دلبستگی

This study examines adult romantic attachment among university students, focusing on attachment anxiety and attachment avoidance. A quantitative, descriptive, cross-sectional design was used, involving 50 students aged 18 to 28 years. Data were collected through an online questionnaire using the 12-item Experiences in Close Relationships?Short Form (ECR-S). The results showed moderate attachment anxiety (M = 3.78, SD = 1.03) and low-to-moderate attachment avoidance (M = 3.16, SD = 0.90). A weak positive correlation was observed between the two dimensions (r = .16, p = .264), but the relationship was not statistically significant. Exploratory analysis identified a statistically significant difference in attachment avoidance across years of study, while the observed gender difference in attachment anxiety was not statistically significant. These demographic findings require cautious interpretation because of the small subgroup sizes. Overall, participants reported greater concern about rejection than discomfort with emotional closeness. The findings support examining attachment anxiety and avoidance as distinct dimensions of romantic attachment. However, the small convenience sample, reliance on self-reported responses, and cross-sectional design limit the generalisability of the results. Further research involving larger and more diverse student populations is recommended to examine attachment patterns and their relationship with demographic and interpersonal factors.

This study explored attachment-related responses and self-reported relationship experiences among adults. A quantitative, cross-sectional survey was conducted using an online questionnaire; the supplied response file contained 57 records. The questionnaire included demographic questions, 12 attachment-related statements, six relationship-experience statements, and an optional open-ended question about healthy relationships. Descriptive statistics were calculated. For exploratory analysis, four items concerning fear of rejection and reassurance were averaged into an anxiety-related index, and four items concerning emotional disclosure, closeness, and independence were averaged into an avoidance-related index. These researcher-created indices are not validated psychological scales. Spearman rank correlations were used to examine associations with relationship-experience ratings. The six-item relationship-experience composite had a mean of 3.65 on a 1-5 scale. The anxiety-related index was positively associated with the composite (ρ = .315, p = .017), as was the avoidance-related index (ρ = .430, p = .001), contrary to the initially anticipated negative direction. Since the items were not validated, no reverse-scoring was applied, and the sample was a convenience sample with uneven demographic representation, these findings must be interpreted cautiously. They do not establish causation or justify classifying individuals by attachment style.

This study examined the influence of attachment style on fear of intimacy among emerging adults aged 18–25 years. A quantitative approach involved 152 participants who were currently or had previously been in romantic relationships, recruited through convenience sampling. Data were collected using the Experiences in Close Relationships–Revised (ECR-R) and Fear of Intimacy Scale (FIS). Linear regression analysis showed that insecure attachment significantly predicted fear of intimacy (β = 0.570, p < .001). Both attachment avoidance (β = 0.432, p < .001) and attachment anxiety (β = 0.368, p < .001) were significant predictors, with avoidance showing a stronger association. These findings suggest that discomfort with emotional closeness and anxiety in romantic relationships are associated with greater fear of intimacy. The results highlight the potential value of psychological interventions that support emerging adults in developing safer and healthier romantic relationships.

Background. Emotional adversities and social context may influence romantic relationships and psychological well-being, especially within the LGBTQ+ community. However, the present study does not directly measure stigmatization. Aim. The study aimed to evaluate the interplay between attachment styles, relationship satisfaction, and psychological well-being, while considering the distinctions between LGBTQ+ individuals and their heterosexual counterparts. Methods. A quantitative correlational methodology was employed for the study, utilizing a stratified sample of 100 participants: 40 LGBTQ+ individuals and 60 heterosexuals. Standardized instruments were utilized to assess attachment styles, relationship satisfaction, and psychological well-being (ECR-S, RSI, PWB). Statistical processing included MANOVA, correlation and regression analysis. Results. The findings revealed significant disparities in the distribution of attachment styles between groups. The LGBTQ+ group showed higher rates of anxious attachment (35% vs. 23%; p=0.046) compared to the heterosexual group. Secure attachment was positively correlated with both relationship satisfaction (r=0.72) and well-being (r=0.65), whereas avoidant and anxious-avoidant styles exerted a detrimental effect on these indicators. Discussion. The obtained results underscore the critical importance of secure attachment in fostering emotional stability and harmony within relationships. This is kept but moved slightly later and presented as a cautious interpretation, not a finding. Conclusion. The study emphasizes the significance of cultivating a secure attachment style by ensuring emotional safety and adaptive strategies in relationships. The findings contribute to the enhancement of psychological support programs aimed at enhancing relationship quality and well-being across diverse social groups.

