اختلال استرس پس از سانحه

Purpose: This study aimed to examine the relationship between ambivalence over emotional expressiveness and suicidal ideation in veterans, with posttraumatic stress disorder (PTSD) symptoms considered as a mediating variable. Methods and Materials: This descriptive-correlational, cross-sectional study included 100 Iran–Iraq War veterans hospitalized at Fajr Hospital who were recruited through convenience sampling. Participants completed the Ambivalence over Emotional Expressiveness Questionnaire, the Beck Scale for Suicide Ideation, and the Mississippi Scale for Combat-Related PTSD. Pearson’s correlation was used to examine relationships among the variables. Structural equation modeling with maximum likelihood estimation was conducted in Mplus version 8 to test the mediation model. Normality was assessed using skewness and kurtosis, and multicollinearity was evaluated through variance inflation factors. Model fit was assessed using the chi-square-to-degrees-of-freedom ratio, comparative fit index, Tucker–Lewis index, and root-mean-square error of approximation. Bootstrapping was used to test the indirect effect. Findings: Suicidal ideation was significantly correlated with ambivalence over emotional expressiveness and PTSD symptoms. Ambivalence over emotional expressiveness significantly predicted suicidal ideation in the model without the mediator. In the mediation model, ambivalence over emotional expressiveness significantly predicted PTSD symptoms, and PTSD symptoms significantly predicted suicidal ideation. However, the direct path from ambivalence over emotional expressiveness to suicidal ideation was not statistically significant after PTSD symptoms were entered into the model. The indirect effect of ambivalence over emotional expressiveness on suicidal ideation through PTSD symptoms was statistically significant. The structural model demonstrated acceptable fit to the data. Conclusion: PTSD symptoms fully mediated the relationship between ambivalence over emotional expressiveness and suicidal ideation, suggesting that interventions targeting emotional-expression conflicts and trauma-related symptoms may help reduce suicidal ideation among veterans.

هدف: این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و افکار خودکشی در جانبازان، با در نظر گرفتن علائم اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) به عنوان متغیر میانجی انجام شد. روش‌ها و مواد: این مطالعه توصیفی-همبستگی از نوع مقطعی بود و ۱۰۰ نفر از جانبازان جنگ ایران و عراق بستری در بیمارستان فجر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. شرکت‌کنندگان به پرسشنامه دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات، مقیاس بک برای افکار خودکشی و مقیاس می‌سی‌سی‌پی برای اختلال استرس پس از سانحه مرتبط با جنگ پاسخ دادند. برای بررسی روابط بین متغیرها از همبستگی پیرسون استفاده شد. مدل‌یابی معادلات ساختاری با برآورد حداکثر درست‌نمایی در نرم‌افزار Mplus نسخه ۸ برای آزمون مدل میانجی‌گری به کار رفت. نرمال بودن داده‌ها با استفاده از چولگی و کشیدگی و چندهمخطی بودن با استفاده از شاخص‌های تورم واریانس ارزیابی شد. برازش مدل با استفاده از نسبت کای‌دو به درجه آزادی، شاخص برازش تطبیقی، شاخص تاکر-لوییس و ریشه میانگین مربعات خطای تقریب بررسی شد. برای آزمون اثر غیرمستقیم از بوت‌استرپ استفاده شد. یافته‌ها: افکار خودکشی با دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و علائم اختلال استرس پس از سانحه همبستگی معناداری داشت. دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات در مدل بدون متغیر میانجی، پیش‌بینی‌کننده معنادار افکار خودکشی بود. در مدل میانجی‌گری، دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات پیش‌بینی‌کننده معنادار علائم اختلال استرس پس از سانحه و علائم اختلال استرس پس از سانحه نیز پیش‌بینی‌کننده معنادار افکار خودکشی بود. با این حال، مسیر مستقیم از دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات به افکار خودکشی پس از وارد کردن علائم اختلال استرس پس از سانحه به مدل، از نظر آماری معنادار نبود. اثر غیرمستقیم دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات بر افکار خودکشی از طریق علائم اختلال استرس پس از سانحه از نظر آماری معنادار بود. مدل ساختاری برازش قابل قبولی با داده‌ها نشان داد. نتیجه‌گیری: علائم اختلال استرس پس از سانحه به طور کامل رابطه بین دوسوگرایی نسبت به ابراز هیجانات و افکار خودکشی را میانجی‌گری کردند و این امر نشان می‌دهد که مداخلات هدفمند بر تعارضات ابراز هیجانی و علائم مرتبط با تروما می‌تواند به کاهش افکار خودکشی در جانبازان کمک کند.

