درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد

Purpose: This study aimed to compare the effectiveness of Compassion-Focused Acceptance and Commitment Therapy and Schema-Integrated Acceptance and Commitment Therapy on body image and sexual relationship quality in women with breast cancer in Hamadan. Methods and Materials: This applied quasi-experimental study employed a pretest–posttest design with a two-month follow-up, two experimental groups, and one active control group. The statistical population consisted of women with breast cancer attending the Health Donors Association of Hamadan Province during 2025–2026. Sixty eligible women were selected through convenience sampling and randomly assigned to three groups of 20 participants. Following attrition, the final sample comprised 50 women, including 17 in the Compassion-Focused Acceptance and Commitment Therapy group, 16 in the Schema-Integrated Acceptance and Commitment Therapy group, and 17 in the control group. The experimental groups received 10 weekly 90-minute group sessions of their respective interventions, while the control group received five weekly 60-minute health and life-skills education sessions. Data were collected using the Objectified Body Consciousness Scale and the Sexual Quality of Life–Female Questionnaire. Data were analyzed in SPSS version 26 using multivariate and univariate analyses of covariance and Bonferroni-adjusted pairwise comparisons. Findings: Multivariate analysis showed a significant overall effect of treatment condition on the combined dependent variables, Pillai’s Trace = 0.592, F(4, 90) = 9.468, p < 0.001, partial η² = 0.296. Significant group effects were found for body image, F(2, 45) = 20.691, p < 0.001, partial η² = 0.482, and sexual relationship quality, F(2, 45) = 16.250, p < 0.001, partial η² = 0.419. Bonferroni comparisons indicated that both interventions were significantly more effective than the control condition on both outcomes. Compassion-Focused Acceptance and Commitment Therapy was also significantly more effective than Schema-Integrated Acceptance and Commitment Therapy for body image, p = 0.006, and sexual relationship quality, p = 0.031. Conclusion: Both interventions were effective in improving body image and sexual relationship quality among women with breast cancer, although Compassion-Focused Acceptance and Commitment Therapy demonstrated greater effectiveness and may therefore be particularly useful in psycho-oncological rehabilitation following breast cancer treatment.

هدف: این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با محوریت شفقت و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد یکپارچه با طرحواره بر تصویر بدنی و کیفیت رابطه جنسی زنان مبتلا به سرطان پستان در همدان انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه کاربردی از نوع شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با پیگیری دو ماهه، دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل فعال بود. جامعه آماری شامل زنان مبتلا به سرطان پستان مراجعه‌کننده به انجمن اهداکنندگان سلامت استان همدان در سال‌های 2025 تا 2026 بود. شصت زن واجد شرایط به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه 20 نفره گمارده شدند. پس از ریزش، نمونه نهایی شامل 50 زن بود که 17 نفر در گروه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با محوریت شفقت، 16 نفر در گروه درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد یکپارچه با طرحواره و 17 نفر در گروه کنترل قرار گرفتند. گروه‌های آزمایشی هر یک 10 جلسه گروهی 90 دقیقه‌ای درمان مربوطه را دریافت کردند و گروه کنترل 5 جلسه 60 دقیقه‌ای آموزش سلامت و مهارت‌های زندگی را گذراند. داده‌ها با استفاده از مقیاس آگاهی بدنی عینی‌شده و پرسشنامه کیفیت زندگی جنسی زنان گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه 26 و با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تک‌متغیره و مقایسه‌های زوجی با اصلاح بونفرونی انجام گرفت. یافته‌ها: تحلیل چندمتغیره اثر کلی معناداری برای شرایط درمان بر متغیرهای وابسته ترکیبی نشان داد (Pillai’s Trace = 0.592, F(4, 90) = 9.468, p < 0.001, η² جزئی = 0.296). اثر گروه برای تصویر بدنی (F(2, 45) = 20.691, p < 0.001, η² جزئی = 0.482) و کیفیت رابطه جنسی (F(2, 45) = 16.250, p < 0.001, η² جزئی = 0.419) معنادار بود. مقایسه‌های بونفرونی نشان داد هر دو مداخله نسبت به گروه کنترل در هر دو پیامد اثربخشی بیشتری داشتند. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با محوریت شفقت نسبت به درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد یکپارچه با طرحواره در بهبود تصویر بدنی (p = 0.006) و کیفیت رابطه جنسی (p = 0.031) اثربخشی بیشتری داشت. نتیجه‌گیری: هر دو مداخله در بهبود تصویر بدنی و کیفیت رابطه جنسی زنان مبتلا به سرطان پستان مؤثر بودند، هرچند درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد با محوریت شفقت اثربخشی بیشتری نشان داد و می‌تواند به‌ویژه در بازتوانی روان‌آنکولوژیک پس از درمان سرطان پستان مفید باشد.

