Emotional self-regulation is an aspect of interest in mathematics learning given the emotional experiences associated with difficulties and errors; therefore, the study aimed to understand educational professionals’ perceptions of this phenomenon. The research was conducted using a qualitative approach, within the interpretive paradigm, and employing a descriptive-interpretive design. It involved a mathematics teacher, a psychologist, and an educational psychologist, who participated in asynchronous, semi-structured interviews. The data were analyzed through coding and triangulation of sources. The findings showed that the professionals attribute significance to emotional experiences in the face of mathematical difficulties and recognize resources related to academic coping and self-confidence, in addition to situating emotional support, guidance, feedback, and the learning environment within these experiences. These results align with previous studies that acknowledge emotional and pedagogical components related to mathematics learning, although the present study interprets them from the perspective of professional perceptions. It is concluded that participants understand emotional self-regulation as a process related to managing emotional responses to mathematical challenges, situated within a context of personal, academic, and pedagogical support resources.
Background: Caring for children with cerebral palsy places emotional, social, and practical demands on families. Objective: This study explored the lived experiences of family caregivers of children with cerebral palsy. Methods: A qualitative phenomenological study involved six family caregivers purposively selected on the basis of their direct involvement in daily care. Data were collected through in-depth semi-structured interviews and analyzed using Colaizzi’s method. Results: Seven themes were identified: emotional responses to the child’s condition; caregiving challenges and barriers; forms of support received; limited access to specialized services; acceptance and hopes for the child’s future; caregiving role conflicts; and changes in daily routines and sleep patterns. Conclusion: The findings indicate that caregiving is a complex process of adaptation shaped by family support, shared responsibilities, and service availability. Emotional support, caregiver education, and continuing guidance are needed to strengthen family well-being and the quality of care provided to children.
In this study, we examine students’ reasons for course non-completion at a large, diverse, public research university in the university system of Georgia. We found these reasons in multiple datasets and used a mixed-methods approach to interpret them. While many studies have framed course withdrawals as rational decisions based on academic or personal factors, this study explores a variety of factors, including both practical and emotional considerations, that shape students’ withdrawal decisions. We analyzed emotional sentiment and reasons for course non-completion cited at the moment of withdrawal (i.e., disclosed on the registrar withdrawal form) as well as at retrospective timepoints (i.e., in a survey and semi-structured interview). At the time of withdrawal, students most frequently cited academic, personal, or mental health struggles as reasons for withdrawal, often expressing negative emotions. In some cases, students indicated the need for immediate crisis intervention. However, retrospective reflections revealed more positive emotions about their decisions and cited poor academic performance and an overall imbalance in their lives as key reasons. These findings highlight the complex interplay between academic challenges and emotional responses in the withdrawal process, suggesting that educators should consider both factors when addressing course non-completion. We also discuss the implications for future research and administrative policy.
This article examines the process of developing the diagnostic and consultative competence of speech and language therapists. The issue is particularly relevant at the present stage of special education development in Ukraine, where competency-based approaches have become central to the professional preparation of future specialists. The study establishes that diagnostic and consultative competence begins to develop during pre-service professional training at higher education institutions and continues to evolve throughout a specialist's professional career. Furthermore, each type of professional activity is accompanied by corresponding emotional responses, which are considered important indicators of successful professional development. The study employed the following research methods: theoretical analysis and synthesis, a sociological survey (questionnaire), and mathematical methods for data processing. The concepts of phase, period, and stage are theoretically distinguished. Four stages in the development of a specialist's diagnostic and consultative competence are identified. Stage I marks the initial development of this competence during professional training. Stage II involves the foundational development of diagnostic and consultative competence in novice practitioners. Stage III is characterized by the formation of an individual professional style of diagnostic and consultative practice. Stage IV represents mastery in both speech and language therapy practice and diagnostic and consultative competence. The article describes the principal characteristics of professional activity and the corresponding changes in specialists' emotional responses throughout each period of every developmental stage. A sociological survey of speech and language therapists with varying lengths of professional experience was conducted to clarify the duration of the developmental periods for diagnostic and consultative competence, as well as the characteristics of their professional activities and the associated emotional states. Physicians with different levels of professional experience also participated in the survey, as diagnostic and consultative competence is similarly essential in medical practice. A pilot study based on interviews with 18 respondents demonstrated that the development of diagnostic and consultative competence follows a sequence of stages throughout the professional careers of speech and language therapists. Each stage encompasses different forms of both cognitive and professional speech therapy activities. The study also describes changes in specialists' emotional responses—from unpleasant emotions to positive feelings of enthusiasm, satisfaction, and psychological comfort—that accompany different types of professional activity at each stage of the development of diagnostic and consultative competence.
