سلامت روان

Insomnia is a prevalent sleep disorder with growing evidence implicating immune and inflammatory processes. Elevated C-reactive protein (CRP), a marker of systemic inflammation, is frequently observed in individuals with poor sleep, yet the genetic basis of this relationship remains unclear. This study aims to characterize the shared genetic architecture between insomnia and CRP using large-scale genomic data. CRP levels were significantly elevated in 130 611 individuals with insomnia compared with 327 375 controls in the UK Biobank. Genome-wide genetic correlation, pleiotropic analysis, colocalization, Mendelian randomization (MR), and functional annotation were used to characterize shared genetic architecture and biological pathways. Insomnia and CRP showed a significant positive genetic correlation. We identified 125 pleiotropic loci jointly associated with insomnia and CRP. Functional annotation implicated chromatin organization and nucleosome assembly, while pathway analyses highlighted immune signaling, cellular senescence, and programmed cell death. Colocalization analysis provided support for shared causal variants at six loci in or near APOE, HLA-B, NLGN1, AK5/DNAJB4, FAM114A2/GRIA1, and SATB1. Bidirectional MR provided stronger evidence for a directional relationship from insomnia liability to elevated CRP than in the reverse direction. This study uncovers shared genetic mechanisms linking insomnia and systemic inflammation. The directional genetic relationship from insomnia liability to elevated CRP suggests that sleep dysfunction may contribute to inflammatory processes.

بی‌خوابی یکی از اختلالات شایع خواب است که شواهد فزاینده‌ای نقش فرایندهای ایمنی و التهابی را در آن نشان می‌دهد. سطوح بالای پروتئین واکنشی C (CRP) که نشانگر التهاب سیستمیک است، اغلب در افراد دارای خواب ضعیف مشاهده می‌شود، اما مبنای ژنتیکی این رابطه همچنان نامشخص باقی مانده است. هدف این مطالعه، توصیف معماری ژنتیکی مشترک بین بی‌خوابی و CRP با استفاده از داده‌های ژنومی در مقیاس بزرگ است. سطوح CRP در ۱۳۰٬۶۱۱ فرد مبتلا به بی‌خوابی نسبت به ۳۲۷٬۳۷۵ فرد کنترل در بانک زیستی بریتانیا به طور معناداری بالاتر بود. برای توصیف معماری ژنتیکی مشترک و مسیرهای زیستی، از همبستگی ژنتیکی در سراسر ژنوم، تحلیل پلئوتروپیک، هم‌مکانی، رندوم‌سازی مندلی (MR) و حاشیه‌نویسی عملکردی استفاده شد. بی‌خوابی و CRP همبستگی ژنتیکی مثبت و معناداری نشان دادند. ما ۱۲۵ جایگاه پلئوتروپیک شناسایی کردیم که به طور مشترک با بی‌خوابی و CRP مرتبط بودند. حاشیه‌نویسی عملکردی به سازماندهی کروماتین و مونتاژ نوکلئوزوم اشاره داشت، در حالی که تحلیل مسیرها بر سیگنالینگ ایمنی، پیری سلولی و مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلول تأکید کرد. تحلیل هم‌مکانی از وجود واریانت‌های علّی مشترک در شش جایگاه در یا نزدیک APOE، HLA-B، NLGN1، AK5/DNAJB4، FAM114A2/GRIA1 و SATB1 حمایت کرد. رندوم‌سازی مندلی دوسویه شواهد قوی‌تری برای رابطه جهت‌دار از استعداد بی‌خوابی به افزایش CRP نسبت به جهت معکوس ارائه داد. این مطالعه سازوکارهای ژنتیکی مشترک مرتبط‌کننده بی‌خوابی و التهاب سیستمیک را آشکار می‌کند. رابطه ژنتیکی جهت‌دار از استعداد بی‌خوابی به افزایش CRP نشان می‌دهد که اختلال خواب ممکن است به فرایندهای التهابی کمک کند.

BACKGROUND: Preventing episodes involving aggression and reducing coercive measures are important goals in in-patient mental health settings. Antecedents may provide insight into how episodes are described to develop. However, most studies reflect staff perspectives, and often describe and temporally specify antecedents inconsistently. AIMS: This scoping review mapped reported antecedents to episodes involving aggression and episodes involving coercive measures, and identified which appeared shared or specific to either phenomenon. METHOD: This review followed the Joanna Briggs Institute methodology and Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses Extension for Scoping Reviews guidance, and included 39 studies from systematic searches across Ovid Medline, APA PsycINFO and Scopus. Reported antecedents were extracted, standardised and mapped to six analytical domains. RESULTS: The review mapped 240 antecedents, many of which appeared shared across the phenomena. Patient studies emphasised experiences of restrictive care, loss of autonomy and poor interaction quality. Staff studies emphasised immediate, observable situations related to risk management, such as patient aggression, denied requests and interpersonal conflict. Most studies did not specify the temporal boundaries of antecedents. CONCLUSIONS: The perspectives represented in studies and the ways antecedents are conceptualised influence which antecedents become visible in the literature. Overlapping antecedents indicate that episodes involving aggression and episodes involving coercive measures are often described as part of the same escalation process, although patient and staff studies seem to highlight different stages. Prevention efforts therefore require attention to the entire trajectory, and to the point at which staff perceive intervention as necessary. Future studies should incorporate both perspectives, prioritise patient involvement, and more clearly define and temporally specify antecedents.

زمینه: پیشگیری از اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و کاهش اقدامات اجباری از اهداف مهم در بخش‌های بستری سلامت روان هستند. پیشایندها می‌توانند بینشی درباره نحوه توصیف فرایند شکل‌گیری این اپیزودها فراهم کنند. با این حال، اکثر پژوهش‌ها دیدگاه کارکنان را منعکس می‌کنند و اغلب پیشایندها را به‌صورت ناسازگار توصیف و از نظر زمانی مشخص می‌کنند. اهداف: این مرور گستره‌ای، پیشایندهای گزارش‌شده برای اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و اپیزودهای مرتبط با اقدامات اجباری را ترسیم کرده و مشخص نمود که کدام پیشایندها مشترک یا خاص هر پدیده هستند. روش: این مرور از روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و راهنمای PRISMA-ScR پیروی کرده و ۳۹ مطالعه را از جستجوهای نظام‌مند در Ovid Medline، APA PsycINFO و Scopus وارد کرد. پیشایندهای گزارش‌شده استخراج، استانداردسازی و در شش حوزه تحلیلی ترسیم شدند. یافته‌ها: این مرور ۲۴۰ پیشایند را ترسیم کرد که بسیاری از آن‌ها در هر دو پدیده مشترک بودند. مطالعات مبتنی بر بیماران بر تجربه مراقبت محدودکننده، از دست دادن خودمختاری و کیفیت پایین تعامل تأکید داشتند. مطالعات مبتنی بر کارکنان بر موقعیت‌های فوری و قابل مشاهده مرتبط با مدیریت ریسک مانند پرخاشگری بیمار، رد درخواست‌ها و تعارضات بین‌فردی تأکید داشتند. اکثر مطالعات مرزهای زمانی پیشایندها را مشخص نکرده بودند. نتیجه‌گیری: دیدگاه‌های منعکس‌شده در مطالعات و نحوه مفهوم‌سازی پیشایندها بر قابل مشاهده شدن آن‌ها در ادبیات تأثیر می‌گذارد. پیشایندهای همپوشان نشان می‌دهد که اپیزودهای مرتبط با پرخاشگری و اقدامات اجباری اغلب به عنوان بخشی از یک فرایند تشدید توصیف می‌شوند، اگرچه مطالعات بیماران و کارکنان به نظر می‌رسد مراحل متفاوتی را برجسته می‌کنند. بنابراین تلاش‌های پیشگیرانه نیازمند توجه به کل مسیر و نقطه‌ای است که کارکنان مداخله را ضروری می‌دانند. مطالعات آینده باید هر دو دیدگاه را وارد کنند، مشارکت بیماران را در اولویت قرار دهند و پیشایندها را به‌طور واضح‌تر تعریف و از نظر زمانی مشخص نمایند.

