public secondary schools

This study examined the classroom and instructional management practices of new and experienced teachers and their relationship with students’ learning engagement in selected public secondary schools in Cortes District, Division of Bohol, during School Year 2026–2027. Anchored in the Classroom Management Scripts Model, Instructional Clarity Framework, Multidimensional Student Engagement Framework, and Huberman’s Teacher Career Cycle, the study employed a quantitative comparative-correlational research design. Respondents comprised 15 new teachers, 46 experienced teachers, and 278 students, totaling 339 participants. Data were gathered using a researcher-modified, validated, and pilot-tested questionnaire and analyzed through descriptive statistics, Pearson product–moment correlation, and independent-samples t-tests. Results revealed consistently high classroom and instructional management practices among both teacher groups, with no statistically significant differences. Classroom management and instructional management exhibited a strong positive relationship (r = 0.724, p < 0.001), whereas neither classroom management (r = 0.040, p = 0.760) nor instructional management (r = −0.062, p = 0.635) was significantly associated with students’ overall learning engagement. Students taught by new teachers demonstrated significantly higher overall and emotional engagement (p = 0.017), while behavioral and cognitive engagement showed no significant differences. The study concluded that teaching experience alone does not determine management effectiveness and that favorable management practices do not necessarily correspond to higher student engagement. A school-based professional development program emphasizing mentoring, collaborative lesson planning, peer observation, and instructional improvement was proposed. The study supports Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by promoting effective teaching, inclusive learning environments, and continuous professional growth. Its educational and institutional sustainability contribution lies in providing localized evidence to guide sustained professional development and improvements in students’ learning experiences.

This study examined how classroom observation by school leaders influenced teachers’ effectiveness in lesson preparation and presentation in public secondary schools in Kyerwa District Council, Kagera, Tanzania. The study was guided by the pragmatist paradigm and employed a mixed-methods approach using a convergent parallel research design. A sample of 87 respondents was selected through stratified random, simple random, and purposive sampling techniques. The sample size was determined using Yamane’s (1967) formula (n=N/[1+N(e)^2]). Quantitative data were collected using structured questionnaires and classroom observation checklists, while qualitative data were collected through semi-structured interviews. Quantitative data were analysed using frequencies, percentages, means, correlation, and regression analysis, whereas qualitative data were analysed thematically. The findings indicated that classroom observation by school leaders contributed to teachers’ effectiveness in lesson preparation and presentation through professional feedback, identification of instructional weaknesses, guidance, and follow-up support. The findings further showed that regular and constructive classroom observation enhanced teachers’ preparedness, organisation of lesson content, use of teaching and learning materials, and classroom presentation practices. However, inadequate time, limited follow-up, and competing administrative responsibilities constrained the effectiveness of classroom observation. The study concluded that systematic, supportive, and constructive classroom observation was an important instructional supervision practice for improving teachers’ effectiveness in lesson preparation and presentation. The study recommended that school leaders and education authorities should strengthen regular classroom observation, professional feedback, and follow-up mechanisms to promote continuous improvement in teaching practices.

This study investigated the relationships between students’ metacognitive skills, scientific reasoning ability, learning motivation, and achievement in Physics among secondary school students in Nigeria. A correlational research design was adopted for the study. The population comprised 894 Senior Secondary School II (SS II) students offering Physics in public secondary schools in Mbaitoli Local Government Area of Imo State, Nigeria, while a sample of 312 students was selected using simple random sampling. Data were collected using four instruments: Physics Achievement Test (PAT), Metacognitive Skills Questionnaire (MSQ), Scientific Reasoning Ability Test (SRAT), and Physics Learning Motivation Questionnaire (PLMQ). The instruments were validated by experts in Physics Education and Measurement and Evaluation, while reliability coefficients ranged from 0.75 to 0.83. Data were analyzed using Pearson Product-Moment Correlation at the 0.05 level of significance. The findings revealed significant positive relationships between metacognitive skills and Physics achievement, r(310) = 0.482, p< .001; scientific reasoning ability and Physics achievement, r(310) = .526, p< .001; and learning motivation and Physics achievement, r(310) = .587, p< .001. The findings indicate that students with higher levels of metacognitive skills, scientific reasoning ability, and learning motivation tended to demonstrate higher achievement in Physics. The study concludes that these learner-related characteristics are important factors associated with students’ Physics achievement. It is recommended that Physics teachers integrate metacognitive strategies, scientific reasoning activities, and motivational approaches into classroom instruction to support students’ engagement and achievement in Physics.

این پژوهش به بررسی روابط بین مهارت‌های فراشناختی، توانایی استدلال علمی، انگیزش یادگیری و پیشرفت در فیزیک میان دانش‌آموزان دبیرستانی در نیجریه پرداخت. برای این مطالعه از طرح پژوهشی همبستگی استفاده شد. جامعه آماری شامل ۸۹۴ نفر از دانش‌آموزان پایه دهم (SS II) بود که دروس فیزیک را در مدارس دولتی ناحیه محلی Mbaitoli ایالت Imo نیجریه می‌گذراندند، در حالی که نمونه‌ای به حجم ۳۱۲ نفر با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از چهار ابزار گردآوری شدند: آزمون پیشرفت فیزیک (PAT)، پرسشنامه مهارت‌های فراشناختی (MSQ)، آزمون توانایی استدلال علمی (SRAT) و پرسشنامه انگیزش یادگیری فیزیک (PLMQ). روایی ابزارها توسط متخصصان آموزش فیزیک و سنجش و اندازه‌گیری تأیید شد و ضرایب پایایی آن‌ها بین ۰.۷۵ تا ۰.۸۳ متغیر بود. داده‌ها با استفاده از همبستگی حاصل‌ضرب-مoment پیرسون در سطح معناداری ۰.۰۵ تحلیل شدند. یافته‌ها نشان‌دهنده روابط مثبت معنادار بین مهارت‌های فراشناختی و پیشرفت فیزیک، r(310) = 0.482, p< .001؛ توانایی استدلال علمی و پیشرفت فیزیک، r(310) = .526, p< .001؛ و انگیزش یادگیری و پیشرفت فیزیک، r(310) = .587, p< .001 بود. یافته‌ها نشان می‌دهند که دانش‌آموزانی که سطوح بالاتری از مهارت‌های فراشناختی، توانایی استدلال علمی و انگیزش یادگیری دارند، تمایل به کسب پیشرفت بالاتر در فیزیک دارند. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که این ویژگی‌های مرتبط با فراگیران، عوامل مهمی هستند که با پیشرفت فیزیک دانش‌آموزان مرتبط‌اند. توصیه می‌شود معلمان فیزیک راهبردهای فراشناختی، فعالیت‌های استدلال علمی و رویکردهای انگیزشی را در تدریس کلاسی برای حمایت از مشارکت و پیشرفت دانش‌آموزان در فیزیک ادغام کنند.

This study investigated the relationship between Senior High School mathematics teachers’ epistemological knowledge and mathematical discourse practices, examined differences based on selected profile variables, and determined the predictive influence of epistemological knowledge on discourse practices. Employing a descriptive-correlational research design, the study involved 43 Senior High School mathematics teachers from 13 public secondary schools in the Schools Division of Lipa City, selected through total population sampling. Data were gathered using two researcher-developed instruments: the Epistemological Knowledge in Mathematics Questionnaire (EKMQ) and the Mathematical Discourse Practices Questionnaire (MDPQ), both subjected to expert validation and reliability testing. Following ethical research protocols, questionnaires were administered online. Data were analyzed using descriptive statistics, independent samples t-test, one-way analysis of variance (ANOVA), Pearson product-moment correlation, and simple linear regression. Findings revealed that teachers demonstrated a high extent of epistemological knowledge and highly practiced mathematical discourse in classroom instruction. No significant differences in epistemological knowledge were observed based on ancillary roles, while mathematical discourse practices differed significantly according to the number of mathematics-related trainings and seminars attended. Furthermore, a strong positive relationship existed between epistemological knowledge and mathematical discourse practices, with epistemological knowledge significantly predicting discourse practices. These findings emphasized the importance of strengthening teachers’ understanding of mathematical knowledge and promoting meaningful classroom communication. Consequently, the Mathematical Discourse Enhancement Program (MDEP) was developed as a research-based professional development initiative designed to enhance teachers’ epistemological knowledge, improve mathematical discourse practices, and support effective mathematics instruction through targeted professional learning opportunities and continuous instructional improvement.

