انگیزش

This study was motivated by the low learning motivation of students due to the use of conventional learning media, which resulted in limited student participation and interest during the learning process. One alternative to improve students' learning motivation is the implementation of Augmented Reality (AR) as an interactive learning medium. Therefore, this study aimed to determine the effect of Augmented Reality media on the learning motivation of fifth-grade students at SDN 2 Jagapura Kidul. This research employed a quantitative approach using an experimental method with a Pre-Experimental One Group Pretest–Posttest Design. The research sample consisted of one fifth-grade class at SDN 2 Jagapura Kidul. Data were collected using a learning motivation questionnaire administered before (pretest) and after (posttest) the implementation of Augmented Reality learning media. Data were analyzed using descriptive statistics, normality test, homogeneity test, Paired Sample t-test, and N-Gain analysis. The findings revealed that the average learning motivation score increased from 48.19 in the pretest to 61.19 in the posttest. The result of the Paired Sample t-test showed a significance value of 0.000 < 0.05, indicating that the research hypothesis was accepted. The N-Gain analysis also demonstrated an improvement in students' learning motivation after the implementation of Augmented Reality. These findings indicate that Augmented Reality creates a more engaging, interactive, and enjoyable learning environment, encouraging students to become more active, focused, and motivated in learning. In conclusion, Augmented Reality has a significant positive effect on the learning motivation of fifth-grade students at SDN 2 Jagapura Kidul. Therefore, Augmented Reality can be recommended as an innovative learning medium to improve students' learning motivation in elementary schools.

این پژوهش با انگیزه‌ی پایین دانش‌آموزان در یادگیری که ناشی از استفاده از رسانه‌های آموزشی سنتی و در نتیجه مشارکت و علاقه محدود دانش‌آموزان در فرایند یادگیری بود، انجام شد. یکی از راهکارهای جایگزین برای ارتقای انگیزش یادگیری دانش‌آموزان، به‌کارگیری واقعیت افزوده (AR) به عنوان رسانه آموزشی تعاملی است. بنابراین، هدف این پژوهش تعیین تأثیر رسانه واقعیت افزوده بر انگیزش یادگیری دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان SDN 2 Jagapura Kidul بود. این پژوهش با رویکرد کمی و روش آزمایشی از نوع پیش‌آزمایشی با طرح یک گروهی پیش‌آزمون–پس‌آزمون انجام شد. نمونه پژوهش شامل یک کلاس پایه پنجم در دبستان SDN 2 Jagapura Kidul بود. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه انگیزش یادگیری که پیش از اجرای رسانه آموزشی واقعیت افزوده (پیش‌آزمون) و پس از آن (پس‌آزمون) اجرا شد، گردآوری گردید. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون نرمالیتی، آزمون همگنی، آزمون t زوجی و تحلیل N-Gain مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان داد که میانگین نمره انگیزش یادگیری از ۴۸٫۱۹ در پیش‌آزمون به ۶۱٫۱۹ در پس‌آزمون افزایش یافت. نتیجه آزمون t زوجی مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ < ۰٫۰۵ را نشان داد که بیانگر پذیرش فرضیه پژوهش است. تحلیل N-Gain نیز بهبود انگیزش یادگیری دانش‌آموزان پس از اجرای واقعیت افزوده را نشان داد. این یافته‌ها بیانگر آن است که واقعیت افزوده محیط یادگیری جذاب‌تر، تعاملی‌تر و لذت‌بخش‌تری ایجاد می‌کند و دانش‌آموزان را به فعالیت، تمرکز و انگیزش بیشتر در یادگیری ترغیب می‌کند. در نتیجه، واقعیت افزوده تأثیر مثبت و معناداری بر انگیزش یادگیری دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان SDN 2 Jagapura Kidul دارد. بنابراین، واقعیت افزوده می‌تواند به عنوان رسانه آموزشی نوآورانه برای ارتقای انگیزش یادگیری دانش‌آموزان دبستانی توصیه شود.

This study aims to analyze the influence of learning discipline and learning motivation on student learning outcomes in economics. The problem of this study is the low student learning outcomes, which are suspected to be caused by a lack of support for learning discipline and learning motivation. The methodology used is a quantitative descriptive approach with a population of 214 students and a sample of 69 students taken using a proportional random sampling technique. Data were collected through questionnaires to analyze learning discipline and learning motivation data, as well as documentation of final semester exam scores for learning outcomes. Data analysis was carried out using multiple linear regression to test the effect of independent variables on the dependent variable. The results showed that learning discipline and learning motivation had a significant effect on student learning outcomes, with a coefficient of determination (R2) of 54.5%. The t- test showed that learning discipline and learning motivation each had an effect on learning outcomes. These findings emphasize the importance of developing learning discipline and learning motivation in improving student learning outcomes.

هدف این پژوهش تحلیل تأثیر انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان در درس اقتصاد است. مسئله این پژوهش پایین بودن نتایج یادگیری دانش‌آموزان است که گمان می‌رود ناشی از کمبود حمایت از انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری باشد. روش‌شناسی مورد استفاده، رویکرد توصیفی کمی با جامعه آماری ۲۱۴ نفر از دانش‌آموزان و نمونه‌ای متشکل از ۶۹ نفر است که با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی نسبتی انتخاب شده‌اند. داده‌ها از طریق پرسشنامه برای تحلیل داده‌های انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری و همچنین مستندسازی نمرات آزمون پایان‌ترم برای نتایج یادگیری جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از رگرسیون خطی چندگانه به منظور آزمون تأثیر متغیرهای مستقل بر متغیر وابسته انجام شد. نتایج نشان داد که انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری تأثیر معناداری بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان دارند و ضریب تعیین (R2) برابر با ۵۴/۵٪ بود. آزمون t نشان داد که هر یک از انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری بر نتایج یادگیری تأثیر دارند. این یافته‌ها بر اهمیت توسعه انضباط یادگیری و انگیزش یادگیری در بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان تأکید می‌کند.

The progress of a nation depends heavily on the quality of its human resources, with basic education playing a crucial role as the primary foundation for character development. However, the tide of globalization often triggers moral degradation and traps education in a purely cognitive orientation. In response to these challenges, this study aims to describe the implementation of an integrated teaching module based on the Panca Cinta concept which encompasses love for Allah SWT, the Prophet Muhammad SAW, the homeland, fellow human beings, and the natural environment as an effort to foster character development among students at Madrasah Ibtidaiyah Wali Songo Sumberrejo in Bojonegoro. Using a descriptive qualitative approach, data collection was conducted through observation, in-depth interviews, and documentation, and analyzed using the Miles, Huberman, and Saldana model. The research results show that the implementation of the integrated “Panca Cinta” teaching module was carried out in a structured manner through intracurricular and cocurricular activities in relevant subjects by applying systematic learning stages. The character-building process was carried out through three phases of value internalization, namely transformation, transaction, and transinternalization of values, which were integrated with the Contextual Teaching and Learning (CTL) approach and daily habit-forming methods. The success of this program was supported by the quality of the materials, teacher competence, student motivation, and synergy between the madrasah and parents.

پیشرفت یک ملت به شدت به کیفیت منابع انسانی آن وابسته است و آموزش پایه به عنوان زیربنای اصلی پرورش شخصیت نقش حیاتی ایفا می‌کند. با این حال، موج جهانی‌شدن اغلب منجر به افول اخلاقی شده و آموزش را در جهت‌گیری صرفاً شناختی گرفتار می‌سازد. در پاسخ به این چالش‌ها، این پژوهش با هدف توصیف اجرای یک ماژول آموزشی تلفیقی مبتنی بر مفهوم پانچا چینتا، که شامل محبت به الله SWT، پیامبر محمد SAW، میهن، همنوعان و محیط زیست است، به عنوان تلاشی برای پرورش شخصیت دانش‌آموزان در مدرسه ابتدایی مذهبی والی سونگو سومبرجو در بوجونگگورو انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی به جمع‌آوری داده‌ها پرداخته و داده‌ها با استفاده از مدل مایلز، هابرمن و سالدانا تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای ماژول آموزشی تلفیقی «پانچا چینتا» به صورت ساختارمند از طریق فعالیت‌های درون‌برنامه‌ای و فوق‌برنامه‌ای در دروس مرتبط با به‌کارگیری مراحل نظام‌مند یادگیری انجام شده است. فرایند شخصیت‌سازی از طریق سه مرحله درونی‌سازی ارزش‌ها، شامل تحول، تراکنش و فرادرونی‌سازی ارزش‌ها، که با رویکرد آموزش و یادگیری زمینه‌محور (Contextual Teaching and Learning - CTL) و روش‌های عادت‌سازی روزانه تلفیق شده‌اند، صورت گرفته است. موفقیت این برنامه با کیفیت محتوا، شایستگی معلمان، انگیزه دانش‌آموزان و هم‌افزایی میان مدرسه و والدین حمایت شده است.

