مرور مقاله‌ها

Background and Objective Sleep problems are common in children with autism spectrum disorder (ASD) and may contribute to behavioural difficulties. In this study, sleep problems were examined to determine whether they predict behavioural symptoms independently of autism severity.Methods This retrospective study included children with ASD followed at a child and adolescent psychiatry outpatient clinic. Sleep problems were assessed using the Children’s Sleep Habits Questionnaire (CSHQ), autism related behavioural symptoms using the Krug’s Autism Behavior Checklist (ABC), and autism severity using the Childhood Autism Rating Scale (CARS). Multiple linear regression and correlation analyses were performed.Results Significant differences were observed between ASD severity groups in ABC sensory, relating, and total scores (all p<0.05). CARS scores were positively correlated with CSHQ total scores (r=0.243, p=0.018). CSHQ total scores were also positively correlated with ABC subscale scores (all p<0.05). In hierarchical regression analyses, autism severity significantly predicted behavioural symptoms in the first model (β=0.426, p<0.001). After adding CSHQ total scores, both autism severity (β=0.385, p<0.001) and sleep problems (β=0.354, p=0.001) remained significant predictors of behavioural symptoms.Conclusions Sleep problems were associated with both autism severity and behavioural symptoms in children with ASD. Furthermore, sleep disturbances remained an independent predictor of behavioural symptoms after controlling for autism severity. In children with ASD, identifying and addressing sleep problems may be important.

زمینه و هدف: مشکلات خواب در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) شایع است و ممکن است به دشواری‌های رفتاری منجر شود. در این مطالعه، مشکلات خواب مورد بررسی قرار گرفت تا مشخص شود آیا این مشکلات به طور مستقل از شدت اوتیسم، علائم رفتاری را پیش‌بینی می‌کنند یا خیر. روش‌ها: این مطالعه گذشته‌نگر شامل کودکانی با ASD بود که در درمانگاه روان‌پزشکی کودک و نوجوان تحت پیگیری قرار داشتند. مشکلات خواب با استفاده از پرسشنامه عادات خواب کودکان (CSHQ)، علائم رفتاری مرتبط با اوتیسم با استفاده از چک‌لیست رفتار اوتیسم Krug (ABC) و شدت اوتیسم با استفاده از مقیاس درجه‌بندی اوتیسم کودکی (CARS) ارزیابی شد. تحلیل‌های رگرسیون خطی چندگانه و همبستگی انجام شد. نتایج: تفاوت معناداری بین گروه‌های شدت ASD در نمرات حسی، ارتباطی و کل ABC مشاهده شد (همه p<0.05). نمرات CARS با نمرات کل CSHQ همبستگی مثبت داشت (r=0.243, p=0.018). نمرات کل CSHQ همچنین با نمرات زیرمقیاس‌های ABC همبستگی مثبت داشت (همه p<0.05). در تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی، شدت اوتیسم در مدل اول به طور معناداری علائم رفتاری را پیش‌بینی کرد (β=0.426, p<0.001). پس از افزودن نمرات کل CSHQ، هر دو شدت اوتیسم (β=0.385, p<0.001) و مشکلات خواب (β=0.354, p=0.001) همچنان پیش‌بینی‌کننده معنادار علائم رفتاری باقی ماندند. نتیجه‌گیری: مشکلات خواب با هر دو شدت اوتیسم و علائم رفتاری در کودکان مبتلا به ASD مرتبط بود. علاوه بر این، اختلالات خواب پس از کنترل شدت اوتیسم، همچنان پیش‌بینی‌کننده مستقل علائم رفتاری باقی ماند. در کودکان مبتلا به ASD، شناسایی و پرداختن به مشکلات خواب ممکن است اهمیت داشته باشد.

Hypothalamic vasopressin neurons are neuroendocrine cells which form part of the homeostatic systems that regulate plasma volume and extracellular fluid osmolarity. In response to synaptic inputs encoding osmolarity and changes in plasma volume, they generate complex and dynamically heterogeneous patterns of spikes that in turn trigger secretion of peptide hormone vasopressin from axonal terminals in the posterior pituitary. The thousands of neurons’ secretory signals generate a summed plasma vasopressin signal acting at the kidneys to regulate water loss. Vasopressin is synthesised in the neuronal cell bodies, packaged into vesicles, and transported to large stores at the pituitary terminals. Supported by activity-dependent upregulation of synthesis and transport, these stores can maintain a secretion response for several days of elevated osmolarity, experimentally tested by dehydration or salt loading. However, despite upregulated synthesis, stores gradually decline during sustained challenge, followed by a slow recovery. With no evidence of a store encoding feedback signal, previous simple modelling explained these synthesis dynamics based on activity-dependent upregulation of transcription and mRNA content. Here we integrate this idea into a detailed neuronal model, coupling spiking, secretion, and synthesis to simulate a complete neural system, from physiological input to output, and ask how a distributed neuroendocrine system can maintain hormone supply-demand balance over prolonged challenge without direct feedback from distant hormone stores. The model suggests that mRNA acts as a long-timescale memory of neuronal activity, extending temporal integration beyond spike activity and intracellular Ca 2+ to coordinate synthesis with sustained demand.

نورون‌های وازوپرسین هیپوتالاموس سلول‌های نورواندوکرین هستند که بخشی از سامانه‌های هموستاتیک را تشکیل می‌دهند و حجم پلاسما و اسمولاریته مایع خارج سلولی را تنظیم می‌کنند. در پاسخ به ورودی‌های سیناپسی که اسمولاریته و تغییرات حجم پلاسما را رمزگذاری می‌کنند، این نورون‌ها الگوهای پیچیده و به‌طور پویا ناهمگنی از پتانسیل‌های عمل را ایجاد می‌کنند که به نوبه خود ترشح هورمون پپتیدی وازوپرسین را از پایانه‌های آکسونی در هیپوفیز خلفی تحریک می‌کند. سیگنال‌های ترشحی هزاران نورون، سیگنال وازوپرسین پلاسما را به صورت جمعی ایجاد می‌کند که در کلیه‌ها عمل کرده و اتلاف آب را تنظیم می‌کند. وازوپرسین در جسم سلولی نورونی سنتز، در وزیکول‌ها بسته‌بندی و به ذخایر بزرگ در پایانه‌های هیپوفیز منتقل می‌شود. این ذخایر با حمایت افزایش وابسته به فعالیت سنتز و انتقال، می‌توانند پاسخ ترشحی را برای چندین روز اسمولاریته بالا حفظ کنند که به طور تجربی با دهیدراسیون یا بارگذاری نمک آزمون شده است. با این حال، علی‌رغم افزایش سنتز، ذخایر در طول چالش پایدار به تدریج کاهش یافته و پس از آن بهبودی آهسته رخ می‌دهد. با نبود شواهدی از سیگنال بازخورد رمزگذار ذخیره، مدل‌سازی ساده پیشین این پویایی‌های سنتز را بر اساس افزایش وابسته به فعالیت رونویسی و محتوای mRNA توضیح داده است. در این پژوهش، این ایده را در یک مدل نورونی دقیق ادغام می‌کنیم و با اتصال پتانسیل عمل، ترشح و سنتز، یک سامانه عصبی کامل از ورودی فیزیولوژیک تا خروجی را شبیه‌سازی می‌کنیم و می‌پرسیم چگونه یک سامانه نورواندوکرین توزیع‌شده می‌تواند تعادل عرضه و تقاضای هورمون را در طول چالش طولانی‌مدت بدون بازخورد مستقیم از ذخایر هورمونی دوردست حفظ کند. مدل نشان می‌دهد که mRNA به عنوان حافظه‌ای با مقیاس زمانی طولانی از فعالیت نورونی عمل می‌کند و یکپارچگی زمانی را فراتر از فعالیت پتانسیل عمل و Ca2+ داخل سلولی برای هماهنگی سنتز با تقاضای پایدار گسترش می‌دهد.

Objectives Among people seeking sports-specific musculoskeletal specialty care we sought to determine 1) whether level of athletic identity mediates or moderates the relationship between thoughts and feelings and levels of capability and pain intensity, and 2) whether levels of pain intensity and capability differ among statistical groupings based on age and mindsets including athletic identity. Methods Adult patients seeing a sports medicine specialist (n = 135) completed measures of levels of capability, pain intensity, thoughts and feelings regarding sensation, and identification as an athlete. We planned mediation/moderation analysis. When that was not feasible, weadded an unplanned, exploratory cluster analysis of mindset factors. Results The lack of correlation between athletic identity and levels of capability and pain intensity precluded moderation/mediation analysis. An exploratory cluster analysis suggested that relatively younger people who identify as athletes and middle-aged people with somewhat greater feelings of distress may have greater pain intensity on average. Conclusions The finding that feelings of distress, independent of athletic identity, are associated with greater pain intensity and incapability is consistent with evidence that mindsets are a key aspect of musculoskeletal health, perhaps independent of specific identities.

