مرور مقاله‌ها

This study examined the associations between inhibitory control, working memory, inductive reasoning, awareness, and children’s narrative retelling abilities in early childhood. A total of 212 children aged 4–7 years participated in the study. Executive functions were assessed through measures of verbal and visuospatial working memory and inhibitory control, inductive reasoning was assessed using a Raven-like matrix task, and awareness was assessed through perceptual and inferential awareness tasks. Narrative retelling was evaluated using a story retelling task that captured multiple aspects of narrative performance. Correlational analyses indicated moderate associations between inhibitory control, working memory, and several narrative retelling indicators. Narrative retelling performance also increased significantly with age, indicating clear developmental gains from the preschool to the early school years. Structural equation modeling further showed that inhibitory control and verbal working memory were significant predictors of the latent narrative retelling construct, whereas visuospatial working memory and inductive reasoning were not significantly associated with narrative retelling. Awareness showed small but significant associations with certain narrative retelling indicators.

این پژوهش به بررسی ارتباط بین کنترل مهاری، حافظه کاری، استدلال استقرایی، آگاهی و توانایی‌های بازگویی روایت در کودکان اوایل کودکی پرداخت. در مجموع ۲۱۲ کودک ۴ تا ۷ ساله در این مطالعه شرکت کردند. عملکردهای اجرایی از طریق سنجش‌های حافظه کاری کلامی و دیداری-فضایی و کنترل مهاری ارزیابی شد؛ استدلال استقرایی با استفاده از یک آزمون ماتریسی مشابه Raven سنجیده شد و آگاهی از طریق وظایف آگاهی ادراکی و استنباطی مورد ارزیابی قرار گرفت. بازگویی روایت با استفاده از یک وظیفه بازگویی داستان که جنبه‌های مختلف عملکرد روایی را در بر می‌گرفت، ارزیابی شد. تحلیل‌های همبستگی نشان داد که بین کنترل مهاری، حافظه کاری و چندین شاخص بازگویی روایت، ارتباطات متوسطی وجود دارد. عملکرد بازگویی روایت همچنین با افزایش سن به طور معناداری افزایش یافت که نشان‌دهنده پیشرفت‌های رشدی آشکار از دوره پیش‌دبستانی تا سال‌های ابتدایی مدرسه است. مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که کنترل مهاری و حافظه کاری کلامی پیش‌بینی‌کننده‌های معنادار سازه نهفته بازگویی روایت هستند، در حالی که حافظه کاری دیداری-فضایی و استدلال استقرایی ارتباط معناداری با بازگویی روایت نداشتند. آگاهی نیز ارتباطات کوچک اما معناداری با برخی شاخص‌های بازگویی روایت نشان داد.

Our study examines the role of leaders in employee recovery. We hypothesize that supervisor support for recovery (between-person) will buffer the impact of daily workload (within-person) on evening psychological detachment (within-person). We tested this hypothesis with a 7-day experience sampling methodology study using data from 545 employees, 1970 valid end-of-work observations (51% response rate), and 2040 valid end-of-day observations (53% response rate), with 1321 days containing both an end-of-work and end-of-day observation (34% completion rate) during the study period. Using multilevel regression analysis, we found that higher supervisor support for recovery did buffer the negative effect of workload, such that even on days with high workload, employees with high supervisor support for recovery were better able to psychologically detach from work in the evenings than their counterparts. Our results indicate that positive leadership behavior supporting employee recovery can be beneficial for helping employees manage the variations in workload demands through more effective recovery. This study is one of the first to incorporate leader behavior on the effect of the daily relationship between workload and evening psychological detachment. Finally, supervisor support for recovery can be a key target for organizational intervention to support employee recovery and well-being.

پژوهش حاضر نقش رهبران در بازیابی کارکنان را مورد بررسی قرار می‌دهد. ما فرض کردیم که حمایت سرپرست از بازیابی (بین‌فردی) تأثیر بار کاری روزانه (درون‌فردی) بر جداشدگی ذهنی عصرگاهی (درون‌فردی) را تعدیل خواهد کرد. این فرضیه با استفاده از روش‌شناسی نمونه‌برداری تجربی ۷ روزه و داده‌های ۵۴۵ کارمند، ۱۹۷۰ مشاهده معتبر پایان کار (نرخ پاسخ‌دهی ۵۱٪) و ۲۰۴۰ مشاهده معتبر پایان روز (نرخ پاسخ‌دهی ۵۳٪) و ۱۳۲۱ روز که هر دو مشاهده پایان کار و پایان روز را داشتند (نرخ تکمیل ۳۴٪) در طول دوره مطالعه آزمون شد. با استفاده از تحلیل رگرسیون چندسطحی، دریافتیم که حمایت بالاتر سرپرست از بازیابی، اثر منفی بار کاری را تعدیل می‌کند؛ به‌گونه‌ای که حتی در روزهایی با بار کاری بالا، کارکنانی که حمایت بالایی از سوی سرپرست برای بازیابی دریافت می‌کنند، بهتر می‌توانند در عصرها از کار جدا شوند نسبت به همتایان خود. نتایج ما نشان می‌دهد که رفتار رهبری مثبت در حمایت از بازیابی کارکنان می‌تواند برای کمک به کارکنان در مدیریت تغییرات تقاضاهای بار کاری از طریق بازیابی مؤثرتر سودمند باشد. این مطالعه از نخستین پژوهش‌هایی است که رفتار رهبر را در تأثیر رابطه روزانه بین بار کاری و جداشدگی ذهنی عصرگاهی وارد می‌کند. در نهایت، حمایت سرپرست از بازیابی می‌تواند هدف کلیدی برای مداخله سازمانی به منظور حمایت از بازیابی و بهزیستی کارکنان باشد.

Excoriation disorder, also known as dermatillomania or skin-picking disorder, is characterized by recurrent, compulsive skin picking that leads to tissue damage, infection risk, pigmentary changes, and psychosocial impairment.While it is classified under the obsessive-compulsive and related disorders in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition (DSM-5), research suggests a potential overlap with neurodevelopmental conditions, particularly autism spectrum disorder (ASD).In individuals with autism, skin-picking behaviors may be underrecognized or misattributed to atypical sensory processing or repetitive behaviors, creating significant diagnostic challenges.Because dermatologists are often the first to observe chronic excoriations, scarring, and infections, recognition of possible comorbidity with ASD is critical for timely referral and intervention.This literature review synthesizes current evidence on the overlap between excoriation disorder and ASD, including behavioral, sensory, and cutaneous contributors.It also highlights challenges in recognition and diagnosis, as skin-picking may be misattributed to autism itself and recognition is further complicated by communication barriers.Standard treatments such as cognitive behavioral therapy and pharmacologic agents often require autism-informed adaptation to account for sensory sensitivities, communication styles, and repetitive behavior profiles.Greater recognition of excoriation disorder within the context of ASD may help guide more effective, multidisciplinary care while ultimately improving patient outcomes.

اختلال پوست‌کنی، که با نام‌های درماتیلومانیا یا اختلال کندن پوست نیز شناخته می‌شود، با کندن مکرر و اجباری پوست که منجر به آسیب بافتی، افزایش خطر عفونت، تغییرات رنگدانه‌ای و اختلال در عملکرد روانی-اجتماعی می‌گردد، مشخص می‌شود. این اختلال در ویرایش پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) در دسته اختلالات وسواسی-جبری و اختلالات مرتبط طبقه‌بندی شده است، اما پژوهش‌ها حاکی از همپوشانی بالقوه با اختلالات عصب‌رشدی، به‌ویژه اختلال طیف اوتیسم (ASD) هستند. در افراد مبتلا به اوتیسم، رفتارهای کندن پوست ممکن است کمتر مورد توجه قرار گیرد یا به اشتباه به پردازش حسی غیرمعمول یا رفتارهای تکراری نسبت داده شود که این امر چالش‌های تشخیصی قابل توجهی ایجاد می‌کند. از آنجا که متخصصان پوست اغلب اولین کسانی هستند که زخم‌های مزمن، اسکار و عفونت‌ها را مشاهده می‌کنند، شناسایی همزمانی احتمالی با ASD برای ارجاع و مداخله به موقع اهمیت دارد. این مرور ادبیات، شواهد فعلی درباره همپوشانی اختلال پوست‌کنی و ASD، از جمله عوامل رفتاری، حسی و پوستی را جمع‌بندی می‌کند. همچنین به چالش‌های شناسایی و تشخیص اشاره می‌کند، زیرا رفتار کندن پوست ممکن است به اشتباه به خود اوتیسم نسبت داده شود و شناسایی آن به دلیل موانع ارتباطی دشوارتر گردد. درمان‌های استاندارد مانند درمان شناختی-رفتاری و دارودرمانی اغلب نیازمند تطبیق مبتنی بر آگاهی از اوتیسم هستند تا حساسیت‌های حسی، سبک‌های ارتباطی و الگوهای رفتار تکراری را در نظر بگیرند. شناسایی بیشتر اختلال پوست‌کنی در بستر ASD می‌تواند به هدایت مراقبت‌های مؤثرتر و چندرشته‌ای کمک کند و در نهایت پیامدهای بیماران را بهبود بخشد.

