Sample (material)

This study examined how university students related emotion labels to family relationships, social environments, and lived experiences in the elective course “Family Psychology and Education.” A classroom-based qualitative descriptive design was used to examine six writing activities conducted across five calendar weeks between May 20 and June 17, 2026, after ethics approval. Of 33 enrolled students, the 30 women who completed all activities formed the analytic sample; the all-women sample was not selected by gender. The dataset comprised 180 coded written forms. Meaningful text segments were coded inductively and semantically, developed into themes, and then interpreted through selected concepts of symbolic interactionism. Three themes addressed the distance between emotion labels and experiential meaning; emotions within loss, injustice, belonging, and autonomy; and connections among emotion, self, and relational roles. In final reflections, students described seeing more clearly how emotions took shape in everyday life, family relationships, and social experience. These statements were analyzed as accounts of perceived learning. Because the activities used different prompts, the study identifies contextual patterns of written meaning-making rather than a causal course effect or measured change.

این مطالعه بررسی کرد که دانشجویان دانشگاه چگونه برچسب‌های هیجانی را به روابط خانوادگی، محیط‌های اجتماعی و تجربه‌های زیسته خود در درس اختیاری «روان‌شناسی و آموزش خانواده» مرتبط می‌کنند. از یک طرح توصیفی کیفی مبتنی بر کلاس برای بررسی شش فعالیت نوشتاری که طی پنج هفته تقویمی بین ۲۰ مه تا ۱۷ ژوئن ۲۰۲۶، پس از اخذ تأییدیه اخلاقی، انجام شد، استفاده گردید. از میان ۳۳ دانشجوی ثبت‌نام‌شده، ۳۰ زن که تمامی فعالیت‌ها را تکمیل کردند، نمونه تحلیلی را تشکیل دادند؛ نمونه کاملاً زنانه بر اساس جنسیت انتخاب نشده بود. مجموعه داده شامل ۱۸۰ فرم نوشتاری کدگذاری‌شده بود. بخش‌های معنادار متن به‌صورت استقرایی و معنایی کدگذاری شدند، به مضامین توسعه یافتند و سپس از طریق مفاهیم منتخب کنش متقابل نمادین تفسیر شدند. سه مضمون به فاصله میان برچسب‌های هیجانی و معنای تجربی؛ هیجان‌ها در بستر فقدان، بی‌عدالتی، تعلق و خودمختاری؛ و پیوندهای میان هیجان، خود و نقش‌های ارتباطی پرداختند. در تأملات پایانی، دانشجویان توصیف کردند که چگونه هیجان‌ها را در زندگی روزمره، روابط خانوادگی و تجربه اجتماعی با وضوح بیشتری مشاهده می‌کنند. این بیانات به‌عنوان گزارش‌هایی از یادگیری ادراک‌شده تحلیل شدند. با توجه به اینکه فعالیت‌ها از محرک‌های متفاوتی استفاده کردند، این مطالعه الگوهای زمینه‌ای معناآفرینی نوشتاری را شناسایی می‌کند و نه اثر علی درس یا تغییر اندازه‌گیری‌شده.

This study explored how the quality of teacher feedback affects students' academic success in public secondary schools across Imo State, Nigeria. It was structured around five research questions and four null hypotheses, all tested at a significance level of 0.05. A correlational survey research design was employed, focusing on a population of 22,155 SS2 students and 5,576 teachers from 308 public secondary schools in the region. Using a multistage sampling technique, a sample of 1,200 SS2 students and 300 teachers was selected. For data collection, three instruments were utilized: the Teacher Feedback Quality Questionnaire, the Students’ Academic Achievement Record Sheet, and the Challenges to Feedback Provision Scale. These tools were validated by experts and demonstrated Cronbach’s alpha reliability coefficients of 0.84 and 0.79. The data analysis involved mean, standard deviation, Pearson Product Moment Correlation, and Independent Samples t-test, all conducted with SPSS Version 27. The results indicated that teachers provided feedback to a high degree in terms of specificity (M = 3.12) and clarity (M = 3.05), but were less timely (M = 2.41). Key challenges to delivering quality feedback included large class sizes (M = 3.45), heavy workloads (M = 3.38), and insufficient training (M = 3.21). A significant moderate positive relationship was found between the timeliness (r(1198) = 0.42, p <0.001), specificity (r(1198) = 0.56, p <0.001), and clarity (r(1198) = 0.51, p <0.001) of feedback and students’ academic performance. Additionally, students who received high-quality feedback (M = 64.82, SD = 11.34) outperformed those who received low-quality feedback (M = 57.19, SD = 12.01), t(1198) = 6.87, p <0.001, d = 0.65. The study concluded that the quality of teacher feedback-specifically its timeliness, specificity, and clarity-plays a significant role in influencing students’ academic achievement in English and Mathematics. It was recommended that the Imo State Ministry of Education organize regular in-service training sessions for teachers focused on assessment and feedback literacy, school administrators should reduce class size and workload, and teachers should ensure timely, specific, and clear feedback.

