childhood adversity

Background The first period of life shapes later life chances, but the economic consequences accumulate across later childhood, adolescence and adulthood and fall across several policy sectors. Existing reviews typically address one risk factor at a time, or focus on a restricted outcome domain, leaving the relevant evidence scattered. This umbrella review collates review-level evidence on how early childhood exposures affect later economic outcomes. Methods The review was registered on Open Science Framework (https://osf.io/szpx5/overview). Medline, APA PsycArticles, APA PsycINFO, CINAHL Plus with Full Text, Education Research Complete & Psychology and Behavioural Sciences Collection databases were searched in November 2025. Systematic, rapid, scoping, narrative and umbrella reviews were eligible if they examined early childhood exposures and later outcomes with measurable consequences for education, employment, income, criminal justice involvement, quality of life, wellbeing or service costs. Reviews reporting only health status outcomes, and those focused on low- and middle-income countries, were excluded. Two authors screened and extracted independently, and quality was appraised. Findings were synthesised narratively. Results Seventy-two reviews were included, published between 2001 and 2025 and increasingly since 2021. Adverse childhood experiences and related adversity were the most frequently examined exposures, followed by childhood physical health conditions, birth and perinatal factors, and neurodevelopmental and behavioural difficulties. Early years risk factors were consistently associated with poorer later education and employment, lower income and greater criminal justice involvement. Evidence on quality of life was mixed, and service use and costs were seldom reported. Few reviews addressed publication bias. Conclusion Difficulties experienced in the early years have consequences across several later life domains and public sectors. The evidence is most consistent for education and criminal justice involvement, and thinner for quality of life, service use and costs. Reviews rarely address correlations between risk factors or the pathways connecting them to later outcomes. Modelling these pathways and evaluating interventions to address early years risks are priorities. Limitations of the review were the inclusion of studies that covered a wide range of age groups and the exclusion of health outcomes.

Depression is a major public health concern in China, with growing urban-rural disparities. This study aimed to examine how adverse childhood experiences (ACEs) and other factors contribute to these disparities. Data were drawn from 7979 adults aged ≥45 years from the China Health and Retirement Longitudinal Study. Twenty-four ACEs were obtained from the 2014 wave, while individual characteristics and depressive symptoms were extracted from the 2018 wave, and the Fairlie model was used to analyze factors contributing to urban-rural disparities. Overall, 36.08% of participants reported depressive symptoms, with a higher rate in rural than in urban areas (39.7% vs. 30.3%, p < 0.001). In terms of ACEs, parental anxiety, parental strictness, and childhood adverse health conditions were risk factors in rural areas but not in urban areas, whereas adverse intra-parental relationship and childhood poor friendship were risk factors in urban areas but not significant in rural areas. Parental divorce was a protective factor in rural areas, while parental depression was a risk factor in both settings. The Fairlie model revealed that 55.65% of the urban-rural difference could be explained by self-rated health status (18.24%), Internet use (7.70%), retirement (6.32%), parental depression (6.19%), educational level (5.35%), life satisfaction (4.68%), gender (-2.56%), childhood starvation (1.68%), parental disability (1.44%), age (0.79%), childhood disease (0.63%), childhood bullying (0.60%), childhood adverse health conditions (0.55%), and marital status (-0.34%). These findings indicate that urban-rural disparities in depressive symptoms may be attributed to both individual and ACEs factors, and interventions should address both structural determinants and ACEs.