اهداف: در میان افرادی که به دنبال مراقبت تخصصی اسکلتی‌عضلانی ویژه ورزش هستند، هدف ما تعیین این بود که ۱) آیا سطح هویت ورزشی رابطه بین افکار و احساسات و سطوح توانایی و شدت درد را میانجی‌گری یا تعدیل‌گری می‌کند، و ۲) آیا سطوح شدت درد و توانایی در گروه‌بندی‌های آماری مبتنی بر سن و ذهنیت‌ها از جمله هویت ورزشی متفاوت است یا خیر. روش‌ها: بیماران بزرگسال مراجعه‌کننده به متخصص پزشکی ورزشی (n = 135) مقیاس‌هایی از سطوح توانایی، شدت درد، افکار و احساسات مرتبط با حس و شناسایی به عنوان ورزشکار را تکمیل کردند. تحلیل میانجی‌گری/تعدیل‌گری برنامه‌ریزی شده بود. زمانی که این امر امکان‌پذیر نبود، یک تحلیل خوشه‌ای اکتشافی برنامه‌ریزی‌نشده از عوامل ذهنیت افزوده شد. نتایج: فقدان همبستگی بین هویت ورزشی و سطوح توانایی و شدت درد، تحلیل تعدیل‌گری/میانجی‌گری را غیرممکن ساخت. یک تحلیل خوشه‌ای اکتشافی نشان داد که افراد نسبتاً جوان‌تر که خود را ورزشکار می‌دانند و افراد میانسال با احساس ناراحتی نسبتاً بیشتر، ممکن است به طور میانگین شدت درد بیشتری داشته باشند. نتیجه‌گیری: یافته‌ای که احساس ناراحتی، مستقل از هویت ورزشی، با شدت درد و ناتوانی بیشتر همراه است، با شواهدی که ذهنیت‌ها را جنبه‌ای کلیدی از سلامت اسکلتی‌عضلانی می‌دانند، شاید مستقل از هویت‌های خاص، سازگار است.

Background and Objective The baseline sleep phenotype of early Alzheimer’s disease (AD) patients entering lecanemab therapy is poorly characterized.Methods Forty-four consecutive early AD patients (mild cognitive impairment or mild dementia) awaiting lecanemab underwent attended polysomnography, the Epworth Sleepiness Scale, Insomnia Severity Index (ISI), Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI), and Beck Depression Inventory (BDI). Forty-four controls without documented cognitive disorder, referred for polysomnography by the study’s sleep specialist over the same period, were balanced on sex, age and apnea–hypopnea index. Comparisons used independent-samples tests with Benjamini–Hochberg false discovery rate correction within pre-specified families.Results Obstructive sleep apnea was prevalent (61.4% moderate-to-severe) despite a body mass index of 22.5 kg/m2; groups were balanced (all p>0.15). Early AD patients showed greater wake after sleep onset (114.0 min vs. 78.7 min; q=0.006), lower sleep efficiency (67.7% vs. 77.2%; q=0.006) and shorter total sleep time (284.0 min vs. 321.1 min; q=0.039) with comparable recording time, and lower REM arousal index (13.9/h vs. 21.3/h; q=0.012). Differences were moderate (|g| 0.49–0.72); sleep-stage distribution and total arousal index did not differ. ISI (3.8 vs. 13.8) and PSQI (4.1 vs. 10.0) were nonetheless lower in AD (both q<0.001; |g| 1.52–1.86); BDI did not differ.Conclusions Early AD patients awaiting lecanemab therapy had a high prevalence of sleep apnea and reduced objective sleep continuity despite reporting fewer subjective sleep complaints than controls, a contrast that may partly reflect the symptomatic sleep-clinic comparator. Objective sleep assessment before initiating lecanemab therapy may therefore be considered.

زمینه و هدف: فنوتیپ خواب پایه در بیماران آلزایمر اولیه (AD) که وارد درمان با lecanemab می‌شوند، به‌خوبی توصیف نشده است. روش‌ها: چهل‌وچهار بیمار متوالی با آلزایمر اولیه (اختلال شناختی خفیف یا دمانس خفیف) که در انتظار lecanemab بودند، تحت پلی‌سومنوگرافی حضوری، مقیاس خواب‌آلودگی Epworth، شاخص شدت بی‌خوابی (ISI)، شاخص کیفیت خواب Pittsburgh (PSQI) و پرسشنامه افسردگی Beck (BDI) قرار گرفتند. چهل‌وچهار فرد کنترل بدون اختلال شناختی مستند که در همان بازه زمانی توسط متخصص خواب پژوهش برای پلی‌سومنوگرافی ارجاع شده بودند، از نظر جنس، سن و شاخص آپنه–هیپوآپنه متعادل شدند. مقایسه‌ها با استفاده از آزمون‌های نمونه‌های مستقل و تصحیح نرخ کشف کاذب Benjamini–Hochberg در خانواده‌های از پیش تعیین‌شده انجام شد. نتایج: آپنه انسدادی خواب شایع بود (۶۱.۴٪ متوسط تا شدید) علیرغم شاخص توده بدنی ۲۲.۵ کیلوگرم/متر مربع؛ گروه‌ها متعادل بودند (همه p>۰.۱۵). بیماران آلزایمر اولیه بیداری پس از شروع خواب بیشتری داشتند (۱۱۴.۰ دقیقه در مقابل ۷۸.۷ دقیقه؛ q=۰.۰۰۶)، کارایی خواب پایین‌تری (۶۷.۷٪ در مقابل ۷۷.۲٪؛ q=۰.۰۰۶) و زمان کل خواب کوتاه‌تری (۲۸۴.۰ دقیقه در مقابل ۳۲۱.۱ دقیقه؛ q=۰.۰۳۹) با زمان ضبط مشابه و شاخص برانگیختگی REM پایین‌تر (۱۳.۹/ساعت در مقابل ۲۱.۳/ساعت؛ q=۰.۰۱۲) نشان دادند. تفاوت‌ها متوسط بود (|g| ۰.۴۹–۰.۷۲)؛ توزیع مراحل خواب و شاخص کل برانگیختگی تفاوتی نداشت. با این حال، ISI (۳.۸ در مقابل ۱۳.۸) و PSQI (۴.۱ در مقابل ۱۰.۰) در گروه AD پایین‌تر بود (هر دو q<۰.۰۰۱؛ |g| ۱.۵۲–۱.۸۶)؛ BDI تفاوتی نداشت. نتیجه‌گیری: بیماران آلزایمر اولیه در انتظار درمان با lecanemab شیوع بالای آپنه خواب و کاهش تداوم عینی خواب داشتند، اگرچه شکایات ذهنی خواب کمتری نسبت به گروه کنترل گزارش کردند که این تضاد ممکن است تا حدی بازتاب مقایسه با گروه مراجعه‌کننده به کلینیک خواب باشد. بنابراین، ارزیابی عینی خواب پیش از شروع درمان با lecanemab می‌تواند مدنظر قرار گیرد.

Aim: The aim of this study was to analyze the scientific literature on maternal health among immigrant women published between 2000 and 2025 using bibliometric methods and to identify global publication trends, the most productive authors, institutions, journals, and countries, international collaboration networks, and thematic developments.Methods: Data were obtained from the Web of Science Core Collection (WoSCC) database on February 25, 2026, and analyzed using VOSviewer 1.6.20 software. Only research articles published in English were included. Co-authorship, coword, co-citation, bibliographic coupling, and citation analyses were performed.Results: A total of 1,965 publications were analyzed. Publications increased substantially after 2019, peaking in 2020 and 2024. The most productive countries were the USA, Australia, England, Canada, and Sweden. Publications were concentrated in Public Health, Obstetrics and Gynecology, and Nursing, with Obstetrics & Gynecology and Healthcare Policy as dominant thematic areas. The most productive institutions were Karolinska Institutet, University of Toronto, and University of California System. Leading journals included the Journal of Immigrant and Minority Health, BMC Pregnancy and Childbirth, and Midwifery.Conclusion: This bibliometric study maps research trends in maternal health among immigrant women. High-income Western countries dominate the field, while low- and middleincome country contributions remain limited. Strengthening international collaboration and increasing nursing-focused intervention research are recommended.