Franco Basaglia's centenary, celebrated on March 11, 2024, invites reflection on the historical significance of his legacy. His work in defense of people with mental disorders represents his fight for the protection of human dignity and the value of life. Pejoratively called “the philosopher Basaglia,” he transformed psychiatric practices by pushing the boundaries of medicine to address profound human rights issues. Basaglia adopted an existential-analytical stance that underpinned his commitment to psychiatric reform and the management of mental health practice, inspiring changes in public policies around the world. This commemorative editorial presents a historical overview of Franco Basaglia's contributions to psychiatric reform and their implications for mental health care.

صدمین سالگرد تولد فرانکو بازالیا که در ۱۱ مارس ۲۰۲۴ گرامی داشته شد، فرصتی برای تأمل بر اهمیت تاریخی میراث او فراهم می‌کند. فعالیت‌های او در دفاع از افراد مبتلا به اختلالات روانی، نمایانگر تلاش وی برای حفاظت از کرامت انسانی و ارزش زندگی است. بازالیا که به طعنه «فیلسوف بازالیا» نامیده می‌شد، با گسترش مرزهای پزشکی و پرداختن به مسائل عمیق حقوق بشری، شیوه‌های روان‌پزشکی را متحول ساخت. او با اتخاذ رویکردی وجودی-تحلیلی، تعهد خود به اصلاحات روان‌پزشکی و مدیریت عمل سلامت روان را پایه‌گذاری کرد و الهام‌بخش تغییراتی در سیاست‌های عمومی در سراسر جهان شد. این سرمقاله‌ی یادبود، مروری تاریخی بر دستاوردهای فرانکو بازالیا در اصلاح روان‌پزشکی و پیامدهای آن برای مراقبت از سلامت روان ارائه می‌دهد.

AIMS AND METHOD: An analysis of coronial inquest data provides contextual information rarely available in routine surveillance systems, including a nuanced understanding of proximal circumstances preceding death of value to mental health services. Inquest records of more than 750 suicides occurring within the South Wales Central Coroner's jurisdiction between 2016 and 2023 were reviewed, including the COVID-19 pandemic years, to assess the effects of lockdown and social isolation. Detailed information was extracted, including medical records, toxicology, police reports, witness statements and suicide notes. RESULTS: Several patterns emerged relating to age, gender, method of death, trigger factors, local authority area, and engagement with mental health services. Hanging was the predominant method, particularly among men. Depression was the most common trigger factor, followed by relationship problems, alcohol/drug misuse, health concerns, psychotic illness and bereavement. CLINICAL IMPLICATIONS: Key structural and psychosocial risk factors identified highlighted the need for tailored, context-specific suicide-prevention strategies, with circumstances preceding suicide integrated into public health planning.

اهداف و روش: تحلیل داده‌های تحقیقات پزشکی قانونی اطلاعات زمینه‌ای را فراهم می‌کند که به ندرت در سامانه‌های پایش معمول در دسترس است و شامل درک دقیق‌تری از شرایط نزدیک به مرگ است که برای خدمات سلامت روان ارزشمند است. سوابق تحقیقات بیش از ۷۵۰ مورد خودکشی که در حوزه قضایی پزشکی قانونی مرکز ولز جنوبی بین سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۳ رخ داده بود، از جمله سال‌های همه‌گیری COVID-19، به منظور ارزیابی اثرات قرنطینه و انزوای اجتماعی مرور شد. اطلاعات دقیقی از جمله سوابق پزشکی، نتایج سم‌شناسی، گزارش‌های پلیس، اظهارات شاهدان و یادداشت‌های خودکشی استخراج گردید. نتایج: چندین الگو مرتبط با سن، جنسیت، روش مرگ، عوامل محرک، منطقه تحت پوشش شهرداری و میزان ارتباط با خدمات سلامت روان مشاهده شد. حلق‌آویز کردن رایج‌ترین روش بود، به ویژه در میان مردان. افسردگی شایع‌ترین عامل محرک بود و پس از آن مشکلات روابط، سوءمصرف الکل/مواد مخدر، نگرانی‌های سلامت، اختلالات روان‌پریشی و داغدیدگی قرار داشتند. پیامدهای بالینی: عوامل خطر ساختاری و روانی‌اجتماعی کلیدی شناسایی‌شده، بر ضرورت تدوین راهبردهای پیشگیری از خودکشی متناسب با زمینه و شرایط خاص تأکید می‌کند، به گونه‌ای که شرایط پیش از خودکشی در برنامه‌ریزی سلامت عمومی ادغام شود.

Abstract Youth irritability, characterized as proneness to anger/frustration, is associated with negative mental health outcomes. This study identified irritability trajectories across the transition to early adolescence and applied machine learning to identify preadolescent predictors of irritability trajectories. Data are from the Adolescent Brain Cognitive Development (ABCD) study, a large longitudinal study that tracks youth development from preadolescence ( n = 11,862, ages 8.92–11.08 years, M = 9.91, SD = 0.62). The baseline sample was 47.83% female ( n = 5,680), 63.35% White, 15.74% Black, 12.07% Biracial or Multiracial, 2.32% Asian, and 20.30% Hispanic. Using parent-report youth irritability scores across four years, latent class growth analysis (LCGA) identified four distinct irritability trajectories: low stable ( n = 8,692, 73.28%), high decreasing ( n = 1,083, 9.13%), low increasing ( n = 1,449, 12.22%), and high chronic ( n = 638, 5.38%). Machine learning approaches generated predictive models for irritability trajectories, including baseline youth psychopathology, physical health, neurocognitive abilities, psychosocial environment, demographics, parent psychopathology, and brain structure metrics. The models demonstrated strong performance in detecting probability of being in the high chronic and low stable trajectories but poorer performance in classifying the irritability trajectories characterized by change. The most prominent predictors included youth externalizing and internalizing problems, parent psychopathology, and sleep problems. Findings provide insight into preadolescent predictors of irritability across a critical developmental period.

چکیده تحریک‌پذیری در نوجوانان، که به عنوان تمایل به خشم یا ناامیدی تعریف می‌شود، با پیامدهای منفی سلامت روان مرتبط است. این مطالعه مسیرهای تحریک‌پذیری را در گذار به اوایل نوجوانی شناسایی کرده و از یادگیری ماشین برای شناسایی پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی مسیرهای تحریک‌پذیری استفاده کرده است. داده‌ها از مطالعه توسعه شناختی مغز نوجوانان (ABCD)، یک مطالعه طولی بزرگ که رشد نوجوانان را از پیش‌نوجوانی دنبال می‌کند (n = 11,862، سنین 8.92 تا 11.08 سال، M = 9.91، SD = 0.62) استخراج شده‌اند. نمونه پایه شامل 47.83٪ دختر (n = 5,680)، 63.35٪ سفیدپوست، 15.74٪ سیاه‌پوست، 12.07٪ دو نژادی یا چند نژادی، 2.32٪ آسیایی و 20.30٪ اسپانیایی‌تبار بود. با استفاده از نمرات تحریک‌پذیری نوجوانان بر اساس گزارش والدین در طول چهار سال، تحلیل رشد کلاس پنهان (LCGA) چهار مسیر متمایز تحریک‌پذیری را شناسایی کرد: پایین پایدار (n = 8,692، 73.28٪)، بالا کاهشی (n = 1,083، 9.13٪)، پایین افزایشی (n = 1,449، 12.22٪) و بالا مزمن (n = 638، 5.38٪). رویکردهای یادگیری ماشین مدل‌های پیش‌بینی برای مسیرهای تحریک‌پذیری ایجاد کردند که شامل آسیب‌شناسی روانی نوجوانان در پایه، سلامت جسمانی، توانایی‌های عصب‌شناختی، محیط روانی-اجتماعی، جمعیت‌شناسی، آسیب‌شناسی روانی والدین و شاخص‌های ساختار مغز بود. مدل‌ها عملکرد قوی در شناسایی احتمال قرار گرفتن در مسیرهای بالا مزمن و پایین پایدار نشان دادند اما در طبقه‌بندی مسیرهای تحریک‌پذیری با تغییر، عملکرد ضعیف‌تری داشتند. برجسته‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌ها شامل مشکلات برونی‌سازی و درونی‌سازی نوجوانان، آسیب‌شناسی روانی والدین و مشکلات خواب بودند. یافته‌ها بینش‌هایی درباره پیش‌بینی‌کننده‌های پیش‌نوجوانی تحریک‌پذیری در یک دوره بحرانی رشد ارائه می‌دهد.

