This study examines the relationship between cognitive processes and job performance in teachers at the Cruz del Norte Educational Unit, focusing on attention, planning, organization, anxiety, and job stress. A mixed-method design was applied, combining quantitative and qualitative techniques such as psychometric tests, Pearson correlation, multiple regression analysis, Student’s t-test, the Delphi method, and the Ishikawa diagram. The results show that executive functions, particularly planning and organization, have a significant positive impact on job performance. Teachers with higher levels of these skills demonstrate better performance, with strong correlations (r = 0.72, p = 0.001; r = 0.65, p = 0.003). In contrast, anxiety and stress act as limiting factors. Multiple regression analysis indicates that anxiety (β = -0.4946, p < 0.0001) and stress (β = -0.3721, p < 0.001) negatively predict job performance. Additionally, job indiscipline—reflected in absenteeism and lateness—shows a strong negative correlation with performance (r = -0.74, p < 0.000). These findings highlight the importance of time management and organizational commitment, as well as the need to implement training and psychological support strategies to improve teacher performance and educational quality.
این مطالعه به بررسی رابطه بین فرایندهای شناختی و عملکرد شغلی در معلمان واحد آموزشی Cruz del Norte می‌پردازد و بر توجه، برنامه‌ریزی، سازمان‌دهی، اضطراب و استرس شغلی تمرکز دارد. از طرح پژوهشی ترکیبی استفاده شده است که تکنیک‌های کمی و کیفی مانند آزمون‌های روان‌سنجی، همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون چندگانه، آزمون t استیودنت، روش دلفی و نمودار ایشیکاوا را ترکیب می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که کارکردهای اجرایی، به‌ویژه برنامه‌ریزی و سازمان‌دهی، تأثیر مثبت معناداری بر عملکرد شغلی دارند. معلمانی که سطوح بالاتری از این مهارت‌ها را دارا هستند، عملکرد بهتری از خود نشان می‌دهند و همبستگی‌های قوی (r = ۰.۷۲, p = ۰.۰۰۱؛ r = ۰.۶۵, p = ۰.۰۰۳) مشاهده شده است. در مقابل، اضطراب و استرس به‌عنوان عوامل محدودکننده عمل می‌کنند. تحلیل رگرسیون چندگانه نشان می‌دهد که اضطراب (β = -۰.۴۹۴۶, p < ۰.۰۰۰۱) و استرس (β = -۰.۳۷۲۱, p < ۰.۰۰۱) پیش‌بینی‌کننده منفی عملکرد شغلی هستند. همچنین، بی‌انضباطی شغلی—که در غیبت و تأخیر منعکس می‌شود—همبستگی منفی قوی با عملکرد دارد (r = -۰.۷۴, p < ۰.۰۰۰). این یافته‌ها اهمیت مدیریت زمان و تعهد سازمانی و همچنین ضرورت اجرای راهبردهای آموزشی و حمایت روان‌شناختی برای بهبود عملکرد معلمان و کیفیت آموزشی را برجسته می‌کند.
This study examines the relationship between cognitive processes and job performance in teachers at the Cruz del Norte Educational Unit, focusing on attention, planning, organization, anxiety, and job stress. A mixed-method design was applied, combining quantitative and qualitative techniques such as psychometric tests, Pearson correlation, multiple regression analysis, Student’s t-test, the Delphi method, and the Ishikawa diagram. The results show that executive functions, particularly planning and organization, have a significant positive impact on job performance. Teachers with higher levels of these skills demonstrate better performance, with strong correlations (r = 0.72, p = 0.001; r = 0.65, p = 0.003). In contrast, anxiety and stress act as limiting factors. Multiple regression analysis indicates that anxiety (β = -0.4946, p < 0.0001) and stress (β = -0.3721, p < 0.001) negatively predict job performance. Additionally, job indiscipline—reflected in absenteeism and lateness—shows a strong negative correlation with performance (r = -0.74, p < 0.000). These findings highlight the importance of time management and organizational commitment, as well as the need to implement training and psychological support strategies to improve teacher performance and educational quality.
