تنظیم هیجان

Parental relationships remain an important aspect of psychological functioning throughout our lives. However, little research has been carried out examining their relationship with emotional regulation in non-clinical populations. This study aimed to investigate the relationship between perceived parental attachment and emotional regulation in young adults using a quantitative non-experimental correlational design. An online questionnaire consisting of sociodemographics and 30 Likert scale statements, 15 statements relating to parental attachment (1-15) and 15 statements relating to emotional regulation (16-30) was completed. From the sample of 102 responses exported, 1 case did not give consent and so were removed from analysis, giving a total of 101 complete cases. Reverse scoring was applied to negatively worded statements. Mean scores for parental attachment were 51.83 (SD = 12.15). Mean scores for emotional regulation were 49.42 (SD = 8.41). Internal reliability for parental attachment was high with a Cronbach?s alpha score of .877. Internal reliability for emotional regulation was acceptable with a score of .767. There was a significant positive association between parental attachment and emotional regulation (r(99)=.511, 95% CI [.35, .64], p<.001). Approximately, 26% of variance appeared to be shared between the two variables. Young adults with higher levels of perceived parental attachment (closeness, trust and open communication) reported higher levels of emotional regulation. As this study used a correlational design, this represents an association rather than a causal relationship. Overall, the findings provide evidence to take a relational approach and consider individuals within their context in counselling psychology.

The present study examined the relationship among emotional flexibility, behavioral problem and coping strategies among late adolescents and investigated the mediating role of emotional flexibility in the relationship between internalizing and externalizing behavioral problem and Adaptive and maladaptive copying strategies. A correlational research design was used with a sample of N=200 late adolescent’s age 17 to 19 years, including 97 males and 103 females, selected through convenience sampling from different educational institute. Data were collected using a demographic information sheet, Emotional flexibility scale (EFS), Behavioral problem scale (BPS) and brief COPE inventory. Data analyzed using descriptive statistics, reliability analysis, Independence sample test, pearson correlation and mediation analysis through process model 4 with 5,000 bootstrap samples. Finding indicate the males reported significantly higher behavioral problem than females. Significant difference was also found according to the institutional type, with private institute student reporting higher behavioral problem scores, whereas government institute student reported higher coping strategies score. Emotional flexibility significantly predict adaptive copying strategies was significantly negative associated with externalizing behavioral problem. However, emotional flexibility did not significantly mediate with relationship between internalizing or externalizing behavioral problem and adaptive or maladaptive copy as the booster confidence interval for the indirect effect included zero. Overall, the finding suggests the emotional flexibility associate with adolescent coping and behavioral functioning but does not significantly explain the relationship between behavioral problem and copying strategies in the present sample.

Abstract According to expectancy theory, people eat food that they expect will bring positive emotions. The present research aimed to identify food and non-alcoholic beverages UK adults most expected to bring positive emotions; test influences of high fat, salt and/or sugar (HFSS) and branding on expectancies; and investigate associations of expectancies with diet quality and comfort eating (i.e. eating induced by negative emotions). A representative sample of UK adults (n 1203; M age = 47 years; 52 % women; 87 % white) viewed food and non-alcoholic beverage images and completed the Anticipated Effects of Food Scale-Brief, a food frequency questionnaire, and questions about comfort eating and sociodemographic background. We ranked means of positive expectancies, conducted multilevel modelling to test influences of HFSS and branding on expectancies and examined correlations among expectancies, diet quality and comfort eating. Participants more strongly expected eating branded HFSS (e.g. Cadbury Twirl chocolate) v. generic non-HFSS (e.g. prawn curry) would result in positive emotions [b = 0·10, se = 0·04, p = ·02, 95 % CI (0·02, 0·18)]. Greater positive expectancies for HFSS – branded and generic – were associated with worse diet quality, especially positive expectancies for ice cream sundaes, fizzy drinks and chocolate (rs = –0·14 to −0·19, ps < ·001). Greater positive expectancies for HFSS and negative expectancies for HFSS and non-HFSS were associated with more frequent comfort eating (rs = 0·08 to 0·30, ps < ·05). Targeting positive HFSS expectancies through food environment policy and behavioural programmes may be a promising strategy for improving diet quality and reducing comfort eating in the UK adult population. Adults who comfort eat may also benefit from challenging negative expectancies for all foods.

The article presents the content of a psychological program aimed at developing emotional intelligence, interpersonal relationships, and value orientations in older adults, as well as an analysis of its results. The program was developed based on the findings of a preliminary study of the psychological characteristics of older adults. The developmental activities included group discussions, situational tasks, role-playing exercises, narrative materials, and the analysis of personal experiences. The development of emotional intelligence focused primarily on enhancing emotional awareness, emotion regulation, self-motivation, and empathy. To improve interpersonal relationships, S. Karpman's Drama Triangle model was applied to help participants recognize the roles of the “Victim,” “Persecutor,” and “Rescuer” and develop constructive communication skills. The activities aimed at developing value orientations focused on raising awareness of the importance of health, honesty, mutual assistance, independence, responsibility, and tolerance. A comparative analysis of the data from the experimental and control groups made it possible to assess the effectiveness of the program. Research Object: The process of developing emotional intelligence, interpersonal relationships, and value orientations among older adults residing in care and support institutions. Research Aim: To develop and experimentally evaluate a psychological program aimed at developing emotional intelligence, interpersonal relationships, and value orientations in older adults.

Pre-adolescence 9-12 years is a critical developmental period characterized by rapid biological, emotional, cognitive, and social changes that influence future mental health and well-being. Indian pre-adolescents increasingly encounter academic pressure, changing family dynamics, peer challenges, and extensive digital exposure, creating potential risks to emotional adjustment. Resilience, defined as the ability to adapt positively to adversity and recover from challenging experiences, is an important protective factor during this formative stage. This article aims to examine the determinants and dimensions of resilience among Indian pre-adolescents and to propose a culturally relevant, integrated framework for promoting resilience across biological, psychological, social, and digital domains. This article highlights key factors that strengthen resilience, including emotional regulation, self-esteem, self-compassion, problem-solving skills, supportive parenting, positive school environments, healthy peer relationships, and community connectedness. Digital resilience is also emphasized, encompassing safe technology use, digital literacy, responsible online behavior, and adaptive coping with cyberbullying, online risks, and excessive screen exposure. Based on existing evidence and contextual insights, the integrated pre-adolescent resilience model (IPARM) is proposed, integrating biological, psychological, social, and digital dimensions. Resilience promotion strategies are discussed at individual, family, school, community, and healthcare levels, with nurses and other health professionals playing an important role in early identification of vulnerable children, mental health promotion, and implementation of resilience-building interventions. Strengthening resilience during pre-adolescence represents a valuable preventive mental health strategy. A holistic and culturally responsive approach can foster emotional competence, psychological well-being, adaptability, and healthy development, enabling Indian children to navigate contemporary challenges and develop into confident and resilient individuals.