Background Reading literacy is a fundamental determinant of academic achievement. However, the complex psychological mechanisms linking teacher support to reading literacy during the critical developmental transition of middle childhood remain insufficiently understood. This gap is particularly evident within the Confucian Heritage Culture (CHC) context, where teacher authority and social validation are highly prominent. Grounded in an integration of control-value theory and social cognitive theory, this study aims to investigate the parallel mediating roles of achievement emotions (an affective pathway) and reading self-efficacy (a cognitive-motivational pathway) in the relationship between perceived teacher support and reading literacy. Methods A cross-sectional survey was conducted among 460 Grade 4 pupils (aged 9–10 years) from two public schools in Beijing, China. Data were collected using validated self-report questionnaires for psychological constructs and a Chinese adaptation of the PIRLS assessment for reading literacy, followed by analysis using covariance-based structural equation modeling (CB-SEM). Results The structural model revealed that perceived teacher support significantly and positively predicted reading literacy ( β = 0.446, p <0.001). Mediation analyses using bias-corrected bootstrapping demonstrated that achievement emotions significantly mediated the relationship between teacher support and reading literacy ( β = 0.063, 95% CI [0.015, 0.115]). Conversely, reading self-efficacy did not exhibit a significant independent mediation effect when accounting for emotional factors. The total model explained 31.3% of the variance in reading literacy. Discussion These findings highlight that teacher support enhances primary school pupils’ reading literacy primarily through emotional rather than cognitive-motivational pathways. The study extends existing literature by demonstrating that fostering emotionally supportive classroom environments and positive achievement emotions is a vital, yet often overlooked, pedagogical strategy for sustainable literacy development.

زمینه سواد خواندن یکی از عوامل اساسی تعیین‌کننده موفقیت تحصیلی است. با این حال، سازوکارهای روان‌شناختی پیچیده‌ای که حمایت معلم را به سواد خواندن در دوره انتقالی مهم کودکی میانی پیوند می‌دهند، هنوز به طور کافی درک نشده‌اند. این شکاف به ویژه در زمینه فرهنگ میراث کنفوسیوسی (Confucian Heritage Culture) مشهود است، جایی که اقتدار معلم و اعتبار اجتماعی بسیار برجسته است. این مطالعه که بر پایه تلفیقی از نظریه کنترل-ارزش (control-value theory) و نظریه شناختی-اجتماعی قرار دارد، هدف دارد نقش‌های میانجی‌گری موازی هیجانات موفقیت (مسیر عاطفی) و خودکارآمدی خواندن (مسیر شناختی-انگیزشی) را در رابطه بین حمایت ادراک‌شده معلم و سواد خواندن بررسی کند. روش‌ها یک مطالعه مقطعی بر روی ۴۶۰ دانش‌آموز پایه چهارم (۹ تا ۱۰ ساله) از دو مدرسه دولتی در پکن، چین انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های خودگزارش‌دهی معتبر برای سازه‌های روان‌شناختی و نسخه چینی ارزیابی PIRLS برای سواد خواندن جمع‌آوری شد و سپس با مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) تحلیل گردید. نتایج مدل ساختاری نشان داد که حمایت ادراک‌شده معلم به طور معنادار و مثبت سواد خواندن را پیش‌بینی می‌کند (β = ۰.۴۴۶، p <۰.۰۰۱). تحلیل‌های میانجی‌گری با بوت‌استرپ اصلاح‌شده از نظر سوگیری نشان داد که هیجانات موفقیت به طور معنادار رابطه بین حمایت معلم و سواد خواندن را میانجی‌گری می‌کنند (β = ۰.۰۶۳، ۹۵٪ CI [۰.۰۱۵، ۰.۱۱۵]). در مقابل، خودکارآمدی خواندن هنگام لحاظ کردن عوامل عاطفی، اثر میانجی‌گری مستقل معناداری نشان نداد. مدل کلی ۳۱.۳٪ از واریانس سواد خواندن را تبیین کرد. بحث این یافته‌ها تأکید می‌کنند که حمایت معلم عمدتاً از طریق مسیرهای عاطفی و نه شناختی-انگیزشی، سواد خواندن دانش‌آموزان ابتدایی را ارتقاء می‌دهد. این مطالعه ادبیات موجود را گسترش می‌دهد و نشان می‌دهد که ایجاد محیط‌های کلاسی حمایت‌کننده عاطفی و هیجانات موفقیت مثبت، راهبرد آموزشی حیاتی و اغلب مغفول برای توسعه پایدار سواد است.

Introduction Differentiated instruction (DI) requires teachers to interpret learner diversity and make adaptive pedagogical decisions within the opportunities and constraints of their professional contexts. This study examined how secondary school English as a Foreign Language (EFL) teachers and teacher educators in Türkiye understood and experienced DI, with particular attention to teacher beliefs, perceived professional agency, and motivational considerations. Methods This qualitative interpretive phenomenological study involved semi-structured interviews with 14 EFL teachers and six teacher educators. Data were analyzed through an inductive, interpretive form of thematic analysis informed by Braun and Clarke’s six-phase procedure. Results Both participant groups understood DI as an inclusive and ethically responsive approach addressing differences in learner readiness, interests, language proficiency, learning pace, and support needs. Teachers associated DI with stronger student engagement, motivation, participation, and language development, but reported a persistent mismatch between their pedagogical intentions and their capacity to act on them. Large classes, limited planning time, curriculum rigidity, resource inequalities, and examination pressures constrained adaptive decision-making and weakened perceived professional agency. Teacher educators similarly identified a gap between pre-service teachers’ conceptual knowledge and their ability to respond flexibly to learner diversity in authentic classrooms. Discussion The findings conceptualize DI as a contextually negotiated practice shaped by the interaction of teacher beliefs, professional agency, motivational commitment, teacher preparation, and institutional conditions. The study highlights the need for practice-based teacher education, sustained professional learning, and organizational environments that enable psychologically responsive and inclusive EFL instruction.

مقدمه: آموزش تفکیکی (DI) مستلزم آن است که معلمان تنوع یادگیرندگان را تفسیر کرده و تصمیمات آموزشی انطباقی را در چارچوب فرصت‌ها و محدودیت‌های زمینه‌های حرفه‌ای خود اتخاذ کنند. این پژوهش به بررسی نحوه درک و تجربه معلمان زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) و مدرسان معلم در مدارس متوسطه ترکیه از DI پرداخت و به طور خاص بر باورهای معلمان، عاملیت حرفه‌ای ادراک‌شده و ملاحظات انگیزشی تمرکز داشت. روش‌ها: این مطالعه کیفی با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری، شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۴ معلم EFL و شش مدرس معلم بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک استقرایی و تفسیری بر اساس روش شش‌مرحله‌ای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافته‌ها: هر دو گروه شرکت‌کننده، DI را رویکردی فراگیر و پاسخگو از نظر اخلاقی می‌دانستند که به تفاوت‌های آمادگی یادگیرندگان، علایق، مهارت زبانی، سرعت یادگیری و نیازهای حمایتی پاسخ می‌دهد. معلمان، DI را با افزایش مشارکت، انگیزش، حضور فعال و رشد زبانی دانش‌آموزان مرتبط دانستند، اما از عدم تطابق مداوم میان اهداف آموزشی خود و توانایی اجرای آن‌ها گزارش دادند. کلاس‌های پرجمعیت، زمان محدود برای برنامه‌ریزی، سختی برنامه درسی، نابرابری منابع و فشارهای امتحانی، تصمیم‌گیری انطباقی را محدود و عاملیت حرفه‌ای ادراک‌شده را تضعیف می‌کرد. مدرسان معلم نیز به شکاف میان دانش مفهومی معلمان پیش‌خدمت و توانایی آن‌ها در پاسخ انعطاف‌پذیر به تنوع یادگیرندگان در کلاس‌های واقعی اشاره کردند. بحث: یافته‌ها، DI را به عنوان یک عمل مبتنی بر مذاکره زمینه‌ای و متأثر از تعامل باورهای معلم، عاملیت حرفه‌ای، تعهد انگیزشی، آمادگی معلم و شرایط نهادی مفهوم‌سازی می‌کند. این مطالعه بر نیاز به آموزش معلمان مبتنی بر عمل، یادگیری حرفه‌ای مستمر و محیط‌های سازمانی که آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی را به صورت روان‌شناختی پاسخگو و فراگیر ممکن می‌سازند، تأکید دارد.