An analytical cross-sectional study was conducted among 94 patients with diabetes at Itaugua Hospital, Paraguay. Most participants were women (69.2%), were aged 31–59 years (64.9%), had type 2 diabetes (88.3%), and were receiving treatment (83%). Symptoms of anxiety and depression were observed in 87.6% and 72% of patients, respectively. In the simple regression analysis, depression was positively associated with being divorced (PR: 1.38; 95% CI: 1.13–1.70), whereas having type 2 diabetes was negatively associated with depression (PR: 0.76; 95% CI: 0.60–0.97). Anxiety was positively associated with higher education, being cohabiting or divorced, and receiving diabetes treatment, whereas negative associations were found with age 31–59 years, female sex, type 2 diabetes, and the presence of diabetes-related complications. These findings indicate a high prevalence of mental health problems among patients with diabetes, particularly anxiety and depression, highlighting the influence of sociodemographic and clinical factors.

یک مطالعه تحلیلی مقطعی در میان ۹۴ بیمار مبتلا به دیابت در بیمارستان Itaugua، پاراگوئه انجام شد. اکثر شرکت‌کنندگان زن بودند (۶۹/۲٪)، در بازه سنی ۳۱ تا ۵۹ سال قرار داشتند (۶۴/۹٪)، مبتلا به دیابت نوع ۲ بودند (۸۸/۳٪) و تحت درمان قرار داشتند (۸۳٪). علائم اضطراب و افسردگی به ترتیب در ۸۷/۶٪ و ۷۲٪ بیماران مشاهده شد. در تحلیل رگرسیون ساده، افسردگی با مطلقه بودن (PR: 1.38؛ ۹۵٪ CI: 1.13–1.70) ارتباط مثبت داشت، در حالی که ابتلا به دیابت نوع ۲ با افسردگی ارتباط منفی نشان داد (PR: 0.76؛ ۹۵٪ CI: 0.60–0.97). اضطراب با تحصیلات بالاتر، هم‌باشی یا مطلقه بودن و دریافت درمان دیابت ارتباط مثبت داشت، در حالی که ارتباط منفی با سن ۳۱ تا ۵۹ سال، جنسیت زن، دیابت نوع ۲ و وجود عوارض مرتبط با دیابت مشاهده شد. این یافته‌ها نشان‌دهنده شیوع بالای مشکلات سلامت روان در بیماران مبتلا به دیابت، به ویژه اضطراب و افسردگی است و بر تأثیر عوامل جمعیت‌شناختی و بالینی تأکید دارد.

Abstract : This study explored the experiences of multigrade teachers in managing classrooms in a rural elementary school as the basis for the development of Project ELEVATE-MG (Enhancing Learner Engagement and Versatile Approaches in Teaching for Effective Multigrade Education). This study employed an action research design to describe the classroom management experiences and needs of multigrade teachers and develop a context-responsive intervention. Data was gathered from three multigrade teachers and one school head through interviews and a post-intervention Google Form survey. Thematic analysis was used to analyze the experiences of the participants, while descriptive-narrative analysis describes participants’ feedback on the intervention. Findings revealed challenges involving instructional complexity, learner behavior, low engagement and participation, and curriculum implementation. Teachers employed strategies such as jump-jump, differentiated instruction, peer teaching, and individualized instruction to address learners’ varied needs. They also utilized flexible classroom management styles and utilized available resources and technology. The findings further indicated that teachers identified continuing needs for strategies, instructional resources, and professional support in managing the classroom. These identified needs informed the development of Project ELEVATE-MG through a LAC session focusing on learner engagement strategies and classroom management practices. Participants described the intervention as practical, relevant, and applicable to their teaching context, reporting increased confidence, enhanced classroom management, and instructional practices. The study recommends sustained professional development, mentoring, and LAC sessions to support multigrade teachers in addressing the classroom management and instructional challenges.

چکیده: این پژوهش به بررسی تجربیات معلمان کلاس‌های چندپایه در مدیریت کلاس‌های درس در یک مدرسه ابتدایی روستایی به‌عنوان مبنایی برای توسعه پروژه ELEVATE-MG (افزایش مشارکت یادگیرندگان و رویکردهای متنوع در آموزش برای آموزش مؤثر چندپایه) می‌پردازد. این مطالعه با بهره‌گیری از طرح پژوهش اقدام‌پژوهی به توصیف تجربیات و نیازهای معلمان چندپایه در مدیریت کلاس و توسعه یک مداخله متناسب با زمینه پرداخت. داده‌ها از طریق مصاحبه با سه معلم چندپایه و یک مدیر مدرسه و همچنین پرسشنامه Google Form پس از مداخله گردآوری شد. برای تحلیل تجربیات شرکت‌کنندگان از تحلیل تماتیک و برای توصیف بازخورد شرکت‌کنندگان نسبت به مداخله از تحلیل توصیفی-روایی استفاده شد. یافته‌ها چالش‌هایی از جمله پیچیدگی آموزشی، رفتار یادگیرندگان، مشارکت و درگیری پایین و اجرای برنامه درسی را نشان داد. معلمان برای پاسخ به نیازهای متنوع یادگیرندگان از راهبردهایی مانند jump-jump، آموزش تفکیکی، آموزش همسالان و آموزش فردی استفاده کردند. همچنین از سبک‌های مدیریت کلاس انعطاف‌پذیر و منابع و فناوری‌های موجود بهره بردند. یافته‌ها همچنین نشان داد که معلمان نیازهای مستمری برای راهبردها، منابع آموزشی و حمایت حرفه‌ای در مدیریت کلاس شناسایی کردند. این نیازها توسعه پروژه ELEVATE-MG را از طریق یک جلسه LAC با تمرکز بر راهبردهای افزایش مشارکت یادگیرندگان و شیوه‌های مدیریت کلاس هدایت کرد. شرکت‌کنندگان مداخله را عملی، مرتبط و قابل اجرا در زمینه تدریس خود توصیف کردند و افزایش اعتماد به نفس، بهبود مدیریت کلاس و شیوه‌های آموزشی را گزارش دادند. مطالعه توصیه می‌کند که توسعه حرفه‌ای مستمر، مشاوره و جلسات LAC برای حمایت از معلمان چندپایه در مواجهه با چالش‌های مدیریت کلاس و آموزش ادامه یابد.

Student evaluations of teaching (SET) remain the most widely used—and most contested—form of feedback in U.S. higher education. Evidence documents validity threats, including confounding from course difficulty, grading, modality, and student and instructor demographics, plus a persistent gap between in-the-moment experience and longer-horizon learning. Yet SET still anchor consequential personnel decisions and function within market logics that shape course selection and branding. Rather than abandoning SET, this paper asks how the instrument can be redesigned to serve assessment for learning. Using design-based research, the authors synthesized peer-reviewed and grey literature, audited an existing instrument in a graduate business-leadership course, and iteratively developed a revised SET built on learning-centered teaching, customizable course-level items, and a common cross-disciplinary core. The paper presents the redesign process, early implementation evidence, and a transferable toolkit. A redesigned instrument is necessary but insufficient; lasting change also requires aligning instruments with institutional incentives.

