تا متوسط در Vellore در بدو تولد به عنوان بخشی از یک مطالعه چندملیتی و چندرشته‌ای وارد شدند و طبق پروتکل اصلی مطالعه در فواصل زمانی معین پیگیری شدند. زبان‌های مورد استفاده شامل Tamil، Urdu و Telugu بود و داده‌های مربوط به مواجهه زبانی جمع‌آوری شد. برای ارزیابی شناخت و رشد زبان در سن دو سالگی از مقیاس‌های BayleyScales of Infant Development استفاده شد. نتایج: از میان ۲۲۸ کودکی که در سن دو سالگی وارد مطالعه شدند، ۱۶۹ کودک (۷۴٫۱٪) تک‌زبانه و ۵۹ کودک (۲۵٫۹٪) دوزبانه بودند. میانگین نمرات ترکیبی (انحراف معیار) برای مؤلفه‌های شناخت و زبان به ترتیب ۹۳٫۳ (۷٫۵) و ۹۹٫۱ (۹٫۴) بود. در سن دو سالگی، رشد زبان و شناخت در هر دو گروه تک‌زبانه و دوزبانه، با تعدیل جنسیت، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و تحصیلات مادر، قابل مقایسه بود. نتیجه‌گیری: مواجهه زودهنگام با دو زبان تأثیر معناداری بر رشد زبان و شناخت در سن دو سالگی در یک جامعه شهری با درآمد پایین تا متوسط در جنوب هند نداشت.

Children in care have been shown to be at a higher risk of speech, language, and communication needs (SLCN). However, the presence of several co-occurring adversities means that SLCNs in this group are often overlooked. Improving understanding of SLCN vulnerability among children in care is therefore important for informing targeted interventions and supporting more positive educational and psychosocial outcomes. In our study, we examined the prevalence of SLCN among children in care and its association with educational attainment and social–emotional development as recorded in routine practice. A secondary analysis was conducted using routinely collected data recorded in a local authority database in an inner-city borough in South-East England. The eligible cohort comprised 141 children aged 5 to 14 years living in out-of-home care, of whom 78 had language screening data available. Measures included educational attainment in English, mathematics, and science, alongside social–emotional and behavioural functioning assessed using the Strengths and Difficulties Questionnaire. Forty-one percent of the sample presented with SLCN. Difficulties were evident across several domains, including word-finding, initiating and maintaining conversations, and peer relationships. Analyses revealed meaningful associations between SLCN, lower educational attainment, and poorer social–emotional outcomes. These findings provide preliminary group-level evidence of the higher prevalence and complexity of SLCN among children in care and their associations with educational and social–emotional outcomes. These results highlight the need for coordinated clinical, educational, and policy responses. These include improved recognition of multifaceted SLCN and timely referral to speech and language therapy services, to support more equitable outcomes for children in care.

مطالعات نشان داده‌اند که کودکان تحت سرپرستی در معرض خطر بالاتری از نیازهای گفتار، زبان و ارتباط (SLCN) قرار دارند. با این حال، وجود چندین عامل نامطلوب همزمان باعث می‌شود که SLCN در این گروه اغلب نادیده گرفته شود. بنابراین، بهبود درک آسیب‌پذیری SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی برای اطلاع‌رسانی مداخلات هدفمند و حمایت از پیامدهای آموزشی و روان‌اجتماعی مثبت‌تر اهمیت دارد. در مطالعه حاضر، شیوع SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی و ارتباط آن با پیشرفت تحصیلی و رشد اجتماعی‌ـ‌هیجانی همان‌گونه که در رویه‌های معمول ثبت شده است، مورد بررسی قرار گرفت. یک تحلیل ثانویه با استفاده از داده‌های جمع‌آوری‌شده به طور روتین که در پایگاه داده یک مرجع محلی در یکی از مناطق شهری جنوب‌شرق انگلستان ثبت شده بود، انجام شد. گروه واجد شرایط شامل ۱۴۱ کودک ۵ تا ۱۴ ساله ساکن در مراقبت خارج از خانه بود که از این میان، داده‌های غربالگری زبان برای ۷۸ نفر در دسترس بود. ابزارهای اندازه‌گیری شامل پیشرفت تحصیلی در زبان انگلیسی، ریاضیات و علوم، همراه با عملکرد اجتماعی‌ـ‌هیجانی و رفتاری که با استفاده از پرسشنامه Strengths and Difficulties Questionnaire ارزیابی شد، بودند. چهل‌ویک درصد از نمونه دارای SLCN بودند. مشکلات در چندین حوزه از جمله یافتن واژه، آغاز و حفظ مکالمه و روابط با همسالان مشاهده شد. تحلیل‌ها ارتباط معناداری بین SLCN، پیشرفت تحصیلی پایین‌تر و پیامدهای اجتماعی‌ـ‌هیجانی ضعیف‌تر نشان دادند. این یافته‌ها شواهد اولیه‌ای در سطح گروهی از شیوع و پیچیدگی بالاتر SLCN در میان کودکان تحت سرپرستی و ارتباط آن با پیامدهای آموزشی و اجتماعی‌ـ‌هیجانی ارائه می‌دهد. این نتایج بر نیاز به پاسخ‌های هماهنگ بالینی، آموزشی و سیاست‌گذاری تأکید می‌کند. این موارد شامل بهبود شناسایی SLCN چندوجهی و ارجاع به موقع به خدمات گفتاردرمانی و زبان‌درمانی برای حمایت از پیامدهای عادلانه‌تر برای کودکان تحت سرپرستی است.