Nurses delivered much of the direct care to COVID-19 patients and were repeatedly exposed to death, infection risk, and shortages of equipment, yet little is known about how Pakistani nurses experienced and managed posttraumatic stress symptoms (PTSS). This qualitative study explored PTSS, experiences of trauma, perceived psychological impact, and coping strategies among nurses who cared for COVID-19 patients during peak pandemic waves. Eight registered nurses working in COVID wards and intensive care units of public hospitals in Islamabad and Rawalpindi were recruited through purposive sampling and took part in individual semi-structured interviews conducted in Urdu and basic English. Data were analysed using Braun and Clarke’s thematic analysis. Four themes were generated: (a) symptoms related to trauma (altered sleep, changes in temperament, emotional reactivity, diminished interest in social life, flashbacks); (b) threats and stress due to COVID-19 (increased workload, direct threat to self and others, sense of isolation, lack of knowledge and equipment); (c) psychological impact of trauma (increased mental health concerns, burnout and compassion fatigue, elevated death anxiety, lack of optimism about the future); and (d) strategies to cope (sharing workload with the team, emotional support from colleagues). Seven of eight nurses described flashbacks, and accounts spanned several DSM-5 symptom clusters, although no diagnostic assessment was used. Peer teamwork and emotional support were the only coping resources reported, and no participant had received formal counselling. Peer solidarity seems to have been an informal resource of resilience where organizational support was absent and institutional psychological services should be built around it.

ABSTRACT Disasters caused by the eruption of Mount Semeru not only cause physical damage but also affect the mental condition of the victims, especially teenagers as one of the vulnerable groups who are going through psychosocial development in their lives. Teenagers after a disaster can experience anxiety, stress, depression, and even PTSD. This community service aims to improve stress management skills, rebuild a sense of safety, and enhance social connections within the community. This community service applied a psychosocial intervention method to improve knowledge, stress management skills, and peer support using growth focus resilience questionsare. From the analysis of measurement results from 19 respondents who underwent psychosocial interventions, there was a tendency for their psychological conditions to improve. This is evidenced by the average score increasing from 66.11 to 75.00 out of a maximum score of 80, indicating the potential of REM-JIWA in enhancing the adaptive ability and psychological resilience of post-disaster adolescents. Psychosocial interventions can reduce stress levels in teenagers and improve their knowledge of stress management and resilience in adolescents. Keywords: Semeru Eruption, Psychosocial Intervention, Semeru Eruption, Post- Disaste, Adolescents.

Abstract Purpose Forced migration increases vulnerability to exploitation. Globally, around 50 million people are affected by human trafficking, which often involves trauma with negative mental health effects. Forced migrants already face elevated risks of PTSD, depression, and anxiety, yet the specific association of trafficking on their mental health remains unclear. Methods Symptoms of posttraumatic stress disorder (PTSD), depression, anxiety, and overall stress were assessed using standardized screening instruments (PC-PTSD-5, PHQ-4, and the Distress Thermometer). Experiences of human trafficking were measured with a modified version of the Adult Human Trafficking Screening Tool (AHTST) among forced migrants in Germany. Missing data were handled using multiple imputation. Logistic regression analyses were conducted to examine the association between human trafficking and positive screenings for the respective mental health conditions. Results A total of N = 1108 forced migrants participated in the study. Depending on the imputation model, between 49% and 56% of all participants screened positive for PTSD, 60% to 71% for depression, and 41% to 52% for an anxiety disorder. Among participants who screened positive for these mental health conditions, a positive screen for human trafficking was associated with a 30–40% higher probability of screening positive for PTSD and a 15% to 20% higher probability of screening positive for depression or anxiety disorder. Conclusions Forced migrants with a history of human trafficking are at elevated risk for PTSD, depression, and anxiety than those without, underscoring the need for early identification and tailored psychosocial support.