ارزیابی‌های دانشجویی تدریس (SET) همچنان رایج‌ترین و در عین حال بحث‌برانگیزترین شکل بازخورد در آموزش عالی ایالات متحده هستند. شواهد، تهدیدهای روایی را مستند می‌کنند، از جمله تداخل با دشواری درس، نمره‌دهی، شیوه ارائه، و ویژگی‌های جمعیت‌شناختی دانشجویان و مدرسان، به‌علاوه شکاف ماندگار میان تجربه لحظه‌ای و یادگیری بلندمدت. با این حال، SET همچنان مبنای تصمیم‌گیری‌های مهم پرسنلی است و در منطق بازار که انتخاب و برندینگ درس‌ها را شکل می‌دهد، ایفای نقش می‌کند. این مقاله به جای کنار گذاشتن SET، می‌پرسد چگونه می‌توان این ابزار را برای خدمت به ارزیابی در جهت یادگیری بازطراحی کرد. نویسندگان با استفاده از پژوهش مبتنی بر طراحی، ادبیات داوری‌شده و خاکستری را سنتز کردند، یک ابزار موجود را در یک درس رهبری کسب‌وکار در مقطع تحصیلات تکمیلی ممیزی کردند و به‌صورت تکراری یک SET بازطراحی‌شده مبتنی بر تدریس یادگیری‌محور، آیتم‌های قابل تنظیم در سطح درس، و یک هسته مشترک بین‌رشته‌ای توسعه دادند. مقاله فرایند بازطراحی، شواهد اولیه پیاده‌سازی و یک جعبه‌ابزار قابل انتقال را ارائه می‌کند. یک ابزار بازطراحی‌شده لازم اما ناکافی است؛ تغییر پایدار همچنین مستلزم همسویی ابزارها با مشوق‌های نهادی است.

ABSTRACT There is little doubt that children's social‐emotional skills predict better educational outcomes, yet few public preschool evaluation studies have explored associations between public preschool attendance and children's social‐emotional development through elementary school. This is surprising, as the field of preschool evaluation research has recently been consumed by a search for skills in the elementary school years that could be promising mechanisms linking preschool attendance to better adult educational and economic outcomes, especially for children from low‐income backgrounds who are typically the target of public preschool. The current study seeks to fill this knowledge gap, examining whether children who did not attend preschool versus those who attended one of the two primary public preschool programs in the US display more advanced social‐emotional skills in both the immediate aftermath of preschool—kindergarten—and into the mid‐elementary grades. Using propensity score methods, we predict children's social skills and emotional development in kindergarten ( n = 907; M age = 5.52 years) and again in fourth grade ( n = 595; M age = 9.52 years) from public preschool attendance (school‐based pre‐k and Head Start) versus no preschool. In our race‐ethnically diverse sample of children from low‐income families, there were no associations between preschool attendance and social‐emotional outcomes at either the end of kindergarten or in 4th grade. We interpret these results in the context of scientific evidence regarding what it might take to promote early social‐emotional development in typical US preschool settings.

چکیده: تردیدی نیست که مهارت‌های اجتماعی‌عاطفی کودکان پیش‌بینی‌کننده‌ی پیامدهای آموزشی بهتر هستند، اما تعداد کمی از پژوهش‌های ارزیابی پیش‌دبستانی عمومی به بررسی ارتباط بین حضور در پیش‌دبستانی عمومی و رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان در طول دوران ابتدایی پرداخته‌اند. این امر شگفت‌آور است، زیرا حوزه‌ی پژوهش‌های ارزیابی پیش‌دبستانی اخیراً به شدت به دنبال یافتن مهارت‌هایی در سال‌های ابتدایی مدرسه بوده است که می‌توانند به عنوان سازوکارهای امیدوارکننده‌ای برای پیوند دادن حضور در پیش‌دبستانی با پیامدهای آموزشی و اقتصادی بهتر در بزرگسالی عمل کنند، به ویژه برای کودکانی که از خانواده‌های کم‌درآمد هستند و معمولاً هدف برنامه‌های پیش‌دبستانی عمومی قرار می‌گیرند. مطالعه‌ی حاضر درصدد پر کردن این خلأ دانشی است و بررسی می‌کند که آیا کودکانی که در پیش‌دبستانی شرکت نکرده‌اند در مقایسه با کودکانی که در یکی از دو برنامه‌ی اصلی پیش‌دبستانی عمومی در ایالات متحده شرکت کرده‌اند، مهارت‌های اجتماعی‌عاطفی پیشرفته‌تری را هم در دوره‌ی بلافاصله پس از پیش‌دبستانی (آمادگی) و هم در میانه‌ی دوران ابتدایی نشان می‌دهند یا خیر. با استفاده از روش‌های امتیاز تمایل، مهارت‌های اجتماعی و رشد عاطفی کودکان در دوره‌ی آمادگی (n = 907؛ میانگین سن = ۵/۵۲ سال) و مجدداً در پایه‌ی چهارم ابتدایی (n = 595؛ میانگین سن = ۹/۵۲ سال) بر اساس حضور در پیش‌دبستانی عمومی (پیش‌دبستانی مبتنی بر مدرسه و Head Start) در مقایسه با عدم حضور در پیش‌دبستانی پیش‌بینی شد. در نمونه‌ای با تنوع نژادی-قومیتی از کودکان خانواده‌های کم‌درآمد، هیچ ارتباطی بین حضور در پیش‌دبستانی و پیامدهای اجتماعی‌عاطفی نه در پایان دوره‌ی آمادگی و نه در پایه‌ی چهارم ابتدایی مشاهده نشد. این نتایج را در زمینه‌ی شواهد علمی مربوط به آنچه برای ارتقای رشد اجتماعی‌عاطفی اولیه در محیط‌های معمول پیش‌دبستانی ایالات متحده لازم است، تفسیر می‌کنیم.

Performance-based assessments (PBAs), like literature reviews, evaluate students’ professional skills (e.g., analytical thinking). However, unclear evaluation criteria in PBAs lead to grading inconsistencies and biased outcomes. This diminishes perceptions of fairness among stakeholders. A possible solution to reduce such inconsistencies is to structure methods (e.g., rubrics). Through an online survey, we collected data on two samples: students ( N = 387) and assessors ( N = 469). Using linear mixed modelling, we analysed their fairness perceptions via three vignettes, that varied assessment structure through the availability of evaluation criteria and a scoring strategy. Structured methods were rated as fairer by both samples. Ethnic minority students rated unstructured and moderately structured methods less fair compared to ethnic majority students. The findings highlight that structuring PBAs improves fairness perceptions, which are especially influenced by students’ ethnic background.

ارزیابی‌های مبتنی بر عملکرد (PBAs)، مانند مرور ادبیات، مهارت‌های حرفه‌ای دانشجویان (مانند تفکر تحلیلی) را ارزیابی می‌کنند. با این حال، نبود معیارهای ارزیابی شفاف در PBAs منجر به ناسازگاری در نمره‌دهی و نتایج جانبدارانه می‌شود. این امر ادراک انصاف را در میان ذی‌نفعان کاهش می‌دهد. یکی از راه‌حل‌های ممکن برای کاهش چنین ناسازگاری‌هایی، ساختارمند کردن روش‌ها (مانند استفاده از روبریک‌ها) است. از طریق یک نظرسنجی آنلاین، داده‌هایی از دو نمونه جمع‌آوری شد: دانشجویان (N = ۳۸۷) و ارزیابان (N = ۴۶۹). با استفاده از مدل‌سازی خطی آمیخته، ادراک انصاف آن‌ها از طریق سه سناریو که ساختار ارزیابی را با توجه به وجود معیارهای ارزیابی و یک راهبرد نمره‌دهی متغیر می‌کرد، تحلیل شد. هر دو نمونه، روش‌های ساختاریافته را منصفانه‌تر ارزیابی کردند. دانشجویان اقلیت قومی، روش‌های غیرساختاریافته و نیمه‌ساختاریافته را نسبت به دانشجویان اکثریت قومی کمتر منصفانه ارزیابی کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که ساختارمند کردن PBAs ادراک انصاف را بهبود می‌بخشد و این ادراک به‌ویژه تحت تأثیر پیشینهٔ قومی دانشجویان قرار دارد.

This study aims to analyze the influence of female transformational leadership, teacher motivation, and trust in leaders on innovative behavior among teachers in senior high schools and vocational high schools led by female principals. The background of this study is based on the importance of teachers' innovative behavior in supporting the improvement of educational quality amid the increasingly dynamic development and changes in the educational environment. This study employed a quantitative approach using Structural Equation Modeling (SEM) based on Partial Least Squares (PLS) for data analysis. Data were collected through questionnaires distributed to 183 teachers from senior high schools and vocational high schools led by female principals. The results indicate that female transformational leadership has a significant effect on teacher motivation and trust in leaders. In addition, teacher motivation significantly affects trust in leaders and innovative behavior. However, trust in leaders does not have a significant effect on innovative behavior. Female transformational leadership also does not directly influence innovative behavior. The mediation analysis reveals that teacher motivation fully mediates the relationship between female transformational leadership and innovative behavior (full mediation). Meanwhile, trust in leaders is unable to mediate the relationship between female transformational leadership and innovative behavior (no mediation). Furthermore, teacher motivation and trust in leaders in a sequential mediation model are also unable to mediate the relationship between female transformational leadership and innovative behavior. These findings indicate that improving teachers' innovative behavior can be achieved more effectively through enhancing teacher motivation fostered by female transformational leadership.

