Introduction Digital romantic media may shape young adults' beliefs about intimacy, yet existing measures rarely assess relationship beliefs that jointly address autonomy, non-coercion, equality, and mutual growth. This study developed and validated the Sustainable Intimate Relationship Beliefs Scale (SIRBS) among Chinese college students. Methods An online survey yielded a final analytic sample of 2,008 participants, which was randomly divided for exploratory and confirmatory factor analyses. Reliability, factor-level convergent and discriminant evidence, measurement invariance, criterion-related associations, mediation, and moderation were also examined. Results The final 12-item scale comprised three correlated but conceptually distinct dimensions: Non-materialistic Relationship Beliefs, Low Control Tolerance, and Egalitarian Growth Beliefs. Confirmatory factor analysis supported the correlated three-factor model (CFI = 0.995, TLI = 0.993, RMSEA = 0.036, SRMR = 0.026). Internal consistency was satisfactory (Cronbach's alpha = 0.845; McDonald's omega total = 0.91), and composite reliability ranged from 0.878 to 0.967. Omega hierarchical (0.59) and explained common variance (0.39) indicated limited saturation by a single general factor. Approximate measurement invariance was supported across male-female gender groups and romantic relationship experience groups. SIRBS scores were positively associated with media literacy and negatively associated with unsustainable romantic-script internalization. Discussion The findings support the three subscale scores as the primary basis for construct-specific interpretation. The total score may be used as a secondary broad composite but should not be interpreted as a strictly unidimensional trait.
Introduction As noted in successive OECD assessment reports, global education systems are shifting from standardized assessments toward prioritizing students’ psychological wellbeing and autonomous agency. However, cross-cultural quantitative evidence regarding how these macro-policy transformations relate to students’ micro-psychological perceptions and academic behaviors remains limited. Methods Utilizing a cross-sectional survey, this study analyzed data from 1,309 university students in Shanghai, China, and Kazakhstan. Multi-Group Confirmatory Factor Analysis and Structural Equation Modeling (SEM) were employed to examine the structural associations and measurement invariance among Perceived Educational Transformation (PET), Intrinsic Motivation (IM), and Learning Engagement (LE). Results The three-factor model demonstrated strict measurement invariance across both samples. SEM findings indicated that IM partially mediated a significant indirect associative mechanism the positive structural relationship between PET and LE (indirect effect = 0.098, 95% CI [0.076, 0.122]). This statistical mediating pathway was consistent across both cohorts, showing only trivial inter-group differences (all parameter Δ p > 0.05). Baseline comparisons revealed the Shanghai sample reported higher PET, yet IM and LE levels exhibited no significant quantitative differences between the two groups (Cohen’s d < 0.10). Discussion Higher perceptions of educational transformation do not linearly correspond to enhanced motivation, potentially constrained by unobserved systemic evaluation pressures. The findings suggest that autonomy-supportive educational environments are consistently associated with higher Intrinsic Motivation and academic engagement, regardless of differentiated macro-educational contexts. However, due to the cross-sectional design, these findings represent structural associations rather than directional causality.
Introduction Research on associations between pornography viewing and sexual violence has been limited by the absence of validated instruments that differentiate exposure along a violence continuum within pornographic practices, with existing measures focused on consumption frequency or problematic patterns rather than on the specific content consumed. The Pornography Violence Exposure Scale (PVES) was developed to assess exposure to pornographic content graded across three violence levels: non-violent material and domination-without-pain (Level 1), coercive content (Level 2), and explicit physical aggression (Level 3). Methods A cross-sectional study with 2,181 Spanish young adults aged 18–35 years who reported viewing pornography examined factor structure, measurement invariance across sex and age, convergent, nomological, and incremental validity, and discriminative capacity for sexual violence outcomes via Receiver Operating Characteristic (ROC) analysis. Results A bifactor model demonstrated good fit (CFI = 0.978, TLI = 0.957, RMSEA = 0.076), with a dominant general factor (ωH = 0.84, ECV = 0.81) capturing graded exposure to violent content. Strict measurement invariance was supported across sex and age groups. Convergent correlations with sexual violence outcomes (mean | r | = 0.24) substantially exceeded near-zero nomological associations with sexual function and partner-evaluation indicators (mean |r| = 0.03), and the general factor produced significant incremental validity for both victimization (Δ R 2 = 0.088) and perpetration (Δ R 2 = 0.200), with acceptable discrimination for perpetration (AUC = 0.753). Discussion The PVES is the first psychometrically validated instrument for measuring differentiated exposure to violent pornographic content, enabling more precise investigation of content-specific associations with sexual violence outcomes.
Background/Aim: Ageism can influence the quality of geriatric dental care, yet evidence among dental students remains inconsistent across cohorts. This study compares ageism between students at two institutions within the same district sharing identical training requirements and evaluated the questionnaire's internal consistency. Methods: In this cross-sectional study, the 15-item, six-component ageism questionnaire was administered online to 100 undergraduate dental students (65 from Institution 1; 35 from Institution 2). Internal consistency was measured using Cronbach's alpha; Welch's t-tests compared institutions, with a Bonferroni-adjusted significance level ≤ 0.008 for the six component comparisons. Results: The mean total score was 48.81 (SD 5.83). Overall internal consistency was weak (α = 0.521). The total score did not differ significantly between institutions (48.58 vs. 49.23; t (54.12) = 0.48, p = 0.634), and no component difference was observed with Bonferroni adjustment. Conclusions: Ageist attitudes did not differ between institutions, but the questionnaire's weak overall reliability limits interpretation. Larger samples, confirmatory factor analysis, and testing of measurement invariance are warranted.
Background The Depression, Anxiety and Stress Scale for Youth (DASS-Y) has been validated in several countries, but its measurement equivalence between Middle Eastern and East Asian adolescents remains untested, and prior validations primarily relied on single analytic approaches without examining complex factor structures or brief screening forms. This study evaluated the DASS-Y in Lebanese adolescents enduring sociopolitical strain and Chinese adolescents under comparatively stable conditions. Methods The sample comprised 758 Lebanese ( M age = 15.95, SD = 1.78; 63.2% female) and 1,062 Chinese adolescents ( M age = 16.83, SD = 0.59; 47.5% female). Psychometric properties were examined using confirmatory factor analysis, exploratory structural equation modeling (ESEM), and bifactor variants of both. Differential item functioning was assessed using Rasch analysis. Reliability was indexed by composite reliability (CR), average variance extracted (AVE), and person separation reliability. Results Lebanese adolescents showed a largely unidimensional pattern, whereas an ESEM solution better represented the Chinese data. Reliability was strong in both samples (subscale CR = 0.91 to 0.95, AVE = 0.58 to 0.71, person separation reliability = 0.79 to 0.85; total CR = 0.97 in both samples; total AVE = 0.63 for the Lebanese and 0.61 for the Chinese sample). Several items, mainly in the stress subscale, functioned non-equivalently across samples. The 12-item short form performed comparably (subscale CR = 0.88 to 0.92, AVE = 0.65 to 0.73; total CR = 0.96 and 0.94; total AVE = 0.64 and 0.57, respectively). Conclusions Lebanese adolescents’ responses reflected a unitary distress construct, whereas Chinese adolescents’ responses showed greater differentiation among depression, anxiety, and stress, though a general distress factor remained dominant in both samples. Reliability was high throughout, so this divergence is structural rather than a matter of measurement precision. The 12-item form offers a practical screening option pending further cross-national confirmation.
