rural schools

Allocation of educational resources affects the learning environment and equality of opportunity for students. Frontline teachers' views on the urban-rural disparity in educational resources for Chinese primary and secondary schools are investigated in this study. An exploratory comparative design was used, and based on questionnaire responses from 26 teachers, six were from urban schools and twenty were from rural or township schools. Teacher staffing and qualifications, school facilities, digital resources, curriculum implementation, professional development, family cooperation, funding and policy execution were also analysed. Therefore, the deficiencies in urban and rural areas cannot be confined to primary and secondary school facilities. Rural teachers reported more restrictions in specialist staffing, professional development, curriculum provision, digital resources, family support and the actual implementation of educational balancing policies. Teachers in both groups also listed the recruitment, training and retention of teachers as problems. Therefore, in addition to the supply of resources, schools need to have the ability to use and maintain these resources effectively for educational equity. Due to the small and unequal sample and the reliance on self-reported data, the findings should be interpreted as exploratory. Future research should use larger samples and combine teacher perspectives with student, school, and longitudinal data to further examine how resource allocation affects educational opportunities.

Twenty First Century Skills (21st CS) are considered to be a pathway of STEM/STEAM (Science, Technology, Engineering, Arts and Mathematics) Education, yet there is limited evidence at a large scale of the implementation of STEM/STEAM pedagogy in secondary schools of Pakistan. The research sought to understand the self-reported classroom practices of secondary school teachers across nine domains of pedagogical and infrastructural practices associated with STEM/STEAM learning, and to examine the differences in practices by teachers from different localities and males and females. The design of the study was descriptive, cross-sectional survey. The respondents comprised 1,099 STEM/STEAM engaged secondary teachers from all seven administrative provinces/territories of Pakistan who filled an 8-item Yes/No Resource Availability index along with a structured 51 item questionnaire on a 5-point Likert scale, which measured 8 practice constructs: Project- and Problem-Based Learning, Hands-On and Model-Making Practices, Inquiry-Based Learning, Use of Digital Tools and Technology, Arts Integration, Collaborative Learning, Problem-Solving and Design Thinking, and STEM/STEAM Competitions and Achievement Exposure. The instrument was expert validated and showed great internal consistency (α overall was .905). Results: Teachers indicated that they were implementing Project/Problem Based Learning (PBL) at a high level (M = 3.57), Competitions and Achievement Exposure at a high level (M = 3.48), and Arts Integration at a moderate level (M = 3.42), while they were implementing Collaborative Learning at a moderate level (M = 3.39), Problem Solving and Design Thinking at a moderate level (M = 3.34), and Inquiry Based Learning at a moderate level (M = 3.32), and Hands On/Model Making at a comparatively low level (M = 3.05). In general, 49.5% of cases, material and infrastructural resources were available. There was no significant difference between the availability of resources available to teachers by gender, but there was a significant difference by urban and rural (χ² = 22.449, p < .001), with teachers from urban schools saying they had less available in their classroom than teachers from rural schools, possibly because of the overcrowding of urban schools, rather than the fact that rural school resources are superior. Conclusion: relatively high levels of engagement with teacher-directed/low material cost practices and practices depending on sustained student autonomy or on physical materials or infrastructure or on the digital are relatively limited, with the exception of practices that rely on physical materials and infrastructure. Implications: The results justify investing more in infrastructure and professional development in hands-on, inquiry, and technologically focused practice and in the reallocation of resources based on per-capita classroom load instead of on an urban/rural administrative classification.

Lesotho has enacted the Lesotho Inclusive Education Policy (LIEP) to guide the conduct of inclusive education. However, the extent of the implementation of the policy on inclusive schooling in the rural communities of Lesotho is yet to be ascertained. Two research questions were raised and answered in this qualitative study. The study adopted the bioecological system theory as a theoretical lens. Data was collected using a discursive semi-structure interview from 21 participants who were the key stakeholders in inclusive education in rural schools `and communities in Lesotho. The participants were recruited using a purposive sampling procedure. The data gathered was analysed using the inductive-deductive thematic data analysis approach. Findings revealed five themes. Three themes addressed the current state of inclusive education practices: overcrowded classrooms, limited supplies and teaching capacity, and limited implementation of the LIEP. Two themes addressed stakeholder concerns: geographical challenges and limited government interventions. Based on the findings, the study advanced the need for the government of Lesotho to establish and adequately equip more inclusive schools so that stress on teachers and learners can reduced significantly.