Abstract It is generally assumed that children and adults learn language through fundamentally different mechanisms: Children predominantly rely on implicit learning, and adults utilize more explicit strategies (Lichtman, 2016). However, little is known about when and how learners begin to benefit from explicit instruction over the course of language development. Addressing this gap, the present study responds to DeKeyser's (2012, 2013) call to investigate age–treatment interactions (ATIs) under highly controlled experimental conditions. Using a cross‐situational learning (CSL) paradigm, we trained 150 learners aged 8 to 13 to acquire both vocabulary and grammar in a complex artificial language under two instructional conditions: implicit and explicit. Results indicated that, in this task, 12‐to‐13‐year‐old children showed clearer benefits from explicit instruction than younger children, particularly for grammatical information related to word order. These findings shed light on the developmental stage at which explicit instruction may become beneficial for children's nonnative language (L2) learning.

چکیده: به طور کلی فرض می‌شود که کودکان و بزرگسالان زبان را از طریق سازوکارهای بنیاداً متفاوتی فرا می‌گیرند: کودکان عمدتاً به یادگیری ضمنی متکی هستند و بزرگسالان از راهبردهای آشکار بیشتری استفاده می‌کنند (Lichtman, 2016). با این حال، اطلاعات اندکی دربارهٔ زمان و چگونگی بهره‌مندی یادگیرندگان از آموزش آشکار در طول فرایند رشد زبانی وجود دارد. پژوهش حاضر در پاسخ به درخواست DeKeyser (2012, 2013) برای بررسی تعاملات سن–درمان (ATIها) در شرایط آزمایشی بسیار کنترل‌شده انجام شده است. با استفاده از الگوی یادگیری میان‌موقعیتی (CSL)، تعداد ۱۵۰ یادگیرنده در بازهٔ سنی ۸ تا ۱۳ سال برای فراگیری واژگان و دستور زبان در یک زبان مصنوعی پیچیده تحت دو شرایط آموزشی ضمنی و آشکار آموزش دیدند. نتایج نشان داد که در این تکلیف، کودکان ۱۲ تا ۱۳ ساله نسبت به کودکان کم‌سن‌تر، به ویژه در زمینهٔ اطلاعات دستوری مربوط به ترتیب واژه‌ها، از آموزش آشکار سود بیشتری بردند. این یافته‌ها به روشن شدن مرحلهٔ رشدی که در آن آموزش آشکار می‌تواند برای یادگیری زبان دوم (L2) کودکان مفید واقع شود، کمک می‌کند.