Caregivers of children with neurodevelopmental disorders experience significant multifaceted burdens. However, little qualitative research has been done to explore caregivers’ lived experiences in relation to the effect of burden and coping strategies in the study area. The study sought to investigate caregivers’ awareness problems, coping mechanisms, and support systems in caring for children with neurodevelopmental disorders in Addis Ababa, Ethiopia. The study was conducted in three public, non-teaching hospitals in Addis Ababa, Ethiopia. Using a descriptive phenomenological technique. In-depth interviews were conducted with 15 purposively selected caregivers. The data was analyzed using Braun and Clarke’s six-phase framework technique. The analysis found six interrelated themes: Awareness and Perception of Neurodevelopmental Disorders (NDDs), Emotional Responses to Diagnosis and Adaptation, Caregiving Roles and Responsibilities, Multidimensional Burden and Challenges, Coping Strategies and Adaptation Mechanisms, and Support Systems and Structural Barriers. Bronfenbrenner’s ecological systems theory was used to explain how personal, institutional, and systemic factors explain participants’ experiences and interpret caregiving realities. These findings underscore the call for integrated and collaborative efforts to address individual and system-level challenges among caregivers. Enhancing support systems, mitigating stigma, and correcting systemic inadequacies can improve caregiver well-being and optimize care for children with NDDs.
Self-harm represents a serious mental health concern in which emotional experiences play a significant role in both its onset and maintenance. This exploratory study examined which emotions were most frequently reported before and after self-harm, how selected emotions changed following self-harm, and how emotional experiences were associated with specific forms of self-harm and demographic factors (gender, religious identification). The sample comprised of 158 university students, of whom 130 reported a history of self-harming behavior and were included in analyses of emotional experiences. Data were collected using a modified Self-Harm Inventory questionnaire and measures assessing the occurrence of emotions before and after self-harm. Anger, feelings of failure, and sadness were the most frequently reported emotions preceding self-harm, whereas sadness, relief, disappointment, guilt, and shame were the most frequently reported emotions following self-harm. The reported frequency of anger, guilt, and sadness decreased following self-harm, whereas negative emotions remained prominent after the behavior. After Benjamini–Hochberg correction for multiple comparisons, religious identification remained negatively associated with self-harm frequency and with the reported frequency of several emotions. Gender was not significantly associated with the examined variables, although this finding should be interpreted cautiously given the gender imbalance and limited sample size. After correction, selected associations between emotions and specific forms of self-harm remained significant, including associations of anger with hitting oneself, disgust with starving oneself, hatred with self-defeating thoughts, guilt following laxative misuse, and changes in anger with hitting oneself and intentionally worsening medical situations. Overall, the findings indicate selective associations between emotional experiences and self-harming behavior while underscoring the need for longitudinal and event-level research to clarify their temporal and causal dynamics.
Emotion regulation in early childhood develops gradually and depends on media that allow children to recognize and express their feelings. Preliminary observation in class B2 of TK Putra 1 Makassar showed varied emotional responses among children aged 5-6 years, while paper in the classroom was used only for coloring and copying. This study aimed to analyze and describe the emotion regulation of children aged 5-6 years through the Illustrated Emotion Diary. A descriptive qualitative approach was used with four children as subjects across six sessions (30 July-6 August 2026), each consisting of three stages: emotional triggering, free visual expression, and confirmatory storytelling. Data were collected through passive participatory observation, semi-structured interviews with the children, a confirmatory interview with the classroom teacher, and documentation of drawing portfolios, and were analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña (1994). Trustworthiness was established through technique triangulation (observation compared with child interviews, supported by documentation), source triangulation (the classroom teacher), replication of findings across the four subjects, and informant feedback. The results showed that emotion regulation of the four subjects developed gradually and in different patterns. A shy child became calmer and able to explain his drawing, while a child showing a tendency toward separation anxiety began to channel emotions through drawing, although this tendency had not fully disappeared. These findings were consistent across observation, child interviews, documentation, and the teacher's confirmation. Drawings and stories gave children space to understand and convey emotional experiences, especially when verbal ability was still limited.
تنظیم هیجان در اوایل کودکی به تدریج رشد میکند و به ابزارهایی وابسته است که به کودکان امکان شناسایی و ابراز احساسات خود را میدهد. مشاهده مقدماتی در کلاس B2 مهدکودک Putra 1 Makassar نشان داد که پاسخهای هیجانی کودکان ۵ تا ۶ ساله متنوع است، در حالی که کاغذ در کلاس فقط برای رنگآمیزی و رونویسی استفاده میشد. هدف این پژوهش تحلیل و توصیف تنظیم هیجان کودکان ۵ تا ۶ ساله از طریق دفترچه هیجانی مصور بود. رویکرد کیفی توصیفی با چهار کودک به عنوان شرکتکننده در شش جلسه (۳۰ ژوئیه تا ۶ اوت ۲۰۲۶) به کار گرفته شد که هر جلسه شامل سه مرحله: برانگیختگی هیجانی، بیان بصری آزاد و داستانگویی تأییدی بود. دادهها از طریق مشاهده مشارکتی منفعل، مصاحبه نیمهساختاریافته با کودکان، مصاحبه تأییدی با معلم کلاس و مستندسازی نمونهکارهای نقاشی جمعآوری شد و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña (۱۹۹۴) تحلیل گردید. اعتبار نتایج از طریق مثلثسازی فنی (مقایسه مشاهده با مصاحبه کودکان و حمایت مستندات)، مثلثسازی منبع (معلم کلاس)، تکرار یافتهها در چهار شرکتکننده و بازخورد خبرگان تأمین شد. نتایج نشان داد که تنظیم هیجان در چهار شرکتکننده به تدریج و با الگوهای متفاوت رشد یافت. یک کودک خجالتی آرامتر شد و توانست نقاشی خود را توضیح دهد، در حالی که کودکی با گرایش به اضطراب جدایی شروع به انتقال هیجان از طریق نقاشی کرد، اگرچه این گرایش به طور کامل از بین نرفته بود. این یافتهها در مشاهده، مصاحبه با کودکان، مستندسازی و تأیید معلم کلاس سازگار بود. نقاشیها و داستانها به کودکان فضایی برای درک و انتقال تجربیات هیجانی، به ویژه زمانی که توانایی کلامی هنوز محدود بود، فراهم کردند.