این پژوهش به بررسی تأثیر کیفیت بازخورد معلم بر موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان در دبیرستان‌های دولتی سراسر ایالت ایمو، نیجریه پرداخت. ساختار پژوهش بر اساس پنج سؤال پژوهشی و چهار فرضیه صفر بود که همگی در سطح معناداری ۰٫۰۵ آزمون شدند. طرح پژوهش از نوع همبستگی بود و جامعه آماری شامل ۲۲٬۱۵۵ دانش‌آموز پایه SS2 و ۵٬۵۷۶ معلم از ۳۰۸ دبیرستان دولتی منطقه بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای، نمونه‌ای متشکل از ۱٬۲۰۰ دانش‌آموز SS2 و ۳۰۰ معلم انتخاب شد. برای گردآوری داده‌ها، از سه ابزار استفاده گردید: پرسشنامه کیفیت بازخورد معلم، برگه ثبت پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان و مقیاس چالش‌های ارائه بازخورد. این ابزارها توسط متخصصان اعتبارسنجی شدند و ضرایب پایایی آلفای کرونباخ به ترتیب ۰٫۸۴ و ۰٫۷۹ را نشان دادند. تحلیل داده‌ها با استفاده از میانگین، انحراف معیار، همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و آزمون t مستقل، همگی با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۷ انجام شد. نتایج نشان داد معلمان از نظر ویژگی‌های خاص بودن (M = 3.12) و وضوح (M = 3.05) بازخورد را در سطح بالایی ارائه می‌دهند، اما از نظر به‌موقع بودن (M = 2.41) کمتر عمل می‌کنند. چالش‌های اصلی در ارائه بازخورد با کیفیت شامل تعداد زیاد دانش‌آموزان در کلاس (M = 3.45)، حجم بالای کار (M = 3.38) و آموزش ناکافی (M = 3.21) بود. رابطه مثبت و معنادار متوسطی بین به‌موقع بودن (r(1198) = 0.42, p <0.001)، خاص بودن (r(1198) = 0.56, p <0.001) و وضوح (r(1198) = 0.51, p <0.001) بازخورد با عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان مشاهده شد. همچنین، دانش‌آموزانی که بازخورد با کیفیت بالا دریافت کردند (M = 64.82, SD = 11.34)، عملکرد بهتری نسبت به دانش‌آموزانی که بازخورد با کیفیت پایین دریافت کردند (M = 57.19, SD = 12.01)، t(1198) = 6.87, p <0.001, d = 0.65 داشتند. نتیجه‌گیری پژوهش نشان داد کیفیت بازخورد معلم، به ویژه از نظر به‌موقع بودن، خاص بودن و وضوح، نقش معناداری در پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان در درس‌های زبان انگلیسی و ریاضیات ایفا می‌کند. پیشنهاد شد که وزارت آموزش و پرورش ایالت ایمو دوره‌های آموزش ضمن خدمت منظم برای معلمان با تمرکز بر ارزیابی و سواد بازخورد برگزار کند، مدیران مدارس اندازه کلاس و حجم کار معلمان را کاهش دهند و معلمان بازخورد به‌موقع، خاص و واضح ارائه دهند.