Abstract Subclinical depression among peacekeeping veterans remains understudied despite its prevalence and potential to progress to major depression. This study examined associations between deployment-related traumatic stressors and subclinical depressive symptoms in 2,258 Finnish peacekeeping veterans. Subclinical depression was measured using the Depression Scale (DEPS) and traumatic stressor exposure via a 16-item questionnaire. Frequent traumatic stressor exposure was associated with an increased risk of subclinical depression, with 5 out of 16 stressors showing significant associations. The strongest predictor was feeling powerless to help sufficiently within one’s role as peacekeeper, suggesting moral injury significantly contributes to the development of subclinical depression. These results highlight the importance of developing post-deployment screening to detect non-danger-based stressors and subclinical conditions that carry the risk of progressing into severe mental health disorders.

Background: Individuals with complex trauma may continue to experience emotional distress, rumination, and maladaptive response patterns despite pharmacological treatment. Integrative interventions addressing affective responses, maladaptive patterns, and adaptive functioning warrant further clinical investigation. Case presentation: This report describes a 23-year-old woman diagnosed with complex trauma who her psychiatrist referred because she was not responding adequately to prescribed antidepressant and anti-anxiety medication. She received an eight-session intervention delivered in three phases: one session of Wiring Affect with ReAttach (W.A.R.A.®) on Day 1; one session of Brain-Switch 2.0® on Day 2 to address maladaptive brain patterns; and six subsequent ReAttach® sessions, emphasizing Cognitive Bias Modification (CBM) 3, followed by CBM 1 and CBM 2. Clinical observations: Following the Day 1 W.A.R.A.® session, the client reported a quieter mind, reduced rumination, greater calmness, and sleeping that night without sleeping medication. Brain-Switch 2.0® was administered on Day 2, which further enhanced her self-agency. Subsequent ReAttach® sessions integrated her sense of identity and improved boundary setting with her parents. At one-month post-therapy follow-up, the client reported improved management of rumination, greater emotional regulation, anxiety within normal ranges, preserved cognitive functioning despite ongoing family difficulties, and greater satisfaction with herself. Pre–post quantitative electroencephalography (qEEG) data showed changes in several recorded measures. The qEEG data indicated the absence of previous mental sluggishness, a clinically significant improvement in the trauma-related marker and emotional regulation within the normative range, and the absence of a depression-related marker.

Background Clinical research on psychedelic-assisted therapy (PAT) has expanded substantially in recent years, particularly for post-traumatic stress disorder (PTSD) and depressive disorders. Contemporary studies have generally evaluated psychedelic administration within controlled therapeutic settings that include psychological support, preparation, and integration. However, variability in clinical response and methodological challenges have highlighted the importance of individual, relational, and contextual factors, often described as “set and setting,” in understanding therapeutic outcomes. The role of psychotherapy and the broader therapeutic context therefore remains an important area of investigation. Objective This scoping review aimed to map the contemporary evidence on PAT, characterize the clinical and psychotherapeutic approaches used with psilocybin, MDMA, LSD, and DMT, summarize reported clinical and safety findings, and identify methodological, mechanistic, ethical, and implementation considerations across existing protocols. Methods A structured search of PubMed, PsycINFO, Scopus, and ClinicalTrials.gov was conducted on 23 February 2026. Sources published or publicly available between January 2020 and November 2025 were eligible. The review included peer-reviewed and relevant non-peer-reviewed sources addressing psychedelic-assisted interventions, including primary clinical studies, reviews, clinical trial registrations, regulatory documents, and other relevant contextual sources. Records were managed using Zotero and screened against predefined Population, Concept, and Context criteria. Findings were synthesized descriptively according to source type and evidence domain. Results The mapped evidence was most developed for MDMA-assisted therapy in PTSD and psilocybin-assisted interventions for depressive disorders. Randomized clinical trials reported reductions in PTSD and depressive symptoms following MDMA- and psilocybin-based interventions, respectively, while emerging clinical evidence also investigated LSD-based treatment for generalized anxiety disorder. Evidence for DMT-assisted therapy remained comparatively preliminary, with several available sources consisting of trial registrations or industry-reported information. Across the literature, preparation, supervised psychedelic administration, and integration were common therapeutic components, although the structure and intensity of psychotherapy varied substantially. Functional unblinding, expectancy effects, heterogeneity of psychotherapeutic approaches, and limitations in long-term safety data were recurring concerns. Ethical issues included informed consent during altered states of consciousness, therapist competence and boundaries, cultural considerations, and equitable access. Conclusion PAT represents a rapidly developing area of clinical research, but the evidence base remains heterogeneous across compounds, indications, therapeutic models, and levels of evidential maturity. Future research should improve the standardization and reporting of psychotherapeutic interventions, strengthen methods for assessing blinding and expectancy, establish consistent long-term safety monitoring, and develop robust ethical and equity frameworks. Clear distinction between peer-reviewed clinical findings and preliminary or contextual evidence will also be essential as PAT research progresses toward broader clinical implementation.

