Reflexivity

Reflective Practice (RP) is widely regarded as a cornerstone of psychotherapy training, supervision, and continuing professional development. Yet, despite its prominence across psychotherapeutic traditions, it remains conceptually vague and empirically contested. Recent critiques from basic psychological science (e.g., Lilienfeld & Basterfield, 2020) have argued that reflection may amplify cognitive bias and foster illusions of insight rather than improve clinical judgment. We argue that these criticisms carry weight precisely because the field has often failed to clearly define what RP is, how it functions, and under what conditions it becomes beneficial or harmful. Drawing on developmental models of therapist learning, we conceptualize RP as a multidimensional construct encompassing reflexivity as a capacity, reflective stance as an attitude, and reflection as activity. We propose that RP is most likely to support development when relationally scaffolded, informed by external feedback, and oriented toward testing and revising interpretations rather than confirming them. Reviewing developmental, quantitative, qualitative, and process-oriented evidence, we further argue that RP operates primarily as a probabilistic, context-dependent contributor to therapist development rather than as a discrete intervention with predictable outcomes. We conclude that RP is neither a panacea nor an illusion. Rather, when relationally scaffolded, theoretically informed, and oriented toward learning rather than certainty, it may provide a central mechanism through which therapists learn from clinical experience. Effective psychotherapy depends not only on therapeutic concepts and techniques but also on therapists’ ability to reflect on their clinical work, relationships, and decision-making. This paper conceptualizes Reflective Practice as a developmental process through which therapists may learn from experience, adapt to complex clinical situations, and develop their understanding and skills throughout their professional careers.

Abstract This study examines whether and how RME can be performed as an epistemic object to broaden business schools’ education on climate change. The research builds on a qualitative case study involving 10 Finnish business schools. The analysis reveals that RME is performed as both an epistemic object and a boundary object, with different implications for its embeddedness within institutions. Our findings show how accreditations have introduced RME as a boundary object enforcing performativity around sustainability themes yet enabling disciplines to maintain their distinct or limited roles. At the same time, RME is met with both resistance and compliance, depending on how well the object fits with disciplinary boundaries and career trajectories. Lastly, as an epistemic object, RME encourages co‐reflexivity, which is essential for climate‐proofing business schools. We discuss the possibilities of a hybrid orientation of RME as both a boundary object and an epistemic object for enforcing climate‐orientation in management education.

Recent advances in artificial intelligence (AI) call for a renewed examination of the ontological meaning of the human being and the nature of psychoanalytic treatment.AI-based mental health interventions show potential for improving the accessibility and efficiency of care; however, current AI systems generate verbal responses on the basis of statistical patterns, and it remains difficult to regard them as capable of performing, in the same manner as human therapists, the embodied emotional experience and relational internal transformation that psychoanalytic treatment entails.This paper conceptualizes the persistent delegation of psychological functions to external systems as the "outsourced ego" and examines the possibility that this phenomenon may, over time, lead to a weakening of ego functions and a delay in the formation of subjectivity.It also discusses the structural problems of AI-based treatment, including the lack of explainability, the reinforcement of self-deceptive narratives through hallucination, and the absence of ethical responsibility.In addition, this paper considers the difficulty of implementing, in an AI-mediated environment, core mechanisms of psychoanalytic interaction such as containment, transference and countertransference, and the analytic third.In response, it proposes four practical virtues for preserving humanity in the age of AI: reflexivity, negative capability, relational courage, and responsible subjectivity.In conclusion, the development of AI technology should not remain confined to the question of whether human therapists can be replaced; rather, it should serve as an opportunity to reflect more clearly on the distinctiveness of human existence, which lies in the capacity to endure imperfection and live with others.

Tourism research has largely treated well-being as a motivation or outcome, neglecting how it unfolds in-situ and relying on self-report data. Through a mixed-methods rhythmanalysis, this study examines how well-being emerges and evolves in digital-free tourism. Following 23 participants through three-night digital-free cabin stays, we integrate electrodermal activity, interviews, and diaries to capture embodied experiences of disconnection. Participants experienced rhythmic re-attunement from linear, digital temporalities towards cyclical, embodied rhythms aligned with nature and interpersonal connection. Physiological data showed varied responses to disconnection and fewer detected skin conductance responses post-trip, supporting qualitative accounts of calm and rhythmic re-attunement. Through attunement, plenitude, stillness, and reflexivity, we reconceptualise well-being as a dynamic rhythmic process shaped through embodied experiences, environmental cues, and relational synchrony.

