This qualitative descriptive study examined the perspectives of teachers with direct experience implementing the push-in model in general education classrooms in selected schools in Nevada, California, Arizona, and New Mexico, United States. It explored perceived educational value, implementation challenges, collaborative practices, professional roles, and opportunities for growth, and used the findings to formulate the Collaborative Push-In Enhancement Program (C-PEP). Participants were purposively selected from teachers experienced in push-in delivery or collaboration; the methodology described 11 co-participants, although another part of the dissertation reports a different sample count. Semi-structured interview accounts were examined using the six-phase thematic-analysis approach described in the dissertation. Five overarching themes were developed: push-in as inclusive and collaborative support for diverse learners; navigation of instructional, structural, and relational challenges; collaboration as the foundation of effective implementation; evolving instructional roles and complementary push-in/pull-out functions; and professional growth with holistic student development. Participants described greater classroom participation, confidence, access to grade-level teaching, and belonging, while emphasizing constrained planning time, scheduling, resources, and ambiguous teacher roles. The proposed C-PEP integrates differentiated instruction, problem-solving, co-planning, role clarification, mentoring, learner monitoring, and sustainability measures. Findings concern teachers’ reported experiences rather than independently measured student outcomes. The study highlights how inclusive practice depends on both responsive instruction and organizational support.
Social and emotional learning (SEL) is increasingly recognized as an important component of elementary education, supporting students’ social-emotional development, engagement, well-being, and academic learning. However, the relationships among teacher social-emotional competence, learning climate, implementation quality, and student outcomes remain insufficiently integrated, particularly in the Indonesian context. This study aims to synthesize literature on these relationships and examine their implications for SEL implementation in Indonesian elementary schools. A narrative literature review was conducted using an existing source corpus supplemented by relevant peer-reviewed literature. The synthesis examined major themes concerning teacher competence, classroom practices, learning climate, student outcomes, implementation conditions, and contextual adaptation. The findings suggest that teacher competence is associated with the quality of SEL enactment, while a supportive learning climate provides a context for student participation and social-emotional learning. Implementation quality and cultural context also shape how SEL is adapted and sustained. These relationships should not be interpreted as a universally established causal pathway. The review highlights the need for context-responsive teacher development, school-level support, and rigorous evaluation of SEL practices. Future empirical research in Indonesian elementary schools should investigate these relationships using longitudinal and mixed-methods approaches.
Background—Primary teachers need support to translate digital access into pedagogically coherent lesson plans and teaching materials. Objectives—This study examined five connected aspects of principals’ support: diagnosing digital-learning needs, enabling situated professional learning, orchestrating digital resources, evaluating practice and renewing support, and synthesizing a cross-case leadership cycle. Method—A qualitative multiple-case study was conducted in four public primary schools in Muaro Jambi, Indonesia. Four principals and eight experienced upper-primary teachers participated, providing accounts complemented by non-participant observations and school documents. Within-case summaries and cross-case matrices were interpreted through source and method triangulation and member checking. Results—The cases shared needs diagnosis, workplace learning, resource coordination, and formative supervision, but differed in the evidence used, learning arrangements, and access constraints. Teaching materials considered in the study included teaching modules, worksheets, digital media, and assessments; no standardized improvement scores were available. Education-report analysis was prominent in Case A and Case B, peer-supported learning in Case C, and phase-based discussion in Case D. The synthesis yielded a diagnose–enable–evaluate–renew cycle, with resource orchestration embedded in enablement. Conclusions—The cycle offers a context-sensitive explanation of leadership support for digital lesson planning. It is an interpretive proposition for further testing, rather than evidence of causal effects on teacher competence or student outcomes.