Parental relationships remain an important aspect of psychological functioning throughout our lives. However, little research has been carried out examining their relationship with emotional regulation in non-clinical populations. This study aimed to investigate the relationship between perceived parental attachment and emotional regulation in young adults using a quantitative non-experimental correlational design. An online questionnaire consisting of sociodemographics and 30 Likert scale statements, 15 statements relating to parental attachment (1-15) and 15 statements relating to emotional regulation (16-30) was completed. From the sample of 102 responses exported, 1 case did not give consent and so were removed from analysis, giving a total of 101 complete cases. Reverse scoring was applied to negatively worded statements. Mean scores for parental attachment were 51.83 (SD = 12.15). Mean scores for emotional regulation were 49.42 (SD = 8.41). Internal reliability for parental attachment was high with a Cronbach?s alpha score of .877. Internal reliability for emotional regulation was acceptable with a score of .767. There was a significant positive association between parental attachment and emotional regulation (r(99)=.511, 95% CI [.35, .64], p<.001). Approximately, 26% of variance appeared to be shared between the two variables. Young adults with higher levels of perceived parental attachment (closeness, trust and open communication) reported higher levels of emotional regulation. As this study used a correlational design, this represents an association rather than a causal relationship. Overall, the findings provide evidence to take a relational approach and consider individuals within their context in counselling psychology.

In modern scholarly perspectives on grieving, being saddened has been associated with bodily experience. Numbness, shaking, a heavy heart, and other physical symptoms are caused by the intense pain of loss. Most Western philosophies have increasingly focused on psychological models based on the idea of how the self adjusts to the devastating experience of losing a loved one, and this has received a lot of attention. To connect death, embodiment, self-identification, and psychological well-being, this conceptual article develops a mourning process from an Indigenous psychological perspective. This article proposes a psychological paradigm grounded in Indigenous contemplative knowledge through an interpretive analysis of the teachings of the Ashtavakra Gita. Rather than treating the Ashtavakra Gita solely as a philosophical or spiritual text, this article interprets it as an Indigenous psychological knowledge system offering culturally grounded insights into selfhood, attachment, suffering, and psychological well-being. The proposed Ashtavakra Witnessing Consciousness Model conceptualises grief as a five-stage, non-linear process involving embodied grief, existential crisis, meaning reframing, mortality acceptance, and witnessing consciousness, culminating in psychological well-being. This model shows how a traumatic incident can be transformed into a meaningful experience and a path to psychological well-being. Advaita Vedanta’s foundational text, the Ashtavakra Gita, presents a nondual viewpoint in which suffering arises from attachment to the body, ego, and interpersonal attachments. It distinguishes between witnessing consciousness and the short-lived embodied self. This psychological Model of Witnessing Consciousness offers an alternative understanding of control, attachment, suffering, and embodied grief, grounded in the Ashtavakra Gita. It highlights the psychological implications of developing the art of witnessing consciousness. This indigenous model of traditional knowledge has implications for existential, contemplative, and meaning-centred mourning therapies and adds a cross-cultural, psychological and philosophically informed perspective to bereavement research. The article explains how the five stages were derived from the text, illustrates the model with a composite case vignette, outlines clinical cautions against encouraging detachment prematurely, and sets out the model’s limitations and directions for empirical validation.

Smartphone use during face-to-face interaction may be experienced as a disruption of relational presence. This cross-sectional study examined whether perceived partner phubbing (PPP) was associated with relationship satisfaction directly and indirectly through an overall attachment-related behavior score. Participants were 396 unmarried and noncohabiting adults in Türkiye who owned a smartphone and had been in a romantic relationship for at least six months (331 women, 64 men, and one other; mean age = 23.20 years). Participants completed the Partner Phubbing Scale, the Couples Satisfaction Index, and the Brief Accessibility, Responsiveness, and Engagement Scale. Correlational and bootstrapped indirect-effect analyses were conducted. PPP was negatively associated with relationship satisfaction and attachment-related behaviors, whereas attachment-related behaviors were strongly and positively associated with relationship satisfaction. A significant indirect association emerged through the overall attachment-related behavior score, while the direct association remained significant. The findings suggest that perceived phone-related inattention may be linked to relationship evaluations partly through a broader pattern of attachment-related behaviors involving perceptions of both self and partner behavior. Longitudinal, dyadic research is needed to establish temporal and causal ordering.

استفاده از تلفن هوشمند در طول تعاملات رو‌در‌رو ممکن است به عنوان اختلالی در حضور رابطه‌ای تجربه شود. این مطالعه مقطعی بررسی کرد که آیا ادراک فابینگ شریک (PPP) به طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق نمره کلی رفتارهای مرتبط با دلبستگی با رضایت از رابطه مرتبط است یا خیر. شرکت‌کنندگان شامل ۳۹۶ فرد مجرد و غیرهم‌خانه در ترکیه بودند که صاحب تلفن هوشمند بوده و حداقل شش ماه در یک رابطه عاشقانه قرار داشتند (۳۳۱ زن، ۶۴ مرد و یک نفر دیگر؛ میانگین سنی = ۲۳٫۲۰ سال). شرکت‌کنندگان مقیاس فابینگ شریک، شاخص رضایت زوجین و مقیاس کوتاه دسترسی‌پذیری، پاسخگویی و درگیری را تکمیل کردند. تحلیل‌های همبستگی و اثر غیرمستقیم بوت‌استرپ انجام شد. PPP با رضایت از رابطه و رفتارهای مرتبط با دلبستگی رابطه منفی داشت، در حالی که رفتارهای مرتبط با دلبستگی با رضایت از رابطه رابطه‌ای قوی و مثبت نشان دادند. یک رابطه غیرمستقیم معنادار از طریق نمره کلی رفتارهای مرتبط با دلبستگی مشاهده شد، در حالی که رابطه مستقیم همچنان معنادار باقی ماند. یافته‌ها نشان می‌دهد که بی‌توجهی ادراک‌شده مرتبط با تلفن ممکن است تا حدی از طریق الگوی گسترده‌تری از رفتارهای مرتبط با دلبستگی که شامل ادراک رفتار خود و شریک است، با ارزیابی‌های رابطه مرتبط باشد. پژوهش‌های طولی و زوجی برای تعیین ترتیب زمانی و علی مورد نیاز است.