هدف: هدف این مطالعه تحلیل ادبیات علمی مرتبط با سلامت مادران در میان زنان مهاجر منتشرشده بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵ با استفاده از روش‌های کتاب‌سنجی و شناسایی روندهای جهانی انتشار، پربارترین نویسندگان، مؤسسات، نشریات و کشورها، شبکه‌های همکاری بین‌المللی و تحولات موضوعی بود. روش‌ها: داده‌ها در تاریخ ۲۵ فوریه ۲۰۲۶ از پایگاه داده Web of Science Core Collection (WoSCC) استخراج و با نرم‌افزار VOSviewer نسخه ۱.۶.۲۰ تحلیل شدند. تنها مقالات پژوهشی منتشرشده به زبان انگلیسی وارد مطالعه شدند. تحلیل هم‌نویسندگی، هم‌واژگی، هم‌استنادی، جفت‌سازی کتاب‌سنجی و استناد انجام شد. یافته‌ها: در مجموع ۱۹۶۵ انتشارات تحلیل شد. انتشارات پس از سال ۲۰۱۹ به طور قابل توجهی افزایش یافت و در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۴ به اوج رسید. پربارترین کشورها ایالات متحده آمریکا، استرالیا، انگلستان، کانادا و سوئد بودند. انتشارات عمدتاً در حوزه‌های بهداشت عمومی، زنان و زایمان و پرستاری متمرکز بود و زنان و زایمان و سیاست‌گذاری سلامت به عنوان حوزه‌های موضوعی غالب شناخته شدند. پربارترین مؤسسات شامل Karolinska Institutet، University of Toronto و University of California System بودند. نشریات پیشرو شامل Journal of Immigrant and Minority Health، BMC Pregnancy and Childbirth و Midwifery بودند. نتیجه‌گیری: این مطالعه کتاب‌سنجی روندهای پژوهشی در سلامت مادران در میان زنان مهاجر را ترسیم می‌کند. کشورهای غربی با درآمد بالا بر این حوزه غالب هستند، در حالی که مشارکت کشورهای با درآمد پایین و متوسط همچنان محدود است. تقویت همکاری‌های بین‌المللی و افزایش پژوهش‌های مداخله‌ای با تمرکز بر پرستاری توصیه می‌شود.

Background: This study examined the association between cohabitation status and masticatory discomfort among older adults in Korea.Methods: This cross-sectional study analyzed 8 years of data from the Korea National Health and Nutrition Examination Survey (KNHANES), from 2016 to 2023.This study included 13,416 adults aged 65 years or older.The independent variable was cohabitation status with a spouse or partner, categorized as yes or no, and the dependent variable was self-reported masticatory discomfort.Complex-samples frequency analysis and cross-tabulation analyses were performed, followed by complex-samples logistic regression analysis to evaluate the association between cohabitation status with a spouse or partner and masticatory discomfort.Sampling weights were applied to account for the complex-sampling design of KNHANES.Results: Overall, 36.2% of the older adults experienced masticatory discomfort.The prevalence of masticatory discomfort was significantly higher among older adults who did not cohabit with a spouse or partner than among those cohabiting with a spouse or partner (43.0% vs. 33.0%,p＜0.001).In the unadjusted model, the odds of masticatory discomfort were higher among older adults who did not cohabit with a spouse or partner than among those who did (odds ratio [OR]=1.532,95% confidence interval [CI]=1.403∼1.674,p＜0.001).After adjusting for age, sociodemographic characteristics, health behaviors, systemic disease, perceived stress, and activity limitations, the association remained statistically significant (OR=1.171,95% CI=1.038∼1.320,p=0.010).Conclusion: Cohabitation with a spouse or partner was independently associated with masticatory discomfort in older adults in Korea.These findings suggest that the spouse/partner cohabitation status should be considered alongside clinical and health-related factors when identifying older adults who are vulnerable to oral function deterioration.Community-based oral health programs may benefit from incorporating the spouse/partner cohabitation status into screening and preventive oral health strategies for older adults.

زمینه: این مطالعه به بررسی ارتباط وضعیت هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی و ناراحتی جویدنی در بزرگسالان سالمند در کره پرداخت. روش‌ها: این مطالعه مقطعی داده‌های هشت ساله حاصل از پیمایش ملی سلامت و تغذیه کره (KNHANES) از سال 2016 تا 2023 را تحلیل کرد. در این مطالعه، ۱۳٬۴۱۶ فرد بزرگسال با سن ۶۵ سال یا بیشتر وارد شدند. متغیر مستقل، وضعیت هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی بود که به صورت بله یا خیر دسته‌بندی شد و متغیر وابسته، ناراحتی جویدنی خودگزارش‌شده بود. تحلیل فراوانی نمونه‌های پیچیده و تحلیل جداول توافقی انجام شد و سپس تحلیل رگرسیون لجستیک نمونه‌های پیچیده برای ارزیابی ارتباط بین وضعیت هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی و ناراحتی جویدنی به کار رفت. وزن‌دهی نمونه‌ها برای در نظر گرفتن طرح نمونه‌گیری پیچیده KNHANES اعمال شد. نتایج: به طور کلی، ۳۶/۲٪ از سالمندان ناراحتی جویدنی را تجربه کردند. شیوع ناراحتی جویدنی در میان سالمندانی که با همسر یا شریک زندگی خود هم‌زیست نبودند به طور معناداری بیشتر از افرادی بود که با همسر یا شریک زندگی خود هم‌زیست بودند (۴۳/۰٪ در مقابل ۳۳/۰٪، p<۰/۰۰۱). در مدل بدون تعدیل، شانس ناراحتی جویدنی در سالمندانی که با همسر یا شریک زندگی خود هم‌زیست نبودند بیشتر از افرادی بود که هم‌زیست بودند (نسبت شانس [OR]=۱/۵۳۲، فاصله اطمینان ۹۵٪ [CI]=۱/۴۰۳ تا ۱/۶۷۴، p<۰/۰۰۱). پس از تعدیل برای سن، ویژگی‌های اجتماعی-جمعیتی، رفتارهای سلامت، بیماری سیستمیک، استرس ادراک‌شده و محدودیت‌های فعالیت، این ارتباط همچنان از نظر آماری معنادار باقی ماند (OR=۱/۱۷۱، CI ۹۵٪=۱/۰۳۸ تا ۱/۳۲۰، p=۰/۰۱۰). نتیجه‌گیری: هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی به طور مستقل با ناراحتی جویدنی در سالمندان کره‌ای مرتبط بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که وضعیت هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی باید در کنار عوامل بالینی و مرتبط با سلامت هنگام شناسایی سالمندانی که در معرض خطر افت عملکرد دهانی هستند، مورد توجه قرار گیرد. برنامه‌های سلامت دهان مبتنی بر جامعه می‌توانند از گنجاندن وضعیت هم‌زیستی با همسر یا شریک زندگی در راهبردهای غربالگری و پیشگیری سلامت دهان برای سالمندان بهره‌مند شوند.

Abstract This study introduces K-text, a website designed to measure Korean language proficiency from second language writing and speech data through 20 complexity, accuracy, and fluency indices using natural language processing. A key advantage of K-text is its ability to measure accuracy and fluency in addition to complexity. To test the 20 indices’ preliminary validity, this study investigates whether they can predict overall criterion-based Korean proficiency from 1 to 6 (equivalent to A1 to C2) when they are used to analyze 45,855 second language learners’ essays from the Korean Learner Corpus. The findings show that all of the individual K-text indices are significant predictors of overall Korean proficiency. Together, the 20 indices accounted for 44.50% of the variation observed in proficiency scores. These results suggest that K-text is a valuable resource for analyzing Korean language production data in relation to overall proficiency.

این پژوهش K-text را معرفی می‌کند، وب‌سایتی که برای سنجش مهارت زبان کره‌ای از داده‌های نوشتاری و گفتاری زبان دوم از طریق ۲۰ شاخص پیچیدگی، دقت و روانی با استفاده از پردازش زبان طبیعی طراحی شده است. مزیت اصلی K-text توانایی آن در سنجش دقت و روانی علاوه بر پیچیدگی است. برای آزمون روایی مقدماتی این ۲۰ شاخص، این پژوهش بررسی می‌کند که آیا آن‌ها می‌توانند مهارت کلی زبان کره‌ای مبتنی بر معیار را از ۱ تا ۶ (معادل A1 تا C2) پیش‌بینی کنند، زمانی که برای تحلیل ۴۵٬۸۵۵ انشای زبان‌آموزان زبان دوم از پیکره زبان‌آموزان کره‌ای به کار می‌روند. یافته‌ها نشان می‌دهد که همه شاخص‌های منفرد K-text پیش‌بینی‌کننده معنادار مهارت کلی زبان کره‌ای هستند. در مجموع، این ۲۰ شاخص ۴۴/۵۰٪ از واریانس مشاهده‌شده در نمرات مهارت را تبیین کردند. این نتایج نشان می‌دهد که K-text منبعی ارزشمند برای تحلیل داده‌های تولید زبان کره‌ای در ارتباط با مهارت کلی است.