زمینه—معلمان ابتدایی نیازمند حمایت برای تبدیل دسترسی دیجیتال به طرح درسها و مواد آموزشی منسجم از نظر آموزشی هستند. اهداف—این پژوهش پنج جنبه مرتبط از حمایت مدیران را بررسی کرد: تشخیص نیازهای یادگیری دیجیتال، امکانسازی یادگیری حرفهای موقعیتی، سازماندهی منابع دیجیتال، ارزیابی عمل و تجدید حمایت، و ترکیب یک چرخه رهبری بینموردی. روش—یک مطالعه کیفی چندموردی در چهار مدرسه ابتدایی دولتی در Muaro Jambi اندونزی انجام شد. چهار مدیر و هشت معلم باتجربه پایههای بالای ابتدایی شرکت کردند و روایتهایی ارائه دادند که با مشاهدات غیرمشارکتی و اسناد مدرسه تکمیل شد. خلاصههای درونموردی و ماتریسهای بینموردی از طریق مثلثسازی منبع و روش و بررسی اعضا تفسیر شدند. یافتهها—موارد مورد بررسی در تشخیص نیاز، یادگیری در محیط کار، هماهنگی منابع و نظارت تکوینی مشترک بودند، اما در شواهد مورد استفاده، ترتیبات یادگیری و محدودیتهای دسترسی تفاوت داشتند. مواد آموزشی مورد بررسی شامل ماژولهای آموزشی، برگههای کار، رسانههای دیجیتال و ارزشیابیها بود؛ هیچ نمره استانداردی برای بهبود در دسترس نبود. تحلیل گزارشهای آموزشی در مورد A و مورد B برجسته بود، یادگیری با حمایت همتا در مورد C و بحث مبتنی بر مرحله در مورد D. ترکیب یافتهها منجر به چرخه تشخیص–امکانسازی–ارزیابی–تجدید شد که سازماندهی منابع در امکانسازی ادغام شده است. نتیجهگیری—این چرخه تبیینی حساس به زمینه از حمایت رهبری برای برنامهریزی درسی دیجیتال ارائه میدهد. این یک گزاره تفسیری برای آزمونهای بیشتر است و نه شواهدی از اثرات علّی بر شایستگی معلمان یا پیامدهای دانشآموزان.
This study examined the impact of work-life balance on teacher performance and student outcomes among private school teachers in Surat City. The main aim was to understand how teachers manage their professional and personal life and how this balance affects their teaching effectiveness. A descriptive research design was used and primary data was collected from 300 teachers through a structured questionnaire. The study included demographic analysis, multiple choice questions and Likert scale statements. The findings showed that most teachers experienced moderate levels of work-life balance due to workload and time pressure. Many teachers reported taking work home, which affected their personal life. Statistical analysis revealed that work-life balance had a strong positive relationship with teacher performance (r = 0.62) and student outcomes (r = 0.58). The regression results further confirmed that better balance improved teaching effectiveness. Normality and reliability tests confirmed that the data was suitable and consistent for analysis. The study concluded that work-life balance plays an important role in improving teacher productivity and student learning. Teachers who maintained a healthy balance were more focused, motivated and effective in the classroom. The study also highlighted the need for supportive school policies and stress management practices. Overall, improving work-life balance can lead to better educational outcomes and a more positive teaching environment.