Background: Previous studies have investigated the levels of distress reported by children and adolescents while participating in trauma-focused research. However, the role of complex PTSD in responses to participation in trauma-focused research is unknown. The aim of the study was to investigate adolescents’ positive and negative reactions to trauma-focused research and their associations with lifetime trauma exposure, PTSD, and complex PTSD.Methods: The sample comprised 834 school-based adolescents (40.9% boys), aged 13–18 years (M = 16.17, SD = 1.34) from the general population. Lifetime trauma exposure was measured using the Child and Adolescent Trauma Screen (CATS); PTSD and complex PTSD were measured with the Child and Adolescent version of the International Trauma Questionnaire (ITQ-CA). Positive and negative responses to research were measured with the short version of the Reactions to Research Participation Questionnaire for Children (RRPQ-C).Results: Most adolescents reported neutral or positive reactions to participation: 73.4% did not feel upset or sad, 81.4% did not regret participating, 34.3% reported being glad about participating, and 61.0% felt good about helping. 6.6% reported feeling upset. Lifetime trauma exposure was reported by 74.5% of participants (M = 2.18, SD = 2.18); 6.8% met criteria for PTSD, and 13.1% for complex PTSD. Lifetime trauma exposure, PTSD, and complex PTSD were associated with feeling upset or sad, as well as being glad to participate. PTSD increased the odds of negative reactions to research 2.07 times, and complex PTSD 5.78 times. On the other hand, 42.2% of those with complex PTSD reported being glad they had participated.Conclusions: Adolescents generally responded positively to participating in the study. However, complex PTSD was associated with a higher likelihood of research-related distress, highlighting the need for tailored safety and risk protocols for adolescents with complex PTSD.

زمینه: پژوهش‌های پیشین به بررسی میزان ناراحتی گزارش‌شده توسط کودکان و نوجوانان در حین مشارکت در پژوهش‌های متمرکز بر تروما پرداخته‌اند. با این حال، نقش اختلال استرس پس از سانحه پیچیده (complex PTSD) در واکنش به مشارکت در پژوهش‌های متمرکز بر تروما ناشناخته است. هدف این مطالعه بررسی واکنش‌های مثبت و منفی نوجوانان به پژوهش متمرکز بر تروما و ارتباط آن‌ها با تجربه تروما در طول عمر، PTSD و complex PTSD بود. روش‌ها: نمونه شامل ۸۳۴ نوجوان مدرسه‌ای (۴۰.۹٪ پسر)، در بازه سنی ۱۳ تا ۱۸ سال (میانگین = ۱۶.۱۷، انحراف معیار = ۱.۳۴) از جمعیت عمومی بود. تجربه تروما در طول عمر با استفاده از ابزار Child and Adolescent Trauma Screen (CATS) اندازه‌گیری شد؛ PTSD و complex PTSD با نسخه نوجوانان پرسشنامه بین‌المللی تروما (ITQ-CA) سنجیده شدند. واکنش‌های مثبت و منفی به پژوهش با نسخه کوتاه پرسشنامه واکنش به مشارکت در پژوهش برای کودکان (RRPQ-C) ارزیابی شد. یافته‌ها: اکثر نوجوانان واکنش‌های خنثی یا مثبتی به مشارکت نشان دادند: ۷۳.۴٪ احساس ناراحتی یا غم نکردند، ۸۱.۴٪ از مشارکت پشیمان نشدند، ۳۴.۳٪ اظهار داشتند که از مشارکت خوشحال بودند و ۶۱.۰٪ احساس خوبی نسبت به کمک کردن داشتند. ۶.۶٪ احساس ناراحتی گزارش کردند. ۷۴.۵٪ از شرکت‌کنندگان تجربه تروما در طول عمر را گزارش کردند (میانگین = ۲.۱۸، انحراف معیار = ۲.۱۸)؛ ۶.۸٪ معیارهای PTSD و ۱۳.۱٪ معیارهای complex PTSD را داشتند. تجربه تروما در طول عمر، PTSD و complex PTSD با احساس ناراحتی یا غم و همچنین خوشحالی از مشارکت ارتباط داشتند. PTSD احتمال واکنش منفی به پژوهش را ۲.۰۷ برابر و complex PTSD این احتمال را ۵.۷۸ برابر افزایش داد. از سوی دیگر، ۴۲.۲٪ از افراد دارای complex PTSD اظهار داشتند که از مشارکت خوشحال بودند. نتیجه‌گیری: نوجوانان عموماً واکنش مثبتی به مشارکت در این مطالعه داشتند. با این حال، complex PTSD با احتمال بالاتر ناراحتی مرتبط با پژوهش همراه بود که بر ضرورت تدوین پروتکل‌های ایمنی و مدیریت ریسک متناسب برای نوجوانان دارای complex PTSD تأکید می‌کند.