زمینه: مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس برای نوجوانان (DASS-Y) در چندین کشور اعتبارسنجی شده است، اما معادلسازی سنجشی آن بین نوجوانان خاورمیانهای و شرق آسیایی تاکنون بررسی نشده است و اعتبارسنجیهای پیشین عمدتاً بر رویکردهای تحلیلی منفرد تکیه داشتهاند، بدون آنکه ساختارهای عاملی پیچیده یا فرمهای غربالگری کوتاه را بررسی کنند. این مطالعه به ارزیابی DASS-Y در نوجوانان لبنانی که تحت فشارهای اجتماعی-سیاسی قرار دارند و نوجوانان چینی در شرایط نسبتاً باثبات پرداخت. روشها: نمونه شامل ۷۵۸ نوجوان لبنانی (میانگین سن = ۱۵٫۹۵، انحراف معیار = ۱٫۷۸؛ ۶۳٫۲٪ دختر) و ۱۰۶۲ نوجوان چینی (میانگین سن = ۱۶٫۸۳، انحراف معیار = ۰٫۵۹؛ ۴۷٫۵٪ دختر) بود. ویژگیهای روانسنجی با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی، مدلیابی معادلات ساختاری اکتشافی (ESEM) و گونههای بایفاکتور هر دو روش بررسی شد. عملکرد افتراقی گویهها با تحلیل Rasch ارزیابی گردید. پایایی با شاخصهای پایایی ترکیبی (CR)، واریانس استخراجشده متوسط (AVE) و پایایی جداسازی فردی سنجیده شد. نتایج: نوجوانان لبنانی عمدتاً الگوی تکبعدی نشان دادند، در حالی که راهحل ESEM نمایانگر بهتری برای دادههای چینی بود. پایایی در هر دو نمونه قوی بود (پایایی ترکیبی زیرمقیاسها = ۰٫۹۱ تا ۰٫۹۵، AVE = ۰٫۵۸ تا ۰٫۷۱، پایایی جداسازی فردی = ۰٫۷۹ تا ۰٫۸۵؛ پایایی ترکیبی کل = ۰٫۹۷ در هر دو نمونه؛ AVE کل = ۰٫۶۳ برای نمونه لبنانی و ۰٫۶۱ برای نمونه چینی). چندین گویه، عمدتاً در زیرمقیاس استرس، عملکرد غیرمعادل در بین نمونهها داشتند. فرم کوتاه ۱۲ گویهای عملکردی مشابه داشت (پایایی ترکیبی زیرمقیاسها = ۰٫۸۸ تا ۰٫۹۲، AVE = ۰٫۶۵ تا ۰٫۷۳؛ پایایی ترکیبی کل = ۰٫۹۶ و ۰٫۹۴؛ AVE کل = ۰٫۶۴ و ۰٫۵۷ به ترتیب). نتیجهگیری: پاسخهای نوجوانان لبنانی بازتابدهنده یک سازه واحد پریشانی بود، در حالی که پاسخهای نوجوانان چینی تمایز بیشتری میان افسردگی، اضطراب و استرس نشان داد، هرچند عامل کلی پریشانی در هر دو نمونه غالب باقی ماند. پایایی در سراسر مطالعه بالا بود، بنابراین این تفاوت ساختاری است نه مربوط به دقت اندازهگیری. فرم ۱۲ گویهای، گزینهای عملی برای غربالگری ارائه میدهد تا زمانی که تأیید بینکشوری بیشتری صورت گیرد.
Global Citizenship Education (GCE) faces a persistent challenge: preparing children to engage with an interconnected world without detaching them from the cultural knowledge, identities, and communities that shape their lives. Indigenous storytelling offers a culturally grounded means of connecting these local foundations with broader civic responsibilities, yet its underlying learning mechanisms and sensitivity to educational context remain insufficiently understood. This study investigated how Indigenous storytelling relates to global citizenship competencies and whether these relationships differ between urban and rural primary schools. An explanatory sequential mixed-methods design involved 500 Grade 5–6 students from ten public primary schools (five urban and five rural). Quantitative relationships were examined using Partial Least Squares Structural Equation Modelling (PLS-SEM), Measurement Invariance of Composite Models (MICOM), and Partial Least Squares Multi-Group Analysis (PLS-MGA). Semi-structured interviews and classroom observations with purposively selected students, teachers, and principals were subsequently analyzed through reflexive thematic analysis. Both strands were integrated using joint displays and meta-inference. All hypothesized structural relationships were significant ( p < 0.001), revealing interconnected pathways from cultural authenticity, narrative engagement, community participation, and reflective learning toward global awareness, cultural respect, social responsibility, civic participation, and sustainability awareness. Urban students showed stronger narrative engagement–reflective learning (β = 0.712 vs. 0.618, p = 0.036) and reflective learning–global awareness relationships (β = 0.514 vs. 0.432, p = 0.028). Qualitative evidence explained these differences: rural schools embedded storytelling in community participation and cultural immersion, whereas urban schools relied more on teacher facilitation, collaborative reflection, and technology-supported storytelling. Indigenous storytelling connects cultural rootedness with global responsibility through context-sensitive learning pathways. Rather than positioning local identity and global citizenship as competing educational aims, the findings demonstrate how culturally grounded pedagogy can support reflective, socially responsible, and sustainability-oriented citizenship while requiring different enactment strategies across urban and rural primary education.
