The widespread availability of smartphones and internet access has made TikTok part of children’s everyday entertainment. This situation requires parents to guide children not only by limiting screen time but also through communication that helps children understand appropriate content and use. This study aims to describe and analyse parents’ interpersonal communication patterns in controlling TikTok use among children aged 7–12 years in Villa Gading Harapan 5 Housing Estate, Tambun Utara, Bekasi. The study used a descriptive qualitative design. Data were collected from April to June 2026 through semi-structured interviews, non-participant observation, and documentation. Five parents were selected as key informants using purposive sampling, while two children participated as supporting informants. The data were analysed through data reduction, presentation, conclusion drawing, and technique triangulation. The findings show that parents apply the five elements of effective interpersonal communication proposed by Joseph A. DeVito: openness, empathy, supportiveness, positiveness, and equality. Supportiveness is the most visible element, expressed through advice about age-appropriate content, direct supervision, time limits, and diversion to other activities. Openness remains the most vulnerable element because one child tended to restrict parental access to digital activities. The study indicates that controlling TikTok use is more effective when rules are accompanied by warm dialogue, emotional understanding, and opportunities for children to express their views. Parents should therefore maintain consistent, non-judgmental conversations and make digital supervision part of daily family interaction.
This study aims to analyze the effect of emotional maturity on interpersonal communication skills among eighth-grade students at SMP Negeri 14 Kota Jambi. Adolescence is a developmental phase characterized by significant physical, psychological, social, and emotional changes. During this phase, interpersonal communication skills are important for supporting social relationships, academic achievement, and self-adjustment. However, adolescents differ in their communication abilities, which may be influenced by their level of emotional maturity. This study employed a quantitative method with an ex post-facto approach. The sample consisted of 170 eighth-grade students at SMP Negeri 14 Kota Jambi selected using simple random sampling. Data were collected through questionnaires and analyzed using normality, linearity, and simple regression tests. The results showed that students’ emotional maturity was classified as high, with a percentage of 80.64%, while their interpersonal communication skills were also classified as high, with a percentage of 80.91%. The analysis revealed a positive and significant effect of emotional maturity on interpersonal communication skills. The coefficient of determination was 0.734, indicating that emotional maturity contributed 73.4% to interpersonal communication skills, while the remaining 26.6% was influenced by other factors. Thus, the higher the students’ emotional maturity, the higher their interpersonal communication skills.
هدف این پژوهش، تحلیل تأثیر بلوغ هیجانی بر مهارت‌های ارتباط بین‌فردی در میان دانش‌آموزان پایه هشتم دبیرستان دولتی شماره ۱۴ شهر جامبی است. نوجوانی مرحله‌ای از رشد است که با تغییرات قابل توجه جسمی، روان‌شناختی، اجتماعی و هیجانی همراه می‌باشد. در این مرحله، مهارت‌های ارتباط بین‌فردی برای حمایت از روابط اجتماعی، موفقیت تحصیلی و سازگاری فردی اهمیت دارند. با این حال، نوجوانان در توانایی‌های ارتباطی خود تفاوت دارند که ممکن است تحت تأثیر سطح بلوغ هیجانی آن‌ها باشد. این پژوهش با روش کمی و رویکرد پس‌رویدادی انجام شده است. نمونه شامل ۱۷۰ دانش‌آموز پایه هشتم دبیرستان دولتی شماره ۱۴ شهر جامبی بود که با روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه جمع‌آوری و با استفاده از آزمون‌های نرمالیتی، خطی بودن و رگرسیون ساده تحلیل شدند. نتایج نشان داد که بلوغ هیجانی دانش‌آموزان در سطح بالا با درصد ۸۰٫۶۴٪ و مهارت‌های ارتباط بین‌فردی آن‌ها نیز در سطح بالا با درصد ۸۰٫۹۱٪ قرار دارد. تحلیل‌ها تأثیر مثبت و معنادار بلوغ هیجانی بر مهارت‌های ارتباط بین‌فردی را نشان داد. ضریب تعیین ۰٫۷۳۴ بود که نشان می‌دهد بلوغ هیجانی ۷۳٫۴٪ از مهارت‌های ارتباط بین‌فردی را تبیین می‌کند و ۲۶٫۶٪ باقیمانده تحت تأثیر عوامل دیگر است. بنابراین، هرچه بلوغ هیجانی دانش‌آموزان بالاتر باشد، مهارت‌های ارتباط بین‌فردی آن‌ها نیز بالاتر خواهد بود.