This study aimed to describe the implementation of simulation game techniques based on Experiential Learning through classical guidance services to develop emotion regulation among seventh-grade students. The study was motivated by the developmental needs of students related to social responsibility and the importance of managing emotional responses in social interactions. This study employed Guidance and Counseling Action Research (PTBK) conducted in three cycles, each consisting of planning, action, observation, and reflection. The participants were 32 students of class VII-E at SMP Negeri 13 Madiun. The intervention applied Experiential Learning through different simulation games in each cycle, namely Guess the Emotional Situation in Cycle I, Emotion Snakes and Ladders in Cycle II, and Attitude Puzzle Relay in Cycle III. Data were collected through observation, student worksheets, reflections, and documentation, and were analyzed descriptively and qualitatively by comparing developments across cycles. The results showed a progressive development in students' emotion regulation. In Cycle I, students began to recognize emotions and their triggering situations. In Cycle II, students began to understand the relationship between situations, emotions, and emotional reactions. In Cycle III, students demonstrated the ability to consider alternative responses, explain the reasons for their choices, and understand the impact of their responses on themselves and others. These findings indicate that simulation games based on Experiential Learning can be used as an alternative approach in classical guidance services to facilitate students' gradual development of emotion regulation through concrete experiences, reflection, understanding, and application.
هدف این پژوهش توصیف اجرای فنون بازی شبیهسازی مبتنی بر یادگیری تجربی از طریق خدمات راهنمایی کلاسیک به منظور توسعه تنظیم هیجان در میان دانشآموزان پایه هفتم بود. انگیزه این پژوهش، نیازهای رشدی دانشآموزان مرتبط با مسئولیتپذیری اجتماعی و اهمیت مدیریت پاسخهای هیجانی در تعاملات اجتماعی بود. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام راهنمایی و مشاوره (PTBK) در سه چرخه انجام شد که هر چرخه شامل برنامهریزی، اقدام، مشاهده و تأمل بود. شرکتکنندگان شامل ۳۲ دانشآموز کلاس VII-E در دبیرستان دولتی شماره ۱۳ Madiun بودند. مداخله با بهکارگیری یادگیری تجربی از طریق بازیهای شبیهسازی متفاوت در هر چرخه اجرا شد؛ بهطوری که در چرخه اول بازی «حدس موقعیت هیجانی»، در چرخه دوم بازی «مار و پله هیجانی» و در چرخه سوم بازی «پازل امدادی نگرش» مورد استفاده قرار گرفت. دادهها از طریق مشاهده، برگههای کار دانشآموزان، تأملات و مستندسازی گردآوری و به صورت توصیفی و کیفی با مقایسه پیشرفتها در چرخههای مختلف تحلیل شد. نتایج نشان داد که توسعه تدریجی در تنظیم هیجان دانشآموزان مشاهده گردید. در چرخه اول، دانشآموزان شروع به شناسایی هیجانها و موقعیتهای برانگیزاننده آنها کردند. در چرخه دوم، دانشآموزان رابطه بین موقعیتها، هیجانها و واکنشهای هیجانی را درک کردند. در چرخه سوم، دانشآموزان توانایی در نظر گرفتن پاسخهای جایگزین، توضیح دلایل انتخابهای خود و درک تأثیر پاسخهایشان بر خود و دیگران را نشان دادند. این یافتهها نشان میدهد که بازیهای شبیهسازی مبتنی بر یادگیری تجربی میتواند به عنوان رویکردی جایگزین در خدمات راهنمایی کلاسیک برای تسهیل توسعه تدریجی تنظیم هیجان دانشآموزان از طریق تجارب عینی، تأمل، درک و کاربرد مورد استفاده قرار گیرد.
BACKGROUND: In residential care for people with intellectual disabilities, support staff take over daily care responsibilities for residents with severe intellectual disabilities. However, parents often remain involved in their support. Yet little is known about the attitudes of support staff towards parental involvement in daily care. METHOD: A vignette-based, qualitatively driven mixed-methods study was conducted, using structured interviews with 33 participants. A qualitative content analysis was used to analyse the data, and descriptive statistics were provided about the participants' responses. RESULTS: The findings showed diverse cognitive, affective and behavioural responses to the vignettes. Staff were mainly sympathetic towards parental involvement but also highlighted moments of friction or uncertainty. CONCLUSIONS: Examining staff's attitudes provided insight into how (past) experiences shaped collaboration with parents. More insight into the coping strategies towards the emotional responses of parents and the impact of negative experiences is needed to sufficiently support staff in collaboration with parents.