پژوهش‌های گردشگری عمدتاً بهزیستی را به‌عنوان انگیزه یا پیامد در نظر گرفته‌اند و چگونگی شکل‌گیری آن را در موقعیت نادیده گرفته و به داده‌های خودگزارشی اتکا کرده‌اند. این مطالعه با استفاده از ریتم‌تحلیل آمیخته‌روش، بررسی می‌کند که بهزیستی چگونه در گردشگری بدون فناوری دیجیتال پدیدار و تحول می‌یابد. با پیگیری ۲۳ مشارکت‌کننده طی اقامت سه‌شبانه در کلبه‌های بدون فناوری دیجیتال، فعالیت الکترودرمال، مصاحبه‌ها و یادداشت‌های روزانه برای ثبت تجربه‌های بدنی قطع ارتباط به‌کار گرفته شد. مشارکت‌کنندگان تجربه‌ی بازتنظیم ریتمی از زمان‌مندی خطی و دیجیتال به سوی ریتم‌های چرخه‌ای و بدنی همسو با طبیعت و ارتباطات بین‌فردی را گزارش کردند. داده‌های فیزیولوژیک واکنش‌های متنوع به قطع ارتباط و کاهش پاسخ‌های هدایت پوست پس از سفر را نشان داد که با گزارش‌های کیفی آرامش و بازتنظیم ریتمی همخوانی داشت. از طریق تنظیم، وفور، سکون و بازاندیشی، بهزیستی به‌عنوان فرایندی پویا و ریتمیک که از طریق تجربه‌های بدنی، نشانه‌های محیطی و همزمانی ارتباطی شکل می‌گیرد، بازمفهوم‌سازی می‌شود.

This study examined how educational leaders navigated systemic barriers and harnessed data to advance transformative, equitable, and sustainable educational leadership. A qualitative descriptive design under an interpretivist paradigm was employed at Branchville High School in the Orangeburg County School District, South Carolina, USA. Eight school administrators were purposively selected based on their direct involvement in data-informed decision-making, instructional leadership, policy implementation, and equity-related initiatives. Data were generated through approximately 60-minute semi-structured interviews, audio-recorded with consent and transcribed verbatim. Analysis integrated Colaizzi’s phenomenological procedures for identifying significant statements and formulated meanings with Braun and Clarke’s thematic analysis for coding, clustering, reviewing, and defining themes. Credibility was strengthened through member checking, peer debriefing, reflexivity, and an audit trail. Three interconnected themes emerged: leading transformative change through student-centered decision-making, collaboration, and continuous improvement; ethical and responsive leadership through data-informed service, equity, collaboration, and student-centered decision-making; and integrating relational ethics, responsibility, and data-informed leadership for equitable and responsive educational practice. The findings showed that leaders treated data as meaningful only when interpreted within students’ lived realities, stakeholder relationships, and ethical responsibilities. The study culminated in the C.A.R.E.S. Leadership Framework, which integrates collaborative partnerships, accountability and attentiveness, reflective and responsible data use, inclusive learning communities, and sustainable innovation. The study concludes that ethical, relational, and evidence-informed leadership can strengthen equitable school improvement and advance Sustainable Development Goal 4.

این مطالعه به بررسی چگونگی عبور رهبران آموزشی از موانع نظام‌مند و بهره‌گیری از داده‌ها برای پیشبرد رهبری آموزشی تحول‌آفرین، عادلانه و پایدار پرداخته است. طرح پژوهش توصیفی کیفی در چارچوب پارادایم تفسیرگرایانه در دبیرستان Branchville واقع در منطقه آموزشی شهرستان Orangeburg، ایالت کارولینای جنوبی، ایالات متحده آمریکا اجرا شد. هشت نفر از مدیران مدرسه به صورت هدفمند و بر اساس مشارکت مستقیم در تصمیم‌گیری مبتنی بر داده، رهبری آموزشی، اجرای سیاست‌ها و ابتکارات مرتبط با عدالت انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته حدوداً ۶۰ دقیقه‌ای، با رضایت شرکت‌کنندگان ضبط صوتی و به صورت کلمه‌به‌کلمه پیاده‌سازی گردید. تحلیل داده‌ها با ادغام روش‌های پدیدارشناسانه Colaizzi برای شناسایی گزاره‌های معنادار و استخراج معانی، و تحلیل تماتیک Braun و Clarke برای کدگذاری، خوشه‌بندی، بازبینی و تعریف تم‌ها انجام شد. اعتبار پژوهش از طریق بازبینی اعضا، بحث گروهی با همتایان، تأمل‌پذیری و ثبت مسیر حسابرسی تقویت گردید. سه تم مرتبط استخراج شد: رهبری تحول‌آفرین از طریق تصمیم‌گیری دانش‌آموزمحور، همکاری و بهبود مستمر؛ رهبری اخلاقی و پاسخگو از طریق خدمت مبتنی بر داده، عدالت، همکاری و تصمیم‌گیری دانش‌آموزمحور؛ و ادغام اخلاق رابطه‌ای، مسئولیت‌پذیری و رهبری مبتنی بر داده برای عمل آموزشی عادلانه و پاسخگو. یافته‌ها نشان داد رهبران زمانی داده‌ها را معنادار تلقی می‌کنند که در بستر واقعیت‌های زیسته دانش‌آموزان، روابط ذینفعان و مسئولیت‌های اخلاقی تفسیر شوند. این مطالعه به چارچوب رهبری C.A.R.E.S. انجامید که مشارکت‌های تعاملی، پاسخگویی و توجه، استفاده بازتابی و مسئولانه از داده، جوامع یادگیری فراگیر و نوآوری پایدار را دربرمی‌گیرد. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که رهبری اخلاقی، رابطه‌ای و مبتنی بر شواهد می‌تواند بهبود عادلانه مدارس و پیشبرد هدف توسعه پایدار ۴ را تقویت کند.