هدف این پژوهش تحلیل تأثیر رهبری تحول‌آفرین زنان، انگیزش معلمان و اعتماد به رهبران بر رفتار نوآورانه معلمان در دبیرستان‌ها و هنرستان‌هایی است که توسط مدیران زن اداره می‌شوند. زمینه این پژوهش مبتنی بر اهمیت رفتار نوآورانه معلمان در حمایت از ارتقای کیفیت آموزش در میان توسعه و تغییرات فزاینده و پویای محیط آموزشی است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری (SEM) مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS) برای تحلیل داده‌ها انجام شده است. داده‌ها از طریق پرسشنامه‌هایی که بین ۱۸۳ معلم از دبیرستان‌ها و هنرستان‌های تحت مدیریت مدیران زن توزیع شد، جمع‌آوری گردید. نتایج نشان داد که رهبری تحول‌آفرین زنان تأثیر معناداری بر انگیزش معلمان و اعتماد به رهبران دارد. همچنین، انگیزش معلمان تأثیر معناداری بر اعتماد به رهبران و رفتار نوآورانه دارد. با این حال، اعتماد به رهبران تأثیر معناداری بر رفتار نوآورانه ندارد. رهبری تحول‌آفرین زنان نیز به طور مستقیم بر رفتار نوآورانه تأثیرگذار نیست. تحلیل میانجی‌گری نشان داد که انگیزش معلمان رابطه بین رهبری تحول‌آفرین زنان و رفتار نوآورانه را به طور کامل میانجی‌گری می‌کند (میانجی‌گری کامل). در حالی که اعتماد به رهبران قادر به میانجی‌گری رابطه بین رهبری تحول‌آفرین زنان و رفتار نوآورانه نیست (بدون میانجی‌گری). همچنین، مدل میانجی‌گری متوالی انگیزش معلمان و اعتماد به رهبران نیز قادر به میانجی‌گری رابطه بین رهبری تحول‌آفرین زنان و رفتار نوآورانه نیست. این یافته‌ها نشان می‌دهد که بهبود رفتار نوآورانه معلمان از طریق تقویت انگیزش معلمان که توسط رهبری تحول‌آفرین زنان پرورش می‌یابد، مؤثرتر است.

Background Gamified fitness applications have grown in popularity, yet it remains unclear how gameful experience, defined as users’ subjective perception of game-like engagement during app-supported exercise, is associated with exercise adherence. Methods A cross-sectional survey was conducted among N = 300 Chinese university students who were active users of gamified fitness applications. Data were collected via an online questionnaire platform (Questionnaire Star) from March 5 to April 5, 2026. Participants completed validated measures of gameful experience (GAMEX), exercise identity (EI), exercise habit formation (EHF), intolerance of uncertainty (IU), and exercise adherence (EA). A moderated chain mediation model was tested using hierarchical regression analysis and bias-corrected bootstrap resampling (5,000 iterations). An indirect effect was considered statistically different from zero when its 95% confidence interval excluded zero. Results Gameful experience was positively associated with exercise adherence ( β = .264, p < .001). The observed associations were consistent with three indirect pathways: GAMEX → EI → EA (effect = .065, 95% CI [.020, .114]); GAMEX → EHF → EA (effect = .043, 95% CI [.002, .087]); and GAMEX → EI → EHF → EA (effect = .085, 95% CI [.054, .123]). IU moderated the GAMEX–EI association ( β = .237, p < .001, Δ R 2 = .036); the estimated chain indirect effect ranged from .034 (95% CI [.001, .072]) at low IU to .136 (95% CI [.080, .201]) at high IU. These estimates describe conditional associations and do not establish causal or temporal ordering. Conclusions The findings are consistent with the hypothesized ordering of gameful experience, exercise i

زمینه: برنامه‌های تناسب اندام بازی‌وارشده به طور فزاینده‌ای محبوب شده‌اند، اما هنوز مشخص نیست که تجربه بازی‌گونه، که به عنوان ادراک ذهنی کاربران از درگیری شبیه به بازی در حین ورزش با پشتیبانی برنامه تعریف می‌شود، چگونه با پایبندی به ورزش مرتبط است. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی در میان N = 300 دانشجوی دانشگاه چینی که کاربران فعال برنامه‌های تناسب اندام بازی‌وارشده بودند، انجام شد. داده‌ها از طریق پلتفرم پرسشنامه آنلاین (Questionnaire Star) از ۵ مارس تا ۵ آوریل ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان مقیاس‌های معتبر تجربه بازی‌گونه (GAMEX)، هویت ورزشی (EI)، شکل‌گیری عادت ورزشی (EHF)، ناتوانی در تحمل عدم قطعیت (IU) و پایبندی به ورزش (EA) را تکمیل کردند. یک مدل میانجی‌گری زنجیره‌ای تعدیل‌شده با استفاده از تحلیل رگرسیون سلسله‌مراتبی و نمونه‌گیری مجدد بوت‌استرپ با تصحیح اریبی (۵۰۰۰ تکرار) آزمون شد. یک اثر غیرمستقیم زمانی از نظر آماری متفاوت از صفر تلقی شد که بازه اطمینان ۹۵٪ آن شامل صفر نباشد. یافته‌ها: تجربه بازی‌گونه با پایبندی به ورزش رابطه مثبت داشت (β = ۰.۲۶۴، p < ۰.۰۰۱). این روابط با سه مسیر غیرمستقیم مشاهده‌شده سازگار بود: GAMEX → EI → EA (اثر = ۰.۰۶۵، ۹۵٪ CI [۰.۰۲۰، ۰.۱۱۴])؛ GAMEX → EHF → EA (اثر = ۰.۰۴۳، ۹۵٪ CI [۰.۰۰۲، ۰.۰۸۷])؛ و GAMEX → EI → EHF → EA (اثر = ۰.۰۸۵، ۹۵٪ CI [۰.۰۵۴، ۰.۱۲۳]). IU رابطه GAMEX–EI را تعدیل کرد (β = ۰.۲۳۷، p < ۰.۰۰۱، ΔR۲ = ۰.۰۳۶)؛ اثر غیرمستقیم زنجیره‌ای برآوردشده از ۰.۰۳۴ (۹۵٪ CI [۰.۰۰۱، ۰.۰۷۲]) در IU پایین تا ۰.۱۳۶ (۹۵٪ CI [۰.۰۸۰، ۰.۲۰۱]) در IU بالا متغیر بود. این برآوردها روابط شرطی را توصیف می‌کنند و ترتیب علی یا زمانی را اثبات نمی‌کنند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها با ترتیب فرضی تجربه بازی‌گونه، هویت ورزشی و پایبندی به ورزش سازگار است.

Family mealtime is a recurring everyday context for parent-child interaction, typically involving family members sitting together with the shared purpose of eating and socializing. However, little is known about the quality of parent-child interaction in this context, as this is often assessed during play or structured tasks. The aim of this study was to examine whether family mealtime constituted a context evoking specific parent-child interaction quality. Participants were 110 families with 24–36-month-old toddlers from the Copenhagen metropolitan area. Parent–toddler interactions during free play, clean-up, and mealtime were video-recorded in the home. Interactions were coded using the Coding Interactive Behavior manual to assess parental Acknowledging, Overriding, and Dyadic Reciprocity. We assessed mean-level differences (contextual continuity) and rank-order consistency (contextual stability) across the three contexts. Means for Overriding and Dyadic Reciprocity were significantly lower during family mealtime than during both play and clean-up, suggesting contextual discontinuity; i.e., that at the group level, mealtime interactions involve less inappropriate parental disruption and redirection, but also lower mutual responsiveness within the dyad. Acknowledging, Overriding, and Dyadic Reciprocity showed no significant correlations across family mealtime and the other contexts, indicating contextual instability, i.e., that within families, interaction quality during mealtime is not necessarily associated with interaction quality in other contexts. Our results suggest that interaction quality cannot be assumed to generalize across contexts. Family mealtime appears to elicit distinct interaction patterns on more parameters and may be an important setting for observational assessment. Clarifying for whom and under what conditions mealtime fosters positive or negative interaction patterns may guide future research and intervention design.