زمینه: در مراقبتهای اقامتی برای افراد دارای ناتوانی ذهنی، کارکنان حمایتی مسئولیت مراقبتهای روزانه از ساکنان با ناتوانی ذهنی شدید را بر عهده میگیرند. با این حال، والدین اغلب همچنان در حمایت از فرزندان خود مشارکت دارند. با این وجود، اطلاعات اندکی درباره نگرشهای کارکنان حمایتی نسبت به مشارکت والدین در مراقبتهای روزانه وجود دارد. روش: یک مطالعه ترکیبی با محوریت کیفی مبتنی بر سناریو انجام شد و از مصاحبههای ساختاریافته با ۳۳ شرکتکننده استفاده گردید. برای تحلیل دادهها از تحلیل محتوای کیفی استفاده شد و آمار توصیفی درباره پاسخهای شرکتکنندگان ارائه شد. یافتهها: نتایج نشان داد که پاسخهای شناختی، عاطفی و رفتاری متنوعی نسبت به سناریوها وجود دارد. کارکنان عمدتاً نسبت به مشارکت والدین همدل بودند اما همچنین به لحظاتی از اصطکاک یا عدم اطمینان اشاره کردند. نتیجهگیری: بررسی نگرشهای کارکنان، بینشی درباره چگونگی تأثیر تجربیات (گذشته) بر همکاری با والدین فراهم کرد. برای حمایت کافی از کارکنان در همکاری با والدین، نیاز به بینش بیشتر درباره راهبردهای مقابلهای نسبت به واکنشهای عاطفی والدین و تأثیر تجربیات منفی وجود دارد.
Background Symptom catastrophizing reflects maladaptive cognitive and emotional responses to physical symptoms and may worsen symptom burden, distress, and recovery. However, no validated Chinese instrument is available for cardiac surgery patients, limiting patient-centered assessment and early risk identification.Objective To translate and culturally adapt a symptom-neutral catastrophizing measure derived from the original Post-concussion Symptom Catastrophizing Scale and evaluate its psychometric properties in Chinese cardiac surgery patients.Methods Following Brislin’s translation model, the scale was translated into Chinese. A convenience sample of 676 cardiac surgery patients was recruited from June to October 2025. Item analysis included critical ratio testing, item-total correlations, and internal consistency evaluation. Reliability was assessed using internal consistency, split-half, and test-retest methods. Content validity was evaluated through expert consultation. Exploratory and confirmatory factor analyses were conducted to examine construct validity. Data were analyzed using SPSS 29.0 and Mplus 8.0.Results The adapted Chinese Symptom Catastrophizing Scale demonstrated strong content validity in cardiac surgery patients (S-CVI/Ave = 0.975; CVR = 0.800–1.000). Exploratory factor analysis extracted a three-factor model explaining 79.774% of the variance. Confirmatory factor analysis indicated acceptable model fit (χ2/df = 2.175, CFI = 0.970, TLI = 0.962, RMSEA = 0.059). Reliability coefficients included Cronbach’s α = 0.936, split-half reliability = 0.894, test-retest reliability = 0.958, and McDonald’s ω = 0.934.Conclusion The Chinese Symptom Catastrophizing Scale demonstrated satisfactory initial reliability and validity evidence in cardiac surgery patients. It provides a brief, standardized, patient-centered measure for identifying maladaptive symptom responses and may facilitate early psychological risk screening, targeted symptom management, and future patient-reported outcome research.
زمینه و هدف: فاجعهسازی نشانهها بازتابدهنده پاسخهای شناختی و هیجانی ناسازگار به نشانههای جسمانی است و ممکن است بار نشانهها، پریشانی و روند بهبودی را تشدید کند. با این حال، هیچ ابزار معتبر به زبان چینی برای بیماران جراحی قلب وجود ندارد و این امر ارزیابی مبتنی بر بیمار و شناسایی زودهنگام خطر را محدود میکند. هدف: ترجمه و بومیسازی فرهنگی یک ابزار خنثی نسبت به نشانهها که از مقیاس اصلی فاجعهسازی نشانههای پس از ضربه مغزی اقتباس شده و ارزیابی ویژگیهای روانسنجی آن در بیماران چینی جراحی قلب بود. روشها: با پیروی از مدل ترجمه Brislin، مقیاس به زبان چینی ترجمه شد. نمونهگیری در دسترس شامل ۶۷۶ بیمار جراحی قلب از ژوئن تا اکتبر ۲۰۲۵ بود. تحلیل مادهها شامل آزمون نسبت بحرانی، همبستگی ماده-کل و ارزیابی انسجام درونی بود. پایایی با استفاده از انسجام درونی، روش دو نیمه و آزمون بازآزمایی سنجیده شد. روایی محتوا از طریق مشاوره با خبرگان ارزیابی شد. برای بررسی روایی سازه، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی انجام شد. دادهها با استفاده از SPSS 29.0 و Mplus 8.0 تحلیل شدند. یافتهها: مقیاس فاجعهسازی نشانهها به زبان چینی روایی محتوای قوی در بیماران جراحی قلب نشان داد (S-CVI/Ave = 0.975؛ CVR = 0.800–1.000). تحلیل عاملی اکتشافی سه عامل استخراج کرد که ۷۹.۷۷۴٪ واریانس را تبیین نمود. تحلیل عاملی تأییدی برازش قابل قبول مدل را نشان داد (χ2/df = 2.175، CFI = 0.970، TLI = 0.962، RMSEA = 0.059). ضرایب پایایی شامل آلفای کرونباخ = 0.936، پایایی دو نیمه = 0.894، پایایی بازآزمایی = 0.958 و اومگای مکدونالد = 0.934 بود. نتیجهگیری: مقیاس فاجعهسازی نشانهها به زبان چینی شواهد اولیه رضایتبخشی از نظر پایایی و روایی در بیماران جراحی قلب ارائه داد. این ابزار، مقیاسی مختصر، استاندارد و مبتنی بر بیمار برای شناسایی پاسخهای ناسازگار به نشانهها فراهم میکند و میتواند غربالگری زودهنگام خطر روانشناختی، مدیریت هدفمند نشانهها و پژوهشهای آتی مبتنی بر پیامدهای گزارششده توسط بیمار را تسهیل نماید.