Rising living costs and expensive higher education place many students under financial pressure, yet the evidence from Southeast Asia has not been brought together. Following the Arksey and O’Malley framework and PRISMA-ScR reporting guidelines, a total of 239 records were screened, comprising 174 records retrieved from Scopus and 65 records from non-Scopus sources. Eleven studies from five countries (the Philippines, Indonesia, Malaysia, Singapore, and Thailand) were charted and synthesised narratively. Six were quantitative surveys, and five of the eleven appeared in 2025 or 2026. Six themes emerged. First, costs extend beyond tuition: programme costs, rent, and other indirect expenses create hardship even where tuition is free. Second, access to family resources and financial aid is unequal. Third, financial strain is reported alongside psychological distress and academic strain, a pattern of co-occurrence rather than demonstrated cause. Fourth, students cope through income generation, saving and economising, building financial literacy, cognitive reappraisal, spiritual support, and selective use of social support. Fifth, financial literacy and behaviour appear to shape financial well-being, although findings on financial stress conflict. Sixth, authors call for support beyond tuition, but no study evaluated an intervention. The evidence is mostly cross-sectional, and no eligible study came from Vietnam, Myanmar, Cambodia, Laos, Brunei, or Timor-Leste. Malaysia contributes one study, which examines financial well-being rather than coping strategies. Future work needs harmonised measures, longitudinal and intervention designs, and wider country coverage.

Emotion regulation in early childhood develops gradually and depends on media that allow children to recognize and express their feelings. Preliminary observation in class B2 of TK Putra 1 Makassar showed varied emotional responses among children aged 5-6 years, while paper in the classroom was used only for coloring and copying. This study aimed to analyze and describe the emotion regulation of children aged 5-6 years through the Illustrated Emotion Diary. A descriptive qualitative approach was used with four children as subjects across six sessions (30 July-6 August 2026), each consisting of three stages: emotional triggering, free visual expression, and confirmatory storytelling. Data were collected through passive participatory observation, semi-structured interviews with the children, a confirmatory interview with the classroom teacher, and documentation of drawing portfolios, and were analyzed using the interactive model of Miles, Huberman, and Saldaña (1994). Trustworthiness was established through technique triangulation (observation compared with child interviews, supported by documentation), source triangulation (the classroom teacher), replication of findings across the four subjects, and informant feedback. The results showed that emotion regulation of the four subjects developed gradually and in different patterns. A shy child became calmer and able to explain his drawing, while a child showing a tendency toward separation anxiety began to channel emotions through drawing, although this tendency had not fully disappeared. These findings were consistent across observation, child interviews, documentation, and the teacher's confirmation. Drawings and stories gave children space to understand and convey emotional experiences, especially when verbal ability was still limited.

تنظیم هیجان در اوایل کودکی به تدریج رشد می‌کند و به ابزارهایی وابسته است که به کودکان امکان شناسایی و ابراز احساسات خود را می‌دهد. مشاهده مقدماتی در کلاس B2 مهدکودک Putra 1 Makassar نشان داد که پاسخ‌های هیجانی کودکان ۵ تا ۶ ساله متنوع است، در حالی که کاغذ در کلاس فقط برای رنگ‌آمیزی و رونویسی استفاده می‌شد. هدف این پژوهش تحلیل و توصیف تنظیم هیجان کودکان ۵ تا ۶ ساله از طریق دفترچه هیجانی مصور بود. رویکرد کیفی توصیفی با چهار کودک به عنوان شرکت‌کننده در شش جلسه (۳۰ ژوئیه تا ۶ اوت ۲۰۲۶) به کار گرفته شد که هر جلسه شامل سه مرحله: برانگیختگی هیجانی، بیان بصری آزاد و داستان‌گویی تأییدی بود. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی منفعل، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با کودکان، مصاحبه تأییدی با معلم کلاس و مستندسازی نمونه‌کارهای نقاشی جمع‌آوری شد و با استفاده از مدل تعاملی Miles، Huberman و Saldaña (۱۹۹۴) تحلیل گردید. اعتبار نتایج از طریق مثلث‌سازی فنی (مقایسه مشاهده با مصاحبه کودکان و حمایت مستندات)، مثلث‌سازی منبع (معلم کلاس)، تکرار یافته‌ها در چهار شرکت‌کننده و بازخورد خبرگان تأمین شد. نتایج نشان داد که تنظیم هیجان در چهار شرکت‌کننده به تدریج و با الگوهای متفاوت رشد یافت. یک کودک خجالتی آرام‌تر شد و توانست نقاشی خود را توضیح دهد، در حالی که کودکی با گرایش به اضطراب جدایی شروع به انتقال هیجان از طریق نقاشی کرد، اگرچه این گرایش به طور کامل از بین نرفته بود. این یافته‌ها در مشاهده، مصاحبه با کودکان، مستندسازی و تأیید معلم کلاس سازگار بود. نقاشی‌ها و داستان‌ها به کودکان فضایی برای درک و انتقال تجربیات هیجانی، به ویژه زمانی که توانایی کلامی هنوز محدود بود، فراهم کردند.

This article is a direct continuation of a previous paper that presented the growing problem of emotional dysregulation among students in Israel, exacerbated by the COVID-19 pandemic and the ongoing war following October 7, 2023. While the previous article described the scope of the problem and the existing knowledge gap, this article proposes a theoretical framework for understanding a mechanism that may help address it: secure attachment between teacher and student. Drawing on Bowlby's (1969, 1980) attachment theory and Ainsworth et al.'s (1978) work, the article examines how teacher-student relationships characterized by warmth, sensitivity, and trust, known as a 'secure base', contribute to emotional regulation, academic achievement, and students' psychological well-being. Special attention is given to the rehabilitative potential of such relationships as a corrective factor for children with insecure attachment histories, and to the role of teachers as protective figures during the ongoing Israeli security crisis. The review highlights consistent findings in the international literature, alongside a substantial research gap in the Israeli context: no systematic study has been conducted in Israel examining the relationship between attachment style (secure vs. insecure) between teacher and student and emotional regulation capacities among elementary school students.

این مقاله ادامه مستقیم مقاله‌ای پیشین است که به مسئله رو به رشد اختلال در تنظیم هیجانی در میان دانش‌آموزان در اسرائیل می‌پرداخت؛ مسئله‌ای که با همه‌گیری کووید-۱۹ و جنگ جاری پس از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تشدید شده است. در حالی که مقاله قبلی به توصیف ابعاد این مشکل و شکاف دانشی موجود اختصاص یافته بود، مقاله حاضر چارچوبی نظری برای درک سازوکاری که می‌تواند به حل این مسئله کمک کند، ارائه می‌دهد: دلبستگی ایمن میان معلم و دانش‌آموز. با استناد به نظریه دلبستگی Bowlby (۱۹۶۹، ۱۹۸۰) و آثار Ainsworth و همکاران (۱۹۷۸)، این مقاله بررسی می‌کند که چگونه روابط معلم‌ـ‌دانش‌آموز مبتنی بر گرمی، حساسیت و اعتماد که به عنوان «پایگاه ایمن» شناخته می‌شود، به تنظیم هیجانی، موفقیت تحصیلی و بهزیستی روان‌شناختی دانش‌آموزان کمک می‌کند. توجه ویژه‌ای به ظرفیت بازتوانی چنین روابطی به عنوان عاملی اصلاح‌گر برای کودکانی با پیشینه دلبستگی ناایمن و همچنین نقش معلمان به عنوان چهره‌های حمایتی در بحران امنیتی جاری اسرائیل معطوف شده است. این مرور، یافته‌های همسو در ادبیات بین‌المللی را برجسته می‌کند و در عین حال به شکاف قابل توجه پژوهشی در زمینه اسرائیل اشاره دارد: تاکنون هیچ مطالعه نظام‌مندی در اسرائیل درباره رابطه سبک دلبستگی (ایمن در برابر ناایمن) میان معلم و دانش‌آموز و ظرفیت‌های تنظیم هیجانی در میان دانش‌آموزان دبستانی انجام نشده است.