This study examined pre-tertiary students’ geometric problem-solving performance, the distribution of their errors across Van Hiele levels of geometric reasoning, and the nature of these errors using Newman's Error Hierarchical Model. A descriptive quantitative research design, complemented by qualitative content analysis of students’ written responses, was adopted. The sample comprised 300 final-year students selected through stratified random sampling. Data were collected using a researcher-designed Geometry Problem-Solving Test consisting of twelve open-ended items aligned with the senior high school geometry curriculum. Students’ responses were analysed using frequency and percentage distributions, while error patterns were classified using Newman's framework and mapped onto Van Hiele levels. The findings showed generally low performance in geometry problem solving, with most students scoring within the lower performance range. Error analysis indicated that students at lower Van Hiele levels, particularly visualisation and analysis, exhibited higher frequencies of comprehension and transformation errors. In contrast, students at higher reasoning levels showed fewer conceptual and representational difficulties but continued to experience process skills and encoding errors. The findings indicate different patterns of problem-solving errors observed among students demonstrating different levels of geometric reasoning. The results demonstrate the value of interpreting students’ geometric problem-solving through both the Van Hiele and Newman frameworks, providing complementary perspectives on students’ reasoning and the errors evident in their solution processes.

این مطالعه به بررسی عملکرد حل مسئله هندسی دانش‌آموزان پیش‌دانشگاهی، توزیع خطاهای آنان در سطوح استدلال هندسی ون هیله و ماهیت این خطاها با استفاده از مدل سلسله‌مراتبی خطای نیومن پرداخت. طرح پژوهش کمی توصیفی، همراه با تحلیل محتوای کیفی پاسخ‌های کتبی دانش‌آموزان، اتخاذ شد. نمونه شامل ۳۰۰ دانش‌آموز سال آخر بود که به روش نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از آزمون حل مسئله هندسه طراحی‌شده توسط پژوهشگر، متشکل از دوازده سؤال بازپاسخ منطبق با برنامه درسی هندسه دبیرستان، گردآوری شد. پاسخ‌های دانش‌آموزان با استفاده از توزیع فراوانی و درصد تحلیل گردید و الگوهای خطا با چارچوب نیومن طبقه‌بندی و بر سطوح ون هیله نگاشته شد. یافته‌ها نشان داد که به طور کلی عملکرد حل مسئله هندسی پایین بوده و اکثر دانش‌آموزان در دامنه عملکرد پایین قرار گرفتند. تحلیل خطاها نشان داد که دانش‌آموزان در سطوح پایین‌تر ون هیله، به ویژه تجسم و تحلیل، فراوانی بیشتری از خطاهای درک مطلب و تبدیل را نشان دادند. در مقابل، دانش‌آموزان در سطوح بالاتر استدلال، دشواری‌های مفهومی و بازنمایی کمتری داشتند اما همچنان با خطاهای مهارت فرایندی و رمزگذاری مواجه بودند. یافته‌ها نشان‌دهنده الگوهای متفاوت خطاهای حل مسئله در میان دانش‌آموزانی است که سطوح مختلفی از استدلال هندسی را نشان می‌دهند. نتایج ارزش تفسیر حل مسئله هندسی دانش‌آموزان از طریق چارچوب‌های ون هیله و نیومن را نشان می‌دهد که دیدگاه‌های مکملی درباره استدلال دانش‌آموزان و خطاهای آشکار در فرایند حل آنان فراهم می‌کند.

Childhood is a key period for acquiring and transmitting cultural knowledge and skill. Hunter-gatherer children, such as the Congolese BaYaka, learn autonomously through exploration, play, and participation in foraging and domestic activities. Most previous work has focused on how BaYaka allocate time to learning activities while living in forest camps. By focusing on a village context, we aim to further investigate BaYaka learning ecologies by examining (1) how children sample their social and physical environments, (2) whom they spend time with, and (3) how they allocate their time to play, work-themed play, and work. We do so by analysing video observations of 57 children aged between 7 and 16 years old. BaYaka children spent 75% of their time in the village, where they had extensive opportunities to sample their social surroundings. They spent most of their time alone or in child-only groups, rather than with adults, highlighting the potential for horizontal transmission and individual learning as prominent pathways to knowledge acquisition. Finally, children spent a third of their time in play activities and another third in foraging and domestic tasks, suggesting that play and work are complementary flexible learning mechanisms. These results illustrate how embodied capital is co-constructed by children and their environments, with children actively investing time and effort in activities that are both developmentally rewarding and contextually relevant, thereby shaping the repertoire of skills and knowledge they carry into adulthood.