Borderline personality disorder (BPD) may be overlooked when the therapist does not occupy the role of primary attachment object. In such cases, characteristic borderline dynamics emerge chiefly in external relationships rather than within psychotherapy, leading clinicians to underestimate the disorder. Drawing on Gunderson's original ego psychology-object relations model, this paper argues that BPD is fundamentally organised around relationships with emotionally significant others. Diagnostic formulations that rely heavily on transference dynamics may therefore miss BPD in seemingly organised patients whose central conflicts are enacted outside treatment. Gunderson's model thus remains essential for understanding the interpersonal core of borderline psychopathology.

اختلال شخصیت مرزی ممکن است زمانی نادیده گرفته شود که درمانگر نقش شیء دلبستگی اصلی را ایفا نمی‌کند. در چنین مواردی، پویایی‌های مرزی شاخص عمدتاً در روابط بیرونی و نه درون روان‌درمانی ظاهر می‌شوند و این امر منجر به کم‌برآوردی این اختلال توسط درمانگران می‌گردد. با استناد به مدل روان‌شناسی ایگو ـ روابط شیء گاندرسون، این مقاله استدلال می‌کند که اختلال شخصیت مرزی اساساً حول روابط با دیگرانِ هیجانی مهم سازمان می‌یابد. بنابراین، فرمول‌بندی‌های تشخیصی که به‌شدت بر پویایی‌های انتقالی تکیه دارند، ممکن است اختلال شخصیت مرزی را در بیمارانی که به ظاهر سازمان‌یافته‌اند و تعارضات مرکزی آن‌ها خارج از درمان به نمایش گذاشته می‌شود، از دست بدهند. مدل گاندرسون همچنان برای فهم هسته بین‌فردی آسیب‌شناسی روانی مرزی ضروری باقی می‌ماند.

Problems associated with mental development during the first years of life remain among the most significant medical and social challenges, since this period is characterized by particularly high neuroplasticity, while timely iden­tification of possible developmental deviations is of crucial importance. The study is aimed at systematizing modern strategies for the early prevention of mental developmental disorders, taking into account clinical, psychological, and social aspects. The major biological, perinatal, family, and social factors that may influence the development of the child’s cognitive, emotional, speech, and behavioral domains are analyzed. Particular emphasis is placed on the early iden­tification of developmental delays, assessment of emotional interaction between parents and the child, as well as detection of unfavorable conditions in the family environment, chronic stress, attachment deficits, and insufficient developmental stimulation. The need for interdisciplinary cooperation among pediatricians, child neurologists, psychiatrists, psycholo­gists, primary healthcare professionals, and social service specialists is emphasized. Contemporary effective preventive measures should focus not only on disorders that have already become clinically apparent, but also on the active identification of high-risk groups, regular monitoring of the child’s devel­opmental status, and the earliest possible initiation of corrective and developmental intervention programs. Such a comprehensive approach can improve the effectiveness of early support, reduce the severity of subsequent cognitive and emotional-behavioral problems, and contribute to better social adaptation of the child and overall well-being of the family.

مسائل مرتبط با رشد روانی در سال‌های نخست زندگی همچنان از مهم‌ترین چالش‌های پزشکی و اجتماعی به‌شمار می‌روند، زیرا این دوره با نوروپلاستیسیتی بسیار بالا مشخص می‌شود و شناسایی به‌موقع انحرافات احتمالی رشد از اهمیت حیاتی برخوردار است. هدف این مطالعه، نظام‌مند ساختن راهبردهای نوین برای پیشگیری زودهنگام از اختلالات رشد روانی با در نظر گرفتن جنبه‌های بالینی، روان‌شناختی و اجتماعی است. عوامل زیستی، پیرامون تولد، خانوادگی و اجتماعی عمده که ممکن است بر رشد حوزه‌های شناختی، هیجانی، گفتاری و رفتاری کودک تأثیرگذار باشند، مورد تحلیل قرار گرفته‌اند. تأکید ویژه‌ای بر شناسایی زودهنگام تأخیرهای رشدی، ارزیابی تعامل هیجانی والدین و کودک، همچنین شناسایی شرایط نامطلوب در محیط خانواده، استرس مزمن، کمبود دلبستگی و تحریک ناکافی رشد صورت گرفته است. ضرورت همکاری میان‌رشته‌ای میان متخصصان کودکان، نورولوژیست‌های کودکان، روان‌پزشکان، روان‌شناسان، کارکنان مراقبت‌های اولیه سلامت و متخصصان خدمات اجتماعی مورد تأکید قرار گرفته است. اقدامات پیشگیرانه مؤثر معاصر باید نه تنها بر اختلالاتی که به‌طور بالینی آشکار شده‌اند متمرکز باشند، بلکه شناسایی فعال گروه‌های پرخطر، پایش منظم وضعیت رشد کودک و آغاز هرچه زودتر برنامه‌های مداخله‌ای اصلاحی و رشدی را نیز دربرگیرند. چنین رویکرد جامعی می‌تواند اثربخشی حمایت زودهنگام را افزایش داده، شدت مشکلات شناختی و هیجانی-رفتاری بعدی را کاهش داده و به سازگاری اجتماعی بهتر کودک و بهزیستی کلی خانواده کمک کند.