آموزش شهروندی جهانی (GCE) با چالشی مداوم مواجه است: آمادهسازی کودکان برای تعامل با جهانی بههمپیوسته بدون جدا کردن آنها از دانش فرهنگی، هویتها و جوامعی که زندگیشان را شکل میدهد. قصهگویی بومی روشی مبتنی بر فرهنگ برای پیوند دادن این بنیانهای محلی با مسئولیتهای مدنی گستردهتر فراهم میکند، اما سازوکارهای یادگیری زیربنایی آن و حساسیت آن نسبت به زمینه آموزشی هنوز بهدرستی شناخته نشده است. این مطالعه بررسی کرد که قصهگویی بومی چگونه با شایستگیهای شهروندی جهانی مرتبط است و آیا این روابط میان مدارس ابتدایی شهری و روستایی تفاوت دارد یا خیر. طرح پژوهش آمیخته تبیینی-توالی شامل ۵۰۰ دانشآموز پایه پنجم و ششم از ده مدرسه ابتدایی دولتی (پنج شهری و پنج روستایی) بود. روابط کمی با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM)، سنجش ناهمسانی مدلهای مرکب (MICOM) و تحلیل چندگروهی حداقل مربعات جزئی (PLS-MGA) بررسی شد. مصاحبههای نیمهساختاریافته و مشاهدههای کلاسی با دانشآموزان، معلمان و مدیران منتخب هدفمند، به روش تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل گردید. هر دو بخش با استفاده از نمایشهای مشترک و فرااستنباط ادغام شدند. همه روابط ساختاری فرضشده معنادار بودند (p < 0.001) و مسیرهای بههمپیوستهای از اصالت فرهنگی، درگیری روایی، مشارکت اجتماعی و یادگیری بازتابی به سوی آگاهی جهانی، احترام فرهنگی، مسئولیت اجتماعی، مشارکت مدنی و آگاهی از پایداری را نشان دادند. دانشآموزان شهری روابط قویتری میان درگیری روایی–یادگیری بازتابی (β = 0.712 در مقابل 0.618، p = 0.036) و یادگیری بازتابی–آگاهی جهانی (β = 0.514 در مقابل 0.432، p = 0.028) نشان دادند. شواهد کیفی این تفاوتها را توضیح داد: مدارس روستایی قصهگویی را در مشارکت اجتماعی و غوطهوری فرهنگی ادغام کردند، در حالی که مدارس شهری بیشتر به تسهیلگری معلم، بازتاب جمعی و قصهگویی مبتنی بر فناوری تکیه داشتند. قصهگویی بومی، ریشهمندی فرهنگی را از طریق مسیرهای یادگیری حساس به زمینه به مسئولیت جهانی پیوند میدهد. یافتهها نشان میدهد که بهجای قرار دادن هویت محلی و شهروندی جهانی بهعنوان اهداف آموزشی متعارض، آموزش مبتنی بر فرهنگ میتواند از شهروندی بازتابی، مسئولانه اجتماعی و مبتنی بر پایداری حمایت کند، هرچند اجرای آن در آموزش ابتدایی شهری و روستایی به راهبردهای متفاوتی نیاز دارد.
Objective Individual differences in tendencies to approach or avoid physical effort may be relevant to exercise-related psychological and behavioral characteristics. This study examined the psychometric properties of the Chinese Physical Effort Scale (PES) and investigated individual differences in physical-effort approach and avoidance tendencies and their associations with exercise-related psychological and behavioral variables among Chinese university students. Methods Participants were 1,273 students from six universities across eastern, central, and western China. Exploratory and confirmatory factor analyses, reliability and validity analyses, and multigroup confirmatory factor analysis were used to evaluate the factor structure, reliability, validity, and measurement invariance of the Chinese PES. Latent profile analysis identified configurations of physical effort approach and avoidance, and BCH analyses compared profiles on emotion regulation, exercise motivation, and physical activity. Results Factor analyses supported a two-factor structure comprising physical effort approach and avoidance. The scale showed high internal consistency and test–retest reliability, with evidence supporting convergent and discriminant validity and metric and scalar invariance across gender and academic year. Three profiles were identified: Balanced (59.07%), Avoidance-Oriented (14.93%), and Approach-Oriented (26.00%). The Approach-Oriented profile showed higher cognitive reappraisal, expressive suppression, external regulation, introjected regulation, and autonomous regulation, and lower amotivation. It also showed higher total physical activity than the other profiles and higher weekly exercise frequency than the Balanced profile. Conclusion The Chinese PES showed psychometric support among Chinese university students. Distinct configurations of physical effort approach and avoidance were associated with emotion regulation, exercise motivation, and physical activity.
هدف: تفاوتهای فردی در گرایش به رویکرد یا اجتناب از تلاش بدنی ممکن است با ویژگیهای روانشناختی و رفتاری مرتبط با ورزش ارتباط داشته باشد. این پژوهش ویژگیهای روانسنجی مقیاس تلاش بدنی چینی (PES) را بررسی کرده و تفاوتهای فردی در گرایشهای رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و ارتباط آنها با متغیرهای روانشناختی و رفتاری مرتبط با ورزش را در میان دانشجویان دانشگاههای چین مورد مطالعه قرار داد. روشها: شرکتکنندگان شامل ۱۲۷۳ دانشجو از شش دانشگاه در مناطق شرقی، مرکزی و غربی چین بودند. برای ارزیابی ساختار عاملی، پایایی، روایی و ناوری اندازهگیری مقیاس PES چینی، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، تحلیلهای پایایی و روایی و تحلیل عاملی تأییدی چندگروهی به کار رفت. تحلیل پروفایل پنهان برای شناسایی الگوهای رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و تحلیلهای BCH برای مقایسه پروفایلها بر اساس تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی استفاده شد. یافتهها: تحلیلهای عاملی ساختار دو عاملی شامل رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی را تأیید کردند. مقیاس از انسجام درونی و پایایی بازآزمایی بالایی برخوردار بود و شواهدی از روایی همگرا و واگرا و ناوری متریک و اسکلار در بین جنسیت و سال تحصیلی ارائه شد. سه پروفایل شناسایی شد: متعادل (۵۹/۰۷٪)، گرایش به اجتناب (۱۴/۹۳٪) و گرایش به رویکرد (۲۶/۰۰٪). پروفایل گرایش به رویکرد، بازارزیابی شناختی، سرکوبگری بیانی، تنظیم بیرونی، تنظیم درونفکنیشده و تنظیم خودمختار بالاتر و بیانگیزگی پایینتری را نشان داد. همچنین این پروفایل نسبت به سایر پروفایلها فعالیت بدنی کل و نسبت به پروفایل متعادل، فراوانی هفتگی ورزش بیشتری داشت. نتیجهگیری: مقیاس PES چینی در میان دانشجویان دانشگاههای چین از حمایت روانسنجی برخوردار بود. الگوهای متمایز رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی با تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی مرتبط بودند.
This study aimed to develop a Japanese version of the Sleep Problem Acceptance Questionnaire (SPAQ-J) and assess its reliability and validity. The SPAQ-J was developed through a forward-backward translation procedure with permission from the original authors. The sample included 861 adults with insomnia who completed questionnaires on experiential avoidance, insomnia symptoms, dysfunctional beliefs about sleep, sleep-related safety behaviors, insomnia catastrophizing, and pre-sleep arousal. Confirmatory factor analysis confirmed that the SPAQ-J retained the two-factor structure of the original version (CFI = 0.972, TLI = 0.958, RMSEA = 0.082, SRMR = 0.059): Activity Engagement and Willingness. Although internal consistency was adequate (Activity Engagement: α = 0.868, ω = 0.870; Willingness: α = 0.895, ω = 0.895), test-retest reliability was below the recommended threshold (Activity Engagement: ICC = 0.586, Willingness: ICC = 0.589). In terms of construct validity, Willingness moderately correlated with all scales, whereas Activity Engagement showed moderate-to-weak correlations. Hierarchical multiple regression analysis revealed that adding the SPAQ-J subscales significantly enhanced the explanatory power. Measurement invariance analysis across sex and age groups showed no significant changes in the fit indices, indicating stability. These findings suggest that the SPAQ-J is a valid and partially reliable measure of psychological flexibility related to sleep problems in the Japanese population.