این مطالعه به بررسی رابطه بین فرایندهای شناختی و عملکرد شغلی در معلمان واحد آموزشی Cruz del Norte می‌پردازد و بر توجه، برنامه‌ریزی، سازمان‌دهی، اضطراب و استرس شغلی تمرکز دارد. از طرح پژوهشی ترکیبی استفاده شده است که تکنیک‌های کمی و کیفی مانند آزمون‌های روان‌سنجی، همبستگی پیرسون، تحلیل رگرسیون چندگانه، آزمون t استیودنت، روش دلفی و نمودار ایشیکاوا را ترکیب می‌کند. نتایج نشان می‌دهد که کارکردهای اجرایی، به‌ویژه برنامه‌ریزی و سازمان‌دهی، تأثیر مثبت معناداری بر عملکرد شغلی دارند. معلمانی که سطوح بالاتری از این مهارت‌ها را دارا هستند، عملکرد بهتری از خود نشان می‌دهند و همبستگی‌های قوی (r = ۰.۷۲, p = ۰.۰۰۱؛ r = ۰.۶۵, p = ۰.۰۰۳) مشاهده شده است. در مقابل، اضطراب و استرس به‌عنوان عوامل محدودکننده عمل می‌کنند. تحلیل رگرسیون چندگانه نشان می‌دهد که اضطراب (β = -۰.۴۹۴۶, p < ۰.۰۰۰۱) و استرس (β = -۰.۳۷۲۱, p < ۰.۰۰۱) پیش‌بینی‌کننده منفی عملکرد شغلی هستند. همچنین، بی‌انضباطی شغلی—که در غیبت و تأخیر منعکس می‌شود—همبستگی منفی قوی با عملکرد دارد (r = -۰.۷۴, p < ۰.۰۰۰). این یافته‌ها اهمیت مدیریت زمان و تعهد سازمانی و همچنین ضرورت اجرای راهبردهای آموزشی و حمایت روان‌شناختی برای بهبود عملکرد معلمان و کیفیت آموزشی را برجسته می‌کند.
School organizational culture in Islamic education requires ethical foundations that can support teachers' professional responsibility without neglecting their well-being. This article develops an analytical framework for examining the internalization of amanah (trustworthiness and accountability) and ihsan (excellence and care) in relation to teachers' organizational commitment at SDIT Ar-Raihan, Pagar Alam, Indonesia. A qualitative single-case study is proposed, involving purposively selected school leaders, teachers, and educational staff, with semi-structured interviews, nonparticipant observations, document analysis, and reflexive thematic analysis. A synthesis of recent scholarship indicates that value-based culture may influence affective and normative commitment through trustworthy leadership, professional meaning, organizational justice, and collegial support; continuance commitment also depends on employment conditions. These relationships are presented as propositions requiring field verification, not as empirical findings from the school. The framework offers an ethically grounded direction for examining teacher commitment and improving Islamic school management.
Purpose: This study aims to identify the factors influencing teachers’ job satisfaction using a middle school in Dazhou City, Sichuan Province, China. Research design, data and methodology: A quantitative research design was adopted. Questionnaire surveys were distributed to 90 teachers at a middle school in Tongchuan District using stratified random sampling. Multiple linear regression was used to examine the relationships between working hours, work pressure, organizational commitment, teacher self-efficacy, teacher career motivation, and job satisfaction. In addition, a 16-week strategic planning program was implemented with 30 teachers to improve job satisfaction. Paired sample t-tests were applied to compare the pre- and post-intervention results. Results: The multiple linear regression results show that organizational commitment, teacher career motivation, and teacher self-efficacy have significant positive effects on job satisfaction. Working hours and work pressure do not show significant direct effects in the regression model. After the program implementation, the paired sample t-test results indicate significant improvements in working hours, work pressure, organizational commitment, teacher self-efficacy, teacher career motivation, and overall job satisfaction. Conclusions: The findings suggest that school management practices that strengthen organizational commitment, support teachers’ professional motivation, and improve working conditions can enhance teachers’ job satisfaction. Practical actions such as flexible work arrangements, professional development opportunities, and participatory school governance may help improve teachers’ workplace experiences and support sustainable educational development.