دوران کودکی دوره‌ای کلیدی برای کسب و انتقال دانش و مهارت فرهنگی است. کودکان شکارچی-گردآورنده، مانند BaYakaهای کنگویی، به صورت مستقل از طریق کاوش، بازی و مشارکت در فعالیت‌های گردآوری و امور خانگی یاد می‌گیرند. بیشتر پژوهش‌های پیشین بر نحوه تخصیص زمان کودکان BaYaka به فعالیت‌های یادگیری در اردوگاه‌های جنگلی تمرکز داشته‌اند. با تمرکز بر بستر روستایی، هدف ما بررسی بیشتر بوم‌شناسی‌های یادگیری BaYaka از طریق مطالعه (۱) نحوه نمونه‌برداری کودکان از محیط‌های اجتماعی و فیزیکی خود، (۲) افرادی که با آن‌ها وقت می‌گذرانند و (۳) نحوه تخصیص زمان آن‌ها به بازی، بازی با مضمون کار و کار است. این پژوهش با تحلیل مشاهدات ویدیویی از ۵۷ کودک ۷ تا ۱۶ ساله انجام می‌شود. کودکان BaYaka ۷۵٪ از زمان خود را در روستا سپری کردند، جایی که فرصت‌های گسترده‌ای برای نمونه‌برداری از محیط اجتماعی خود داشتند. آن‌ها بیشتر وقت خود را به تنهایی یا در گروه‌های صرفاً کودکان، نه با بزرگسالان، می‌گذراندند که این امر بر نقش بالقوه انتقال افقی و یادگیری فردی به عنوان مسیرهای برجسته کسب دانش تأکید دارد. در نهایت، کودکان یک‌سوم زمان خود را صرف فعالیت‌های بازی و یک‌سوم دیگر را صرف وظایف گردآوری و امور خانگی کردند که نشان می‌دهد بازی و کار سازوکارهای یادگیری انعطاف‌پذیر و مکمل هستند. این نتایج نشان می‌دهد که سرمایه تجسم‌یافته به طور مشترک توسط کودکان و محیط آن‌ها ساخته می‌شود و کودکان به طور فعال زمان و تلاش خود را در فعالیت‌هایی سرمایه‌گذاری می‌کنند که هم از نظر رشدی پاداش‌دهنده و هم از نظر زمینه‌ای مرتبط هستند و بدین ترتیب مجموعه مهارت‌ها و دانش‌هایی را که به بزرگسالی منتقل می‌کنند، شکل می‌دهند.

Collaborative, recovery-oriented psychological interventions are in demand within mental health settings, but layers of barriers can impede their implementation, particularly within acute services. Psychological formulation is a recovery-oriented, collaborative process involving the development of a shared understanding of a service user’s mental health difficulties. Psychological formulation has the potential to support a shift away from the embedded medical model; however, few, if any, frameworks have involved service users at the development stage. This study examines the acceptability of a collaboratively developed model of psychological formulation, piloted with staff within a specialist inpatient setting as well as a wider sample of individuals involved in delivering or receiving mental health services. A theory-driven and collaboratively developed psychological formulation model was developed (the ‘Personal Narrative Model’) and acceptability was evaluated with (1) acute inpatient staff working on an adult ward, and (2) a wider sample of professionals and individuals with lived experience. A focus group ( n = 7), surveys ( n = 26), and interviews were conducted ( n = 8) and analysed using reflexive thematic analysis. The formulation model demonstrated promising acceptability although it was not meaningfully implemented within the acute setting. Three overarching themes are presented from the data: 1) the value of collaborative formulation, 2) implementation barriers, and 3) ‘selling’ and embedding change. Although there is an appetite for more contextualised ways of viewing and supporting mental health, underlying practical, cultural, and attitudinal barriers exist. Practical recommendations are shared for future researchers or practitioners seeking to embed psychological interventions within their applied settings.