این پژوهش به بررسی تأثیر تعادل کار و زندگی بر عملکرد معلمان و نتایج دانشآموزان در میان معلمان مدارس غیرانتفاعی شهر سورت پرداخته است. هدف اصلی، درک نحوه مدیریت زندگی حرفهای و شخصی توسط معلمان و تأثیر این تعادل بر اثربخشی تدریس آنها بود. طرح پژوهش توصیفی به کار گرفته شد و دادههای اولیه از ۳۰۰ معلم از طریق پرسشنامه ساختاریافته جمعآوری گردید. پژوهش شامل تحلیلهای جمعیتشناختی، سؤالات چندگزینهای و عبارات مقیاس لیکرت بود. یافتهها نشان داد که اکثر معلمان به دلیل حجم کار و فشار زمانی، سطوح متوسطی از تعادل کار و زندگی را تجربه میکنند. بسیاری از معلمان گزارش کردند که کار را به خانه میبرند که این امر بر زندگی شخصی آنها تأثیر گذاشته است. تحلیل آماری نشان داد که تعادل کار و زندگی با عملکرد معلمان (r = 0.62) و نتایج دانشآموزان (r = 0.58) رابطه مثبت قوی دارد. نتایج رگرسیون نیز تأیید کرد که تعادل بهتر، اثربخشی تدریس را افزایش میدهد. آزمونهای نرمالیتی و پایایی نشان داد که دادهها برای تحلیل مناسب و سازگار هستند. پژوهش نتیجهگیری کرد که تعادل کار و زندگی نقش مهمی در بهبود بهرهوری معلمان و یادگیری دانشآموزان ایفا میکند. معلمانی که تعادل سالمی را حفظ میکنند، در کلاس درس متمرکزتر، باانگیزهتر و اثربخشتر هستند. این پژوهش همچنین بر ضرورت سیاستهای حمایتی مدرسه و شیوههای مدیریت استرس تأکید کرد. به طور کلی، بهبود تعادل کار و زندگی میتواند به نتایج آموزشی بهتر و محیط تدریس مثبتتر منجر شود.
Recent educational research has indicated the significance of collective teacher efficacy (CTE), with publications highlighting CTE’s connections to more productive teacher practices and improved student outcomes in P–12 schools. Less is known, however, about teachers’ experiences of CTE and their collective actions to improve student learning; implications for in-service teacher education remain underexplored. This article presents a qualitative case study that documents how teachers experienced CTE at an elementary school. The study’s data sources included semi-structured interviews and an audio recording of professional presentations from eleven teachers. Thematic analysis indicated that teachers experienced CTE as a sense of recognition that while they faced a range of shared professional challenges, teachers were not alone and could address their challenges collaboratively. Teachers also experienced CTE as a recognition that they possessed common goals, collective knowledge and perspectives, and shared practices they could leverage to address challenges. Based on these findings, the article delineates implications for future teacher education programming and research.
پژوهشهای آموزشی اخیر بر اهمیت اثربخشی جمعی معلمان (CTE) تأکید داشتهاند و انتشارات علمی، ارتباط CTE با شیوههای معلمی پربارتر و بهبود نتایج دانشآموزان در مدارس P–12 را برجسته کردهاند. با این حال، اطلاعات کمتری درباره تجارب معلمان از CTE و اقدامات جمعی آنان برای ارتقای یادگیری دانشآموزان وجود دارد و پیامدهای آن برای آموزش ضمن خدمت معلمان کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مقاله یک مطالعه موردی کیفی را ارائه میدهد که چگونگی تجربه معلمان از CTE را در یک مدرسه ابتدایی مستند میکند. منابع داده این پژوهش شامل مصاحبههای نیمهساختاریافته و یک فایل صوتی از ارائههای حرفهای یازده معلم بود. تحلیل تماتیک نشان داد که معلمان، CTE را بهعنوان نوعی احساس شناسایی تجربه کردند؛ به این معنا که اگرچه با طیفی از چالشهای حرفهای مشترک روبهرو بودند، اما تنها نبودند و میتوانستند این چالشها را بهصورت جمعی برطرف کنند. همچنین معلمان، CTE را بهعنوان شناسایی اهداف مشترک، دانش و دیدگاههای جمعی و شیوههای مشترکی که میتوانستند برای مقابله با چالشها به کار گیرند، تجربه کردند. بر اساس این یافتهها، مقاله پیامدهایی را برای برنامهریزی و پژوهشهای آینده در آموزش معلمان تبیین میکند.