This study examined teachers' readiness, attitudes, challenges, lived experiences, and assessed effectiveness of the Academic Recovery and Accessible Learning (ARAL) Program in the Division of Bohol during School Year 2026–2027 as a basis for a comprehensive action plan. Anchored in program implementation, reading readiness, constructivist, and sociocultural learning perspectives, the study employed an explanatory sequential mixed-method design involving 277 Grade 7 ARAL teachers from 129 public secondary schools. Data were collected using a validated researcher-developed questionnaire and semi-structured interviews and analyzed through descriptive statistics, multiple regression, and thematic analysis. Findings revealed high teacher readiness (M = 3.16), highly favorable attitudes (M = 3.22), highly encountered challenges (M = 2.88), and highly assessed program effectiveness (M = 3.08). Regression analysis showed that readiness, attitudes, and challenges significantly predicted assessed effectiveness (R² = 0.643, p < .001), explaining 64.3% of its variance, with attitudes emerging as the strongest predictor. Teachers reported challenges involving limited instructional time, inadequate resources, additional workloads, irregular learner attendance, and insufficient parental support. Qualitative findings highlighted differentiated instruction, diagnostic assessment, collaboration, and adaptive teaching practices as coping mechanisms. The study concluded that teacher preparedness, positive attitudes, and effective challenge management were essential to ARAL implementation. It recommended continuous professional development, adequate resources, flexible scheduling, stronger stakeholder collaboration, and regular monitoring. The study supported Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) and SDG 17 (Partnerships for the Goals) by promoting equitable learning recovery and collaborative educational interventions. Its sustainability contribution emphasized institutional capacity building, educational continuity, and strengthened stakeholder participation for long-term program implementation.

Vocabulary support in early secondary education needs to reflect differences in learners’ reading readiness and opportunities to use words meaningfully. This study examined reported reading profiles and vocabulary ratings from six public secondary schools in Pio Duran, Albay, Philippines, to inform the development of supplementary vocabulary material. A descriptive analysis was conducted using school assessment summaries, teacher informed vocabulary ratings, and curricular appraisal frequencies documented in the thesis. Reading categories were treated as indicators of reading performance rather than direct measures of vocabulary mastery. School summaries generally showed fewer learners in the frustration category at posttest and more learners in instructional or independent categories. Vocabulary ratings increased across the six schools, from baseline values of 1.67–3.12 to posttest values of 2.06–3.90. However, identical scores across generalization, application, breadth, and precision prevented separate interpretation of these dimensions. Recomputed appraisal means were 4.93 for content quality, 4.94 for format, and 4.92 for presentation and organization on the reported five point scale. Accuracy ratings also identified minor errors requiring editorial attention. The supplementary material was organized around progressively demanding vocabulary tasks, contextual use, and differentiated support. Findings provide a local basis for refining instructional resources, but they do not establish intervention effectiveness. Inconsistent participant totals, incomplete documentation of assessment procedures, and discrepancies in validation records limit interpretation. Verification of the original records and a subsequent classroom evaluation are needed before stronger claims can be made. The study supports alignment between learner evidence, material design, and the scope of conclusions drawn from school assessments.

This study investigates the influence of planning and coordination in quality assurance practices on management of instruction in public secondary schools in North-Central Nigeria. The study examined how planning activities and coordination mechanisms enhance instructional effectiveness within the school system. A descriptive survey research design was adopted. The study covered Kwara, Kogi, Niger, Benue, Nasarawa, and Plateau States. The population comprised 1,730 principals, 30,232 teachers, and 402 quality assurance officers. Using a multi-stage sampling technique, a sample of 785 participants (274 principals, 375 teachers, and 136 quality assurance officers) was selected from 274 public senior secondary schools. Data were collected using a self-structured questionnaire titled Influence of Planning and Coordination in Quality Assurance Practice on Management of Instruction in Public Secondary Schools (IPCQAPMIPSS). Reliability was established through Cronbach’s alpha (α = 0.889), indicating strong internal consistency. Descriptive statistics (mean and standard deviation) were used to answer research questions with a decision mean of 2.50. Findings revealed that planning practices such as timely preparation of timetables and lesson plans were generally accepted, while coordination practices showed moderate implementation across schools. The study concludes that strengthening coordinated quality assurance strategies is essential for improving instructional management and educational outcomes in the region

Effective school leadership is vital to school management, teacher performance, and quality education. This study examined the leadership skills, core behavioral skills, and administrative practices of public secondary school heads in the Schools Division of Cagayan de Oro City during the school year 2025–2026. It assessed key leadership and behavioral competencies and determined their relationships with administrative practices. A descriptive-correlational design was used, with universal sampling of 105 school heads. Data were gathered through a standardized questionnaire anchored on the Results-Based Performance Management System and the Philippine Professional Standards for School Heads. Frequency, percentage, weighted mean, standard deviation, and Pearson correlation were used. Findings showed high levels of leadership skills, core behavioral skills, and administrative practices. People development was the strongest leadership dimension, while teamwork and innovation were the most evident core behavioral competencies. Managing school operations and resources, and focusing on teaching and learning, were among the strongest administrative practices. The study found significant positive relationships between leadership skills and administrative practices, and between core behavioral skills and administrative practices. The study concludes that effective school leadership requires a combination of people leadership, professional behavior, instructional leadership, strategic management, and administrative competence. It recommends needs-based leadership development, mentoring and coaching, stronger results-focused practices, ongoing instructional leadership training, stakeholder engagement, reflective practice, and individualized professional development plans to support the continued growth of school heads.

This study examined the relationships among teachers’ core behavioral competencies, professional performance, and students’ learning achievement in Music, Arts, Physical Education, and Health (MAPEH) in the Department of Education Districts of Ilog I and II, Negros Occidental, Philippines. Using a descriptive-correlational research design, the study involved 38 MAPEH teachers and 190 students from ten public secondary schools, selected through total enumeration and proportional sampling, respectively. Data were gathered using a standardized questionnaire based on DepEd Order No. 2, s. 2015, teachers’ Individual Performance Commitment and Review Form (IPCRF) ratings, students’ academic records, and supplementary key informant interviews. Descriptive statistics and Pearson correlation analysis were employed. Findings revealed very high competencies in self-management (M = 3.826) and professionalism and ethics (M = 3.736), while result focus, teamwork, service orientation, and innovation were rated high. Teachers demonstrated very satisfactory professional performance (M = 3.557), whereas students achieved satisfactory academic performance in MAPEH (M = 84.142). Significant positive relationships were reported between result focus and teachers’ performance (r = .869, p = .028), innovation and students’ learning achievement (r = .797, p = .043), and teachers’ performance and students’ learning achievement (r = .797, p = .043). The findings highlighted the relevance of result-oriented practices, instructional innovation, and professional competence in supporting educational outcomes. Continuous professional development and a one-year competency enhancement plan were recommended to strengthen teaching effectiveness and student achievement. The study aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by emphasizing teacher development and improved learning outcomes. Its contribution to educational and institutional sustainability lies in supporting continuous professional improvement, instructional innovation, and sustained educational quality in public secondary schools.