این مطالعه با هدف توسعه نسخه ژاپنی پرسشنامه پذیرش مشکلات خواب (SPAQ-J) و ارزیابی پایایی و روایی آن انجام شد. SPAQ-J از طریق فرایند ترجمه پیشرو-پسرو و با کسب اجازه از نویسندگان اصلی تهیه گردید. نمونه شامل ۸۶۱ بزرگسال مبتلا به بیخوابی بود که پرسشنامههایی درباره اجتناب تجربی، علائم بیخوابی، باورهای ناکارآمد درباره خواب، رفتارهای ایمنی مرتبط با خواب، فاجعهسازی بیخوابی و برانگیختگی پیش از خواب را تکمیل کردند. تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که SPAQ-J ساختار دو عاملی نسخه اصلی (CFI = 0.972، TLI = 0.958، RMSEA = 0.082، SRMR = 0.059) را حفظ کرده است: درگیری در فعالیت و تمایل. اگرچه انسجام درونی مناسب بود (درگیری در فعالیت: α = 0.868، ω = 0.870؛ تمایل: α = 0.895، ω = 0.895)، پایایی آزمون-بازآزمون کمتر از آستانه توصیهشده بود (درگیری در فعالیت: ICC = 0.586، تمایل: ICC = 0.589). از نظر روایی سازه، تمایل با همه مقیاسها همبستگی متوسط داشت، در حالی که درگیری در فعالیت همبستگی متوسط تا ضعیف نشان داد. تحلیل رگرسیون چندگانه سلسلهمراتبی نشان داد افزودن زیرمقیاسهای SPAQ-J به طور معناداری قدرت تبیین را افزایش داد. تحلیل ناوری سنجش در گروههای جنسی و سنی تغییر معناداری در شاخصهای برازش نشان نداد که بیانگر پایداری است. این یافتهها نشان میدهد که SPAQ-J ابزاری روا و تا حدی پایا برای سنجش انعطافپذیری روانشناختی مرتبط با مشکلات خواب در جمعیت ژاپنی است.
Child abuse is recognized as a global health issue, but there are vast differences in parenting practices across cultures. Parenting behaviors and discipline strategies acceptable in some countries may be considered abusive in the U.S. This study sought to develop the Parenting Practices and Discipline Scale (PPDS) to assess parental practices that may be culturally acceptable but potentially harmful to children. Two related studies were conducted: the first established the initial psychometric properties of the PPDS using exploratory factor analysis (EFA), which supported a two-factor structure reflecting culturally acceptable vs. abusive discipline practices, and the second utilized regression analyses with a diverse sample of 1,089 college students to test the PPDS. Findings indicated that gender and parental status were the strongest predictors, with women and parents more likely to classify behaviors as abusive. Among Hispanic participants, those not born in the U.S. were more likely to view certain behaviors (e.g., spanking) as abusive compared to U.S.-born Hispanics. Across racial/ethnic groups, Hispanic participants were more likely than Black participants to classify culturally acceptable practices as abusive. These results underscore that demographic factors can shape perceptions of what practices are considered abusive. Furthermore, the intersectionality of different identities can create further differences. The PPDS represents a novel measure that captures culturally situated discipline practices not assessed in existing tools. Although findings offer preliminary support for validity, future research should evaluate the scale through confirmatory factor analysis and measurement invariance testing across cultural groups. This study aimed to develop and validate the Parenting Practices and Discipline Scale (PPDS), a tool designed to assess attitudes toward parental behaviors and discipline techniques. Findings suggest that gender and parental status are significant influences in perception of abusive acts. Analysis revealed significant differences in perceptions across racial and ethnic identities. The findings suggest a need for development of parenting programs targeting potentially abusive parenting behaviors among minority groups.
کودکآزاری به عنوان یک مسئله سلامت جهانی شناخته میشود، اما تفاوتهای گستردهای در شیوههای فرزندپروری میان فرهنگها وجود دارد. رفتارهای فرزندپروری و راهبردهای تنبیهی که در برخی کشورها قابل قبول تلقی میشوند، ممکن است در ایالات متحده آمریکا به عنوان کودکآزاری شناخته شوند. این پژوهش با هدف تدوین مقیاس شیوههای فرزندپروری و تنبیه (PPDS) برای ارزیابی شیوههای والدینی که ممکن است از نظر فرهنگی پذیرفته شده اما بالقوه آسیبزا برای کودکان باشند، انجام شد. دو مطالعه مرتبط صورت گرفت: نخستین مطالعه ویژگیهای روانسنجی اولیه مقیاس PPDS را با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) بررسی کرد که ساختار دو عاملی منعکسکننده شیوههای تنبیهی قابل قبول فرهنگی در مقابل شیوههای کودکآزاری را تأیید نمود؛ مطالعه دوم با استفاده از تحلیل رگرسیون و نمونهای متنوع شامل ۱۰۸۹ دانشجوی دانشگاه، مقیاس PPDS را آزمود. یافتهها نشان داد که جنسیت و وضعیت والد بودن قویترین پیشبینیکنندهها بودند؛ زنان و والدین بیشتر احتمال داشت رفتارها را به عنوان کودکآزاری طبقهبندی کنند. در میان شرکتکنندگان Hispanic، افرادی که در ایالات متحده متولد نشده بودند، بیشتر احتمال داشت برخی رفتارها (مانند تنبیه بدنی) را نسبت به Hispanicهای متولد آمریکا کودکآزاری تلقی کنند. در میان گروههای نژادی/قومی، شرکتکنندگان Hispanic بیشتر از شرکتکنندگان Black رفتارهای قابل قبول فرهنگی را کودکآزاری تلقی کردند. این نتایج بر نقش عوامل جمعیتشناختی در شکلدهی ادراک از رفتارهای کودکآزاری تأکید دارد. همچنین، تلاقی هویتهای مختلف میتواند تفاوتهای بیشتری ایجاد کند. مقیاس PPDS ابزاری نوین است که شیوههای تنبیهی مبتنی بر فرهنگ را که در ابزارهای موجود ارزیابی نمیشوند، پوشش میدهد. اگرچه یافتهها حمایت مقدماتی از روایی ارائه میدهند، پژوهشهای آتی باید روایی مقیاس را از طریق تحلیل عاملی تأییدی و آزمون ناهمسانی اندازهگیری در گروههای فرهنگی مختلف بررسی کنند. هدف این مطالعه تدوین و روایییابی مقیاس شیوههای فرزندپروری و تنبیه (PPDS) به عنوان ابزاری برای سنجش نگرش نسبت به رفتارهای والدینی و تکنیکهای تنبیهی بود. یافتهها نشان داد که جنسیت و وضعیت والد بودن تأثیر معناداری بر ادراک رفتارهای کودکآزاری دارند. تحلیلها تفاوتهای معناداری را در ادراکات میان هویتهای نژادی و قومی نشان دادند. این یافتهها بر ضرورت تدوین برنامههای فرزندپروری با هدف کاهش رفتارهای بالقوه کودکآزاری در میان گروههای اقلیت تأکید دارد.