افسردگی یکی از نگرانی‌های عمده بهداشت عمومی در چین است که با افزایش نابرابری‌های شهری-روستایی همراه است. هدف این مطالعه بررسی نقش تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) و سایر عوامل در این نابرابری‌ها بود. داده‌ها از ۷۹۷۹ فرد بزرگسال با سن ≥۴۵ سال از مطالعه طولی سلامت و بازنشستگی چین استخراج شد. بیست‌وچهار تجربه نامطلوب دوران کودکی از موج ۲۰۱۴ و ویژگی‌های فردی و علائم افسردگی از موج ۲۰۱۸ به دست آمد و مدل Fairlie برای تحلیل عوامل مؤثر بر نابرابری‌های شهری-روستایی به کار رفت. به طور کلی، ۳۶/۰۸٪ از شرکت‌کنندگان علائم افسردگی را گزارش کردند که این میزان در مناطق روستایی بالاتر از مناطق شهری بود (۳۹/۷٪ در مقابل ۳۰/۳٪، p < 0.001). از نظر ACEs، اضطراب والدین، سخت‌گیری والدین و شرایط نامطلوب سلامت دوران کودکی در مناطق روستایی عوامل خطر محسوب می‌شوند اما در مناطق شهری این‌گونه نبود، در حالی که رابطه نامطلوب والدین با یکدیگر و دوستی ضعیف دوران کودکی در مناطق شهری عوامل خطر بودند اما در مناطق روستایی معنادار نبودند. طلاق والدین در مناطق روستایی عامل محافظتی بود، در حالی که افسردگی والدین در هر دو محیط عامل خطر محسوب می‌شد. مدل Fairlie نشان داد که ۵۵/۶۵٪ از تفاوت شهری-روستایی را می‌توان با وضعیت سلامت خودارزیابی‌شده (۱۸/۲۴٪)، استفاده از اینترنت (۷/۷۰٪)، بازنشستگی (۶/۳۲٪)، افسردگی والدین (۶/۱۹٪)، سطح تحصیلات (۵/۳۵٪)، رضایت از زندگی (۴/۶۸٪)، جنسیت (۲/۵۶-٪)، گرسنگی دوران کودکی (۱/۶۸٪)، ناتوانی والدین (۱/۴۴٪)، سن (۰/۷۹٪)، بیماری دوران کودکی (۰/۶۳٪)، زورگویی دوران کودکی (۰/۶۰٪)، شرایط نامطلوب سلامت دوران کودکی (۰/۵۵٪) و وضعیت تأهل (۰/۳۴-٪) تبیین کرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که نابرابری‌های شهری-روستایی در علائم افسردگی ممکن است به هر دو عامل فردی و تجارب نامطلوب دوران کودکی نسبت داده شود و مداخلات باید هر دو عامل ساختاری و ACEs را مدنظر قرار دهند.

From ancient times to the present, the concept of happiness has consistently occupied a significant place in philosophical discourse and religious doctrine. People have pursued a “good” and “happy” life and have thought about the reasons behind such a life. Although existing literature suggests that positive childhood experiences (PCEs) are positively linked to flourishing, the underlying psychological processes remain relatively unexplored. Therefore, this study aims to address this limitation by examining associational relations between PCEs and flourishing, including self-compassion and gratitude as potential associated variables, as well as their sequential association. The participant group consisted of 499 Turkish adults aged between 18 and 52 years ( M = 27.11, SD = 8.14), representing a broad range of adulthood stages. The results revealed that PCEs were positively related to self-compassion, gratitude, and flourishing. Similarly, self-compassion was positively linked with gratitude and flourishing, and gratitude was positively correlated with flourishing. It was also found that both self-compassion and gratitude indicated significant associative relations in the relationship between PCEs and flourishing. The results also indicated a smaller but significant sequential association involving self-compassion and gratitude. The present study contributes to the expanding literature by providing a more comprehensive understanding of the link between childhood experiences and adult psychological outcomes. It also highlights the significance of childhood experiences for practitioners and identifies critical psychological factors that may be important to foster to improve flourishing in adulthood.