Abstract This study examined incremental processes in skilled second-language (L2) reading by identifying those shared with first-language (L1) reading and those modulated by L1 background and L2 proficiency. Skilled college-level L2 English readers (L1 Spanish, Korean or Chinese) were compared with native English speakers in self-paced reading of New York Times texts. Each word was annotated for word-, sentence- and passage-level predictors to test how these variables shape reading. Both L1 and L2 reading were affected by the same factors, indicating shared incremental processes. In L2, the magnitude of these effects was shaped by proficiency and readers’ L1 background, with the most pronounced differences observed among Chinese–English readers. These findings support a skilled reading acquisition principle: Fluent reading relies on largely shared processes grounded in target-language knowledge and procedural skills for using this knowledge efficiently, even as proficiency and L1 background introduce variation in skilled L2 reading.

چکیده این مطالعه به بررسی فرایندهای تدریجی در خواندن ماهرانه زبان دوم (L2) با شناسایی فرایندهای مشترک با خواندن زبان اول (L1) و فرایندهایی که تحت تأثیر پیشینه L1 و مهارت در L2 قرار می‌گیرند، پرداخته است. خوانندگان ماهر زبان انگلیسی در سطح دانشگاهی (با زبان اول اسپانیایی، کره‌ای یا چینی) با افراد بومی انگلیسی‌زبان در خواندن خودتنظیم متون نیویورک تایمز مقایسه شدند. هر واژه برای پیش‌بینی‌کننده‌های سطح واژه، جمله و متن حاشیه‌نویسی شد تا بررسی شود این متغیرها چگونه خواندن را شکل می‌دهند. هر دو خواندن L1 و L2 تحت تأثیر عوامل یکسانی قرار گرفتند که نشان‌دهنده وجود فرایندهای تدریجی مشترک است. در L2، شدت این اثرات تحت تأثیر مهارت و پیشینه L1 خوانندگان قرار داشت و بیشترین تفاوت‌ها در میان خوانندگان چینی-انگلیسی مشاهده شد. این یافته‌ها از اصل اکتساب خواندن ماهرانه حمایت می‌کند: خواندن روان عمدتاً مبتنی بر فرایندهای مشترکی است که بر دانش زبان هدف و مهارت‌های رویه‌ای برای استفاده کارآمد از این دانش استوار است، حتی اگر مهارت و پیشینه L1 باعث ایجاد تفاوت‌هایی در خواندن ماهرانه L2 شوند.

Abstract: Aesthetic medicine is moving beyond an appearance-centered focus toward approaches that also prioritize long-term skin and underlying tissue health. Skin health and systemic health are now widely recognized as closely interconnected through shared mechanisms of aging biology, yet a practical clinical construct for translating this understanding into aesthetic practice remains to be established. In this conceptual review article, we propose Integrative Aesthetics (IA) as a clinically grounded framework that positions aesthetic and systemic health improvement as coequal, mutually reinforcing clinical goals, organized through 2 interconnected layers: local tissue optimization and systemic health optimization. These aims are operationalized through 3 synergistic pillars: i) conventional aesthetic interventions, ii) regenerative therapies, and iii) functional medicine. Conventional aesthetic interventions provide direct structural and surface-level correction; regenerative therapies support tissue quality by modulating the local microenvironment and repair pathways; and functional medicine addresses modifiable upstream determinants of tissue responsiveness, including nutrition, mitochondrial function, endocrine status, lifestyle, and broader biological aging processes. By integrating local and systemic strategies, IA proposes a mutually reinforcing model in which improved systemic health enhances procedural readiness, recovery, and remodeling, while improved skin and supporting tissue health, and the visible aesthetic benefits they produce, may support broader patient engagement in long-term health optimization. IA therefore offers a practical framework for reorienting aesthetic medicine toward a more whole-person, multidisciplinary, and health-focused model of care. Keywords: integrative aesthetics, aesthetic medicine, regenerative aesthetics, functional medicine, skin aging

چکیده: پزشکی زیبایی فراتر از تمرکز صرف بر ظاهر، به سوی رویکردهایی حرکت می‌کند که سلامت بلندمدت پوست و بافت‌های زیرین را نیز در اولویت قرار می‌دهند. امروزه سلامت پوست و سلامت سیستمیک به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان حوزه‌هایی با ارتباط نزدیک از طریق سازوکارهای مشترک زیست‌شناسی پیری شناخته می‌شوند، اما هنوز ساختار بالینی عملی برای ترجمه این درک به عمل زیبایی ایجاد نشده‌است. در این مقاله مروری مفهومی، زیبایی‌شناسی تلفیقی (IA) به‌عنوان چارچوبی مبتنی بر بالین پیشنهاد می‌شود که بهبود سلامت زیبایی و سلامت سیستمیک را به‌عنوان اهداف بالینی هم‌ارز و تقویت‌کننده متقابل، در دو لایه به‌هم‌پیوسته سازمان‌دهی می‌کند: بهینه‌سازی بافت موضعی و بهینه‌سازی سلامت سیستمیک. این اهداف از طریق سه ستون هم‌افزا عملیاتی می‌شوند: ۱) مداخلات زیبایی متداول، ۲) درمان‌های بازساختی، و ۳) پزشکی عملکردی. مداخلات زیبایی متداول اصلاح ساختاری و سطحی مستقیم را فراهم می‌کنند؛ درمان‌های بازساختی با تعدیل ریزمحیط موضعی و مسیرهای ترمیم، از کیفیت بافت حمایت می‌کنند؛ و پزشکی عملکردی به عوامل قابل‌تغییر مؤثر بر پاسخ‌دهی بافت، از جمله تغذیه، عملکرد میتوکندری، وضعیت غدد درون‌ریز، سبک زندگی و فرایندهای گسترده‌تر پیری زیستی می‌پردازد. با ادغام راهبردهای موضعی و سیستمیک، IA مدلی تقویت‌کننده متقابل ارائه می‌دهد که در آن بهبود سلامت سیستمیک، آمادگی برای مداخله، بهبودی و بازسازی را ارتقا می‌دهد و بهبود سلامت پوست و بافت‌های حمایتی و مزایای زیبایی قابل مشاهده حاصل از آن می‌تواند مشارکت گسترده‌تر بیمار در بهینه‌سازی سلامت بلندمدت را تقویت کند. بنابراین IA چارچوبی عملی برای جهت‌دهی مجدد پزشکی زیبایی به سوی مدلی کل‌نگر، چندرشته‌ای و سلامت‌محور ارائه می‌دهد.

Ouys AlkharaniPostgraduate School, Universitas Airlangga, Surabaya, IndonesiaCorrespondence: Ouys Alkharani, Doctoral Program in Human Resource Development, Airlangga University, Surabaya, 60115, Indonesia, Fax +62 31-5956027, Email ouys.alkharani-2022@pasca.unair.ac.id

اویس الخَرَنی، دانشکده تحصیلات تکمیلی، دانشگاه ایرلانگا، سورابایا، اندونزی. نویسنده مسئول: اویس الخَرَنی، برنامه دکتری توسعه منابع انسانی، دانشگاه ایرلانگا، سورابایا، ۶۰۱۱۵، اندونزی، فکس: +۶۲ ۳۱-۵۹۵۶۰۲۷، ایمیل: ouys.alkharani-2022@pasca.unair.ac.id

Adolescents living with HIV (ALHIV) in Eastern and Southern Africa experience challenges around medication adherence, mental health and wellbeing. Although interventions such as Zvandiri aim to strengthen mental health and wellbeing to impact HIV treatment outcomes, available measures often focus on negative outcomes or rely on positive psychology instruments developed in high-income settings. These tools may not adequately capture culturally embedded and relational dimensions of wellbeing. We describe the development of the Zvandiri Character Strength (ZCS) scale and draw methodological lessons for culturally grounded wellbeing measurement. The multi-stage scale-development process (2022–2025) comprised a scoping and systematic review, qualitative discussions, expert panel input, construct and item prioritisation, cognitive interviews, iterative item reduction, and exploratory factor and Rasch analyses. We reduced an initial item bank to a 53-item candidate scale, then to the ZCS 38 (38 items) and finally, the ZCS 25 (25 items), based on quantitative analyses and participant feedback. We subsequently assessed the ZCS 25 using retrospective pretest, post-test and follow-up administration. The review identified conceptually overlapping positive psychological constructs, many of which are measured using instruments developed in high-income settings and not adequately validated for ALHIV in Africa. Qualitative work highlighted connectedness, hope, self-acceptance, self-efficacy, purpose, and flourishing as key. Discussions also highlighted that wellbeing was relational, contextually situated, and often co-occurring with distress. Quantitative testing showed highly positive responses, disordered thresholds, ceiling effects, weak internal structure, and fluctuating retrospective ratings. Participant feedback suggested that positive responses likely reflected affirmations, and were partly linked to social desirability. In conclusion, the ZCS scale did not support a single interpretable total score, but its development offers important methodological lessons. Future measurement should begin with clearer construct definition, response-process validation, domain-level testing and explicit decisions about whether the measure aims to capture lived wellbeing, domain-specific positive outcomes or intervention-relevant change.