Academic pressure experienced by early adult university students frequently triggers negative emotional responses such as anxiety and stress, which can impair learning concentration. This study aimed to determine the effectiveness of listening to Rhythm and Blues (R&B) music in enhancing emotion regulation among students of Politeknik Negeri Pontianak when facing academic pressure. A quantitative experimental approach with a One-Group Pretest-Posttest Design was employed. The subjects consisted of 18 students from the Automotive Business Administration Study Program, selected through purposive sampling criteria: possessing a moderate level of emotion regulation and an affinity for R&B music. Data were collected using an Emotion Regulation Scale constructed based on emotion monitoring, emotion evaluating, and emotion modification aspects, exhibiting a high Cronbach’s Alpha reliability coefficient of 0.948. The intervention spanned seven sessions, incorporating R&B playlist listening, psychoeducation, short film screening and self-reflection. Data were analyzed using the Paired Sample t-Test. The results revealed an increase in the mean emotion regulation score from 146.22 (pre-test) to 149.17 (post-test) with t = -3.360 and a significance value of p = 0.004 (p < 0.05). These findings demonstrate that listening to Rhythm and Blues (R&B) music is effective in enhancing emotion regulation among students at Politeknik Negeri Pontianak facing academic pressure.
فشار تحصیلی که دانشجویان اوایل بزرگسالی تجربه میکنند، اغلب واکنشهای هیجانی منفی مانند اضطراب و استرس را برمیانگیزد که میتواند تمرکز بر یادگیری را مختل کند. هدف این پژوهش تعیین اثربخشی گوشدادن به موسیقی ریتم اند بلوز (R&B) در ارتقای تنظیم هیجان دانشجویان پلیتکنیک دولتی پونتیاناک هنگام مواجهه با فشار تحصیلی بود. رویکرد کمی آزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون تکگروهی به کار گرفته شد. آزمودنیها شامل ۱۸ دانشجوی برنامه مطالعات مدیریت کسبوکار خودرو بودند که با استفاده از نمونهگیری هدفمند و بر اساس معیارهای داشتن سطح متوسط تنظیم هیجان و علاقهمندی به موسیقی R&B انتخاب شدند. دادهها با استفاده از مقیاس تنظیم هیجان که بر اساس ابعاد پایش هیجان، ارزیابی هیجان و اصلاح هیجان ساخته شده و ضریب پایایی آلفای کرونباخ بالای ۰.۹۴۸ را نشان داد، گردآوری شد. مداخله طی هفت جلسه شامل گوشدادن به فهرست پخش R&B، روانآموزی، نمایش فیلم کوتاه و خودبازتابی اجرا شد. دادهها با آزمون t زوجی تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین نمره تنظیم هیجان از ۱۴۶.۲۲ (پیشآزمون) به ۱۴۹.۱۷ (پسآزمون) افزایش یافت و مقدار t برابر با ۳.۳۶۰- و مقدار معناداری p = 0.004 (p < 0.05) به دست آمد. این یافتهها نشان میدهد گوشدادن به موسیقی ریتم اند بلوز (R&B) در ارتقای تنظیم هیجان دانشجویان پلیتکنیک دولتی پونتیاناک در مواجهه با فشار تحصیلی مؤثر است.
This article proposes a methodological framework for promoting preschool children’s development through emotional engagement in preschool education settings in Uzbekistan. Emotional engagement is understood as children’s meaningful involvement in learning experiences that acknowledge their feelings, encourage curiosity, and provide supportive relationships with educators and peers. The framework integrates storytelling, imaginative play, music, movement, creative activities, and responsive adult communication within everyday preschool routines. Its purpose is to create opportunities for emotional expression, developing self-regulation, social participation, and sustained involvement in learning. Particular attention is given to individual developmental needs, linguistic backgrounds, sensory preferences, and family experiences. Educators are encouraged to recognise children’s emotional cues, offer choices, adjust activity demands, and support participation without requiring uniform emotional responses. Observation during play and routine activities is proposed as a means of informing instructional decisions and documenting participation over time. The article is conceptual and methodological; it does not report an implemented intervention or measured developmental outcomes. Its contribution is an adaptable framework for preschool practice and the professional preparation of future educators at pedagogical universities. Further empirical research is required to assess its feasibility, effectiveness, and suitability across different preschool environments.