This study assessed the instructional skills of Master Teachers, organizational commitment, and school performance in public junior high schools in the Division of Bacoor City and used the findings as the basis for a capability-building program. A descriptive-comparative-correlational design was employed using a validated researcher-made survey questionnaire and documentary analysis of school performance records. The study involved 878 respondents comprising 11 Education Program Supervisors, 21 school administrators, 50 Master Teachers, and 796 teachers. Percentage, weighted mean, one-way analysis of variance, Tukey-Kramer post-hoc test, Pearson correlation, and regression analysis were used. Master Teachers’ instructional skills were rated highly evident overall (grand mean = 4.50), with classroom management receiving the highest composite mean (4.67) and innovation and research the lowest (4.15). Organizational commitment was rated very committed (grand mean = 4.46), led by affective commitment (4.57). Significant differences were found among respondent groups across all seven instructional-skill domains. School performance showed varying enrollment, school-leaver, retention, and promotion patterns across schools over three school years. Instructional skills were significantly related to organizational commitment (R = .935, F = 9.234, p = .049), but instructional skills and organizational commitment did not significantly predict school performance. Challenges in instructional skills and organizational commitment were moderately encountered, with composite means of 2.65 and 2.40, respectively. The proposed capability-building program was rated highly suitable, highly acceptable, and highly feasible, each with an overall mean of 4.61. The findings support sustained professional development focused on research, innovation, mentoring, instructional leadership, and organizational engagement.
این پژوهش به ارزیابی مهارت‌های آموزشی معلمان راهنما، تعهد سازمانی و عملکرد مدرسه در دبیرستان‌های دولتی دوره اول متوسطه در منطقه Bacoor City پرداخته و یافته‌ها را به عنوان مبنایی برای برنامه توانمندسازی مورد استفاده قرار داده است. طرح پژوهش توصیفی-مقایسه‌ای-همبستگی با استفاده از پرسشنامه محقق‌ساخته معتبر و تحلیل اسنادی سوابق عملکرد مدارس به کار گرفته شد. جامعه پژوهش شامل ۸۷۸ نفر از جمله ۱۱ ناظر برنامه آموزشی، ۲۱ مدیر مدرسه، ۵۰ معلم راهنما و ۷۹۶ معلم بود. از درصد، میانگین وزنی، تحلیل واریانس یک‌طرفه، آزمون پس از hoc توکی-کرامر، همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون استفاده شد. مهارت‌های آموزشی معلمان راهنما در مجموع بسیار مشهود ارزیابی شد (میانگین کل = ۴٫۵۰)، که مدیریت کلاس بالاترین میانگین ترکیبی (۴٫۶۷) و نوآوری و پژوهش پایین‌ترین (۴٫۱۵) را داشتند. تعهد سازمانی در سطح بسیار متعهد (میانگین کل = ۴٫۴۶) ارزیابی شد و تعهد عاطفی (۴٫۵۷) در صدر قرار داشت. تفاوت معناداری میان گروه‌های پاسخ‌دهنده در تمامی هفت حوزه مهارت آموزشی مشاهده شد. عملکرد مدرسه در سه سال تحصیلی مختلف، الگوهای متفاوتی از ثبت‌نام، ترک تحصیل، ماندگاری و ارتقاء را نشان داد. مهارت‌های آموزشی با تعهد سازمانی رابطه معناداری داشتند (R = .935, F = 9.234, p = .049)، اما مهارت‌های آموزشی و تعهد سازمانی پیش‌بینی‌کننده معناداری برای عملکرد مدرسه نبودند. چالش‌های مربوط به مهارت‌های آموزشی و تعهد سازمانی در حد متوسط تجربه شدند، با میانگین ترکیبی به ترتیب ۲٫۶۵ و ۲٫۴۰. برنامه پیشنهادی توانمندسازی از نظر تناسب، پذیرش و امکان‌پذیری، هر یک با میانگین کل ۴٫۶۱، بسیار مطلوب ارزیابی شد. یافته‌ها بر توسعه حرفه‌ای مستمر با تمرکز بر پژوهش، نوآوری، مشاوره، رهبری آموزشی و مشارکت سازمانی تأکید دارند.