Abstract Aim Although overall suicide mortality in Japan has declined, rates among young people have increased. Understanding the characteristics of self-harm and suicide attempts among adolescents and young adults is important for prevention. This study analyzed data from the Japan Registry of Self-Harm and Suicide Attempts (JA-RSA), a nationwide registry in Japan. Methods We retrospectively analyzed 241 adolescents and young adults from elementary school through college, selected from 1,987 cases registered across 44 critical care medical centers between December 2022 and December 2023. Demographic characteristics, methods of self-harm, psychiatric history, and clinical outcomes were evaluated. Comparisons were made between individuals who attempted suicide and those who died by suicide. Results Adolescents in high school (n = 80) and young adults in college (n = 93) accounted for 71.8% of cases. Females comprised 71.3%, and the median age was 17 years. Overdose was the most common method (70.1%), mainly involving over-the-counter medications. Nearly half (46.5%) had a history of prior attempts. Individuals who died by suicide were more likely to be male (p = 0.038) and to use highly lethal methods such as hanging or jumping (p < 0.001), whereas overdose was more common among those who survived (p < 0.001). They also had lower rates of recent psychiatric consultation and documented prior attempts (p = 0.001). Conclusions Self-harm among adolescents and young adults in Japan is characterized by a predominance of female adolescents and medication overdose. Preventive strategies may require follow-up care, environmental safety measures, and school- and community-based mental health interventions, supported by continued national surveillance through JA-RSA.

چکیده هدف: اگرچه میزان کلی مرگ‌ومیر ناشی از خودکشی در ژاپن کاهش یافته است، اما نرخ آن در میان جوانان افزایش یافته است. درک ویژگی‌های خودآسیبی و اقدام به خودکشی در میان نوجوانان و جوانان برای پیشگیری اهمیت دارد. این مطالعه داده‌های سامانه ثبت خودآسیبی و اقدام به خودکشی ژاپن (JA-RSA)، یک سامانه ثبت کشوری در ژاپن، را تحلیل کرده است. روش‌ها: ما به‌صورت گذشته‌نگر ۲۴۱ نوجوان و جوان از مقطع ابتدایی تا دانشگاه را که از میان ۱۹۸۷ مورد ثبت‌شده در ۴۴ مرکز مراقبت‌های ویژه بین دسامبر ۲۰۲۲ تا دسامبر ۲۰۲۳ انتخاب شده بودند، تحلیل کردیم. ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، روش‌های خودآسیبی، سابقه روان‌پزشکی و پیامدهای بالینی ارزیابی شدند. مقایسه‌هایی بین افرادی که اقدام به خودکشی کرده بودند و افرادی که بر اثر خودکشی فوت کرده بودند، انجام شد. یافته‌ها: نوجوانان دبیرستانی (n = 80) و جوانان دانشگاهی (n = 93) مجموعاً ۷۱/۸٪ موارد را تشکیل می‌دادند. ۷۱/۳٪ موارد را زنان تشکیل می‌دادند و میانه سنی ۱۷ سال بود. مصرف بیش‌ازحد دارو شایع‌ترین روش (۷۰/۱٪) بود که عمدتاً شامل داروهای بدون نسخه می‌شد. نزدیک به نیمی (۴۶/۵٪) سابقه تلاش قبلی داشتند. افرادی که بر اثر خودکشی فوت کرده بودند، بیشتر مرد بودند (p = 0.038) و از روش‌های با کشندگی بالا مانند حلق‌آویز کردن یا پریدن استفاده کرده بودند (p < 0.001)، در حالی که مصرف بیش‌ازحد دارو در میان افرادی که زنده مانده بودند شایع‌تر بود (p < 0.001). همچنین این افراد نرخ پایین‌تری از مشاوره روان‌پزشکی اخیر و سابقه ثبت‌شده تلاش قبلی داشتند (p = 0.001). نتیجه‌گیری: خودآسیبی در میان نوجوانان و جوانان در ژاپن با غلبه نوجوانان زن و مصرف بیش‌ازحد دارو مشخص می‌شود. راهبردهای پیشگیرانه ممکن است نیازمند مراقبت پیگیر، اقدامات ایمنی محیطی و مداخلات سلامت روان مبتنی بر مدرسه و جامعه، با حمایت نظارت ملی مستمر از طریق JA-RSA باشد.

When it comes to mental health, all countries are developing countries" [1]

در زمینه سلامت روان، همه کشورها کشورهای در حال توسعه هستند." [1]

Purpose To evaluate trends in psychotropic prescription rates (PRs) in a Peruvian general hospital during and after the COVID-19 pandemic. Materials and methods We conducted an interrupted time-series (ITS) study using routinely collected clinical data from hospitalized patients with psychiatric diagnoses between September 2020 and December 2024. Psychotropic PRs, defined as the number of weekly psychotropic prescriptions per 1,000 psychiatric consultations, were calculated overall and by subclass: antidepressants (N06A), antipsychotics (N05A), anxiolytics (N05B), and mood stabilizers (N05AN01/N03A). For ITS analysis, the study period was divided into six predefined phases (two waves, three relaxation phases, and one post-pandemic phase) based on COVID-19 mortality and transmission trends in Peru. Segmented regression models were applied to estimate phase-specific level and slope changes. Results A total of 6,151 patients were included. The overall psychotropic PR was higher during the post-pandemic period compared with the pandemic period (1,308 vs. 1,254; p = 0.023). ITS analyses showed a significant downward trend in overall psychotropic prescribing during phase 1 (post-first wave stabilization, β = −25.53; 95% CI = −43.82 to −7.01; p = 0.007), followed by a structural break in phase 2 (second pandemic wave) with an abrupt level increase (β = 295.53; 95% CI = 60.48 to 530.57; p = 0.014) and slope reversal (β = 23.79; 95% CI = 3.33 to 44.26; p = 0.016), after which prescribing stabilized. A similar temporal pattern was observed for antidepressant PR. Anxiolytic PR displayed a transient upward slope change in phase 2 (β = 14.15; 95% CI = 1.80 to 26.50; p = 0.01), whereas antipsychotic and mood stabilizer prescribing remained stable across phases. Conclusions Overall psychotropic prescribing showed phase-specific disruption followed by structural rebound and subsequent stabilization across the COVID-19 and post-pandemic periods. These findings provide real-world evidence and underscore the need to monitor psychiatric prescribing and mental health service adaptation in middle-income settings.