Background Handwriting is central to children's written-language development, but conventional assessment usually emphasizes the completed product and provides limited information about the processes that produced it. Digital technologies can capture handwriting as an unfolding motor and orthographic activity. Objective This scoping review mapped technologies for capturing children's handwriting process data, the raw signals and derived features obtained, the assessment constructs supported by process measures, and their educational, developmental, and clinical applications. Methods Following scoping-review guidance and PRISMA-ScR, we searched Scopus, PubMed, ERIC, Web of Science Core Collection, and IEEE Xplore and conducted backward citation searching of 11 relevant review or framework articles. Of 198 reports sought for full-text assessment, one could not be retrieved, 197 were assessed, 39 were excluded, and 158 were included. All included reports were charted with the same 16-field framework. Independent verification by a second researcher covered randomly selected samples of 40 of 197 full-text eligibility decisions (20.3%; 97.5% agreement; Cohen's κ = 0.918) and 32 of 158 extractions (20.3%). Results Digitizing or graphics tablets were used in 136 reports (86.1%), and 117 (74.1%) used Wacom hardware. Position or trajectory (145, 91.8%) and time or timestamps (124, 78.5%) were the most common raw signals, followed by pen pressure or normal force (82, 51.9%) and pen-state or in-air information (71, 44.9%). Common derived feature families included speed or velocity (97, 61.4%), temporal or duration measures (84, 53.2%), spatial or geometric measures (67, 42.4%), and pressure- or force-derived measures (59, 37.3%). Developmental or normative characterization (75, 47.5%) and clinical characterization or differential assessment (74, 46.8%) were the most frequent applications. Latin-alphabetic handwriting appeared in 114 reports (72.2%), followed by Hebrew (23, 14.6%), Chinese (19, 12.0%), and Arabic (5, 3.2%). Conclusions Digital handwriting assessment is well established in process capture but less consistently translated into applied educational or clinical decisions. Classification performance should not be equated with diagnostic validity. A theory-informed and review-refined four-level framework organizes raw signals, derived features, assessment constructs, and empirical interpretation or action without implying a validated developmental or psychometric hierarchy.

زمینه و هدف: دست‌خط نقش مرکزی در رشد زبان نوشتاری کودکان دارد، اما ارزیابی‌های متداول معمولاً بر محصول نهایی تأکید می‌کنند و اطلاعات محدودی درباره فرایندهایی که به تولید آن منجر شده‌اند ارائه می‌دهند. فناوری‌های دیجیتال قادرند دست‌خط را به عنوان یک فعالیت حرکتی و املایی در حال شکل‌گیری ثبت کنند. هدف: این مرور گسترده به شناسایی فناوری‌های ثبت داده‌های فرایندی دست‌خط کودکان، سیگنال‌های خام و ویژگی‌های استخراج‌شده، سازه‌های ارزیابی پشتیبانی‌شده توسط سنجه‌های فرایندی و کاربردهای آموزشی، رشدی و بالینی آن‌ها پرداخت. روش‌ها: با پیروی از راهنمای مرور گسترده و PRISMA-ScR، پایگاه‌های Scopus، PubMed، ERIC، Web of Science Core Collection و IEEE Xplore جست‌وجو شدند و جست‌وجوی ارجاعات معکوس ۱۱ مقاله مروری یا چارچوبی مرتبط انجام شد. از میان ۱۹۸ گزارش مورد بررسی برای ارزیابی متن کامل، یک مورد قابل بازیابی نبود، ۱۹۷ مورد ارزیابی شدند، ۳۹ مورد حذف شدند و ۱۵۸ مورد وارد مطالعه شدند. همه گزارش‌های واردشده با یک چارچوب ۱۶ بخشی یکسان ثبت شدند. راستی‌آزمایی مستقل توسط پژوهشگر دوم بر روی نمونه‌های تصادفی ۴۰ تصمیم صلاحیت متن کامل از ۱۹۷ مورد (۲۰.۳٪؛ توافق ۹۷.۵٪؛ کاپای Cohen's κ = ۰.۹۱۸) و ۳۲ استخراج از ۱۵۸ مورد (۲۰.۳٪) انجام شد. یافته‌ها: در ۱۳۶ گزارش (۸۶.۱٪) از تبلت‌های دیجیتایزر یا گرافیکی استفاده شد و ۱۱۷ مورد (۷۴.۱٪) از سخت‌افزار Wacom بهره بردند. موقعیت یا مسیر (۱۴۵ مورد، ۹۱.۸٪) و زمان یا برچسب‌های زمانی (۱۲۴ مورد، ۷۸.۵٪) رایج‌ترین سیگنال‌های خام بودند و پس از آن فشار قلم یا نیروی عمودی (۸۲ مورد، ۵۱.۹٪) و اطلاعات وضعیت قلم یا در هوا (۷۱ مورد، ۴۴.۹٪) قرار داشتند. خانواده‌های رایج ویژگی‌های استخراج‌شده شامل سرعت یا تندی (۹۷ مورد، ۶۱.۴٪)، سنجه‌های زمانی یا مدت (۸۴ مورد، ۵۳.۲٪)، سنجه‌های فضایی یا هندسی (۶۷ مورد، ۴۲.۴٪) و سنجه‌های مبتنی بر فشار یا نیرو (۵۹ مورد، ۳۷.۳٪) بودند. بیشترین کاربردها، توصیف رشدی یا هنجاری (۷۵ مورد، ۴۷.۵٪) و توصیف بالینی یا ارزیابی افتراقی (۷۴ مورد، ۴۶.۸٪) بود. دست‌خط الفبای لاتین در ۱۱۴ گزارش (۷۲.۲٪) مشاهده شد و پس از آن عبری (۲۳ مورد، ۱۴.۶٪)، چینی (۱۹ مورد، ۱۲.۰٪) و عربی (۵ مورد، ۳.۲٪) قرار داشتند. نتیجه‌گیری: ارزیابی دیجیتال دست‌خط در ثبت فرایند به خوبی تثبیت شده است اما کمتر به تصمیمات کاربردی آموزشی یا بالینی ترجمه شده است. عملکرد طبقه‌بندی نباید معادل روایی تشخیصی تلقی شود. یک چارچوب چهارسطحی مبتنی بر نظریه و اصلاح‌شده توسط مرور، سیگنال‌های خام، ویژگی‌های استخراج‌شده، سازه‌های ارزیابی و تفسیر یا اقدام تجربی را سازمان‌دهی می‌کند بدون آنکه سلسله‌مراتب رشدی یا روان‌سنجی روایی‌شده‌ای را القا کند.