This study examined the contribution of service delivery to students’ enrolment in public secondary schools in Busega District, Tanzania. The study was guided by the need to understand how the quality and responsiveness of educational services influence parents’ decisions to enroll their children and students’ retention in public secondary schools. A mixed-methods approach with a predominantly quantitative orientation and an explanatory research design was employed. The study targeted 655 respondents from 30 public secondary schools, from whom a sample of 104 respondents was selected, comprising 85 teachers, 6 heads of schools, 6 Ward Education Officers, 1 District Education Officer, and 6 school board chairpersons. Data were collected using questionnaires, semi-structured interviews, and observation. Validity was established through expert and supervisor review, while reliability was tested using Cronbach’s Alpha, which yielded a coefficient of 0.916 for 20 questionnaire items. Quantitative data were analysed using frequencies and percentages through SPSS version 26, while qualitative data were analysed thematically. The results showed that service delivery played an important role in contributing to student enrolment. More specifically, the majority of teachers were in agreement or strongly in agreement that effective academic service delivery contributed to increased enrolment. Moreover, they noted that quality teaching and learning contributed to the decision making of parents on enrolment of their children and that educational support services in time contributed to enrolment. Also, teachers noted that effective administrative services attracted many students and that effective service delivery generally contributed to student enrolment and retention. Another finding from open-ended questions showed that effective school-community relations and sufficient learning facilities played an important role in student enrolment. The study concluded that quality, timely, and responsive service delivery strengthened school reputation, parental confidence, students’ retention, and enrolment. The study recommends that Busega District Council and school authorities improve teaching and learning services, strengthen students’ support and administrative systems, enhance school-community partnerships, provide adequate infrastructure, and maintain safe and supportive learning environments to increase students’ enrolment in public secondary schools

Teacher wellbeing has become an increasingly important concern in sustainable education systems because teachers’ professional experiences influence instructional quality, organizational resilience, and the long-term capacity of schools to maintain supportive learning environments. Contemporary perspectives on educational sustainability emphasize that schools are sustainable not only through academic effectiveness but also through their ability to foster participation, professional recognition, supportive relationships, and psychological resources among teachers. Within this perspective, shared instructional leadership can be considered an organizational resource, while teacher job satisfaction represents an important psychological resource contributing to the human foundations of socially sustainable schools. This study examined the relationship between shared instructional leadership and teacher job satisfaction among secondary school teachers in Northern Cyprus. A quantitative correlational research design was employed with 300 teachers working in public secondary schools during the 2024–2025 academic year. Data were collected using the Shared Instructional Leadership Scale and the Teacher Job Satisfaction Scale. Descriptive statistics, Pearson correlation analysis, and simple linear regression analysis were conducted to examine the relationship between shared instructional leadership and teacher job satisfaction. The findings revealed a significant positive relationship between shared instructional leadership and overall teacher job satisfaction ( r = 0.580, p < 0.001). Within this perspective, shared instructional leadership is conceptualized as an organizational resource, while teacher job satisfaction represents a psychological indicator of teachers’ positive professional experiences. ( β = 0.580, p < 0.001), explaining 33.4% of the variance in teacher job satisfaction ( R 2 = 0.334). Significant positive relationships were also found between shared instructional leadership and several dimensions of job satisfaction, including management, achievement–respect–recognition, interpersonal relationships, and the nature of teaching work. The findings suggest that shared instructional leadership may contribute to socially sustainable schooling by strengthening teachers’ professional recognition, relational experiences, and psychological resources. Although social sustainability was not directly measured in this study, the findings highlight leadership practices and teacher satisfaction as important organizational and psychological conditions supporting sustainable educational environments. This study contributes to educational sustainability and leadership literature by emphasizing the human dimension of sustainable schools within the underrepresented context of Northern Cyprus.

رفاه معلمان به عنوان یکی از دغدغه‌های فزاینده در نظام‌های آموزشی پایدار مطرح شده است، زیرا تجارب حرفه‌ای معلمان بر کیفیت آموزش، تاب‌آوری سازمانی و ظرفیت بلندمدت مدارس برای حفظ محیط‌های یادگیری حمایتی تأثیرگذار است. دیدگاه‌های معاصر درباره پایداری آموزشی تأکید می‌کنند که مدارس نه تنها از طریق اثربخشی تحصیلی، بلکه از طریق توانایی خود در تقویت مشارکت، شناسایی حرفه‌ای، روابط حمایتی و منابع روان‌شناختی در میان معلمان پایدار می‌شوند. در این چارچوب، رهبری آموزشی مشارکتی به عنوان یک منبع سازمانی و رضایت شغلی معلمان به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم که به بنیان‌های انسانی مدارس اجتماعی پایدار کمک می‌کند، در نظر گرفته می‌شود. این پژوهش به بررسی رابطه بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی معلمان در میان معلمان دبیرستان‌های قبرس شمالی پرداخت. طرح پژوهش همبستگی کمی با مشارکت ۳۰۰ معلم شاغل در مدارس متوسطه دولتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۴ اجرا شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس رهبری آموزشی مشارکتی و مقیاس رضایت شغلی معلمان گردآوری شد. برای بررسی رابطه بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی معلمان از آمار توصیفی، تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی ساده استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی کلی معلمان رابطه مثبت معناداری وجود دارد (r = 0.580, p < 0.001). در این چارچوب، رهبری آموزشی مشارکتی به عنوان یک منبع سازمانی و رضایت شغلی معلمان به عنوان شاخص روان‌شناختی تجارب حرفه‌ای مثبت معلمان مفهوم‌سازی می‌شود (β = 0.580, p < 0.001) و ۳۳/۴ درصد از واریانس رضایت شغلی معلمان را تبیین می‌کند (R2 = 0.334). همچنین بین رهبری آموزشی مشارکتی و چندین بعد رضایت شغلی از جمله مدیریت، دستاورد–احترام–شناسایی، روابط بین‌فردی و ماهیت کار تدریس، روابط مثبت معناداری مشاهده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری آموزشی مشارکتی می‌تواند با تقویت شناسایی حرفه‌ای، تجارب ارتباطی و منابع روان‌شناختی معلمان به پایداری اجتماعی مدارس کمک کند. اگرچه پایداری اجتماعی به طور مستقیم در این پژوهش سنجیده نشد، اما یافته‌ها بر اهمیت شیوه‌های رهبری و رضایت معلمان به عنوان شرایط سازمانی و روان‌شناختی مؤثر بر محیط‌های آموزشی پایدار تأکید می‌کند. این پژوهش با تأکید بر بعد انسانی مدارس پایدار در زمینه کمتر بررسی‌شده قبرس شمالی، به ادبیات پایداری آموزشی و رهبری کمک می‌کند.

Effective teaching of Basic Science and Technology in secondary schools in Osun West Senatorial District is dependent on the availability and use of instructional materials. However, delivery of Basic Science and Technology lessons in schools in Osun West still largely archaic, evident through scare use of audio-visual and print resources. This study therefore, examined the impact of instructional materials on the teaching of Basic Science and Technology (BST) in public secondary schools in Osun West Senatorial District, Osun State, Nigeria. The study adopted a quasi-experimental pre-test, post-test design. The population comprised 8,910 JSS II students in public junior secondary schools in Osun West Senatorial District. A multi-stage sampling procedure was used to select 891 students through purposive, stratified random, proportionate-to-size and simple random sampling techniques respectively. Data was collected with a questionnaire titled “Utilization of Instructional Materials in Basic Science and Technology” (UIMBST) and a 30-item Basic Science and Technology achievement test. The study was guided by one research question and one hypothesis, while the research question was analysed with descriptive statistics (means), the hypothesis on the other hand was tested with a paired-samples t-test. Findings showed that the use of instruction materials by Basic Science and Technology teachers was limited with mean average figure of 2.32. Based on the findings, it was recommended that teachers use a variety of instructional materials; also, government and school administrators should provide and maintain resources such as video, audio, audio-visual, laboratory and print.