Aim: This study explores the interaction between emotion regulation (ER) processes, adult attachment styles, and interpersonal relationship styles. The primary aim is to identify key determinants of interpersonal relationship styles by examining how ER strategies and difficulties shape social interactions in combination with attachment patterns.Method: The sample consists of 420 adults between 18 and 65 recruited using a snowball sampling. Participants were given several self-report questionnaires, including the Demographic Information Form, ER Questionnaire (ERQ), Difficulties in ER Scale-Short Form (DERS-16), Experiences in Close Relationships Scale-Revised (ECR-R), and Interpersonal Relationships Scale (IRS). The relationships between the continuous variables of the study were evaluated by Pearson Product Moment Correlation Coefficient; the predictor variables were evaluated by Multiple Linear Regression Analysis.Results: The findings indicate significant correlations between ER strategies, ER difficulties, attachment styles, and interpersonal relationship styles. Specifically, engagement in cognitive reappraisal and expressive suppression and difficulties with impulse control and emotional clarity emerged as important predictors of interpersonal relationship styles. Individuals with higher scores on emotional clarity and adaptive regulation strategies tended to engage in more supportive and constructive interpersonal interactions. In contrast, difficulties in managing emotions were associated with higher levels of conflict-oriented inhibitory relational tendencies. Additionally, attachment styles played an important role; anxious and avoidant attachment scores were significantly correlated negative interpersonal tendencies.Conclusion: By emphasizing the dynamic interaction between emotional processes and attachment experiences in shaping social dynamics, these findings offer valuable insights for psychological interventions to improve ER skills and build healthier relationships in adulthood.
هدف: این پژوهش به بررسی تعامل بین فرایندهای تنظیم هیجان (ER)، سبک‌های دلبستگی بزرگسالان و سبک‌های روابط بین‌فردی می‌پردازد. هدف اصلی، شناسایی تعیین‌کننده‌های کلیدی سبک‌های روابط بین‌فردی از طریق بررسی نحوه تأثیر راهبردها و دشواری‌های تنظیم هیجان بر تعاملات اجتماعی در ترکیب با الگوهای دلبستگی است. روش: نمونه شامل ۴۲۰ بزرگسال بین ۱۸ تا ۶۵ سال بود که با استفاده از روش نمونه‌گیری گلوله‌برفی انتخاب شدند. به شرکت‌کنندگان چندین پرسشنامه خودگزارشی از جمله فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی، پرسشنامه تنظیم هیجان (ERQ)، فرم کوتاه مقیاس دشواری‌های تنظیم هیجان (DERS-16)، مقیاس تجارب در روابط نزدیک-نسخه بازنگری‌شده (ECR-R) و مقیاس روابط بین‌فردی (IRS) داده شد. روابط بین متغیرهای پیوسته پژوهش با ضریب همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون ارزیابی شد؛ متغیرهای پیش‌بین با تحلیل رگرسیون خطی چندگانه بررسی شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که بین راهبردهای تنظیم هیجان، دشواری‌های تنظیم هیجان، سبک‌های دلبستگی و سبک‌های روابط بین‌فردی همبستگی معناداری وجود دارد. به طور خاص، درگیر شدن در ارزیابی شناختی مجدد و سرکوب ابرازگری و دشواری در کنترل تکانه و وضوح هیجانی به عنوان پیش‌بین‌های مهم سبک‌های روابط بین‌فردی ظاهر شدند. افرادی که نمرات بالاتری در وضوح هیجانی و راهبردهای تنظیم سازگارانه داشتند، تمایل بیشتری به تعاملات بین‌فردی حمایتی و سازنده نشان دادند. در مقابل، دشواری در مدیریت هیجان‌ها با سطوح بالاتر گرایش‌های بازدارنده مبتنی بر تعارض در روابط همراه بود. همچنین، سبک‌های دلبستگی نقش مهمی ایفا کردند؛ نمرات دلبستگی اضطرابی و اجتنابی با گرایش‌های منفی بین‌فردی همبستگی معناداری داشتند. نتیجه‌گیری: با تأکید بر تعامل پویا بین فرایندهای هیجانی و تجارب دلبستگی در شکل‌دهی پویایی‌های اجتماعی، این یافته‌ها بینش‌های ارزشمندی برای مداخلات روان‌شناختی به منظور بهبود مهارت‌های تنظیم هیجان و ایجاد روابط سالم‌تر در بزرگسالی ارائه می‌دهد.