Purpose: This study aimed to determine the effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy (ACT) in improving the psychological well-being of patients diagnosed with cancer. Materials and Methods: This quasi-experimental study employed a pretest–posttest design with a control group and a follow-up assessment. The statistical sample consisted of 60 patients with cancer who were selected through purposive sampling and assigned to three groups of 20 participants. Participants in the intervention groups received an ACT-based intervention consisting of eight 45-minute sessions delivered over one month, whereas the control group received no psychological intervention during the study period. Psychological well-being was assessed using Ryff’s 84-item Psychological Well-Being Scale (1989) at the pretest, posttest, and follow-up stages. The collected data were analyzed using inferential statistical procedures in SPSS version 25. Findings: The inferential analysis demonstrated a statistically significant difference between the intervention and control groups in posttest psychological well-being scores. Participants who received Acceptance and Commitment Therapy showed significantly higher levels of psychological well-being than those in the control group. The intervention produced a very large effect size (η² = 0.935), indicating that a substantial proportion of the variance in post-intervention psychological well-being was attributable to the therapeutic intervention. The follow-up analysis further showed that the improvement in psychological well-being was maintained after the completion of treatment, suggesting the stability and durability of the intervention effects over time. Conclusion: Acceptance and Commitment Therapy is an effective psychological intervention for enhancing psychological well-being among patients with cancer. By promoting psychological flexibility, acceptance of difficult internal experiences, present-moment awareness, and engagement in value-oriented behaviors, ACT may help patients cope more adaptively with the psychological consequences of cancer. Therefore, this intervention may be incorporated into psychosocial rehabilitation and supportive care programs for patients with cancer.

هدف: این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) در ارتقای بهزیستی روان‌شناختی بیماران مبتلا به سرطان انجام شد. مواد و روش‌ها: این مطالعه‌ی شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل و ارزیابی پیگیری انجام گرفت. نمونه‌ی آماری شامل ۶۰ بیمار مبتلا به سرطان بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به سه گروه ۲۰ نفره تقسیم شدند. شرکت‌کنندگان در گروه‌های مداخله، مداخله‌ای مبتنی بر ACT را در قالب هشت جلسه‌ی ۴۵ دقیقه‌ای طی یک ماه دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل در طول دوره‌ی مطالعه هیچ مداخله‌ی روان‌شناختی دریافت نکرد. بهزیستی روان‌شناختی با استفاده از مقیاس ۸۴ ماده‌ای بهزیستی روان‌شناختی Ryff (۱۹۸۹) در مراحل پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری ارزیابی شد. داده‌های گردآوری‌شده با استفاده از روش‌های آماری استنباطی در نرم‌افزار SPSS نسخه‌ی ۲۵ تحلیل گردید. یافته‌ها: تحلیل استنباطی تفاوت معناداری را بین گروه‌های مداخله و کنترل در نمرات پس‌آزمون بهزیستی روان‌شناختی نشان داد. شرکت‌کنندگانی که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد دریافت کردند، سطوح بهزیستی روان‌شناختی به‌مراتب بالاتری نسبت به گروه کنترل داشتند. مداخله دارای اندازه‌ی اثر بسیار بزرگ (η² = ۰.۹۳۵) بود که نشان‌دهنده‌ی سهم قابل توجهی از واریانس بهزیستی روان‌شناختی پس از مداخله به دلیل مداخله‌ی درمانی است. تحلیل پیگیری نیز نشان داد که بهبود بهزیستی روان‌شناختی پس از اتمام درمان حفظ شده است و این امر پایداری و دوام اثرات مداخله در طول زمان را نشان می‌دهد. نتیجه‌گیری: درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد یک مداخله‌ی روان‌شناختی مؤثر برای ارتقای بهزیستی روان‌شناختی در بیماران مبتلا به سرطان است. با ارتقای انعطاف‌پذیری روان‌شناختی، پذیرش تجارب درونی دشوار، آگاهی از لحظه‌ی حال و درگیر شدن در رفتارهای ارزش‌محور، ACT می‌تواند به بیماران در مقابله‌ی سازگارانه‌تر با پیامدهای روان‌شناختی سرطان کمک کند. بنابراین، این مداخله می‌تواند در برنامه‌های بازتوانی روان‌اجتماعی و مراقبت حمایتی بیماران مبتلا به سرطان گنجانده شود.