لسوتو سیاست آموزش فراگیر لسوتو (LIEP) را به منظور هدایت اجرای آموزش فراگیر تصویب کرده است. با این حال، میزان اجرای این سیاست در مدارس فراگیر در جوامع روستایی لسوتو هنوز مشخص نشده است. در این مطالعه کیفی، دو پرسش پژوهشی مطرح و پاسخ داده شد. این پژوهش نظریه نظام زیست‌بوم‌شناختی را به عنوان چارچوب نظری اتخاذ کرد. داده‌ها با استفاده از مصاحبه نیمه‌ساختاریافته گفتمانی از ۲۱ مشارکت‌کننده که ذی‌نفعان کلیدی آموزش فراگیر در مدارس و جوامع روستایی لسوتو بودند، جمع‌آوری شد. مشارکت‌کنندگان با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌های گردآوری‌شده با رویکرد تحلیل داده‌های تماتیک استقرایی-قیاسی تحلیل شدند. یافته‌ها پنج مضمون را آشکار ساختند. سه مضمون به وضعیت فعلی شیوه‌های آموزش فراگیر پرداختند: کلاس‌های شلوغ، منابع و ظرفیت تدریس محدود، و اجرای محدود LIEP. دو مضمون به نگرانی‌های ذی‌نفعان اشاره داشتند: چالش‌های جغرافیایی و مداخلات محدود دولت. بر اساس یافته‌ها، پژوهش بر ضرورت تأسیس و تجهیز مناسب مدارس فراگیر بیشتر توسط دولت لسوتو تأکید می‌کند تا فشار بر معلمان و دانش‌آموزان به طور قابل توجهی کاهش یابد.

Global Citizenship Education (GCE) faces a persistent challenge: preparing children to engage with an interconnected world without detaching them from the cultural knowledge, identities, and communities that shape their lives. Indigenous storytelling offers a culturally grounded means of connecting these local foundations with broader civic responsibilities, yet its underlying learning mechanisms and sensitivity to educational context remain insufficiently understood. This study investigated how Indigenous storytelling relates to global citizenship competencies and whether these relationships differ between urban and rural primary schools. An explanatory sequential mixed-methods design involved 500 Grade 5–6 students from ten public primary schools (five urban and five rural). Quantitative relationships were examined using Partial Least Squares Structural Equation Modelling (PLS-SEM), Measurement Invariance of Composite Models (MICOM), and Partial Least Squares Multi-Group Analysis (PLS-MGA). Semi-structured interviews and classroom observations with purposively selected students, teachers, and principals were subsequently analyzed through reflexive thematic analysis. Both strands were integrated using joint displays and meta-inference. All hypothesized structural relationships were significant ( p < 0.001), revealing interconnected pathways from cultural authenticity, narrative engagement, community participation, and reflective learning toward global awareness, cultural respect, social responsibility, civic participation, and sustainability awareness. Urban students showed stronger narrative engagement–reflective learning (β = 0.712 vs. 0.618, p = 0.036) and reflective learning–global awareness relationships (β = 0.514 vs. 0.432, p = 0.028). Qualitative evidence explained these differences: rural schools embedded storytelling in community participation and cultural immersion, whereas urban schools relied more on teacher facilitation, collaborative reflection, and technology-supported storytelling. Indigenous storytelling connects cultural rootedness with global responsibility through context-sensitive learning pathways. Rather than positioning local identity and global citizenship as competing educational aims, the findings demonstrate how culturally grounded pedagogy can support reflective, socially responsible, and sustainability-oriented citizenship while requiring different enactment strategies across urban and rural primary education.