Navigation service providers are shifting from functional tools toward intelligent agents with social roles and affective influence. Existing technology adoption research emphasizes cognitive and utilitarian dimensions, offering limited explanations of how AI develops from a tool into an affective partner during stressful commuting. This study proposes the Affective Human–AI Co-Flow (AHCF) model to explain how affective processes relate to navigation behavior through a sequence connecting AI Role Discourse, Affective Vulnerability Context, and Collaboration Fit with Affective Appraisal, Affective Regulation, and Affective Attachment. Using Amap’s “Gao Laoshi” AI agent as the empirical context, we collected data from 280 commuters and tested the model through structural equation modeling (SEM), artificial neural networks (ANN), and multi-group analysis (MGA). Collaboration Fit emerged as a key gateway in the affective sequence. After its inclusion, the direct effects of AI Role Discourse and Affective Vulnerability Context on Affective Appraisal became marginally significant or nonsignificant. Affective Appraisal was strongly coupled with Affective Regulation, which had significant positive structural relationships with both Behavioral Response and Affective Attachment. Differences in predictive rankings and group comparisons further indicated that AI’s affective influence varies with role perceptions, contextual pressure, and usage experience. AHCF thus reconceptualizes technology adoption as an affective co-flow process characterized by gating, amplification, and shifts across user groups. It provides a theoretical framework for understanding AI’s development from a functional navigation tool into a relational collaborator and offers emotion-centered implications for AI navigation and intelligent mobility.

ارائه‌دهندگان خدمات ناوبری در حال گذار از ابزارهای کارکردی به سوی عامل‌های هوشمندی با نقش‌های اجتماعی و تأثیر عاطفی هستند. پژوهش‌های موجود در حوزه پذیرش فناوری عمدتاً بر ابعاد شناختی و سودمندی تأکید دارند و توضیحات محدودی درباره چگونگی تبدیل هوش مصنوعی از یک ابزار به یک شریک عاطفی در شرایط استرس‌زای رفت‌وآمد ارائه می‌دهند. این مطالعه مدل هم‌جریان عاطفی انسان–هوش مصنوعی (Affective Human–AI Co-Flow یا AHCF) را برای تبیین نحوه ارتباط فرایندهای عاطفی با رفتار ناوبری از طریق توالی‌ای که گفتمان نقش هوش مصنوعی، زمینه آسیب‌پذیری عاطفی و تناسب همکاری را به ارزیابی عاطفی، تنظیم عاطفی و دلبستگی عاطفی پیوند می‌دهد، پیشنهاد می‌کند. با استفاده از عامل هوش مصنوعی «Gao Laoshi» در نرم‌افزار Amap به عنوان زمینه تجربی، داده‌های ۲۸۰ رفت‌وآمدکننده گردآوری و مدل با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM)، شبکه‌های عصبی مصنوعی (ANN) و تحلیل چندگروهی (MGA) آزمون شد. تناسب همکاری به عنوان دروازه کلیدی در توالی عاطفی ظاهر شد. پس از وارد کردن این متغیر، اثرات مستقیم گفتمان نقش هوش مصنوعی و زمینه آسیب‌پذیری عاطفی بر ارزیابی عاطفی به طور حاشیه‌ای معنادار یا نامعناد شد. ارزیابی عاطفی با تنظیم عاطفی پیوند قوی داشت و تنظیم عاطفی با هر دو پاسخ رفتاری و دلبستگی عاطفی روابط ساختاری مثبت معناداری نشان داد. تفاوت‌ها در رتبه‌بندی‌های پیش‌بینی و مقایسه‌های گروهی نشان داد که تأثیر عاطفی هوش مصنوعی با برداشت از نقش، فشار زمینه‌ای و تجربه استفاده متفاوت است. مدل AHCF فرایند پذیرش فناوری را به عنوان یک هم‌جریان عاطفی با ویژگی‌های دروازه‌بانی، تقویت و تغییر در میان گروه‌های کاربری بازتعریف می‌کند و چارچوب نظری برای درک تحول هوش مصنوعی از یک ابزار ناوبری کارکردی به یک همکار رابطه‌ای ارائه می‌دهد و دلالت‌های مبتنی بر هیجان برای ناوبری هوش مصنوعی و تحرک هوشمند عرضه می‌کند.