This paper aims to understand the patient experiences of women who suffered a miscarriage during the COVID-19 pandemic and examine the relationships of patient experience with miscarriage management, psychological distress, and COVID-19-related stressors. A convergent parallel mixed-methods design combined cross-sectional survey data and qualitative descriptive interviews. Seventy-one women in North Carolina who experienced a miscarriage during the COVID-19 stay-at-home mandates were assessed on patient experience, miscarriage management, perceived stress, anxiety, depression, posttraumatic stress, and COVID-19–related stressors. In-depth interviews were conducted with a subsample of 18 participants. Quantitative and qualitative findings of the subsample were integrated using a joint display to examine the level of convergence. Approximately half of participants reported poor patient experiences (52%), and half reported good patient experiences (48%). COVID-19–related stressors, including inability to have a support person present and access to care disruptions, did not differ significantly between groups. Participants reporting poor patient experiences had significantly higher levels of perceived stress, anxiety, and depressive symptoms (p < .05). Among those receiving medical and/or surgical management, good patient experiences were associated with lower psychological distress; this pattern was not observed among participants undergoing expectant management. Qualitative findings identified four categories shaping miscarriage care: Access to Care, Healthcare Provider Interactions, Healthcare Support Staff Interactions, and Healthcare System Interactions. Data integration demonstrated strong convergence for all four subcategories of the Healthcare Provider Interactions category; moderate convergence for access to care; and weak convergence for healthcare support staff interactions and healthcare system interactions. Findings underscore the central role of provider and nursing interpersonal care in shaping patient experiences and psychological well-being following miscarriage, even amid COVID-19-related system disruptions. Results highlight the need for structured follow-up, emotionally supportive care, and attention to organizational policies to improve miscarriage care during public health crises.
هدف این مقاله، درک تجربه بیماران زنانی است که در دوران پاندمی کووید-۱۹ دچار سقط جنین شده‌اند و بررسی روابط تجربه بیمار با مدیریت سقط جنین، پریشانی روان‌شناختی و عوامل استرس‌زای مرتبط با کووید-۱۹ می‌باشد. طرح پژوهش ترکیبی همگرا و موازی، داده‌های پیمایش مقطعی و مصاحبه‌های توصیفی کیفی را ترکیب کرده است. هفتاد و یک زن در کارولینای شمالی که در طول دستورات ماندن در خانه کووید-۱۹ دچار سقط جنین شده بودند، از نظر تجربه بیمار، مدیریت سقط جنین، استرس ادراک‌شده، اضطراب، افسردگی، استرس پس از سانحه و عوامل استرس‌زای مرتبط با کووید-۱۹ مورد ارزیابی قرار گرفتند. مصاحبه‌های عمیق با زیرنمونه‌ای متشکل از ۱۸ شرکت‌کننده انجام شد. یافته‌های کمی و کیفی زیرنمونه با استفاده از نمایش مشترک برای بررسی سطح همگرایی ادغام شد. تقریباً نیمی از شرکت‌کنندگان تجربه بیمار ضعیف (۵۲٪) و نیمی دیگر تجربه بیمار خوب (۴۸٪) را گزارش کردند. عوامل استرس‌زای مرتبط با کووید-۱۹، از جمله عدم امکان حضور فرد حمایت‌کننده و اختلال در دسترسی به مراقبت، بین گروه‌ها تفاوت معناداری نداشت. شرکت‌کنندگانی که تجربه بیمار ضعیف را گزارش کردند، سطوح بالاتری از استرس ادراک‌شده، اضطراب و نشانه‌های افسردگی داشتند (p < .05). در میان افرادی که مدیریت پزشکی و/یا جراحی دریافت کردند، تجربه بیمار خوب با پریشانی روان‌شناختی کمتر همراه بود؛ این الگو در میان شرکت‌کنندگانی که مدیریت انتظاری را تجربه کردند مشاهده نشد. یافته‌های کیفی چهار مقوله شکل‌دهنده مراقبت از سقط جنین را شناسایی کرد: دسترسی به مراقبت، تعامل با ارائه‌دهندگان مراقبت بهداشتی، تعامل با کارکنان پشتیبانی مراقبت بهداشتی و تعامل با نظام مراقبت بهداشتی. ادغام داده‌ها همگرایی قوی برای هر چهار زیرمقوله تعامل با ارائه‌دهندگان مراقبت بهداشتی، همگرایی متوسط برای دسترسی به مراقبت و همگرایی ضعیف برای تعامل با کارکنان پشتیبانی مراقبت بهداشتی و تعامل با نظام مراقبت بهداشتی را نشان داد. یافته‌ها نقش محوری مراقبت بین‌فردی ارائه‌دهندگان و پرستاران را در شکل‌دهی تجربه بیماران و بهزیستی روان‌شناختی پس از سقط جنین، حتی در میان اختلالات نظام ناشی از کووید-۱۹، برجسته می‌کند. نتایج بر نیاز به پیگیری ساختارمند، مراقبت عاطفی حمایت‌کننده و توجه به سیاست‌های سازمانی برای بهبود مراقبت از سقط جنین در دوران بحران‌های سلامت عمومی تأکید دارد.