Abstract Background Repetitive negative thinking (RNT) is a transdiagnostic process relevant to common mental health problems in primary care. RNT-ACT is a brief acceptance and commitment therapy-based protocol targeting RNT in two sessions. This pilot study assessed the feasibility of RNT-ACT compared with therapist-supported internet-based cognitive behavioural therapy (iCBT) in Swedish primary care. Methods Thirteen participants were randomised: 7 to RNT-ACT and 6 to iCBT. The primary feasibility outcomes were recruitment rate, intervention non-completion, and patient satisfaction measured with the Client Satisfaction Questionnaire (CSQ-8). Symptom and process measures were secondary outcomes. Secondary outcomes were assessed at baseline and at 1- and 3-month follow-ups. Analyses were descriptive and exploratory, based on available observations without imputation of missing data. Results Thirteen of 20 eligible individuals were enrolled (65%), corresponding to 35% of all 37 individuals screened. All participants in the RNT-ACT group completed the intervention, whereas 4 of 6 participants in the iCBT group did not complete the intervention. Mean CSQ-8 scores were 27.8 (SD 3.7; n = 5) in the RNT-ACT group and 23.0 (SD 0.0; n = 2) in the iCBT group. Conclusions The small sample size and high iCBT non-completion limit between-group comparisons. Further investigation of recruitment, treatment engagement, and patient and therapist experiences is needed before determining whether and how to proceed to a full-scale RCT. Trial registration ClinicalTrials.gov NCT05946382 registered July 14, 2023.

Background Stroke is a leading cause of disability worldwide and is frequently accompanied by psychological and functional impairments. Acceptance and Commitment Therapy (ACT), a third-wave behavioral intervention focusing on psychological flexibility, has been increasingly applied in stroke rehabilitation. Although previous reviews have suggested beneficial effects of ACT in stroke patients, whether these benefits persist in the short term after the intervention ends, and the certainty of the evidence, remain unclear. Methods A systematic review and meta-analysis was conducted according to PRISMA guidelines and registered in PROSPERO (CRD420261325108). Randomized controlled trials evaluating ACT in stroke patients were included. Pooled effects were calculated using random-effects models, with separate analyses for post-intervention and follow-up outcomes. Sources of heterogeneity were explored using subgroup analyses and meta-regression. Risk of bias was assessed using the Cochrane Risk of Bias 2 tool, and certainty of evidence was evaluated using the GRADE framework. Results Twenty-two RCTs involving 1,975 participants were included. ACT may be associated with reductions in depressive symptoms (post-intervention: SMD = −1.32, 95% CI: −1.80 to −0.84; follow-up: SMD = −0.76, 95% CI: −1.07 to −0.45) and anxiety symptoms (post-intervention: SMD = −1.36, 95% CI: −1.90 to −0.82; follow-up: SMD = −0.51, 95% CI: −1.42 to 0.40, not significant); depressive symptoms remained statistically significant at follow-up. Heterogeneity was considerable for both outcomes at post-intervention ( I 2 = 93.68% for depression and 93.60% for anxiety), so the pooled estimates represent average effects across studies. ACT may also be associated with improvements in psychological flexibility, quality of life, and sleep quality; however, these outcomes were based on a limited number of studies and showed considerable heterogeneity ( I 2 = 74.68 to 92.26%), so they should be interpreted cautiously. However, no statistically significant effects were observed for activities of daily living, neurological function, or hope. ACT did not appear to increase dropout rates in the available studies ( K = 16; RR = 0.99, 95% CI: 0.58–1.69). Meta-regression analyses indicated that intervention duration may not be a significant moderator of treatment effects. The certainty of evidence ranged from very low to moderate, mainly due to risk of bias and inconsistency. Conclusion Acceptance and Commitment Therapy may be a useful adjunctive intervention for improving psychological outcomes in people with stroke. However, evidence for functional recovery remains insufficient. Future high-quality RCTs with standardized protocols, larger samples, and longer follow-up are needed to confirm the long-term effectiveness of ACT. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/ , identifer CRD420261325108.

This study aimed to develop a Japanese version of the Sleep Problem Acceptance Questionnaire (SPAQ-J) and assess its reliability and validity. The SPAQ-J was developed through a forward-backward translation procedure with permission from the original authors. The sample included 861 adults with insomnia who completed questionnaires on experiential avoidance, insomnia symptoms, dysfunctional beliefs about sleep, sleep-related safety behaviors, insomnia catastrophizing, and pre-sleep arousal. Confirmatory factor analysis confirmed that the SPAQ-J retained the two-factor structure of the original version (CFI = 0.972, TLI = 0.958, RMSEA = 0.082, SRMR = 0.059): Activity Engagement and Willingness. Although internal consistency was adequate (Activity Engagement: α = 0.868, ω = 0.870; Willingness: α = 0.895, ω = 0.895), test-retest reliability was below the recommended threshold (Activity Engagement: ICC = 0.586, Willingness: ICC = 0.589). In terms of construct validity, Willingness moderately correlated with all scales, whereas Activity Engagement showed moderate-to-weak correlations. Hierarchical multiple regression analysis revealed that adding the SPAQ-J subscales significantly enhanced the explanatory power. Measurement invariance analysis across sex and age groups showed no significant changes in the fit indices, indicating stability. These findings suggest that the SPAQ-J is a valid and partially reliable measure of psychological flexibility related to sleep problems in the Japanese population.