آموزش شهروندی جهانی (GCE) با چالشی مداوم مواجه است: آماده‌سازی کودکان برای تعامل با جهانی به‌هم‌پیوسته بدون جدا کردن آن‌ها از دانش فرهنگی، هویت‌ها و جوامعی که زندگی‌شان را شکل می‌دهد. قصه‌گویی بومی روشی مبتنی بر فرهنگ برای پیوند دادن این بنیان‌های محلی با مسئولیت‌های مدنی گسترده‌تر فراهم می‌کند، اما سازوکارهای یادگیری زیربنایی آن و حساسیت آن نسبت به زمینه آموزشی هنوز به‌درستی شناخته نشده است. این مطالعه بررسی کرد که قصه‌گویی بومی چگونه با شایستگی‌های شهروندی جهانی مرتبط است و آیا این روابط میان مدارس ابتدایی شهری و روستایی تفاوت دارد یا خیر. طرح پژوهش آمیخته تبیینی-توالی شامل ۵۰۰ دانش‌آموز پایه پنجم و ششم از ده مدرسه ابتدایی دولتی (پنج شهری و پنج روستایی) بود. روابط کمی با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM)، سنجش ناهمسانی مدل‌های مرکب (MICOM) و تحلیل چندگروهی حداقل مربعات جزئی (PLS-MGA) بررسی شد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و مشاهده‌های کلاسی با دانش‌آموزان، معلمان و مدیران منتخب هدفمند، به روش تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل گردید. هر دو بخش با استفاده از نمایش‌های مشترک و فرااستنباط ادغام شدند. همه روابط ساختاری فرض‌شده معنادار بودند (p < 0.001) و مسیرهای به‌هم‌پیوسته‌ای از اصالت فرهنگی، درگیری روایی، مشارکت اجتماعی و یادگیری بازتابی به سوی آگاهی جهانی، احترام فرهنگی، مسئولیت اجتماعی، مشارکت مدنی و آگاهی از پایداری را نشان دادند. دانش‌آموزان شهری روابط قوی‌تری میان درگیری روایی–یادگیری بازتابی (β = 0.712 در مقابل 0.618، p = 0.036) و یادگیری بازتابی–آگاهی جهانی (β = 0.514 در مقابل 0.432، p = 0.028) نشان دادند. شواهد کیفی این تفاوت‌ها را توضیح داد: مدارس روستایی قصه‌گویی را در مشارکت اجتماعی و غوطه‌وری فرهنگی ادغام کردند، در حالی که مدارس شهری بیشتر به تسهیل‌گری معلم، بازتاب جمعی و قصه‌گویی مبتنی بر فناوری تکیه داشتند. قصه‌گویی بومی، ریشه‌مندی فرهنگی را از طریق مسیرهای یادگیری حساس به زمینه به مسئولیت جهانی پیوند می‌دهد. یافته‌ها نشان می‌دهد که به‌جای قرار دادن هویت محلی و شهروندی جهانی به‌عنوان اهداف آموزشی متعارض، آموزش مبتنی بر فرهنگ می‌تواند از شهروندی بازتابی، مسئولانه اجتماعی و مبتنی بر پایداری حمایت کند، هرچند اجرای آن در آموزش ابتدایی شهری و روستایی به راهبردهای متفاوتی نیاز دارد.

This qualitative descriptive case study examined the financial management experiences, challenges, and proposed solutions of school heads in Claveria North District, Masbate, and used the findings as basis for a Financial Management Capacity Enhancement Program. Ten public school heads with at least five years of leadership experience were purposively selected from principals, head teachers, and teachers-in-charge. Data were gathered through semi-structured one-on-one interviews and review of pertinent school financial documents, then analyzed thematically. Findings showed that school heads managed persistent resource inadequacy, delayed fund releases, unexpected expenditures, geographic and logistical constraints, limited formal financial management training, procurement bottlenecks, and demanding documentation and liquidation requirements. Despite these conditions, they developed competence through prioritization, strategic budget allocation, community fundraising, income-generating activities, adaptive procurement practices, peer learning, and close stakeholder coordination; some also relied on personal funds when official resources were delayed. The study concludes that the resourcefulness of rural school heads cannot substitute for institutionalized support. Context-responsive financial training, clearer and more adaptive procedures, timely releases, stronger supplier and stakeholder networks, and standardized accounting and liquidation support are therefore necessary. These findings informed a capacity enhancement program intended to strengthen transparency, accountability, compliance, and efficient financial governance in geographically isolated rural schools.