This study examined the impact of work-life balance on teacher performance and student outcomes among private school teachers in Surat City. The main aim was to understand how teachers manage their professional and personal life and how this balance affects their teaching effectiveness. A descriptive research design was used and primary data was collected from 300 teachers through a structured questionnaire. The study included demographic analysis, multiple choice questions and Likert scale statements. The findings showed that most teachers experienced moderate levels of work-life balance due to workload and time pressure. Many teachers reported taking work home, which affected their personal life. Statistical analysis revealed that work-life balance had a strong positive relationship with teacher performance (r = 0.62) and student outcomes (r = 0.58). The regression results further confirmed that better balance improved teaching effectiveness. Normality and reliability tests confirmed that the data was suitable and consistent for analysis. The study concluded that work-life balance plays an important role in improving teacher productivity and student learning. Teachers who maintained a healthy balance were more focused, motivated and effective in the classroom. The study also highlighted the need for supportive school policies and stress management practices. Overall, improving work-life balance can lead to better educational outcomes and a more positive teaching environment.
این پژوهش به بررسی تأثیر تعادل کار و زندگی بر عملکرد معلمان و نتایج دانشآموزان در میان معلمان مدارس غیرانتفاعی شهر سورت پرداخته است. هدف اصلی، درک نحوه مدیریت زندگی حرفهای و شخصی توسط معلمان و تأثیر این تعادل بر اثربخشی تدریس آنها بود. طرح پژوهش توصیفی به کار گرفته شد و دادههای اولیه از ۳۰۰ معلم از طریق پرسشنامه ساختاریافته جمعآوری گردید. پژوهش شامل تحلیلهای جمعیتشناختی، سؤالات چندگزینهای و عبارات مقیاس لیکرت بود. یافتهها نشان داد که اکثر معلمان به دلیل حجم کار و فشار زمانی، سطوح متوسطی از تعادل کار و زندگی را تجربه میکنند. بسیاری از معلمان گزارش کردند که کار را به خانه میبرند که این امر بر زندگی شخصی آنها تأثیر گذاشته است. تحلیل آماری نشان داد که تعادل کار و زندگی با عملکرد معلمان (r = 0.62) و نتایج دانشآموزان (r = 0.58) رابطه مثبت قوی دارد. نتایج رگرسیون نیز تأیید کرد که تعادل بهتر، اثربخشی تدریس را افزایش میدهد. آزمونهای نرمالیتی و پایایی نشان داد که دادهها برای تحلیل مناسب و سازگار هستند. پژوهش نتیجهگیری کرد که تعادل کار و زندگی نقش مهمی در بهبود بهرهوری معلمان و یادگیری دانشآموزان ایفا میکند. معلمانی که تعادل سالمی را حفظ میکنند، در کلاس درس متمرکزتر، باانگیزهتر و اثربخشتر هستند. این پژوهش همچنین بر ضرورت سیاستهای حمایتی مدرسه و شیوههای مدیریت استرس تأکید کرد. به طور کلی، بهبود تعادل کار و زندگی میتواند به نتایج آموزشی بهتر و محیط تدریس مثبتتر منجر شود.
Turkey hosts the world’s largest refugee population, and extracurricular activities have increasingly been positioned as potential supports for refugee students’ psycho-social adjustment, school belonging, and peer integration. However, a comprehensive synthesis of ECA-related outcomes for refugee students in Turkish educational settings remains absent from the literature. This systematic review examined the associations between extracurricular activity participation and refugee student outcomes across psychological, social, and educational settings-related domains. Following PRISMA guidelines, studies were evaluated using the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT), and findings were integrated through the Systematic What Is Known (SWIM) framework. Findings suggest that ECAs are associated with potential improvements in school attachment, perceived social wellbeing, and aspects of psychological adjustment; however, outcomes varied substantially across studies and participant groups, and the overall certainty of evidence remained low to very low. The findings further suggest that many extracurricular activities operate primarily within an integration-oriented framework, producing individual-level benefits without consistently addressing relational and structural barriers to equitable participation. The review highlights the importance of culturally responsive facilitation, inclusion-oriented programme design, and greater attention to refugee students’ own perspectives in future research and practice. Overall, extracurricular activities appear promising but insufficiently understood mechanisms for supporting refugee students’ inclusion and psycho-social adjustment within educational settings. Systematic review registration Open Science Framework (OSF), https://doi.org/10.17605/OSF.IO/EG4X8 .