Despite organizations espousing a desire for creative ideas, decision-makers often do not recognize creative ideas and reject them. We ask what the consequences of creative idea recognition failure are for the relationship between the idea generator (as well as others who witness the failure) and the decision-maker. We theorize and show in two experiments that idea generators and third-party observers trust a decision-maker less when the decision-maker fails to recognize a creative idea, because they view the decision-maker as less competent. This effect holds when we manipulate the idea’s creativity (Study 1), use participants’ subjective perceptions of the idea’s creativity (Studies 1 and 2), and when using creativity ratings by external raters (Study 2). Additionally, we also demonstrate that idea generators and third-party observers trust a decision-maker more when the decision-maker recognizes a creative idea, because they view the decision-maker as more competent. This effect only consistently emerges when using participants’ subjective creativity perceptions. We also find perceived warmth as a parallel mediator, but only when using participants’ subjective creativity perceptions. Finally, we demonstrate that these effects are not solely due to accuracy or surprise. We discuss the theoretical implications of these findings and provide directions for future research.
با وجود آنکه سازمان‌ها تمایل خود را به ایده‌های خلاقانه ابراز می‌کنند، تصمیم‌گیرندگان اغلب ایده‌های خلاقانه را شناسایی نمی‌کنند و آن‌ها را رد می‌نمایند. این پژوهش به این پرسش می‌پردازد که پیامدهای عدم شناسایی ایده‌های خلاقانه برای رابطه میان تولیدکننده ایده (و همچنین سایر افرادی که شاهد این ناکامی هستند) و تصمیم‌گیرنده چیست. ما به صورت نظری و تجربی در دو آزمایش نشان می‌دهیم که تولیدکنندگان ایده و ناظران ثالث، زمانی که تصمیم‌گیرنده در شناسایی یک ایده خلاقانه ناکام می‌ماند، اعتماد کمتری به او دارند، زیرا او را کم‌صلاحیت‌تر ارزیابی می‌کنند. این اثر زمانی که خلاقیت ایده را دستکاری می‌کنیم (مطالعه ۱)، از ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان نسبت به خلاقیت ایده استفاده می‌کنیم (مطالعات ۱ و ۲)، و همچنین زمانی که از ارزیابی‌های خلاقیت توسط ارزیابان بیرونی بهره می‌بریم (مطالعه ۲) نیز مشاهده می‌شود. افزون بر این، نشان می‌دهیم که تولیدکنندگان ایده و ناظران ثالث زمانی که تصمیم‌گیرنده یک ایده خلاقانه را شناسایی می‌کند، اعتماد بیشتری به او دارند، زیرا او را باصلاحیت‌تر می‌دانند. این اثر تنها زمانی به طور پیوسته مشاهده می‌شود که از ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان نسبت به خلاقیت استفاده شود. همچنین، گرمی ادراک‌شده به عنوان یک میانجی موازی شناسایی شد، اما فقط زمانی که از ادراکات ذهنی شرکت‌کنندگان نسبت به خلاقیت بهره گرفته شد. در نهایت، نشان می‌دهیم که این اثرات صرفاً ناشی از دقت یا شگفتی نیستند. پیامدهای نظری این یافته‌ها مورد بحث قرار گرفته و جهت‌گیری‌هایی برای پژوهش‌های آتی ارائه می‌شود.