Objective Although the State–Trait Anxiety Inventory (STAI) is a well-established instrument for anxiety assessment, its length may limit feasibility in large-scale, longitudinal, and time-sensitive research settings. Existing abbreviated forms were mainly created for adults worldwide, including Türkiye. Accordingly, this study aimed to develop and psychometrically evaluate abbreviated versions of the STAI-State (STAI-S) and STAI-Trait (STAI-T) for Turkish adolescents. Method A two-phase psychometric validation design was implemented across two independent cohorts. Exploratory factor analysis (EFA) was initially conducted in Sample 1, comprising adolescents recruited from an outpatient child and adolescent psychiatry clinic ( n = 420), to identify the most parsimonious item configurations. Subsequently, confirmatory factor analysis (CFA) and criterion-related validity analyses were performed in Sample 2, consisting of public high school students ( n = 277). Measurement invariance across clinical/community status, sex, and age, comparisons with alternative factor models, and receiver operating characteristic analyses against the Generalized Anxiety Disorder-7 were examined. Results EFA supported a stable two-factor structure for both six-item scales, accounting for 53.7% of the total variance for the STAI-S and 57.3% for the STAI-T. Internal consistency was high for both abbreviated instruments ( α = 0.804). CFA indicated mixed but broadly acceptable fit for the two-factor solutions (STAI-S: χ 2 /df = 3.66, CFI = 0.979, SRMR = 0.033, RMSEA = 0.098; STAI-T: χ 2 /df = 3.28, CFI = 0.987, SRMR = 0.028, RMSEA = 0.091). Standardized factor loadings ranged from 0.61 to 0.92 across models. Invariance of item thresholds and factor loadings held across clinical/community status, sex, and age in analyses treating the items as ordered-categorical. The shortened versions also showed a high correlation with the original 20-item scales and preserved their criterion-related performance. Concurrent validity was supported by correlations with the Generalized Anxiety Disorder-7 and the Satisfaction with Life Scale. Conclusion The findings provide preliminary evidence supporting the reliability and structural validity of the six-item STAI-S and STAI-T in Turkish adolescents. The abbreviated forms appear suitable for research use, whereas their clinical utility requires confirmation in independent samples.
هدف: اگرچه پرسشنامه اضطراب حالتی-صفاتی (STAI) ابزاری معتبر برای سنجش اضطراب است، اما طولانی بودن آن ممکن است قابلیت استفاده را در پژوهشهای وسیع، طولی و حساس به زمان محدود کند. فرمهای کوتاه موجود عمدتاً برای بزرگسالان در سراسر جهان، از جمله ترکیه، تهیه شدهاند. بر این اساس، این مطالعه با هدف توسعه و ارزیابی روانسنجی نسخههای کوتاهشده STAI-State (STAI-S) و STAI-Trait (STAI-T) برای نوجوانان ترک انجام شد. روش: یک طرح اعتبارسنجی روانسنجی دو مرحلهای در دو گروه مستقل اجرا شد. تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) ابتدا در نمونه ۱، شامل نوجوانان مراجعهکننده به درمانگاه روانپزشکی کودک و نوجوان (n = 420)، به منظور شناسایی پیکربندیهای بهینه سؤالات انجام شد. سپس، تحلیل عاملی تأییدی (CFA) و تحلیل روایی ملاکی در نمونه ۲، متشکل از دانشآموزان دبیرستانهای دولتی (n = 277)، صورت گرفت. ناوری اندازهگیری بر اساس وضعیت بالینی/غیربالینی، جنسیت و سن، مقایسه با مدلهای عاملی جایگزین و تحلیل منحنی مشخصه عملکرد گیرنده در مقایسه با Generalized Anxiety Disorder-7 بررسی شد. نتایج: تحلیل عاملی اکتشافی ساختار دو عاملی پایدار را برای هر دو مقیاس ششسؤالی تأیید کرد که به ترتیب ۵۳٫۷٪ از واریانس کل برای STAI-S و ۵۷٫۳٪ برای STAI-T را تبیین نمود. پایایی درونی برای هر دو ابزار کوتاهشده بالا بود (α = 0.804). تحلیل عاملی تأییدی برازش نسبتاً قابل قبول اما مختلطی را برای راهحلهای دو عاملی نشان داد (STAI-S: χ2/df = 3.66، CFI = 0.979، SRMR = 0.033، RMSEA = 0.098؛ STAI-T: χ2/df = 3.28، CFI = 0.987، SRMR = 0.028، RMSEA = 0.091). بارهای عاملی استانداردشده در مدلها بین 0.61 تا 0.92 متغیر بود. ناوری آستانههای سؤالات و بارهای عاملی در وضعیت بالینی/غیربالینی، جنسیت و سن در تحلیلهایی که سؤالات را به صورت ترتیبی-ردهای در نظر گرفتند، حفظ شد. نسخههای کوتاهشده همچنین همبستگی بالایی با فرمهای ۲۰ سؤالی اصلی داشتند و عملکرد ملاکی آنها حفظ شد. روایی همزمان با همبستگی با Generalized Anxiety Disorder-7 و مقیاس رضایت از زندگی تأیید شد. نتیجهگیری: یافتهها شواهد مقدماتی برای حمایت از پایایی و روایی ساختاری فرمهای ششسؤالی STAI-S و STAI-T در نوجوانان ترک ارائه میدهد. فرمهای کوتاهشده برای استفاده پژوهشی مناسب به نظر میرسند، در حالی که کاربرد بالینی آنها نیازمند تأیید در نمونههای مستقل است.
Childhood trauma is a significant public health problem owing to its effects on the socioemotional development of adolescents, which calls for validated assessment instruments. This study aimed to adapt and examine the psychometric properties of the Childhood Trauma Questionnaire–Short Form (CTQ-SF) in adolescents from the Peruvian Amazon. An instrumental, cross-sectional study was conducted with 878 adolescents aged 12–17 years (M = 14.0; SD = 1.46) from public secondary schools in the San Martín Region, Peru, randomly divided into two subsamples of 439 participants each for exploratory (EFA) and confirmatory factor analysis (CFA); reliability, convergent and discriminant validity, and measurement invariance across sex were also examined. The original five-factor model did not show adequate performance. After removing items with weak loadings or redundant content, a three-factor, 18-item structure emerged—lack of perceived family support/neglect, sexual abuse, and physical–emotional abuse—which showed adequate fit (CFI = 0.958; TLI = 0.951; RMSEA = 0.051; SRMR = 0.067) and satisfactory internal consistency (ordinal α and ω = 0.76–0.95). Convergent validity was adequate for sexual abuse and physical–emotional abuse (AVE = 0.81 and 0.50) and borderline for lack of perceived family support/neglect (AVE = 0.42), whereas discriminant validity was supported for all factor pairs (HTMT = 0.262–0.626). Full scalar invariance across sex was also established (ΔCFI ≤ 0.002; ΔRMSEA ≤ 0.003). These findings indicate that the Peruvian CTQ-SF is better represented by a three-factor correlated structure, yielding a brief version that allows comparisons between sexes; nevertheless, because its temporal stability and external validity remain to be examined, its use should currently be restricted to research and preliminary screening purposes.