This study examines the development and empirical validation of a value-oriented model of family upbringing that explains how parental value orientations are translated into everyday interaction practices and contribute to the formation of sustainable family relationships. In the context of ongoing social transformations, many existing approaches focus on isolated aspects of family life, while the dynamic interrelation between motivational orientations, emotional climate, and pedagogical practices remains insufficiently explored. Addressing this gap, the present research proposes an integrative model that combines value-based, emotional-communicative, and practice-oriented dimensions of family functioning. Methodologically, the study adopts a mixed-methods design. At the quantitative stage, Structural Equation Modeling (SEM) was employed to examine the relationships between parental values, family climate characteristics, and indicators of relationship sustainability. The model demonstrated robust fit indices and showed that family climate acts as a key mediating mechanism through which parental value orientations are transformed into stable patterns of interaction. The qualitative stage, based on in-depth interviews, provided insight into how values are enacted in everyday family life through shared rituals, emotional support, open communication, joint coping strategies, and sustained cooperation between families and schools. The findings indicate that the sustainability of family relationships should be understood not as a fixed trait but as a developmental outcome shaped by continuous, intentional, and value-informed practices of family members. The study makes a theoretical contribution by substantiating a comprehensive model that integrates motivational, emotional, and practical components of family upbringing. Its practical significance lies in the applicability of the results to the design of parental support programs, the prevention of family stress, the development of school–family partnerships, and the formulation of systemic family policy measures. While the study is limited by single-source data, self-report measures, and a cross-sectional design, it outlines clear directions for future longitudinal, cross-cultural, and intervention-based research.

این مطالعه به توسعه و اعتبارسنجی تجربی یک مدل پرورش خانواده مبتنی بر ارزش‌ها می‌پردازد که تبیین می‌کند چگونه جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به کنش‌های تعاملی روزمره تبدیل می‌شوند و به شکل‌گیری روابط پایدار خانوادگی کمک می‌کنند. در بستر تحولات اجتماعی جاری، بسیاری از رویکردهای موجود بر جنبه‌های منفرد زندگی خانوادگی تمرکز دارند، در حالی که ارتباط پویا میان جهت‌گیری‌های انگیزشی، اقلیم هیجانی و شیوه‌های تربیتی به اندازه کافی مورد بررسی قرار نگرفته است. پژوهش حاضر با هدف رفع این خلأ، مدلی تلفیقی را پیشنهاد می‌کند که ابعاد مبتنی بر ارزش، هیجانی-ارتباطی و عمل‌محور عملکرد خانواده را ترکیب می‌کند. از نظر روش‌شناسی، این پژوهش از طرح روش‌های ترکیبی بهره گرفته است. در مرحله کمی، مدل‌یابی معادلات ساختاری (SEM) برای بررسی روابط میان ارزش‌های والدین، ویژگی‌های اقلیم خانواده و شاخص‌های پایداری روابط به کار گرفته شد. مدل از شاخص‌های برازش قوی برخوردار بود و نشان داد که اقلیم خانواده به عنوان سازوکار میانجی کلیدی عمل می‌کند که از طریق آن، جهت‌گیری‌های ارزشی والدین به الگوهای پایدار تعامل تبدیل می‌شوند. مرحله کیفی، مبتنی بر مصاحبه‌های عمیق، بینش‌هایی درباره نحوه تحقق ارزش‌ها در زندگی روزمره خانوادگی از طریق آیین‌های مشترک، حمایت هیجانی، ارتباط باز، راهبردهای مقابله‌ای مشترک و همکاری پایدار میان خانواده و مدرسه ارائه داد. یافته‌ها نشان می‌دهد که پایداری روابط خانوادگی باید نه به عنوان یک ویژگی ثابت، بلکه به عنوان پیامد رشد‌یافته‌ای که توسط کنش‌های مستمر، هدفمند و مبتنی بر ارزش اعضای خانواده شکل می‌گیرد، درک شود. این پژوهش از نظر نظری با تبیین مدل جامعی که مؤلفه‌های انگیزشی، هیجانی و عملی پرورش خانواده را یکپارچه می‌کند، سهمی نظری ارائه می‌دهد. اهمیت کاربردی آن نیز در قابلیت استفاده از نتایج برای طراحی برنامه‌های حمایت والدین، پیشگیری از استرس خانوادگی، توسعه مشارکت مدرسه و خانواده و تدوین تدابیر سیاست‌گذاری نظام‌مند خانواده نهفته است. اگرچه پژوهش حاضر به دلیل استفاده از داده‌های تک‌منبعی، ابزارهای خودگزارشی و طرح مقطعی با محدودیت‌هایی مواجه است، اما مسیرهای روشنی برای پژوهش‌های آینده با رویکرد طولی، بین‌فرهنگی و مداخله‌محور ترسیم می‌کند.

Purpose This study examines whether socioeconomic disadvantage alters the associations of mathematics anxiety and mathematics-specific self-efficacy with mathematics achievement among adolescents in Hong Kong (China) and Macao (China). The research problem is not whether anxiety, efficacy, and socioeconomic status are individually related to achievement; those relationships are already well established. The unresolved question is whether socioeconomic disadvantage functions as a boundary condition on the two psychological-achievement slopes when anxiety and self-efficacy are modeled jointly. Data and methods This quantitative, observational, cross-sectional secondary analysis uses public PISA 2022 student data for Hong Kong (China) and Macao (China). The source data contained 10,291 relevant student records; after complete-case screening, 9,760 students from 209 schools were analyzed. Mathematics achievement was represented by PV1MATH-PV10MATH, mathematics anxiety by ANXMAT, mathematics self-efficacy by MATHEFF, and socioeconomic disadvantage by reverse weighted-standardized ESCS. Models were estimated separately across all 10 plausible values with final student weights, and sampling variance was estimated with the 80 official Fay-BRR replicate weights before plausible-value pooling. Findings Anxiety was negatively associated with mathematics achievement ( B = −9.03, SE = 1.53, p < 0.001), self-efficacy was positively associated with achievement ( B = 34.82, SE = 1.62, p < 0.001), and greater socioeconomic disadvantage was associated with lower achievement ( B = −14.88, SE = 1.69, p < 0.001). Neither the anxiety-by-disadvantage interaction ( B = −1.77, SE = 1.52, p = 0.244) nor the self-efficacy-by-disadvantage interaction ( B = −0.46, SE = 1.42, p = 0.744) was statistically significant. Equal-jurisdiction weighting, inverse-probability attrition weighting, bottom-SES-quartile models, and jurisdiction-specific models produced the same substantive moderation conclusion. Contribution and practical relevance The findings show concurrent psychological and socioeconomic gradients while placing the moderation conclusion within the official PISA variance framework. Interventions should address emotional, motivational, and structural barriers in parallel rather than assuming that socioeconomic disadvantage necessarily magnifies the psychological gradients.