Abstract Adolescence involves social reorientation toward peers, increasing exposure to interpersonal stressors and vulnerability to psychopathology. The current study investigated the potential buffering effects of high-quality parent–child relationships (PCRs) on the associations between peer stress exposure and multiple measures of positive valence systems (PVS) functioning. The study included 165 adolescents, ages 9–16 (81 girls, M age = 11.93, 78.18% White). Interviews were conducted to gather data on PCR quality and peer stress exposure. Adolescents self-reported their reward sensitivity, and behavioral reward sensitivity was derived from a reward learning paradigm. The reward positivity (RewP) was recorded during three tasks using monetary, social, and food reward stimuli. Contrary to our predictions, adolescents who had higher-quality PCR showed a blunted monetary RewP ( β = 0.17, p = .020) and reduced behavioral reward sensitivity ( β = 0.15, p = .040), when also reporting high levels of peer stress exposure. No significant interaction was found with other measures as the outcomes. The results suggest that high-quality PCR may not uniformly buffer against the effects of peer stress exposure and highlight differential effects for different PVS measures. Future research across multiple units of analysis is needed to elucidate the complex pathway to PVS-related psychopathology during this critical developmental stage.
چکیده: نوجوانی با بازآرایی اجتماعی به سوی همسالان، افزایش مواجهه با عوامل استرس‌زای بین‌فردی و آسیب‌پذیری نسبت به آسیب‌شناسی روانی همراه است. پژوهش حاضر به بررسی اثرات بالقوه محافظتی روابط والد-فرزند با کیفیت بالا (PCR) بر ارتباط بین مواجهه با استرس همسالان و چندین شاخص عملکرد سامانه‌های ارزش‌گذاری مثبت (PVS) پرداخت. این مطالعه شامل ۱۶۵ نوجوان ۹ تا ۱۶ ساله (۸۱ دختر، میانگین سنی = ۱۱٫۹۳، ۷۸٫۱۸٪ سفیدپوست) بود. مصاحبه‌هایی برای گردآوری داده‌ها درباره کیفیت PCR و میزان مواجهه با استرس همسالان انجام شد. نوجوانان حساسیت پاداش خود را به صورت خودگزارش‌دهی بیان کردند و حساسیت رفتاری به پاداش از طریق یک الگوی یادگیری پاداش استخراج شد. مثبت‌گرایی پاداش (RewP) در طول سه تکلیف با استفاده از محرک‌های پاداش پولی، اجتماعی و غذایی ثبت شد. برخلاف پیش‌بینی‌ها، نوجوانانی که PCR با کیفیت بالاتری داشتند، در صورت گزارش سطوح بالای مواجهه با استرس همسالان، RewP پولی کاهش‌یافته (β = ۰٫۱۷، p = ۰٫۰۲۰) و حساسیت رفتاری به پاداش کاهش‌یافته (β = ۰٫۱۵، p = ۰٫۰۴۰) نشان دادند. هیچ تعامل معناداری با سایر شاخص‌ها به عنوان پیامد مشاهده نشد. نتایج نشان می‌دهد که PCR با کیفیت بالا لزوماً به طور یکنواخت در برابر اثرات مواجهه با استرس همسالان نقش محافظتی ایفا نمی‌کند و بر تفاوت اثرات بر شاخص‌های مختلف PVS تأکید دارد. پژوهش‌های آینده با استفاده از واحدهای تحلیلی چندگانه برای روشن ساختن مسیر پیچیده آسیب‌شناسی روانی مرتبط با PVS در این مرحله بحرانی رشد ضروری است.