آموزش مؤثر علوم پایه و فناوری در مدارس متوسطه منطقه سناتوری اوسن غربی وابسته به دسترسی و استفاده از مواد آموزشی است. با این حال، ارائه دروس علوم پایه و فناوری در مدارس این منطقه همچنان عمدتاً به شیوه‌های سنتی انجام می‌شود که این امر از طریق استفاده محدود از منابع صوتی‌تصویری و چاپی مشهود است. بنابراین، این پژوهش تأثیر مواد آموزشی بر آموزش علوم پایه و فناوری (BST) در مدارس متوسطه دولتی منطقه سناتوری اوسن غربی، ایالت اوسن، نیجریه را بررسی کرد. این مطالعه از طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده نمود. جامعه آماری شامل ۸۹۱۰ دانش‌آموز پایه دوم متوسطه اول در مدارس دولتی منطقه سناتوری اوسن غربی بود. نمونه‌گیری چندمرحله‌ای به کار گرفته شد و ۸۹۱ دانش‌آموز از طریق روش‌های هدفمند، تصادفی طبقه‌ای، متناسب با حجم و تصادفی ساده انتخاب شدند. داده‌ها با پرسشنامه‌ای با عنوان «استفاده از مواد آموزشی در علوم پایه و فناوری» (UIMBST) و یک آزمون پیشرفت ۳۰ سؤالی علوم پایه و فناوری گردآوری شد. پژوهش با یک سؤال پژوهشی و یک فرضیه هدایت شد؛ سؤال پژوهشی با آمار توصیفی (میانگین‌ها) تحلیل شد و فرضیه با آزمون t زوجی بررسی گردید. یافته‌ها نشان داد که استفاده معلمان علوم پایه و فناوری از مواد آموزشی محدود بوده و میانگین آن ۲٫۳۲ گزارش شد. بر اساس یافته‌ها، توصیه شد که معلمان از انواع مختلف مواد آموزشی استفاده کنند؛ همچنین دولت و مدیران مدارس باید منابعی مانند ویدئو، صوت، صوتی‌تصویری، آزمایشگاهی و چاپی را فراهم و نگهداری نمایند.

Inclusive education practice in secondary schools faces a plethora of challenges such as inadequate assistive devices, restrictive school environments and poorly designed classrooms. Despite the identified challenges, little has done in terms of research on the extent to which these challenges influence inclusive education practice in Osun State. Therefore, this study examined the influence of technology and environmental support systems on inclusive education practice in public secondary schools in Osun State, Nigeria. The study adopted a descriptive research design of the predictive correlational type; the population comprised 6,330 teachers from all the public secondary schools across the 30 Local Government Areas of the state. The study adopted multi-stage sampling procedure, simple random sampling technique by balloting (to select 15 from the 30 Local Government Areas), systematic sampling technique (to select 93 schools) and proportionate sampling technique (to select teachers from each Local Government Area) this ultimately yielded a sample of 950 teachers. Data was collected through structured questionnaire on Inclusive Education Practice and Support Systems (QIEPSS). The instrument was subjected to face and content validity and construct validity was established through exploratory factor analysis. The research questions were answered with mean and the hypothesis was tested with multiple linear regression. The findings showed that the level of inclusive education practice was low. Based on the findings, it was recommended among others that the government prioritises the provision of assistive devices and completely overhaul of school structures.

اجرای آموزش فراگیر در مدارس متوسطه با چالش‌های متعددی مانند کمبود وسایل کمکی، محیط‌های محدودکننده مدرسه و کلاس‌های درس با طراحی نامناسب مواجه است. با وجود شناسایی این چالش‌ها، پژوهش‌های اندکی در خصوص میزان تأثیر این چالش‌ها بر اجرای آموزش فراگیر در ایالت Osun انجام شده است. بنابراین، این مطالعه به بررسی تأثیر فناوری و نظام‌های حمایتی محیطی بر اجرای آموزش فراگیر در مدارس متوسطه دولتی ایالت Osun، نیجریه پرداخت. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی از نوع همبستگی پیش‌بین استفاده کرد؛ جامعه آماری شامل ۶٬۳۳۰ معلم از تمامی مدارس متوسطه دولتی در ۳۰ منطقه شهرداری این ایالت بود. نمونه‌گیری به صورت چندمرحله‌ای، با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده از طریق قرعه‌کشی (برای انتخاب ۱۵ منطقه از ۳۰ منطقه شهرداری)، نمونه‌گیری نظام‌مند (برای انتخاب ۹۳ مدرسه) و نمونه‌گیری متناسب (برای انتخاب معلمان از هر منطقه شهرداری) انجام شد که در نهایت منجر به انتخاب نمونه‌ای متشکل از ۹۵۰ معلم گردید. داده‌ها از طریق پرسشنامه ساختاریافته «اجرای آموزش فراگیر و نظام‌های حمایتی» (QIEPSS) جمع‌آوری شد. ابزار پژوهش از نظر روایی صوری و روایی محتوا مورد بررسی قرار گرفت و روایی سازه آن از طریق تحلیل عاملی اکتشافی تأیید شد. به سؤالات پژوهش با استفاده از میانگین پاسخ داده شد و فرضیه پژوهش با رگرسیون خطی چندگانه آزمون گردید. یافته‌ها نشان داد که سطح اجرای آموزش فراگیر پایین است. بر اساس یافته‌ها، از جمله توصیه شد که دولت تأمین وسایل کمکی را در اولویت قرار داده و ساختار مدارس را به طور کامل بازنگری نماید.

The study investigated the effect of Simulation Application Technique (SAT) on secondary school students' interest in Genetics in Anambra State. A quasi-experimental research design, specifically the pretest-posttest non-equivalent control group design, was adopted. The population comprised 21,211 Senior Secondary II Biology students in public secondary schools in Anambra State. A sample of 220 students participated in the study, with 120 students assigned to the experimental group and 100 to the control group using multistage sampling techniques. The instrument used for data collection was Genetics Interest Inventory (GII). The instrument was validated by experts in Biology Education and Measurement and Evaluation, while the reliability of the GII was established using Cronbach's Alpha and yielded an index value of 0.84. Mean and standard deviation were used to answer the research questions, whereas Analysis of Covariance (ANCOVA) was employed to test the hypotheses at the 0.05 level of significance. The findings revealed that students taught Genetics using Simulation Application Technique recorded a higher mean interest gain (22.14) than those taught using the conventional Lecture Method (7.20). ANCOVA results further showed that the difference was statistically significant (F = 12.001, p < .05), with gender having no significant influence on students' interest, and there was no significant interaction effect between teaching strategy and gender. The study concluded that Simulation Application Technique is an effective learner-centred instructional strategy for improving students' interest in Genetics irrespective of gender. It was recommended that Biology teachers integrate simulation applications into Genetics instruction and that educational authorities organize regular professional development programmes to enhance teachers' competence in the use of simulation-based instructional strategies.

این پژوهش به بررسی تأثیر فنون کاربرد شبیه‌سازی (SAT) بر علاقه‌مندی دانش‌آموزان دبیرستانی به ژنتیک در ایالت Anambra پرداخت. طرح پژوهش شبه‌آزمایشی، به طور خاص طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل غیرمعادل، اتخاذ شد. جامعه آماری شامل ۲۱٬۲۱۱ دانش‌آموز زیست‌شناسی پایه دوم دبیرستان در مدارس متوسطه دولتی ایالت Anambra بود. نمونه‌ای متشکل از ۲۲۰ دانش‌آموز در این پژوهش شرکت کردند که ۱۲۰ نفر به گروه آزمایش و ۱۰۰ نفر به گروه کنترل با استفاده از روش‌های نمونه‌گیری چندمرحله‌ای اختصاص یافتند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه علاقه‌مندی به ژنتیک (GII) بود. این ابزار توسط متخصصان آموزش زیست‌شناسی و سنجش و ارزیابی اعتبارسنجی شد و پایایی GII با استفاده از آلفای کرونباخ محاسبه شد که شاخصی برابر با ۰٫۸۴ به دست آمد. برای پاسخ به پرسش‌های پژوهش از میانگین و انحراف معیار استفاده شد و برای آزمون فرضیه‌ها از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) در سطح معناداری ۰٫۰۵ بهره گرفته شد. یافته‌ها نشان دادند که دانش‌آموزانی که ژنتیک را با استفاده از فنون کاربرد شبیه‌سازی فراگرفتند، افزایش میانگین علاقه‌مندی بیشتری (۲۲٫۱۴) نسبت به کسانی که با روش سخنرانی متداول آموزش دیدند (۷٫۲۰) داشتند. نتایج ANCOVA همچنین نشان داد که این تفاوت از نظر آماری معنادار است (F = 12.001, p < .05)، و جنسیت تأثیر معناداری بر علاقه‌مندی دانش‌آموزان نداشت و اثر تعاملی معناداری بین راهبرد تدریس و جنسیت مشاهده نشد. پژوهش نتیجه گرفت که فنون کاربرد شبیه‌سازی یک راهبرد آموزشی مؤثر و دانش‌آموزمحور برای افزایش علاقه‌مندی دانش‌آموزان به ژنتیک، فارغ از جنسیت، است. توصیه شد که معلمان زیست‌شناسی برنامه‌های شبیه‌سازی را در آموزش ژنتیک ادغام کنند و مسئولان آموزشی برنامه‌های توسعه حرفه‌ای منظم برای ارتقای شایستگی معلمان در استفاده از راهبردهای آموزشی مبتنی بر شبیه‌سازی برگزار کنند.