هدف: ارزیابی روندهای نرخ تجویز داروهای روان‌گردان (PRs) در یک بیمارستان عمومی پرویی در دوران و پس از همه‌گیری COVID-19. مواد و روش‌ها: یک مطالعه سری زمانی منقطع (ITS) با استفاده از داده‌های بالینی جمع‌آوری‌شده به طور روتین از بیماران بستری با تشخیص روان‌پزشکی بین سپتامبر 2020 تا دسامبر 2024 انجام شد. نرخ‌های تجویز داروهای روان‌گردان، که به عنوان تعداد تجویزهای هفتگی داروهای روان‌گردان به ازای هر ۱٬۰۰۰ مشاوره روان‌پزشکی تعریف شد، به طور کلی و بر اساس زیرگروه‌ها محاسبه گردید: داروهای ضدافسردگی (N06A)، داروهای ضدروان‌پریشی (N05A)، داروهای ضداضطراب (N05B) و تثبیت‌کننده‌های خلق (N05AN01/N03A). برای تحلیل ITS، دوره مطالعه به شش فاز از پیش تعیین‌شده (دو موج، سه فاز کاهش محدودیت و یک فاز پس از همه‌گیری) بر اساس روندهای مرگ‌ومیر و انتقال COVID-19 در پرو تقسیم شد. مدل‌های رگرسیون قطعه‌ای برای برآورد تغییرات سطح و شیب مختص هر فاز به کار رفت. نتایج: در مجموع ۶٬۱۵۱ بیمار وارد مطالعه شدند. نرخ کلی تجویز داروهای روان‌گردان در دوره پس از همه‌گیری نسبت به دوره همه‌گیری بالاتر بود (۱٬۳۰۸ در مقابل ۱٬۲۵۴؛ ۰٫۰۲۳ = p). تحلیل‌های ITS کاهش معنادار روند تجویز کلی داروهای روان‌گردان را در فاز ۱ (تثبیت پس از موج اول، β = ‎−۲۵٫۵۳؛ ۹۵٪ CI = ‎−۴۳٫۸۲ تا ‎−۷٫۰۱؛ ۰٫۰۰۷ = p) نشان داد، که به دنبال آن در فاز ۲ (موج دوم همه‌گیری) یک شکست ساختاری با افزایش ناگهانی سطح (β = ۲۹۵٫۵۳؛ ۹۵٪ CI = ۶۰٫۴۸ تا ۵۳۰٫۵۷؛ ۰٫۰۱۴ = p) و معکوس شدن شیب (β = ۲۳٫۷۹؛ ۹۵٪ CI = ۳٫۳۳ تا ۴۴٫۲۶؛ ۰٫۰۱۶ = p) رخ داد و پس از آن تجویز تثبیت شد. الگوی زمانی مشابهی برای نرخ تجویز داروهای ضدافسردگی مشاهده شد. نرخ تجویز داروهای ضداضطراب در فاز ۲ تغییر شیب افزایشی موقتی نشان داد (β = ۱۴٫۱۵؛ ۹۵٪ CI = ۱٫۸۰ تا ۲۶٫۵۰؛ ۰٫۰۱ = p)، در حالی که تجویز داروهای ضدروان‌پریشی و تثبیت‌کننده‌های خلق در طول فازها پایدار باقی ماند. نتیجه‌گیری: تجویز کلی داروهای روان‌گردان دچار اختلال فازمحور شد و پس از آن بازگشت ساختاری و در نهایت تثبیت در طول دوره‌های همه‌گیری و پس از همه‌گیری مشاهده گردید. این یافته‌ها شواهد دنیای واقعی ارائه می‌دهد و بر ضرورت پایش تجویز روان‌پزشکی و سازگاری خدمات سلامت روان در محیط‌های با درآمد متوسط تأکید می‌کند.

The present study is needed to examine the extent and nature of role conflict among female secondary school teachers on the basis of locale in order to better understand its impact on their professional effectiveness and personal well-being. The study was conducted on female secondary school teachers using a Mixed Method Design. A stratified sampling technique was employed to collect quantitative data from the participants, while for the qualitative component, 20 teachers were selected purposively. The quantitative sample comprised 254 urban and 196 rural female secondary school teachers, selected randomly. The study aimed to compare the two groups in terms of level of role conflict based on locale. Additionally, opinions from Head Teachers were gathered to supplement the findings. Both descriptive and inferential statistical analyses were carried out, including Mean, Standard Deviation, t-test, and thematic analysis for the qualitative data. The results revealed that 82% of respondents reported low role conflict, whereas 18% experienced moderate to high levels. The study also revealed that urban female secondary school teachers experience a higher level of role conflict compared to their rural counterparts. Moreover, the results highlight the importance of a congenial school atmosphere and effective workload management in mitigating role conflict among female teachers. Therefore, the study suggests that creating an encouraging and supportive school environment can significantly contribute to the mental well-being and professional satisfaction of female secondary school teachers.

پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان و ماهیت تعارض نقش در میان معلمان زن دبیرستانی بر اساس محل سکونت انجام شده است تا تأثیر آن بر اثربخشی حرفه‌ای و بهزیستی فردی ایشان بهتر درک شود. این مطالعه با استفاده از طرح پژوهش ترکیبی (Mixed Method Design) بر روی معلمان زن دبیرستانی انجام شد. برای گردآوری داده‌های کمی از روش نمونه‌گیری طبقه‌ای استفاده گردید و برای بخش کیفی، ۲۰ معلم به صورت هدفمند انتخاب شدند. نمونه کمی شامل ۲۵۴ معلم زن دبیرستانی شهری و ۱۹۶ معلم زن دبیرستانی روستایی بود که به صورت تصادفی انتخاب شدند. هدف پژوهش مقایسه دو گروه از نظر میزان تعارض نقش بر اساس محل سکونت بود. همچنین، نظرات مدیران مدارس برای تکمیل یافته‌ها جمع‌آوری شد. تحلیل‌های آماری توصیفی و استنباطی شامل میانگین، انحراف معیار، آزمون t و تحلیل تماتیک برای داده‌های کیفی انجام گرفت. نتایج نشان داد که ۸۲٪ از پاسخ‌دهندگان تعارض نقش پایین را گزارش کردند، در حالی که ۱۸٪ سطوح متوسط تا بالای تعارض نقش را تجربه نمودند. همچنین، پژوهش نشان داد که معلمان زن دبیرستانی شهری نسبت به همتایان روستایی خود تعارض نقش بیشتری را تجربه می‌کنند. افزون بر این، نتایج بر اهمیت فضای مدرسه‌ای مطلوب و مدیریت مؤثر حجم کار در کاهش تعارض نقش در میان معلمان زن تأکید دارد. بنابراین، پژوهش پیشنهاد می‌کند که ایجاد محیطی تشویق‌کننده و حمایت‌گر در مدرسه می‌تواند به طور معناداری به بهزیستی روانی و رضایت شغلی معلمان زن دبیرستانی کمک کند.

Disruptive Behaviour Disorders (DBDs), comprising Conduct Disorder (CD) and Oppositional Defiant Disorder (ODD), represent significant mental health concerns among adolescents due to their adverse effects on academic achievement, interpersonal relationships, and psychosocial development. Despite the growing burden of these disorders, there is a paucity of empirical evidence on their prevalence among adolescents attending secondary school in Lagos State, Nigeria. The research therefore examines the assessment of disruptive behaviour disorders. The quantitative research employed a descriptive survey design and 915 participants comprising males 49.5% (mean age = 14.94, SD = 1.57). The research employed a multistage sampling technique. The findings revealed that disruptive behaviour disorders were highly prevalent among the adolescents, with 90.4% exhibiting moderate to severe symptoms and 16.4% falling within the severe category. The prevalence of adolescents at risk of Conduct Disorder was 35.4%, while 83.4% were at risk of Oppositional Defiant Disorder. The results further showed that female adolescents displayed significantly lower levels of DBDs compared to their male counterparts. The study concluded and recommended that DBDs (CD and ODD) are common among in-school adolescents in Lagos State and therefore school administrators, management, and owners should employ psychological intervention in addressing the rising disruptive behaviour symptoms among adolescents.

اختلالات رفتار مخرب (DBDs) که شامل اختلال سلوک (CD) و اختلال نافرمانی مقابله‌ای (ODD) می‌باشد، از جمله نگرانی‌های مهم سلامت روان در میان نوجوانان به شمار می‌روند، چرا که تأثیرات منفی بر پیشرفت تحصیلی، روابط بین‌فردی و رشد روانی‌اجتماعی آنان دارند. با وجود افزایش بار این اختلالات، شواهد تجربی اندکی درباره شیوع آن‌ها در میان نوجوانان دبیرستانی استان لاگوس، نیجریه وجود دارد. بنابراین این پژوهش به ارزیابی اختلالات رفتار مخرب پرداخته است. این پژوهش کمی با استفاده از طرح پیمایش توصیفی و با مشارکت ۹۱۵ نفر (۴۹/۵٪ پسر؛ میانگین سنی = ۱۴/۹۴، انحراف معیار = ۱/۵۷) انجام شد. نمونه‌گیری به روش چندمرحله‌ای صورت گرفت. یافته‌ها نشان داد که اختلالات رفتار مخرب در میان نوجوانان شیوع بالایی دارد، به طوری که ۹۰/۴٪ علائم متوسط تا شدید و ۱۶/۴٪ در دامنه شدید قرار داشتند. شیوع نوجوانان در معرض خطر اختلال سلوک ۳۵/۴٪ و در معرض خطر اختلال نافرمانی مقابله‌ای ۸۳/۴٪ بود. نتایج همچنین نشان داد که نوجوانان دختر به طور معناداری سطوح پایین‌تری از DBDs را نسبت به همتایان پسر خود نشان دادند. مطالعه نتیجه‌گیری و توصیه کرد که DBDs (CD و ODD) در میان نوجوانان مدارس استان لاگوس شایع است و بنابراین مدیران، مسئولان و مالکان مدارس باید از مداخلات روان‌شناختی برای مقابله با علائم رو به افزایش رفتار مخرب در میان نوجوانان استفاده کنند.