Materialism is a lifestyle that has developed over time as a pattern of life orientation that places material aspects as the center of the meaning of human existence. This tendency is evident in an excessive love of the world, such as wealth, women, children, and various other worldly pleasures. This gives rise to various humanitarian issues, which have long received attention and responses from the Qur'an, as reflected in Surah Ali Imran [3]: 14, which criticizes excessive attitudes towards material things. This study aims to examine the Quran's criticism of materialism, its impact on social life, and the solutions offered by the Quran, by referring to the book Tafsir Al-Azhar by Buya Hamka. This study uses a qualitative approach with a library research type. The analytical method used is the tafsir tahlili approach to examine the verse in depth based on Buya Hamka's interpretation. Based on Buya Hamka’s interpretation in Tafsir Al-Azhar, QS Ali Imran verse 14 explains that human love for worldly pleasures such as wealth, children, women, and various forms of material possessions is part of human nature that has been adorned by Allah Swt. However, all of these pleasures are temporary and should not become the ultimate goal of life. In the modern context, this tendency may develop into a materialistic lifestyle characterized by consumerism, extravagance, and a focus on social status, which often leads to the neglect of moral and spiritual values. Buya Hamka’s interpretation emphasizes that the main issue lies in the direction of the human heart’s attachment to the world, not in the amount of wealth possessed. When the heart becomes overly attached to material things, humans are likely to fall into behaviors such as israf (excessiveness), tabdzir (wastefulness), and bakhil (miserliness). Therefore, wealth should be positioned as a means of worship to Allah Swt., not as the purpose of life. Thus, QS Ali Imran verse 14 highlights the importance of balancing worldly life and the hereafter so that humans do not fall into materialism and remain focused on the ultimate goal of returning to Allah Swt.

مادی‌گرایی سبکی از زندگی است که در طول زمان به عنوان الگویی از جهت‌گیری زندگی شکل گرفته و جنبه‌های مادی را به عنوان محور معنای وجود انسانی قرار می‌دهد. این گرایش در عشق افراطی به دنیا، مانند ثروت، زنان، فرزندان و انواع لذت‌های دنیوی دیگر، آشکار است. این امر منجر به بروز مسائل مختلف انسانی می‌شود که مدت‌هاست مورد توجه و واکنش قرآن قرار گرفته و در آیه ۱۴ سوره آل‌عمران [۳] که نگرش‌های افراطی نسبت به امور مادی را نقد می‌کند، بازتاب یافته است. هدف این پژوهش بررسی نقد قرآن بر مادی‌گرایی، تأثیر آن بر زندگی اجتماعی و راهکارهای ارائه‌شده توسط قرآن با ارجاع به کتاب تفسیر الازهر اثر Buya Hamka است. این پژوهش با رویکرد کیفی و از نوع پژوهش کتابخانه‌ای انجام شده است. روش تحلیلی مورد استفاده، رویکرد تفسیر تحلیلی (تفسیر تحلیلی) برای بررسی عمیق آیه بر اساس تفسیر Buya Hamka می‌باشد. بر اساس تفسیر Buya Hamka در تفسیر الازهر، آیه ۱۴ سوره آل‌عمران بیان می‌کند که محبت انسان به لذت‌های دنیوی همچون ثروت، فرزندان، زنان و انواع دارایی‌های مادی، بخشی از سرشت انسانی است که توسط خداوند متعال آراسته شده است. با این حال، همه این لذت‌ها موقتی هستند و نباید به هدف نهایی زندگی تبدیل شوند. در زمینه معاصر، این گرایش ممکن است به سبک زندگی مادی‌گرایانه‌ای تبدیل شود که با مصرف‌گرایی، اسراف و تمرکز بر جایگاه اجتماعی مشخص می‌شود و اغلب منجر به غفلت از ارزش‌های اخلاقی و معنوی می‌گردد. تفسیر Buya Hamka تأکید می‌کند که مسئله اصلی در جهت‌گیری دلبستگی قلب انسان به دنیا نهفته است، نه در میزان ثروت موجود. زمانی که قلب بیش از حد به امور مادی دلبسته شود، انسان‌ها احتمالاً به رفتارهایی مانند اسراف، تبذیر و بخل دچار می‌شوند. بنابراین، ثروت باید به عنوان وسیله‌ای برای عبادت خداوند متعال قرار گیرد، نه به عنوان هدف زندگی. بدین ترتیب، آیه ۱۴ سوره آل‌عمران بر اهمیت تعادل میان زندگی دنیوی و آخرت تأکید می‌کند تا انسان‌ها گرفتار مادی‌گرایی نشوند و همچنان بر هدف نهایی بازگشت به سوی خداوند متعال متمرکز بمانند.