این مطالعه موردی توصیفی کیفی به بررسی تجارب، چالش‌ها و راهکارهای پیشنهادی مدیران مدارس در زمینه مدیریت مالی در منطقه شمالی Claveria، استان Masbate پرداخت و یافته‌های به‌دست‌آمده را مبنایی برای طراحی برنامه ارتقاء ظرفیت مدیریت مالی قرار داد. ده نفر از مدیران مدارس دولتی با حداقل پنج سال سابقه رهبری، به‌صورت هدفمند از میان مدیران، معاونان و مسئولان مدارس انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی و بررسی اسناد مالی مرتبط مدارس گردآوری و به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که مدیران مدارس با کمبود مداوم منابع، تأخیر در تخصیص بودجه، هزینه‌های پیش‌بینی‌نشده، محدودیت‌های جغرافیایی و لجستیکی، آموزش رسمی محدود در زمینه مدیریت مالی، گلوگاه‌های تأمین کالا و الزامات دشوار مستندسازی و تسویه حساب مواجه بودند. با وجود این شرایط، آن‌ها از طریق اولویت‌بندی، تخصیص راهبردی بودجه، جمع‌آوری کمک‌های مردمی، فعالیت‌های درآمدزا، شیوه‌های تطبیقی در تأمین کالا، یادگیری از همتایان و هماهنگی نزدیک با ذینفعان، شایستگی لازم را کسب کردند؛ برخی نیز در صورت تأخیر منابع رسمی، از منابع شخصی خود استفاده می‌کردند. مطالعه نتیجه می‌گیرد که ابتکار و خلاقیت مدیران مدارس روستایی جایگزین حمایت‌های نهادی نمی‌شود. بنابراین، آموزش مالی متناسب با زمینه، رویه‌های شفاف و تطبیقی‌تر، تخصیص به‌موقع منابع، شبکه‌های قوی‌تر تأمین‌کنندگان و ذینفعان و پشتیبانی استانداردشده حسابداری و تسویه حساب ضروری است. این یافته‌ها مبنای برنامه ارتقاء ظرفیت با هدف تقویت شفافیت، پاسخگویی، رعایت مقررات و حکمرانی مالی کارآمد در مدارس روستایی دورافتاده قرار گرفت.

The viability of the physical education teachers in rural areas is critical in the sustainability of the quality of the rural education system and the balance of holistic development of the students. Nevertheless, such teachers still experience a high turnover intention. In addition to external policy actions, other aspects need to be looked at internally on the psychological processes that lead to their readiness to stay in the job. The research follows the Job Demands-Resources Model and Resource Conservation Theory to develop a moderated mediation model and discuss the change of sense of mission on turnover intention among the rural physical education teachers. The research is aimed at examining the mediating variable of occupational burnout and the moderating variable of social support. Methods: Four hundred and thirty six physical education teachers in the township primary and secondary schools in Henan Province, Sichuan Province, and Gansu Province were surveyed by clustering sampling method. The Chinese versions of the Vocational Calling Scale, Maslach Burnout Inventory, Perceived Social supportive Scale as well as Job leaving intention Scale were used as Research instruments. The SPSS 26.0 and the PROcess macro (Model 59) were used to analyze the data. Findings: The correlation analysis results demonstrated that there was a positive correlation between the sense of mission and social support, and a negative correlation between the sense of mission and occupational burnout and turnover intention. Sense of mission had a direct and indirect (through occupational burnout) decrease in turnover intention. Conclusion: The effects of sense of mission on burnout, and the effects of burnout on turnover intention are buffered by social support- this effect was the greatest in conditions of a low level of social support. Occupational burnout mediates the mediating role of sense of mission on the turnover intention, social support moderates the first stage (sense of mission to occupational burnout) and the second stage (occupational burnout to turnover intention) of the mediating process. The results point to a mediated moderation process and indicate that the stabilization of the rural population of physical education teachers should be done through reinforcing the sense of mission in the teachers and the creation of a strong social support network at the same time. These measures will assist in alleviating work burnout and eventually decrease the turnover probability.