Basic science is concerned with developing an understanding of the natural world through observation, experimentation, investigation, and logical reasoning. The study compared the effectiveness of computer simulations and charts usage on secondary school students’ academic achievement in Basic Science in Aguata Education Zone of Anambra State. Two research questions and three hypotheses guided the study. A quasi-experimental design was adopted for the study. The population consisted of 3,310 (1,664 males and 1,646 females) Upper Basic Education Two (UB2) students who enrolled for the 2025/2026 academic session in the 39 public secondary schools in the Aguata Education Zone of Anambra State, with a sample of 186 UB2 Basic Science students selected using a multistage sampling procedure. The instrument for data collection was Basic Science Achievement Test (BSAT). The instrument was face validated by three experts and a reliability index of 0.87 was obtained using Kuder Richardson 20 method. Experimental procedure was carried out in stages and data were collected through pretest and posttest using BSAT. Data analysis was done using the mean and Analysis of Covariance at the 0.05 level of significance. Findings, among others, revealed that students taught Basic Science concepts using computer simulations achieved significantly higher scores than those taught using charts. Male students taught using computer simulations recorded slightly higher mean achievement scores than their female counterparts, but the difference was not significant. Based on the findings, the study recommended that Basic Science teachers should regularly use computer simulations during classroom instruction, as they significantly improve students’ achievement in Basic Science more than charts do.

علوم پایه به توسعه درک از جهان طبیعی از طریق مشاهده، آزمایش، تحقیق و استدلال منطقی می‌پردازد. این پژوهش اثربخشی استفاده از شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای و نمودارها را بر پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان دبیرستانی در درس علوم پایه در منطقه آموزشی Aguata از ایالت Anambra مقایسه کرد. دو سؤال پژوهش و سه فرضیه، این مطالعه را هدایت کردند. طرح پژوهش شبه‌آزمایشی اتخاذ شد. جامعه آماری شامل ۳۳۱۰ دانش‌آموز (۱۶۶۴ پسر و ۱۶۴۶ دختر) پایه دوم متوسطه اول (UB2) بود که برای سال تحصیلی ۲۰۲۵/۲۰۲۶ در ۳۹ مدرسه متوسطه دولتی منطقه آموزشی Aguata ایالت Anambra ثبت‌نام کرده بودند و نمونه‌ای متشکل از ۱۸۶ دانش‌آموز علوم پایه UB2 با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده‌ها، آزمون پیشرفت علوم پایه (BSAT) بود. این ابزار توسط سه نفر از خبرگان از نظر روایی صوری مورد تأیید قرار گرفت و شاخص پایایی ۰.۸۷ با استفاده از روش Kuder Richardson 20 به دست آمد. فرایند آزمایشی در مراحل مختلف اجرا شد و داده‌ها از طریق پیش‌آزمون و پس‌آزمون با استفاده از BSAT جمع‌آوری گردید. تحلیل داده‌ها با استفاده از میانگین و تحلیل کوواریانس در سطح معناداری ۰.۰۵ انجام شد. یافته‌ها، از جمله، نشان داد که دانش‌آموزانی که مفاهیم علوم پایه را با استفاده از شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای فراگرفته بودند، به طور معناداری نمرات بالاتری نسبت به دانش‌آموزانی که با استفاده از نمودارها آموزش دیده بودند، کسب کردند. دانش‌آموزان پسر که با شبیه‌سازی رایانه‌ای آموزش دیده بودند، میانگین نمرات پیشرفت کمی بالاتر از همتایان دختر خود داشتند، اما این تفاوت معنادار نبود. بر اساس یافته‌ها، پژوهش توصیه کرد که معلمان علوم پایه به طور منظم از شبیه‌سازی‌های رایانه‌ای در آموزش کلاسی استفاده کنند، زیرا این روش به طور معناداری پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان در علوم پایه را بیش از نمودارها افزایش می‌دهد.

This study examined the implementation of higher-order thinking skills (HOTS)-based instruction, teachers’ competencies, and learners’ critical reading abilities in eight public secondary schools in Silang 2 District, Cavite, as a basis for an intervention program. A descriptive-correlational design was used, with purposive sampling involving 316 respondents composed of 4 supervisors, 48 school administrators, and 264 junior high school English teachers. A researcher-made, expert-validated and pilot-tested survey questionnaire assessed HOTS implementation, teacher competencies, perceived learners’ critical reading abilities, implementation problems, and the proposed intervention program. Percentage, weighted mean, analysis of variance, and Pearson product-moment correlation were used. HOTS-based instruction was implemented across all domains (overall WM = 4.00), while teachers were generally competent (overall WM = 4.01), with communication competence rated highest (WM = 4.24). Learners’ critical reading ability was reported as evident (overall mean = 3.99), with evaluation and judgment obtaining the highest domain mean (3.88). No significant differences were found in HOTS implementation or teacher competencies across respondent groups. HOTS implementation was strongly and significantly related to learners’ critical reading ability (r = .838), whereas its relationship with teacher competencies and the relationship between teacher competencies and critical reading ability were weak and nonsignificant (r = .339). Problems in implementation were encountered (M = 3.53), particularly technological-skill and pedagogical-support limitations. The proposed intervention was rated highly suitable (4.44), highly acceptable (4.56), and feasible (4.19). The findings support sustained, aligned HOTS pedagogy, technology-focused professional development, and integrated critical reading interventions.

این پژوهش به بررسی اجرای آموزش مبتنی بر مهارت‌های تفکر سطح بالاتر (HOTS)، شایستگی‌های معلمان و توانایی‌های خواندن انتقادی یادگیرندگان در هشت دبیرستان دولتی منطقه Silang 2 در استان Cavite به عنوان مبنایی برای یک برنامه مداخله‌ای پرداخت. طرح پژوهش توصیفی-همبستگی بود و نمونه‌گیری هدفمند با مشارکت ۳۱۶ نفر شامل ۴ سرپرست، ۴۸ مدیر مدرسه و ۲۶۴ معلم زبان انگلیسی دوره متوسطه اول انجام شد. پرسشنامه‌ای محقق‌ساخته، اعتبارسنجی‌شده توسط خبرگان و آزمون مقدماتی، برای ارزیابی اجرای HOTS، شایستگی معلمان، توانایی خواندن انتقادی ادراک‌شده یادگیرندگان، مشکلات اجرای برنامه و برنامه مداخله‌ای پیشنهادی به کار رفت. از درصد، میانگین وزنی، تحلیل واریانس و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. آموزش مبتنی بر HOTS در تمامی حوزه‌ها اجرا شد (میانگین وزنی کل = ۴٫۰۰) و معلمان عموماً شایسته ارزیابی شدند (میانگین وزنی کل = ۴٫۰۱) که بالاترین امتیاز مربوط به شایستگی ارتباطی بود (میانگین وزنی = ۴٫۲۴). توانایی خواندن انتقادی یادگیرندگان مشهود گزارش شد (میانگین کل = ۳٫۹۹) و بالاترین میانگین حوزه مربوط به ارزیابی و داوری بود (۳٫۸۸). تفاوت معناداری در اجرای HOTS یا شایستگی معلمان بین گروه‌های پاسخ‌دهنده مشاهده نشد. اجرای HOTS با توانایی خواندن انتقادی یادگیرندگان رابطه قوی و معناداری داشت (r = .838)، در حالی که رابطه آن با شایستگی معلمان و همچنین رابطه بین شایستگی معلمان و توانایی خواندن انتقادی ضعیف و غیرمعنادار بود (r = .339). مشکلاتی در اجرای برنامه مشاهده شد (میانگین = ۳٫۵۳)، به‌ویژه در زمینه محدودیت‌های مهارت‌های فناورانه و حمایت‌های آموزشی. برنامه مداخله‌ای پیشنهادی از نظر تناسب (۴٫۴۴)، مقبولیت (۴٫۵۶) و امکان‌پذیری (۴٫۱۹) امتیاز بالایی کسب کرد. یافته‌ها از تداوم و همسویی آموزش مبتنی بر HOTS، توسعه حرفه‌ای با تمرکز بر فناوری و مداخلات یکپارچه خواندن انتقادی حمایت می‌کند.