Background The transition of retired elite athletes into high-performance or professional coaching has received considerable scholarly attention, whereas their transition into school coaching remains underexplored. In 2023, China established the position of school coach under the policy agenda of integrating sports and education, marking the emergence of a new occupation within the education system. This study explores the occupational adaptation process of retired elite athletes transitioning into school coaching positions, with the aim of promoting the career development and well-being of school coaches and providing new insights into the emergence and practice of new occupational roles within contexts of institutional transformation. Methods This qualitative study, grounded in constructivist epistemology, conducted semi-structured interviews with 30 school coaches with elite athletic backgrounds from multiple regions in China (Anhui, Zhejiang, and Guangdong provinces). Purposive and maximum variation sampling were employed to capture diversity in participants’ demographic characteristics and professional backgrounds, including age, gender, athletic level, sport type, school level, geographic region. Interview data collected between March and December 2025 were analyzed using reflexive thematic analysis, with researcher reflexivity and continuous analytical discussions employed to enhance trustworthiness. Results The occupational adaptation of retired athletes transitioning into school coaching positions unfolds through three stages: role pre-adaptation, role negotiation, and role orientation. During pre-adaptation, individuals formed preliminary understandings of the role through training and internships, though their perceptions remained influenced by competitive sport logic. After entering schools, they experienced reality shock and ongoing role negotiation as tensions emerged between competitive sport experiences and educational contexts. Over time, adaptation outcomes diverged into three forms: role integration, role assimilation, and role alienation. Conclusions The occupational adaptation of school coaches is a dynamic process of occupational identity construction shaped by state logic, school logic, and professional logic, while also influenced by individual agency. The findings provide new insights into the literature on elite athletes’ career transition and occupational adaptation. Future efforts should further improve the working mechanisms and evaluation systems for school coaches in order to promote the institutionalization and professionalization of this occupation.

زمینه: گذار ورزشکاران نخبه بازنشسته به مربیگری حرفه‌ای یا با عملکرد بالا مورد توجه قابل‌توجه پژوهشگران قرار گرفته است، در حالی که گذار آنان به مربیگری مدارس کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. در سال ۲۰۲۳، چین با هدف ادغام ورزش و آموزش، جایگاه مربی مدرسه را در دستور کار سیاستی خود قرار داد که نشان‌دهنده ظهور یک شغل جدید در نظام آموزشی است. این مطالعه به بررسی فرایند سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه بازنشسته که به سمت‌های مربیگری مدارس منتقل می‌شوند می‌پردازد، با هدف ارتقای توسعه شغلی و بهزیستی مربیان مدارس و ارائه بینش‌های جدید درباره ظهور و اجرای نقش‌های شغلی نوین در بسترهای تحول نهادی. روش‌ها: این مطالعه کیفی با رویکرد معرفت‌شناسی سازه‌گرایانه، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته‌ای با ۳۰ مربی مدرسه با پیشینه ورزشی نخبه از مناطق مختلف چین (استان‌های آنهویی، ژجیانگ و گوانگ‌دونگ) انجام داد. نمونه‌گیری هدفمند و حداکثر تنوع برای پوشش تنوع ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و پیشینه حرفه‌ای شرکت‌کنندگان از جمله سن، جنسیت، سطح ورزشی، نوع ورزش، سطح مدرسه و منطقه جغرافیایی به کار گرفته شد. داده‌های مصاحبه که بین مارس تا دسامبر ۲۰۲۵ جمع‌آوری شدند، با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند و بازاندیشی پژوهشگر و بحث‌های تحلیلی مستمر برای افزایش اعتبار یافته‌ها به کار گرفته شد. یافته‌ها: سازگاری شغلی ورزشکاران بازنشسته در گذار به مربیگری مدارس در سه مرحله رخ می‌دهد: پیش‌سازگاری نقش، مذاکره نقش و جهت‌گیری نقش. در مرحله پیش‌سازگاری، افراد از طریق آموزش و کارآموزی به درک اولیه‌ای از نقش دست می‌یابند، هرچند ادراک آنان همچنان تحت تأثیر منطق ورزش رقابتی باقی می‌ماند. پس از ورود به مدارس، آنان با شوک واقعیت و مذاکره مستمر نقش مواجه می‌شوند، زیرا تنش‌هایی میان تجربیات ورزش رقابتی و بستر آموزشی پدیدار می‌گردد. در گذر زمان، پیامدهای سازگاری به سه شکل واگرا می‌شود: ادغام نقش، همانندسازی نقش و بیگانگی نقش. نتیجه‌گیری: سازگاری شغلی مربیان مدارس فرایندی پویا از ساخت هویت شغلی است که تحت تأثیر منطق دولت، منطق مدرسه و منطق حرفه‌ای و همچنین عاملیت فردی قرار دارد. یافته‌ها بینش‌های جدیدی به ادبیات گذار شغلی و سازگاری شغلی ورزشکاران نخبه ارائه می‌دهد. تلاش‌های آینده باید سازوکارهای کاری و نظام‌های ارزیابی مربیان مدارس را به منظور ارتقای نهادینه‌سازی و حرفه‌ای‌سازی این شغل بهبود بخشد.