این مطالعه با هدف توسعه نسخه ژاپنی پرسشنامه پذیرش مشکلات خواب (SPAQ-J) و ارزیابی پایایی و روایی آن انجام شد. SPAQ-J از طریق فرایند ترجمه پیشرو-پسرو و با کسب اجازه از نویسندگان اصلی تهیه گردید. نمونه شامل ۸۶۱ بزرگسال مبتلا به بی‌خوابی بود که پرسشنامه‌هایی درباره اجتناب تجربی، علائم بی‌خوابی، باورهای ناکارآمد درباره خواب، رفتارهای ایمنی مرتبط با خواب، فاجعه‌سازی بی‌خوابی و برانگیختگی پیش از خواب را تکمیل کردند. تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که SPAQ-J ساختار دو عاملی نسخه اصلی (CFI = 0.972، TLI = 0.958، RMSEA = 0.082، SRMR = 0.059) را حفظ کرده است: درگیری در فعالیت و تمایل. اگرچه انسجام درونی مناسب بود (درگیری در فعالیت: α = 0.868، ω = 0.870؛ تمایل: α = 0.895، ω = 0.895)، پایایی آزمون-بازآزمون کمتر از آستانه توصیه‌شده بود (درگیری در فعالیت: ICC = 0.586، تمایل: ICC = 0.589). از نظر روایی سازه، تمایل با همه مقیاس‌ها همبستگی متوسط داشت، در حالی که درگیری در فعالیت همبستگی متوسط تا ضعیف نشان داد. تحلیل رگرسیون چندگانه سلسله‌مراتبی نشان داد افزودن زیرمقیاس‌های SPAQ-J به طور معناداری قدرت تبیین را افزایش داد. تحلیل ناوری سنجش در گروه‌های جنسی و سنی تغییر معناداری در شاخص‌های برازش نشان نداد که بیانگر پایداری است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که SPAQ-J ابزاری روا و تا حدی پایا برای سنجش انعطاف‌پذیری روان‌شناختی مرتبط با مشکلات خواب در جمعیت ژاپنی است.

Psychological flexibility and inflexibility are core processes in the Acceptance and Commitment Therapy (ACT) model and are consistently associated with well-being and emotional distress. However, the validity of widely used measures, particularly the Acceptance and Action Questionnaire – II (AAQ-II), has been questioned due to potential overlap with indicators of distress and neuroticism. This study examined the psychometric properties of the Acceptance and Action Questionnaire – III (AAQ-III) and the PsyFlex in a general population sample from Colombia ( N = 785) using network psychometrics. We estimated the dimensionality of each scale via Exploratory Graph Analysis (EGA) and evaluated replicability via bootstrap EGA (bootEGA). Discriminant validity was examined using a joint EGA that included the AAQ-III, PsyFlex, and measures of emotional distress (DASS-21) and neuroticism (BFI-2-Neuroticism). Convergent validity was assessed through correlations with the Multidimensional Psychological Flexibility Inventory – Short Form. EGA identified unidimensional structures for both instruments, and bootEGA confirmed perfect structural consistency and item stability. The joint EGA yielded five distinct communities, with the AAQ-III and PsyFlex forming separate communities from emotional symptoms and neuroticism, providing structural evidence consistent with the discriminant validity of both measures. Both instruments showed the expected patterns of correlations with flexibility and inflexibility processes. These findings provide initial validation evidence that the Spanish versions of the AAQ-III and PsyFlex are psychometrically sound measures of psychological inflexibility and flexibility.