This paper presents a model to guide speech-language pathologists (SLPs) to effectively respond to social determinants of health and protective factors that shape early communication development for Australian children. Aligned with contemporary early years policy frameworks, we discuss the SLP’s role in strategically strengthening the protective factors that enable language development across three ecological levels: child and family, community, and systems and society. By embracing this scope of practice, SLPs move beyond traditional service boundaries to partner with families, mobilise community resources, and advocate for systemic change that addresses health inequities. Developed with input from practicing SLPs working across diverse contexts, this work demonstrates both the necessity and feasibility of place-based innovation in speech-language pathology. It serves as a practical resource and catalyst for ongoing professional dialogue, inviting SLPs to consider how they can create meaningful, equitable impact on early communication development by addressing the social determinants that matter most.

این مقاله مدلی را ارائه می‌دهد که به آسیب‌شناسان گفتار و زبان (SLPs) کمک می‌کند تا به‌طور مؤثر به تعیین‌کننده‌های اجتماعی سلامت و عوامل محافظتی که رشد اولیه ارتباطات کودکان استرالیایی را شکل می‌دهند، پاسخ دهند. در راستای چارچوب‌های سیاستی معاصر سال‌های اولیه، نقش آسیب‌شناس گفتار و زبان در تقویت راهبردی عوامل محافظتی که رشد زبان را در سه سطح بوم‌شناختی کودک و خانواده، جامعه و نظام‌ها و جامعه امکان‌پذیر می‌سازد، مورد بحث قرار می‌گیرد. با پذیرش این دامنه عملکرد، آسیب‌شناسان گفتار و زبان فراتر از مرزهای سنتی خدمات حرکت می‌کنند تا با خانواده‌ها همکاری کنند، منابع جامعه را بسیج نمایند و برای تغییرات نظام‌مند که به نابرابری‌های سلامت می‌پردازد، حمایت کنند. این مدل با مشارکت آسیب‌شناسان گفتار و زبان شاغل در زمینه‌های متنوع تدوین شده است و هم ضرورت و هم امکان‌پذیری نوآوری مبتنی بر مکان در آسیب‌شناسی گفتار و زبان را نشان می‌دهد. این مقاله به عنوان منبعی عملی و محرکی برای گفت‌وگوی حرفه‌ای مستمر عمل می‌کند و آسیب‌شناسان گفتار و زبان را دعوت می‌کند تا بیندیشند چگونه می‌توانند با پرداختن به تعیین‌کننده‌های اجتماعی مهم، تأثیری معنادار و عادلانه بر رشد اولیه ارتباطات ایجاد کنند.