Minimal digital cues–read receipts, online status indicators, and response latency–can acquire disproportionate emotional significance for individuals with high attachment vulnerability. This paper proposes a conceptual model of digitally mediated attachment regulation, developed through psychodynamic and attachment-informed clinical reflection and illustrated by three cases (H10, S40, and T89) drawn from private practice. Whereas classical attachment triggers are largely episodic, the model suggests that contemporary digital affordances may reorganise attachment dynamics towards a near-continuous state of hyperactivation. The cases illustrate a recurring five-phase sequence: cue detection, threat-biased interpretation, affective destabilisation, regulatory enactment, and transient stabilisation. The paper conceptualises the smartphone not as a transitional object under the subject’s omnipotent control, but as a structurally unstable medium that continuously reflects the uncontrollable autonomy of the attachment figure. The configuration is offered as a clinical proposal, object-bound and meaning-driven, to be distinguished from generalised anxiety, behavioural addiction, and obsessive-compulsive phenomena, and inviting empirical investigation.

نشانه‌های حداقلی دیجیتال—مانند رسید خواندن پیام، شاخص‌های وضعیت آنلاین و تأخیر در پاسخ‌دهی—می‌توانند برای افرادی با آسیب‌پذیری بالای دلبستگی، اهمیت هیجانی نامتناسبی پیدا کنند. این مقاله یک مدل مفهومی از تنظیم دلبستگی به‌واسطه رسانه‌های دیجیتال ارائه می‌دهد که از طریق بازاندیشی بالینی مبتنی بر روان‌پویشی و نظریه دلبستگی توسعه یافته و با سه مورد بالینی (H10، S40 و T89) از مطب خصوصی تبیین شده است. در حالی که محرک‌های کلاسیک دلبستگی عمدتاً ماهیتی اپیزودیک دارند، مدل حاضر پیشنهاد می‌کند که امکانات معاصر دیجیتال ممکن است پویایی‌های دلبستگی را به سوی وضعیتی تقریباً پیوسته از بیش‌فعالی سازمان‌دهی مجدد کند. موارد بالینی یک توالی پنج‌مرحله‌ای تکرارشونده را نشان می‌دهند: شناسایی نشانه، تفسیر تهدیدمحور، بی‌ثباتی عاطفی، اجرای راهبرد تنظیمی و تثبیت موقت. این مقاله تلفن هوشمند را نه به‌عنوان یک شیء انتقالی تحت کنترل همه‌توان سوژه، بلکه به‌عنوان رسانه‌ای ساختاری ناپایدار که به‌طور مداوم استقلال غیرقابل‌کنترل فرد دلبستگی را بازتاب می‌دهد، مفهوم‌سازی می‌کند. این پیکربندی به‌عنوان یک پیشنهاد بالینی، شیءمحور و معناپایه ارائه می‌شود که باید از اضطراب تعمیم‌یافته، اعتیاد رفتاری و پدیده‌های وسواسی-اجباری متمایز گردد و زمینه را برای پژوهش‌های تجربی فراهم می‌آورد.

Motherhood is inherently demanding, and some of these demands may be amplified for women with borderline personality disorder (BPD). The exacerbation of BPD symptoms from parenting-related stressors can have adverse impacts on mother-infant relationships and infant development. This qualitative study explores Australian mothers' views of the impacts of mother-infant dialectical therapy plus (MI-DBT+). MI-DBT+ is an innovative therapeutic intervention which integrates mother-infant dialectical behavior Therapy (MI-DBT), a known effective intervention for the mental health of mothers with BPD, with attachment and biobehavioral catch-up (ABC) therapy. Specifically, eight mothers completed semi-structured interviews about their experiences of intervention following completion of the MI-DBT+ program. A thematic analysis of this interview data found that mothers appreciated learning more skills to enhance their understanding of their infants' needs, behaviors and emotions. Mothers also reported improved reflective functioning and better control of their emotional responses. These skills assisted in managing emotional distress at both the individual and dyadic level. The study was limited due to available demographic data, with only maternal and child age available. Discussion also focuses on the fit between DBT and ABC, longer term developmental concerns and sustainability.

مادری ذاتاً پرچالش است و برخی از این چالش‌ها ممکن است برای زنان دارای اختلال شخصیت مرزی (BPD) تشدید شود. تشدید علائم اختلال شخصیت مرزی ناشی از عوامل استرس‌زای مرتبط با والدگری می‌تواند تأثیرات منفی بر روابط مادر و نوزاد و رشد نوزاد داشته باشد. این مطالعه کیفی دیدگاه‌های مادران استرالیایی را درباره تأثیرات درمان دیالکتیکی مادر و نوزاد پلاس (MI-DBT+) بررسی می‌کند. MI-DBT+ یک مداخله درمانی نوآورانه است که درمان دیالکتیکی رفتار مادر و نوزاد (MI-DBT)، که یک مداخله مؤثر شناخته‌شده برای سلامت روان مادران دارای اختلال شخصیت مرزی است، را با درمان دلبستگی و جبران زیستی-رفتاری (ABC) ادغام می‌کند. به طور مشخص، هشت مادر پس از اتمام برنامه MI-DBT+ در مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته درباره تجربیات خود از این مداخله شرکت کردند. تحلیل تماتیک داده‌های این مصاحبه‌ها نشان داد که مادران از یادگیری مهارت‌های بیشتر برای افزایش درک نیازها، رفتارها و هیجانات نوزادان خود قدردانی کردند. همچنین مادران بهبود عملکرد تأملی و کنترل بهتر واکنش‌های هیجانی خود را گزارش کردند. این مهارت‌ها در مدیریت پریشانی هیجانی در سطح فردی و دوتایی کمک‌کننده بود. مطالعه به دلیل محدودیت داده‌های جمعیت‌شناختی، تنها با در دسترس بودن سن مادر و کودک، محدود بود. بحث همچنین بر تناسب بین DBT و ABC، نگرانی‌های رشدی بلندمدت و پایداری تمرکز دارد.