Abstract This article offers a theoretical contribution which is conceptual, integrative, and model-oriented in nature, in the form of a critical literature review on empathy. Grounded in a psychodynamic perspective and situated at the intersection of phenomenological, existentialist, and structuralist frameworks, it examines the prevailing humanistic challenges across several sub-Saharan African countries. These nations are currently grappling with sociopolitical shifts, marked by instability in countries such as Mali, Guinea, Burkina Faso, Chad, Sudan, Niger, the Congo, and Cameroon, as well as natural disasters, all of which undermine interpersonal and intergroup (as well as intragroup) interactions. The primary objective is to explain how it is constructed and how it can be reconceptualized, not merely as a personality trait, but as an essential emotion and a vital skill for maintaining civil harmony during times of crisis. The aim is to demonstrate how it functions within a framework of intersubjectivity, rooted in the dynamics of our connection to others, as a means of regulating the psychological and physiological distress (such as stress, anxiety, anguish, depression, trauma, panic, addictions, mania, paranoia, etc.) that arises in contexts of social tension. It is developed as an internal capacity for empathy, structured around three developmental emotional competencies: emotional awareness, which emerges in infancy and grows in complexity into adulthood with the acquisition of a "theory of mind"; emotional expression, understood as a logical mode of verbal and non-verbal socio-affective communication; and emotional regulation, defined as a set of intra- and inter-individual processes used to avoid, transform, minimize, or de-intensify emotion. In conclusion, he establishes that a failure of empathy, characterized by a lack of acceptance of others, impaired awareness, and maladaptive coping, lies at the heart of maladjustment. Conversely, emotional empathy serves a homeostatic and anxiolytic function, operating on individual, collective, and contextual levels. It acts as a cathartic catalyst rooted in sharing, reciprocity, and altruistic awareness—a necessary condition for sustaining social cohesion within an anxiety-inducing environment. Keywords Empathysocial changesemotionconsciousnessexpressionregulation

این مقاله یک مشارکت نظری با ماهیتی مفهومی، تلفیقی و مدل‌محور ارائه می‌دهد که به صورت مروری انتقادی بر ادبیات پژوهش در زمینه همدلی انجام شده است. این پژوهش مبتنی بر رویکرد روان‌پویشی و در تقاطع چارچوب‌های پدیدارشناختی، اگزیستانسیالیستی و ساختارگرایانه قرار دارد و به بررسی چالش‌های انسان‌گرایانه غالب در چندین کشور آفریقای جنوب صحرا می‌پردازد. این کشورها در حال حاضر با تحولات اجتماعی-سیاسی، بی‌ثباتی در کشورهایی مانند مالی، گینه، بورکینافاسو، چاد، سودان، نیجر، کنگو و کامرون و همچنین بلایای طبیعی مواجه هستند که همگی تعاملات بین‌فردی و بین‌گروهی (و همچنین درون‌گروهی) را تضعیف می‌کنند. هدف اصلی، تبیین نحوه ساخت همدلی و بازتعریف آن نه صرفاً به عنوان یک ویژگی شخصیتی، بلکه به عنوان یک هیجان اساسی و مهارتی حیاتی برای حفظ نظم مدنی در دوران بحران است. هدف این است که نشان داده شود همدلی چگونه در چارچوب بین‌ذهنیت، ریشه‌دار در پویایی‌های ارتباط ما با دیگران، به عنوان ابزاری برای تنظیم آشفتگی روانی و فیزیولوژیکی (مانند استرس، اضطراب، رنج، افسردگی، تروما، وحشت، اعتیاد، شیدایی، پارانویا و غیره) که در بستر تنش اجتماعی ایجاد می‌شود، عمل می‌کند. همدلی به عنوان یک ظرفیت درونی، حول سه شایستگی هیجانی رشدی ساختار یافته است: آگاهی هیجانی که از کودکی پدیدار می‌شود و با کسب «نظریه ذهن» در بزرگسالی پیچیده‌تر می‌گردد؛ ابراز هیجانی که به عنوان شیوه‌ای منطقی از ارتباط اجتماعی-عاطفی کلامی و غیرکلامی درک می‌شود؛ و تنظیم هیجانی که به عنوان مجموعه‌ای از فرایندهای درون‌فردی و بین‌فردی برای اجتناب، تغییر، کاهش یا تضعیف هیجان تعریف می‌شود. در پایان، نویسنده نتیجه می‌گیرد که شکست همدلی، که با فقدان پذیرش دیگران، اختلال در آگاهی و مقابله ناسازگارانه مشخص می‌شود، در قلب ناسازگاری قرار دارد. در مقابل، همدلی هیجانی نقش هموستاتیک و ضداضطرابی ایفا می‌کند و در سطوح فردی، جمعی و زمینه‌ای عمل می‌کند. همدلی به عنوان یک کاتالیزور کاتارتیک مبتنی بر اشتراک، دوسویگی و آگاهی نوع‌دوستانه عمل می‌کند که شرط لازم برای حفظ انسجام اجتماعی در محیطی اضطراب‌آور است.

This study aimed to describe the implementation of simulation game techniques based on Experiential Learning through classical guidance services to develop emotion regulation among seventh-grade students. The study was motivated by the developmental needs of students related to social responsibility and the importance of managing emotional responses in social interactions. This study employed Guidance and Counseling Action Research (PTBK) conducted in three cycles, each consisting of planning, action, observation, and reflection. The participants were 32 students of class VII-E at SMP Negeri 13 Madiun. The intervention applied Experiential Learning through different simulation games in each cycle, namely Guess the Emotional Situation in Cycle I, Emotion Snakes and Ladders in Cycle II, and Attitude Puzzle Relay in Cycle III. Data were collected through observation, student worksheets, reflections, and documentation, and were analyzed descriptively and qualitatively by comparing developments across cycles. The results showed a progressive development in students' emotion regulation. In Cycle I, students began to recognize emotions and their triggering situations. In Cycle II, students began to understand the relationship between situations, emotions, and emotional reactions. In Cycle III, students demonstrated the ability to consider alternative responses, explain the reasons for their choices, and understand the impact of their responses on themselves and others. These findings indicate that simulation games based on Experiential Learning can be used as an alternative approach in classical guidance services to facilitate students' gradual development of emotion regulation through concrete experiences, reflection, understanding, and application.

هدف این پژوهش توصیف اجرای فنون بازی شبیه‌سازی مبتنی بر یادگیری تجربی از طریق خدمات راهنمایی کلاسیک به منظور توسعه تنظیم هیجان در میان دانش‌آموزان پایه هفتم بود. انگیزه این پژوهش، نیازهای رشدی دانش‌آموزان مرتبط با مسئولیت‌پذیری اجتماعی و اهمیت مدیریت پاسخ‌های هیجانی در تعاملات اجتماعی بود. این پژوهش با استفاده از روش پژوهش اقدام راهنمایی و مشاوره (PTBK) در سه چرخه انجام شد که هر چرخه شامل برنامه‌ریزی، اقدام، مشاهده و تأمل بود. شرکت‌کنندگان شامل ۳۲ دانش‌آموز کلاس VII-E در دبیرستان دولتی شماره ۱۳ Madiun بودند. مداخله با به‌کارگیری یادگیری تجربی از طریق بازی‌های شبیه‌سازی متفاوت در هر چرخه اجرا شد؛ به‌طوری که در چرخه اول بازی «حدس موقعیت هیجانی»، در چرخه دوم بازی «مار و پله هیجانی» و در چرخه سوم بازی «پازل امدادی نگرش» مورد استفاده قرار گرفت. داده‌ها از طریق مشاهده، برگه‌های کار دانش‌آموزان، تأملات و مستندسازی گردآوری و به صورت توصیفی و کیفی با مقایسه پیشرفت‌ها در چرخه‌های مختلف تحلیل شد. نتایج نشان داد که توسعه تدریجی در تنظیم هیجان دانش‌آموزان مشاهده گردید. در چرخه اول، دانش‌آموزان شروع به شناسایی هیجان‌ها و موقعیت‌های برانگیزاننده آن‌ها کردند. در چرخه دوم، دانش‌آموزان رابطه بین موقعیت‌ها، هیجان‌ها و واکنش‌های هیجانی را درک کردند. در چرخه سوم، دانش‌آموزان توانایی در نظر گرفتن پاسخ‌های جایگزین، توضیح دلایل انتخاب‌های خود و درک تأثیر پاسخ‌هایشان بر خود و دیگران را نشان دادند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که بازی‌های شبیه‌سازی مبتنی بر یادگیری تجربی می‌تواند به عنوان رویکردی جایگزین در خدمات راهنمایی کلاسیک برای تسهیل توسعه تدریجی تنظیم هیجان دانش‌آموزان از طریق تجارب عینی، تأمل، درک و کاربرد مورد استفاده قرار گیرد.