In 2019, Paul B. Preciado stood before three and a half thousand members of the École de la Cause Freudienneand declared: ‘I am the monster that speaks to you’. The divided reactioncrystallised a paradox: a discipline devoted to listening responded with refusal. This article takes that moment to develop two concepts in social theory: strategic certainties, the practices through which institutions transform interpretive heuristics into ontological verdicts, immunizing their frameworks against challenge; and epistemic habitus, the patterned dispositions through which such certainties are reproduced and transmitted. Lacanian institutionalisationand its pathologisation of trans experience as psychotic structure constitute a limit case of this mechanism, analytically privileged on four grounds. Trans experience challenges Lacanian sexuation at its core; the trans-psychosis association is exceptionally stable; the passage from heuristic to ontology is unusually visible; and the trans subject speaks, entering the space of classification to contest it from within. Against these closures, the article proposes radical reflexivity, the dispositionto hold one's own categories open in the encounter with what they cannot yet name. The monsters were never in those who spoke, but in the certainties that imagined them.

در سال ۲۰۱۹، Paul B. Preciado در برابر سه هزار و پانصد نفر از اعضای École de la Cause Freudienne ایستاد و اعلام کرد: «من هیولایی هستم که با شما سخن می‌گوید». واکنش دوپاره به این سخن، پارادوکسی را برجسته ساخت: رشته‌ای که خود را وقف شنیدن کرده است، با امتناع پاسخ داد. این مقاله با تکیه بر آن لحظه، دو مفهوم در نظریه اجتماعی را بسط می‌دهد: قطعیت‌های راهبردی، شیوه‌هایی که از طریق آن‌ها نهادها، راهبردهای تفسیر را به احکام وجودشناختی بدل می‌کنند و چارچوب‌های خود را در برابر چالش مصون می‌سازند؛ و عادت‌واره معرفتی، گرایش‌های الگومندی که از طریق آن‌ها این قطعیت‌ها بازتولید و منتقل می‌شوند. نهادینه‌سازی لاکانی و آسیب‌شناسی تجربه ترنس به‌عنوان ساختار روان‌پریشانه، نمونه حدی این سازوکار است که از چهار جهت تحلیل‌پذیر است: تجربه ترنس، هسته جنسیت‌یابی لاکانی را به چالش می‌کشد؛ پیوند ترنس-روان‌پریشی به‌طرز استثنایی باثبات است؛ گذار از راهبرد تفسیر به وجودشناسی به‌طرز غیرمعمولی آشکار است؛ و سوژه ترنس سخن می‌گوید و وارد فضای طبقه‌بندی می‌شود تا آن را از درون به چالش بکشد. در برابر این بسته‌شدگی‌ها، مقاله بازاندیشی رادیکال را پیشنهاد می‌کند؛ گرایشی برای گشودن دسته‌بندی‌های خود در مواجهه با آنچه هنوز نام‌ناپذیر است. هیولاها هرگز در کسانی که سخن گفتند نبودند، بلکه در قطعیت‌هایی بودند که آن‌ها را تصور کردند.

Drawing on the mutual constitution framework in cultural psychology, this study explores how three generations of an Oroqen family construct ethnic identity through nostalgic narratives elicited by family photographs. The Oroqen, one of China’s smallest ethnic minority groups, with a population of only 9,168, offer a rare example of rapid cultural change. In the span of only three generations, or roughly 80 years, they moved from a forest-based hunting and gathering way of life into full participation in a digital society. Using reflexive thematic analysis, the analysis examined in-depth interviews with five members of the family and identified three core themes. First, the main anchors of ethnic identity shifted across generations. For the grandparents, Oroqen identity was rooted in embodied memories of hunting and gathering. The parent generation centered it on preserving traditions that were fading away. The grandchild generation, by contrast, reconstructed identity through selective symbols and digital communication. Second, the link between language ability and ethnic identity changed across generations, moving from essentialist claims to pragmatic compromise and then to more fluid forms of reconstruction. Each generation also bore its own emotional burden in this process. Third, digital media created new possibilities for the grandchild generation to reshape ethnic identity. This gave rise to an intergenerational dynamic in which a decline in lived experience was accompanied by a widening range of communication. These findings extend the mutual constitution framework by showing how generational position and media environments shape identity construction. The study also highlights the value of photo-elicitation interviews for capturing generational differences in identity construction in culturally endangered contexts.

با بهره‌گیری از چارچوب هم‌ساختی در روان‌شناسی فرهنگی، این پژوهش به بررسی چگونگی ساخت هویت قومی در سه نسل از یک خانواده اوروچن از طریق روایت‌های نوستالژیک برانگیخته‌شده با عکس‌های خانوادگی می‌پردازد. اوروچن‌ها، یکی از کوچک‌ترین گروه‌های اقلیت قومی در چین با جمعیتی تنها ۹٬۱۶۸ نفر، نمونه‌ای نادر از تغییرات سریع فرهنگی را ارائه می‌دهند. در مدت تنها سه نسل، یا تقریباً ۸۰ سال، آن‌ها از سبک زندگی مبتنی بر شکار و گردآوری در جنگل به مشارکت کامل در جامعه دیجیتال گذار کردند. با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی، مصاحبه‌های عمیق با پنج عضو خانواده تحلیل و سه مضمون اصلی شناسایی شد. نخست، لنگرهای اصلی هویت قومی در طول نسل‌ها تغییر یافته است. برای نسل پدربزرگ و مادربزرگ، هویت اوروچن در خاطرات مجسم شکار و گردآوری ریشه داشت. نسل والدین، هویت را بر حفظ سنت‌هایی که رو به زوال بودند متمرکز کرد. در مقابل، نسل نوه‌ها هویت را از طریق نمادهای گزینشی و ارتباطات دیجیتال بازسازی نمود. دوم، پیوند میان توانایی زبانی و هویت قومی در طول نسل‌ها تغییر کرد و از ادعاهای ذات‌گرایانه به سازش عمل‌گرایانه و سپس به اشکال سیال‌تر بازسازی حرکت نمود. هر نسل همچنین بار عاطفی خاص خود را در این فرایند بر دوش داشت. سوم، رسانه‌های دیجیتال امکان‌های جدیدی برای نسل نوه‌ها جهت بازشکل‌دهی هویت قومی ایجاد کردند. این امر به پویایی بین‌نسلی انجامید که در آن کاهش تجربه زیسته با گسترش دامنه ارتباطات همراه شد. این یافته‌ها چارچوب هم‌ساختی را با نشان دادن چگونگی تأثیر موقعیت نسلی و محیط‌های رسانه‌ای بر ساخت هویت گسترش می‌دهد. همچنین، این مطالعه بر ارزش مصاحبه‌های عکس‌برانگیز در ثبت تفاوت‌های نسلی در ساخت هویت در زمینه‌های فرهنگی در معرض خطر تأکید می‌کند.