هدف: این مطالعه بررسی می‌کند که آیا محرومیت اجتماعی‌اقتصادی ارتباط بین اضطراب ریاضی و خودکارآمدی خاص ریاضی با پیشرفت ریاضی را در میان نوجوانان در هنگ‌کنگ (چین) و ماکائو (چین) تغییر می‌دهد یا خیر. مسئله پژوهش این نیست که آیا اضطراب، خودکارآمدی و وضعیت اجتماعی‌اقتصادی به‌طور مستقل با پیشرفت تحصیلی مرتبط هستند؛ این روابط پیش‌تر به‌خوبی اثبات شده‌اند. پرسش حل‌نشده این است که آیا محرومیت اجتماعی‌اقتصادی به‌عنوان یک شرط مرزی بر شیب‌های روان‌شناختی-پیشرفت تحصیلی زمانی که اضطراب و خودکارآمدی به‌طور مشترک مدل‌سازی می‌شوند، عمل می‌کند یا خیر. داده‌ها و روش‌ها: این تحلیل ثانویه کمی، مشاهده‌ای و مقطعی از داده‌های دانش‌آموزی عمومی PISA 2022 برای هنگ‌کنگ (چین) و ماکائو (چین) استفاده می‌کند. داده‌های منبع شامل ۱۰٬۲۹۱ رکورد دانش‌آموز مرتبط بود؛ پس از غربالگری موارد کامل، ۹٬۷۶۰ دانش‌آموز از ۲۰۹ مدرسه مورد تحلیل قرار گرفتند. پیشرفت ریاضی با PV1MATH-PV10MATH، اضطراب ریاضی با ANXMAT، خودکارآمدی ریاضی با MATHEFF و محرومیت اجتماعی‌اقتصادی با ESCS استانداردشده معکوس و وزنی نمایان شد. مدل‌ها به‌طور جداگانه برای هر ۱۰ مقدار محتمل با وزن نهایی دانش‌آموزان برآورد شدند و واریانس نمونه‌گیری با ۸۰ وزن تکراری رسمی Fay-BRR پیش از تجمیع مقادیر محتمل برآورد شد. یافته‌ها: اضطراب با پیشرفت ریاضی رابطه منفی داشت (B = −9.03, SE = 1.53, p < 0.001)، خودکارآمدی با پیشرفت رابطه مثبت داشت (B = 34.82, SE = 1.62, p < 0.001) و محرومیت اجتماعی‌اقتصادی بیشتر با پیشرفت پایین‌تر مرتبط بود (B = −14.88, SE = 1.69, p < 0.001). نه تعامل اضطراب-محرومیت (B = −1.77, SE = 1.52, p = 0.244) و نه تعامل خودکارآمدی-محرومیت (B = −0.46, SE = 1.42, p = 0.744) از نظر آماری معنادار نبودند. وزن‌دهی برابر حوزه‌های قضایی، وزن‌دهی معکوس احتمال ریزش، مدل‌های چارک پایین وضعیت اجتماعی‌اقتصادی و مدل‌های اختصاصی حوزه، همگی به همان نتیجه تعدیل‌گری منتهی شدند. مشارکت و اهمیت عملی: یافته‌ها وجود شیب‌های روان‌شناختی و اجتماعی‌اقتصادی همزمان را نشان می‌دهد و نتیجه تعدیل‌گری را در چارچوب واریانس رسمی PISA قرار می‌دهد. مداخلات باید به موانع هیجانی، انگیزشی و ساختاری به‌طور موازی بپردازند و فرض نکنند که محرومیت اجتماعی‌اقتصادی لزوماً شیب‌های روان‌شناختی را تشدید می‌کند.

Teacher-student relationships play a crucial role in students' learning as learning is inherently a social process. Drawing on Self-Determination Theory (SDT), this study explored students' perspectives on and experiences with teachers' relatedness support in enhancing their learning. The study employed a qualitative interpretive descriptive approach. Data were collected through focus group discussions with twenty-eight (N = 28) students from four secondary schools in Iringa Municipality and were analysed thematically. Findings revealed inadequate teachers' relatedness support, characterised by a limited understanding of students' behaviours and individual needs, unresponsiveness, favouritism, harassment, and breaches of confidentiality of students' issues. Consistent with SDT, an unfulfilled need for relatedness undermined students' general well-being, resulting in reduced interest in school, decreased motivation and engagement in learning, absenteeism, and school dropout. The study recommends strengthening teachers' relational competencies, responsiveness and safe school environments to foster students’ well-being and effective learning.

روابط معلم و دانش‌آموز نقش اساسی در یادگیری دانش‌آموزان ایفا می‌کند، چرا که یادگیری ذاتاً فرایندی اجتماعی است. این پژوهش با بهره‌گیری از نظریه خودتعیین‌گری (SDT)، به بررسی دیدگاه‌ها و تجارب دانش‌آموزان درباره حمایت معلمان از ارتباط‌مندی و نقش آن در ارتقای یادگیری پرداخت. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی-تفسیری انجام شد. داده‌ها از طریق بحث‌های گروهی متمرکز با بیست‌وهشت (N = ۲۸) دانش‌آموز از چهار مدرسه متوسطه در شهرداری ایرینگا گردآوری و به شیوه تحلیل تماتیک بررسی شد. یافته‌ها نشان داد که حمایت معلمان از ارتباط‌مندی ناکافی است و این امر با درک محدود از رفتارها و نیازهای فردی دانش‌آموزان، عدم پاسخگویی، جانبداری، آزار و اذیت و نقض محرمانگی مسائل دانش‌آموزان مشخص می‌شود. مطابق با نظریه SDT، ارضا نشدن نیاز به ارتباط‌مندی به تضعیف بهزیستی کلی دانش‌آموزان منجر شده و پیامدهایی چون کاهش علاقه به مدرسه، کاهش انگیزش و مشارکت در یادگیری، غیبت و ترک تحصیل را به دنبال داشته است. این پژوهش تقویت شایستگی‌های ارتباطی معلمان، افزایش پاسخگویی و ایجاد محیط‌های مدرسه‌ای ایمن را برای ارتقای بهزیستی و یادگیری مؤثر دانش‌آموزان توصیه می‌کند.

Vishada is an Ayurvedic concept describing a state of mental disturbance in which emotional strength, confidence, initiative, and engagement with daily life becomes diminished. It extends beyond temporary sadness and involves changes in mental, behavioural and physical functioning. The present discussion explores the classical understanding of Vishada with emphasis on its etiopathogenesis and therapeutic perspective. Psychological experiences such as Ishta Viyoga and prolonged stress may disturb the equilibrium of Satwa and Tamas, with subsequent involvement of Manas, Vatadi doshas and Manovaha Srotas. Its manifestations, including Kaya-Vak-Manas Sada, Apravritti, Karyeshu Asiddhi Bhaya and impairment of Dhi, Dhriti, and Smriti demonstrate the wide-ranging influence of Vishada on activity, motivation, cognition, communication and social interaction. The Ayurvedic approach further emphasizes restoration of mental well-being through different lines of treatment. Understanding Vishada through this holistic framework highlights the close relationship between emotional experience and overall functioning and provides a foundation for its deeper exploration in contemporary mental-health research.

ویشادا مفهومی در آیورودا است که به وضعیتی از اختلال ذهنی اشاره دارد که در آن قدرت عاطفی، اعتماد به نفس، ابتکار عمل و درگیری با زندگی روزمره کاهش می‌یابد. این وضعیت فراتر از اندوه موقتی بوده و شامل تغییراتی در عملکرد ذهنی، رفتاری و جسمانی می‌شود. بحث حاضر به بررسی درک کلاسیک ویشادا با تأکید بر اتیوپاتوژنز و دیدگاه درمانی آن می‌پردازد. تجارب روان‌شناختی مانند ایشتا ویوگا و استرس طولانی‌مدت می‌توانند تعادل ساتوا و تاماس را بر هم زنند و در پی آن، مناس، واتادی دوشاها و منواها سرُتاس را درگیر کنند. تظاهرات آن، از جمله کایا-واک-ماناس سادا، اپراوریتی، کاریشو اسیدّی بهیا و اختلال در دھی، دھرتی و سمریتی، تأثیر گسترده ویشادا بر فعالیت، انگیزش، شناخت، ارتباط و تعامل اجتماعی را نشان می‌دهد. رویکرد آیورودایی همچنین بر بازگرداندن بهزیستی ذهنی از طریق خطوط مختلف درمان تأکید دارد. درک ویشادا در این چارچوب کل‌نگر، رابطه نزدیک تجربه عاطفی و عملکرد کلی را برجسته ساخته و زمینه‌ای برای بررسی عمیق‌تر آن در پژوهش‌های معاصر سلامت روان فراهم می‌آورد.