نوجوانان مبتلا به HIV (ALHIV) در شرق و جنوب آفریقا با چالش‌هایی در زمینه پایبندی به دارو، سلامت روان و بهزیستی مواجه هستند. اگرچه مداخلاتی مانند Zvandiri با هدف تقویت سلامت روان و بهزیستی برای تأثیرگذاری بر پیامدهای درمان HIV طراحی شده‌اند، اما ابزارهای موجود اغلب بر پیامدهای منفی تمرکز دارند یا به ابزارهای روان‌شناسی مثبت که در کشورهای با درآمد بالا توسعه یافته‌اند، متکی هستند. این ابزارها ممکن است ابعاد فرهنگی و ارتباطی بهزیستی را به‌درستی منعکس نکنند. ما توسعه مقیاس Zvandiri Character Strength (ZCS) را توصیف کرده و درس‌های روش‌شناختی برای سنجش بهزیستی مبتنی بر فرهنگ ارائه می‌دهیم. فرایند چندمرحله‌ای توسعه مقیاس (۲۰۲۲–۲۰۲۵) شامل مرور دامنه‌ای و مرور نظام‌مند، بحث‌های کیفی، نظرخواهی از پانل خبرگان، اولویت‌بندی سازه و گویه‌ها، مصاحبه‌های شناختی، کاهش تدریجی گویه‌ها و تحلیل‌های عاملی اکتشافی و Rasch بود. بانک اولیه گویه‌ها به مقیاس ۵۳ گویه‌ای کاندیدا، سپس به ZCS 38 (۳۸ گویه) و در نهایت به ZCS 25 (۲۵ گویه) بر اساس تحلیل‌های کمی و بازخورد شرکت‌کنندگان کاهش یافت. سپس ZCS 25 با استفاده از پیش‌آزمون گذشته‌نگر، پس‌آزمون و پیگیری مورد ارزیابی قرار گرفت. مرور انجام‌شده سازه‌های روان‌شناختی مثبت با همپوشانی مفهومی را شناسایی کرد که بسیاری از آن‌ها با ابزارهایی که در کشورهای با درآمد بالا توسعه یافته‌اند سنجیده می‌شوند و برای ALHIV در آفریقا به‌درستی اعتبارسنجی نشده‌اند. کار کیفی بر اهمیت پیوستگی، امید، پذیرش خود، خودکارآمدی، هدفمندی و شکوفایی تأکید داشت. بحث‌ها همچنین نشان داد که بهزیستی ماهیتی ارتباطی و زمینه‌مند دارد و اغلب با پریشانی همزمان رخ می‌دهد. آزمون‌های کمی پاسخ‌های بسیار مثبت، آستانه‌های نامنظم، اثر سقف، ساختار درونی ضعیف و نوسان در ارزیابی‌های گذشته‌نگر را نشان داد. بازخورد شرکت‌کنندگان حاکی از آن بود که پاسخ‌های مثبت احتمالاً بازتاب تأییدات بوده و تا حدی با تمایل به مقبولیت اجتماعی مرتبط است. در نتیجه، مقیاس ZCS از یک نمره کل قابل تفسیر پشتیبانی نکرد، اما توسعه آن درس‌های مهمی در حوزه روش‌شناسی ارائه می‌دهد. سنجش‌های آینده باید با تعریف روشن‌تر سازه، اعتبارسنجی فرایند پاسخ‌دهی، آزمون در سطح حوزه و تصمیم‌گیری صریح درباره هدف سنجش برای ارزیابی بهزیستی زیسته، پیامدهای مثبت حوزه‌ای یا تغییر مرتبط با مداخله آغاز شود.

Abstract Understanding verbal humor in a second language (L2) is a hallmark of advanced communicative competence, yet its time course remains unclear. This study investigates the role of L2 exposure intensity in humor comprehension. Forty-two English as a Foreign Language (EFL) learners (Intense vs. Limited Exposure) read jokes in which identical punchlines followed humorous or coherent setups and judged funniness. Behavioral results showed that responses were slower to humorous than to coherent endings, and accuracy was higher in the Intense Exposure group than in the Limited Exposure group. ERPs showed a larger N400 to humorous endings compared to coherent endings. A P600 effect to humorous endings was observed in the Intense Exposure group but not in the Limited Exposure group, suggesting greater engagement of reinterpretation under Intense Exposure. These findings support a conditioned two-stage model of L2 humor in which early detection is broadly preserved, whereas later reinterpretation depends on L2 exposure intensity.

درک شوخ‌طبعی کلامی در زبان دوم (L2) نشانه‌ای از شایستگی ارتباطی پیشرفته است، اما روند زمانی آن همچنان نامشخص باقی مانده است. این پژوهش نقش شدت مواجهه با زبان دوم را در درک شوخ‌طبعی بررسی می‌کند. چهل‌و‌دو زبان‌آموز انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) (گروه مواجهه شدید در برابر مواجهه محدود) لطیفه‌هایی را خواندند که در آن‌ها پایان‌بندی‌های یکسان پس از مقدمه‌های شوخ‌طبعانه یا منسجم ارائه می‌شد و میزان خنده‌دار بودن را ارزیابی کردند. نتایج رفتاری نشان داد که واکنش‌ها به پایان‌بندی‌های شوخ‌طبعانه کندتر از پایان‌بندی‌های منسجم بود و دقت در گروه مواجهه شدید بالاتر از گروه مواجهه محدود بود. ERPها نشان دادند که مولفه N400 به پایان‌بندی‌های شوخ‌طبعانه نسبت به پایان‌بندی‌های منسجم بزرگ‌تر بود. اثر P600 نسبت به پایان‌بندی‌های شوخ‌طبعانه فقط در گروه مواجهه شدید مشاهده شد و در گروه مواجهه محدود دیده نشد که بیانگر درگیری بیشتر در تفسیر مجدد تحت مواجهه شدید است. این یافته‌ها از مدل دوسویه شرطی‌شده شوخ‌طبعی در زبان دوم حمایت می‌کند که در آن شناسایی اولیه تا حد زیادی حفظ می‌شود، در حالی که تفسیر مجدد متأخر وابسته به شدت مواجهه با زبان دوم است.

The rapid adoption of generative artificial intelligence (AI) tools such as ChatGPT in second language (L2) writing instruction has produced a fast-growing body of research on AI-generated written corrective feedback. Two recent scoping reviews have mapped this literature broadly, focusing on feedback quality, learner uptake and pedagogical integration. However, neither review specifically examined how this literature treats grammatical and lexical development as distinct, measurable constructs, nor how it addresses the moderating role of learner proficiency over time. This scoping review synthesizes 30 empirical and methodological sources, identified through a targeted, PRISMA-ScR-informed search of Google Scholar, Scopus-indexed journal content and ERIC, together with citation networks, to map the state of longitudinal research on generative-AI-mediated feedback and grammatical-lexical development in L2/EFL writing. The review finds that most intervention studies remain limited to a single semester or shorter, that grammatical accuracy and lexical development are rarely measured as separate, co-tracked outcomes and that only a small number of very recent studies (2025-2026) have applied longitudinal growth-modelling techniques, none of which disentangle grammar from vocabulary or systematically test proficiency level as a moderator of developmental trajectories. No such study appears to have been conducted in the Vietnamese EFL context, based on the sources identified in this review. The review proposes a research agenda for longitudinal, multi-proficiency-level, construct-differentiated research on generative-AI-mediated feedback and outlines implications for instructional design and future primary research.