وعده‌های غذایی خانوادگی زمینه‌ای روزمره و تکرارشونده برای تعامل والد-کودک است که معمولاً اعضای خانواده را در کنار هم و با هدف مشترک خوردن و معاشرت گرد هم می‌آورد. با این حال، اطلاعات اندکی درباره کیفیت تعامل والد-کودک در این زمینه وجود دارد، چرا که این کیفیت اغلب در حین بازی یا وظایف ساختاریافته ارزیابی می‌شود. هدف این مطالعه بررسی این بود که آیا وعده غذایی خانوادگی زمینه‌ای است که کیفیت خاصی از تعامل والد-کودک را برمی‌انگیزد یا خیر. شرکت‌کنندگان شامل ۱۱۰ خانواده با کودکان نوپای ۲۴ تا ۳۶ ماهه از منطقه کلان‌شهری کپنهاگ بودند. تعاملات والد-کودک در طول بازی آزاد، جمع‌آوری اسباب‌بازی و وعده غذایی در خانه فیلم‌برداری شد. تعاملات با استفاده از راهنمای Coding Interactive Behavior برای ارزیابی شاخص‌های Acknowledging، Overriding و Dyadic Reciprocity والدین کدگذاری شد. تفاوت‌های میانگین (تداوم زمینه‌ای) و ثبات رتبه‌ای (پایداری زمینه‌ای) در سه زمینه مورد ارزیابی قرار گرفت. میانگین‌های Overriding و Dyadic Reciprocity در طول وعده غذایی خانوادگی به طور معناداری کمتر از هر دو زمینه بازی و جمع‌آوری اسباب‌بازی بود که نشان‌دهنده ناپیوستگی زمینه‌ای است؛ یعنی در سطح گروهی، تعاملات وعده غذایی شامل اختلال و هدایت نامناسب والدین به میزان کمتر، اما همچنین پاسخ‌دهی متقابل کمتر درون دیاد است. هیچ همبستگی معناداری بین Acknowledging، Overriding و Dyadic Reciprocity در وعده غذایی خانوادگی و سایر زمینه‌ها مشاهده نشد که بیانگر ناپایداری زمینه‌ای است؛ یعنی درون خانواده‌ها، کیفیت تعامل در طول وعده غذایی لزوماً با کیفیت تعامل در زمینه‌های دیگر مرتبط نیست. نتایج ما نشان می‌دهد که نمی‌توان فرض کرد کیفیت تعامل در زمینه‌های مختلف تعمیم‌پذیر است. به نظر می‌رسد وعده غذایی خانوادگی الگوهای تعاملی متمایزی را در پارامترهای بیشتری برمی‌انگیزد و ممکن است زمینه‌ای مهم برای ارزیابی مشاهده‌ای باشد. روشن شدن اینکه برای چه کسانی و تحت چه شرایطی وعده غذایی الگوهای تعاملی مثبت یا منفی را تقویت می‌کند، می‌تواند راهنمای پژوهش‌ها و طراحی مداخلات آینده باشد.

Background Contamination, when members of a comparison condition receive or are exposed to a treatment under investigation, can bias the direction, statistical significance, and magnitude of treatment effects. Objective This pre-registered study examined whether contamination biased estimates when replicating child maltreatment effects on two established outcomes, externalizing and internalizing behavior problems. Methods A multi-wave, U.S. national probability sample of children and families involved with child protective services ( N = 4000; Age = 0–17.5; Sex = 48% Female; Race = 60% White; Ethnicity = 30% Hispanic). Child maltreatment and comparison conditions were established using official case records and contamination was identified as caregiver-reported maltreatment for those children assigned to the comparison condition. Outcomes were 6-month frequencies of externalizing and internalizing behaviors, represented in T -scores, three years post-maltreatment exposure. Results The prevalence of contamination in this study was 96%. Propensity score analyses that ignored contamination revealed that maltreatment exposure had no impact on externalizing behaviors ( b = 0.28, p = .746) or internalizing behaviors ( b = 0.27, p = .744), failing to replicate prior research. However, propensity score analyses that corrected contamination replicated prior research by generating estimates that were in the expected directions, statistically significant, and moderate to large in effect magnitude for externalizing ( b = 8.72, p = .002, SMD = 0.74) and internalizing behavior problems ( b = 9.96, p < .001, SMD = 0.90). Conclusion Correcting contamination has the potential to improve the replication of child maltreatment effects, strengthening the generalizability of results.

زمینه: آلودگی، زمانی که اعضای گروه مقایسه، درمان مورد بررسی را دریافت می‌کنند یا در معرض آن قرار می‌گیرند، می‌تواند جهت، معناداری آماری و اندازه اثر درمان را دچار سوگیری کند. هدف: این مطالعه از پیش ثبت‌شده بررسی کرد که آیا آلودگی برآوردها را هنگام تکرار اثرات بدرفتاری کودک بر دو پیامد تثبیت‌شده، یعنی مشکلات رفتاری برونی‌سازی و درونی‌سازی، دچار سوگیری می‌کند یا خیر. روش‌ها: نمونه‌ای چندموجی و با احتمال ملی از کودکان و خانواده‌های درگیر با خدمات حمایت از کودک در ایالات متحده (N = 4000؛ سن = ۰ تا ۱۷/۵ سال؛ جنسیت = ۴۸٪ دختر؛ نژاد = ۶۰٪ سفید؛ قومیت = ۳۰٪ اسپانیایی‌تبار) مورد بررسی قرار گرفت. شرایط بدرفتاری کودک و گروه مقایسه با استفاده از سوابق رسمی پرونده‌ها تعیین شد و آلودگی به عنوان گزارش بدرفتاری توسط مراقب برای کودکانی که به گروه مقایسه اختصاص یافته بودند، شناسایی شد. پیامدها، فراوانی شش‌ماهه رفتارهای برونی‌سازی و درونی‌سازی، که به صورت نمرات T سه سال پس از مواجهه با بدرفتاری سنجیده شد، بودند. نتایج: شیوع آلودگی در این مطالعه ۹۶٪ بود. تحلیل‌های نمره تمایل که آلودگی را نادیده گرفتند، نشان دادند که مواجهه با بدرفتاری تأثیری بر رفتارهای برونی‌سازی (b = 0.28, p = .746) یا رفتارهای درونی‌سازی (b = 0.27, p = .744) ندارد و نتوانستند پژوهش‌های پیشین را تکرار کنند. با این حال، تحلیل‌های نمره تمایل که آلودگی را اصلاح کردند، پژوهش‌های پیشین را با ارائه برآوردهایی در جهت مورد انتظار، معنادار از نظر آماری و با اندازه اثر متوسط تا بزرگ برای مشکلات رفتاری برونی‌سازی (b = 8.72, p = .002, SMD = 0.74) و درونی‌سازی (b = 9.96, p < .001, SMD = 0.90) تکرار کردند. نتیجه‌گیری: اصلاح آلودگی می‌تواند تکرار اثرات بدرفتاری کودک را بهبود بخشد و قابلیت تعمیم نتایج را تقویت کند.

Abstract This study examined how adolescent and parent emotional reactivity to daily parent–adolescent conflict is associated with adolescent psychopathology over time. A community sample of 237 Taiwanese parent–adolescent dyads (adolescents: M age = 14.80, SD age = 2.08; 58% female; parents: M age = 42.36, SD age = 8.57; 68% female) completed 10 days of daily reports on parent–adolescent conflict and emotions, and adolescents reported depressive symptoms, anxiety symptoms, and externalizing problems at baseline and six-month follow-up. The results showed that greater adolescent negative emotional (NE) reactivity predicted higher depressive ( β = .17) and anxiety symptoms ( β = .21), and adolescent positive emotional (PE) reactivity predicted higher depressive symptoms ( β = .13), anxiety symptoms ( β = .19), and externalizing problems ( β = .17). Parent NE reactivity predicted higher adolescent depressive symptoms ( β = .29) and externalizing problems ( β = .15). Age moderated the associations between parent reactivity and anxiety symptoms, such that higher parent NE and PE reactivity were associated with greater anxiety only among younger adolescents. Findings highlight that daily emotional reactivity to parent–adolescent conflict is associated with adolescent psychopathology and underscore that parent reactivity represents a distinct risk process, especially consequential for anxiety in early adolescence.