Organizational behavior is one of the important aspects that influences the effectiveness of educational management in schools. The success of an educational institution is not only determined by the availability of facilities and infrastructure but also by how individuals and groups interact in achieving organizational goals. This article discusses the influence of individual and group behavior interactions on the dynamics of educational organizations, the role of job satisfaction in shaping organizational commitment, the significance of work discipline in strengthening professionalism, the importance of individual development in enhancing human resource capacity, and the interrelationship of all elements of organizational behavior in achieving the effectiveness of educational organizations. The discussion indicates that harmonious interactions between individuals and groups can create a positive organizational culture and support the establishment of a conducive work environment. Job satisfaction contributes to the enhancement of organizational commitment, while work discipline serves as an essential foundation for building the professionalism of educators. In addition, individual development plays a strategic role in improving the competence and capacity of educational human resources. All these elements are interconnected and form a system that supports the creation of educational organizations that are effective, productive, and adaptive to the challenges of changing times
رفتار سازمانی یکی از جنبه‌های مهمی است که بر اثربخشی مدیریت آموزشی در مدارس تأثیر می‌گذارد. موفقیت یک نهاد آموزشی تنها به وجود امکانات و زیرساخت‌ها محدود نمی‌شود، بلکه به نحوه تعامل افراد و گروه‌ها در دستیابی به اهداف سازمانی نیز بستگی دارد. این مقاله به بررسی تأثیر تعامل رفتار فردی و گروهی بر پویایی سازمان‌های آموزشی، نقش رضایت شغلی در شکل‌دهی تعهد سازمانی، اهمیت انضباط کاری در تقویت حرفه‌ای‌گری، اهمیت توسعه فردی در ارتقای ظرفیت منابع انسانی و ارتباط متقابل تمامی عناصر رفتار سازمانی در تحقق اثربخشی سازمان‌های آموزشی می‌پردازد. بحث‌ها نشان می‌دهد که تعاملات هماهنگ میان افراد و گروه‌ها می‌تواند فرهنگ سازمانی مثبتی ایجاد کند و به شکل‌گیری محیط کاری مطلوب کمک نماید. رضایت شغلی به افزایش تعهد سازمانی کمک می‌کند، در حالی که انضباط کاری به عنوان پایه‌ای اساسی برای ساخت حرفه‌ای‌گری معلمان محسوب می‌شود. علاوه بر این، توسعه فردی نقش راهبردی در بهبود شایستگی و ظرفیت منابع انسانی آموزشی ایفا می‌کند. تمامی این عناصر به هم پیوسته‌اند و سیستمی را تشکیل می‌دهند که از ایجاد سازمان‌های آموزشی اثربخش، مولد و سازگار با چالش‌های زمانه حمایت می‌کند.
Background The rapid integration of artificial intelligence (AI) into workplace systems is transforming job design and employee experiences. While AI promises efficiency gains, it also creates a paradox by simultaneously reducing workload and increasing psychological strain, leading to divergent effects on burnout. Objective This study systematically reviews evidence on the relationship between AI exposure and employee burnout and develops the AI as Meta-System (AIMS) framework. Methods Following PRISMA 2020, four bibliographic databases and Google Scholar were searched from inception to 31 March 2026. Forty-three peer-reviewed primary empirical studies were included: 20 measured burnout or an established burnout dimension, and 23 examined mechanisms, moderators, proxy outcomes, measurement, or implementation conditions. Methodological quality was appraised using the Mixed Methods Appraisal Tool at the criterion level. Results Findings varied according to the functional role of AI and the study design. Assistive AI was generally associated with lower burnout or exhaustion in randomized and pre–post healthcare studies, whereas monitoring and algorithmic-control exposures were associated with greater burnout or related psychosocial strain in observational studies. Perceptual AI exposure produced direct, indirect, and null associations through pathways involving job stress, job insecurity, work–family interference, perceived organizational support, and organizational commitment. Three randomized studies provided the strongest evidence for assistive interventions. Evidence for nonlinear effects was limited to supporting proxy outcomes and did not directly establish an inverted U-shaped AI–burnout relationship. Conclusion Artificial intelligence is not inherently harmful or beneficial; its associations with burnout depend on its functional role, implementation, and employee appraisal. The AIMS framework integrates these pathways and identifies propositions requiring longitudinal and experimental testing.