پایداری معلمان تربیت بدنی در مناطق روستایی برای تداوم کیفیت نظام آموزشی روستایی و تعادل در توسعه همه‌جانبه دانش‌آموزان حیاتی است. با این حال، این معلمان همچنان قصد ترک خدمت بالایی را تجربه می‌کنند. علاوه بر اقدامات سیاستی بیرونی، لازم است جنبه‌های درونی و فرایندهای روان‌شناختی مؤثر بر آمادگی آنان برای ماندن در شغل نیز مورد توجه قرار گیرد. این پژوهش با پیروی از مدل منابع-تقاضاهای شغلی و نظریه حفاظت از منابع، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را توسعه داده و نقش تغییر حس رسالت بر قصد ترک خدمت معلمان تربیت بدنی روستایی را بررسی می‌کند. هدف پژوهش، بررسی نقش میانجی فرسودگی شغلی و نقش تعدیل‌گر حمایت اجتماعی است. روش‌ها: چهارصد و سی و شش معلم تربیت بدنی در مدارس ابتدایی و متوسطه شهرهای استان‌های هنان، سیچوان و گانسو با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای مورد بررسی قرار گرفتند. نسخه چینی مقیاس فراخوان شغلی، پرسشنامه فرسودگی شغلی Maslach، مقیاس حمایت اجتماعی ادراک‌شده و مقیاس قصد ترک شغل به عنوان ابزار پژوهش به کار رفتند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 26.0 و ماکروی PROcess (مدل 59) تحلیل شدند. یافته‌ها: نتایج تحلیل همبستگی نشان داد که بین حس رسالت و حمایت اجتماعی رابطه مثبت و بین حس رسالت با فرسودگی شغلی و قصد ترک خدمت رابطه منفی وجود دارد. حس رسالت به طور مستقیم و غیرمستقیم (از طریق فرسودگی شغلی) موجب کاهش قصد ترک خدمت می‌شود. نتیجه‌گیری: اثرات حس رسالت بر فرسودگی شغلی و اثرات فرسودگی شغلی بر قصد ترک خدمت توسط حمایت اجتماعی تعدیل می‌شود؛ این اثر در شرایط حمایت اجتماعی پایین بیشترین میزان را دارد. فرسودگی شغلی نقش میانجی بین حس رسالت و قصد ترک خدمت را ایفا می‌کند، حمایت اجتماعی مرحله اول (حس رسالت تا فرسودگی شغلی) و مرحله دوم (فرسودگی شغلی تا قصد ترک خدمت) فرایند میانجی‌گری را تعدیل می‌کند. نتایج به یک فرایند تعدیل‌شده میانجی‌گری اشاره دارد و نشان می‌دهد که تثبیت جمعیت معلمان تربیت بدنی روستایی باید از طریق تقویت حس رسالت در معلمان و ایجاد شبکه حمایت اجتماعی قوی به طور همزمان انجام شود. این اقدامات به کاهش فرسودگی شغلی و در نهایت کاهش احتمال ترک خدمت کمک خواهد کرد.

In rural inclusive education, communication between educators and parents transcends logistical necessity; it serves as a transformative catalyst for learners’ literacy advancement. In Foundation Phase classrooms, where learners rely significantly on both home and school contexts, successful communication serves as a conduit for continuous learning support. This article examines the crucial role of communication in promoting literacy among learners with diverse abilities through effective partnerships between educators and parents in inclusive rural schools. Drawing on Epstein's theory, it highlights the importance of trust and mutual respect in fostering collaborative relationships. The study employed a qualitative methodology, including focus group interviews with fifteen Foundation Phase educators and nine parents, to examine the challenges and strategies for effective communication. Findings indicate that consistent, culturally responsive communication has a significant impact on parental involvement and literacy outcomes. The article concludes with recommendations for policy and practice to strengthen teacher−parent partnerships in rural inclusive education. The study enhances the conversation on inclusive education by providing policy and practice recommendations to promote teacher training in culturally responsive communication, adaptable engagement tactics, and collaborative school−community collaborations to enhance literacy in the foundation phase. The study redefines communication as a relational, context-dependent practice, offering a paradigm to enhance literacy through inclusive, collaborative methods in rural education.