Background The International Trauma Questionnaire (ITQ) is a widely used self-report measure of PTSD and Complex PTSD (CPTSD). ‘Clinical checks’ – brief follow up questions verifying respondent comprehension of the symptom item – have recently been developed for the ITQ to reduce false-positive diagnostic cases. This study tested whether the ITQ with clinical checks generates psychometrically sound scores and adds clinically relevant information to standard symptom assessment. Methods Data ( N = 5,070) were collected using quota-based sampling procedures from adults living in five European countries (Czech Republic, Poland, Hungary, Romania, and Slovakia). Results Overall, 82.2% of respondents were trauma-exposed, and 19.2% met diagnostic requirements for PTSD (7.2%) or CPTSD (12.0%) on the standard ITQ. With clinical checks, these fell to 9.8% overall, 3.9% for PTSD, and 5.9% for CPTSD. The ITQ with clinical checks produced scores with excellent factorial validity, internal reliability, and latent classes corresponding to PTSD and CPTSD. Associations with clinically relevant variables including suicidality and anxiety-depression symptoms were stronger with than without the clinical checks. Females, those with more extensive trauma histories, and higher concurrent anxiety-depression symptoms were more likely to retain than lose their diagnostic status when the clinical checks were used. Conclusions The ITQ with clinical checks generated scores with excellent psychometric properties, captured additional clinically relevant information, and yielded more plausible prevalence estimates compared to the standard ITQ scores. The potential value and limitations of using clinical checks in self-report questionnaires are discussed.

زمینه: پرسشنامه بین‌المللی تروما (ITQ) یک ابزار خودگزارشی پرکاربرد برای سنجش PTSD و CPTSD است. «بررسی‌های بالینی» – سؤالات پیگیری کوتاهی که درک پاسخ‌دهنده از ماده علامتی را تأیید می‌کنند – اخیراً برای ITQ توسعه یافته‌اند تا موارد مثبت کاذب تشخیصی را کاهش دهند. این مطالعه بررسی کرد که آیا ITQ همراه با بررسی‌های بالینی، نمرات روان‌سنجی معتبر تولید می‌کند و اطلاعات بالینی مرتبط بیشتری نسبت به ارزیابی استاندارد علائم ارائه می‌دهد یا خیر. روش‌ها: داده‌ها (N = 5,070) با استفاده از روش نمونه‌گیری سهمیه‌ای از بزرگسالان ساکن پنج کشور اروپایی (جمهوری چک، لهستان، مجارستان، رومانی و اسلواکی) جمع‌آوری شد. یافته‌ها: به طور کلی، ۸۲.۲٪ از پاسخ‌دهندگان در معرض تروما قرار گرفته بودند و ۱۹.۲٪ معیارهای تشخیصی PTSD (۷.۲٪) یا CPTSD (۱۲.۰٪) را بر اساس ITQ استاندارد داشتند. با استفاده از بررسی‌های بالینی، این ارقام به ۹.۸٪ در کل، ۳.۹٪ برای PTSD و ۵.۹٪ برای CPTSD کاهش یافت. ITQ همراه با بررسی‌های بالینی، نمراتی با روایی عاملی عالی، پایایی درونی مطلوب و طبقات نهفته منطبق با PTSD و CPTSD تولید کرد. ارتباط با متغیرهای بالینی مرتبط از جمله افکار خودکشی و علائم اضطراب-افسردگی در صورت استفاده از بررسی‌های بالینی قوی‌تر بود. زنان، افرادی با سابقه تروما گسترده‌تر و علائم اضطراب-افسردگی همزمان بالاتر، احتمال بیشتری داشت که با استفاده از بررسی‌های بالینی وضعیت تشخیصی خود را حفظ کنند تا آن را از دست بدهند. نتیجه‌گیری: ITQ همراه با بررسی‌های بالینی، نمراتی با ویژگی‌های روان‌سنجی عالی تولید کرد، اطلاعات بالینی مرتبط بیشتری را ثبت نمود و برآوردهای شیوع معقول‌تری نسبت به نمرات استاندارد ITQ ارائه داد. ارزش بالقوه و محدودیت‌های استفاده از بررسی‌های بالینی در پرسشنامه‌های خودگزارشی مورد بحث قرار گرفته است.