پذیرش سریع ابزارهای هوش مصنوعی مولد مانند ChatGPT در آموزش نگارش زبان دوم (L2) منجر به رشد سریع پژوهش‌ها در زمینه بازخورد اصلاحی نوشتاری تولیدشده توسط هوش مصنوعی شده است. دو مرور محدوده‌ای اخیر این ادبیات را به طور کلی ترسیم کرده‌اند و بر کیفیت بازخورد، جذب یادگیرنده و ادغام آموزشی تمرکز داشته‌اند. با این حال، هیچ‌یک از این مرورها به طور خاص بررسی نکرده‌اند که این ادبیات چگونه توسعه دستوری و واژگانی را به عنوان سازه‌هایی متمایز و قابل سنجش مورد توجه قرار می‌دهد و یا نقش تعدیل‌کننده سطح مهارت یادگیرنده در طول زمان را چگونه بررسی می‌کند. این مرور محدوده‌ای با ترکیب ۳۰ منبع تجربی و روش‌شناختی، که از طریق جستجوی هدفمند مبتنی بر PRISMA-ScR در Google Scholar، محتوای مجلات نمایه‌شده در Scopus و ERIC، همراه با شبکه‌های ارجاعی شناسایی شده‌اند، وضعیت پژوهش‌های طولی درباره بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی مولد و توسعه دستوری-واژگانی در نگارش زبان دوم/انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) را ترسیم می‌کند. یافته‌های مرور نشان می‌دهد که اغلب مطالعات مداخله‌ای به یک ترم یا کمتر محدود می‌شوند، دقت دستوری و توسعه واژگانی به ندرت به عنوان پیامدهایی جداگانه و همزمان سنجیده می‌شوند و تنها تعداد اندکی از مطالعات بسیار جدید (۲۰۲۵-۲۰۲۶) از تکنیک‌های مدل‌سازی رشد طولی استفاده کرده‌اند که هیچ‌یک از آن‌ها دستور زبان را از واژگان تفکیک نکرده یا سطح مهارت را به طور نظام‌مند به عنوان تعدیل‌کننده مسیرهای رشد بررسی نکرده‌اند. بر اساس منابع شناسایی‌شده در این مرور، هیچ مطالعه‌ای از این نوع در زمینه آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی در ویتنام انجام نشده است. این مرور، دستورکار پژوهشی برای مطالعات طولی، چندسطحی از نظر مهارت و متمایز از نظر سازه‌ای درباره بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی مولد ارائه می‌دهد و پیامدهایی برای طراحی آموزشی و پژوهش‌های اولیه آینده ترسیم می‌کند.

Computer science students are required to master data structures and algorithms, yet learning these topics often presents significant cognitive challenges. This study investigates whether a bundled package of adaptive personalization is associated with learning outcomes, perceived workload, and usability, using an existing educational visualization tool called VZOU (Visualization Zone of Understanding). The enhanced adaptive version of VZOU incorporates personalized learning paths structured around a visible learning progression map, enabling learners to monitor their progress, identify gaps, and take ownership of their learning path. Basic gamification features, Bloom-aligned progressive sequencing, and topic-specific formative quizzes are designed to support self-regulated learning through immediate feedback and motivational reinforcement. In a between-subjects study (N = 55), we compared control, non-adaptive, and adaptive groups. The adaptive group scored significantly higher on the post-test than the non-adaptive and control groups (mean 89.3 vs. 73.3 and 71.0 out of 100, respectively), and showed numerically but not statistically higher usability scores (SUS). Perceived mental workload showed a mixed pattern: the overall six-subscale NASA-TLX composite did not differ significantly by condition, though Mental Demand specifically was significantly higher in the adaptive group than in the control group, and a workload composite excluding self-rated success also differed significantly across conditions. The bundled adaptive VZOU package, combining a diagnostic-driven graph, gated progression, formative quizzes, and gamification, was associated with higher post-test performance, while raising certain aspects of perceived workload. As these components were not manipulated independently, the estimate reflects the package as a whole, not any single element.

دانشجویان علوم کامپیوتر ملزم به تسلط بر ساختمان داده‌ها و الگوریتم‌ها هستند، اما یادگیری این مباحث اغلب با چالش‌های شناختی قابل توجهی همراه است. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا یک بسته جامع شخصی‌سازی تطبیقی با پیامدهای یادگیری، بار ادراک‌شده و قابلیت استفاده ارتباط دارد یا خیر، و از یک ابزار تجسم آموزشی موجود به نام VZOU (منطقه تجسم فهم) استفاده می‌کند. نسخه تطبیقی پیشرفته VZOU مسیرهای یادگیری شخصی‌سازی‌شده‌ای را در قالب یک نقشه پیشرفت یادگیری قابل مشاهده ارائه می‌دهد که به یادگیرندگان امکان می‌دهد پیشرفت خود را پایش کنند، شکاف‌ها را شناسایی نمایند و مالکیت مسیر یادگیری خود را بر عهده گیرند. ویژگی‌های ابتدایی بازی‌وارسازی، توالی تدریجی منطبق با بلوم و آزمون‌های تکوینی موضوع‌محور به منظور حمایت از یادگیری خودتنظیمی از طریق بازخورد فوری و تقویت انگیزشی طراحی شده‌اند. در یک مطالعه بین‌گروهی (N = ۵۵)، گروه کنترل، غیرتطبیقی و تطبیقی با یکدیگر مقایسه شدند. گروه تطبیقی در آزمون پس از مداخله به طور معناداری نمره بالاتری نسبت به گروه‌های غیرتطبیقی و کنترل کسب کرد (میانگین ۸۹٫۳ در مقابل ۷۳٫۳ و ۷۱٫۰ از ۱۰۰، به ترتیب) و همچنین از نظر نمرات قابلیت استفاده (SUS) به صورت عددی اما نه معنادار آماری بالاتر بود. بار ذهنی ادراک‌شده الگوی ترکیبی نشان داد: ترکیب شش‌زیرمقیاس NASA-TLX به طور معناداری بر اساس شرایط تفاوت نداشت، اگرچه تقاضای ذهنی به طور خاص در گروه تطبیقی نسبت به گروه کنترل به طور معناداری بالاتر بود و ترکیب بار کاری بدون موفقیت خودارزیابی‌شده نیز به طور معناداری بین شرایط تفاوت داشت. بسته تطبیقی VZOU که ترکیبی از نمودار مبتنی بر تشخیص، پیشرفت مرحله‌ای، آزمون‌های تکوینی و بازی‌وارسازی است، با عملکرد بالاتر در آزمون پس از مداخله همراه بود، در حالی که برخی جنبه‌های بار ادراک‌شده را افزایش داد. از آنجا که این مؤلفه‌ها به طور مستقل دستکاری نشدند، این برآورد منعکس‌کننده بسته به طور کلی است، نه هیچ عنصر منفردی.

This study examined how impulsivity moderates the relationship between sexual abuse and substance use frequency in a large international sample. Participants (N = 64,472) completed the Alcohol, Smoking, and Substance Involvement Screening Test (ASSIST-11), the UPPS-P Impulsive Behavior Scale, and sexual abuse measures through the International Sex Survey. Structural equation models tested associations between childhood sexual abuse (CSA), adolescent/adult sexual abuse (AASA), and combined exposure with substance use frequency, and explored moderation by impulsivity across gender identity, sexual orientation, and country. AASA and CSA+AASA were consistently associated with higher substance use frequency, while CSA alone showed weaker or inconsistent associations across groups. Urgency and premeditation facets of impulsivity moderated these associations, particularly among sexual and gender minority individuals. Country-level differences indicated cultural and contextual variation in how impulsivity interacts with trauma to influence substance use. Findings underscore the need for targeted, culturally responsive interventions addressing impulsivity in the aftermath of sexual trauma.