چکیده این مطالعه به بررسی چگونگی ارتباط واکنش‌پذیری هیجانی نوجوانان و والدین نسبت به تعارض روزانه والد–نوجوان با آسیب‌شناسی روانی نوجوانان در طول زمان پرداخت. یک نمونه جامعه‌محور متشکل از ۲۳۷ زوج والد–نوجوان تایوانی (نوجوانان: میانگین سن = ۱۴٫۸۰، انحراف معیار سن = ۲٫۰۸؛ ۵۸٪ دختر؛ والدین: میانگین سن = ۴۲٫۳۶، انحراف معیار سن = ۸٫۵۷؛ ۶۸٪ زن) به مدت ۱۰ روز گزارش‌های روزانه‌ای از تعارض والد–نوجوان و هیجانات تکمیل کردند و نوجوانان علائم افسردگی، علائم اضطراب و مشکلات برونی‌سازی را در آغاز و پیگیری شش‌ماهه گزارش دادند. نتایج نشان داد که واکنش‌پذیری هیجانی منفی (NE) بیشتر نوجوانان، پیش‌بینی‌کننده علائم افسردگی بالاتر (β = ۰٫۱۷) و علائم اضطراب بالاتر (β = ۰٫۲۱) بود و واکنش‌پذیری هیجانی مثبت (PE) نوجوانان، پیش‌بینی‌کننده علائم افسردگی بالاتر (β = ۰٫۱۳)، علائم اضطراب بالاتر (β = ۰٫۱۹) و مشکلات برونی‌سازی بالاتر (β = ۰٫۱۷) بود. واکنش‌پذیری هیجانی منفی والدین، پیش‌بینی‌کننده علائم افسردگی بالاتر نوجوانان (β = ۰٫۲۹) و مشکلات برونی‌سازی بالاتر (β = ۰٫۱۵) بود. سن، ارتباط میان واکنش‌پذیری والدین و علائم اضطراب را تعدیل کرد، به‌طوری‌که واکنش‌پذیری هیجانی منفی و مثبت بالاتر والدین تنها در میان نوجوانان جوان‌تر با اضطراب بیشتر همراه بود. یافته‌ها تأکید می‌کنند که واکنش‌پذیری هیجانی روزانه نسبت به تعارض والد–نوجوان با آسیب‌شناسی روانی نوجوانان مرتبط است و نشان می‌دهد که واکنش‌پذیری والدین یک فرایند خطر متمایز را نمایان می‌کند که به‌ویژه برای اضطراب در اوایل نوجوانی اهمیت دارد.

Automated vehicles (AV) can exhibit diverse driving behaviors that deviate from driver expectations. More research is needed to understand drivers’ preferred driving styles when navigating safety-critical situations as well as their responses to unexpected AV driving behaviors. Forty-eight participants experienced simulated automated driving scenarios where an AV navigated a construction zone while exhibiting four different predefined driving styles that varied in terms of cautiousness and efficiency. After each trial, participants provided feedback to adjust the AV’s driving style toward their preferences, which was successfully implemented in 80% cases. Drivers’ trust, workload, voluntary takeover decisions, eye movements, and skin conductance were measured. Overall, participants preferred driving styles balancing cautiousness and efficiency. When AV behavior matched driver preferences, they reported higher trust and more stable visual scanning patterns, while unexpected behaviors were associated with broader ocular scanning. Findings can inform the development of adaptive systems that intelligently modify AV behaviors.

خودروهای خودران (AV) می‌توانند رفتارهای رانندگی متنوعی از خود نشان دهند که ممکن است با انتظارات رانندگان متفاوت باشد. پژوهش‌های بیشتری برای درک سبک‌های رانندگی ترجیحی رانندگان در موقعیت‌های بحرانی ایمنی و همچنین واکنش‌های آنان به رفتارهای غیرمنتظره خودروهای خودران مورد نیاز است. چهل‌وهشت شرکت‌کننده سناریوهای شبیه‌سازی‌شده رانندگی خودکار را تجربه کردند که در آن خودرو خودران از یک منطقه ساخت‌وساز عبور می‌کرد و چهار سبک رانندگی از پیش تعیین‌شده با سطوح مختلف احتیاط و کارایی را به نمایش می‌گذاشت. پس از هر آزمون، شرکت‌کنندگان بازخوردهایی برای تنظیم سبک رانندگی خودرو مطابق با ترجیحات خود ارائه دادند که در ۸۰٪ موارد با موفقیت اجرا شد. اعتماد رانندگان، بارکاری، تصمیمات داوطلبانه برای در دست گرفتن کنترل، حرکات چشمی و هدایت الکتریکی پوست اندازه‌گیری شد. به طور کلی، شرکت‌کنندگان سبک‌های رانندگی متعادل میان احتیاط و کارایی را ترجیح دادند. زمانی که رفتار خودرو با ترجیحات راننده مطابقت داشت، اعتماد بیشتری گزارش شد و الگوهای اسکن بصری پایدارتری مشاهده گردید، در حالی که رفتارهای غیرمنتظره با اسکن چشمی گسترده‌تر همراه بود. یافته‌ها می‌تواند به توسعه سامانه‌های تطبیقی که رفتار خودروهای خودران را به‌صورت هوشمندانه تعدیل می‌کنند، کمک نماید.

Chronic insomnia frequently co-exists with nocturia, contributing to impaired sleep quality and reduced health-related quality of life. A recent randomized cross‑over study found that daridorexant improved sleep duration, insomnia severity, daytime functioning, and nocturnal voiding in patients with chronic insomnia and nocturia. To complement these quantitative outcomes, the study incorporated qualitative free‑text surveys capturing patients’ lived experiences, addressing an existing gap in patient‑reported insights for this multifaceted condition. Here, we report these qualitative findings assessed at baseline and post‑treatment. This double-blind, placebo-controlled, two-way crossover trial of patients with insomnia disorder and comorbid nocturia included 60 adults ≥ 55 years with ≥ 3 months of insomnia symptoms, an Insomnia Severity Index ≥ 13, and ≥ 3 nocturnal voids per night. Patients were randomized to daridorexant 50 mg or placebo for 4 weeks, followed by crossover after a washout period. Free‑text surveys at baseline and after each treatment period captured patient‑reported impacts of their conditions on daily life and perceived changes during treatment. At baseline, patients reported broad negative impacts across physical, emotional, cognitive, and daily functioning domains. During treatment, more patients reported improvements in sleep (87% vs. 50%) and nocturia (79% vs. 32%) on daridorexant than on placebo, and improvements in functioning, particularly physical, cognitive, emotional, and daily activities. Patients reported meaningful improvements with daridorexant 50 mg, including better sleep, reduced nocturia, and enhanced physical, cognitive, and emotional functioning. Daridorexant consistently elicited more positive patient‑reported changes than placebo. These findings highlight the value of free‑text surveys for capturing patient‑centered outcomes. NCT05597020.

بی‌خوابی مزمن اغلب با شب‌ادراری همراه است و این هم‌زمانی منجر به کاهش کیفیت خواب و کاهش کیفیت زندگی مرتبط با سلامت می‌شود. یک مطالعه متقاطع تصادفی‌شده اخیر نشان داد که داریدورکسنت مدت خواب، شدت بی‌خوابی، عملکرد روزانه و دفعات ادرار شبانه را در بیماران مبتلا به بی‌خوابی مزمن و شب‌ادراری بهبود می‌بخشد. به منظور تکمیل این نتایج کمی، مطالعه حاضر نظرسنجی‌های کیفی با پاسخ آزاد را برای دریافت تجارب زیسته بیماران به کار گرفت و به این ترتیب، خلأ موجود در بینش‌های گزارش‌شده توسط بیماران برای این وضعیت چندوجهی را مورد توجه قرار داد. در اینجا، یافته‌های کیفی ارزیابی‌شده در ابتدای مطالعه و پس از درمان گزارش می‌شود. این کارآزمایی دوسوکور، کنترل‌شده با دارونما و متقاطع دوطرفه بر روی بیماران مبتلا به اختلال بی‌خوابی و شب‌ادراری همراه، شامل ۶۰ بزرگسال با سن ≥ ۵۵ سال، با علائم بی‌خوابی به مدت ≥ ۳ ماه، شاخص شدت بی‌خوابی ≥ ۱۳ و ≥ ۳ بار ادرار شبانه در هر شب بود. بیماران به طور تصادفی به دریافت داریدورکسنت ۵۰ میلی‌گرم یا دارونما به مدت ۴ هفته تخصیص یافتند و پس از یک دوره شستشو، درمان‌ها جابجا شد. نظرسنجی‌های پاسخ آزاد در ابتدای مطالعه و پس از هر دوره درمان، تأثیرات گزارش‌شده توسط بیماران از وضعیت خود بر زندگی روزمره و تغییرات ادراک‌شده در طول درمان را ثبت کردند. در ابتدای مطالعه، بیماران تأثیرات منفی گسترده‌ای را در حوزه‌های جسمی، هیجانی، شناختی و عملکرد روزانه گزارش کردند. در طول درمان، تعداد بیشتری از بیماران بهبود در خواب (۸۷٪ در مقابل ۵۰٪) و شب‌ادراری (۷۹٪ در مقابل ۳۲٪) را با داریدورکسنت نسبت به دارونما گزارش کردند و همچنین بهبودهایی در عملکرد، به ویژه در حوزه‌های جسمی، شناختی، هیجانی و فعالیت‌های روزانه مشاهده شد. بیماران بهبودهای معناداری را با داریدورکسنت ۵۰ میلی‌گرم گزارش کردند، از جمله خواب بهتر، کاهش شب‌ادراری و ارتقاء عملکرد جسمی، شناختی و هیجانی. داریدورکسنت به طور مداوم تغییرات مثبت بیشتری را نسبت به دارونما از دیدگاه بیماران ایجاد کرد. این یافته‌ها بر ارزش نظرسنجی‌های پاسخ آزاد برای دریافت پیامدهای مبتنی بر بیمار تأکید می‌کند. NCT05597020.