زمینه: ادغام سریع هوش مصنوعی (AI) در سیستم‌های محیط کار، طراحی شغل و تجربیات کارکنان را دگرگون می‌کند. اگرچه هوش مصنوعی وعده افزایش بهره‌وری را می‌دهد، اما هم‌زمان با کاهش حجم کار، فشار روان‌شناختی را افزایش داده و منجر به آثار متضاد بر فرسودگی شغلی می‌شود. هدف: این مطالعه به‌صورت مرور نظام‌مند شواهد مربوط به رابطه مواجهه با هوش مصنوعی و فرسودگی شغلی کارکنان را بررسی و چارچوب هوش مصنوعی به‌عنوان فرادستگاه (AIMS) را توسعه می‌دهد. روش‌ها: مطابق با PRISMA 2020، چهار پایگاه داده کتاب‌شناختی و Google Scholar از ابتدا تا ۳۱ مارس ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. چهل‌وسه مطالعه تجربی اولیه داوری‌شده وارد شدند: ۲۰ مطالعه فرسودگی شغلی یا یکی از ابعاد معتبر آن را سنجیده و ۲۳ مطالعه به بررسی سازوکارها، تعدیل‌کننده‌ها، پیامدهای جانشین، سنجش یا شرایط پیاده‌سازی پرداخته‌اند. کیفیت روش‌شناختی با استفاده از ابزار Mixed Methods Appraisal Tool در سطح معیار ارزیابی شد. یافته‌ها: نتایج بسته به نقش عملکردی هوش مصنوعی و طرح مطالعه متفاوت بود. هوش مصنوعی کمکی عموماً با فرسودگی شغلی یا خستگی کمتر در مطالعات تصادفی و پیش‌آزمون–پس‌آزمون حوزه سلامت همراه بود، در حالی که مواجهه با کنترل الگوریتمی و پایش با فرسودگی شغلی بیشتر یا فشار روانی اجتماعی مرتبط در مطالعات مشاهده‌ای همراه بود. مواجهه ادراکی با هوش مصنوعی از طریق مسیرهایی شامل استرس شغلی، ناامنی شغلی، تداخل کار–خانواده، حمایت سازمانی ادراک‌شده و تعهد سازمانی، ارتباطات مستقیم، غیرمستقیم و بی‌ارتباط ایجاد کرد. سه مطالعه تصادفی قوی‌ترین شواهد را برای مداخلات کمکی ارائه دادند. شواهد مربوط به آثار غیرخطی محدود به پیامدهای جانشین بود و رابطه U وارونه بین هوش مصنوعی و فرسودگی شغلی را به‌طور مستقیم اثبات نکرد. نتیجه‌گیری: هوش مصنوعی ذاتاً مضر یا سودمند نیست؛ ارتباط آن با فرسودگی شغلی به نقش عملکردی، نحوه پیاده‌سازی و ارزیابی کارکنان بستگی دارد. چارچوب AIMS این مسیرها را یکپارچه کرده و گزاره‌هایی را شناسایی می‌کند که نیازمند آزمون‌های طولی و تجربی هستند.
This study investigated the extent to which public school principals in the First Zarqa Education Directorate practice transformational leadership and examined its relationship with teachers’ organizational commitment. The study adopted a descriptive correlational design. Data were collected using a questionnaire developed to measure two main constructs: transformational leadership and organizational commitment. The sample consisted of 562 male and female teachers selected randomly from public schools in the directorate. The findings showed that teachers perceived principals’ practice of transformational leadership to be high, with a mean score of 3.74 and a standard deviation of 0.62. No statistically significant differences were found in teachers’ perceptions of transformational leadership according to gender, whereas significant differences were found according to years of experience, in favor of teachers with fewer than ten years of service. The results also indicated that teachers’ organizational commitment was high, with a mean score of 3.74 and a standard deviation of 0.64. In addition, a positive correlation was found between principals’ transformational leadership practices and teachers’ organizational commitment. These findings highlight the importance of transformational leadership in strengthening teachers’ attachment to their schools and enhancing commitment within public education institutions. The study recommends that school leaders adopt transformational leadership practices, particularly those related to motivation, shared vision, professional support, and participatory decision-making, as these practices may contribute to improving teachers’ organizational commitment.