Nationwide studies of selective mutism (SM) are scarce. This study examined the prevalence of SM in Child and Adolescent Mental Health Services (CAMHS), referral reasons, occurrence of additional mental disorders, and psychotropic medication use in a nationally representative clinical population. The sample comprised all youth referred to CAMHS and registered with a diagnosis of SM in the Norwegian Patient Registry from 2008 to 2022. In total, 1591 youth with SM were identified, with a female-to-male ratio of 2:1. The mean age at first CAMHS referral was 9.1 years (SD 4.0). Boys were referred significantly earlier than girls (8.8 years (SD 4.0) versus 9.3 years (SD 4.0, t = -2.29, df 1589, p = .02)). The main referral reasons were suspected anxiety and affective disorders. The mean age at SM diagnosis was 10.1 years (SD 4.2); boys were diagnosed slightly earlier than girls (9.8 years (SD 4.2) versus 10.2 years (SD 4.2, t = -2.12, df 1589, p = .03)). Additional mental disorders were diagnosed in 51.4% at a mean age of 13.2 years (SD 3.7), most commonly anxiety disorders (33%; ICD-10 F40–F41, F93). Learning difficulties were diagnosed in 9% at a mean age of 11.0 years (SD 4.0). Nearly one-third (31.5%) were prescribed psychotropic medication, mainly during adolescence, with selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) being most common. This nationwide study demonstrates a relatively late age at SM diagnosis and frequent additional mental disorders. Though further longitudinal research is warranted, findings suggest that earlier diagnosis with earlier specialist care for anxiety may be needed to improve outcomes in SM, especially in girls.

مطالعات سراسری درباره لالی انتخابی (SM) نادر هستند. این پژوهش به بررسی شیوع SM در خدمات سلامت روان کودکان و نوجوانان (CAMHS)، دلایل ارجاع، بروز اختلالات روانی همراه و مصرف داروهای روان‌گردان در یک جمعیت بالینی نماینده ملی پرداخت. نمونه شامل تمامی کودکان و نوجوانانی بود که به CAMHS ارجاع داده شده و با تشخیص SM در سامانه ثبت بیماران نروژ از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۲ ثبت شده بودند. در مجموع، ۱۵۹۱ کودک و نوجوان مبتلا به SM شناسایی شدند که نسبت دختر به پسر ۲ به ۱ بود. میانگین سن در اولین ارجاع به CAMHS، ۹/۱ سال (انحراف معیار ۴/۰) بود. پسران به طور معناداری زودتر از دختران ارجاع داده شدند (۸/۸ سال (انحراف معیار ۴/۰) در مقابل ۹/۳ سال (انحراف معیار ۴/۰)، t = ‎-۲/۲۹، df ۱۵۸۹، p = ‎.۰۲). دلایل اصلی ارجاع، شک به اختلالات اضطرابی و خلقی بود. میانگین سن در زمان تشخیص SM، ۱۰/۱ سال (انحراف معیار ۴/۲) بود؛ پسران اندکی زودتر از دختران تشخیص داده شدند (۹/۸ سال (انحراف معیار ۴/۲) در مقابل ۱۰/۲ سال (انحراف معیار ۴/۲)، t = ‎-۲/۱۲، df ۱۵۸۹، p = ‎.۰۳). اختلالات روانی همراه در ۵۱/۴٪ با میانگین سن ۱۳/۲ سال (انحراف معیار ۳/۷) تشخیص داده شد که شایع‌ترین آن‌ها اختلالات اضطرابی (۳۳٪؛ ICD-10 F40–F41, F93) بود. مشکلات یادگیری در ۹٪ با میانگین سن ۱۱/۰ سال (انحراف معیار ۴/۰) تشخیص داده شد. نزدیک به یک‌سوم (۳۱/۵٪) داروهای روان‌گردان دریافت کردند که عمدتاً در دوره نوجوانی و عمدتاً مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) بود. این مطالعه سراسری نشان می‌دهد که سن تشخیص SM نسبتاً بالا و اختلالات روانی همراه شایع است. اگرچه پژوهش‌های طولی بیشتری مورد نیاز است، یافته‌ها حاکی از آن است که تشخیص زودهنگام همراه با مراقبت تخصصی زودتر برای اضطراب می‌تواند به بهبود پیامدهای SM، به ویژه در دختران، کمک کند.

Eating disorders (ED) continue to be a concern worldwide. There is a growing focus on problematic discourse around ideal bodies as well as on how exposure to related content and spaces online might influence disordered eating and other ED symptoms. A qualitative evidence synthesis using thematic synthesis methods was conducted to explore young people’s lived experiences of online ED content. Studies were included if they provided, from 2007 onwards, views about online content from young people from OECD countries aged 11–25 years old who identified as having had an eating disorder, disordered eating or eating difficulties. This article focuses on findings from 13 included studies whereby three key themes were identified: Comparing – how online content was used to evaluate others and oneself; Curating – how young people manage this content; and Community – spaces for connection over shared experience. Participants across the studies described the complex ‘double-edged’ nature of online spaces, which can offer inclusion but can also be experienced as harmful. The synthesis outlined a lack of supportive offline mental health-promoting spaces as part of the context of young people’s online content use.

اختلالات خوردن (ED) همچنان یکی از نگرانی‌های جهانی به‌شمار می‌رود. تمرکز فزاینده‌ای بر گفتمان‌های مسئله‌دار پیرامون بدن ایده‌آل و همچنین بر چگونگی تأثیرگذاری مواجهه با محتوای مرتبط و فضاهای آنلاین بر رفتارهای خوردن ناسازگار و سایر علائم اختلال خوردن وجود دارد. سنتز شواهد کیفی با استفاده از روش‌های سنتز موضوعی به‌منظور بررسی تجارب زیسته جوانان از محتوای آنلاین مرتبط با اختلال خوردن انجام شد. مطالعاتی وارد این بررسی شدند که از سال ۲۰۰۷ به بعد، دیدگاه‌هایی درباره محتوای آنلاین از جوانان کشورهای عضو OECD در بازه سنی ۱۱ تا ۲۵ سال که خود را دارای اختلال خوردن، رفتارهای خوردن ناسازگار یا مشکلات خوردن معرفی کرده بودند، ارائه داده بودند. این مقاله بر یافته‌های ۱۳ مطالعه واردشده تمرکز دارد که در آن‌ها سه مضمون کلیدی شناسایی شد: مقایسه کردن – نحوه استفاده از محتوای آنلاین برای ارزیابی دیگران و خود؛ مدیریت کردن – نحوه مدیریت این محتوا توسط جوانان؛ و اجتماع – فضاهایی برای ارتباط بر اساس تجربه مشترک. شرکت‌کنندگان در سراسر مطالعات، ماهیت پیچیده و «دو لبه» فضاهای آنلاین را توصیف کردند که می‌تواند احساس تعلق ایجاد کند اما همچنین می‌تواند به‌عنوان عاملی آسیب‌زا تجربه شود. این سنتز به کمبود فضاهای حمایتی ارتقاءدهنده سلامت روان به‌صورت آفلاین به‌عنوان بخشی از زمینه استفاده جوانان از محتوای آنلاین اشاره می‌کند.