مداخلات روان‌شناختی مشارکتی و مبتنی بر بهبود در محیط‌های سلامت روان مورد تقاضا هستند، اما موانع متعددی می‌توانند اجرای آن‌ها را به‌ویژه در خدمات حاد دشوار سازند. فرمول‌بندی روان‌شناختی فرایندی مبتنی بر بهبود و مشارکتی است که شامل توسعه درک مشترک از مشکلات سلامت روان مراجع می‌شود. فرمول‌بندی روان‌شناختی این پتانسیل را دارد که به تغییر رویکرد از مدل پزشکی رایج کمک کند؛ با این حال، چارچوب‌های اندکی ـ اگر وجود داشته باشند ـ در مرحله توسعه، مراجعان را دخیل کرده‌اند. این مطالعه به بررسی مقبولیت یک الگوی فرمول‌بندی روان‌شناختی توسعه‌یافته به‌صورت مشارکتی می‌پردازد که به‌صورت آزمایشی با کارکنان یک مرکز بستری تخصصی و همچنین نمونه وسیع‌تری از افراد درگیر در ارائه یا دریافت خدمات سلامت روان اجرا شده است. یک الگوی فرمول‌بندی روان‌شناختی مبتنی بر نظریه و توسعه‌یافته به‌صورت مشارکتی (مدل «روایت شخصی») طراحی شد و مقبولیت آن در دو گروه ارزیابی گردید: (۱) کارکنان بخش حاد بزرگسالان و (۲) نمونه وسیع‌تری از متخصصان و افراد دارای تجربه زیسته. داده‌ها از طریق گروه متمرکز (n = 7)، پرسش‌نامه (n = 26) و مصاحبه (n = 8) گردآوری و با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. الگوی فرمول‌بندی مذکور مقبولیت امیدوارکننده‌ای را نشان داد، هرچند در محیط حاد به‌طور معناداری اجرا نشد. سه مضمون کلی از داده‌ها استخراج شد: ۱) ارزش فرمول‌بندی مشارکتی، ۲) موانع اجرا، و ۳) «عرضه» و نهادینه‌سازی تغییر. اگرچه تمایل به رویکردهای زمینه‌مندتر در مشاهده و حمایت از سلامت روان وجود دارد، اما موانع عملی، فرهنگی و نگرشی اساسی نیز مشاهده می‌شود. توصیه‌های عملی برای پژوهشگران یا درمانگران آینده که به دنبال نهادینه‌سازی مداخلات روان‌شناختی در محیط‌های کاربردی خود هستند، ارائه شده است.

This multicohort randomized controlled trial examined the efficacy of Sound Partners, a structured early reading intervention, when delivered by cross-age tutors or adult tutors within YMCA afterschool programs. Across 69 schools (N = 770 students in grades K–5), schools were randomized to cross-age tutoring, adult tutoring, or business-as-usual. Intent-to-treat analyses revealed modest, educationally meaningful effects for adult-delivered tutoring on sight word efficiency, with smaller, nonsignificant effects for cross-age tutoring. Complier Average Causal Effect models demonstrated that receiving a full instructional dose (50+ lessons) yielded substantial gains for tutors in passage comprehension and for tutees in word reading and fluency, regardless of tutor type. No significant differences emerged between adult and cross-age tutoring conditions, suggesting that structured lessons may reduce variability in tutor effectiveness. Findings highlight cross-age tutoring as a feasible, cost-effective model that can strengthen early literacy outcomes in community-based afterschool settings.

این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی چندگروهی به بررسی اثربخشی برنامه‌ی Sound Partners، یک مداخله‌ی ساختاریافته‌ی خواندن اولیه، هنگامی که توسط آموزگاران با تفاوت سنی یا آموزگاران بزرگسال در برنامه‌های فوق‌برنامه‌ی YMCA ارائه می‌شود، پرداخت. در ۶۹ مدرسه (N = ۷۷۰ دانش‌آموز پایه‌های K تا ۵)، مدارس به آموزش همسالان با تفاوت سنی، آموزش بزرگسالان یا وضعیت معمول تقسیم شدند. تحلیل‌های مبتنی بر قصد درمان نشان داد که آموزش ارائه‌شده توسط بزرگسالان تأثیرات متوسط و از لحاظ آموزشی معناداری بر کارایی واژه‌های دیداری دارد، در حالی که تأثیرات آموزش همسالان با تفاوت سنی کمتر و غیرمعنادار بود. مدل‌های اثر علّی متوسط برای پیروان نشان داد که دریافت دوز کامل آموزشی (۵۰ درس یا بیشتر) منجر به پیشرفت قابل توجهی برای آموزگاران در درک مطلب و برای فراگیران در خواندن واژه و روان‌خوانی می‌شود، صرف‌نظر از نوع آموزگار. هیچ تفاوت معناداری بین شرایط آموزش بزرگسالان و آموزش همسالان با تفاوت سنی مشاهده نشد که نشان می‌دهد درس‌های ساختاریافته می‌تواند تغییرپذیری در اثربخشی آموزگاران را کاهش دهد. یافته‌ها آموزش همسالان با تفاوت سنی را به عنوان مدلی عملی و مقرون‌به‌صرفه که می‌تواند پیامدهای سوادآموزی اولیه را در محیط‌های فوق‌برنامه‌ی مبتنی بر جامعه تقویت کند، برجسته می‌کند.