Collaborative, recovery-oriented psychological interventions are in demand within mental health settings, but layers of barriers can impede their implementation, particularly within acute services. Psychological formulation is a recovery-oriented, collaborative process involving the development of a shared understanding of a service user’s mental health difficulties. Psychological formulation has the potential to support a shift away from the embedded medical model; however, few, if any, frameworks have involved service users at the development stage. This study examines the acceptability of a collaboratively developed model of psychological formulation, piloted with staff within a specialist inpatient setting as well as a wider sample of individuals involved in delivering or receiving mental health services. A theory-driven and collaboratively developed psychological formulation model was developed (the ‘Personal Narrative Model’) and acceptability was evaluated with (1) acute inpatient staff working on an adult ward, and (2) a wider sample of professionals and individuals with lived experience. A focus group ( n = 7), surveys ( n = 26), and interviews were conducted ( n = 8) and analysed using reflexive thematic analysis. The formulation model demonstrated promising acceptability although it was not meaningfully implemented within the acute setting. Three overarching themes are presented from the data: 1) the value of collaborative formulation, 2) implementation barriers, and 3) ‘selling’ and embedding change. Although there is an appetite for more contextualised ways of viewing and supporting mental health, underlying practical, cultural, and attitudinal barriers exist. Practical recommendations are shared for future researchers or practitioners seeking to embed psychological interventions within their applied settings.

مداخلات روان‌شناختی مشارکتی و مبتنی بر بهبود در محیط‌های سلامت روان مورد تقاضا هستند، اما موانع متعددی می‌توانند اجرای آن‌ها را به‌ویژه در خدمات حاد دشوار سازند. فرمول‌بندی روان‌شناختی فرایندی مبتنی بر بهبود و مشارکتی است که شامل توسعه درک مشترک از مشکلات سلامت روان مراجع می‌شود. فرمول‌بندی روان‌شناختی این پتانسیل را دارد که به تغییر رویکرد از مدل پزشکی رایج کمک کند؛ با این حال، چارچوب‌های اندکی ـ اگر وجود داشته باشند ـ در مرحله توسعه، مراجعان را دخیل کرده‌اند. این مطالعه به بررسی مقبولیت یک الگوی فرمول‌بندی روان‌شناختی توسعه‌یافته به‌صورت مشارکتی می‌پردازد که به‌صورت آزمایشی با کارکنان یک مرکز بستری تخصصی و همچنین نمونه وسیع‌تری از افراد درگیر در ارائه یا دریافت خدمات سلامت روان اجرا شده است. یک الگوی فرمول‌بندی روان‌شناختی مبتنی بر نظریه و توسعه‌یافته به‌صورت مشارکتی (مدل «روایت شخصی») طراحی شد و مقبولیت آن در دو گروه ارزیابی گردید: (۱) کارکنان بخش حاد بزرگسالان و (۲) نمونه وسیع‌تری از متخصصان و افراد دارای تجربه زیسته. داده‌ها از طریق گروه متمرکز (n = 7)، پرسش‌نامه (n = 26) و مصاحبه (n = 8) گردآوری و با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. الگوی فرمول‌بندی مذکور مقبولیت امیدوارکننده‌ای را نشان داد، هرچند در محیط حاد به‌طور معناداری اجرا نشد. سه مضمون کلی از داده‌ها استخراج شد: ۱) ارزش فرمول‌بندی مشارکتی، ۲) موانع اجرا، و ۳) «عرضه» و نهادینه‌سازی تغییر. اگرچه تمایل به رویکردهای زمینه‌مندتر در مشاهده و حمایت از سلامت روان وجود دارد، اما موانع عملی، فرهنگی و نگرشی اساسی نیز مشاهده می‌شود. توصیه‌های عملی برای پژوهشگران یا درمانگران آینده که به دنبال نهادینه‌سازی مداخلات روان‌شناختی در محیط‌های کاربردی خود هستند، ارائه شده است.