ترکیه میزبان بزرگترین جمعیت پناهندگان در جهان است و فعالیتهای فوقبرنامه به طور فزایندهای به عنوان حمایتهای بالقوه برای سازگاری روانیاجتماعی، تعلق به مدرسه و ادغام با همسالان دانشآموزان پناهنده مطرح شدهاند. با این حال، تاکنون ترکیب جامعی از پیامدهای مرتبط با فعالیتهای فوقبرنامه برای دانشآموزان پناهنده در محیطهای آموزشی ترکیه در ادبیات پژوهش وجود ندارد. این مرور نظاممند به بررسی ارتباط بین مشارکت در فعالیتهای فوقبرنامه و پیامدهای دانشآموزان پناهنده در حوزههای روانشناختی، اجتماعی و مرتبط با محیط آموزشی پرداخت. مطابق با دستورالعملهای PRISMA، مطالعات با استفاده از ابزار ارزیابی روشهای ترکیبی (MMAT) ارزیابی شدند و یافتهها از طریق چارچوب Systematic What Is Known (SWIM) یکپارچه گردیدند. یافتهها نشان میدهند که فعالیتهای فوقبرنامه با بهبودهای بالقوه در دلبستگی به مدرسه، بهزیستی اجتماعی ادراکشده و جنبههایی از سازگاری روانشناختی مرتبط هستند؛ با این حال، پیامدها در میان مطالعات و گروههای شرکتکننده به طور قابل توجهی متفاوت بود و قطعیت کلی شواهد در سطح پایین تا بسیار پایین باقی ماند. یافتهها همچنین نشان میدهند که بسیاری از فعالیتهای فوقبرنامه عمدتاً در چارچوبی با رویکرد ادغام عمل میکنند و منافع در سطح فردی ایجاد میکنند بدون آنکه به طور مستمر به موانع ارتباطی و ساختاری برای مشارکت برابر بپردازند. این مرور بر اهمیت تسهیل فرهنگیپاسخگو، طراحی برنامه با رویکرد شمول و توجه بیشتر به دیدگاههای خود دانشآموزان پناهنده در پژوهشها و عمل آینده تأکید میکند. در مجموع، فعالیتهای فوقبرنامه به نظر میرسد سازوکارهایی امیدوارکننده اما ناکافی برای حمایت از شمول و سازگاری روانیاجتماعی دانشآموزان پناهنده در محیطهای آموزشی باشند. ثبت مرور نظاممند: Open Science Framework (OSF)، https://doi.org/10.17605/OSF.IO/EG4X8 .
Teacher self-efficacy influences instructional quality, classroom management, and student outcomes, and has direct implications for school psychologists who design and deliver teacher support systems. This study examined whether hours of professional development (PD) in classroom and behavior management and years of teaching experience predict overall teacher self-efficacy and its three domains: student engagement, instructional strategies, and classroom management. Participants were 194 K–12 teachers from urban, suburban, and rural districts in the Midwest, United States of America. Self-efficacy was measured using the Teachers’ Sense of Efficacy Scale. Hierarchical regression analyses showed that PD hours did not significantly predict any self-efficacy domain whereas years of teaching experience predicted overall self-efficacy, as well as instructional strategies and classroom management efficacy. These findings suggest that the quantity of PD alone may not be sufficient to strengthen efficacy beliefs. For school psychologists, the results highlight the importance of designing PD that is ongoing, collaborative, and targeted to specific skill areas. Recommendations for tailoring PD to different career stages and for integrating self-efficacy support into teacher retention strategies are discussed.