This study aimed to evaluate the inclusive education policy for persons with disabilities in Makindye Division, Kampala District. The objectives of the study were to identify the environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education for persons with disabilities; to assess the availability and adequacy and to evaluate the outcomes of the inclusive education policy in terms of school access, participation, and academic achievement among persons with disabilities. The sample size comprised of 175 respondents, and the target population comprised teachers, NGOs officials, policy makers, administrators and parents of children with disabilities. This study was underpinned by the Social Model of Disability (1970), which states that disability arises from societal and environmental barriers, not an individual's impairment. The study used a structured questionnaire and semi-structured interviews. Data were analyzed using both descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics, such as frequencies, percentages, and means, summarized the quantitative data, while thematic content analysis was employed to analyze qualitative data from the interviews. The findings revealed mixed perceptions regarding environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education, with an average mean score of 2.634 (SD = 0.836). While a significant portion of respondents (43.33%) strongly agreed that the inclusive education policy addresses the learning needs of children with disabilities (mean = 3.00, SD = 1.05), there were notable concerns about the policy's responsiveness to socio-cultural and economic contexts. The analysis of resource availability and adequacy yielded an average mean score of 2.93 (SD = 1.00), reflecting a positive perception among stakeholders. The availability of trained special needs education teachers received the highest mean score of 3.13 (SD = 1.02), with 50% of respondents agreeing or strongly agreeing that there are enough trained teachers in their schools. The study concluded that the analysis of environmental and socio-cultural factors reveals a significant relationship between policy intentions and implementation realities in Uganda's inclusive education system. Therefore, the study recommended that schools should develop context-specific implementation strategies that explicitly address local socio-cultural factors, including collaborative planning with community leaders, parents, and persons with disabilities, to ensure interventions respond to specific cultural contexts rather than relying on generalized strategies.

این پژوهش با هدف ارزیابی سیاست آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت در ناحیه Makindye، منطقه Kampala انجام شد. اهداف پژوهش شامل شناسایی عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت؛ ارزیابی میزان دسترسی و کفایت منابع و همچنین ارزیابی پیامدهای سیاست آموزش فراگیر از نظر دسترسی به مدرسه، مشارکت و پیشرفت تحصیلی افراد دارای معلولیت بود. حجم نمونه شامل ۱۷۵ نفر از معلمان، مسئولان سازمان‌های غیردولتی، سیاست‌گذاران، مدیران و والدین کودکان دارای معلولیت بود. این پژوهش مبتنی بر مدل اجتماعی معلولیت (۱۹۷۰) بود که بیان می‌کند معلولیت ناشی از موانع اجتماعی و محیطی است، نه نقص فردی. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه ساختاریافته و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی مانند فراوانی، درصد و میانگین برای خلاصه‌سازی داده‌های کمی و تحلیل محتوای تماتیک برای تحلیل داده‌های کیفی حاصل از مصاحبه‌ها به‌کار رفت. یافته‌ها نشان‌دهنده ادراکات متفاوت نسبت به عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر بود، به‌طوری‌که میانگین نمره ۲٫۶۳۴ (انحراف معیار = ۰٫۸۳۶) به‌دست آمد. در حالی که بخش قابل توجهی از پاسخ‌دهندگان (۴۳٫۳۳٪) کاملاً موافق بودند که سیاست آموزش فراگیر به نیازهای یادگیری کودکان دارای معلولیت پاسخ می‌دهد (میانگین = ۳٫۰۰، انحراف معیار = ۱٫۰۵)، نگرانی‌های قابل توجهی درباره پاسخگویی سیاست به زمینه‌های اجتماعی‌فرهنگی و اقتصادی وجود داشت. تحلیل میزان دسترسی و کفایت منابع میانگین نمره ۲٫۹۳ (انحراف معیار = ۱٫۰۰) را نشان داد که بیانگر ادراک مثبت ذینفعان بود. بیشترین میانگین نمره مربوط به دسترسی به معلمان آموزش‌دیده در حوزه نیازهای ویژه آموزشی بود (میانگین = ۳٫۱۳، انحراف معیار = ۱٫۰۲) و ۵۰٪ پاسخ‌دهندگان موافق یا کاملاً موافق بودند که در مدارس آن‌ها معلمان آموزش‌دیده کافی وجود دارد. پژوهش نتیجه گرفت که تحلیل عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی رابطه معناداری بین اهداف سیاست و واقعیت‌های اجرایی در نظام آموزش فراگیر اوگاندا نشان می‌دهد. بنابراین، پژوهش توصیه کرد که مدارس باید راهبردهای اجرایی متناسب با زمینه محلی را تدوین کنند که به‌طور مشخص به عوامل اجتماعی‌فرهنگی بومی بپردازد، از جمله برنامه‌ریزی مشارکتی با رهبران جامعه، والدین و افراد دارای معلولیت، تا مداخلات به جای اتکا به راهبردهای کلی، به زمینه‌های فرهنگی خاص پاسخ دهند.