تروما دوران کودکی به دلیل تأثیرات آن بر رشد اجتماعی-عاطفی نوجوانان، یک معضل مهم سلامت عمومی محسوب میشود که نیازمند ابزارهای ارزیابی معتبر است. هدف این مطالعه، انطباق و بررسی ویژگیهای روانسنجی پرسشنامه تروما دوران کودکی–فرم کوتاه (CTQ-SF) در نوجوانان منطقه آمازون پرو بود. این پژوهش به صورت ابزاری و مقطعی بر روی ۸۷۸ نوجوان ۱۲ تا ۱۷ ساله (میانگین = ۱۴.۰؛ انحراف معیار = ۱.۴۶) از مدارس متوسطه دولتی منطقه San Martín پرو انجام شد که به طور تصادفی به دو زیرنمونه ۴۳۹ نفری برای تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) و تحلیل عاملی تأییدی (CFA) تقسیم شدند؛ همچنین پایایی، روایی همگرا و واگرا و ناهمسانی اندازهگیری در جنسیت نیز بررسی شد. مدل پنجعاملی اصلی عملکرد مناسبی نشان نداد. پس از حذف گویههای دارای بار عاملی ضعیف یا محتوای تکراری، ساختار سهعاملی با ۱۸ گویه شامل «فقدان حمایت/غفلت ادراکشده خانوادگی»، «سوءاستفاده جنسی» و «سوءاستفاده جسمی-عاطفی» استخراج شد که برازش مناسبی داشت (CFI = 0.958؛ TLI = 0.951؛ RMSEA = 0.051؛ SRMR = 0.067) و از انسجام درونی رضایتبخشی برخوردار بود (آلفای ترتیبی و ω = ۰.۷۶ تا ۰.۹۵). روایی همگرا برای سوءاستفاده جنسی و سوءاستفاده جسمی-عاطفی مناسب بود (AVE = 0.81 و 0.50) و برای فقدان حمایت/غفلت خانوادگی در مرز قابل قبول قرار داشت (AVE = 0.42)، در حالی که روایی واگرا برای تمام جفتعاملها تأیید شد (HTMT = 0.262–0.626). ناهمسانی کامل مقیاس در جنسیت نیز برقرار شد (ΔCFI ≤ 0.002؛ ΔRMSEA ≤ 0.003). این یافتهها نشان میدهد که نسخه پرویی CTQ-SF با ساختار سهعاملی همبسته بهتر نمایان میشود و نسخهای مختصر ارائه میدهد که امکان مقایسه بین جنسیتها را فراهم میکند؛ با این حال، با توجه به اینکه پایداری زمانی و روایی بیرونی آن هنوز بررسی نشده است، استفاده از آن در حال حاضر باید به پژوهشها و غربالگری مقدماتی محدود شود.
INTRODUCTION: Sexual and gender minority (SGM) individuals experience substantial health inequalities, and clinical competence among healthcare providers is a key determinant of equitable care. The Lesbian, Gay, Bisexual and Transgender Development of Clinical Skills Scale (LGBT-DOCSS) is a validated instrument for assessing SGM-related clinical competence, but no Italian version has been available. This study aimed to translate, adapt, and validate the Italian LGBT-DOCSS among mental health professionals. METHODS: A cross-sectional online survey was administered to clinicians and trainees across Italy between June and December 2024. Psychometric analyses were conducted on 345 participants with complete data on all 18 items. Internal consistency, confirmatory factor analysis (CFA), Scalar multi-group CFA provided preliminary evidence consistent with measurement invariance across sexual orientation subgroups, and Spearman correlations with external measures of authoritarianism were examined. RESULTS: The original three-factor structure (Clinical Preparedness, Attitudinal Awareness, Basic Knowledge) was replicated with good model fit (CFI = 0.967, TLI = 0.962, RMSEA = 0.058). Internal consistency was strong across all subscales (Cronbach's α ranging from .81 to .89; ordinal α ranging from .87 to .95). Scalar multi-group CFA supported measurement invariance across heterosexual and non-heterosexual subgroups (CFI = 0.944, RMSEA = 0.074), with non-heterosexual professionals demonstrating greater attitudinal affirmation and stronger awareness of SGM health disparities. Authoritarianism showed small-to-moderate associations with Basic Knowledge and Attitudinal Awareness. Significant differences by gender, sexual attraction and profession were observed, with nurses showing lower self-perceived SGM-related competence than other professional groups. DISCUSSION: The Italian LGBT-DOCSS demonstrates strong psychometric properties and is a valid tool for assessing SGM-related clinical competence among Italian mental health professionals. It can support the identification of training needs and the development of targeted educational interventions to improve care for SGM individuals.
مقدمه: افراد اقلیت جنسی و جنسیتی (SGM) با نابرابریهای قابل توجهی در سلامت مواجه هستند و شایستگی بالینی ارائهدهندگان خدمات سلامت، عامل کلیدی در تأمین مراقبت عادلانه است. مقیاس توسعه مهارتهای بالینی برای همجنسگرایان، دوجنسگرایان و تراجنسیتیها (LGBT-DOCSS) ابزاری معتبر برای سنجش شایستگی بالینی مرتبط با SGM است، اما تاکنون نسخه ایتالیایی آن در دسترس نبوده است. هدف این مطالعه، ترجمه، بومیسازی و اعتبارسنجی نسخه ایتالیایی LGBT-DOCSS در میان متخصصان سلامت روان بود. روشها: یک پیمایش آنلاین مقطعی بین خرداد تا آذر ۲۰۲۴ در میان درمانگران و کارآموزان سراسر ایتالیا اجرا شد. تحلیلهای روانسنجی بر روی ۳۴۵ شرکتکننده با دادههای کامل در هر ۱۸ گویه انجام گرفت. پایایی درونی، تحلیل عاملی تأییدی (CFA)، تحلیل عاملی تأییدی چندگروهی در سطح اسکلار شواهد اولیهای از ثبات اندازهگیری در زیرگروههای گرایش جنسی ارائه داد و همبستگی اسپیرمن با سنجههای بیرونی اقتدارگرایی بررسی شد. نتایج: ساختار سهعاملی اصلی (آمادگی بالینی، آگاهی نگرشی، دانش پایه) با برازش مناسب مدل (CFI = 0.967، TLI = 0.962، RMSEA = 0.058) بازتولید شد. پایایی درونی در تمامی خردهمقیاسها قوی بود (آلفای کرونباخ بین ۰.۸۱ تا ۰.۸۹؛ آلفای ترتیبی بین ۰.۸۷ تا ۰.۹۵). تحلیل عاملی تأییدی چندگروهی اسکلار، ثبات اندازهگیری را در زیرگروههای دگرجنسگرا و غیردگرجنسگرا تأیید کرد (CFI = 0.944، RMSEA = 0.074)، بهطوریکه متخصصان غیردگرجنسگرا تأیید نگرشی بیشتر و آگاهی قویتری نسبت به نابرابریهای سلامت SGM نشان دادند. اقتدارگرایی با دانش پایه و آگاهی نگرشی ارتباطی کوچک تا متوسط داشت. تفاوتهای معناداری بر اساس جنسیت، جاذبه جنسی و حرفه مشاهده شد و پرستاران شایستگی ادراکشده پایینتری نسبت به سایر گروههای حرفهای در زمینه SGM داشتند. بحث: نسخه ایتالیایی LGBT-DOCSS ویژگیهای روانسنجی قوی داشته و ابزاری معتبر برای سنجش شایستگی بالینی مرتبط با SGM در میان متخصصان سلامت روان ایتالیا است. این ابزار میتواند به شناسایی نیازهای آموزشی و توسعه مداخلات آموزشی هدفمند برای بهبود مراقبت از افراد SGM کمک کند.