خودکارآمدی معلمان بر کیفیت تدریس، مدیریت کلاس درس و پیامدهای دانشآموزان تأثیر میگذارد و پیامدهای مستقیمی برای روانشناسان مدرسه که نظامهای حمایتی معلمان را طراحی و اجرا میکنند، دارد. این مطالعه بررسی کرد که آیا ساعات توسعه حرفهای (PD) در مدیریت کلاس و رفتار و سالهای تجربه تدریس، خودکارآمدی کلی معلمان و سه حوزه آن یعنی درگیری دانشآموز، راهبردهای تدریس و مدیریت کلاس را پیشبینی میکند یا خیر. شرکتکنندگان شامل ۱۹۴ معلم K–12 از مناطق شهری، حومه و روستایی در ایالتهای غرب میانه ایالات متحده آمریکا بودند. خودکارآمدی با استفاده از مقیاس Teachers’ Sense of Efficacy Scale اندازهگیری شد. تحلیلهای رگرسیون سلسلهمراتبی نشان داد که ساعات PD هیچیک از حوزههای خودکارآمدی را به طور معناداری پیشبینی نکرد، در حالی که سالهای تجربه تدریس، خودکارآمدی کلی و همچنین خودکارآمدی در راهبردهای تدریس و مدیریت کلاس را پیشبینی کرد. این یافتهها نشان میدهد که صرفاً میزان PD ممکن است برای تقویت باورهای خودکارآمدی کافی نباشد. برای روانشناسان مدرسه، نتایج بر اهمیت طراحی PD مستمر، مشارکتی و هدفمند بر حوزههای مهارتی خاص تأکید دارد. توصیههایی برای تطبیق PD با مراحل مختلف شغلی و ادغام حمایت از خودکارآمدی در راهبردهای نگهداشت معلمان مورد بحث قرار گرفته است.
In this commentary, I make five points: that designing observation systems that actually predict students' outcomes is challenging; second that systems that capture the complex and dynamic nature of the classroom learning environment are more likely to be able to meet this challenge; three, that observation tools are most useful when developed to serve a particular purpose and are put to that purpose; four that technology can help; and five, there are policy implications for valid and reliable classroom observation tools. The two observation systems presented in this special issue represent an important step forward and a move toward policy that promises to make a true difference in what is defined as high quality and effective teaching, what it looks like in the classroom, and how these practices can be more widely disseminated so that all children, including those attending under-resourced schools, can experience effective instruction, academic success and the lifelong accomplishment that follows.
در این یادداشت، پنج نکته مطرح میکنم: نخست اینکه طراحی نظامهای مشاهدهای که واقعاً بتوانند پیامدهای دانشآموزان را پیشبینی کنند، چالشبرانگیز است؛ دوم، نظامهایی که ماهیت پیچیده و پویای محیط یادگیری کلاس درس را بهدرستی ثبت میکنند، احتمالاً بهتر میتوانند با این چالش مواجه شوند؛ سوم، ابزارهای مشاهده زمانی بیشترین کارایی را دارند که برای هدفی خاص توسعه یافته و در همان راستا بهکار گرفته شوند؛ چهارم، فناوری میتواند در این زمینه کمککننده باشد؛ و پنجم، برای ابزارهای مشاهده کلاس درس که از اعتبار و پایایی برخوردارند، پیامدهای سیاستگذاری وجود دارد. دو نظام مشاهدهای که در این شماره ویژه ارائه شدهاند، گامی مهم به جلو و حرکتی به سوی سیاستگذاری به شمار میروند که نویدبخش ایجاد تفاوت واقعی در تعریف تدریس با کیفیت و اثربخش، نمود آن در کلاس درس و چگونگی گسترش این شیوهها به گونهای است که همه کودکان، از جمله دانشآموزان مدارس کمبرخوردار، بتوانند آموزش اثربخش، موفقیت تحصیلی و دستاوردهای مادامالعمر ناشی از آن را تجربه کنند.