The condition of mortality is conventionally understood as the possession of a finite lifetime. As lifetimes have lengthened, and ageing and dying have become more protracted, a more open awareness of mortality has emerged. The de-tabooing of death has increased the pertinence of the existential injunction to authenticate ‘this life’, but arguably it is also accompanied by more casual attitudes to the deaths of others, as reflected in the popularity of dark tourism, the viral spread of images of military and terrorist killings, and the view, shared by advocates of assisted dying, that some lives would be better brought to a faster end. In this article I argue that a more truthful understanding of the human condition of mortality would conceptualise it not as finitude but as vulnerability. When we think of mortality as a limit of time, death becomes another component of life to be consumed or mastered before time runs out. Rethinking mortality as vulnerability, on the other hand, reminds us that dependency and suffering are conditions of caring about the world, and of finding meaning in lives other than, and after, our own.

شرط مرگ‌پذیری به طور متعارف به عنوان داشتن طول عمر محدود درک می‌شود. با افزایش طول عمرها و طولانی‌تر شدن روند پیری و مرگ، آگاهی بازتری نسبت به مرگ‌پذیری پدید آمده است. زدودن تابوی مرگ، اهمیت توصیه اگزیستانسیال برای اصالت بخشیدن به «این زندگی» را افزایش داده است، اما می‌توان استدلال کرد که این امر با نگرش‌های بی‌تفاوت‌تر نسبت به مرگ دیگران نیز همراه شده است؛ امری که در محبوبیت گردشگری سیاه، گسترش ویروسی تصاویر قتل‌های نظامی و تروریستی، و دیدگاهی که طرفداران مرگ یاری‌شده دارند ــ مبنی بر اینکه برخی زندگی‌ها بهتر است زودتر به پایان برسند ــ منعکس می‌شود. در این مقاله استدلال می‌کنم که درک صادقانه‌تر از وضعیت انسانی مرگ‌پذیری، آن را نه به عنوان محدودیت، بلکه به عنوان آسیب‌پذیری مفهوم‌پردازی می‌کند. زمانی که مرگ‌پذیری را به عنوان محدودیت زمانی در نظر می‌گیریم، مرگ به یکی دیگر از اجزای زندگی بدل می‌شود که باید پیش از پایان زمان مصرف یا تسخیر شود. اما بازاندیشی مرگ‌پذیری به مثابه آسیب‌پذیری، به ما یادآوری می‌کند که وابستگی و رنج، شرایط دلبستگی به جهان و یافتن معنا در زندگی‌هایی غیر از زندگی خود و پس از آن است.

Aim: This study explores the interaction between emotion regulation (ER) processes, adult attachment styles, and interpersonal relationship styles. The primary aim is to identify key determinants of interpersonal relationship styles by examining how ER strategies and difficulties shape social interactions in combination with attachment patterns.Method: The sample consists of 420 adults between 18 and 65 recruited using a snowball sampling. Participants were given several self-report questionnaires, including the Demographic Information Form, ER Questionnaire (ERQ), Difficulties in ER Scale-Short Form (DERS-16), Experiences in Close Relationships Scale-Revised (ECR-R), and Interpersonal Relationships Scale (IRS). The relationships between the continuous variables of the study were evaluated by Pearson Product Moment Correlation Coefficient; the predictor variables were evaluated by Multiple Linear Regression Analysis.Results: The findings indicate significant correlations between ER strategies, ER difficulties, attachment styles, and interpersonal relationship styles. Specifically, engagement in cognitive reappraisal and expressive suppression and difficulties with impulse control and emotional clarity emerged as important predictors of interpersonal relationship styles. Individuals with higher scores on emotional clarity and adaptive regulation strategies tended to engage in more supportive and constructive interpersonal interactions. In contrast, difficulties in managing emotions were associated with higher levels of conflict-oriented inhibitory relational tendencies. Additionally, attachment styles played an important role; anxious and avoidant attachment scores were significantly correlated negative interpersonal tendencies.Conclusion: By emphasizing the dynamic interaction between emotional processes and attachment experiences in shaping social dynamics, these findings offer valuable insights for psychological interventions to improve ER skills and build healthier relationships in adulthood.