از دوران باستان تا به امروز، مفهوم خوشبختی همواره جایگاه مهمی در گفتمان فلسفی و آموزه‌های دینی داشته است. انسان‌ها همواره در پی یک زندگی «خوب» و «شاد» بوده‌اند و درباره دلایل چنین زندگی‌ای اندیشیده‌اند. اگرچه پژوهش‌های موجود نشان می‌دهند که تجارب مثبت دوران کودکی (PCEs) با شکوفایی رابطه مثبت دارند، اما فرایندهای روان‌شناختی زیربنایی آن نسبتاً کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. بنابراین، این مطالعه با هدف رفع این محدودیت، به بررسی روابط همبستگی بین تجارب مثبت دوران کودکی و شکوفایی، با در نظر گرفتن شفقت به خود و قدردانی به عنوان متغیرهای مرتبط بالقوه و همچنین ارتباطات متوالی آن‌ها می‌پردازد. گروه شرکت‌کنندگان شامل ۴۹۹ بزرگسال ترک در بازه سنی ۱۸ تا ۵۲ سال (میانگین = ۲۷٫۱۱، انحراف معیار = ۸٫۱۴) بود که طیف وسیعی از مراحل بزرگسالی را نمایندگی می‌کردند. نتایج نشان داد که تجارب مثبت دوران کودکی با شفقت به خود، قدردانی و شکوفایی رابطه مثبت دارد. به همین ترتیب، شفقت به خود نیز با قدردانی و شکوفایی رابطه مثبت داشت و قدردانی نیز با شکوفایی همبستگی مثبت نشان داد. همچنین مشخص شد که هم شفقت به خود و هم قدردانی، روابط همبستگی معناداری را در رابطه بین تجارب مثبت دوران کودکی و شکوفایی نشان می‌دهند. نتایج همچنین حاکی از وجود یک ارتباط متوالی کوچک‌تر اما معنادار شامل شفقت به خود و قدردانی بود. مطالعه حاضر با ارائه درک جامع‌تر از پیوند بین تجارب دوران کودکی و پیامدهای روان‌شناختی بزرگسالی، به ادبیات رو به گسترش این حوزه کمک می‌کند. همچنین اهمیت تجارب دوران کودکی را برای متخصصان برجسته می‌سازد و عوامل روان‌شناختی مهمی را که ممکن است برای ارتقای شکوفایی در بزرگسالی ضروری باشند، شناسایی می‌کند.

INTRODUCTION: Extensive evidence demonstrates that early life adversity (ELA) has enduring contributions to psychological and physical problems, yet little research has examined how ELA may potentially influence positive adaptation. In this longitudinal, multi-method study, we explored prospective relations from childhood ELA subtypes (i.e., relational, environmental, biological) to adolescents' observed prosocial behavior (i.e., resource allocation to benefit others) via parent reports of childhood cognitive and affective empathy. METHODS: Participants were 250 youth (50% assigned female at birth; 46% Latine, 18% Black, 11.2% White, 0.4% Asian, and 24.4% multiracial) and parents who completed laboratory assessments at ages 4, 8, or 17. ELA across the first 4 years of life and childhood empathy (age 8) were assessed via parent reports, whereas prosocial behavior was measured using teacher reports (age 8) and a computer-based behavioral assessment (age 17). RESULTS: Controlling for youth's assigned sex, ethnicity-race, and prior prosocial behavior, path analyses revealed distinct pathways across ELA subtypes. A significant path from relational ELA to decreased prosocial behavior was mediated by lower affective empathy, aligning with deficit-based frameworks of adversity. However, consistent with strength-based perspectives, a significant path from biological ELA to increased prosocial behavior was mediated by higher affective empathy. Neither environmental ELA nor cognitive empathy was associated with prosocial behavior. CONCLUSIONS: Future research should explore socialization factors and interventions that enhance affective empathy among adolescents with biological and relational ELA, while considering multiple forms of prosocial behavior (e.g., helping vs. comforting) and additional mechanisms that may underlie these observed pathways (e.g., sensitive parenting, motivation).