در آموزش فراگیر روستایی، ارتباط میان معلمان و والدین فراتر از یک ضرورت لجستیکی است؛ این ارتباط به‌عنوان یک کاتالیزور تحول‌آفرین برای پیشرفت سوادآموزی یادگیرندگان عمل می‌کند. در کلاس‌های دوره پایه، جایی که یادگیرندگان به‌طور قابل توجهی به هر دو بستر خانه و مدرسه متکی هستند، ارتباط موفق به‌عنوان مجرایی برای حمایت مستمر از یادگیری عمل می‌کند. این مقاله نقش حیاتی ارتباط را در ارتقای سوادآموزی در میان یادگیرندگان با توانایی‌های متنوع از طریق مشارکت مؤثر میان معلمان و والدین در مدارس فراگیر روستایی بررسی می‌کند. با بهره‌گیری از نظریه Epstein، اهمیت اعتماد و احترام متقابل در تقویت روابط همکاری‌آمیز برجسته می‌شود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از مصاحبه‌های گروهی متمرکز با پانزده معلم دوره پایه و نه والد، به بررسی چالش‌ها و راهبردهای ارتباط مؤثر پرداخته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ارتباط مستمر و پاسخگو به فرهنگ تأثیر قابل توجهی بر مشارکت والدین و نتایج سوادآموزی دارد. مقاله با ارائه توصیه‌هایی برای سیاست‌گذاری و عمل به‌منظور تقویت مشارکت معلم−والدین در آموزش فراگیر روستایی به پایان می‌رسد. این پژوهش با ارائه توصیه‌هایی برای سیاست‌گذاری و عمل به‌منظور ارتقای آموزش معلمان در زمینه ارتباط پاسخگو به فرهنگ، راهبردهای مشارکت قابل تطبیق و همکاری‌های مدرسه−جامعه، گفتگو درباره آموزش فراگیر را ارتقا می‌بخشد تا سوادآموزی در دوره پایه تقویت شود. این مطالعه ارتباط را به‌عنوان یک کنش رابطه‌ای و وابسته به زمینه بازتعریف می‌کند و الگویی برای ارتقای سوادآموزی از طریق روش‌های فراگیر و مشارکتی در آموزش روستایی ارائه می‌دهد.

Purpose: The purpose of this study was to examine the influence of teaching and learning resources on quality education in public primary schools in Machakos County, Kenya. Methodology: The study adopted a descriptive research design that combined quantitative and qualitative approaches. The target population comprised 403 head teachers, 2,015 Standard Eight teachers and 756 Standard Eight pupils in rural public primary schools (N = 3,174). A sample of 343 respondents was determined using the Krejcie and Morgan formula and selected through purposive and simple random sampling. Data were collected using structured questionnaires administered to teachers who taught Standard Eight, Focus Group Discussions (FGDs) with Standard Eight pupils, and document analysis of school records provided by head teachers. Quantitative data were analyzed in SPSS version 26.0 using descriptive statistics, Pearson’s correlation and simple linear regression, while qualitative data were analyzed thematically. Findings: The findings revealed that teachers disagreed that teaching and learning resources were adequate (overall mean = 2.31), with digital learning resources (mean = 1.66) and classrooms and laboratories (mean = 1.92) rated lowest. Pupils’ accounts and school records corroborated these shortages. Teaching and learning resources had a strong, positive and statistically significant relationship with quality education (r = .858, p < .05) and explained 73.7% of its variation (R² = .737; β = 45.526, p < .05). Unique Contribution to Theory, Practice and Policy: The study provides empirical support for the education production function in rural Kenyan primary schools. For policy, it recommends targeted and equitable resource allocation, especially for digital resources, classrooms, textbooks, sanitation facilities and staffing. For practice, it recommends that teachers move beyond sole reliance on textbooks and incorporate a variety of instructional materials such as visual aids, manipulatives, locally available resources and digital content to address diverse learning styles and improve learning outcomes.