این مطالعه به بررسی نحوه تعدیل‌گری تکانش‌گری در رابطه بین سوءاستفاده جنسی و فراوانی مصرف مواد در یک نمونه بزرگ بین‌المللی پرداخت. شرکت‌کنندگان (N = 64,472) آزمون غربالگری مصرف الکل، سیگار و مواد (ASSIST-11)، مقیاس رفتار تکانشی UPPS-P و ابزارهای سنجش سوءاستفاده جنسی را از طریق پیمایش بین‌المللی سکس تکمیل کردند. مدل‌های معادلات ساختاری ارتباط بین سوءاستفاده جنسی در کودکی (CSA)، سوءاستفاده جنسی در نوجوانی/بزرگسالی (AASA) و مواجهه ترکیبی با فراوانی مصرف مواد را آزمون کردند و تعدیل‌گری تکانش‌گری را در میان هویت جنسیتی، گرایش جنسی و کشور مورد بررسی قرار دادند. AASA و CSA+AASA به طور مداوم با فراوانی بالاتر مصرف مواد مرتبط بودند، در حالی که CSA به تنهایی ارتباط ضعیف‌تر یا ناسازگارتری را در میان گروه‌ها نشان داد. ابعاد فوریت و پیش‌اندیشی تکانش‌گری این ارتباطات را به ویژه در میان افراد اقلیت جنسی و جنسیتی تعدیل کردند. تفاوت‌های سطح کشور نشان‌دهنده تنوع فرهنگی و زمینه‌ای در نحوه تعامل تکانش‌گری با تروما برای تأثیرگذاری بر مصرف مواد بود. یافته‌ها بر ضرورت مداخلات هدفمند و پاسخگو به فرهنگ که به تکانش‌گری در پی تروما جنسی می‌پردازند، تأکید می‌کنند.

may be an underexamined measure of family instability which could produce cascading effects toward depressive symptoms. Altered perceptions due to cognitive maturation and puberty may make adolescents particularly attuned to deviations in the stability of the family system. Moreover, their involvement in parents' conflicts may further amplify their vulnerability to these stressful environmental experiences and increase their likelihood of depression. Therefore, perceived family instability, involvement in interparental conflict, and depressive symptoms were examined in 296 adolescents (50.3% female, mostly White) across three annual waves starting at age 13 years. Using autoregressive latent trajectory modeling, between-person results showed that adolescents with higher initial levels of perceived family instability tended to show higher initial depression levels, and some adolescents' involvement in their parents' disputes increased faster than others over this three-year period. Within-person results indicated that adolescents experiencing higher-than-usual perceived family instability at age 14 exhibited significantly higher depressive symptoms at age 15, pointing to the unfolding emotional cost of instability for early-to-middle adolescents. Findings emphasize modeling enduring vulnerabilities and intra-individual fluctuations in family and emotional processes during adolescence.

بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده ممکن است شاخصی کمتر مورد بررسی قرار گرفته از بی‌ثباتی خانواده باشد که می‌تواند اثرات زنجیره‌ای بر علائم افسردگی ایجاد کند. ادراک‌های تغییر یافته ناشی از بلوغ شناختی و بلوغ جسمی ممکن است نوجوانان را به‌ویژه نسبت به انحرافات در ثبات نظام خانواده حساس‌تر کند. علاوه بر این، درگیری آن‌ها در تعارضات والدین می‌تواند آسیب‌پذیری آن‌ها را نسبت به این تجارب محیطی استرس‌زا تشدید کرده و احتمال افسردگی را افزایش دهد. بنابراین، بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده، درگیری در تعارضات والدین و علائم افسردگی در ۲۹۶ نوجوان (۵۰/۳٪ دختر، عمدتاً سفیدپوست) طی سه موج سالانه از سن ۱۳ سالگی مورد بررسی قرار گرفت. با استفاده از مدل‌سازی مسیر پنهان خودرگرسیونی، نتایج بین‌فردی نشان داد که نوجوانانی با سطوح اولیه بالاتر بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده، تمایل به سطوح اولیه بالاتر افسردگی داشتند و درگیری برخی نوجوانان در اختلافات والدین طی این دوره سه‌ساله سریع‌تر از دیگران افزایش یافت. نتایج درون‌فردی نشان داد نوجوانانی که در سن ۱۴ سالگی بی‌ثباتی ادراک‌شده خانواده بالاتر از معمول را تجربه کردند، در سن ۱۵ سالگی علائم افسردگی به‌طور معناداری بالاتری نشان دادند که به هزینه عاطفی تدریجی بی‌ثباتی برای نوجوانان اوایل تا میانه نوجوانی اشاره دارد. یافته‌ها بر اهمیت مدل‌سازی آسیب‌پذیری‌های پایدار و نوسانات درون‌فردی در فرایندهای خانوادگی و عاطفی در دوران نوجوانی تأکید می‌کند.

PURPOSE: Engagement in sports is associated with cognitive and academic functioning in youth. However, heterogenous methodology has resulted in mixed findings across the literature. We propose a new method for investigating how sports activity may affect cognition through metabolic equivalents (MET)-minutes per week during sports engagement and compare it against total number of sports engaged. METHODS: Using the Adolescent Brain Cognitive Development Study, 9,973 children between the ages of 9 and 10 years old were included. Parent report of children's engagement in sports over the past year were utilized to calculate total MET-minutes per week. Youth participants completed the National Institutes of Health Toolbox. Generalized Additive Mixed Models were run to examine the relationship between MET-minutes on cognition, while controlling for Body Mass Index. The contribution of MET-minutes compared to total count of sports on cognitive performance were compared using Akaike Information Criterion values. RESULTS: Both total MET-minutes per week and past-year total sports were non-linearly associated with increased performance on multiple tasks of executive functioning and decreased expressive vocabulary. MET-minutes were shown to contribute more robustly to models of cognition than total number of sports. CONCLUSIONS: Past year MET-minutes per week was associated with increased cognitive performance, particularly in the domain of executive functioning, and was more sensitive to differences in cognition in contrast to total sports engagement. Indicating that greater measurement sensitivity for physical activity may increase predictive power on cognitive performance outcomes. Our findings provide more support for increasing physical activity in youth to promote cognitive trajectories.

هدف: مشارکت در ورزش با عملکرد شناختی و تحصیلی در نوجوانان مرتبط است. با این حال، روش‌شناسی ناهمگون منجر به یافته‌های متناقض در ادبیات پژوهش شده است. ما روش جدیدی را برای بررسی چگونگی تأثیر فعالیت ورزشی بر شناخت از طریق معادل‌های متابولیک (MET)-دقیقه در هفته در طول مشارکت ورزشی پیشنهاد می‌کنیم و آن را با تعداد کل ورزش‌های انجام‌شده مقایسه می‌نماییم. روش‌ها: با استفاده از مطالعه رشد شناختی مغز نوجوانان، ۹٬۹۷۳ کودک بین ۹ تا ۱۰ سال وارد پژوهش شدند. گزارش والدین از مشارکت کودکان در ورزش طی سال گذشته برای محاسبه مجموع MET-دقیقه در هفته به کار رفت. شرکت‌کنندگان نوجوان ابزار سنجش National Institutes of Health Toolbox را تکمیل کردند. مدل‌های ترکیبی تعمیم‌یافته افزایشی برای بررسی رابطه بین MET-دقیقه و شناخت، با کنترل شاخص توده بدنی اجرا شد. سهم MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها بر عملکرد شناختی با استفاده از مقادیر Akaike Information Criterion مقایسه گردید. نتایج: هم مجموع MET-دقیقه در هفته و هم مجموع ورزش‌های سال گذشته به طور غیرخطی با افزایش عملکرد در چندین تکلیف عملکرد اجرایی و کاهش واژگان بیانی مرتبط بودند. MET-دقیقه نسبت به تعداد کل ورزش‌ها سهم قوی‌تری در مدل‌های شناختی داشت. نتیجه‌گیری: مجموع MET-دقیقه در هفته طی سال گذشته با افزایش عملکرد شناختی، به ویژه در حوزه عملکرد اجرایی، مرتبط بود و نسبت به مجموع مشارکت ورزشی حساسیت بیشتری به تفاوت‌های شناختی نشان داد. این امر نشان می‌دهد که حساسیت بیشتر سنجش فعالیت بدنی می‌تواند قدرت پیش‌بینی پیامدهای عملکرد شناختی را افزایش دهد. یافته‌های ما حمایت بیشتری از افزایش فعالیت بدنی در نوجوانان برای ارتقای مسیرهای شناختی ارائه می‌دهد.

Abstract The COVID-19 pandemic disrupted family routines, economic security, and caregiving contexts, with potential consequences for children’s mental health. However, less is known about heterogeneity in preschool children’s changes in internalizing and externalizing symptoms from before to during the pandemic and about how pandemic-related family disruptions predicted these transitions. This study examined symptom transitions among 2,601 preschool children from the Singapore Longitudinal Early Development Study, using pre-pandemic data from 2018–2019 and during-pandemic data from 2021 ( M age = 4.92 years, SD = 1.18; 50.17% girls). Latent profile analysis identified three groups at both waves: low, mild, and severe symptoms. Random intercept latent transition analysis revealed four transition patterns: stable low symptoms (63.40%), worsening symptoms (22.30%), stable mild symptoms (6.23%), and improved symptoms (7.73%). Compared with the stable low symptoms group, older children and those from families negatively impacted by the pandemic in work and family function were more likely to experience stable mild or worsening symptoms. Ethnic differences were also observed, and pandemic-related financial stress was associated with both worsening and improved symptom patterns. These findings highlight heterogeneous symptom transitions among preschool children and underscore the importance of considering demographic characteristics and family-level disruptions when supporting children’s mental health following large-scale crises.