Accurate assessment of depressive symptoms requires instruments that are both psychometrically sound and culturally appropriate. This study examined the cultural adaptation and psychometric properties of the Beck Depression Inventory (BDI) among 600 Ghanaian university students, focusing on reliability, factor structure, and cross-cultural construct validity. Following item refinement, psychometric analyses were conducted on a 15-item version of the BDI, reduced from the original 21-item instrument. Comparisons across gender, language, and regional subgroups indicated broadly consistent factor structures, high internal consistency (α = 0.89–0.91; ω = 0.90–0.92), acceptable composite reliability (CR = 0.91–0.93), and convergent validity (AVE = 0.51–0.54), with factor congruence coefficients ≥ 0.96. However, because formal measurement invariance testing was not conducted, these findings should be interpreted as preliminary evidence of cross-group and cross-cultural stability rather than definitive evidence of measurement invariance. Exploratory factor analysis supported a five-factor structure cognitive, affective, somatic, interpersonal, and motivational/behavioral accounting for 68.3% of the total variance, with strong factor loadings and moderate inter-factor correlations (0.42–0.62), indicating multidimensionality without redundancy. Confirmatory factor analysis demonstrated good model fit (CFI = 0.95; TLI = 0.93; RMSEA = 0.054; SRMR = 0.045), confirming structural validity. Cross-cultural analyses across gender, language, and regional subgroups revealed stable factor structures, high reliability (α = 0.89–0.91; ω = 0.90–0.92), and strong construct validity (CR = 0.91–0.93; AVE = 0.51–0.54), with factor congruence coefficients ≥ 0.96. In all, the culturally adapted BDI is a reliable, valid, and multidimensional tool for assessing depressive symptoms among Ghanaian university students, supporting its use in culturally sensitive research and practice.
ارزیابی دقیق نشانههای افسردگی مستلزم استفاده از ابزارهایی است که هم از نظر روانسنجی معتبر باشند و هم از لحاظ فرهنگی مناسب. این پژوهش به بررسی انطباق فرهنگی و ویژگیهای روانسنجی پرسشنامه افسردگی بک (BDI) در میان ۶۰۰ دانشجوی دانشگاهی غنایی پرداخت و بر پایایی، ساختار عاملی و روایی سازهای بینفرهنگی تمرکز داشت. پس از اصلاح گویهها، تحلیلهای روانسنجی بر روی نسخه ۱۵ گویهای BDI که از نسخه اصلی ۲۱ گویهای کاهش یافته بود، انجام شد. مقایسهها در میان زیرگروههای جنسیتی، زبانی و منطقهای نشاندهنده ساختارهای عاملی عمدتاً مشابه، انسجام درونی بالا (α = ۰.۸۹–۰.۹۱؛ ω = ۰.۹۰–۰.۹۲)، پایایی مرکب قابل قبول (CR = ۰.۹۱–۰.۹۳) و روایی همگرا (AVE = ۰.۵۱–۰.۵۴) با ضرایب تطابق عاملی ≥ ۰.۹۶ بود. با این حال، به دلیل عدم انجام آزمون رسمی ناوری اندازهگیری، این یافتهها باید به عنوان شواهد اولیهای از پایداری بینگروهی و بینفرهنگی تفسیر شوند و نه به عنوان شواهد قطعی ناوری اندازهگیری. تحلیل عاملی اکتشافی از ساختار پنج عاملی (شناختی، عاطفی، جسمانی، بینفردی و انگیزشی/رفتاری) حمایت کرد که ۶۸.۳٪ از واریانس کل را تبیین میکرد و دارای بارهای عاملی قوی و همبستگیهای بینعاملی متوسط (۰.۴۲–۰.۶۲) بود که نشاندهنده چندبعدی بودن بدون افزونگی است. تحلیل عاملی تأییدی برازش مناسب مدل را نشان داد (CFI = ۰.۹۵؛ TLI = ۰.۹۳؛ RMSEA = ۰.۰۵۴؛ SRMR = ۰.۰۴۵) و روایی ساختاری را تأیید کرد. تحلیلهای بینفرهنگی در میان زیرگروههای جنسیتی، زبانی و منطقهای ساختارهای عاملی پایدار، پایایی بالا (α = ۰.۸۹–۰.۹۱؛ ω = ۰.۹۰–۰.۹۲) و روایی سازهای قوی (CR = ۰.۹۱–۰.۹۳؛ AVE = ۰.۵۱–۰.۵۴) با ضرایب تطابق عاملی ≥ ۰.۹۶ را نشان داد. در مجموع، نسخه انطباقیافته فرهنگی BDI ابزاری پایا، روا و چندبعدی برای سنجش نشانههای افسردگی در میان دانشجویان دانشگاهی غنایی است و از کاربرد آن در پژوهشها و عمل حساس به فرهنگ حمایت میکند.
Generative artificial intelligence (GenAI), including large language models and large multimodal models, is increasingly used to support psychological assessment and digital mental health measurement. This review proposes a lifecycle framework for evaluating these uses without weakening psychometric standards. The framework covers construct definition; item, prompt, indicator, or signal generation; evaluation of content, response processes, usability, and data quality; piloting and calibration; validation; fairness and measurement invariance; scoring and interpretation; documentation; and post-deployment monitoring. We argue that digital traces from smartphones, chatbots, ecological momentary assessment, wearables, social media, clinical notes, and multimodal systems should not be treated as psychometric measures by default. They should remain raw data, candidate indicators, or algorithmic scores until their construct interpretation and intended use are theoretically specified, technically verified, empirically calibrated, and validated with human data. GenAI may help generate candidate items, refine wording, classify open-text responses, extract structured information, support multimodal integration, and assist scoring under explicit rules. These uses may improve efficiency and scale, but they do not establish validity, objectivity, fairness, or clinical meaning. We distinguish two complementary facets: GenAI for psychometrics, in which models support measurement development and scoring, and psychometrics for GenAI, in which psychometric methods evaluate model behavior when LLMs are part of measurement workflows. Key risks include construct drift, face validity without structural validity, compressed variability in synthetic respondents, algorithmic bias, lack of invariance, prompt sensitivity, model drift, automation bias, data-security and privacy failures, and loss of subjectivity and disagreement. Responsible use requires human oversight, transparent reporting, validation with human data, fairness evaluation, secure data governance, and continuous monitoring. GenAI should augment, not replace, psychometric science.