The study examined organizational justice as a correlate of teachers’ organizational behaviour in public secondary schools in Anambra State. The study was guided by four research questions and four null hypotheses were tested at 0.05 level of significance. The study adopted correlational research design. The population of the study comprised 7,248 teachers in public secondary schools in six Education Zones in Anambra State. The sample size for the study was 580 teachers drawn from the population of the study. Multi-stage sampling procedure was used for the study. The instruments for data collection were researcher-structured questionnaire titled: Organizational Justice Questionnaire (OJQ) and Teachers’ Organizational Behaviour Questionnaire (TOBQ). The instruments were validated by three experts. The reliability of the instrument was determined using Cronbach Alpha Coefficient method and the average coefficient of 0.81 for (OJQ) and 0.85 for (TOBQ) were obtained. The data were analyzed using Pearson Product Moment Correlation Coefficient and multiple regression analysis. The study revealed that distributive justice (r = 0. 908; p < 0.000), procedural justice (r = 0. 873; p < 0.000), interactional justice (r = 0. 852; p < 0.000), positively and significantly relate to teachers’ organizational behaviour in public secondary schools in Anambra State. Based on the findings, it was recommended among others that school administrators should continue to ensure that distributive justice is consistently practiced by fairly allocating rewards, workload and responsibilities among teachers to enhance their commitment to work. The study contributed to knowledge by establishing an integrated empirical relationship between organizational justice and teachers' organizational behaviour, thereby extending existing knowledge on organizational behaviour in public secondary schools.

این پژوهش عدالت سازمانی را به‌عنوان همبسته‌ای از رفتار سازمانی معلمان در دبیرستان‌های دولتی ایالت Anambra مورد بررسی قرار داد. پژوهش حاضر با چهار سؤال پژوهشی هدایت شد و چهار فرضیه‌ی صفر در سطح معناداری 0.05 آزمون شد. طرح پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعه‌ی آماری پژوهش شامل ۷٬۲۴۸ معلم در دبیرستان‌های دولتی شش منطقه آموزشی ایالت Anambra بود. حجم نمونه پژوهش ۵۸۰ معلم بود که از جامعه آماری انتخاب شدند. روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای برای این پژوهش به‌کار رفت. ابزارهای گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌های محقق‌ساخته با عناوین: پرسشنامه عدالت سازمانی (OJQ) و پرسشنامه رفتار سازمانی معلمان (TOBQ) بودند. ابزارها توسط سه نفر از خبرگان اعتبارسنجی شدند. پایایی ابزار با استفاده از روش ضریب آلفای کرونباخ تعیین شد و میانگین ضریب 0.81 برای (OJQ) و 0.85 برای (TOBQ) به‌دست آمد. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که عدالت توزیعی (r = 0.908؛ p < 0.000)، عدالت رویه‌ای (r = 0.873؛ p < 0.000)، عدالت تعاملی (r = 0.852؛ p < 0.000)، به‌طور مثبت و معناداری با رفتار سازمانی معلمان در دبیرستان‌های دولتی ایالت Anambra ارتباط دارند. بر اساس یافته‌ها، از جمله توصیه شد که مدیران مدارس باید اطمینان حاصل کنند که عدالت توزیعی همواره از طریق تخصیص منصفانه پاداش‌ها، حجم کار و مسئولیت‌ها میان معلمان اجرا می‌شود تا تعهد آنان به کار افزایش یابد. این پژوهش با ایجاد رابطه تجربی یکپارچه میان عدالت سازمانی و رفتار سازمانی معلمان، به توسعه دانش موجود در زمینه رفتار سازمانی در دبیرستان‌های دولتی کمک کرد.

Childhood trauma is a significant public health problem owing to its effects on the socioemotional development of adolescents, which calls for validated assessment instruments. This study aimed to adapt and examine the psychometric properties of the Childhood Trauma Questionnaire–Short Form (CTQ-SF) in adolescents from the Peruvian Amazon. An instrumental, cross-sectional study was conducted with 878 adolescents aged 12–17 years (M = 14.0; SD = 1.46) from public secondary schools in the San Martín Region, Peru, randomly divided into two subsamples of 439 participants each for exploratory (EFA) and confirmatory factor analysis (CFA); reliability, convergent and discriminant validity, and measurement invariance across sex were also examined. The original five-factor model did not show adequate performance. After removing items with weak loadings or redundant content, a three-factor, 18-item structure emerged—lack of perceived family support/neglect, sexual abuse, and physical–emotional abuse—which showed adequate fit (CFI = 0.958; TLI = 0.951; RMSEA = 0.051; SRMR = 0.067) and satisfactory internal consistency (ordinal α and ω = 0.76–0.95). Convergent validity was adequate for sexual abuse and physical–emotional abuse (AVE = 0.81 and 0.50) and borderline for lack of perceived family support/neglect (AVE = 0.42), whereas discriminant validity was supported for all factor pairs (HTMT = 0.262–0.626). Full scalar invariance across sex was also established (ΔCFI ≤ 0.002; ΔRMSEA ≤ 0.003). These findings indicate that the Peruvian CTQ-SF is better represented by a three-factor correlated structure, yielding a brief version that allows comparisons between sexes; nevertheless, because its temporal stability and external validity remain to be examined, its use should currently be restricted to research and preliminary screening purposes.

تروما دوران کودکی به دلیل تأثیرات آن بر رشد اجتماعی-عاطفی نوجوانان، یک معضل مهم سلامت عمومی محسوب می‌شود که نیازمند ابزارهای ارزیابی معتبر است. هدف این مطالعه، انطباق و بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی پرسشنامه تروما دوران کودکی–فرم کوتاه (CTQ-SF) در نوجوانان منطقه آمازون پرو بود. این پژوهش به صورت ابزاری و مقطعی بر روی ۸۷۸ نوجوان ۱۲ تا ۱۷ ساله (میانگین = ۱۴.۰؛ انحراف معیار = ۱.۴۶) از مدارس متوسطه دولتی منطقه San Martín پرو انجام شد که به طور تصادفی به دو زیرنمونه ۴۳۹ نفری برای تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) و تحلیل عاملی تأییدی (CFA) تقسیم شدند؛ همچنین پایایی، روایی همگرا و واگرا و ناهمسانی اندازه‌گیری در جنسیت نیز بررسی شد. مدل پنج‌عاملی اصلی عملکرد مناسبی نشان نداد. پس از حذف گویه‌های دارای بار عاملی ضعیف یا محتوای تکراری، ساختار سه‌عاملی با ۱۸ گویه شامل «فقدان حمایت/غفلت ادراک‌شده خانوادگی»، «سوءاستفاده جنسی» و «سوءاستفاده جسمی-عاطفی» استخراج شد که برازش مناسبی داشت (CFI = 0.958؛ TLI = 0.951؛ RMSEA = 0.051؛ SRMR = 0.067) و از انسجام درونی رضایت‌بخشی برخوردار بود (آلفای ترتیبی و ω = ۰.۷۶ تا ۰.۹۵). روایی همگرا برای سوءاستفاده جنسی و سوءاستفاده جسمی-عاطفی مناسب بود (AVE = 0.81 و 0.50) و برای فقدان حمایت/غفلت خانوادگی در مرز قابل قبول قرار داشت (AVE = 0.42)، در حالی که روایی واگرا برای تمام جفت‌عامل‌ها تأیید شد (HTMT = 0.262–0.626). ناهمسانی کامل مقیاس در جنسیت نیز برقرار شد (ΔCFI ≤ 0.002؛ ΔRMSEA ≤ 0.003). این یافته‌ها نشان می‌دهد که نسخه پرویی CTQ-SF با ساختار سه‌عاملی همبسته بهتر نمایان می‌شود و نسخه‌ای مختصر ارائه می‌دهد که امکان مقایسه بین جنسیت‌ها را فراهم می‌کند؛ با این حال، با توجه به اینکه پایداری زمانی و روایی بیرونی آن هنوز بررسی نشده است، استفاده از آن در حال حاضر باید به پژوهش‌ها و غربالگری مقدماتی محدود شود.