Impairments in emotional regulation and adverse experiences in early childhood are considered key factors in the development of personality disorders. However, existing theoretical approaches remain fragmented, failing to provide an interdisciplinary synthesis of the neurobiological, psychological, and interpersonal mechanisms within a single explanatory framework. This study aimed to reveal the relationship between deficits in affective regulation and early traumatisation as mutually reinforcing factors in the development of personality pathology, substantiating this relationship at multiple levels. This narrative review with elements of conceptual synthesis is based on 41 sources from PubMed, Scopus, Web of Science, and Google Scholar covering the period from 2020 to 2025. These sources include meta-analyses, longitudinal cohort studies, randomised controlled trials, and qualitative investigations from Kosovo, Norway, Lebanon, Canada, and other countries. According to the analysed studies, borderline personality disorder is characterised by limbic hyperreactivity associated with emotional abuse, with an odds ratio=11.02; conversely, antisocial personality disorder is characterised by prefrontal hypoactivation and a blunted cortisol response. The reviewed sources indicate that epigenetic modifications of the FK506 binding protein 5 (FKBP5) gene and accelerated biological ageing according to the GrimAge clock (β=0.12; p=0.03) constitute components of a cascading molecular mechanism linking early trauma with neurostructural changes. The literature analysis showed that emotional dysregulation forms a continuum ranging from affective overreactivity (cluster B) and overcontrol (cluster C) to incongruence (cluster A). Mentalisation deficits, self-compassion, and social support were described as mediators of the ‘trauma-personality pathology’ relationship. According to the results of meta-analyses, trauma-informed dialectical behaviour therapy reduces symptoms of borderline personality disorder with an effect size of g=-0.82. Group schema therapy demonstrates an effect size of g=0.859, and eye movement desensitisation shows d=0.65 for psychological symptoms. The four-level substantiation – carried out at molecular-neurobiological, developmental-interpersonal, psychological, and clinical-phenomenological levels – reveals the basis for a stratified approach.
اختلال در تنظیم هیجان و تجارب نامطلوب در اوایل کودکی به عنوان عوامل کلیدی در شکل‌گیری اختلالات شخصیت در نظر گرفته می‌شوند. با این حال، رویکردهای نظری موجود همچنان پراکنده بوده و نتوانسته‌اند یک سنتز میان‌رشته‌ای از سازوکارهای عصب‌زیستی، روان‌شناختی و بین‌فردی را در قالب یک چارچوب تبیینی واحد ارائه دهند. هدف این مطالعه، آشکار ساختن رابطه بین نقص در تنظیم عاطفی و تروماهای اولیه به عنوان عوامل تقویت‌کننده‌ی متقابل در شکل‌گیری آسیب‌شناسی شخصیت و اثبات این رابطه در سطوح مختلف بود. این مرور روایتی با عناصر سنتز مفهومی بر پایه‌ی ۴۱ منبع از PubMed، Scopus، Web of Science و Google Scholar در بازه‌ی زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ انجام شده است. این منابع شامل فراتحلیل‌ها، مطالعات کوهورت طولی، کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده و پژوهش‌های کیفی از کشورهایی چون کوزوو، نروژ، لبنان، کانادا و سایر کشورها می‌باشند. بر اساس مطالعات تحلیل‌شده، اختلال شخصیت مرزی با بیش‌فعالی لیمبیک مرتبط با سوءاستفاده‌ی عاطفی و نسبت شانس=۱۱.۰۲ مشخص می‌شود؛ در مقابل، اختلال شخصیت ضد اجتماعی با کاهش فعالیت پیش‌پیشانی و پاسخ کورتیزول کُند همراه است. منابع مرورشده نشان می‌دهند که تغییرات اپی‌ژنتیک ژن FK506 binding protein 5 (FKBP5) و پیری زیستی تسریع‌شده بر اساس ساعت GrimAge (β=۰.۱۲؛ p=۰.۰۳) اجزای یک سازوکار مولکولی آبشاری هستند که تروماهای اولیه را به تغییرات نوروساختاری پیوند می‌دهند. تحلیل متون نشان داد که نابهنجاری تنظیم هیجان، پیوستاری از بیش‌واکنشی عاطفی (خوشه B) و کنترل بیش از حد (خوشه C) تا ناسازگاری (خوشه A) را تشکیل می‌دهد. نقص در ذهنی‌سازی، شفقت به خود و حمایت اجتماعی به عنوان میانجی‌های رابطه‌ی «تروما-آسیب‌شناسی شخصیت» توصیف شده‌اند. بر اساس نتایج فراتحلیل‌ها، طرحواره‌درمانی گروهی با اندازه‌ی اثر g=۰.۸۵۹ و حساسیت‌زدایی با حرکات چشم با d=۰.۶۵ برای علائم روان‌شناختی نشان داده شده است. چهار سطح استدلال – در سطوح مولکولی-عصب‌زیستی، رشدی-بین‌فردی، روان‌شناختی و بالینی-فنومنولوژیک – مبنایی برای رویکرد لایه‌بندی‌شده را آشکار می‌سازد.