هوش مصنوعی مولد (GenAI)، شامل مدلهای زبانی بزرگ و مدلهای چندوجهی بزرگ، به طور فزایندهای برای پشتیبانی از ارزیابی روانشناختی و سنجش سلامت روان دیجیتال مورد استفاده قرار میگیرد. این مرور، چارچوبی مبتنی بر چرخه عمر را برای ارزیابی این کاربردها بدون تضعیف استانداردهای روانسنجی پیشنهاد میکند. این چارچوب شامل تعریف سازه؛ تولید ماده، محرک، شاخص یا سیگنال؛ ارزیابی محتوا، فرآیندهای پاسخدهی، قابلیت استفاده و کیفیت داده؛ اجرای آزمایشی و کالیبراسیون؛ روایی؛ انصاف و ناوریانس سنجش؛ نمرهگذاری و تفسیر؛ مستندسازی؛ و پایش پس از استقرار است. ما استدلال میکنیم که ردپاهای دیجیتال از تلفنهای هوشمند، چتباتها، ارزیابی لحظهای بومشناختی، پوشیدنیها، شبکههای اجتماعی، یادداشتهای بالینی و سامانههای چندوجهی نباید به طور پیشفرض به عنوان مقیاسهای روانسنجی تلقی شوند. آنها باید تا زمانی که تفسیر سازهای و کاربرد مورد نظرشان به طور نظری مشخص، به لحاظ فنی تأیید، به طور تجربی کالیبره و با داده انسانی روایییابی نشدهاند، به عنوان داده خام، شاخصهای پیشنهادی یا نمرات الگوریتمی باقی بمانند. GenAI میتواند در تولید مواد پیشنهادی، اصلاح واژگان، طبقهبندی پاسخهای متنی باز، استخراج اطلاعات ساختاریافته، پشتیبانی از ادغام چندوجهی و کمک به نمرهگذاری بر اساس قواعد صریح نقشآفرینی کند. این کاربردها ممکن است کارایی و مقیاس را بهبود بخشند، اما روایی، عینیت، انصاف یا معنای بالینی را تضمین نمیکنند. ما دو جنبه مکمل را متمایز میکنیم: GenAI برای روانسنجی، که در آن مدلها از توسعه سنجش و نمرهگذاری پشتیبانی میکنند، و روانسنجی برای GenAI، که در آن روشهای روانسنجی رفتار مدل را زمانی که LLMها بخشی از جریانهای کاری سنجش هستند، ارزیابی میکنند. مخاطرات کلیدی شامل رانش سازه، روایی صوری بدون روایی ساختاری، کاهش تنوع در پاسخدهندگان مصنوعی، سوگیری الگوریتمی، فقدان ناوریانس، حساسیت به محرک، رانش مدل، سوگیری اتوماسیون، شکستهای امنیت و حریم خصوصی داده و از دست رفتن ذهنیت و اختلاف نظر است. استفاده مسئولانه مستلزم نظارت انسانی، گزارشدهی شفاف، روایییابی با داده انسانی، ارزیابی انصاف، حاکمیت امن داده و پایش مستمر است. GenAI باید مکمل علم روانسنجی باشد، نه جایگزین آن.
Objectives: This study aimed to examine anxiety as a statistical mediator of the association between childhood trauma and social competence among adolescents and young adults.It also aimed to examine whether the proposed model varies across adolescents and young adults. Methods:The study sample consisted of 300 participants, including adolescents (n=150) and young adults (n=150).Participants were recruited through purposive sampling from educational institutions and community settings in the Sargodha District.The age range of the patients was limited to 15-30 years.A cross-sectional survey design was employed.The translated versions of the Depression Anxiety and Stress Scale, Childhood Trauma Questionnaire, and Social Competence Scale were used to assess anxiety, childhood trauma, and social competence, respectively.Maximum likelihood estimation in IBM SPSS Amos was used to test the proposed statistical mediation model. Results:The results indicated that childhood trauma was positively associated with anxiety and negatively associated with social competence among adolescents and young adults.Anxiety statistically mediated the association between childhood trauma and social competence, suggesting a significant but small indirect association rather than a causal pathway.Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as associations and not as evidence of temporal or causal relationships.Exploratory multigroup analyses suggested that structural associations may differ across age groups, with comparatively stronger associations observed among adolescents.However, because formal measurement invariance has not been established, these between-group differences should be interpreted with caution. Conclusion:The results highlight the importance of the early identification of trauma-related anxiety and the need for school-, university-, and community-based interventions that strengthen emotional regulation, coping skills, and social competence.
اهداف: هدف این پژوهش بررسی نقش اضطراب بهعنوان یک میانجیگر آماری در ارتباط بین تروماهای دوران کودکی و شایستگی اجتماعی در میان نوجوانان و بزرگسالان جوان بود. همچنین هدف دیگر پژوهش بررسی این بود که آیا مدل پیشنهادی در گروههای سنی نوجوانان و بزرگسالان جوان تفاوت دارد یا خیر. روشها: نمونه پژوهش شامل ۳۰۰ نفر شرکتکننده بود که از این میان ۱۵۰ نفر نوجوان و ۱۵۰ نفر بزرگسال جوان بودند. شرکتکنندگان با روش نمونهگیری هدفمند از مؤسسات آموزشی و محیطهای اجتماعی در منطقه Sargodha انتخاب شدند. دامنه سنی شرکتکنندگان بین ۱۵ تا ۳۰ سال محدود شد. طرح پژوهش بهصورت مقطعی و پیمایشی اجرا شد. نسخههای ترجمهشده مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس، پرسشنامه تروماهای دوران کودکی و مقیاس شایستگی اجتماعی بهترتیب برای سنجش اضطراب، تروماهای دوران کودکی و شایستگی اجتماعی مورد استفاده قرار گرفتند. برای آزمون مدل آماری میانجیگری پیشنهادی، از روش برآورد بیشینه درستنمایی در نرمافزار IBM SPSS Amos استفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد که تروماهای دوران کودکی با اضطراب رابطه مثبت و با شایستگی اجتماعی رابطه منفی دارد. اضطراب بهطور آماری ارتباط بین تروماهای دوران کودکی و شایستگی اجتماعی را میانجیگری میکند و این امر نشاندهنده وجود یک ارتباط غیرمستقیم معنادار اما کوچک است و نه یک مسیر علّی. با توجه به طرح مقطعی پژوهش، یافتهها باید بهعنوان روابط همبستگی تفسیر شوند و نه بهعنوان شواهدی برای روابط زمانی یا علّی. تحلیلهای اکتشافی چندگروهی نشان داد که روابط ساختاری ممکن است در گروههای سنی متفاوت باشد و این روابط در نوجوانان نسبتاً قویتر مشاهده شد. با این حال، از آنجا که ناهمسانی سنجش بهطور رسمی تأیید نشده است، این تفاوتهای بینگروهی باید با احتیاط تفسیر شوند. نتیجهگیری: نتایج بر اهمیت شناسایی زودهنگام اضطراب مرتبط با تروما و نیاز به مداخلات مبتنی بر مدرسه، دانشگاه و جامعه که به تقویت تنظیم هیجانی، مهارتهای مقابلهای و شایستگی اجتماعی میپردازند، تأکید دارد.