Vishada is an Ayurvedic concept describing a state of mental disturbance in which emotional strength, confidence, initiative, and engagement with daily life becomes diminished. It extends beyond temporary sadness and involves changes in mental, behavioural and physical functioning. The present discussion explores the classical understanding of Vishada with emphasis on its etiopathogenesis and therapeutic perspective. Psychological experiences such as Ishta Viyoga and prolonged stress may disturb the equilibrium of Satwa and Tamas, with subsequent involvement of Manas, Vatadi doshas and Manovaha Srotas. Its manifestations, including Kaya-Vak-Manas Sada, Apravritti, Karyeshu Asiddhi Bhaya and impairment of Dhi, Dhriti, and Smriti demonstrate the wide-ranging influence of Vishada on activity, motivation, cognition, communication and social interaction. The Ayurvedic approach further emphasizes restoration of mental well-being through different lines of treatment. Understanding Vishada through this holistic framework highlights the close relationship between emotional experience and overall functioning and provides a foundation for its deeper exploration in contemporary mental-health research.

ویشادا مفهومی در آیورودا است که به وضعیتی از اختلال ذهنی اشاره دارد که در آن قدرت عاطفی، اعتماد به نفس، ابتکار عمل و درگیری با زندگی روزمره کاهش می‌یابد. این وضعیت فراتر از اندوه موقتی بوده و شامل تغییراتی در عملکرد ذهنی، رفتاری و جسمانی می‌شود. بحث حاضر به بررسی درک کلاسیک ویشادا با تأکید بر اتیوپاتوژنز و دیدگاه درمانی آن می‌پردازد. تجارب روان‌شناختی مانند ایشتا ویوگا و استرس طولانی‌مدت می‌توانند تعادل ساتوا و تاماس را بر هم زنند و در پی آن، مناس، واتادی دوشاها و منواها سرُتاس را درگیر کنند. تظاهرات آن، از جمله کایا-واک-ماناس سادا، اپراوریتی، کاریشو اسیدّی بهیا و اختلال در دھی، دھرتی و سمریتی، تأثیر گسترده ویشادا بر فعالیت، انگیزش، شناخت، ارتباط و تعامل اجتماعی را نشان می‌دهد. رویکرد آیورودایی همچنین بر بازگرداندن بهزیستی ذهنی از طریق خطوط مختلف درمان تأکید دارد. درک ویشادا در این چارچوب کل‌نگر، رابطه نزدیک تجربه عاطفی و عملکرد کلی را برجسته ساخته و زمینه‌ای برای بررسی عمیق‌تر آن در پژوهش‌های معاصر سلامت روان فراهم می‌آورد.

This study aims to analyze the influence of school culture and principal leadership on teacher performance with work motivation as a mediating variable among public elementary school teachers in Purwosari District, Bojonegoro Regency. This research uses a quantitative approach with an ex-post facto design. The research population consisted of 140 teachers, with a sample of 104 respondents determined using the Slovin formula and proportional random sampling technique. Data collection was conducted using a Likert scale questionnaire and documentation. Data analysis was carried out with the help of IBM SPSS Statistics through classical assumption tests, path analysis, multiple linear regression, coefficient of determination (R²), and Sobel test to examine the mediating role. The research results show that school culture and principal leadership have a positive and significant effect on teachers' work motivation. Directly, school culture has a positive and significant effect on teacher performance, while principal leadership does not have a significant effect on teacher performance. Work motivation is proven to have a positive and significant effect on teacher performance. Path analysis results indicate that school culture, principal leadership, and work motivation together can explain 76.2% of the variation in teacher performance. In addition, the Sobel test results show that work motivation acts as a mediating variable in the relationship between school culture and principal leadership on teacher performance. Based on the research results, it can be concluded that improving teacher performance can be done by strengthening a positive school culture, effective principal leadership, and increasing teachers' work motivation. Work motivation becomes an important factor that bridges the influence of organizational factors on the improvement of teacher performance.

هدف این پژوهش تحلیل تأثیر فرهنگ مدرسه و رهبری مدیر مدرسه بر عملکرد معلمان با نقش میانجی انگیزش شغلی در میان معلمان مدارس ابتدایی دولتی منطقه Purwosari، شهرستان Bojonegoro است. این پژوهش با رویکرد کمی و طرح علی-مقایسه‌ای (ex-post facto) انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل ۱۴۰ معلم بود که نمونه‌ای متشکل از ۱۰۴ نفر با استفاده از فرمول اسلووین و روش نمونه‌گیری تصادفی نسبتی انتخاب شد. گردآوری داده‌ها با استفاده از پرسشنامه مبتنی بر مقیاس لیکرت و اسناد انجام گرفت. تحلیل داده‌ها با کمک نرم‌افزار IBM SPSS Statistics و از طریق آزمون‌های فرض کلاسیک، تحلیل مسیر، رگرسیون خطی چندگانه، ضریب تعیین (R²) و آزمون سوبل جهت بررسی نقش میانجی انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که فرهنگ مدرسه و رهبری مدیر مدرسه تأثیر مثبت و معناداری بر انگیزش شغلی معلمان دارند. به طور مستقیم، فرهنگ مدرسه تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد معلمان دارد، در حالی که رهبری مدیر مدرسه تأثیر معناداری بر عملکرد معلمان ندارد. انگیزش شغلی نیز تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد معلمان دارد. نتایج تحلیل مسیر نشان داد که فرهنگ مدرسه، رهبری مدیر مدرسه و انگیزش شغلی در مجموع قادر به تبیین ۷۶/۲ درصد از واریانس عملکرد معلمان هستند. علاوه بر این، نتایج آزمون سوبل نشان داد که انگیزش شغلی به عنوان متغیر میانجی در رابطه بین فرهنگ مدرسه و رهبری مدیر مدرسه با عملکرد معلمان ایفای نقش می‌کند. بر اساس نتایج پژوهش، می‌توان نتیجه گرفت که بهبود عملکرد معلمان از طریق تقویت فرهنگ مثبت مدرسه، رهبری مؤثر مدیر مدرسه و افزایش انگیزش شغلی معلمان امکان‌پذیر است. انگیزش شغلی به عنوان عاملی مهم، نقش پل ارتباطی میان تأثیر عوامل سازمانی بر ارتقای عملکرد معلمان را ایفا می‌کند.

Dance learning in elementary schools requires a contextual approach to improve students’ learning motivation. The integration of local cultural materials, especially the Jathilan dance, is an effort to create meaningful and engaging learning experiences that are relevant to students’ cultural environments. This study aimed to describe the implementation of local cultural materials in art learning, students’ art learning motivation, and the influence of local cultural materials on the art learning motivation of fifth-grade students at SDN Salamsari, Kendal Regency. This study employed a quantitative ex post facto design. The findings showed that the implementation of local cultural materials obtained an index score of 86% in the high category, while students’ learning motivation obtained a score of 68.4% in the moderate category. Correlation analysis showed a value of 0.458, indicating a moderate relationship between local cultural materials and learning motivation. The hypothesis test showed that t-count was higher than t-table (2.189 > 1.983) with a significance value of 0.042 < 0.05, indicating a significant influence of local cultural materials on students’ art learning motivation. The contribution of local cultural materials to learning motivation was 21%.

یادگیری رقص در مدارس ابتدایی نیازمند رویکردی زمینه‌محور به منظور ارتقاء انگیزش یادگیری دانش‌آموزان است. ادغام مواد فرهنگی محلی، به ویژه رقص Jathilan، تلاشی برای ایجاد تجارب یادگیری معنادار و جذاب است که با محیط فرهنگی دانش‌آموزان مرتبط باشد. هدف این پژوهش توصیف اجرای مواد فرهنگی محلی در آموزش هنر، انگیزش یادگیری هنر دانش‌آموزان و تأثیر مواد فرهنگی محلی بر انگیزش یادگیری هنر دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان SDN Salamsari در شهرستان Kendal بود. این پژوهش با طرح کمی از نوع پس‌رویدادی (ex post facto) انجام شد. یافته‌ها نشان داد که اجرای مواد فرهنگی محلی با کسب امتیاز شاخص ۸۶٪ در دسته بالا قرار گرفت، در حالی که انگیزش یادگیری دانش‌آموزان با امتیاز ۶۸٫۴٪ در دسته متوسط قرار داشت. تحلیل همبستگی مقدار ۰٫۴۵۸ را نشان داد که بیانگر رابطه‌ای متوسط بین مواد فرهنگی محلی و انگیزش یادگیری است. آزمون فرضیه نشان داد که مقدار t محاسبه‌شده بیشتر از مقدار t جدول بود (۲٫۱۸۹ > ۱٫۹۸۳) با مقدار معناداری ۰٫۰۴۲ < ۰٫۰۵ که نشان‌دهنده تأثیر معنادار مواد فرهنگی محلی بر انگیزش یادگیری هنر دانش‌آموزان است. سهم مواد فرهنگی محلی در انگیزش یادگیری ۲۱٪ بود.