Residents' mental health problems have become increasingly prevalent in recent years, accompanied by younger onset ages and rising incidence.Psychological distress among the elderly, emotional disorders in adolescents and mental stress in patients with chronic diseases 1 have gradually become prominent public health issues across communities.Against this backdrop, public demand for accessible and convenient mental health services has grown rapidly.As the first point of contact for community residents, primary healthcare institutions play a core role in early screening, preliminary intervention, health education and two-way referral of mental disorders.2 Frontline medical workers are the main executors of these services, and their willingness to participate directly determines the implementation quality and sustainability of grassroots mental health care.This cross-sectional study was conducted among medical staff from 49 community health service centers in Chaoyang District, Beijing.Participants included general practitioners, public health physicians, community nurses and other on-

مشکلات سلامت روان ساکنان در سال‌های اخیر به طور فزاینده‌ای شایع شده است و این روند با کاهش سن شروع و افزایش بروز همراه بوده است. پریشانی روان‌شناختی در سالمندان، اختلالات هیجانی در نوجوانان و استرس روانی در بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن به تدریج به مسائل برجسته سلامت عمومی در جوامع تبدیل شده‌اند. در چنین شرایطی، تقاضای عمومی برای دسترسی آسان و خدمات سلامت روان مناسب به سرعت افزایش یافته است. به عنوان اولین نقطه تماس ساکنان جامعه، مؤسسات مراقبت‌های اولیه نقش محوری در غربالگری اولیه، مداخله مقدماتی، آموزش سلامت و ارجاع دوطرفه اختلالات روانی ایفا می‌کنند. کارکنان خط مقدم پزشکی مجریان اصلی این خدمات هستند و تمایل آن‌ها به مشارکت، کیفیت اجرا و پایداری مراقبت سلامت روان در سطح پایه را به طور مستقیم تعیین می‌کند. این مطالعه مقطعی در میان کارکنان پزشکی ۴۹ مرکز خدمات سلامت جامعه در منطقه چائویانگ پکن انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل پزشکان عمومی، پزشکان بهداشت عمومی، پرستاران جامعه و سایر افراد بودند.

Recent reports of physician suicides in Iran, especially following the loss of a well-known doctor, have renewed concern about a serious public health problem associated with burnout and mental health challenges. This Comment uses the integrated motivational-volitional (IMV) model to examine how psychological, environmental, and social factors may combine to affect suicidal thoughts among medical professionals and calls for urgent action.

گزارش‌های اخیر درباره خودکشی پزشکان در ایران، به‌ویژه پس از فوت یک پزشک شناخته‌شده، نگرانی‌ها را نسبت به یک معضل جدی سلامت عمومی که با فرسودگی شغلی و چالش‌های سلامت روان مرتبط است، دوباره مطرح کرده است. این یادداشت با بهره‌گیری از مدل انگیزشی-ارادی یکپارچه (IMV)، بررسی می‌کند که چگونه عوامل روان‌شناختی، محیطی و اجتماعی می‌توانند به صورت ترکیبی بر افکار خودکشی در میان حرفه‌ای‌های پزشکی تأثیرگذار باشند و خواستار اقدام فوری در این زمینه است.

Low energy availability (LEA) and disordered eating (DE) are important health concerns in female athletes, yet their occurrence and co-occurrence in team-sport contexts, particularly volleyball, remain underexplored. This cross-sectional online survey study examined the proportions of athletes classified as being at risk of LEA and DE overall and across competition levels, and assessed the co-occurrence between the two risk classifications in female volleyball players in Türkiye, using the Low Energy Availability in Females Questionnaire (LEAF-Q) and Eating Attitudes Test-26 (EAT-26). It also examined correlations between EAT-26 total score and LEAF-Q total and domain scores. A total of 213 athletes, recruited via non-probability convenience sampling, completed the LEAF-Q and EAT-26 to assess LEA risk and DE risk, respectively. In this sample, 33.3% of athletes were classified as being at risk of LEA, with no difference across competition levels ( p = 0.825). A total of 17.4% were classified as being at risk of DE, with variation across competition levels and the highest proportion among Turkish Women’s Volleyball Second League athletes ( p = 0.034). LEA risk and DE risk co-occurred in 10.3% of the sample, and DE risk was associated with higher odds of LEA risk (unadjusted OR = 3.80, 95% CI: 1.82–7.92). EAT-26 total score was positively correlated with LEAF-Q total and gastrointestinal function scores ( p < 0.001) and injury history score ( p = 0.004), but not menstrual function score ( p = 0.133). These results suggest that LEA risk was commonly identified in this sample, DE risk was comparatively less common, and their co-occurrence was only partial, highlighting the value of screening for both risks rather than assuming one from the other.

در دسترس بودن پایین انرژی (LEA) و اختلالات خوردن (DE) از نگرانی‌های مهم سلامت در ورزشکاران زن هستند، اما بروز و هم‌زمانی آن‌ها در زمینه‌های ورزش‌های تیمی، به‌ویژه والیبال، کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه مقطعی به‌صورت پیمایش آنلاین، نسبت ورزشکارانی را که به‌طور کلی و در سطوح مختلف رقابتی در معرض خطر LEA و DE قرار دارند، بررسی کرده و هم‌زمانی بین این دو طبقه‌بندی خطر را در بازیکنان والیبال زن در ترکیه با استفاده از پرسشنامه Low Energy Availability in Females Questionnaire (LEAF-Q) و آزمون نگرش‌های خوردن ۲۶ (EAT-26) ارزیابی نمود. همچنین همبستگی بین نمره کل EAT-26 و نمره کل و نمرات حوزه‌های مختلف LEAF-Q را بررسی کرد. در مجموع ۲۱۳ ورزشکار که از طریق نمونه‌گیری در دسترس غیرتصادفی جذب شدند، برای ارزیابی خطر LEA و خطر DE به‌ترتیب، پرسشنامه LEAF-Q و EAT-26 را تکمیل کردند. در این نمونه، ۳۳.۳٪ از ورزشکاران در معرض خطر LEA طبقه‌بندی شدند و تفاوتی در سطوح مختلف رقابتی مشاهده نشد (p = ۰.۸۲۵). در مجموع ۱۷.۴٪ در معرض خطر DE قرار داشتند که این میزان در سطوح رقابتی متفاوت بود و بالاترین نسبت در میان ورزشکاران لیگ دوم والیبال زنان ترکیه مشاهده شد (p = ۰.۰۳۴). خطر LEA و خطر DE در ۱۰.۳٪ از نمونه به‌طور هم‌زمان مشاهده شد و خطر DE با افزایش شانس خطر LEA همراه بود (OR خام = ۳.۸۰، ۹۵٪ CI: ۱.۸۲–۷.۹۲). نمره کل EAT-26 با نمره کل LEAF-Q و نمره عملکرد دستگاه گوارش (p < ۰.۰۰۱) و نمره سابقه آسیب‌دیدگی (p = ۰.۰۰۴) همبستگی مثبت داشت، اما با نمره عملکرد قاعدگی همبستگی نداشت (p = ۰.۱۳۳). این نتایج نشان می‌دهد که خطر LEA در این نمونه به‌طور شایع شناسایی شد، خطر DE نسبتاً کمتر بود و هم‌زمانی آن‌ها تنها جزئی بود که بر اهمیت غربالگری هر دو خطر به‌جای فرض یکی بر اساس دیگری تأکید می‌کند.

Large language models (LLMs) are rapidly reshaping digital mental health, yet how these systems are designed, used, and evaluated remains poorly characterized. We conducted an HCI-centered scoping review of 84 studies examining mental health tasks, stakeholders, interaction paradigms, foundation models, evaluation methods, and outcome measurement. Counseling and support and self-help and well-being accounted for 73.8% of studies, while clinician support and crisis and risk support remained uncommon. Mixed-methods user studies predominated (42.9%), with only three randomized controlled trials and eight studies classified as longitudinal or field evaluations. Technical and response performance was assessed in 81.0% of studies, compared with 29.8% assessing mental health symptoms and clinical outcomes and 7.1% including longitudinal follow-up. Outcome profiles differed across intended tasks. Building on these findings and established evaluation guidance, we propose a task-oriented framework aligning evaluation domains, measurement approaches, and assessment timing with intended use.

مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) به سرعت در حال بازشکل‌دهی سلامت روان دیجیتال هستند، با این حال نحوه طراحی، استفاده و ارزیابی این سامانه‌ها همچنان به‌درستی تبیین نشده است. ما یک مرور محدوده با محوریت تعامل انسان و رایانه (HCI) بر روی ۸۴ مطالعه انجام دادیم که به بررسی وظایف سلامت روان، ذینفعان، الگوهای تعاملی، مدل‌های پایه، روش‌های ارزیابی و سنجش پیامدها می‌پرداختند. مشاوره و حمایت و خودیاری و بهزیستی ۷۳.۸٪ مطالعات را تشکیل می‌دادند، در حالی که حمایت از درمانگران و حمایت در بحران و ریسک کمتر رایج بودند. مطالعات کاربری با روش‌های ترکیبی غالب بودند (۴۲.۹٪)، و تنها سه کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده و هشت مطالعه به‌عنوان ارزیابی‌های طولی یا میدانی طبقه‌بندی شدند. عملکرد فنی و پاسخ‌دهی در ۸۱.۰٪ مطالعات ارزیابی شد، در مقایسه با ۲۹.۸٪ که به ارزیابی علائم سلامت روان و پیامدهای بالینی پرداختند و ۷.۱٪ که پیگیری طولی را شامل می‌شدند. پروفایل‌های پیامدها بسته به وظایف مورد نظر متفاوت بود. بر اساس این یافته‌ها و راهنمایی‌های ارزیابی موجود، ما یک چارچوب وظیفه‌محور پیشنهاد می‌کنیم که حوزه‌های ارزیابی، رویکردهای سنجش و زمان‌بندی ارزیابی را با کاربرد مورد نظر همسو می‌سازد.

Empirical evidence indicates that societal crises and adverse conditions can negatively impact population mental health. The Big Five personality traits – neuroticism, extraversion, openness, agreeableness, and conscientiousness –significantly influence stress responses. In this article, we examine how personality traits were associated with mental distress during and in the aftermath of the COVID-19 pandemic. Based on data from the Understanding America Study, we find that, since the pandemic began, individuals with high levels of neuroticism were more likely to experience mental distress. By contrast, the remaining personality traits exhibited weaker, inconsistent, or statistically insignificant associations with mental health trajectories. Further analyses indicate that the heightened vulnerability among individuals high in neuroticism was accompanied by elevated risk perceptions, differential adoption of protective behaviors, and less adaptive coping patterns. Taken together, these findings suggest that personality-linked differences, particularly driven by the level of neuroticism, help explain heterogeneity in mental health responses to large-scale societal stressors. Our findings point to the relevance of personality traits (particularly neuroticism) for identifying individuals who may benefit from targeted mental health support during future crises.

شواهد تجربی نشان می‌دهد که بحران‌های اجتماعی و شرایط نامطلوب می‌توانند سلامت روان جمعیت را به طور منفی تحت تأثیر قرار دهند. پنج عامل بزرگ شخصیت – روان‌رنجوری، برون‌گرایی، گشودگی، توافق‌پذیری و وظیفه‌شناسی – تأثیر قابل‌توجهی بر واکنش‌های استرس دارند. در این مقاله، بررسی می‌شود که چگونه صفات شخصیتی با پریشانی روانی در طول و پس از همه‌گیری COVID-19 مرتبط بوده‌اند. بر اساس داده‌های مطالعه Understanding America Study، یافته‌ها نشان می‌دهد که از زمان آغاز همه‌گیری، افرادی که سطوح بالایی از روان‌رنجوری داشتند، بیشتر در معرض تجربه پریشانی روانی قرار گرفتند. در مقابل، سایر صفات شخصیتی ارتباطات ضعیف‌تر، ناسازگار یا از نظر آماری غیرمعناداری با مسیرهای سلامت روان نشان دادند. تحلیل‌های بیشتر نشان می‌دهد که آسیب‌پذیری افزایش‌یافته در میان افراد با روان‌رنجوری بالا با ادراک خطر بالاتر، اتخاذ متفاوت رفتارهای محافظتی و الگوهای مقابله‌ای کمتر سازگار همراه بوده است. مجموع این یافته‌ها حاکی از آن است که تفاوت‌های مرتبط با شخصیت، به‌ویژه تحت تأثیر سطح روان‌رنجوری، به توضیح ناهمگونی در واکنش‌های سلامت روان به فشارهای اجتماعی گسترده کمک می‌کند. یافته‌های ما بر اهمیت صفات شخصیتی (به‌ویژه روان‌رنجوری) برای شناسایی افرادی که ممکن است از حمایت هدفمند سلامت روان در بحران‌های آینده بهره‌مند شوند، تأکید دارد.

Introduction Perinatal bereavement can significantly affect a woman’s psychological wellbeing and shape subsequent experiences of pregnancy and motherhood. However, no studies to date have qualitatively explored the impact of different types of perinatal bereavement experiences on bonding with a subsequent baby. Thus, the present study aimed to a) explore the psychological impact a previous perinatal bereavement had on maternal bonding with their subsequent baby (throughout pregnancy and post-birth) and b) identify the psychological and psychosocial support that helped in facilitating this bond. Methods In this qualitative study, women who had experienced a perinatal bereavement and had a subsequent child (up to the age of five) were recruited and interviewed. Data were analysed using Reflexive Thematic Analysis. Results Seventeen women took part. Two main themes, with five subthemes, were developed from their interview data. Theme 1, Bracing for loss , represented how participants’ experiences of subsequent pregnancies were accompanied by a persistent worry of another loss occurring. Theme 1 also explored how participants coped with high levels of worry and how it shaped early experiences of mother-infant bonding. Theme 2, Navigating motherhood after perinatal bereavement with a subsequent baby , captured participants’ experiences of reconstructing their family narrative following the birth of a live baby. Bonding with their subsequent baby was considered in conjunction to the lost baby. This theme also focused on social influences that shaped bonding, such as access to support networks and therapy. Discussion This study was the first to explore mother-infant bonding following different types of previous perinatal bereavement. Mother-infant bonding following perinatal bereavement appeared to be a dynamic and non-linear process, shaped by worries of a potential future loss, self-preservation strategies, and mothers’ efforts to integrate their identities as a mother to both their lost and living baby. Continuing bonds with their lost baby appeared to support grief integration and increase emotional capacity for bonding with their subsequent baby. The findings from the current study emphasise the need for trauma-informed and relational approaches within perinatal services that support both maternal wellbeing and the development of the mother-infant bond.

مقدمه: سوگ پری‌ناتال می‌تواند به طور قابل توجهی بر سلامت روانی زنان تأثیر بگذارد و تجربه‌های بعدی بارداری و مادری را شکل دهد. با این حال، تاکنون هیچ پژوهشی به طور کیفی تأثیر انواع مختلف تجربه‌های سوگ پری‌ناتال بر پیوند با نوزاد بعدی را بررسی نکرده است. بنابراین، هدف پژوهش حاضر عبارت بود از: الف) بررسی تأثیر روان‌شناختی سوگ پری‌ناتال قبلی بر پیوند مادرانه با نوزاد بعدی (در طول بارداری و پس از تولد) و ب) شناسایی حمایت‌های روان‌شناختی و روان‌اجتماعی که به تسهیل این پیوند کمک کرده‌اند. روش‌ها: در این مطالعه کیفی، زنانی که تجربه سوگ پری‌ناتال داشته و صاحب فرزند بعدی (تا سن پنج سالگی) شده بودند، جذب و مصاحبه شدند. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی تحلیل شدند. یافته‌ها: هفده زن در پژوهش شرکت کردند. از داده‌های مصاحبه دو تم اصلی با پنج زیرتم استخراج شد. تم اول، «آمادگی برای فقدان»، نمایانگر آن بود که تجربه‌های بارداری بعدی شرکت‌کنندگان با نگرانی مداوم از وقوع فقدان مجدد همراه بود. این تم همچنین به بررسی راهبردهای مقابله‌ای شرکت‌کنندگان با سطوح بالای نگرانی و تأثیر آن بر تجربه‌های اولیه پیوند مادر-نوزاد پرداخت. تم دوم، «پیمایش مادری پس از سوگ پری‌ناتال با فرزند بعدی»، تجربه‌های شرکت‌کنندگان در بازسازی روایت خانوادگی پس از تولد نوزاد زنده را منعکس کرد. پیوند با نوزاد بعدی در کنار نوزاد از دست رفته مورد توجه قرار گرفت. این تم همچنین بر تأثیرات اجتماعی شکل‌دهنده پیوند، مانند دسترسی به شبکه‌های حمایتی و درمان، تمرکز داشت. بحث: این پژوهش نخستین مطالعه‌ای است که پیوند مادر-نوزاد پس از انواع مختلف سوگ پری‌ناتال قبلی را بررسی می‌کند. پیوند مادر-نوزاد پس از سوگ پری‌ناتال فرایندی پویا و غیرخطی به نظر می‌رسد که تحت تأثیر نگرانی از فقدان احتمالی آینده، راهبردهای حفظ خود و تلاش مادران برای ادغام هویت خود به عنوان مادر هر دو نوزاد از دست رفته و زنده قرار دارد. تداوم پیوند با نوزاد از دست رفته به نظر می‌رسد به یکپارچگی سوگ و افزایش ظرفیت هیجانی برای پیوند با نوزاد بعدی کمک می‌کند. یافته‌های این مطالعه بر ضرورت رویکردهای مبتنی بر تروما و رابطه‌محور در خدمات پری‌ناتال که از سلامت روانی مادر و رشد پیوند مادر-نوزاد حمایت می‌کنند، تأکید دارد.