این مقاله چارچوبی روششناختی برای ارتقای رشد کودکان پیشدبستانی از طریق درگیری هیجانی در محیطهای آموزشی پیشدبستانی در ازبکستان ارائه میدهد. درگیری هیجانی بهعنوان مشارکت معنادار کودکان در تجارب یادگیری که احساسات آنها را به رسمیت میشناسد، کنجکاوی را تشویق میکند و روابط حمایتی با مربیان و همسالان فراهم میآورد، درک میشود. این چارچوب، داستانگویی، بازی تخیلی، موسیقی، حرکت، فعالیتهای خلاقانه و ارتباط پاسخگو با بزرگسالان را در روالهای روزمره پیشدبستانی ادغام میکند. هدف آن ایجاد فرصتهایی برای ابراز هیجانی، توسعه خودتنظیمی، مشارکت اجتماعی و درگیری پایدار در یادگیری است. توجه ویژهای به نیازهای رشدی فردی، پیشینههای زبانی، ترجیحات حسی و تجارب خانوادگی معطوف شده است. از مربیان خواسته میشود نشانههای هیجانی کودکان را تشخیص دهند، گزینههایی ارائه دهند، الزامات فعالیتها را تعدیل کنند و از مشارکت حمایت نمایند بدون آنکه پاسخهای هیجانی یکسانی را مطالبه کنند. مشاهده در حین بازی و فعالیتهای روزمره بهعنوان روشی برای اطلاعرسانی تصمیمات آموزشی و مستندسازی مشارکت در طول زمان پیشنهاد میشود. این مقاله ماهیتی مفهومی و روششناختی دارد و گزارشی از اجرای مداخله یا سنجش پیامدهای رشدی ارائه نمیدهد. سهم آن، ارائه چارچوبی قابل انطباق برای عمل پیشدبستانی و آمادهسازی حرفهای مربیان آینده در دانشگاههای تربیت معلم است. انجام پژوهشهای تجربی بیشتر برای ارزیابی امکانپذیری، اثربخشی و تناسب آن در محیطهای مختلف پیشدبستانی ضروری است.
Motherhood is inherently demanding, and some of these demands may be amplified for women with borderline personality disorder (BPD). The exacerbation of BPD symptoms from parenting-related stressors can have adverse impacts on mother-infant relationships and infant development. This qualitative study explores Australian mothers' views of the impacts of mother-infant dialectical therapy plus (MI-DBT+). MI-DBT+ is an innovative therapeutic intervention which integrates mother-infant dialectical behavior Therapy (MI-DBT), a known effective intervention for the mental health of mothers with BPD, with attachment and biobehavioral catch-up (ABC) therapy. Specifically, eight mothers completed semi-structured interviews about their experiences of intervention following completion of the MI-DBT+ program. A thematic analysis of this interview data found that mothers appreciated learning more skills to enhance their understanding of their infants' needs, behaviors and emotions. Mothers also reported improved reflective functioning and better control of their emotional responses. These skills assisted in managing emotional distress at both the individual and dyadic level. The study was limited due to available demographic data, with only maternal and child age available. Discussion also focuses on the fit between DBT and ABC, longer term developmental concerns and sustainability.
مادری ذاتاً پرچالش است و برخی از این چالشها ممکن است برای زنان دارای اختلال شخصیت مرزی (BPD) تشدید شود. تشدید علائم اختلال شخصیت مرزی ناشی از عوامل استرسزای مرتبط با والدگری میتواند تأثیرات منفی بر روابط مادر و نوزاد و رشد نوزاد داشته باشد. این مطالعه کیفی دیدگاههای مادران استرالیایی را درباره تأثیرات درمان دیالکتیکی مادر و نوزاد پلاس (MI-DBT+) بررسی میکند. MI-DBT+ یک مداخله درمانی نوآورانه است که درمان دیالکتیکی رفتار مادر و نوزاد (MI-DBT)، که یک مداخله مؤثر شناختهشده برای سلامت روان مادران دارای اختلال شخصیت مرزی است، را با درمان دلبستگی و جبران زیستی-رفتاری (ABC) ادغام میکند. به طور مشخص، هشت مادر پس از اتمام برنامه MI-DBT+ در مصاحبههای نیمهساختاریافته درباره تجربیات خود از این مداخله شرکت کردند. تحلیل تماتیک دادههای این مصاحبهها نشان داد که مادران از یادگیری مهارتهای بیشتر برای افزایش درک نیازها، رفتارها و هیجانات نوزادان خود قدردانی کردند. همچنین مادران بهبود عملکرد تأملی و کنترل بهتر واکنشهای هیجانی خود را گزارش کردند. این مهارتها در مدیریت پریشانی هیجانی در سطح فردی و دوتایی کمککننده بود. مطالعه به دلیل محدودیت دادههای جمعیتشناختی، تنها با در دسترس بودن سن مادر و کودک، محدود بود. بحث همچنین بر تناسب بین DBT و ABC، نگرانیهای رشدی بلندمدت و پایداری تمرکز دارد.