هدف: این پژوهش به بررسی تعامل بین فرایندهای تنظیم هیجان (ER)، سبک‌های دلبستگی بزرگسالان و سبک‌های روابط بین‌فردی می‌پردازد. هدف اصلی، شناسایی تعیین‌کننده‌های کلیدی سبک‌های روابط بین‌فردی از طریق بررسی نحوه تأثیر راهبردها و دشواری‌های تنظیم هیجان بر تعاملات اجتماعی در ترکیب با الگوهای دلبستگی است. روش: نمونه شامل ۴۲۰ بزرگسال بین ۱۸ تا ۶۵ سال بود که با استفاده از روش نمونه‌گیری گلوله‌برفی انتخاب شدند. به شرکت‌کنندگان چندین پرسشنامه خودگزارشی از جمله فرم اطلاعات جمعیت‌شناختی، پرسشنامه تنظیم هیجان (ERQ)، فرم کوتاه مقیاس دشواری‌های تنظیم هیجان (DERS-16)، مقیاس تجارب در روابط نزدیک-نسخه بازنگری‌شده (ECR-R) و مقیاس روابط بین‌فردی (IRS) داده شد. روابط بین متغیرهای پیوسته پژوهش با ضریب همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون ارزیابی شد؛ متغیرهای پیش‌بین با تحلیل رگرسیون خطی چندگانه بررسی شدند. یافته‌ها: نتایج نشان داد که بین راهبردهای تنظیم هیجان، دشواری‌های تنظیم هیجان، سبک‌های دلبستگی و سبک‌های روابط بین‌فردی همبستگی معناداری وجود دارد. به طور خاص، درگیر شدن در ارزیابی شناختی مجدد و سرکوب ابرازگری و دشواری در کنترل تکانه و وضوح هیجانی به عنوان پیش‌بین‌های مهم سبک‌های روابط بین‌فردی ظاهر شدند. افرادی که نمرات بالاتری در وضوح هیجانی و راهبردهای تنظیم سازگارانه داشتند، تمایل بیشتری به تعاملات بین‌فردی حمایتی و سازنده نشان دادند. در مقابل، دشواری در مدیریت هیجان‌ها با سطوح بالاتر گرایش‌های بازدارنده مبتنی بر تعارض در روابط همراه بود. همچنین، سبک‌های دلبستگی نقش مهمی ایفا کردند؛ نمرات دلبستگی اضطرابی و اجتنابی با گرایش‌های منفی بین‌فردی همبستگی معناداری داشتند. نتیجه‌گیری: با تأکید بر تعامل پویا بین فرایندهای هیجانی و تجارب دلبستگی در شکل‌دهی پویایی‌های اجتماعی، این یافته‌ها بینش‌های ارزشمندی برای مداخلات روان‌شناختی به منظور بهبود مهارت‌های تنظیم هیجان و ایجاد روابط سالم‌تر در بزرگسالی ارائه می‌دهد.

This study evaluated changes in attachment behaviors among Spanish-speaking couples participating in emotionally focused couple therapy (EFCT), using data from a randomized clinical trial of EFCT in this population. The study examined perceived secure attachment behaviors -accessibility, responsiveness, and engagement- measured by the Brief Accessibility, Responsiveness, and Engagement (BARE) scale, and their association with dyadic adjustment measured by the Dyadic Adjustment Scale (DAS). Seventy couples were randomly assigned to EFCT or a waiting list; two withdrew before beginning the intervention, resulting in a final analyzed sample of 68 couples. Results showed some changes in attachment behaviors, with significant effects observed only in women's perceptions of their partners. Increases in both self- and partner-perceived secure attachment behaviors significantly predicted improvements in dyadic adjustment. These findings highlight the clinical relevance of targeting secure attachment behaviors as mechanisms of therapeutic change related to relationship satisfaction.

این پژوهش تغییرات رفتارهای دلبستگی را در میان زوج‌های اسپانیایی‌زبان شرکت‌کننده در زوج‌درمانی هیجانی متمرکز (EFCT) با استفاده از داده‌های یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده‌ی EFCT در این جمعیت ارزیابی کرد. در این مطالعه، رفتارهای دلبستگی ایمن ادراک‌شده -دسترس‌پذیری، پاسخ‌دهی و درگیری- که با مقیاس مختصر دسترس‌پذیری، پاسخ‌دهی و درگیری (BARE) سنجیده شد و ارتباط آن‌ها با سازگاری دوتایی که با مقیاس سازگاری دوتایی (DAS) اندازه‌گیری شد، مورد بررسی قرار گرفت. هفتاد زوج به طور تصادفی به گروه EFCT یا فهرست انتظار تخصیص یافتند؛ دو زوج پیش از آغاز مداخله انصراف دادند و در نتیجه نمونه نهایی مورد تحلیل شامل ۶۸ زوج بود. نتایج نشان داد برخی تغییرات در رفتارهای دلبستگی رخ داده است، اما اثرات معنادار تنها در ادراک زنان از شریک خود مشاهده شد. افزایش رفتارهای دلبستگی ایمن ادراک‌شده توسط خود و شریک به طور معناداری بهبود در سازگاری دوتایی را پیش‌بینی کرد. این یافته‌ها اهمیت بالینی هدف‌گیری رفتارهای دلبستگی ایمن به عنوان سازوکارهای تغییر درمانی مرتبط با رضایت از رابطه را برجسته می‌کند.