Gender dysphoria (GD) in individuals with intellectual disability (ID) is underrecognized and poses diagnostic and ethical challenges due to communication limitations and risk of diagnostic overshadowing. We report a 21-year-old individual assigned female at birth with developmental delay who persistently identified as male, accompanied by gender-related distress and functional impairment. Psychometric assessment using the Binet– Kamath Test revealed a mental age of 12 years, consistent with mild–moderate ID. Disability and adaptive functioning scales (Indian Disability Evaluation and Assessment Scale [IDEAS], World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 [WHODAS 2.0], Vineland Social Maturity Scale [VSMS]) confirmed significant functional limitations. The Utrecht GD Scale indicated moderate dysphoria, while capacity assessment demonstrated adequate understanding and ability to participate in psychosocial decisions. A gender affirmative, capacity-sensitive approach involving supportive psychotherapy and family psychoeducation resulted in reduced distress and improved family acceptance over 8 weeks. This case highlights that ID does not preclude stable gender identity and underscores the importance of structured assessment, formal capacity evaluation, and individualized, multidisciplinary management in such complex presentations.

دیسفوری جنسیتی (GD) در افراد دارای ناتوانی ذهنی (ID) کمتر مورد توجه قرار گرفته و به دلیل محدودیت‌های ارتباطی و خطر سایه‌افکنی تشخیصی، چالش‌های تشخیصی و اخلاقی ایجاد می‌کند. ما مورد یک فرد ۲۱ ساله با تعیین جنسیت زنانه هنگام تولد و تأخیر رشدی را گزارش می‌کنیم که به طور مداوم خود را مرد معرفی می‌کرد و با ناراحتی مرتبط با جنسیت و اختلال عملکردی همراه بود. ارزیابی روان‌سنجی با استفاده از آزمون Binet–Kamath سن ذهنی ۱۲ سال را نشان داد که با ناتوانی ذهنی خفیف تا متوسط مطابقت داشت. مقیاس‌های ناتوانی و عملکرد تطبیقی (مقیاس ارزیابی و سنجش ناتوانی هند [IDEAS]، پرسشنامه ارزیابی ناتوانی سازمان جهانی بهداشت ۲.۰ [WHODAS 2.0]، مقیاس بلوغ اجتماعی Vineland [VSMS]) محدودیت‌های عملکردی قابل توجهی را تأیید کردند. مقیاس Utrecht GD دیسفوری متوسط را نشان داد، در حالی که ارزیابی ظرفیت، درک کافی و توانایی مشارکت در تصمیم‌گیری‌های روانی‌اجتماعی را نشان داد. رویکردی تأییدکننده جنسیت و حساس به ظرفیت، شامل روان‌درمانی حمایتی و آموزش روانی خانواده، منجر به کاهش ناراحتی و بهبود پذیرش خانوادگی طی ۸ هفته شد. این مورد نشان می‌دهد که ناتوانی ذهنی مانع از هویت جنسیتی پایدار نمی‌شود و بر اهمیت ارزیابی ساختاریافته، سنجش رسمی ظرفیت و مدیریت فردمحور و چندرشته‌ای در چنین موارد پیچیده‌ای تأکید دارد.

Abstract Internalizing problems are prevalent in childhood and are associated with exposure to adverse childhood experiences (ACEs); however, their co-development across childhood remains understudied. Prior research documents sociodemographic disparities (i.e., race/ethnicity, sex, income) in ACE exposure and internalizing problems. The current study examined individual and co-developing trajectories of ACEs and internalizing problems and sociodemographic disparities among 4,655 diverse at-risk youth at ages 3, 5, and 9. Participants were 52.2% boys and racially and ethnically diverse, with 44.7% Black, 22.5% Hispanic, 16.7% Other, and 16.2% White youth. Results showed various trajectories with stable levels of cumulative ACE exposure over time and internalizing problems trajectories that decreased or increased over time. Findings provide some evidence for a dose–response relationship between ACEs and internalizing problems. Youth of Color (φ = 0.26, 0.11, 0.19) and from low-income backgrounds ( ϵ 2 = 0.07–0.09, 0.02, 0.06–0.08) were more likely to be in worse trajectories of ACEs, internalizing problems, and joint trajectories across ages 3, 5, and 9, respectively. Findings underscore the need for culturally responsive trauma-informed interventions and policy-level efforts that target the root cause of inequities.

چکیده مشکلات درونی‌سازی در دوران کودکی شایع هستند و با قرارگیری در معرض تجارب نامطلوب دوران کودکی (ACEs) مرتبط‌اند؛ با این حال، هم‌رشد آن‌ها در سراسر دوران کودکی کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. پژوهش‌های پیشین نابرابری‌های جمعیت‌شناختی (یعنی نژاد/قومیت، جنسیت، درآمد) را در قرارگیری در معرض ACE و مشکلات درونی‌سازی مستند کرده‌اند. مطالعه حاضر مسیرهای فردی و هم‌رشد ACEها و مشکلات درونی‌سازی و نابرابری‌های جمعیت‌شناختی را در میان ۴٬۶۵۵ نوجوان متنوع و در معرض خطر در سنین ۳، ۵ و ۹ سالگی بررسی کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۵۲٫۲٪ پسر و از نظر نژادی و قومی متنوع بودند: ۴۴٫۷٪ سیاه‌پوست، ۲۲٫۵٪ اسپانیایی‌تبار، ۱۶٫۷٪ سایر و ۱۶٫۲٪ سفیدپوست. نتایج مسیرهای مختلفی را با سطوح پایدار قرارگیری تجمعی در معرض ACEها در طول زمان و مسیرهای مشکلات درونی‌سازی که در طول زمان کاهش یا افزایش می‌یافتند، نشان داد. یافته‌ها شواهدی برای رابطه دوز–پاسخ بین ACEها و مشکلات درونی‌سازی ارائه می‌دهد. نوجوانان رنگین‌پوست (φ = 0.26, 0.11, 0.19) و نوجوانان با پیشینه درآمد پایین (ϵ 2 = 0.07–0.09, 0.02, 0.06–0.08) به احتمال بیشتری در مسیرهای نامطلوب‌تر ACEها، مشکلات درونی‌سازی و مسیرهای مشترک در سنین ۳، ۵ و ۹ سال قرار داشتند. یافته‌ها بر ضرورت مداخلات مبتنی بر تروما با پاسخ فرهنگی و تلاش‌های سیاست‌گذاری که علت ریشه‌ای نابرابری‌ها را هدف قرار می‌دهند، تأکید می‌کند.

Consciousness is the one thing each of us knows with absolute certainty — and the one thing science has the hardest time explaining. It is also fragile. Certain molecules, taken deliberately or by accident, can rearrange it within minutes; certain illnesses can entrench false beliefs so stubbornly that no argument can dislodge them. This article tells the story of two ways the mind's grip on reality can loosen: hallucinogens, the classic psychedelic compounds now undergoing a remarkable clinical renaissance, and mixed delusions, the clinically common but under discussed condition in which a person harbours two or more delusional themes at once.

آگاهی تنها چیزی است که هر یک از ما با اطمینان مطلق از آن آگاه هستیم ــ و در عین حال، یکی از دشوارترین پدیده‌هایی است که علم قادر به تبیین آن است. آگاهی همچنین پدیده‌ای شکننده است. برخی مولکول‌ها، چه به عمد و چه به طور تصادفی مصرف شوند، می‌توانند آن را ظرف چند دقیقه دگرگون کنند؛ برخی بیماری‌ها نیز می‌توانند باورهای نادرستی را چنان ریشه‌دار کنند که هیچ استدلالی قادر به زدودن آن‌ها نباشد. این مقاله به بررسی دو شیوه‌ای می‌پردازد که در آن‌ها تسلط ذهن بر واقعیت می‌تواند تضعیف شود: توهم‌زاها، ترکیبات روان‌گردان کلاسیک که امروزه شاهد احیای چشمگیر بالینی هستند، و هذیان‌های مختلط، وضعیتی شایع اما کمتر مورد بحث بالینی که در آن فرد همزمان دو یا چند مضمون هذیانی را در خود جای داده است.