هدف: هدف این پژوهش بررسی تأثیر منابع آموزشی و یادگیری بر کیفیت آموزش در مدارس ابتدایی دولتی شهرستان Machakos، کنیا بود. روش‌شناسی: این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی با رویکرد ترکیبی کمی و کیفی بهره گرفت. جامعه هدف شامل ۴۰۳ مدیر، ۲۰۱۵ معلم پایه هشتم و ۷۵۶ دانش‌آموز پایه هشتم در مدارس ابتدایی دولتی روستایی (N = ۳۱۷۴) بود. نمونه‌ای متشکل از ۳۴۳ نفر با استفاده از فرمول Krejcie و Morgan تعیین و از طریق نمونه‌گیری هدفمند و تصادفی ساده انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته برای معلمان پایه هشتم، بحث‌های گروهی متمرکز (FGDs) با دانش‌آموزان پایه هشتم و تحلیل اسناد سوابق مدارس ارائه‌شده توسط مدیران گردآوری شد. داده‌های کمی با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶.۰ و با بهره‌گیری از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی ساده تحلیل شدند و داده‌های کیفی به صورت موضوعی مورد تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که معلمان با کفایت منابع آموزشی و یادگیری موافق نبودند (میانگین کلی = ۲.۳۱)، به‌طوری‌که منابع یادگیری دیجیتال (میانگین = ۱.۶۶) و کلاس‌های درس و آزمایشگاه‌ها (میانگین = ۱.۹۲) پایین‌ترین امتیاز را داشتند. اظهارات دانش‌آموزان و سوابق مدارس این کمبودها را تأیید کرد. منابع آموزشی و یادگیری رابطه‌ای قوی، مثبت و از نظر آماری معنادار با کیفیت آموزش داشتند (r = .858, p < .05) و ۷۳.۷٪ از تغییرات آن را تبیین کردند (R² = .737؛ β = ۴۵.۵۲۶، p < .05). نوآوری پژوهش در نظریه، عمل و سیاست: این پژوهش شواهد تجربی برای تابع تولید آموزش در مدارس ابتدایی روستایی کنیا ارائه می‌دهد. در حوزه سیاست، تخصیص هدفمند و عادلانه منابع، به‌ویژه برای منابع دیجیتال، کلاس‌های درس، کتاب‌های درسی، امکانات بهداشتی و نیروی انسانی توصیه می‌شود. در حوزه عمل، توصیه می‌شود معلمان فراتر از اتکای صرف به کتاب‌های درسی، از انواع مواد آموزشی مانند وسایل بصری، ابزارهای دست‌ورزی، منابع محلی و محتوای دیجیتال برای پاسخگویی به سبک‌های یادگیری متنوع و بهبود نتایج یادگیری استفاده کنند.

Introduction This study explores how barriers to technology integration in mathematics education can be bridged within rural and resource-constrained school contexts. Although technology is increasingly recognised as a catalyst for improving access, equity, conceptual understanding, and learner engagement, meaningful ICT integration remains limited in many under-resourced schools due to persistent structural and pedagogical barriers. Guided by the Technological Pedagogical Content Knowledge (TPACK) framework, the study contributes to the literature by examining how teachers employ contextually responsive strategies to integrate digital technologies in mathematics classrooms. Methods This qualitative multiple-case study explored mathematics teachers’ experiences and perceptions of technology integration across three rural secondary schools in the Vhembe District, South Africa. Data were generated through semi-structured interviews with six mathematics teachers and three Departmental Heads. An interpretivist paradigm guided the study, and Framework Analysis was used to systematically analyse the data. Results The findings revealed four interrelated themes shaping technology integration: structural barriers related to infrastructure and connectivity; pedagogical barriers linked to teacher confidence and assessment challenges; opportunities for transformative instruction through dynamic visualisation and AI-supported learning; and the enabling role of professional development and instructional leadership. Technologies such as GeoGebra and graphing applications enhanced conceptual understanding by dynamically linking algebraic, graphical, and geometric representations. However, limited infrastructure and insufficient professional development in mathematics constrained transformative integration. Discussion The study contributes a Global South perspective by demonstrating how teachers in rural schools employ adaptive strategies such as offline preparation, blended learning, and collaborative device-sharing to sustain mathematics instruction despite resource constraints. The findings highlight the need for equitable ICT investment, mathematics-focused professional development, and leadership-driven support to promote transformative and inclusive mathematics education.