The purpose of this study is to evaluate the legibility of fourth-grade elementary school students' handwriting and to examine the differences and relationships between two evaluators: a human researcher and artificial intelligence (ChatGPT). To this end, the study was conducted using the descriptive survey model, one of the quantitative research approaches. The study sample consisted of 67 fourth-grade students attending a public elementary school. The students' handwriting was evaluated using the Multidimensional Legibility Scale. Writing samples were collected from each student, including copying samples, dictated samples, and free writing samples. One class period was allocated for each writing task. The 201 handwriting samples obtained from the 67 students were evaluated by a researcher (the second author) and artificial intelligence (ChatGPT). According to the findings, no significant differences were detected between the artificial intelligence and the researcher in any writing type or subdimension, except for the slant subdimension of free writing. However, a high level of positive and significant correlation was identified between the two raters. Findings indicate that artificial intelligence can produce results comparable to those of expert raters when evaluating handwriting legibility. The fact that differences among raters are not statistically significant suggests that AI-based handwriting evaluations could serve as an objective and reliable alternative.

هدف این پژوهش، ارزیابی خوانایی دست‌خط دانش‌آموزان پایه چهارم ابتدایی و بررسی تفاوت‌ها و روابط بین دو ارزیاب: یک پژوهشگر انسانی و هوش مصنوعی (ChatGPT) است. بدین منظور، پژوهش با استفاده از مدل پیمایش توصیفی که یکی از رویکردهای پژوهش کمی است، انجام شد. نمونه پژوهش شامل ۶۷ دانش‌آموز پایه چهارم یک مدرسه ابتدایی دولتی بود. دست‌خط دانش‌آموزان با استفاده از مقیاس چندبعدی خوانایی ارزیابی شد. نمونه‌های نوشتاری از هر دانش‌آموز جمع‌آوری گردید که شامل نمونه‌های رونویسی، نمونه‌های دیکته و نمونه‌های نوشتار آزاد بود. برای هر تکلیف نوشتاری یک جلسه کلاسی اختصاص داده شد. ۲۰۱ نمونه دست‌خط به‌دست‌آمده از ۶۷ دانش‌آموز توسط یک پژوهشگر (نویسنده دوم) و هوش مصنوعی (ChatGPT) ارزیابی شد. بر اساس یافته‌ها، به جز زیرمقیاس شیب در نوشتار آزاد، هیچ تفاوت معناداری بین هوش مصنوعی و پژوهشگر در هیچ‌یک از انواع نوشتار یا زیرمقیاس‌ها مشاهده نشد. با این حال، همبستگی مثبت و معنادار بالایی بین دو ارزیاب شناسایی گردید. یافته‌ها نشان می‌دهد که هوش مصنوعی می‌تواند نتایجی قابل مقایسه با ارزیابان خبره در ارزیابی خوانایی دست‌خط ارائه دهد. عدم معناداری آماری تفاوت بین ارزیابان، حاکی از آن است که ارزیابی‌های دست‌خط مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند به عنوان جایگزینی عینی و قابل اعتماد مورد استفاده قرار گیرد.