انعطاف‌پذیری و عدم انعطاف‌پذیری روان‌شناختی فرایندهای محوری در مدل درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) هستند و به طور مستمر با بهزیستی و آشفتگی هیجانی ارتباط دارند. با این حال، روایی ابزارهای پرکاربرد، به ویژه پرسشنامه پذیرش و عمل – نسخه دوم (AAQ-II)، به دلیل احتمال همپوشانی با شاخص‌های آشفتگی و روان‌رنجوری مورد تردید قرار گرفته است. این مطالعه ویژگی‌های روان‌سنجی پرسشنامه پذیرش و عمل – نسخه سوم (AAQ-III) و PsyFlex را در نمونه‌ای از جمعیت عمومی کلمبیا (N = 785) با استفاده از روان‌سنجی شبکه‌ای بررسی کرد. ابعاد هر مقیاس از طریق تحلیل اکتشافی گراف (EGA) برآورد شد و قابلیت تکرارپذیری با استفاده از بوت‌استرپ EGA (bootEGA) ارزیابی گردید. روایی تمایزی با استفاده از EGA مشترک که شامل AAQ-III، PsyFlex و ابزارهای سنجش آشفتگی هیجانی (DASS-21) و روان‌رنجوری (BFI-2-Neuroticism) بود، بررسی شد. روایی همگرا از طریق همبستگی با نسخه کوتاه مقیاس چندبعدی انعطاف‌پذیری روان‌شناختی ارزیابی گردید. EGA ساختارهای تک‌بعدی را برای هر دو ابزار شناسایی کرد و bootEGA ثبات ساختاری کامل و پایداری گویه‌ها را تأیید نمود. EGA مشترک پنج اجتماع متمایز را نشان داد که در آن AAQ-III و PsyFlex اجتماعات جداگانه‌ای از علائم هیجانی و روان‌رنجوری تشکیل دادند و شواهد ساختاری سازگار با روایی تمایزی هر دو ابزار ارائه کردند. هر دو ابزار الگوهای مورد انتظار همبستگی با فرایندهای انعطاف‌پذیری و عدم انعطاف‌پذیری را نشان دادند. این یافته‌ها شواهد اولیه‌ای از اعتبار نسخه‌های اسپانیایی AAQ-III و PsyFlex به عنوان ابزارهای روان‌سنجی معتبر برای سنجش عدم انعطاف‌پذیری و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی ارائه می‌دهد.

To synthesise the efficacy of digital third-wave process-based interventions (e.g., ACT, Mindfulness, Compassion) for improving wellbeing and ameliorating mental health symptoms in adults. A prospectively registered systematic review (OSF: 10.17605/OSF.IO/5RMU2 ) and random-effects meta-analysis of randomised controlled trials (RCTs) was conducted across six databases through January 2026. Certainty of evidence was assessed using the GRADE framework. Interventions ( k = 147; N = 26,391) yielded small-to-moderate immediate post-intervention improvements in wellbeing ( k = 46, g = 0.36), depression ( k = 110, g = 0.44), anxiety ( k = 93, g = 0.40), stress ( k = 66, g = 0.46), quality of life ( k = 32, g = 0.30), and psychological flexibility ( k = 51, g = 0.41). Heterogeneity was substantial across most outcomes ( I2 > 75%). Benefits were observed across healthy (61 trials; n = 15,770), mental health (41 trials; n = 6,130), and medical samples (46 trials; n = 4,491), with population type not significantly moderating immediate post-intervention effects. Comparator type significantly moderated several analyses, with smaller effects against active than inactive controls. Guidance did not significantly moderate immediate post-intervention effects, although it predicted larger short-term depression effects ( QM = 4.17, p = .048). At short-term follow-up, effects remained statistically supported across all outcomes, while only depression, anxiety, and stress remained statistically supported at medium-term follow-up. GRADE certainty was moderate for most immediate post-intervention outcomes and low for quality of life. Digital third-wave interventions produced small-to-moderate average benefits across symptom-focused, wellbeing-focused, and process outcomes. Effects were smaller against active comparators, indicating that pooled benefits should be interpreted in relation to comparator intensity. Future research should prioritise rigorous active controls, longer follow-up, and direct tests of whether changes in psychological flexibility mediate improvements in symptoms and wellbeing.