Learning motivation is an important factor in successful learning, yet reflective learning activities remain relatively limited at the Madrasah Ibtidaiyah level. This study aimed to analyze changes in students’ learning motivation following reflective learning activities through Little Thinker Journaling. A quantitative approach with a pre-experimental one-group pretest-posttest design was employed, involving 30 students. Data were analyzed using the Shapiro-Wilk test, Paired Sample t-Test, and N-Gain. The results showed an increase in the mean learning motivation score from 59.70 on the pretest to 66.43 on the posttest, with a significant difference (p < 0.05). However, the N-Gain score of 0.1638 indicated a low level of improvement. These findings indicate a change in learning motivation following the reflective learning activities through Little Thinker Journaling, although the improvement remained limited. Because the study involved a single group without a control group, the observed change cannot be fully attributed to the activities provided.

انگیزش یادگیری یکی از عوامل مهم در موفقیت تحصیلی است، با این حال فعالیت‌های یادگیری تأملی در سطح مدرسه ابتدایی اسلامی (مدرسه ابتدایی) نسبتاً محدود باقی مانده‌اند. هدف این پژوهش، تحلیل تغییرات انگیزش یادگیری دانش‌آموزان پس از فعالیت‌های یادگیری تأملی از طریق دفترچه‌نویسی Little Thinker بود. این مطالعه با رویکرد کمی و طرح پیش‌آزمایشی یک‌گروهی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون انجام شد و ۳۰ دانش‌آموز را دربر گرفت. داده‌ها با استفاده از آزمون Shapiro-Wilk، آزمون t زوجی و N-Gain تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین نمره انگیزش یادگیری از ۵۹٫۷۰ در پیش‌آزمون به ۶۶٫۴۳ در پس‌آزمون افزایش یافت و این تفاوت از لحاظ آماری معنادار بود (p < 0.05). با این حال، نمره N-Gain برابر با ۰٫۱۶۳۸ نشان‌دهنده سطح پایینی از بهبود بود. این یافته‌ها نشان می‌دهند که پس از فعالیت‌های یادگیری تأملی از طریق دفترچه‌نویسی Little Thinker، تغییراتی در انگیزش یادگیری دانش‌آموزان ایجاد شده است، هرچند میزان بهبود محدود باقی مانده است. با توجه به اینکه مطالعه حاضر تنها یک گروه و بدون گروه کنترل را شامل می‌شود، تغییر مشاهده‌شده را نمی‌توان به طور کامل به فعالیت‌های ارائه‌شده نسبت داد.

This study aimed to identify the degree to which public school principals in Ramtha District practice participatory leadership and to examine its relationship with teachers’ morale from the perspectives of principals and teachers. The study adopted a descriptive correlational survey design. A questionnaire was used as the main instrument for data collection and was administered to a sample of 347 principals and teachers selected through simple random sampling. The findings revealed that the degree of participatory leadership practiced by public school principals was moderate. The results also indicated that the level of teachers’ morale was moderate. Furthermore, the study found a statistically significant positive correlation at the 0.05 significance level between the degree of participatory leadership practice and teachers’ morale. These findings suggest that promoting participatory leadership in public schools may contribute to improving teachers’ morale and enhancing the overall school climate. The study recommends encouraging school principals to involve teachers in decision-making, strengthen collaborative practices, and adopt leadership approaches that support motivation, professional engagement, and institutional effectiveness.

هدف این پژوهش شناسایی میزان اعمال رهبری مشارکتی توسط مدیران مدارس دولتی منطقه رمثا و بررسی رابطه آن با روحیه معلمان از دیدگاه مدیران و معلمان بود. این پژوهش از طرح توصیفی همبستگی از نوع پیمایشی بهره برد. پرسشنامه به عنوان ابزار اصلی گردآوری داده‌ها مورد استفاده قرار گرفت و بر روی نمونه‌ای متشکل از ۳۴۷ نفر از مدیران و معلمان که به روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب شده بودند، اجرا شد. یافته‌ها نشان داد که میزان رهبری مشارکتی اعمال‌شده توسط مدیران مدارس دولتی در حد متوسط بود. همچنین نتایج نشان داد که سطح روحیه معلمان نیز در حد متوسط قرار داشت. افزون بر این، پژوهش وجود همبستگی مثبت معنادار در سطح معناداری ۰٫۰۵ بین میزان اعمال رهبری مشارکتی و روحیه معلمان را نشان داد. این یافته‌ها حاکی از آن است که ترویج رهبری مشارکتی در مدارس دولتی می‌تواند به بهبود روحیه معلمان و ارتقای جو کلی مدرسه کمک کند. پژوهش توصیه می‌کند که مدیران مدارس به مشارکت دادن معلمان در فرایند تصمیم‌گیری، تقویت شیوه‌های همکاری و اتخاذ رویکردهای رهبری که از انگیزش، مشارکت حرفه‌ای و اثربخشی نهادی حمایت می‌کنند، تشویق شوند.

Computer science students are required to master data structures and algorithms, yet learning these topics often presents significant cognitive challenges. This study investigates whether a bundled package of adaptive personalization is associated with learning outcomes, perceived workload, and usability, using an existing educational visualization tool called VZOU (Visualization Zone of Understanding). The enhanced adaptive version of VZOU incorporates personalized learning paths structured around a visible learning progression map, enabling learners to monitor their progress, identify gaps, and take ownership of their learning path. Basic gamification features, Bloom-aligned progressive sequencing, and topic-specific formative quizzes are designed to support self-regulated learning through immediate feedback and motivational reinforcement. In a between-subjects study (N = 55), we compared control, non-adaptive, and adaptive groups. The adaptive group scored significantly higher on the post-test than the non-adaptive and control groups (mean 89.3 vs. 73.3 and 71.0 out of 100, respectively), and showed numerically but not statistically higher usability scores (SUS). Perceived mental workload showed a mixed pattern: the overall six-subscale NASA-TLX composite did not differ significantly by condition, though Mental Demand specifically was significantly higher in the adaptive group than in the control group, and a workload composite excluding self-rated success also differed significantly across conditions. The bundled adaptive VZOU package, combining a diagnostic-driven graph, gated progression, formative quizzes, and gamification, was associated with higher post-test performance, while raising certain aspects of perceived workload. As these components were not manipulated independently, the estimate reflects the package as a whole, not any single element.

دانشجویان علوم کامپیوتر ملزم به تسلط بر ساختمان داده‌ها و الگوریتم‌ها هستند، اما یادگیری این مباحث اغلب با چالش‌های شناختی قابل توجهی همراه است. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا یک بسته جامع شخصی‌سازی تطبیقی با پیامدهای یادگیری، بار ادراک‌شده و قابلیت استفاده ارتباط دارد یا خیر، و از یک ابزار تجسم آموزشی موجود به نام VZOU (منطقه تجسم فهم) استفاده می‌کند. نسخه تطبیقی پیشرفته VZOU مسیرهای یادگیری شخصی‌سازی‌شده‌ای را در قالب یک نقشه پیشرفت یادگیری قابل مشاهده ارائه می‌دهد که به یادگیرندگان امکان می‌دهد پیشرفت خود را پایش کنند، شکاف‌ها را شناسایی نمایند و مالکیت مسیر یادگیری خود را بر عهده گیرند. ویژگی‌های ابتدایی بازی‌وارسازی، توالی تدریجی منطبق با بلوم و آزمون‌های تکوینی موضوع‌محور به منظور حمایت از یادگیری خودتنظیمی از طریق بازخورد فوری و تقویت انگیزشی طراحی شده‌اند. در یک مطالعه بین‌گروهی (N = ۵۵)، گروه کنترل، غیرتطبیقی و تطبیقی با یکدیگر مقایسه شدند. گروه تطبیقی در آزمون پس از مداخله به طور معناداری نمره بالاتری نسبت به گروه‌های غیرتطبیقی و کنترل کسب کرد (میانگین ۸۹٫۳ در مقابل ۷۳٫۳ و ۷۱٫۰ از ۱۰۰، به ترتیب) و همچنین از نظر نمرات قابلیت استفاده (SUS) به صورت عددی اما نه معنادار آماری بالاتر بود. بار ذهنی ادراک‌شده الگوی ترکیبی نشان داد: ترکیب شش‌زیرمقیاس NASA-TLX به طور معناداری بر اساس شرایط تفاوت نداشت، اگرچه تقاضای ذهنی به طور خاص در گروه تطبیقی نسبت به گروه کنترل به طور معناداری بالاتر بود و ترکیب بار کاری بدون موفقیت خودارزیابی‌شده نیز به طور معناداری بین شرایط تفاوت داشت. بسته تطبیقی VZOU که ترکیبی از نمودار مبتنی بر تشخیص، پیشرفت مرحله‌ای، آزمون‌های تکوینی و بازی‌وارسازی است، با عملکرد بالاتر در آزمون پس از مداخله همراه بود، در حالی که برخی جنبه‌های بار ادراک‌شده را افزایش داد. از آنجا که این مؤلفه‌ها به طور مستقل دستکاری نشدند، این برآورد منعکس‌کننده بسته به طور کلی است، نه هیچ عنصر منفردی.