Formative feedback is central to assessment for learning because it can help learners understand expectations, identify gaps in understanding, and improve subsequent learning. However, less is known about how formative feedback is understood and enacted in resource-constrained primary-school contexts. This study explored how Ethiopian primary-school teachers understand and enact formative feedback and how teacher, student, and contextual conditions shape feedback practices. Guided by Social Cognitive Theory (SCT), the study employed a qualitative instrumental case-study design at a government primary school in Asella, Oromia Regional State, Ethiopia. Data were collected through semi-structured interviews with five teachers and the school principal, classroom observations, and a focus group discussion involving five students and three Parent–Teacher Association representatives. Data were analyzed using reflexive thematic analysis, with SCT applied as an interpretive lens. Four themes emerged: teachers’ understanding and enactment of feedback; feedback, student engagement, and learning experiences; contextual conditions supporting feedback; and challenges and tensions affecting implementation. Teachers generally understood feedback as supporting learning, motivation, confidence, and participation. However, observations revealed a gap between formative intentions and enacted practices, with whole-class oral correction more common than sustained dialogue, individualized feedback, and opportunities for revision. Large classes, limited instructional time, assessment pressures, resource constraints, and differences in student engagement shaped implementation. The findings indicate that strengthening formative feedback requires teacher and student feedback literacy, relevant professional learning, and school conditions that enable dialogue, reflection, and revision.

بازخورد تکوینی در ارزیابی برای یادگیری نقش مرکزی دارد، زیرا می‌تواند به یادگیرندگان کمک کند تا انتظارات را درک کنند، شکاف‌های موجود در فهم خود را شناسایی نمایند و یادگیری بعدی را بهبود بخشند. با این حال، دانش کمتری درباره چگونگی درک و اجرای بازخورد تکوینی در زمینه‌های مدارس ابتدایی با منابع محدود وجود دارد. این مطالعه به بررسی نحوه درک و اجرای بازخورد تکوینی توسط معلمان مدارس ابتدایی اتیوپی و چگونگی تأثیر شرایط معلم، دانش‌آموز و زمینه‌ای بر شیوه‌های بازخورد پرداخت. این پژوهش با راهنمایی نظریه شناختی-اجتماعی (SCT) و با استفاده از طرح مطالعه موردی ابزاری کیفی در یک مدرسه ابتدایی دولتی در آسلا، ایالت منطقه‌ای اورومیا، اتیوپی انجام شد. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با پنج معلم و مدیر مدرسه، مشاهده کلاس‌های درس و یک بحث گروهی متمرکز با حضور پنج دانش‌آموز و سه نماینده انجمن اولیا و مربیان جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی و با به‌کارگیری SCT به عنوان لنز تفسیری تحلیل شدند. چهار مضمون استخراج شد: درک و اجرای بازخورد توسط معلمان؛ بازخورد، مشارکت دانش‌آموز و تجارب یادگیری؛ شرایط زمینه‌ای حمایت‌کننده از بازخورد؛ و چالش‌ها و تنش‌های مؤثر بر اجرا. معلمان عموماً بازخورد را به عنوان حمایت از یادگیری، انگیزش، اعتماد به نفس و مشارکت درک می‌کردند. با این حال، مشاهدات نشان داد که بین اهداف تکوینی و شیوه‌های اجراشده شکاف وجود دارد و اصلاح شفاهی جمعی بیشتر از گفت‌وگوی پایدار، بازخورد فردی و فرصت‌های بازنگری رایج بود. کلاس‌های پرجمعیت، زمان آموزشی محدود، فشارهای ارزیابی، محدودیت منابع و تفاوت در مشارکت دانش‌آموزان بر اجرا تأثیرگذار بودند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تقویت بازخورد تکوینی مستلزم سواد بازخوردی معلمان و دانش‌آموزان، یادگیری حرفه‌ای مرتبط و شرایط مدرسه‌ای است که امکان گفت‌وگو، تأمل و بازنگری را فراهم کند.

Dominant models of intercultural competence and empathy rest on the assumption that learners are free to move, encounter differences in person, and choose their intercultural contacts. Imperiale (2021) has shown, in the context of the Gaza Strip in Palestine, that this assumption renders such models programmatically inapplicable under conditions of forced immobility. This study extends that reconceptualisation empirically to the occupied West Bank in Palestine. Drawing on semi-structured online interviews with four Palestinian undergraduates who had never travelled beyond the West Bank, this study examines how intercultural empathy is understood and enacted when encounter is structurally denied. The interviews were conducted between April and August 2024 and analysed using reflexive thematic analysis. Participants articulated empathy as inseparable from political recognition and material action; they described deliberate strategies, such as preparatory research, active listening and digital exchange, through which they built intercultural understanding without mobility; and one participant refused the expectation of empathy altogether, demanding it instead. Read through the Capabilities Approach and critical pedagogy, these accounts suggest that intercultural empathy is best understood not as an individual competence acquired through encounter, but as a relational capability whose distribution and expectation are politically structured. Implications for intercultural education in contexts of conflict and constraint are discussed.