چکیده: همه‌گیری کووید-۱۹ منجر به اختلال در روال‌های خانوادگی، امنیت اقتصادی و زمینه‌های مراقبتی شد که می‌تواند پیامدهایی برای سلامت روان کودکان داشته باشد. با این حال، اطلاعات کمتری درباره ناهمگونی تغییرات نشانه‌های درونی‌سازی و برونی‌سازی در کودکان پیش‌دبستانی از پیش از همه‌گیری تا دوران همه‌گیری و همچنین درباره چگونگی پیش‌بینی این تغییرات توسط اختلالات خانوادگی مرتبط با همه‌گیری وجود دارد. این مطالعه به بررسی تغییرات نشانه‌ها در میان ۲۶۰۱ کودک پیش‌دبستانی از مطالعه طولی رشد اولیه سنگاپور پرداخت و از داده‌های پیش از همه‌گیری (۲۰۱۸–۲۰۱۹) و داده‌های دوران همه‌گیری (۲۰۲۱) استفاده کرد (میانگین سن = ۴٫۹۲ سال، انحراف معیار = ۱٫۱۸؛ ۵۰٫۱۷٪ دختر). تحلیل نمایه پنهان سه گروه را در هر دو موج شناسایی کرد: نشانه‌های پایین، خفیف و شدید. تحلیل گذار پنهان با رهگیر تصادفی چهار الگوی گذار را نشان داد: نشانه‌های پایین پایدار (۶۳٫۴۰٪)، بدتر شدن نشانه‌ها (۲۲٫۳۰٪)، نشانه‌های خفیف پایدار (۶٫۲۳٪) و بهبود نشانه‌ها (۷٫۷۳٪). در مقایسه با گروه نشانه‌های پایین پایدار، کودکان بزرگ‌تر و آن‌هایی که خانواده‌هایشان از نظر شغلی و عملکرد خانوادگی تحت تأثیر منفی همه‌گیری قرار گرفته بودند، بیشتر احتمال داشت نشانه‌های خفیف پایدار یا بدتر شدن نشانه‌ها را تجربه کنند. تفاوت‌های قومی نیز مشاهده شد و استرس مالی مرتبط با همه‌گیری هم با الگوهای بدتر شدن و هم بهبود نشانه‌ها مرتبط بود. این یافته‌ها بر ناهمگونی تغییرات نشانه‌ها در کودکان پیش‌دبستانی تأکید می‌کند و اهمیت توجه به ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و اختلالات سطح خانواده را در حمایت از سلامت روان کودکان پس از بحران‌های گسترده نشان می‌دهد.

Defense mechanisms, one of the core constructs of psychodynamically oriented psychotherapy and a concept with broader relevance across psychiatric practice, remain difficult to grasp for many trainees. Given their clinical utility, this article aims to provide postgraduate psychiatry residents with an overview and foundational understanding of the concept, including its historical origins, established classifications, relationship to personality organization and psychopathology, and emerging neurobiological perspectives. A detailed discussion of individual defense and their technical use in psychotherapy is beyond the scope of this manuscript. A suggested reading list is provided for further understanding. Rather than serving as a treatment guide or manual, this article is intended as a sensitizer — an orientation toward understanding how the mind protects itself against conflicts, and why that understanding matters clinically.

مکانیزم‌های دفاعی، که یکی از مفاهیم بنیادی در روان‌درمانی با رویکرد روان‌پویشی و مفهومی با اهمیت گسترده‌تر در سراسر عمل روان‌پزشکی هستند، همچنان برای بسیاری از فراگیران دشوار درک می‌شوند. با توجه به کاربرد بالینی آن‌ها، این مقاله با هدف ارائه مروری کلی و درک پایه‌ای از این مفهوم برای دستیاران تخصصی روان‌پزشکی نگاشته شده است؛ از جمله ریشه‌های تاریخی، طبقه‌بندی‌های تثبیت‌شده، ارتباط با سازمان شخصیت و آسیب‌شناسی روانی، و دیدگاه‌های عصب‌زیستی نوظهور. بحث تفصیلی درباره مکانیزم‌های دفاعی فردی و کاربرد فنی آن‌ها در روان‌درمانی خارج از حیطه این مقاله است. برای درک بیشتر، فهرستی از منابع پیشنهادی ارائه شده است. این مقاله به جای آنکه به عنوان راهنمای درمان یا دستورالعمل عمل کند، به عنوان یک آگاهی‌بخش و جهت‌دهنده برای فهم چگونگی محافظت ذهن از خود در برابر تعارضات و اهمیت بالینی این درک نگاشته شده است.

Abstract Social withdrawal in late childhood and adolescence is linked to long-term developmental challenges, yet its unique impact on adult adaptive functioning remains understudied. This TRAILS study ( N = 1,798 in the population cohort, M ( SD ) age at T1: 11.1 (0.6), 49% boys, 86.5% ethnically Dutch, M ( SD ) age at T7: 28.9 (0.6); N = 405 in the high-risk cohort, M ( SD ) age at T1: 11.1 (0.5), 66% boys, 97.6% ethnically Dutch, M ( SD ) age at T7: 29.6 (0.7)) examined whether social withdrawal during the ages of 11 to 16 predicted the achievement of developmental milestones by age 29, including romantic competence, residential autonomy, friendship satisfaction, work competence, and financial competence. Higher levels of social withdrawal consistently predicted lower likelihood of having achieved these milestones by age 29 (median OR = 0.76 in both cohorts), even after controlling for peer victimization, cognitive abilities, and family background measured in early adolescence. These effects were consistent across cohorts and gender. Sensitivity analyses that accounted for genetic confounding and clinical conditions (e.g., autism, depression) further supported the findings. These results highlight social withdrawal as a critical risk factor for developmental disadvantages, urging early interventions to foster social engagement and mitigate long-term maladjustment.

چکیده: کناره‌گیری اجتماعی در اواخر کودکی و نوجوانی با چالش‌های تحولی بلندمدت مرتبط است، اما تأثیر منحصر به‌فرد آن بر کارکرد سازشی بزرگسالان کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. این مطالعه TRAILS (تعداد نمونه در گروه جمعیتی = ۱٬۷۹۸، میانگین (انحراف معیار) سن در T1: ۱۱٫۱ (۰٫۶)، ۴۹٪ پسر، ۸۶٫۵٪ هلندی از نظر قومی، میانگین (انحراف معیار) سن در T7: ۲۸٫۹ (۰٫۶)؛ تعداد نمونه در گروه پرخطر = ۴۰۵، میانگین (انحراف معیار) سن در T1: ۱۱٫۱ (۰٫۵)، ۶۶٪ پسر، ۹۷٫۶٪ هلندی از نظر قومی، میانگین (انحراف معیار) سن در T7: ۲۹٫۶ (۰٫۷)) بررسی کرد که آیا کناره‌گیری اجتماعی در سنین ۱۱ تا ۱۶ سالگی می‌تواند پیش‌بینی‌کننده دستیابی به نقاط عطف تحولی تا سن ۲۹ سالگی باشد یا خیر، از جمله شایستگی عاشقانه، استقلال محل سکونت، رضایت از دوستی، شایستگی شغلی و شایستگی مالی. سطوح بالاتر کناره‌گیری اجتماعی به طور پیوسته احتمال دستیابی به این نقاط عطف تا سن ۲۹ سالگی را کاهش داد (میانه نسبت شانس = ۰٫۷۶ در هر دو گروه)، حتی پس از کنترل قربانی شدن توسط همسالان، توانایی‌های شناختی و پیشینه خانوادگی که در اوایل نوجوانی اندازه‌گیری شده بود. این اثرات در میان گروه‌ها و جنسیت‌ها ثابت بود. تحلیل‌های حساسیت که تأثیر عوامل ژنتیکی و شرایط بالینی (مانند اوتیسم، افسردگی) را نیز در نظر گرفت، یافته‌ها را بیشتر تأیید کرد. این نتایج کناره‌گیری اجتماعی را به عنوان یک عامل خطر مهم برای محرومیت‌های تحولی برجسته می‌کند و بر لزوم مداخلات زودهنگام برای تقویت تعامل اجتماعی و کاهش ناسازگاری بلندمدت تأکید دارد.