Abstract Over the past decades, self-determination theory (SDT) has been widely applied in second language (L2) motivation research. The present study employed a multilevel meta-analysis to examine the direction and magnitude of the relationship between SDT-based L2 motivation and L2 achievement. We systematically searched ten English databases and pooled the data using random-effects models. A total of 74 eligible studies involving 220 estimates were included in the analyses. The results showed that both intrinsic motivation ( r = .318, p < .001) and extrinsic motivation ( r = .166, p < .001) were significantly and positively correlated with L2 achievement. Two autonomous dimensions of extrinsic motivation—integrated regulation ( r =. 248, p < .001) and identified regulation ( r = .190, p < .001)—were positively related with L2 achievement, whereas controlled dimensions—introjected regulation ( r = .006, p = .866) and external regulation ( r = .010, p = .781)—were not. The aggregated associations between intrinsic/extrinsic motivation and L2 achievement were moderated by learning context and teaching mode. Theoretical and practical implications of this study are discussed.

چکیده در دهه‌های گذشته، نظریه خودتعیین‌گری (SDT) به طور گسترده‌ای در پژوهش‌های انگیزش زبان دوم (L2) به کار رفته است. مطالعه حاضر با بهره‌گیری از یک فراتحلیل چندسطحی، جهت و اندازه رابطه بین انگیزش زبان دوم مبتنی بر SDT و پیشرفت زبان دوم را بررسی می‌کند. ما به طور نظام‌مند ده پایگاه داده انگلیسی را جست‌وجو کردیم و داده‌ها را با استفاده از مدل‌های اثرات تصادفی تجمیع نمودیم. در مجموع، ۷۴ مطالعه واجد شرایط که شامل ۲۲۰ برآورد بودند، در تحلیل‌ها وارد شدند. نتایج نشان داد که هم انگیزش درونی (r = .318, p < .001) و هم انگیزش بیرونی (r = .166, p < .001) با پیشرفت زبان دوم رابطه معنادار و مثبتی دارند. دو بعد خودمختار انگیزش بیرونی—تنظیم یکپارچه (r = .248, p < .001) و تنظیم شناسایی‌شده (r = .190, p < .001)—با پیشرفت زبان دوم رابطه مثبت داشتند، در حالی که ابعاد کنترل‌شده—تنظیم درونی‌شده (r = .006, p = .866) و تنظیم بیرونی (r = .010, p = .781)—فاقد چنین رابطه‌ای بودند. روابط تجمیع‌شده بین انگیزش درونی/بیرونی و پیشرفت زبان دوم توسط زمینه یادگیری و شیوه تدریس تعدیل می‌شود. پیامدهای نظری و عملی این مطالعه مورد بحث قرار گرفته‌اند.

Digital transformation has reshaped technical and vocational education and training (TVET), accelerating the adoption of learning management systems, mobile learning, immersive technologies, and AI-enabled instructional tools. Although technology acceptance has been widely studied, existing research remains theoretically fragmented and insufficiently synthesised within vocational contexts characterised by practice-oriented, skill-based, and industry-aligned learning.This study presents a systematic review of approximately 100 empirical and review studies published between 1989 and 2025, guided by PRISMA 2020 guidelines. Integrating perspectives from the Technology Acceptance Model, UTAUT/UTAUT2, Social Cognitive Theory, the Stimulus–Organism–Response framework, and learning sciences, the review identifies four overarching categories of factors influencing technology acceptance in TVET: technical, psychological, environmental and institutional, and cognitive–affective mechanisms.The findings demonstrate that technology acceptance in vocational education is a multi-level, learning-centred process shaped by learners’ cognitive processing, emotional experience, motivation, and engagement. Building on this synthesis, the study proposes an integrated conceptual framework that embeds technology acceptance within the pedagogical and institutional context of TVET, highlighting procedural learning, authenticity, industry alignment, and cultural context.

تحول دیجیتال آموزش‌های فنی و حرفه‌ای (TVET) را دگرگون ساخته و به تسریع پذیرش سامانه‌های مدیریت یادگیری، یادگیری سیار، فناوری‌های غوطه‌ور و ابزارهای آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی انجامیده است. اگرچه پذیرش فناوری به طور گسترده‌ای مورد مطالعه قرار گرفته است، پژوهش‌های موجود از نظر نظری پراکنده بوده و در زمینه‌های فنی و حرفه‌ای که با یادگیری مبتنی بر عمل، مهارت‌محور و همسو با صنعت مشخص می‌شوند، به اندازه کافی تلفیق نشده‌اند. این مطالعه مرور نظام‌مند حدود ۱۰۰ مطالعه تجربی و مروری منتشرشده بین سال‌های ۱۹۸۹ تا ۲۰۲۵ را با راهنمایی دستورالعمل‌های PRISMA 2020 ارائه می‌دهد. با ادغام دیدگاه‌های مدل پذیرش فناوری، UTAUT/UTAUT2، نظریه شناخت اجتماعی، چارچوب محرک–سازمان–پاسخ و علوم یادگیری، این مرور چهار دسته کلی از عوامل مؤثر بر پذیرش فناوری در TVET را شناسایی می‌کند: عوامل فنی، روان‌شناختی، محیطی و نهادی، و سازوکارهای شناختی–عاطفی. یافته‌ها نشان می‌دهد که پذیرش فناوری در آموزش فنی و حرفه‌ای فرایندی چندسطحی و یادگیرنده‌محور است که تحت تأثیر پردازش شناختی، تجربه عاطفی، انگیزش و درگیری یادگیرندگان قرار دارد. بر اساس این تلفیق، مطالعه حاضر چارچوب مفهومی یکپارچه‌ای را پیشنهاد می‌کند که پذیرش فناوری را در بستر آموزشی و نهادی TVET جای می‌دهد و بر یادگیری فرایندی، اصالت، همسویی با صنعت و زمینه فرهنگی تأکید می‌کند.

Background: The Philippines faces a persistent literacy crisis that extends beyond the primary grades. National and international indicators show that many learners enter secondary education without secure reading foundations, while senior high school courses demand increasingly complex disciplinary reading and writing. Objective: This narrative review synthesized contemporary evidence on reading remediation for adolescents and translated that evidence into a context-responsive framework for Grades 11 and 12 in the Philippines. Methods: A structured narrative review prioritized peer-reviewed meta-analyses, systematic reviews, randomized and quasi-experimental studies, evidence-based practice guidance, and Philippine policy and curriculum documents. Literature published mainly from 2019 to 2025 was examined across decoding and morphology, fluency, vocabulary and background knowledge, comprehension, motivation, intervention intensity, and disciplinary literacy. Results: Meta-analytic evidence showed positive effects for adolescent reading comprehension interventions (g = 0.63), broader comprehension interventions for struggling readers (g = 0.59), and targeted fluency intervention (effect size = 0.46). Motivation-focused interventions also produced gains in reading comprehension (d = 0.27). Across sources, effective remediation was explicit, diagnostically matched, multicomponent, sufficiently intensive, progress-monitored, and connected to meaningful text. Evidence also showed that gains can diminish after intervention and that fluency practice alone rarely transfers reliably to comprehension. Conclusion: Senior high school literacy recovery should combine protected foundational remediation for learners with persistent word-level or fluency deficits with subject-embedded instruction in vocabulary, comprehension, and disciplinary reading. This two-layer model preserves curricular rigor while addressing unfinished foundational learning.