هدف این پژوهش، ترکیب اثربخشی مداخلات مبتنی بر فرایند موج سوم دیجیتال (مانند ACT، ذهن‌آگاهی، شفقت) برای بهبود بهزیستی و کاهش علائم سلامت روان در بزرگسالان بود. مرور نظام‌مند با ثبت پیش‌بینی‌شده (OSF: 10.17605/OSF.IO/5RMU2) و فراتحلیل با مدل اثرات تصادفی بر کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده (RCT) در شش پایگاه داده تا ژانویه 2026 انجام شد. قطعیت شواهد با استفاده از چارچوب GRADE ارزیابی شد. مداخلات (k = 147؛ N = 26,391) بهبودهای کوچک تا متوسط بلافاصله پس از مداخله در بهزیستی (k = 46، g = 0.36)، افسردگی (k = 110، g = 0.44)، اضطراب (k = 93، g = 0.40)، استرس (k = 66، g = 0.46)، کیفیت زندگی (k = 32، g = 0.30) و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی (k = 51، g = 0.41) نشان دادند. ناهمگنی در اکثر پیامدها قابل توجه بود (I2 > 75%). مزایا در نمونه‌های سالم (61 مطالعه؛ n = 15,770)، سلامت روان (41 مطالعه؛ n = 6,130) و پزشکی (46 مطالعه؛ n = 4,491) مشاهده شد و نوع جمعیت، تأثیر معناداری بر اثرات بلافاصله پس از مداخله نداشت. نوع مقایسه‌گر در چندین تحلیل به طور معناداری تعدیل‌کننده بود و اثرات در مقایسه با گروه‌های فعال کمتر از گروه‌های غیرفعال بود. راهنمایی، اثرات بلافاصله پس از مداخله را به طور معناداری تعدیل نکرد، هرچند پیش‌بینی‌کننده اثرات بزرگ‌تر افسردگی در کوتاه‌مدت بود (QM = 4.17، p = .048). در پیگیری کوتاه‌مدت، اثرات در همه پیامدها از نظر آماری حمایت شدند، در حالی که تنها افسردگی، اضطراب و استرس در پیگیری میان‌مدت از نظر آماری باقی ماندند. قطعیت GRADE برای اکثر پیامدهای بلافاصله پس از مداخله در حد متوسط و برای کیفیت زندگی پایین بود. مداخلات دیجیتال موج سوم، مزایای کوچک تا متوسطی را به طور میانگین در پیامدهای متمرکز بر علائم، بهزیستی و فرایندها ایجاد کردند. اثرات در مقایسه با مقایسه‌گرهای فعال کمتر بود که نشان می‌دهد مزایای تجمیع‌شده باید نسبت به شدت مقایسه‌گر تفسیر شود. پژوهش‌های آینده باید کنترل‌های فعال سخت‌گیرانه‌تر، پیگیری‌های طولانی‌تر و آزمون‌های مستقیم نقش میانجی‌گری تغییرات انعطاف‌پذیری روان‌شناختی در بهبود علائم و بهزیستی را در اولویت قرار دهند.

Background: This study examined the characteristics and recovery outcomes of acceptance-based interventions for individuals with trauma experience in Korea, using the psychological flexibility model as an analytic framework.Methods: Five Korean databases were searched, yielding 2,156 records; from these, fifteen intervention studies were selected. Intervention content was rated for each of the six processes and summarized using the triflex categories of open, aware, and active.Results: The program composition differed according to lineage. Five of the eight acceptance and commitment therapy-based programs addressed all six processes as distinct sessions, while six of the seven mindfulness-based programs were organized around awareness and did not address cognitive defusion or self as context. Committed action was the process least often identified as a distinct session. Recovery was operationalized mainly as symptom reduction, and acceptance showed the most consistent change, although this was measured less often.Conclusions: When developing acceptance-based interventions, processes that follow awareness training and recovery indicators beyond symptoms reduction warrant greater attention.

زمینه: این مطالعه ویژگی‌ها و پیامدهای بهبودی مداخلات مبتنی بر پذیرش را برای افراد دارای تجربه تروما در کره، با استفاده از مدل انعطاف‌پذیری روان‌شناختی به عنوان چارچوب تحلیلی، بررسی کرد. روش‌ها: پنج پایگاه داده کره‌ای جست‌وجو شد و ۲٬۱۵۶ رکورد به دست آمد؛ از میان آن‌ها، پانزده مطالعه مداخله‌ای انتخاب گردید. محتوای مداخلات برای هر یک از شش فرایند ارزیابی و با استفاده از دسته‌بندی سه‌گانه open، aware و active خلاصه شد. یافته‌ها: ترکیب برنامه‌ها بر اساس تبار متفاوت بود. پنج مورد از هشت برنامه مبتنی بر درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، هر شش فرایند را به عنوان جلسات مجزا پوشش دادند، در حالی که شش مورد از هفت برنامه مبتنی بر ذهن‌آگاهی حول محور آگاهی سازمان یافته بودند و به گسست شناختی یا خود به عنوان زمینه نپرداخته بودند. اقدام متعهدانه کمترین فراوانی را به عنوان جلسه‌ای مجزا داشت. بهبودی عمدتاً به صورت کاهش نشانه‌ها عملیاتی شد و پذیرش بیشترین تغییر پایدار را نشان داد، اگرچه این متغیر کمتر اندازه‌گیری شده بود. نتیجه‌گیری: هنگام توسعه مداخلات مبتنی بر پذیرش، فرایندهایی که پس از آموزش آگاهی قرار می‌گیرند و شاخص‌های بهبودی فراتر از کاهش نشانه‌ها، نیازمند توجه بیشتری هستند.