Background Therapeutic Physical Activity (TPA) is an unaddressed behavioral recreational method in anger management programs in higher education in Egypt, especially among students with physical disabilities (SWPD). Purpose This study aimed to assess the efficacy of an 8-week TPA intervention on the severity of anger in male university students with physical disabilities in Egypt. Methods A randomized controlled trial (RCT) design (parallel-group) was used with 140 male undergraduate students at Minia University who were randomly divided into an 8-week TPA group ( n = 70) and a treatment-as-usual (TAU) control group ( n = 70). Severity of anger was measured at baseline and at the end of the intervention with the PROMIS Anger Short Form 8a. Results There was a clinically significant and statistically significant difference between the TPA and controls in the severity of anger, F (1, 137) = 48.62, p < 0.001, partial η 2 = 0.262, with a mean difference of −10.42 T-score points (95% CI: −13.48, −7.36) greater than the MCID. Reductions in anger were not associated with physical functioning changes, indicating non-physiological mechanisms. Moderately positive relationships were found between adherence and anger reduction (r = 0.42; p < 0.001), and sensitivity analyses showed that the results were consistent across disability severity. Conclusion TPA is a culturally affirming, body-based, anger-management approach that incorporates adaptive sports and behavioral learning for SWPD emotion regulation. Therapeutic recreation may be implemented as a low-stigma, easy-to-access supplemental mental health support program in the University disability services, especially for male students in collectivist contexts.

زمینه: فعالیت بدنی درمانی (TPA) روشی رفتاری و تفریحی است که در برنامه‌های مدیریت خشم در آموزش عالی مصر، به‌ویژه در میان دانشجویان دارای معلولیت جسمی (SWPD)، مورد توجه قرار نگرفته است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی یک مداخله TPA هشت‌هفته‌ای بر شدت خشم در دانشجویان پسر دانشگاهی دارای معلولیت جسمی در مصر انجام شد. روش‌ها: طرح کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده (RCT) با گروه‌های موازی با حضور ۱۴۰ دانشجوی پسر مقطع کارشناسی در دانشگاه Minia اجرا شد که به‌طور تصادفی به دو گروه TPA هشت‌هفته‌ای (n = 70) و گروه کنترل با درمان معمول (TAU) (n = 70) تقسیم شدند. شدت خشم در آغاز و پایان مداخله با فرم کوتاه خشم PROMIS Anger Short Form 8a سنجیده شد. یافته‌ها: تفاوت معنادار بالینی و آماری بین گروه TPA و کنترل‌ها در شدت خشم مشاهده شد، F (1, 137) = 48.62, p < 0.001, partial η2 = 0.262، با اختلاف میانگین −10.42 امتیاز T-score (95% CI: −13.48, −7.36) که بیش از MCID بود. کاهش خشم با تغییرات عملکرد جسمانی ارتباطی نداشت و این امر نشان‌دهنده وجود سازوکارهای غیر فیزیولوژیک است. روابط مثبت متوسطی بین پایبندی به مداخله و کاهش خشم (r = 0.42; p < 0.001) یافت شد و تحلیل حساسیت نشان داد که نتایج در سطوح مختلف شدت معلولیت یکسان است. نتیجه‌گیری: TPA رویکردی مبتنی بر بدن و تأییدکننده فرهنگی برای مدیریت خشم است که ورزش‌های تطبیقی و یادگیری رفتاری را برای تنظیم هیجان SWPD ادغام می‌کند. تفریحات درمانی می‌تواند به‌عنوان برنامه حمایتی سلامت روان با برچسب‌گذاری پایین و دسترسی آسان در خدمات معلولیت دانشگاه، به‌ویژه برای دانشجویان پسر در زمینه‌های جمع‌گرا، اجرا شود.

Background Resilience is increasingly understood as a dynamic, ecological process; however, prevailing psychiatric models continue to emphasize individual traits, thereby neglecting collective and culturally embedded forms of endurance. Sumud (Arabic: صمود), broadly translating as steadfastness, perseverance, and endurance, sustains identity, dignity, and daily life under chronic adversity across the Arab world and functions as a relational and ethical orientation. This review examines sumud as a resilience framework for transcultural psychiatry and psychotherapy. Aims To synthesize conceptualizations of sumud in relation to resilience, coping, and adaptation, and to evaluate implications for narrative, family-based, group, community-oriented, and arts-informed therapeutic approaches. Methods A PRISMA 2020-guided systematic narrative review was conducted. Four electronic databases (PubMed, Scopus, Web of Science, and Embase) were searched covering publications up to 1 June 2026. English-language studies were eligible if they explicitly examined sumud as a cultural, psychological, or collective construct with relevance to resilience, coping, or psychotherapy. Eligible publication types included qualitative, quantitative, and mixed-methods empirical studies; theoretical and conceptual papers; ethnographies; narrative analyses; and reviews. Data were thematically synthesized using a predefined extraction matrix. The review was registered with PROSPERO (CRD420261279052). Results Thirty-nine studies met the inclusion criteria. Descriptively sumud emerged as a multilevel, collective form of resilience enacted through family systems, intergenerational narratives, cultural practices, and institutional structures. Substantively, it supported meaning-making, emotional regulation, and identity continuity. Critically, ethical tensions and cumulative burdens were documented, particularly for women, caregivers, and professionals., and rigorously evaluated, sumud-informed psychotherapeutic interventions remain scarce, notwithstanding a general preference in mental health studies for social-ecological models and narrative, family-based, group, and arts-based therapeutic approaches. Conclusions Theoretically, sumud challenges individualistic psychiatric frameworks by offering a culturally embedded, collective model of resilience. Clinically, it urges clinicians to engage with patients’ narratives, relational worlds, and cultural practices, while remaining attentive to the costs of endurance. Prospectively, in the context of ongoing conflicts and humanitarian crises affecting parts of the Middle East and Gulf region, sumud warrants renewed scholarly and clinical attention for the development of culturally responsive, resilience-informed psychotherapies. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ , identifier CRD420261279052.