مقدمه: شواهد گسترده‌ای نشان می‌دهد که سختی‌های اوایل زندگی (ELA) تأثیرات پایداری بر مشکلات روان‌شناختی و جسمانی دارند، اما پژوهش‌های اندکی بررسی کرده‌اند که چگونه ELA ممکن است بر سازگاری مثبت تأثیر بگذارد. در این مطالعه طولی و چند روشی، روابط آینده‌نگر بین زیرگونه‌های ELA دوران کودکی (یعنی، رابطه‌ای، محیطی، زیستی) و رفتار نوع‌دوستانه مشاهده‌شده نوجوانان (یعنی، تخصیص منابع به نفع دیگران) از طریق گزارش‌های والدین درباره همدلی شناختی و عاطفی دوران کودکی بررسی شد. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۲۵۰ نوجوان (۵۰٪ جنسیت مؤنث در بدو تولد؛ ۴۶٪ لاتین، ۱۸٪ سیاه‌پوست، ۱۱/۲٪ سفیدپوست، ۰/۴٪ آسیایی و ۲۴/۴٪ چندنژادی) و والدین آن‌ها بودند که ارزیابی‌های آزمایشگاهی را در سنین ۴، ۸ یا ۱۷ سالگی تکمیل کردند. ELA در چهار سال اول زندگی و همدلی دوران کودکی (۸ سالگی) از طریق گزارش والدین ارزیابی شد، در حالی که رفتار نوع‌دوستانه با استفاده از گزارش معلمان (۸ سالگی) و یک ارزیابی رفتاری مبتنی بر رایانه (۱۷ سالگی) سنجیده شد. نتایج: با کنترل جنسیت اختصاص‌یافته نوجوان، قومیت-نژاد و رفتار نوع‌دوستانه قبلی، تحلیل مسیرها نشان داد که مسیرهای متمایزی در زیرگونه‌های ELA وجود دارد. یک مسیر معنادار از ELA رابطه‌ای به کاهش رفتار نوع‌دوستانه از طریق همدلی عاطفی پایین‌تر میانجی‌گری شد که با چارچوب‌های مبتنی بر نقص در مواجهه با سختی‌ها همسو است. با این حال، مطابق با دیدگاه‌های مبتنی بر قوت، یک مسیر معنادار از ELA زیستی به افزایش رفتار نوع‌دوستانه از طریق همدلی عاطفی بالاتر میانجی‌گری شد. نه ELA محیطی و نه همدلی شناختی با رفتار نوع‌دوستانه ارتباطی نداشتند. نتیجه‌گیری: پژوهش‌های آینده باید عوامل اجتماعی‌سازی و مداخلاتی را که همدلی عاطفی را در میان نوجوانان دارای ELA زیستی و رابطه‌ای افزایش می‌دهند بررسی کنند، در حالی که اشکال مختلف رفتار نوع‌دوستانه (مانند کمک کردن در مقابل دلداری دادن) و سازوکارهای اضافی که ممکن است زیربنای این مسیرهای مشاهده‌شده باشند (مانند فرزندپروری حساس، انگیزش) را نیز مد نظر قرار دهند.

BACKGROUND: Presenteeism is an occupational health challenge. Although adverse childhood experiences (ACEs) have been linked to adult health, evidence on comprehensive ACE exposure and presenteeism remains limited. METHODS: We analyzed data from working adults in the 2022 Japan COVID-19 and Society Internet Survey (JACSIS). ACEs were assessed using an expanded Japanese ACE questionnaire and categorized as 0, 1, 2, 3, and ≥4 ACEs. Presenteeism was measured using the Work Functioning Impairment Scale (WFun), and high presenteeism was defined as WFun ≥21. Using logistic regression, we examined the association between ACE counts (0, 1, 2, 3, and ≥4) and high presenteeism. We further evaluated the cumulative effect of increasing ACE counts. Models were adjusted for age, sex, educational attainment, marital status, weekly working hours, and job stress. Stratified analyses were conducted by current mental disorder status. RESULTS: Among 19,409 workers included in the analytic sample, those with any ACE exposure had higher odds of high presenteeism than those reporting no ACEs, and the association displayed a dose-response pattern with increasing ACE counts. This graded relationship was also observed in stratified analyses, irrespective of the presence or absence of a current mental disorder. CONCLUSIONS: This study suggests that expanded childhood adversity is relevant to presenteeism among working adults, regardless of current mental disorder status. These findings reveal the value of a life-course perspective in occupational health and point to the need for future research to clarify the mechanisms linking ACE exposure to presenteeism and to examine trauma-informed approaches for reducing presenteeism.