Background Students’ academic performance in public secondary schools remains a major education policy concern in Uganda, particularly in districts where schools face shortages of learning resources and challenges that affect teachers’ capacity to support learning. This policy brief examines teachers’ commitment and the availability of learning resources as predictors of students’ academic performance in public secondary schools in Kasese District, Uganda. Policy and implications The brief draws on evidence from a convergent parallel mixed-methods study conducted in eight public secondary schools involving head teachers, teachers and Senior Four students. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics and regression analysis, while qualitative evidence was obtained through head-teacher interviews and student focus group discussions. The combined regression model was statistically significant and explained 28.6% of the variation in students’ academic performance (R = .535, R 2 = .286, adjusted R 2 = .235, F = 5.519, p = .001). School leadership was the strongest positive independent predictor (β = .519, p = .002), while learning resources also showed a significant positive contribution (β = .385, p < .001). Work environment and job satisfaction showed positive bivariate relationships with academic performance but were not independently significant in the combined model. Professional training had a significant negative coefficient in the combined model (β = −.322, p = .043), which should not be interpreted as evidence that teacher training is harmful; rather, it suggests possible contextual, overlap or quality-related effects requiring further investigation. Recommendations Education authorities should strengthen instructional school leadership, improve the availability and equitable distribution of learning resources, and redesign professional development towards practical, continuous, and curriculum-relevant support. Schools should also strengthen teacher support systems and use school-level evidence to identify and address barriers to learning. Conclusions Improving academic performance in Kasese requires an integrated approach that combines effective leadership, adequate learning resources and meaningful teacher support rather than relying on teacher commitment alone.

زمینه: عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در مدارس متوسطه دولتی همچنان یکی از دغدغه‌های اصلی سیاست‌گذاری آموزشی در اوگاندا است، به‌ویژه در مناطقی که مدارس با کمبود منابع یادگیری و چالش‌هایی مواجه هستند که ظرفیت معلمان برای حمایت از یادگیری را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این سیاست‌نامه به بررسی تعهد معلمان و دسترسی به منابع یادگیری به‌عنوان پیش‌بین‌های عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در مدارس متوسطه دولتی منطقه Kasese، اوگاندا می‌پردازد. سیاست و پیامدها: این سیاست‌نامه مبتنی بر شواهد حاصل از یک مطالعه آمیخته همگرا و موازی است که در هشت مدرسه متوسطه دولتی با مشارکت مدیران، معلمان و دانش‌آموزان پایه چهارم متوسطه انجام شده است. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون تحلیل شدند و شواهد کیفی نیز از طریق مصاحبه با مدیران و بحث‌های گروهی متمرکز با دانش‌آموزان به‌دست آمد. مدل رگرسیون ترکیبی از لحاظ آماری معنادار بود و ۲۸/۶٪ از واریانس عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان را تبیین کرد (R = .535، R 2 = .286، adjusted R 2 = .235، F = 5.519، p = .001). رهبری مدرسه قوی‌ترین پیش‌بین مثبت مستقل بود (β = .519، p = .002)، در حالی که منابع یادگیری نیز سهم مثبت معناداری نشان دادند (β = .385، p < .001). محیط کار و رضایت شغلی معلمان رابطه دوجمله‌ای مثبتی با عملکرد تحصیلی داشتند اما در مدل ترکیبی به‌طور مستقل معنادار نبودند. آموزش حرفه‌ای در مدل ترکیبی دارای ضریب منفی معنادار بود (β = −.322، p = .043) که نباید به‌عنوان شواهدی مبنی بر مضر بودن آموزش معلمان تفسیر شود؛ بلکه بیانگر اثرات احتمالی زمینه‌ای، همپوشانی یا کیفیت است که نیازمند بررسی بیشتر می‌باشد. توصیه‌ها: مقامات آموزشی باید رهبری آموزشی مدارس را تقویت کنند، دسترسی و توزیع عادلانه منابع یادگیری را بهبود بخشند و توسعه حرفه‌ای معلمان را به سمت حمایت عملی، مستمر و مرتبط با برنامه درسی بازطراحی نمایند. مدارس همچنین باید نظام‌های حمایت از معلمان را تقویت کرده و با استفاده از شواهد سطح مدرسه، موانع یادگیری را شناسایی و رفع کنند. نتیجه‌گیری: بهبود عملکرد تحصیلی در Kasese نیازمند رویکردی یکپارچه است که رهبری مؤثر، منابع یادگیری کافی و حمایت معنادار از معلمان را در کنار هم قرار دهد و اتکای صرف به تعهد معلمان کافی نیست.

This study explored how the quality of teacher feedback affects students' academic success in public secondary schools across Imo State, Nigeria. It was structured around five research questions and four null hypotheses, all tested at a significance level of 0.05. A correlational survey research design was employed, focusing on a population of 22,155 SS2 students and 5,576 teachers from 308 public secondary schools in the region. Using a multistage sampling technique, a sample of 1,200 SS2 students and 300 teachers was selected. For data collection, three instruments were utilized: the Teacher Feedback Quality Questionnaire, the Students’ Academic Achievement Record Sheet, and the Challenges to Feedback Provision Scale. These tools were validated by experts and demonstrated Cronbach’s alpha reliability coefficients of 0.84 and 0.79. The data analysis involved mean, standard deviation, Pearson Product Moment Correlation, and Independent Samples t-test, all conducted with SPSS Version 27. The results indicated that teachers provided feedback to a high degree in terms of specificity (M = 3.12) and clarity (M = 3.05), but were less timely (M = 2.41). Key challenges to delivering quality feedback included large class sizes (M = 3.45), heavy workloads (M = 3.38), and insufficient training (M = 3.21). A significant moderate positive relationship was found between the timeliness (r(1198) = 0.42, p <0.001), specificity (r(1198) = 0.56, p <0.001), and clarity (r(1198) = 0.51, p <0.001) of feedback and students’ academic performance. Additionally, students who received high-quality feedback (M = 64.82, SD = 11.34) outperformed those who received low-quality feedback (M = 57.19, SD = 12.01), t(1198) = 6.87, p <0.001, d = 0.65. The study concluded that the quality of teacher feedback-specifically its timeliness, specificity, and clarity-plays a significant role in influencing students’ academic achievement in English and Mathematics. It was recommended that the Imo State Ministry of Education organize regular in-service training sessions for teachers focused on assessment and feedback literacy, school administrators should reduce class size and workload, and teachers should ensure timely, specific, and clear feedback.