الگوهای غالب شایستگی و همدلی بین‌فرهنگی بر این فرض استوار هستند که یادگیرندگان آزادانه می‌توانند جابجا شوند، تفاوت‌ها را به‌صورت حضوری تجربه کنند و تماس‌های بین‌فرهنگی خود را انتخاب نمایند. Imperiale (2021) در زمینه نوار غزه در فلسطین نشان داده است که این فرض باعث می‌شود چنین الگوهایی در شرایط بی‌تحرکی اجباری به‌طور برنامه‌ای غیرقابل اجرا باشند. این پژوهش، بازنگری مذکور را به‌صورت تجربی به کرانه باختری اشغالی فلسطین گسترش می‌دهد. با بهره‌گیری از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته آنلاین با چهار دانشجوی کارشناسی فلسطینی که هرگز از کرانه باختری سفر نکرده بودند، این مطالعه بررسی می‌کند که همدلی بین‌فرهنگی چگونه در شرایطی که مواجهه به‌طور ساختاری انکار می‌شود، فهم و اجرا می‌گردد. مصاحبه‌ها بین آوریل و اوت ۲۰۲۴ انجام شد و با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد بررسی قرار گرفت. مشارکت‌کنندگان همدلی را جدایی‌ناپذیر از شناسایی سیاسی و کنش مادی بیان کردند؛ آن‌ها راهبردهای عمدی مانند پژوهش مقدماتی، گوش‌دادن فعال و تبادل دیجیتال را توصیف نمودند که از طریق آن‌ها بدون جابجایی، فهم بین‌فرهنگی را ایجاد کردند؛ و یکی از مشارکت‌کنندگان به‌طور کلی از انتظار همدلی امتناع ورزید و آن را مطالبه نمود. با خوانش از منظر رویکرد قابلیت‌ها و پداگوژی انتقادی، این روایت‌ها نشان می‌دهند که همدلی بین‌فرهنگی بهتر است نه به‌عنوان یک شایستگی فردی که از طریق مواجهه کسب می‌شود، بلکه به‌عنوان یک قابلیت رابطه‌ای که توزیع و انتظار آن به‌طور سیاسی ساختار یافته است، درک شود. پیامدهای این یافته‌ها برای آموزش بین‌فرهنگی در زمینه‌های تعارض و محدودیت مورد بحث قرار گرفته است.

Feedback has been reframed in the literature as a dialogic process that aims to develop student self-regulation and improve learning. Institutional and disciplinary cultures can impact how feedback processes are designed and enacted. We investigated the role of institutional and disciplinary cultures in shaping feedback practices adopted by teaching fellows on a medical biosciences programme at a UK institution. Data generated by five individual interviews were analysed by reflexive thematic analysis, and our main findings reveal an institutional culture that values the educational development of staff through pedagogical training. This training seemed to be associated with greater awareness of the institutional learning and teaching strategy, and the development of teacher feedback literacy. Participants’ accounts also suggested that the disciplinary feedback culture on this course reflects the institutional strategy. These findings illustrate how disciplinary and institutional cultures can influence feedback practices and highlight the impact of pedagogical training on teaching.

در ادبیات پژوهش، بازخورد به عنوان فرایندی گفت‌وگومحور بازتعریف شده است که هدف آن توسعه خودتنظیمی دانشجویان و بهبود یادگیری می‌باشد. فرهنگ‌های نهادی و رشته‌ای می‌توانند بر نحوه طراحی و اجرای فرایندهای بازخورد تأثیرگذار باشند. در این پژوهش، نقش فرهنگ‌های نهادی و رشته‌ای در شکل‌دهی به شیوه‌های بازخورد مورد استفاده توسط اعضای هیئت علمی در برنامه علوم زیستی پزشکی در یک مؤسسه بریتانیایی مورد بررسی قرار گرفت. داده‌های حاصل از پنج مصاحبه فردی با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند و یافته‌های اصلی ما نشان‌دهنده فرهنگی نهادی است که به توسعه آموزشی کارکنان از طریق آموزش‌های پداگوژیک ارزش می‌دهد. به نظر می‌رسد این آموزش‌ها با آگاهی بیشتر از راهبرد یادگیری و آموزش نهادی و توسعه سواد بازخوردی معلمان مرتبط است. همچنین، روایت‌های شرکت‌کنندگان حاکی از آن بود که فرهنگ بازخورد رشته‌ای در این دوره بازتاب‌دهنده راهبرد نهادی است. این یافته‌ها نشان می‌دهد که چگونه فرهنگ‌های رشته‌ای و نهادی می‌توانند بر شیوه‌های بازخورد تأثیر بگذارند و نقش آموزش‌های پداگوژیک بر تدریس را برجسته می‌کنند.

With the spread of digital culture, parenting has become a discursive field in which expert knowledge circulates rapidly and motherhood and fatherhood are redefined. This study critically examines how digital parenting narratives are constructed through therapeutic culture and the norms, responsibilities, and forms of authority that produce desirable parenting. Accordingly, the Bir Aile Meselesi YouTube channel was designated as the case for a qualitative case study, and the spoken narratives of three parenting-focused episodes were analyzed thematically. The findings reveal a powerful narrative that constructs the child as a unique subject to be understood and the parent as responsible for interpreting the emotional needs underlying the behavior and regulating the relational climate. While compassion, connection, healthy communication, and self-reflexivity offer transformative alternatives to punitive approaches, they also transform parenting into an ongoing project of self-improvement. Although structural problems surrounding parenting are often reduced to matters of individual awareness and inner balance, clinical experience, personal narrative, vulnerability, and discursive appeals to audience participation are mobilized as resources through which speakers claim legitimacy for the channel’s therapeutic authority. Ultimately, through a call to abandon perfection, parenting is reframed around a new normative ideal: the “therapeutically competent parent.”