زمینه: پرزنتیسم یکی از چالش‌های سلامت شغلی است. اگرچه تجربیات نامطلوب دوران کودکی (ACEs) با سلامت بزرگسالی مرتبط دانسته شده‌اند، اما شواهد مربوط به مواجهه جامع با ACE و پرزنتیسم همچنان محدود است. روش‌ها: داده‌های بزرگسالان شاغل از پیمایش اینترنتی کووید-۱۹ و جامعه ژاپن در سال ۲۰۲۲ (JACSIS) تحلیل شد. ACEها با استفاده از پرسشنامه ژاپنی گسترده ACE ارزیابی و به صورت ۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴ دسته‌بندی شدند. پرزنتیسم با استفاده از مقیاس اختلال عملکرد کاری (WFun) سنجیده شد و پرزنتیسم بالا به صورت WFun ≥21 تعریف گردید. با استفاده از رگرسیون لجستیک، ارتباط بین تعداد ACE (۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴) و پرزنتیسم بالا بررسی شد. همچنین اثر تجمعی افزایش تعداد ACEها ارزیابی گردید. مدل‌ها برای سن، جنس، میزان تحصیلات، وضعیت تأهل، ساعات کاری هفتگی و استرس شغلی تعدیل شدند. تحلیل‌های لایه‌ای بر اساس وضعیت فعلی اختلال روانی انجام شد. نتایج: در میان ۱۹٬۴۰۹ کارگر وارد شده به نمونه تحلیلی، افرادی که هرگونه مواجهه با ACE داشتند، نسبت به افرادی که هیچ ACE گزارش نکرده بودند، شانس بیشتری برای پرزنتیسم بالا داشتند و این ارتباط با افزایش تعداد ACEها الگوی دوز-پاسخ نشان داد. این رابطه تدریجی در تحلیل‌های لایه‌ای نیز صرف‌نظر از وجود یا عدم وجود اختلال روانی فعلی مشاهده شد. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که ناملایمات گسترده دوران کودکی با پرزنتیسم در میان بزرگسالان شاغل مرتبط است، صرف‌نظر از وضعیت فعلی اختلال روانی. این یافته‌ها اهمیت دیدگاه سیر زندگی در سلامت شغلی را نشان داده و بر لزوم پژوهش‌های آینده برای روشن شدن سازوکارهای ارتباط مواجهه با ACE و پرزنتیسم و بررسی رویکردهای مبتنی بر تروما برای کاهش پرزنتیسم تأکید می‌کند.

Adverse childhood experiences (ACEs) shape the lifecourse psychosocial well-being, yet evidence linking ACEs to pre-pregnancy stressful life events (pre-PSLEs) across generations remains limited. This study examined the associations between ACEs and pre-PSLEs across two generations of women and explored pathways of intergenerational stress transmission. A total of 2,235 mother-offspring pairs were obtained from the Grandmothers, Mothers, and Their Children’s Health study. Maternal and offspring ACEs were assessed using the Childhood Trauma Screener. Offspring pre-PSLEs included conflict with partners, conflict with family members, physical/sexual/emotional abuse, deaths of friends or relatives, and financial stress. We used multivariable logistic regression to examine associations between ACEs and pre-PSLEs, and structural equation modeling to explore mediation by offspring ACEs. Overall, 18.17% of mothers and 14.27% of offspring report ACEs; 29.49% of offspring report pre-PSLEs. Both maternal (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) and offspring ACEs (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) significantly increase the odds of offspring pre-PSLEs, showing dose–response relationships. These patterns persist across all ACE subtypes. Offspring ACEs mediate 79.64% of the association between maternal ACEs and offspring pre-PSLEs. ACEs are associated with pre-PSLEs both within and across generations, suggesting a pathway of stress transmission from early life into adulthood. These findings highlight the importance of early identification and intervention for ACEs within pre-pregnancy health management. Difficult childhood experiences, such as abuse or neglect, can affect health and wellbeing throughout life. We investigated whether these experiences, known as adverse childhood experiences (ACEs), are associated with stressful life events (SLEs) before pregnancy and whether a mother’s childhood adversity is linked to her daughter’s stress before pregnancy. We studied 2,235 mother–daughter pairs in China. Mothers and daughters reported their childhood experiences, and daughters also reported SLEs during the year before pregnancy. We found that both maternal and offspring ACEs were associated with greater pre-pregnancy stress. Most of the association between maternal ACEs and daughters’ pre-pregnancy stress was explained by daughters’ own ACEs. These findings highlight the importance of identifying and supporting women with childhood adversity before pregnancy to improve maternal and child health.

تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) بهزیستی روانی-اجتماعی در طول زندگی را شکل می‌دهند، اما شواهد مربوط به ارتباط ACEs با رویدادهای پراسترس زندگی پیش از بارداری (pre-PSLEs) در نسل‌های مختلف هنوز محدود است. این مطالعه ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs را در دو نسل از زنان بررسی کرده و مسیرهای انتقال استرس بین‌نسلی را مورد کاوش قرار داده است. در مجموع، ۲٬۲۳۵ جفت مادر-فرزند از مطالعه سلامت مادربزرگ‌ها، مادران و فرزندان آن‌ها انتخاب شدند. ACEs مادران و فرزندان با استفاده از Childhood Trauma Screener ارزیابی شد. pre-PSLEs فرزندان شامل تعارض با شریک زندگی، تعارض با اعضای خانواده، سوءاستفاده جسمی/جنسی/عاطفی، مرگ دوستان یا بستگان و استرس مالی بود. برای بررسی ارتباط بین ACEs و pre-PSLEs از رگرسیون لجستیک چندمتغیره و برای بررسی میانجی‌گری توسط ACEs فرزندان از مدل‌سازی معادلات ساختاری استفاده شد. به طور کلی، ۱۸/۱۷٪ از مادران و ۱۴/۲۷٪ از فرزندان گزارش‌دهنده ACEs بودند؛ ۲۹/۴۹٪ از فرزندان pre-PSLEs را گزارش کردند. هم ACEs مادران (OR = 1.79, 95% CI: 1.41–2.27) و هم ACEs فرزندان (OR = 2.23, 95% CI: 1.73–2.89) به طور معناداری احتمال pre-PSLEs فرزندان را افزایش می‌دهند و رابطه دوز-پاسخ را نشان می‌دهند. این الگوها در تمام زیرگروه‌های ACEs پایدار باقی می‌ماند. ACEs فرزندان ۷۹/۶۴٪ از ارتباط بین ACEs مادران و pre-PSLEs فرزندان را میانجی‌گری می‌کند. ACEs هم درون‌نسلی و هم بین‌نسلی با pre-PSLEs مرتبط است و نشان‌دهنده مسیر انتقال استرس از اوایل زندگی به بزرگسالی است. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و مداخله زودهنگام برای ACEs در مدیریت سلامت پیش از بارداری را برجسته می‌کند. تجارب دشوار دوران کودکی، مانند سوءاستفاده یا غفلت، می‌تواند بر سلامت و بهزیستی در سراسر زندگی تأثیر بگذارد. ما بررسی کردیم که آیا این تجارب، که به عنوان تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) شناخته می‌شوند، با رویدادهای پراسترس زندگی (SLEs) پیش از بارداری مرتبط هستند و آیا ناملایمات دوران کودکی مادر با استرس دخترش پیش از بارداری ارتباط دارد یا خیر. ما ۲٬۲۳۵ جفت مادر-دختر را در چین مورد مطالعه قرار دادیم. مادران و دختران تجارب دوران کودکی خود را گزارش کردند و دختران همچنین SLEs را در سال پیش از بارداری گزارش دادند. دریافتیم که هم ACEs مادر و هم فرزند با استرس بیشتر پیش از بارداری مرتبط است. بیشتر ارتباط بین ACEs مادر و استرس پیش از بارداری دختر توسط ACEs خود دختر توضیح داده می‌شود. این یافته‌ها اهمیت شناسایی و حمایت از زنانی با ناملایمات دوران کودکی پیش از بارداری را برای بهبود سلامت مادر و کودک برجسته می‌کند.