زمینه: تاب‌آوری به‌طور فزاینده‌ای به‌عنوان فرایندی پویا و بوم‌شناختی درک می‌شود؛ با این حال، مدل‌های غالب روان‌پزشکی همچنان بر ویژگی‌های فردی تأکید دارند و بدین‌ترتیب اشکال جمعی و فرهنگیِ تاب‌آوری را نادیده می‌گیرند. صمود (عربی: صمود)، که به‌طور کلی به معنای استواری، پایداری و بردباری است، هویت، کرامت و زندگی روزمره را در شرایط دشواری مزمن در سراسر جهان عرب حفظ می‌کند و به‌عنوان رویکردی رابطه‌ای و اخلاقی عمل می‌کند. این مرور، صمود را به‌عنوان چارچوبی برای تاب‌آوری در روان‌پزشکی و روان‌درمانی فراملی بررسی می‌کند. اهداف: تلفیق مفاهیم صمود در ارتباط با تاب‌آوری، مقابله و سازگاری و ارزیابی پیامدها برای رویکردهای درمانی مبتنی بر روایت، خانواده‌محور، گروهی، جامعه‌محور و مبتنی بر هنر. روش‌ها: مرور روایی نظام‌مند با راهنمای PRISMA 2020 انجام شد. چهار پایگاه داده الکترونیکی (PubMed، Scopus، Web of Science و Embase) تا تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. مطالعات انگلیسی‌زبان در صورتی واجد شرایط بودند که صمود را به‌عنوان سازه‌ای فرهنگی، روان‌شناختی یا جمعی با ارتباط با تاب‌آوری، مقابله یا روان‌درمانی به‌طور صریح بررسی کرده باشند. انواع انتشارات واجد شرایط شامل مطالعات تجربی کیفی، کمی و روش‌های ترکیبی؛ مقالات نظری و مفهومی؛ قوم‌نگاری‌ها؛ تحلیل‌های روایی؛ و مرورها بودند. داده‌ها با استفاده از ماتریس استخراج از پیش تعیین‌شده، به‌صورت موضوعی تلفیق شدند. این مرور در PROSPERO (CRD420261279052) ثبت شد. نتایج: سی‌ونه مطالعه معیارهای ورود را داشتند. به‌صورت توصیفی، صمود به‌عنوان شکلی چندسطحی و جمعی از تاب‌آوری که از طریق نظام‌های خانوادگی، روایت‌های میان‌نسلی، رویه‌های فرهنگی و ساختارهای نهادی تحقق می‌یابد، ظاهر شد. به‌طور اساسی، صمود از معنا‌بخشی، تنظیم هیجانی و تداوم هویت حمایت می‌کرد. به‌طور انتقادی، تنش‌های اخلاقی و بارهای تجمعی، به‌ویژه برای زنان، مراقبان و حرفه‌ای‌ها، مستند شده است. با وجود ترجیح کلی در مطالعات سلامت روان برای مدل‌های اجتماعی-بوم‌شناختی و رویکردهای درمانی روایی، خانواده‌محور، گروهی و مبتنی بر هنر، مداخلات روان‌درمانی مبتنی بر صمود که به‌طور دقیق ارزیابی شده باشند، همچنان کمیاب‌اند. نتیجه‌گیری: از نظر نظری، صمود با ارائه مدلی جمعی و فرهنگی از تاب‌آوری، چارچوب‌های فردگرایانه روان‌پزشکی را به چالش می‌کشد. از نظر بالینی، صمود درمانگران را به درگیر شدن با روایت‌ها، جهان‌های رابطه‌ای و رویه‌های فرهنگی بیماران فرا می‌خواند، در حالی که باید به هزینه‌های تاب‌آوری نیز توجه داشت. از منظر آینده، در زمینه تداوم منازعات و بحران‌های انسانی در بخش‌هایی از خاورمیانه و منطقه خلیج فارس، صمود شایسته توجه مجدد علمی و بالینی برای توسعه روان‌درمانی‌های مبتنی بر تاب‌آوری و پاسخگو به فرهنگ است. ثبت مرور نظام‌مند: https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ ، شناسه CRD420261279052.

Objective Individual differences in tendencies to approach or avoid physical effort may be relevant to exercise-related psychological and behavioral characteristics. This study examined the psychometric properties of the Chinese Physical Effort Scale (PES) and investigated individual differences in physical-effort approach and avoidance tendencies and their associations with exercise-related psychological and behavioral variables among Chinese university students. Methods Participants were 1,273 students from six universities across eastern, central, and western China. Exploratory and confirmatory factor analyses, reliability and validity analyses, and multigroup confirmatory factor analysis were used to evaluate the factor structure, reliability, validity, and measurement invariance of the Chinese PES. Latent profile analysis identified configurations of physical effort approach and avoidance, and BCH analyses compared profiles on emotion regulation, exercise motivation, and physical activity. Results Factor analyses supported a two-factor structure comprising physical effort approach and avoidance. The scale showed high internal consistency and test–retest reliability, with evidence supporting convergent and discriminant validity and metric and scalar invariance across gender and academic year. Three profiles were identified: Balanced (59.07%), Avoidance-Oriented (14.93%), and Approach-Oriented (26.00%). The Approach-Oriented profile showed higher cognitive reappraisal, expressive suppression, external regulation, introjected regulation, and autonomous regulation, and lower amotivation. It also showed higher total physical activity than the other profiles and higher weekly exercise frequency than the Balanced profile. Conclusion The Chinese PES showed psychometric support among Chinese university students. Distinct configurations of physical effort approach and avoidance were associated with emotion regulation, exercise motivation, and physical activity.

هدف: تفاوت‌های فردی در گرایش به رویکرد یا اجتناب از تلاش بدنی ممکن است با ویژگی‌های روان‌شناختی و رفتاری مرتبط با ورزش ارتباط داشته باشد. این پژوهش ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس تلاش بدنی چینی (PES) را بررسی کرده و تفاوت‌های فردی در گرایش‌های رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و ارتباط آن‌ها با متغیرهای روان‌شناختی و رفتاری مرتبط با ورزش را در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین مورد مطالعه قرار داد. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۱۲۷۳ دانشجو از شش دانشگاه در مناطق شرقی، مرکزی و غربی چین بودند. برای ارزیابی ساختار عاملی، پایایی، روایی و ناوری اندازه‌گیری مقیاس PES چینی، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، تحلیل‌های پایایی و روایی و تحلیل عاملی تأییدی چندگروهی به کار رفت. تحلیل پروفایل پنهان برای شناسایی الگوهای رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و تحلیل‌های BCH برای مقایسه پروفایل‌ها بر اساس تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی استفاده شد. یافته‌ها: تحلیل‌های عاملی ساختار دو عاملی شامل رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی را تأیید کردند. مقیاس از انسجام درونی و پایایی بازآزمایی بالایی برخوردار بود و شواهدی از روایی همگرا و واگرا و ناوری متریک و اسکلار در بین جنسیت و سال تحصیلی ارائه شد. سه پروفایل شناسایی شد: متعادل (۵۹/۰۷٪)، گرایش به اجتناب (۱۴/۹۳٪) و گرایش به رویکرد (۲۶/۰۰٪). پروفایل گرایش به رویکرد، بازارزیابی شناختی، سرکوبگری بیانی، تنظیم بیرونی، تنظیم درون‌فکنی‌شده و تنظیم خودمختار بالاتر و بی‌انگیزگی پایین‌تری را نشان داد. همچنین این پروفایل نسبت به سایر پروفایل‌ها فعالیت بدنی کل و نسبت به پروفایل متعادل، فراوانی هفتگی ورزش بیشتری داشت. نتیجه‌گیری: مقیاس PES چینی در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین از حمایت روان‌سنجی برخوردار بود. الگوهای متمایز رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی با تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی مرتبط بودند.