BACKGROUND: Presenteeism is an occupational health challenge. Although adverse childhood experiences (ACEs) have been linked to adult health, evidence on comprehensive ACE exposure and presenteeism remains limited. METHODS: We analyzed data from working adults in the 2022 Japan COVID-19 and Society Internet Survey (JACSIS). ACEs were assessed using an expanded Japanese ACE questionnaire and categorized as 0, 1, 2, 3, and ≥4 ACEs. Presenteeism was measured using the Work Functioning Impairment Scale (WFun), and high presenteeism was defined as WFun ≥21. Using logistic regression, we examined the association between ACE counts (0, 1, 2, 3, and ≥4) and high presenteeism. We further evaluated the cumulative effect of increasing ACE counts. Models were adjusted for age, sex, educational attainment, marital status, weekly working hours, and job stress. Stratified analyses were conducted by current mental disorder status. RESULTS: Among 19,409 workers included in the analytic sample, those with any ACE exposure had higher odds of high presenteeism than those reporting no ACEs, and the association displayed a dose-response pattern with increasing ACE counts. This graded relationship was also observed in stratified analyses, irrespective of the presence or absence of a current mental disorder. CONCLUSIONS: This study suggests that expanded childhood adversity is relevant to presenteeism among working adults, regardless of current mental disorder status. These findings reveal the value of a life-course perspective in occupational health and point to the need for future research to clarify the mechanisms linking ACE exposure to presenteeism and to examine trauma-informed approaches for reducing presenteeism.

زمینه: پرزنتیسم یکی از چالش‌های سلامت شغلی است. اگرچه تجربیات نامطلوب دوران کودکی (ACEs) با سلامت بزرگسالی مرتبط دانسته شده‌اند، اما شواهد مربوط به مواجهه جامع با ACE و پرزنتیسم همچنان محدود است. روش‌ها: داده‌های بزرگسالان شاغل از پیمایش اینترنتی کووید-۱۹ و جامعه ژاپن در سال ۲۰۲۲ (JACSIS) تحلیل شد. ACEها با استفاده از پرسشنامه ژاپنی گسترده ACE ارزیابی و به صورت ۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴ دسته‌بندی شدند. پرزنتیسم با استفاده از مقیاس اختلال عملکرد کاری (WFun) سنجیده شد و پرزنتیسم بالا به صورت WFun ≥21 تعریف گردید. با استفاده از رگرسیون لجستیک، ارتباط بین تعداد ACE (۰، ۱، ۲، ۳ و ≥۴) و پرزنتیسم بالا بررسی شد. همچنین اثر تجمعی افزایش تعداد ACEها ارزیابی گردید. مدل‌ها برای سن، جنس، میزان تحصیلات، وضعیت تأهل، ساعات کاری هفتگی و استرس شغلی تعدیل شدند. تحلیل‌های لایه‌ای بر اساس وضعیت فعلی اختلال روانی انجام شد. نتایج: در میان ۱۹٬۴۰۹ کارگر وارد شده به نمونه تحلیلی، افرادی که هرگونه مواجهه با ACE داشتند، نسبت به افرادی که هیچ ACE گزارش نکرده بودند، شانس بیشتری برای پرزنتیسم بالا داشتند و این ارتباط با افزایش تعداد ACEها الگوی دوز-پاسخ نشان داد. این رابطه تدریجی در تحلیل‌های لایه‌ای نیز صرف‌نظر از وجود یا عدم وجود اختلال روانی فعلی مشاهده شد. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان می‌دهد که ناملایمات گسترده دوران کودکی با پرزنتیسم در میان بزرگسالان شاغل مرتبط است، صرف‌نظر از وضعیت فعلی اختلال روانی. این یافته‌ها اهمیت دیدگاه سیر زندگی در سلامت شغلی را نشان داده و بر لزوم پژوهش‌های آینده برای روشن شدن سازوکارهای ارتباط مواجهه با ACE و پرزنتیسم و بررسی رویکردهای مبتنی بر تروما برای کاهش پرزنتیسم تأکید می‌کند.

Objective People with borderline personality disorder (BPD) may benefit from employment supports, however, there is limited knowledge of effective supports. This study aimed to co-develop strategies to enhance Individual Placement and Support (IPS), an evidence-based employment program, for people with BPD.Method Co-design methods allowed the exploration of strategies that could enhance IPS to better support individuals with BPD. Two co-design workshops were held with (1) participants with lived experience of BPD (n = 3) and carers (n = 4) and (2) employment specialists (n = 2), clinicians (n = 5) and a lived experience consultant (n = 1). Workshop data were analysed using thematic analysis with findings (suggested strategies) mapped against the core principles of IPS.Results Most co-developed strategies aligned to core IPS principles, with five novel strategies identified to improve IPS for people with BPD. These included collaborative referral, streamlining initial appointments, buddy system, peer worker support and workplace assessment/modifications.Discussion Findings show that if IPS is achieving a high level of fidelity, the program provides a good level of support for people with BPD. The next stage is to trial these novel strategies and seek feedback from stakeholders regarding their utility and impact on employment outcomes.

هدف: افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی (BPD) ممکن است از حمایت‌های شغلی بهره‌مند شوند، اما دانش محدودی درباره حمایت‌های مؤثر وجود دارد. این مطالعه با هدف هم‌توسعه راهبردهایی برای ارتقای برنامه حمایت و جایابی فردی (IPS)، که یک برنامه شغلی مبتنی بر شواهد است، برای افراد مبتلا به BPD انجام شد. روش: روش‌های هم‌طراحی امکان بررسی راهبردهایی را فراهم کرد که می‌توانند IPS را برای حمایت بهتر از افراد مبتلا به BPD ارتقا دهند. دو کارگاه هم‌طراحی برگزار شد: (۱) شرکت‌کنندگانی با تجربه زیسته از BPD (n = 3) و مراقبان (n = 4) و (۲) متخصصان اشتغال (n = 2)، درمانگران (n = 5) و یک مشاور با تجربه زیسته (n = 1). داده‌های کارگاه‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک تحلیل شدند و یافته‌ها (راهبردهای پیشنهادی) بر اساس اصول اصلی IPS دسته‌بندی گردیدند. نتایج: بیشتر راهبردهای هم‌توسعه‌یافته با اصول اصلی IPS هم‌راستا بودند و پنج راهبرد نوین برای بهبود IPS برای افراد مبتلا به BPD شناسایی شد. این راهبردها شامل ارجاع مشارکتی، تسهیل قرارهای اولیه، سیستم همراه، حمایت کارگر همتا و ارزیابی/تعدیل محیط کار بودند. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که اگر IPS با سطح بالایی از وفاداری اجرا شود، این برنامه حمایت مناسبی برای افراد مبتلا به BPD فراهم می‌کند. مرحله بعدی، آزمون این راهبردهای نوین و دریافت بازخورد از ذینفعان درباره سودمندی و تأثیر آن‌ها بر پیامدهای شغلی است.