Objective: Childhood peer abuse is a developmentally salient form of interpersonal adversity, yet its role in shaping links between peripheral biological stress markers and brain structure remains poorly understood. The present cross-sectional study examined whether retrospectively reported childhood peer verbal and physical abuse moderated associations of systemic inflammatory burden and hair cortisol with subcortical brain volume.Methods: Participants from a community sample completed the Maltreatment and Abuse Chronology of Exposure scale and structural magnetic resonance imaging. Inflammatory burden was indexed by a composite of standardised IL-6, IL-8, TNF-alpha, and C-reactive protein values (n = 292), and hair cortisol was available in a subsample (n = 172). Bilateral amygdala, hippocampus, putamen, and caudate volumes were extracted from FreeSurfer segmentation. Linear regression models adjusted for gender, age, parental education, and estimated total intracranial volume; false discovery rate correction was applied across the four ROI tests within each marker-by-moderator family.Results: Peer verbal abuse moderated associations of inflammatory burden with bilateral amygdala volume (β = −.095, pFDR = .032) and bilateral putamen volume (β = −.115, pFDR = .017). Peer physical abuse moderated the association between hair cortisol and bilateral amygdala volume (β = .227, pFDR = .035). Caudate models did not survive correction. Core findings remained significant after sensitivity adjustment for broader childhood adversity and current depression/anxiety symptoms.Conclusions: Associations differed across brain regions, biological markers, and peer-abuse subtypes. These findings identify peer adversity as an important interpersonal context for understanding stress-related brain differences.

هدف: سوء‌رفتار همسالان در دوران کودکی نوعی ناملایمات بین‌فردی با اهمیت رشدی است، اما نقش آن در شکل‌دهی پیوندهای بین نشانگرهای زیستی استرس محیطی و ساختار مغز همچنان به‌خوبی درک نشده است. مطالعه مقطعی حاضر بررسی کرد که آیا گزارش‌های بازنگرانه از سوء‌رفتار کلامی و جسمی همسالان در کودکی، ارتباط بار التهابی سیستمیک و کورتیزول مو با حجم زیرقشری مغز را تعدیل می‌کند یا خیر. روش‌ها: شرکت‌کنندگان از یک نمونه جامعه‌محور، مقیاس «تاریخچه قرارگیری در معرض بدرفتاری و سوء‌استفاده» و تصویربرداری تشدید مغناطیسی ساختاری را تکمیل کردند. بار التهابی با ترکیبی از مقادیر استاندارد شده IL-6، IL-8، TNF-alpha و پروتئین واکنشی C (n = 292) سنجیده شد و کورتیزول مو در یک زیرنمونه (n = 172) در دسترس بود. حجم آمیگدال، هیپوکامپ، پوتامن و کادیت دوطرفه از طریق قطعه‌بندی FreeSurfer استخراج شد. مدل‌های رگرسیون خطی با کنترل جنسیت، سن، تحصیلات والدین و حجم کل جمجمه تخمینی تنظیم شدند؛ اصلاح نرخ کشف کاذب برای چهار آزمون ROI در هر خانواده نشانگر-تعدیل‌گر اعمال شد. نتایج: سوء‌رفتار کلامی همسالان ارتباط بار التهابی با حجم آمیگدال دوطرفه (β = −۰.۰۹۵، pFDR = ۰.۰۳۲) و حجم پوتامن دوطرفه (β = −۰.۱۱۵، pFDR = ۰.۰۱۷) را تعدیل کرد. سوء‌رفتار جسمی همسالان ارتباط بین کورتیزول مو و حجم آمیگدال دوطرفه (β = ۰.۲۲۷، pFDR = ۰.۰۳۵) را تعدیل کرد. مدل‌های کادیت پس از اصلاح باقی نماندند. یافته‌های اصلی پس از تنظیم حساسیت برای ناملایمات گسترده‌تر دوران کودکی و علائم فعلی افسردگی/اضطراب همچنان معنادار باقی ماندند. نتیجه‌گیری: ارتباطات در نواحی مختلف مغزی، نشانگرهای زیستی و زیرگونه‌های سوء‌رفتار همسالان متفاوت بود. این یافته‌ها ناملایمات همسالان را به‌عنوان زمینه‌ای بین‌فردی مهم برای درک تفاوت‌های مغزی مرتبط با استرس شناسایی می‌کند.