Introduction This study aims to present a detailed empirical investigation of the role of entrepreneurship education in building entrepreneurial intention of business students through competencies, character strengths, and virtues. This study focuses on several business students in a higher education environment. Methods The methodology used in this research is associative research with the study of certain dependent, independent, and mediating variables involving business management students from various state universities in East Indonesia. Sampling used a saturated sample of 397 business management students. According to the research model, the author chose a structural equation model (SEM) to analyze the data and support using character strength and virtues with six traits: wisdom and knowledge, courage, humanity, justice, temperance, and transcendence. Results The research findings indicate that the six variables shaping character strengths, virtues, and lecturer competencies are effective in developing entrepreneurial intentions among students. Meanwhile, direct entrepreneurship education is ineffective in developing student entrepreneurial intentions. Discussion This research provides detailed and robust results regarding entrepreneurial intentions that are more measurable and easily realised by relying on character strengths and virtues that contribute to entrepreneurial intentions within a conducive academic environment. Improving the quality of entrepreneurship education for business management students can utilise the results of this research as a guide. However, to maximise the role of entrepreneurship education in business students’ entrepreneurial intentions, it needs to be mediated by character strengths, virtues, and lecturer competencies. This research demonstrates that entrepreneurship education that relies solely on the transfer of entrepreneurial knowledge and skills to students is ineffective in developing entrepreneurial intentions, which are the foundation for producing graduates who are ready to start businesses.

مقدمه: این مطالعه با هدف ارائه یک بررسی تجربی دقیق از نقش آموزش کارآفرینی در شکل‌دهی نیت کارآفرینانه دانشجویان رشته مدیریت کسب‌وکار از طریق شایستگی‌ها، قوت‌های منش و فضایل انجام شده است. این پژوهش بر چندین دانشجوی رشته مدیریت کسب‌وکار در محیط آموزش عالی تمرکز دارد. روش‌ها: روش‌شناسی مورد استفاده در این پژوهش، پژوهش‌های همبستگی با مطالعه متغیرهای وابسته، مستقل و میانجی خاص است که دانشجویان مدیریت کسب‌وکار از دانشگاه‌های دولتی مختلف در شرق اندونزی را دربرمی‌گیرد. نمونه‌گیری به صورت نمونه اشباع با ۳۹۷ دانشجوی مدیریت کسب‌وکار انجام شد. بر اساس مدل پژوهش، نویسنده مدل معادلات ساختاری (SEM) را برای تحلیل داده‌ها و پشتیبانی از استفاده از قوت منش و فضایل با شش ویژگی: خرد و دانش، شجاعت، انسانیت، عدالت، اعتدال و تعالی انتخاب کرد. یافته‌ها: نتایج پژوهش نشان می‌دهد که شش متغیر شکل‌دهنده قوت منش، فضایل و شایستگی‌های اساتید در توسعه نیت کارآفرینانه دانشجویان مؤثر هستند. در حالی که آموزش مستقیم کارآفرینی در توسعه نیت کارآفرینانه دانشجویان مؤثر نیست. بحث: این پژوهش نتایج دقیق و قوی در خصوص نیت کارآفرینانه ارائه می‌دهد که با تکیه بر قوت منش و فضایل که به نیت کارآفرینانه در محیط دانشگاهی مساعد کمک می‌کنند، قابل سنجش‌تر و تحقق‌پذیرتر است. ارتقای کیفیت آموزش کارآفرینی برای دانشجویان مدیریت کسب‌وکار می‌تواند از نتایج این پژوهش به عنوان راهنما بهره گیرد. با این حال، برای حداکثر کردن نقش آموزش کارآفرینی در نیت کارآفرینانه دانشجویان مدیریت کسب‌وکار، لازم است این نقش از طریق قوت منش، فضایل و شایستگی‌های اساتید میانجی‌گری شود. این پژوهش نشان می‌دهد که آموزش کارآفرینی که صرفاً بر انتقال دانش و مهارت‌های کارآفرینی به دانشجویان متکی است، در توسعه نیت کارآفرینانه که زیربنای تربیت فارغ‌التحصیلان آماده ورود به عرصه کسب‌وکار است، مؤثر نیست.