این پژوهش به بررسی تأثیر کیفیت بازخورد معلم بر موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان در دبیرستان‌های دولتی سراسر ایالت ایمو، نیجریه پرداخت. ساختار پژوهش بر اساس پنج سؤال پژوهشی و چهار فرضیه صفر بود که همگی در سطح معناداری ۰٫۰۵ آزمون شدند. طرح پژوهش از نوع همبستگی بود و جامعه آماری شامل ۲۲٬۱۵۵ دانش‌آموز پایه SS2 و ۵٬۵۷۶ معلم از ۳۰۸ دبیرستان دولتی منطقه بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای، نمونه‌ای متشکل از ۱٬۲۰۰ دانش‌آموز SS2 و ۳۰۰ معلم انتخاب شد. برای گردآوری داده‌ها، از سه ابزار استفاده گردید: پرسشنامه کیفیت بازخورد معلم، برگه ثبت پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان و مقیاس چالش‌های ارائه بازخورد. این ابزارها توسط متخصصان اعتبارسنجی شدند و ضرایب پایایی آلفای کرونباخ به ترتیب ۰٫۸۴ و ۰٫۷۹ را نشان دادند. تحلیل داده‌ها با استفاده از میانگین، انحراف معیار، همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و آزمون t مستقل، همگی با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۷ انجام شد. نتایج نشان داد معلمان از نظر ویژگی‌های خاص بودن (M = 3.12) و وضوح (M = 3.05) بازخورد را در سطح بالایی ارائه می‌دهند، اما از نظر به‌موقع بودن (M = 2.41) کمتر عمل می‌کنند. چالش‌های اصلی در ارائه بازخورد با کیفیت شامل تعداد زیاد دانش‌آموزان در کلاس (M = 3.45)، حجم بالای کار (M = 3.38) و آموزش ناکافی (M = 3.21) بود. رابطه مثبت و معنادار متوسطی بین به‌موقع بودن (r(1198) = 0.42, p <0.001)، خاص بودن (r(1198) = 0.56, p <0.001) و وضوح (r(1198) = 0.51, p <0.001) بازخورد با عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان مشاهده شد. همچنین، دانش‌آموزانی که بازخورد با کیفیت بالا دریافت کردند (M = 64.82, SD = 11.34)، عملکرد بهتری نسبت به دانش‌آموزانی که بازخورد با کیفیت پایین دریافت کردند (M = 57.19, SD = 12.01)، t(1198) = 6.87, p <0.001, d = 0.65 داشتند. نتیجه‌گیری پژوهش نشان داد کیفیت بازخورد معلم، به ویژه از نظر به‌موقع بودن، خاص بودن و وضوح، نقش معناداری در پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان در درس‌های زبان انگلیسی و ریاضیات ایفا می‌کند. پیشنهاد شد که وزارت آموزش و پرورش ایالت ایمو دوره‌های آموزش ضمن خدمت منظم برای معلمان با تمرکز بر ارزیابی و سواد بازخورد برگزار کند، مدیران مدارس اندازه کلاس و حجم کار معلمان را کاهش دهند و معلمان بازخورد به‌موقع، خاص و واضح ارائه دهند.

This study investigated the nexus between instructional leadership, teachers’ motivation, and students’ academic performance in public secondary schools of West Hararghe Zone, Ethiopia. A mixed-methods explanatory sequential design was employed, with quantitative data collected from 134 teachers via questionnaires and qualitative data collected from 15 principals, vice principals, and supervisors through semi-structured interviews, The findings addressed all five research questions as follows: (1) instructional leadership practices were perceived moderately positively, with managing instructional programs (aggregate M = 3.67) and developing positive school climate (M = 3.59) rated highest; (2) teachers’ perception of instructional leadership was moderately positive across all dimensions; (3) teachers’ motivation levels were moderate to high, with intrinsic factors such as using creativity (M = 3.92) and pride in student success (M = 3.87) rated highest; (4) students’ academic performance was perceived as low (aggregate M = 2.39), with challenges including poor study skills and low motivation; and (5) multiple regression analysis revealed that instructional leadership dimensions collectively explained 48.8% of variance in teacher motivation, with developing positive school climate as the strongest predictor (β = 0.830). The study concludes that fostering a positive school climate is paramount for enhancing teacher motivation and, by extension, student learning outcomes. Recommendations include targeted principal training on motivational leadership, collaborative school vision development, and systematic classroom observation feedback. Notably, developing a positive school climate emerged as the strongest positive predictor of teacher motivation (β = 0.830), while managing the instructional program also had a significant positive effect (β = 0.168). Conversely, defining and communicating the school vision showed a significant negative relationship with teacher motivation (β = − 0.070), suggesting potential issues with its implementation. A strong positive correlation was also found between teachers’ motivation and perceived student academic performance. The study concludes that while instructional leadership is a critical factor, the relational aspect of fostering a positive school climate is paramount for enhancing teacher motivation in the West Hararghe Zone context. It is recommended that school principals focus on building supportive, collaborative, and respectful school environments alongside effective instructional management to boost teacher morale and, by extension, improve student learning outcomes.

این پژوهش به بررسی رابطه میان رهبری آموزشی، انگیزش معلمان و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان در دبیرستان‌های دولتی منطقه غرب هارگه، اتیوپی پرداخته است. طرح پژوهش از نوع آمیخته با رویکرد تبیینی متوالی بود؛ داده‌های کمی از ۱۳۴ معلم از طریق پرسشنامه و داده‌های کیفی از ۱۵ مدیر، معاون و ناظر از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری شد. یافته‌ها به پنج سؤال پژوهش پاسخ داد: (۱) رهبری آموزشی به طور متوسط مثبت ارزیابی شد و مدیریت برنامه‌های آموزشی (میانگین کل = ۳.۶۷) و ایجاد فضای مثبت مدرسه (میانگین = ۳.۵۹) بالاترین امتیاز را کسب کردند؛ (۲) ادراک معلمان از رهبری آموزشی در تمامی ابعاد به طور متوسط مثبت بود؛ (۳) سطح انگیزش معلمان در حد متوسط تا بالا ارزیابی شد و عوامل درونی مانند استفاده از خلاقیت (میانگین = ۳.۹۲) و افتخار به موفقیت دانش‌آموزان (میانگین = ۳.۸۷) بالاترین امتیاز را داشتند؛ (۴) عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایین ارزیابی شد (میانگین کل = ۲.۳۹) و چالش‌هایی مانند ضعف مهارت‌های مطالعه و انگیزش پایین گزارش شد؛ (۵) تحلیل رگرسیون چندگانه نشان داد ابعاد رهبری آموزشی در مجموع ۴۸.۸٪ واریانس انگیزش معلمان را تبیین می‌کنند که ایجاد فضای مثبت مدرسه قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده بود (β = ۰.۸۳۰). نتیجه‌گیری پژوهش آن است که تقویت فضای مثبت مدرسه برای ارتقای انگیزش معلمان و به تبع آن بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان اهمیت اساسی دارد. پیشنهادها شامل آموزش هدفمند مدیران درباره رهبری انگیزشی، توسعه چشم‌انداز مشارکتی مدرسه و بازخورد نظام‌مند مشاهده کلاس است. شایان ذکر است که ایجاد فضای مثبت مدرسه قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده مثبت انگیزش معلمان بود (β = ۰.۸۳۰) و مدیریت برنامه آموزشی نیز اثر مثبت معناداری داشت (β = ۰.۱۶۸). در مقابل، تعریف و ابلاغ چشم‌انداز مدرسه رابطه منفی معناداری با انگیزش معلمان نشان داد (β = − ۰.۰۷۰) که حاکی از مشکلات احتمالی در اجرای آن است. همچنین همبستگی مثبت قوی میان انگیزش معلمان و عملکرد تحصیلی ادراک‌شده دانش‌آموزان مشاهده شد. نتیجه‌گیری پژوهش آن است که گرچه رهبری آموزشی عامل کلیدی است، اما جنبه ارتباطی و تقویت فضای مثبت مدرسه برای ارتقای انگیزش معلمان در بافت منطقه غرب هارگه اهمیت اساسی دارد. توصیه می‌شود مدیران مدارس بر ایجاد محیطی حمایتی، مشارکتی و محترمانه در کنار مدیریت مؤثر آموزشی تمرکز کنند تا روحیه معلمان و به تبع آن نتایج یادگیری دانش‌آموزان بهبود یابد.