Family caregivers often experience anxiety and depression. Technology-based Acceptance and Commitment Therapy (technology-based ACT) provides new treatment options, but its effectiveness for family caregivers needs further research. To explore the effectiveness of technology-based ACT in relieving family caregivers’ anxiety and depression symptoms. Search databases of PubMed, Web of Science, Cochrane Library, CINAHL, and Embase from inception to January 6, 2026. Then, use the Cochrane Risk of Bias Assessment Tool, Version 2 to evaluate study quality. Finally, conduct statistical analysis with Stata 17.0 and Review Manager 5.4. A total of 1067 papers were initially retrieved, among which 7 met the inclusion criteria. The meta-analysis showed a statistically significant improvement in anxiety symptoms (SMD = -0.42; 95% CI -0.64 to -0.19; p < 0.001). For depressive symptoms, the fixed-effect analysis indicated a small statistically significant improvement (SMD = -0.28; 95% CI -0.51 to -0.06; p = 0.014); however, this effect was not statistically significant under the random-effects sensitivity analysis, indicating limited robustness to model choice. Exploratory subgroup analyses suggested greater improvements in anxiety among caregivers of care recipients with relatively mild conditions, while studies”’ using the GAD-7 showed a larger estimated effect than those using other anxiety measures. Greater improvements in depressive symptoms were observed among caregivers of care recipients with relatively mild conditions and in interventions lasting ≥ 8 weeks. Given the small number of studies, these subgroup findings should be interpreted cautiously. Technology-based ACT may improve anxiety symptoms among family caregivers, while the evidence for depressive symptoms is less robust and should be interpreted cautiously. Given the limited number of included RCTs and participants, these findings should be considered preliminary and require confirmation in larger, adequately powered trials.

مراقبان خانوادگی اغلب دچار اضطراب و افسردگی می‌شوند. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد مبتنی بر فناوری (technology-based ACT) گزینه‌های درمانی جدیدی ارائه می‌دهد، اما اثربخشی آن برای مراقبان خانوادگی نیازمند پژوهش‌های بیشتری است. هدف این مطالعه بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد مبتنی بر فناوری در کاهش علائم اضطراب و افسردگی مراقبان خانوادگی است. پایگاه‌های داده PubMed، Web of Science، Cochrane Library، CINAHL و Embase از ابتدا تا ۶ ژانویه ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. سپس، برای ارزیابی کیفیت مطالعات از ابزار Cochrane Risk of Bias Assessment Tool، نسخه ۲ استفاده شد. در نهایت، تحلیل آماری با نرم‌افزار Stata 17.0 و Review Manager 5.4 انجام شد. در مجموع، ۱۰۶۷ مقاله به طور اولیه بازیابی شد که از میان آن‌ها ۷ مطالعه معیارهای ورود را داشتند. فراتحلیل نشان داد که بهبود معناداری از نظر آماری در علائم اضطراب وجود دارد (SMD = -0.42؛ ۹۵٪ CI: ‎-0.64 تا ‎-0.19؛ p < 0.001). برای علائم افسردگی، تحلیل اثرات ثابت بهبود معنادار آماری کوچکی را نشان داد (SMD = -0.28؛ ۹۵٪ CI: ‎-0.51 تا ‎-0.06؛ p = 0.014)؛ با این حال، این اثر در تحلیل حساسیت اثرات تصادفی از نظر آماری معنادار نبود که نشان‌دهنده محدودیت پایداری نسبت به انتخاب مدل است. تحلیل‌های اکتشافی زیرگروه‌ها نشان داد که بهبود بیشتری در علائم اضطراب در میان مراقبان گیرندگان مراقبت با شرایط نسبتاً خفیف مشاهده شد، در حالی که مطالعاتی که از GAD-7 استفاده کردند، اثر تخمینی بیشتری نسبت به سایر ابزارهای سنجش اضطراب داشتند. بهبود بیشتری در علائم افسردگی در میان مراقبان گیرندگان مراقبت با شرایط نسبتاً خفیف و در مداخلاتی با مدت زمان ≥ ۸ هفته مشاهده شد. با توجه به تعداد کم مطالعات، این یافته‌های زیرگروهی باید با احتیاط تفسیر شوند. درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد مبتنی بر فناوری ممکن است علائم اضطراب را در مراقبان خانوادگی بهبود بخشد، در حالی که شواهد مربوط به علائم افسردگی کمتر قوی است و باید با احتیاط تفسیر شود. با توجه به تعداد محدود کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده و شرکت‌کنندگان وارد شده، این یافته‌ها مقدماتی بوده و نیازمند تأیید در مطالعات بزرگ‌تر و با توان آماری کافی هستند.