Using Control-Value Theory (CVT) as an interpretive framework, this study examined the statistical associations of perceived academic stress, emotion regulation, and academic buoyancy with psychological well-being among Saudi EFL learners. Rather than testing the appraisal-emotion structure of CVT, the study estimated the relationships among these learner constructs within a single partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM) model and used CVT to inform their theoretical interpretation. Data were collected from 250 intermediate-level EFL learners enrolled in institutionally based English programs in Saudi Arabia using the Perception of Academic Stress Scale (PASS), the Emotion Regulation Questionnaire, an adapted Academic Buoyancy Scale, and an adapted Psychological Well-Being Scale. SmartPLS 4 was used to evaluate the measurement and structural models. The measurement results indicated acceptable internal consistency and convergent validity, with Cronbach’s alpha values ranging from 0.858 to 0.943 and AVE values exceeding 0.50. The specified model accounted for 31.2% of the observed variance in psychological well-being. Emotion regulation yielded the largest observed standardized coefficient in its association with psychological well-being (β = 0.316, p < .001), followed descriptively by perceived academic stress (β = 0.193, p = .014) and academic buoyancy (β = 0.145, p = .026). Because the differences among these coefficients were not tested directly, their ordering is descriptive and cannot be taken as evidence of statistically significant differences in association magnitude. Moreover, because perceived control, task value, and achievement emotions were not directly operationalized, the observed associations do not constitute evidence for the appraisal-emotion processes specified by CVT. Likewise, the positive stress-well-being coefficient provides no basis for concluding that learners made challenge appraisals, experienced eustress, or benefited from academic stress. The observed relationships provide a basis for future longitudinal and intervention studies examining whether changes in these constructs are accompanied by subsequent changes in learner well-being.

با استفاده از نظریه کنترل-ارزش (CVT) به عنوان چارچوب تفسیری، این پژوهش به بررسی ارتباطات آماری استرس تحصیلی ادراک‌شده، تنظیم هیجان و تاب‌آوری تحصیلی با بهزیستی روان‌شناختی در میان زبان‌آموزان EFL سعودی پرداخت. به جای آزمون ساختار ارزیابی-هیجان نظریه CVT، این مطالعه روابط میان این سازه‌های یادگیرنده را در قالب یک مدل معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) برآورد کرده و از نظریه CVT برای تفسیر نظری آن‌ها بهره برد. داده‌ها از ۲۵۰ زبان‌آموز سطح متوسط EFL که در برنامه‌های آموزش زبان انگلیسی مبتنی بر مؤسسه در عربستان سعودی ثبت‌نام کرده بودند، با استفاده از مقیاس ادراک استرس تحصیلی (PASS)، پرسشنامه تنظیم هیجان، مقیاس تاب‌آوری تحصیلی اقتباس‌شده و مقیاس بهزیستی روان‌شناختی اقتباس‌شده گردآوری شد. برای ارزیابی مدل‌های اندازه‌گیری و ساختاری از نرم‌افزار SmartPLS 4 استفاده شد. نتایج اندازه‌گیری نشان‌دهنده انسجام درونی قابل قبول و روایی همگرا بود، به طوری که مقادیر آلفای کرونباخ بین ۰.۸۵۸ تا ۰.۹۴۳ و مقادیر AVE بالاتر از ۰.۵۰ به دست آمد. مدل مشخص‌شده ۳۱.۲٪ از واریانس مشاهده‌شده در بهزیستی روان‌شناختی را تبیین کرد. تنظیم هیجان بیشترین ضریب استاندارد مشاهده‌شده را در ارتباط با بهزیستی روان‌شناختی داشت (β = 0.316, p < .001) و پس از آن به ترتیب استرس تحصیلی ادراک‌شده (β = 0.193, p = .014) و تاب‌آوری تحصیلی (β = 0.145, p = .026) قرار گرفتند. از آنجا که تفاوت میان این ضرایب به طور مستقیم آزمون نشده است، ترتیب آن‌ها توصیفی بوده و نمی‌توان آن را به عنوان شواهدی برای تفاوت معنادار آماری در میزان ارتباط تلقی کرد. همچنین، از آنجا که کنترل ادراک‌شده، ارزش تکلیف و هیجان‌های پیشرفت به طور مستقیم عملیاتی نشده‌اند، ارتباطات مشاهده‌شده شواهدی برای فرآیندهای ارزیابی-هیجان مشخص‌شده در CVT محسوب نمی‌شود. به همین ترتیب، ضریب مثبت استرس-بهزیستی مبنایی برای نتیجه‌گیری درباره ارزیابی چالشی، تجربه استرس مثبت یا بهره‌مندی از استرس تحصیلی توسط یادگیرندگان فراهم نمی‌کند. روابط مشاهده‌شده مبنایی برای پژوهش‌های طولی و مداخله‌ای آینده فراهم می‌کند تا بررسی شود که آیا تغییرات در این سازه‌ها با تغییرات بعدی در بهزیستی یادگیرندگان همراه است یا خیر.

Introduction Teacher identity formation is a dynamic process shaped by professional experience, emotion, wellbeing, and culturally available meanings. This study examines how pre-service teachers in China drew on Confucian and Daoist repertoires when reflecting on their developing teacher identities. Methods Participants were 143 pre-service teachers at one Chinese normal university. They wrote prompted reflective narratives about coursework, micro-teaching, lesson planning, educational observation, and imagined classroom responsibilities. The analysis combined descriptive keyword mapping with reflexive thematic analysis. Results Four related processes were identified: Confucian striving as a language of perseverance and self-cultivation; Daoist release as a resource for non-contention, recognizing limits, and emotional restoration; situational switching between these repertoires in response to changing demands; and sustainable teacher formation as an orientation toward responsibility with limits. The study proposes cultural identity regulation as an integrative analytic heuristic for understanding how culturally available meanings connect academic experiences, emotional calibration, and imagined teacher selves. Discussion The findings suggest that Confucian striving and Daoist release provided participants with culturally familiar ways to interpret effort, pressure, and anticipated responsibility during teacher preparation. Their value lay in helping participants connect perseverance with self-cultivation and responsibility, while also recognizing limits, reducing destructive comparison, and restoring emotional balance. Cultural identity regulation captures this narrated negotiation of professional commitment and personal sustainability in the formation of an imagined teacher self.

مقدمه: شکل‌گیری هویت معلمی فرایندی پویا است که تحت تأثیر تجربه حرفه‌ای، هیجان، بهزیستی و معانی فرهنگی موجود قرار دارد. این پژوهش بررسی می‌کند که دانشجومعلمان در چین چگونه هنگام تأمل درباره هویت معلمی در حال شکل‌گیری خود، از الگوهای کنفوسیوسی و دائویی بهره می‌گیرند. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۱۴۳ دانشجومعلم از یک دانشگاه تربیت معلم در چین بودند. آن‌ها روایت‌های تأملی برانگیخته‌شده درباره دروس، تدریس خرد، برنامه‌ریزی درسی، مشاهده آموزشی و مسئولیت‌های فرضی کلاس نوشتند. تحلیل داده‌ها با ترکیب نگاشت توصیفی واژگان کلیدی و تحلیل تماتیک بازتابی انجام شد. یافته‌ها: چهار فرایند مرتبط شناسایی شد: تلاش کنفوسیوسی به‌عنوان زبان پایداری و خودپروری؛ رهایی دائویی به‌عنوان منبعی برای عدم رقابت، شناخت محدودیت‌ها و بازسازی هیجانی؛ جابجایی موقعیتی میان این الگوها در پاسخ به تغییر تقاضاها؛ و شکل‌گیری پایدار معلمی به‌عنوان جهت‌گیری به‌سوی مسئولیت با در نظر گرفتن حدود. این پژوهش تنظیم هویت فرهنگی را به‌عنوان یک ابزار تحلیلی تلفیقی برای فهم چگونگی پیوند معانی فرهنگی با تجارب دانشگاهی، تنظیم هیجانی و خود معلمی فرضی پیشنهاد می‌کند. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که تلاش کنفوسیوسی و رهایی دائویی راه‌هایی آشنا و فرهنگی برای تفسیر تلاش، فشار و مسئولیت پیش‌بینی‌شده در دوره آمادگی معلمی در اختیار شرکت‌کنندگان قرار داد. ارزش این الگوها در کمک به پیوند پایداری با خودپروری و مسئولیت، در عین شناخت حدود، کاهش مقایسه مخرب و بازسازی تعادل هیجانی بود. تنظیم هویت فرهنگی این مذاکره روایی میان تعهد حرفه‌ای و پایداری فردی در شکل‌گیری خود معلمی فرضی را تبیین می‌کند.