این پژوهش به بررسی میزان به‌کارگیری رهبری تحول‌آفرین توسط مدیران مدارس دولتی در اداره آموزش و پرورش اول زرقاء و رابطه آن با تعهد سازمانی معلمان پرداخت. روش پژوهش توصیفی-همبستگی بود. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌ای که برای سنجش دو سازه اصلی رهبری تحول‌آفرین و تعهد سازمانی تدوین شده بود، گردآوری شد. نمونه پژوهش شامل ۵۶۲ معلم زن و مرد بود که به صورت تصادفی از مدارس دولتی این اداره انتخاب شدند. یافته‌ها نشان داد که معلمان، میزان به‌کارگیری رهبری تحول‌آفرین توسط مدیران را بالا ارزیابی کردند (میانگین ۳٫۷۴ و انحراف معیار ۰٫۶۲). تفاوت معنادار آماری در ادراک معلمان از رهبری تحول‌آفرین بر اساس جنسیت مشاهده نشد، اما بر اساس سابقه خدمت، تفاوت معناداری به نفع معلمان با کمتر از ده سال سابقه وجود داشت. نتایج همچنین نشان داد که تعهد سازمانی معلمان بالا بود (میانگین ۳٫۷۴ و انحراف معیار ۰٫۶۴). علاوه بر این، همبستگی مثبت بین رهبری تحول‌آفرین مدیران و تعهد سازمانی معلمان مشاهده شد. این یافته‌ها بر اهمیت رهبری تحول‌آفرین در تقویت دلبستگی معلمان به مدرسه و افزایش تعهد در نهادهای آموزش و پرورش دولتی تأکید دارد. پژوهش توصیه می‌کند که مدیران مدارس، به ویژه در زمینه‌های انگیزش، چشم‌انداز مشترک، حمایت حرفه‌ای و تصمیم‌گیری مشارکتی، از شیوه‌های رهبری تحول‌آفرین بهره گیرند، چرا که این شیوه‌ها می‌تواند به بهبود تعهد سازمانی معلمان کمک کند.
This study aims to explore the impact of principal transformational leadership on teacher organizational commitment across regions and schools, using teacher self-efficacy as a mediating variable, to enhance principals' leadership wisdom and promote school change. A total of 320 questionnaires were distributed and 310 were returned (return rate of 96.8%). Finally, 308 valid questionnaires were obtained (effectiveness rate of 96.2%). AMOS 23.0 was used to construct a structural equation model with path coefficients, and the model fit and path effect were analyzed to explore the relationship between the three main variables. The results show that principal transformational leadership has a significant positive correlation with both teacher organizational commitment and teacher self-efficacy. Teacher self-efficacy has a significant positive correlation with teacher organizational commitment. Teacher self-efficacy has a mediating role. Transformational leadership primarily affects teachers' intrinsic motivation—self-efficacy—which in turn influences their level of organizational commitment.
هدف این پژوهش بررسی تأثیر رهبری تحول‌آفرین مدیران بر تعهد سازمانی معلمان در مناطق و مدارس مختلف با استفاده از خودکارآمدی معلمان به عنوان متغیر میانجی، به منظور ارتقاء خرد رهبری مدیران و ترویج تغییر در مدرسه است. در مجموع ۳۲۰ پرسشنامه توزیع شد و ۳۱۰ پرسشنامه بازگردانده شد (نرخ بازگشت ۹۶.۸٪). در نهایت، ۳۰۸ پرسشنامه معتبر به دست آمد (نرخ اعتبار ۹۶.۲٪). برای ساخت مدل معادلات ساختاری با ضرایب مسیر از نرم‌افزار AMOS 23.0 استفاده شد و برازش مدل و اثر مسیرها برای بررسی رابطه بین سه متغیر اصلی تحلیل گردید. نتایج نشان می‌دهد که رهبری تحول‌آفرین مدیران با هر دو متغیر تعهد سازمانی معلمان و خودکارآمدی معلمان همبستگی مثبت معناداری دارد. خودکارآمدی معلمان نیز با تعهد سازمانی معلمان همبستگی مثبت معناداری دارد. خودکارآمدی معلمان نقش میانجی ایفا می‌کند. رهبری تحول‌آفرین عمدتاً بر انگیزش درونی معلمان—خودکارآمدی—تأثیر می‌گذارد که به نوبه خود سطح تعهد سازمانی آن‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