زمینه: فیلیپین با بحران مداوم سوادآموزی مواجه است که فراتر از پایه‌های ابتدایی ادامه دارد. شاخص‌های ملی و بین‌المللی نشان می‌دهند که بسیاری از دانش‌آموزان بدون پایه‌های خواندن مستحکم وارد آموزش متوسطه می‌شوند، در حالی که دروس دبیرستانی نیازمند مهارت‌های پیچیده‌تر خواندن و نوشتن تخصصی هستند. هدف: این مرور روایتی، شواهد معاصر درباره‌ی بازتوانی خواندن برای نوجوانان را تلفیق کرده و آن را به چارچوبی متناسب با زمینه برای پایه‌های یازدهم و دوازدهم در فیلیپین ترجمه کرده است. روش‌ها: یک مرور ساختاریافته‌ی روایتی، فراتحلیل‌های داوری‌شده، مرورهای نظام‌مند، پژوهش‌های تصادفی و شبه‌آزمایشی، راهنمایی‌های مبتنی بر شواهد و اسناد سیاستی و برنامه‌ی درسی فیلیپین را در اولویت قرار داد. ادبیات منتشرشده عمدتاً از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ در حوزه‌های رمزگشایی و ساختواژه، روان‌خوانی، واژگان و دانش پیش‌زمینه، درک مطلب، انگیزش، شدت مداخله و سواد تخصصی بررسی شد. یافته‌ها: شواهد فراتحلیلی نشان داد که مداخلات درک مطلب برای نوجوانان (g = 0.63)، مداخلات گسترده‌تر درک مطلب برای خوانندگان دارای مشکل (g = 0.59) و مداخله‌ی هدفمند روان‌خوانی (اندازه‌ی اثر = 0.46) تأثیرات مثبتی داشته‌اند. مداخلات مبتنی بر انگیزش نیز موجب بهبود درک مطلب شدند (d = 0.27). در تمامی منابع، بازتوانی مؤثر به صورت صریح، متناسب با تشخیص، چندمولفه‌ای، با شدت کافی، پایش‌شده و مرتبط با متون معنادار بود. همچنین شواهد نشان داد که دستاوردها پس از مداخله ممکن است کاهش یابد و تمرین صرف روان‌خوانی به ندرت به طور قابل اطمینان به درک مطلب منتقل می‌شود. نتیجه‌گیری: بازیابی سوادآموزی در دبیرستان باید بازتوانی پایه‌ای محافظت‌شده برای دانش‌آموزان با مشکلات ماندگار در سطح واژه یا روان‌خوانی را با آموزش درون‌موضوعی در واژگان، درک مطلب و خواندن تخصصی ترکیب کند. این مدل دو‌لایه، سخت‌گیری برنامه‌ی درسی را حفظ می‌کند و در عین حال به یادگیری پایه‌ای ناتمام می‌پردازد.

Personal motivation and readiness, professional and organisational factors, and the ability to navigate a landscape of limitations and possibilities are important for prospective principals. This study explores how individuals navigate the ‘prospective principal phase’ and orient themselves towards principalship while participating in pre-service preparation. Semi-structured interviews were conducted with 20 prospective principals in Sweden. The findings show that their navigation occurs in three stages, as they modify their role understanding through professional socialisation and form a leadership voice through personal socialisation. However, this voice shows signs of ambivalence as they engage with how to navigate the educational organisational landscape. Being institutionalised as outsiders in this landscape, they search for cracks in the boundaries of principalship through which to slip. Socialising only with other outsiders in the prospective principal phase was found to reinforce their outsider position rather than support the development of a school leader identity.

انگیزش و آمادگی فردی، عوامل حرفه‌ای و سازمانی، و توانایی پیمایش در چشم‌اندازی از محدودیت‌ها و امکانات برای مدیران آینده اهمیت دارد. این پژوهش به بررسی چگونگی پیمایش افراد در «مرحله مدیر آینده» و جهت‌گیری آن‌ها به سوی مدیریت مدرسه در حین شرکت در دوره‌های آمادگی پیش‌خدمتی می‌پردازد. مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۰ مدیر آینده در سوئد انجام شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که پیمایش آن‌ها در سه مرحله صورت می‌گیرد، به‌گونه‌ای که درک نقش خود را از طریق جامعه‌پذیری حرفه‌ای تعدیل می‌کنند و صدای رهبری را از طریق جامعه‌پذیری فردی شکل می‌دهند. با این حال، این صدا نشانه‌هایی از دوسویگی را نشان می‌دهد، زیرا آن‌ها با چگونگی پیمایش در چشم‌انداز سازمانی آموزشی درگیر می‌شوند. با نهادی‌شدن به‌عنوان بیگانگان در این چشم‌انداز، آن‌ها به دنبال شکاف‌هایی در مرزهای مدیریت مدرسه می‌گردند تا بتوانند از آن عبور کنند. جامعه‌پذیری صرفاً با سایر بیگانگان در مرحله مدیر آینده، موقعیت بیگانه آن‌ها را تقویت می‌کند و به جای حمایت از توسعه هویت رهبر مدرسه، آن را تضعیف می‌کند.

The competitiveness of small and medium-sized enterprises (SMEs) also depends on the qualifications of their employees. Microqualifications also play an important role in the development of their competencies. Despite significant support at the European level, their integration into work-based learning (WBL) remains weak. One of the reasons is insufficient empirical research. The article proposes a methodology that combines survey results with a formal mathematical transformation model. The study uses the Likert scale. Indicators were obtained that reflect the state of microqualifications both at the level of individual indicators and at the level of enterprises. The results obtained show that the overall situation is quite good (the index value is 0.67). To improve the situation, it is necessary to explain the importance of microqualifications for the development of employee competencies, increase motivation to participate in their programs, etc. The proposed methodology provides an opportunity to analytically assess microqualifications as an important means of developing employee competencies.The aim of the article is to propose a methodology for the quantitative assessment of the state of micro-credential integration into SME activities and to validate it using examples from specific enterprises.

رقابت‌پذیری بنگاه‌های کوچک و متوسط (SMEs) همچنین به صلاحیت‌های کارکنان آن‌ها وابسته است. ریزصلاحیت‌ها نیز نقش مهمی در توسعه شایستگی‌های آن‌ها ایفا می‌کنند. با وجود حمایت قابل توجه در سطح اروپا، ادغام آن‌ها در یادگیری مبتنی بر کار (WBL) همچنان ضعیف باقی مانده است. یکی از دلایل این امر، کمبود پژوهش‌های تجربی کافی است. این مقاله روشی را پیشنهاد می‌کند که نتایج پرسشنامه را با یک مدل تبدیل ریاضی رسمی ترکیب می‌کند. در این مطالعه از مقیاس لیکرت استفاده شده است. شاخص‌هایی به دست آمد که وضعیت ریزصلاحیت‌ها را هم در سطح شاخص‌های فردی و هم در سطح بنگاه‌ها منعکس می‌کند. نتایج به دست آمده نشان می‌دهد که وضعیت کلی نسبتاً خوب است (مقدار شاخص 0.67 است). برای بهبود وضعیت، لازم است اهمیت ریزصلاحیت‌ها برای توسعه شایستگی‌های کارکنان توضیح داده شود، انگیزه برای مشارکت در برنامه‌های آن‌ها افزایش یابد و غیره. روش پیشنهادی این امکان را فراهم می‌کند که ریزصلاحیت‌ها به عنوان ابزاری مهم برای توسعه شایستگی‌های کارکنان به صورت تحلیلی ارزیابی شوند. هدف مقاله، ارائه روشی برای ارزیابی کمی وضعیت ادغام ریزمدارک در فعالیت‌های بنگاه‌های کوچک و متوسط و اعتبارسنجی آن با استفاده از نمونه‌هایی از بنگاه‌های خاص است.