Empathy is an important skill for social bonding, and thus can greatly affect children's daily social lives. Due to various obstructions when entering a predominantly hearing environment, deaf and hard-of-hearing (DHH) children might face restricted opportunities for developing emotional competence, which in turn may affect their empathic skills. The current study examined the extent to which the three main empathy layers that can be observed in young children (i.e., emotion contagion, attention to others' emotions, and prosocial actions) were related to emotional competence (emotion recognition, regulation and vocabulary) in DHH and hearing preschoolers attending mainstream education (kindergarten) in Portugal. A total of 181 preschoolers (32 DHH and 149 hearing) participated. Caregivers rated children's empathy, and three indices for emotional competence (emotion recognition, emotion regulation, emotion vocabulary). Additionally, hearing and language related factors were collected in the DHH group and included as control variables. One-tailed independent samples t -tests showed similar levels of empathy, emotion recognition and emotion regulation for both groups, but DHH children scored lower on emotion vocabulary than their hearing peers. Additionally, hierarchical regression analyses showed that better skills in emotional competence (all three indices) were associated with more empathic behaviors (prosocial actions) toward a person in distress in both groups. Outcomes are discussed in the context of social and emotional learning and the importance of equity in mainstream schools, addressing the special needs of DHH children or other children from marginalized groups.

همدلی یک مهارت مهم برای پیوندهای اجتماعی است و بنابراین می‌تواند تأثیر زیادی بر زندگی اجتماعی روزمره کودکان داشته باشد. به دلیل موانع مختلف هنگام ورود به محیطی عمدتاً شنوا، کودکان ناشنوا و کم‌شنوا (DHH) ممکن است با فرصت‌های محدودی برای توسعه شایستگی هیجانی مواجه شوند که این امر به نوبه خود می‌تواند بر مهارت‌های همدلی آن‌ها تأثیر بگذارد. مطالعه حاضر میزان ارتباط سه لایه اصلی همدلی که در کودکان خردسال قابل مشاهده است (یعنی سرایت هیجانی، توجه به هیجان‌های دیگران و رفتارهای طرفدارانه اجتماعی) را با شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان و واژگان هیجانی) در کودکان پیش‌دبستانی ناشنوا و کم‌شنوا و شنوا که در آموزش فراگیر (مهدکودک) در پرتغال شرکت داشتند، بررسی کرد. در مجموع ۱۸۱ کودک پیش‌دبستانی (۳۲ کودک DHH و ۱۴۹ کودک شنوا) شرکت کردند. مراقبان، همدلی کودکان و سه شاخص شایستگی هیجانی (تشخیص هیجان، تنظیم هیجان، واژگان هیجانی) را ارزیابی کردند. علاوه بر این، عوامل مرتبط با شنوایی و زبان در گروه DHH جمع‌آوری و به عنوان متغیرهای کنترل لحاظ شد. آزمون t مستقل یک‌سویه نشان داد که سطوح همدلی، تشخیص هیجان و تنظیم هیجان در هر دو گروه مشابه بود، اما کودکان DHH در مقایسه با همسالان شنوا، نمرات پایین‌تری در واژگان هیجانی کسب کردند. همچنین، تحلیل‌های رگرسیون سلسله‌مراتبی نشان داد که مهارت‌های بهتر در شایستگی هیجانی (هر سه شاخص) با رفتارهای همدلانه بیشتر (اقدامات طرفدارانه اجتماعی) نسبت به فردی در شرایط دشوار در هر دو گروه مرتبط بود. نتایج در زمینه یادگیری اجتماعی و هیجانی و اهمیت عدالت در مدارس فراگیر، با توجه به نیازهای ویژه کودکان DHH یا سایر کودکان از گروه‌های به حاشیه رانده شده، مورد بحث قرار گرفته است.

Duygu düzenleme süreçleri, romantik ilişkilerde partnerler arasındaki etkileşimlerin niteliğini ve ilişki işleyişini anlamada önemli bir yere sahiptir. Bu çalışmanın amacı, romantik ilişkilerde partnerlerin duygularını fark etme ve anlamlandırma süreçlerinde yaşanan güçlükleri değerlendiren Duygu Düzenleme Güçlükleri Ölçeği–Çift Formu’nun (DDGÖ-Ç) Türkçeye uyarlanması ve psikometrik özelliklerinin incelenmesidir. Kesitsel bir ölçek uyarlama ve psikometrik değerlendirme çalışması olarak tasarlanan bu araştırmaya, romantik ilişki içinde bulunan 18–63 yaş aralığındaki 300 kişi (Ort. = 26.95, SS = 8.93) katılmıştır. Ölçeğin yapı geçerliği doğrulayıcı faktör analiziyle; yakınsak ve ayırt edici geçerliği ise yakın ilişkilerde yalnızlık, kişiler arası duygu düzenleme etkileşimleri ve partnere ilişkin obsesif-kompulsif belirtilerle olan ilişkileri üzerinden incelenmiştir. Güvenirlik, Cronbach alfa ve McDonald’ın omega katsayıları ile test-tekrar test korelasyonu kullanılarak değerlendirilmiştir. Bulgular, özgün iki faktörlü yapının Türkiye örnekleminde büyük ölçüde korunduğunu göstermiştir. Düşük faktör yükü gösteren bir maddenin çıkarılmasının ardından elde edilen 11 maddelik model kabul edilebilir uyum göstermiştir. Toplam puan için Cronbach alfa .82 ve omega .80; Farkındalık Eksikliği için alfa .80 ve omega .79; Açıklık Eksikliği için alfa .75 ve omega .71 olarak bulunmuştur. Ölçek puanları yakın ilişkilerde yalnızlık, düşmancılık ve partnere ilişkin obsesif-kompulsif belirtilerle pozitif yönde; duyarlılık, bilişsel destek ve fiziksel mevcudiyetle negatif yönde ilişkiler göstermiştir. Bulgular, DDGÖ-Ç’nin Türkçe formunun geçerliğine ve güvenirliğine ilişkin başlangıç düzeyinde kanıtlar sunmaktadır. Ölçek, klinik görüşme ve gözlemlerle birlikte kullanıldığında, bireyin romantik ilişkisindeki karşılıklı duygu farkındalığı ve açıklığına ilişkin algıladığı güçlüklerin değerlendirilmesine ve çift terapisi süreçlerinde müdahale hedeflerinin belirlenmesine yardımcı olabilir.