BACKGROUND: Cultural beliefs, social expectations, and the quality of maternity care shape how women perceive stillbirth, cope with loss, and navigate their identity after bereavement. Understanding these experiences is essential for improving emotional support and respectful care. OBJECTIVE: To synthesise qualitative evidence regarding the psychosocial impact of stillbirth on women in LMIC contexts, and to examine how cultural, social, and healthcare factors shape women's perceptions and experiences of stillbirth. METHODS: A systematic search was conducted in February 2026 across the following databases: PubMed, Scopus, ScienceDirect, and EBSCO. Eligible studies were those that employed qualitative or mixed methods. Methodological quality was assessed using a standardised qualitative appraisal tool. Data were synthesised using thematic analysis. FINDINGS: Twenty-five studies across fourteen countries met the inclusion criteria. Five themes were identified: (1) cultural spiritual attributions of responsibility, (2) supportive versus isolating interactions, (3) silenced grief and social expectations, (4) from compassion to mistreatment: the spectrum of health worker influence, and (5) the crisis of identity in the disrupted journey of motherhood. These themes reveal complex emotional responses shaped by blame, stigma, social expectations, and experiences within the health system. DISCUSSION: Women's experiences of stillbirth are heavily influenced by culturally grounded interpretations of loss and by the quality of interpersonal and institutional support. These factors affect help-seeking, grieving, and future engagement with maternity services. CONCLUSION: Improving respectful communication, strengthening emotional support within maternity care, and addressing stigma through community-based approaches are essential to support women experiencing stillbirth in diverse cultural settings.
زمینه: باورهای فرهنگی، انتظارات اجتماعی و کیفیت مراقبتهای بارداری، نحوه ادراک زنان از مردهزایی، شیوههای کنار آمدن با فقدان و مسیر بازسازی هویت پس از سوگ را شکل میدهند. فهم این تجربهها برای بهبود حمایت عاطفی و مراقبت محترمانه ضروری است. هدف: ترکیب شواهد کیفی درباره تأثیر روانیاجتماعی مردهزایی بر زنان در زمینه کشورهای با درآمد پایین و متوسط و بررسی نحوه تأثیرگذاری عوامل فرهنگی، اجتماعی و مراقبتی بر ادراک و تجربه زنان از مردهزایی. روشها: جستجوی نظاممند در فوریه ۲۰۲۶ در پایگاههای PubMed، Scopus، ScienceDirect و EBSCO انجام شد. مطالعات واجد شرایط، پژوهشهایی بودند که از روشهای کیفی یا ترکیبی استفاده کرده بودند. کیفیت روششناسی با استفاده از ابزار ارزیابی کیفی استاندارد بررسی شد. دادهها با تحلیل تماتیک ترکیب شدند. یافتهها: بیستوپنج مطالعه از چهارده کشور معیارهای ورود را داشتند. پنج مضمون شناسایی شد: (۱) انتساب مسئولیت معنویفرهنگی، (۲) تعاملات حمایتی در برابر انزوایی، (۳) سوگ خاموش و انتظارات اجتماعی، (۴) از همدلی تا بدرفتاری: طیف تأثیر کارکنان سلامت، و (۵) بحران هویت در مسیر مختلشده مادری. این مضامین واکنشهای عاطفی پیچیدهای را آشکار میکنند که تحت تأثیر سرزنش، انگ، انتظارات اجتماعی و تجربههای نظام سلامت قرار دارند. بحث: تجربه زنان از مردهزایی به شدت تحت تأثیر تفسیرهای فرهنگی از فقدان و کیفیت حمایتهای بینفردی و نهادی است. این عوامل بر جستجوی کمک، سوگواری و تعامل آینده با خدمات بارداری اثر میگذارند. نتیجهگیری: بهبود ارتباط محترمانه، تقویت حمایت عاطفی در مراقبتهای بارداری و مقابله با انگ از طریق رویکردهای مبتنی بر جامعه برای حمایت از زنان تجربهکننده مردهزایی در زمینههای فرهنگی متنوع ضروری است.
Abstract Wildlife in cities is often perceived as ‘out of place’ because urban environments are considered human territory. This can lead to stronger negative emotional responses than encounters in natural habitats. A representative sample of adults (n = 500) rated pictures of snakes in urban versus natural environments on five dimensions: positivity, negativity, disgust, threat and approach. We tested contextual differences and the moderating roles of nature-relatedness, disgust propensity/sensitivity and snake fear while controlling for anxiety and depressive symptoms. The emotional appraisal of snakes depicted in urban environments was found to be less positive and more negative, disgusting and threatening than when the same snakes were shown in natural environments. However, approach intentions remain unchanged, indicating that context strongly influences emotional responses. Evaluations were primarily influenced by personality-related factors in natural settings, with higher nature-relatedness predicting more favourable ratings, and greater disgust and snake fear predicting more negative ratings. These individual differences played a limited role in urban settings, suggesting that strong contextual cues can override dispositional variation. The findings demonstrate that perceived ecological congruence is a key driver of how humans perceive wildlife. Effective management and policy should therefore normalize the presence of wildlife in urban areas, provide clear information to distinguish between everyday encounters and genuine risk, and design urban environments that reduce perceived intrusion. This could support coexistence and conservation in increasingly urban landscapes.