As cities expand and road networks grow, highway construction and maintenance increase, making work zone safety critical due to high driver and worker fatalities. Driving through work zones is challenging due to speed limit reduction, lane closure, confusing temporary signs, and inattention. To reduce collisions at work zones, warning signs can encourage drivers to reduce speed and drive more cautiously. This study examined how the number of warning signs, the spacing between distance information signs, and the type of signs influence driver behaviour and safety at work zones. A total of 47 drivers’ behaviour was observed on a 2.64 km-long highway using a driving simulator. The driving scenarios were created for various warning sign configurations in terms of 3 variables: 1) different numbers of signs (4, 6, or 9), 2) different spacings between the distance information signs (500 or 250 m), and 3) different types of signs (pictorial or text). The driving performance variables including speed and lateral position of vehicle in the lane were collected from the driving simulator. The drivers’ responses on their perceived helpfulness, safety, and distraction in different sign configurations were also collected using the survey. The effects of sign configurations, drivers’ characteristics and their perception of signs on driver behaviour and safety were evaluated using linear mixed effects models and Cox proportional hazards models. The results of the models show that the warning sign configurations had mixed effects on the mean speed, the lateral distance from the cones within the work zone, and the start time of drivers’ speed reduction. The results also show that the drivers are more likely to be aware of the presence of warning signs than the content of signs, and the signs have more direct impacts on the drivers’ speed adjustment before the work area than their lateral position adjustment in the work area. Moreover, the results of drivers’ survey in relation to their observed behaviours show that driver characteristics and drivers’ perception of signs are closely related to their lane change and speed reduction behaviours at the work zone. Findings of this study provide insight into better understanding of the impacts of different warning sign configurations on driver behaviour under each variable and the development of evidence-based variable-specific warning sign design guidelines to mitigate negative effects of the warning sign configurations on safety.

با گسترش شهرها و توسعه شبکه‌های جاده‌ای، ساخت و نگهداری بزرگراه‌ها افزایش یافته و ایمنی مناطق کاری به دلیل نرخ بالای تلفات رانندگان و کارگران اهمیت حیاتی یافته است. رانندگی در مناطق کاری به دلیل کاهش محدودیت سرعت، بستن خطوط، علائم موقت گیج‌کننده و بی‌توجهی، چالش‌برانگیز است. برای کاهش تصادفات در مناطق کاری، علائم هشداردهنده می‌توانند رانندگان را به کاهش سرعت و رانندگی محتاطانه‌تر ترغیب کنند. این مطالعه به بررسی تأثیر تعداد علائم هشداردهنده، فاصله بین علائم اطلاع‌رسانی فاصله و نوع علائم بر رفتار رانندگان و ایمنی در مناطق کاری پرداخته است. رفتار ۴۷ راننده در یک بزرگراه به طول ۲٫۶۴ کیلومتر با استفاده از شبیه‌ساز رانندگی مورد مشاهده قرار گرفت. سناریوهای رانندگی برای پیکربندی‌های مختلف علائم هشداردهنده بر اساس سه متغیر ایجاد شد: ۱) تعداد مختلف علائم (۴، ۶ یا ۹)، ۲) فاصله‌های مختلف بین علائم اطلاع‌رسانی فاصله (۵۰۰ یا ۲۵۰ متر)، و ۳) انواع مختلف علائم (تصویری یا متنی). متغیرهای عملکرد رانندگی شامل سرعت و موقعیت جانبی وسیله نقلیه در خط از شبیه‌ساز رانندگی جمع‌آوری شد. همچنین پاسخ‌های رانندگان درباره میزان مفید بودن، ایمنی و حواس‌پرتی ناشی از پیکربندی‌های مختلف علائم از طریق پرسشنامه گردآوری شد. اثرات پیکربندی علائم، ویژگی‌های رانندگان و ادراک آن‌ها از علائم بر رفتار رانندگی و ایمنی با استفاده از مدل‌های خطی اثرات مختلط و مدل‌های خطر متناسب کاکس ارزیابی شد. نتایج مدل‌ها نشان داد که پیکربندی علائم هشداردهنده اثرات متفاوتی بر میانگین سرعت، فاصله جانبی از مخروط‌ها در منطقه کاری و زمان شروع کاهش سرعت رانندگان دارد. همچنین نتایج نشان داد که رانندگان بیشتر از محتوای علائم، از وجود علائم هشداردهنده آگاه هستند و علائم تأثیر مستقیم‌تری بر تنظیم سرعت رانندگان پیش از منطقه کاری نسبت به تنظیم موقعیت جانبی آن‌ها در منطقه کاری دارند. افزون بر این، نتایج پرسشنامه رانندگان در ارتباط با رفتار مشاهده‌شده آن‌ها نشان داد که ویژگی‌های راننده و ادراک آن‌ها از علائم با رفتار تغییر خط و کاهش سرعت آن‌ها در منطقه کاری ارتباط نزدیکی دارد. یافته‌های این مطالعه بینش بهتری در خصوص درک تأثیرات پیکربندی‌های مختلف علائم هشداردهنده بر رفتار رانندگان تحت هر متغیر و توسعه دستورالعمل‌های مبتنی بر شواهد برای طراحی علائم هشداردهنده متغیرمحور به منظور کاهش اثرات منفی پیکربندی علائم هشداردهنده بر ایمنی ارائه می‌دهد.

The present pilot study examined the feasibility and preliminary effects of a 30-day daily gratitude practice on gratitude, well-being, anxiety, and resilience among college athletes at a Division I National Collegiate Athletic Association (NCAA) institution. Participants (n = 27 completers) were assigned to gratitude (n = 12), mindfulness (n = 9), or control (n = 6) conditions. Pre- and post-intervention surveys assessed gratitude (GQ-6), well-being (WHO-5), resilience (BRS), and competitive state anxiety and self-confidence (CSAI-2). Across conditions, significant time effects were observed for gratitude, well-being, resilience, cognitive anxiety, and self-confidence. Significant Time × Condition interactions were observed for gratitude and cognitive anxiety; no significant main effects of condition were found. As a small pilot with substantial attrition, these findings should be interpreted as preliminary and are useful for refining recruitment, adherence procedures, and outcome assessment before a larger trial. The intervention’s brief format also suggests that gratitude practice may be feasible to integrate into collegiate athletic settings.

مطالعه مقدماتی حاضر، امکان‌سنجی و اثرات اولیه یک تمرین روزانه قدردانی به مدت ۳۰ روز را بر قدردانی، بهزیستی، اضطراب و تاب‌آوری در میان ورزشکاران دانشگاهی در یک مؤسسه بخش یک انجمن ملی ورزش دانشگاهی (NCAA) مورد بررسی قرار داد. شرکت‌کنندگان (n = ۲۷ تکمیل‌کننده) به شرایط قدردانی (n = ۱۲)، ذهن‌آگاهی (n = ۹) یا کنترل (n = ۶) اختصاص یافتند. پرسشنامه‌های پیش و پس از مداخله، قدردانی (GQ-6)، بهزیستی (WHO-5)، تاب‌آوری (BRS) و اضطراب رقابتی و اعتماد به نفس (CSAI-2) را ارزیابی کردند. در میان شرایط مختلف، اثرات زمانی معناداری برای قدردانی، بهزیستی، تاب‌آوری، اضطراب شناختی و اعتماد به نفس مشاهده شد. تعاملات معنادار زمان × شرایط برای قدردانی و اضطراب شناختی مشاهده گردید؛ هیچ اثر اصلی معناداری از شرایط یافت نشد. با توجه به اینکه این مطالعه مقدماتی کوچک با ریزش نمونه قابل توجهی همراه بود، یافته‌ها باید به صورت مقدماتی تفسیر شوند و برای اصلاح فرآیندهای جذب، پایبندی و ارزیابی پیامدها پیش از یک کارآزمایی بزرگ‌تر مفید هستند. همچنین، قالب کوتاه این مداخله نشان می‌دهد که تمرین قدردانی ممکن است قابلیت ادغام در محیط‌های ورزشی دانشگاهی را داشته باشد.