فرایندهای تنظیم هیجان نقش مهمی در درک کیفیت تعاملات میان شرکا و کارکرد روابط عاشقانه ایفا می‌کنند. هدف این پژوهش، سازگاری زبان فارسی و بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی فرم زوجی مقیاس دشواری‌های تنظیم هیجان در روابط عاشقانه (DDGÖ-Ç) است که به ارزیابی دشواری‌های تجربه‌شده در فرایندهای آگاهی و معنا‌بخشی به هیجان‌ها توسط شرکا در روابط عاشقانه می‌پردازد. این پژوهش به صورت مطالعه مقطعی سازگاری مقیاس و ارزیابی روان‌سنجی طراحی شده و ۳۰۰ نفر (میانگین سنی = ۲۶٫۹۵، انحراف معیار = ۸٫۹۳) در بازه سنی ۱۸ تا ۶۳ سال که در رابطه عاشقانه بودند، در آن شرکت کردند. روایی سازه مقیاس با تحلیل عاملی تأییدی و روایی همگرا و واگرا از طریق بررسی روابط با تنهایی در روابط نزدیک، تعاملات بین‌فردی تنظیم هیجان و نشانه‌های وسواسی-اجباری مرتبط با شریک بررسی شد. پایایی با استفاده از ضرایب آلفای کرونباخ و امگا مک‌دونالد و همبستگی آزمون-بازآزمون ارزیابی شد. یافته‌ها نشان داد ساختار دو عاملی اصلی تا حد زیادی در نمونه ایرانی حفظ شده است. پس از حذف یک ماده با بار عاملی پایین، مدل ۱۱ ماده‌ای به برازش قابل قبول دست یافت. آلفای کرونباخ برای نمره کل ۰٫۸۲ و امگا ۰٫۸۰؛ برای زیرمقیاس فقدان آگاهی آلفا ۰٫۸۰ و امگا ۰٫۷۹؛ و برای زیرمقیاس فقدان شفافیت آلفا ۰٫۷۵ و امگا ۰٫۷۱ به دست آمد. نمرات مقیاس با تنهایی، خصومت و نشانه‌های وسواسی-اجباری مرتبط با شریک رابطه مثبت و با حساسیت، حمایت شناختی و حضور فیزیکی رابطه منفی نشان داد. یافته‌ها شواهد اولیه‌ای درباره روایی و پایایی فرم فارسی DDGÖ-Ç ارائه می‌دهد. این مقیاس، در کنار مصاحبه و مشاهده بالینی، می‌تواند به ارزیابی دشواری‌های ادراک‌شده فرد در آگاهی و شفافیت هیجانی متقابل در روابط عاشقانه و تعیین اهداف مداخله در فرایند درمان زوجی کمک کند.

This article examines the theoretical foundations and educational opportunities for developing emotional intelligence in preschool children. It draws on an analysis of selected scholarly sources, a comparison of concepts, and a methodological synthesis. The relationships and distinctions among emotional intelligence, emotional competence, and social-emotional learning are discussed. Play-based activities are proposed to support emotion recognition and labeling, understanding emotional causes, empathy, and emotion regulation. The article also addresses teacher–parent collaboration, co-regulation, and criteria for pedagogical observation. The practical recommendations are methodological proposals developed for this article; their effectiveness has not been experimentally tested within this work.

این مقاله به بررسی مبانی نظری و فرصت‌های آموزشی برای توسعه هوش هیجانی در کودکان پیش‌دبستانی می‌پردازد. مقاله بر تحلیل منابع علمی منتخب، مقایسه مفاهیم و سنتز روش‌شناختی استوار است. روابط و تمایزات میان هوش هیجانی، شایستگی هیجانی و یادگیری اجتماعی-هیجانی مورد بحث قرار گرفته‌اند. فعالیت‌های مبتنی بر بازی به منظور حمایت از شناسایی و برچسب‌گذاری هیجان‌ها، درک علل هیجانی، همدلی و تنظیم هیجان پیشنهاد شده‌اند. مقاله همچنین به همکاری معلم و والدین، هم‌تنظیمی و معیارهای مشاهده آموزشی می‌پردازد. توصیه‌های عملی ارائه‌شده، پیشنهادهای روش‌شناختی تدوین‌شده برای این مقاله هستند و اثربخشی آن‌ها در این پژوهش به‌طور تجربی آزمون نشده است.

Insomnia disorder (ID) is a common sleep-wake disorder marked by persistent dissatisfaction with sleep quality or quantity. Previous studies have shown that sleep plays a critical role in emotion regulation, particularly in fear extinction. This study aims to characterize ID using estimates of the sympathetic arousal state derived from skin conductance (SC)-based observations, and to compare two observation models: the marked point process (MPP) model and the MPP coupled with continuous (MPP+Cont) model. We utilize SC data from a fear conditioning and extinction procedure involving 24 individuals with ID and 24 good sleepers (GS). The SC measurements are deconvolved to extract autonomic nervous system (ANS) activations and the tonic component. The MPP observation model uses only the extracted ANS activations, while the MPP+Cont model incorporates both ANS activations and the tonic component. Both models are employed to estimate the underlying arousal state over time and compute a high arousal index (HAI). We compare the estimated arousal states and HAI between the ID and GS groups to assess alterations in arousal associated with ID. Our results reveal that ID may be associated with impaired fear extinction learning and recall. Notably, the distinction between ID and GS emerges only under the MPP+Cont model, indicating the critical role of the tonic component in arousal estimation. Overall, this study highlights the potential of arousal state estimation for understanding autonomic dysregulation in ID, thereby supporting interventions for fear-centered comorbidities and improving quality of life.

اختلال بی‌خوابی (ID) یکی از اختلالات شایع خواب-بیداری است که با نارضایتی مداوم از کیفیت یا کمیت خواب مشخص می‌شود. پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که خواب نقش حیاتی در تنظیم هیجان، به‌ویژه در خاموشی ترس ایفا می‌کند. هدف این مطالعه، توصیف اختلال بی‌خوابی با استفاده از برآوردهای وضعیت برانگیختگی سمپاتیک مبتنی بر مشاهدات هدایت پوست (SC) و مقایسه دو مدل مشاهده است: مدل فرآیند نقطه‌ای نشاندار (MPP) و مدل MPP همراه با جزء پیوسته (MPP+Cont). داده‌های SC از یک فرایند شرطی‌سازی و خاموشی ترس شامل ۲۴ فرد مبتلا به اختلال بی‌خوابی و ۲۴ فرد خواب خوب (GS) جمع‌آوری شد. اندازه‌گیری‌های SC به منظور استخراج فعال‌سازی‌های دستگاه عصبی خودمختار (ANS) و جزء تونیک، دیکانولوشن شدند. مدل مشاهده MPP تنها از فعال‌سازی‌های استخراج‌شده ANS استفاده می‌کند، در حالی که مدل MPP+Cont هر دو فعال‌سازی ANS و جزء تونیک را در بر می‌گیرد. هر دو مدل برای برآورد وضعیت برانگیختگی زمینه‌ای در طول زمان و محاسبه شاخص برانگیختگی بالا (HAI) به کار گرفته شدند. وضعیت‌های برانگیختگی برآوردشده و HAI بین گروه‌های ID و GS مقایسه شد تا تغییرات برانگیختگی مرتبط با اختلال بی‌خوابی ارزیابی شود. نتایج ما نشان می‌دهد که اختلال بی‌خوابی ممکن است با اختلال در یادگیری و یادآوری خاموشی ترس همراه باشد. به طور قابل توجهی، تمایز بین ID و GS تنها تحت مدل MPP+Cont آشکار می‌شود که نشان‌دهنده نقش حیاتی جزء تونیک در برآورد برانگیختگی است. به طور کلی، این مطالعه بر پتانسیل برآورد وضعیت برانگیختگی برای درک اختلال تنظیم خودمختار در اختلال بی‌خوابی تأکید می‌کند و از مداخلات برای همبودی‌های متمرکز بر ترس و بهبود کیفیت زندگی حمایت می‌کند.