Objectives: Internet Gaming Disorder (IGD) is associated with emotional distress and functional impairment in adolescents.This study evaluated the effectiveness of Acceptance and Commitment Group Therapy (ACGT) in reducing problematic gaming symptoms and associated depression, anxiety, and stress among high school students.Methods: In this randomized controlled trial, 40 adolescents with problematic gaming symptoms, identified using a prespecified 7-item Game Addiction Scale (GAS-7) screening threshold of ≥14, were randomly assigned to either ACGT (n=20) or a control group (n=20).Participants in the intervention group received eight weekly sessions of ACGT, whereas the control group received no structured intervention.Outcomes were assessed at baseline, post-intervention, and three-month follow-up using GAS-7 and the Depression Anxiety Stress Scale-Youth version.Results: Participants who received the intervention demonstrated reductions in problematic gaming symptoms that were maintained at follow-up.The median GAS-7 scores decreased from 16.5 at baseline to 11.0 post-intervention and 11.5 at the three-month follow-up, whereas scores increased in the control group (all p<0.001).In the adjusted analyses, a significant "treatment group×baseline GAS-7" interaction was observed at both post-intervention (F[1,33]=10.36;p=0.003) and follow-up (F[1,33]=6.79;p=0.014), indicating that between-group differences varied according to baseline problematic gaming severity.Secondary emotional outcomes were exploratory and should be interpreted with caution.Conclusion: A group-based intervention that incorporated Acceptance and Commitment Therapy was associated with a sustained reduction in problematic gaming symptoms among adolescents.These findings support the need for further evaluation of this approach in larger randomized trials with active control conditions and diagnostic confirmation of IGD.

اهداف: اختلال بازی اینترنتی (IGD) با پریشانی هیجانی و اختلال عملکرد در نوجوانان همراه است. این مطالعه اثربخشی درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACGT) را در کاهش نشانه‌های بازی‌کردن مسئله‌ساز و افسردگی، اضطراب و استرس مرتبط با آن در دانش‌آموزان دبیرستانی ارزیابی کرد. روش‌ها: در این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده، ۴۰ نوجوان با نشانه‌های بازی‌کردن مسئله‌ساز که با استفاده از آستانه‌ی غربالگری از پیش تعیین‌شده‌ی مقیاس اعتیاد به بازی ۷ ماده‌ای (GAS-7) با نمره‌ی ≥۱۴ شناسایی شدند، به طور تصادفی به گروه ACGT (n=20) یا گروه کنترل (n=20) تخصیص یافتند. شرکت‌کنندگان گروه مداخله، هشت جلسه‌ی هفتگی درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله‌ی ساختاریافته‌ای دریافت نکرد. پیامدها در سه زمان: خط پایه، پس از مداخله و پیگیری سه‌ماهه با استفاده از GAS-7 و مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس-نسخه نوجوانان ارزیابی شد. نتایج: شرکت‌کنندگانی که مداخله را دریافت کردند، کاهش نشانه‌های بازی‌کردن مسئله‌ساز را نشان دادند که این کاهش در پیگیری نیز حفظ شد. میانه‌ی نمرات GAS-7 از ۱۶.۵ در خط پایه به ۱۱.۰ پس از مداخله و ۱۱.۵ در پیگیری سه‌ماهه کاهش یافت، در حالی که نمرات در گروه کنترل افزایش یافت (همه p<0.001). در تحلیل‌های تعدیل‌شده، تعامل معنادار «گروه درمان×GAS-7 خط پایه» هم در پس از مداخله (F[1,33]=10.36؛ p=0.003) و هم در پیگیری (F[1,33]=6.79؛ p=0.014) مشاهده شد که نشان‌دهنده‌ی تفاوت‌های بین‌گروهی بر اساس شدت اولیه‌ی بازی‌کردن مسئله‌ساز بود. پیامدهای هیجانی ثانویه اکتشافی بوده و باید با احتیاط تفسیر شوند. نتیجه‌گیری: مداخله‌ی گروهی که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد را دربرمی‌گرفت، با کاهش پایدار نشانه‌های بازی‌کردن مسئله‌ساز در نوجوانان همراه بود. این یافته‌ها بر لزوم ارزیابی بیشتر این رویکرد در کارآزمایی‌های تصادفی‌شده‌ی بزرگ‌تر با شرایط کنترل فعال و تأیید تشخیصی IGD تأکید می‌کند.