با گسترش فرهنگ دیجیتال، فرزندپروری به میدانی گفتمانی تبدیل شده است که در آن دانش تخصصی به سرعت گردش می‌کند و مادری و پدری بازتعریف می‌شوند. این پژوهش به‌طور انتقادی بررسی می‌کند که چگونه روایت‌های فرزندپروری دیجیتال از طریق فرهنگ درمانی و هنجارها، مسئولیت‌ها و اشکال اقتداری که فرزندپروری مطلوب را تولید می‌کنند، ساخته می‌شوند. بر این اساس، کانال YouTube با عنوان Bir Aile Meselesi به عنوان مورد مطالعه کیفی انتخاب شد و روایت‌های شفاهی سه قسمت با تمرکز بر فرزندپروری به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که روایتی قدرتمند کودک را به عنوان سوژه‌ای منحصربه‌فرد که باید فهمیده شود، و والد را مسئول تفسیر نیازهای عاطفی زیرین رفتار و تنظیم فضای رابطه‌ای معرفی می‌کند. در حالی که شفقت، ارتباط، ارتباط سالم و خودبازاندیشی جایگزین‌های تحول‌آفرینی برای رویکردهای تنبیهی ارائه می‌دهند، این ویژگی‌ها همچنین فرزندپروری را به پروژه‌ای مستمر برای خودبهبودبخشی تبدیل می‌کنند. اگرچه مشکلات ساختاری پیرامون فرزندپروری اغلب به مسائل آگاهی فردی و تعادل درونی تقلیل می‌یابند، تجربه بالینی، روایت شخصی، آسیب‌پذیری و ارجاعات گفتمانی به مشارکت مخاطب به عنوان منابعی به کار گرفته می‌شوند که سخن‌گویان از طریق آن‌ها برای اقتدار درمانی کانال مشروعیت ادعا می‌کنند. در نهایت، از طریق دعوت به رها کردن کمال‌گرایی، فرزندپروری حول یک ایده‌آل هنجاری جدید بازتعریف می‌شود: «والد درمان‌مندانه شایسته».

Previous research highlighted the prospect of releasing players was a stressor for academy coaches, but academy staff members’ perspectives on the release process remain unexplored. Therefore, this study aimed to explore academy staff members’ experiences and perspectives of the release process from professional football academies. Semi-structured interviews (duration: 59–114 min; M ± SD = 85 ± 14 min) were conducted with 18 staff members (coaching staff, n = 8; support staff, n = 10) currently working in professional football club academies in the UK. Data were analyzed using reflexive thematic analysis, with themes developed from the interviews relating to: “realistically holding on to the dream in the academy system,” “the complexities of making and communicating decisions in the release process,” “the contract meeting -‘it’s the worst part of the job’” and “staff roles and dynamics in the aftercare process.” Staff highlighted a lack of good practice and need for guidelines around conducting contract meetings. Participants outlined potential issues with aftercare provided for released players and offered possible solutions, such as a centralized aftercare support program. Good practice recommendations have been provided with regards to the release process, including how to deliver the release news within contract meetings and aftercare provision. These recommendations can assist the release strategies of professional football club academies and organizations.

پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که احتمال رهایی بازیکنان، یکی از عوامل استرس‌زا برای مربیان آکادمی‌ها است، اما دیدگاه‌های اعضای کادر آکادمی درباره فرایند رهایی همچنان ناشناخته باقی مانده است. بنابراین، هدف این مطالعه بررسی تجارب و دیدگاه‌های اعضای کادر آکادمی نسبت به فرایند رهایی از آکادمی‌های فوتبال حرفه‌ای بود. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته (مدت زمان: ۵۹ تا ۱۱۴ دقیقه؛ میانگین ± انحراف معیار = ۸۵ ± ۱۴ دقیقه) با ۱۸ نفر از اعضای کادر (کادر مربیگری، n = 8؛ کادر پشتیبانی، n = 10) که در حال حاضر در آکادمی‌های باشگاه‌های فوتبال حرفه‌ای در بریتانیا فعالیت می‌کنند، انجام شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی مورد تجزیه‌و‌تحلیل قرار گرفت و تم‌هایی که از مصاحبه‌ها استخراج شد شامل: «حفظ واقع‌بینانه رؤیا در نظام آکادمی»، «پیچیدگی‌های اتخاذ و ابلاغ تصمیمات در فرایند رهایی»، «جلسه قرارداد - 'بدترین بخش کار است'» و «نقش‌ها و پویایی‌های کادر در فرایند مراقبت پس از رهایی» بود. اعضای کادر به کمبود رویه‌های مناسب و نیاز به دستورالعمل‌هایی برای برگزاری جلسات قرارداد اشاره کردند. شرکت‌کنندگان به مسائل احتمالی در مراقبت پس از رهایی بازیکنان اشاره کردند و راه‌حل‌هایی مانند برنامه متمرکز حمایت پس از رهایی را پیشنهاد دادند. توصیه‌هایی برای بهبود رویه‌های رهایی، از جمله نحوه اعلام خبر رهایی در جلسات قرارداد و ارائه مراقبت پس از رهایی، ارائه شده است. این توصیه‌ها می‌تواند به راهبردهای رهایی آکادمی‌ها و سازمان‌های فوتبال حرفه‌ای کمک کند.