مقدمه: این پژوهش به بررسی چگونگی پل‌زدن بر موانع ادغام فناوری در آموزش ریاضیات در بستر مدارس روستایی و دارای منابع محدود می‌پردازد. اگرچه فناوری به طور فزاینده‌ای به عنوان محرکی برای بهبود دسترسی، عدالت، درک مفهومی و مشارکت یادگیرندگان شناخته می‌شود، اما ادغام معنادار فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) در بسیاری از مدارس کم‌منبع به دلیل موانع ساختاری و آموزشی پایدار، همچنان محدود باقی مانده است. این مطالعه با بهره‌گیری از چارچوب دانش محتوایی-آموزشی-فناورانه (TPACK)، به ادبیات موضوع با بررسی چگونگی به‌کارگیری راهبردهای پاسخگو به زمینه توسط معلمان برای ادغام فناوری‌های دیجیتال در کلاس‌های ریاضی، کمک می‌کند. روش‌ها: این مطالعه کیفی چندموردی به بررسی تجارب و ادراکات معلمان ریاضی درباره ادغام فناوری در سه مدرسه متوسطه روستایی در منطقه Vhembe، آفریقای جنوبی پرداخت. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با شش معلم ریاضی و سه رئیس بخش گردآوری شد. پارادایم تفسیرگرایانه راهنمای پژوهش بود و تحلیل چارچوبی برای تحلیل نظام‌مند داده‌ها به کار رفت. یافته‌ها: نتایج چهار مضمون مرتبط را که شکل‌دهنده ادغام فناوری هستند، آشکار ساخت: موانع ساختاری مرتبط با زیرساخت و اتصال؛ موانع آموزشی مرتبط با اعتماد به نفس معلم و چالش‌های ارزشیابی؛ فرصت‌هایی برای آموزش تحول‌آفرین از طریق تجسم پویای مفاهیم و یادگیری پشتیبانی‌شده با هوش مصنوعی؛ و نقش تسهیل‌گر توسعه حرفه‌ای و رهبری آموزشی. فناوری‌هایی مانند GeoGebra و برنامه‌های رسم نمودار با پیوند پویای نمایش‌های جبری، نموداری و هندسی، درک مفهومی را ارتقا دادند. با این حال، محدودیت زیرساخت و ناکافی بودن توسعه حرفه‌ای در حوزه ریاضیات، ادغام تحول‌آفرین را محدود ساخت. بحث: این پژوهش با ارائه چشم‌اندازی از جنوب جهانی، نشان می‌دهد که معلمان مدارس روستایی با به‌کارگیری راهبردهای سازگارانه‌ای همچون آماده‌سازی آفلاین، یادگیری ترکیبی و اشتراک‌گذاری گروهی دستگاه‌ها، آموزش ریاضی را علی‌رغم محدودیت منابع تداوم می‌بخشند. یافته‌ها بر ضرورت سرمایه‌گذاری عادلانه در فناوری اطلاعات و ارتباطات، توسعه حرفه‌ای متمرکز بر ریاضیات و حمایت مبتنی بر رهبری برای ارتقای آموزش ریاضیات تحول‌آفرین و فراگیر تأکید می‌کند.

This study analyses successful educational leadership and school improvement in an early years and primary school. It is a case study based on the International Successful School Principalship Project (ISSPP) methodology, it presents a case study of a rural school in Spain. The main objective is to identify leadership strategies and behaviours associated with school success. The findings indicate that successful leadership practices in this school are characterised by a collaborative approach, effective communication between all educational stakeholders, and a clear and shared pedagogical vision, distributed leadership which encourages the participation of the educational community, and the creation of an atmosphere of trust and cooperation. This study highlights the importance of collaborative leadership as a driver of educational improvement. It also emphasises that successful leadership in rural schools is crucial to promoting equitable and democratic education, reducing inequalities, and strengthening social cohesion to ensure meaningful learning opportunities for all students, regardless of their geographical or socio-economic background.

این مطالعه به تحلیل رهبری موفق آموزشی و بهبود مدرسه در یک مدرسه ابتدایی و پیش‌دبستانی می‌پردازد. این پژوهش یک مطالعه موردی مبتنی بر روش‌شناسی پروژه بین‌المللی رهبری موفق مدیران مدارس (ISSPP) است و مطالعه موردی یک مدرسه روستایی در اسپانیا را ارائه می‌دهد. هدف اصلی شناسایی راهبردها و رفتارهای رهبری مرتبط با موفقیت مدرسه است. یافته‌ها نشان می‌دهد که شیوه‌های رهبری موفق در این مدرسه با رویکردی مشارکتی، ارتباط مؤثر میان تمامی ذی‌نفعان آموزشی و چشم‌انداز آموزشی روشن و مشترک، رهبری توزیعی که مشارکت جامعه آموزشی را تشویق می‌کند و ایجاد فضایی مبتنی بر اعتماد و همکاری مشخص می‌شود. این مطالعه بر اهمیت رهبری مشارکتی به عنوان محرک بهبود آموزشی تأکید دارد. همچنین تأکید می‌کند که رهبری موفق در مدارس روستایی برای ارتقای آموزش عادلانه و دموکراتیک، کاهش نابرابری‌ها و تقویت انسجام اجتماعی به منظور تضمین فرصت‌های یادگیری معنادار برای همه دانش‌آموزان، صرف‌نظر از پیشینه جغرافیایی یا اجتماعی‌ـ‌اقتصادی آنان، حیاتی است.