حیاتوحش در شهرها اغلب به عنوان «نامتناسب با محیط» تلقی میشود، زیرا محیطهای شهری قلمرو انسان محسوب میگردند. این امر میتواند منجر به واکنشهای هیجانی منفی قویتری نسبت به مواجهه با حیاتوحش در زیستگاههای طبیعی شود. یک نمونه نماینده از بزرگسالان (n = 500) تصاویر مارها را در محیطهای شهری در مقایسه با محیطهای طبیعی بر اساس پنج بُعد: مثبت بودن، منفی بودن، نفرت، تهدید و قصد نزدیک شدن ارزیابی کردند. تفاوتهای زمینهای و نقش تعدیلکننده پیوند با طبیعت، تمایل/حساسیت به نفرت و ترس از مارها در حالی که علائم اضطراب و افسردگی کنترل شده بود، مورد بررسی قرار گرفت. ارزیابی هیجانی مارهایی که در محیطهای شهری به تصویر کشیده شده بودند، کمتر مثبت و بیشتر منفی، نفرتانگیز و تهدیدکننده نسبت به زمانی بود که همان مارها در محیطهای طبیعی نشان داده میشدند. با این حال، قصد نزدیک شدن تغییری نکرد، که نشان میدهد زمینه به شدت بر واکنشهای هیجانی تأثیر میگذارد. ارزیابیها عمدتاً تحت تأثیر عوامل مرتبط با ویژگیهای شخصیتی در محیطهای طبیعی قرار داشت، به طوری که پیوند بیشتر با طبیعت پیشبینیکننده ارزیابیهای مطلوبتر و نفرت و ترس بیشتر از مارها پیشبینیکننده ارزیابیهای منفیتر بود. این تفاوتهای فردی در محیطهای شهری نقش محدودی داشتند و این امر نشان میدهد که نشانههای قوی زمینهای میتوانند تفاوتهای فردی را تحتالشعاع قرار دهند. یافتهها نشان میدهند که ادراک تناسب بومشناختی عامل کلیدی در نحوه ادراک انسانها از حیاتوحش است. بنابراین مدیریت و سیاستگذاری مؤثر باید حضور حیاتوحش در مناطق شهری را عادیسازی کند، اطلاعات روشنی برای تمایز بین مواجهههای روزمره و خطر واقعی ارائه دهد و محیطهای شهری را به گونهای طراحی کند که احساس مزاحمت را کاهش دهد. این اقدامات میتواند به همزیستی و حفاظت از حیاتوحش در مناظر شهری رو به افزایش کمک کند.
Dark tourism is a type of tourism that involves visits to memorial sites, museums, and cemeteries to commemorate painful events experienced by societies in the past and to honor those who lost their lives in disasters and national heroes. This research aims to examine visitors' experiences at the Aziziye and Mecidiye Forts within the Commander-in Chief Historical National Park and Nene Hatun National Park, which are dark tourism destinations in Türkiye, as well as the emotional, identity-related, and cultural reflections of these experiences. The study was conducted using the phenomenological approach, one of the qualitative research methods; data were obtained by analyzing online visitor comments on Google and TripAdvisor platforms using thematic analysis. The findings show that visitors expressed deep emotional responses in all three areas, with national identity, heroism, and spiritual values coming to the fore. Although the Aziziye and Mecidiye Forts inspire pride with their tales of heroism, they are a source of disappointment due to neglect. The Commander in-Chief National Park is the area where national pride and spirituality are felt most intensely. The study has revealed that these war-zone destinations contribute to strengthening national identity by keeping collective memory alive. Consequently, strengthening the maintenance, management, and information infrastructure of these areas is recommended as a fundamental requirement for enhancing the emotional and educational experience. the emotional and educational experience.
گردشگری سیاه نوعی از گردشگری است که شامل بازدید از اماکن یادبود، موزهها و گورستانها به منظور گرامیداشت رویدادهای دردناکی است که جوامع در گذشته تجربه کردهاند و همچنین ادای احترام به کسانی که جان خود را در فجایع و قهرمانان ملی از دست دادهاند. این پژوهش با هدف بررسی تجارب بازدیدکنندگان از دژهای عزیزیّه و مجیدیّه در پارک ملی تاریخی فرماندهی کل و پارک ملی ننهخاتون، که از مقاصد گردشگری سیاه در ترکیه هستند، و همچنین بازتابهای عاطفی، هویتی و فرهنگی این تجارب انجام شدهاست. مطالعه حاضر با استفاده از رویکرد پدیدارشناسی، که یکی از روشهای پژوهش کیفی است، انجام شد؛ دادهها از طریق تحلیل نظرات آنلاین بازدیدکنندگان در بسترهای Google و TripAdvisor و با بهرهگیری از تحلیل تماتیک گردآوری شد. یافتهها نشان میدهد که بازدیدکنندگان در هر سه حوزه واکنشهای عاطفی عمیقی ابراز کردهاند و هویت ملی، قهرمانی و ارزشهای معنوی برجسته شدهاند. اگرچه دژهای عزیزیّه و مجیدیّه با روایتهای قهرمانی خود الهامبخش غرور هستند، اما به دلیل بیتوجهی، منبعی از ناامیدی نیز محسوب میشوند. پارک ملی فرماندهی کل، مکانی است که غرور ملی و معنویت در آن به شدت احساس میشود. این مطالعه نشان داد که این مقاصد مرتبط با مناطق جنگی با زنده نگه داشتن حافظه جمعی، به تقویت هویت ملی کمک میکنند. در نتیجه، تقویت زیرساختهای نگهداری، مدیریت و اطلاعرسانی این مناطق به عنوان یک ضرورت اساسی برای ارتقای تجربه عاطفی و آموزشی توصیه میشود.