Background Correctional workers (CWs), are frequently exposed to traumatic workplace events, placing them at higher risk of experiencing mental health disorders, including major depressive disorder (MDD), generalized anxiety disorder (GAD), and posttraumatic stress disorder (PTSD). Despite high prevalence of mental health challenges, CWs underutilize mental health services due to stigma, irregular work schedules, and accessibility issues. While cognitive behavioral therapy (CBT) is effective, it poses accessibility challenges. Electronic CBT (eCBT) offers a scalable, accessible alternative, but use among CWs remains underexplored. Objective This study aimed to evaluate the efficacy of diagnosis-specific eCBT programs designed for CWs in reducing symptoms of MDD, GAD, and PTSD compared to treatment as usual (TAU). Methods A randomized controlled trial (RCT) was conducted with 84 CWs in Ontario, assigned to either eCBT (n=40) or TAU (n=44). The eCBT program provided diagnosis-specific modules with synchronous personalized feedback from care providers over 12-weeks via the Online Psychotherapy Tool (OPTT). Symptom severity was measured at baseline, week-6, and post-treatment using validated scales for depression, anxiety, PTSD, and quality-of-life. Data analysis included paired samples t-tests, mixed linear models, and effect size calculations (Cohen’s d). Results The eCBT group exhibited significant reductions in symptom severity for depression, anxiety, and PTSD from baseline to post-treatment compared to TAU (p<0.01), with a moderate effect size (Cohen’s d=0.68). Symptom severity decreased by 61.37% for eCBT versus 23.29% in TAU. Mixed linear models confirmed a significant treatment-by-time interaction, favoring eCBT (p<0.01). However, no significant differences in quality-of-life improvements were observed between groups. Conclusions Diagnosis-specific eCBT programs are effective in reducing symptoms of depression, anxiety, and PTSD for CWs. The asynchronous, accessible format of eCBT addresses current key barriers. Future research should explore strategies to improve adherence and increase the accessibility of services for CWs.

زمینه: کارکنان اصلاح و تربیت (CWs) به طور مکرر در معرض رویدادهای شغلی آسیب‌زا قرار می‌گیرند و در نتیجه در معرض خطر بالاتر ابتلا به اختلالات سلامت روان، از جمله اختلال افسردگی اساسی (MDD)، اختلال اضطراب فراگیر (GAD) و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) قرار دارند. با وجود شیوع بالای چالش‌های سلامت روان، کارکنان اصلاح و تربیت به دلیل انگ، برنامه‌های کاری نامنظم و مشکلات دسترسی، از خدمات سلامت روان کمتر استفاده می‌کنند. اگرچه درمان شناختی-رفتاری (CBT) مؤثر است، اما چالش‌هایی در دسترسی به آن وجود دارد. درمان شناختی-رفتاری الکترونیکی (eCBT) جایگزینی مقیاس‌پذیر و قابل دسترس ارائه می‌دهد، اما استفاده از آن در میان کارکنان اصلاح و تربیت کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی اثربخشی برنامه‌های eCBT اختصاصی بر اساس تشخیص برای کارکنان اصلاح و تربیت در کاهش علائم MDD، GAD و PTSD در مقایسه با درمان معمول (TAU) انجام شد. روش‌ها: یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده (RCT) با ۸۴ نفر از کارکنان اصلاح و تربیت در انتاریو انجام شد که به طور تصادفی به گروه eCBT (n=40) یا TAU (n=44) تخصیص یافتند. برنامه‌ی eCBT شامل ماژول‌های اختصاصی بر اساس تشخیص با بازخورد شخصی‌سازی‌شده‌ی همزمان از سوی ارائه‌دهندگان مراقبت طی ۱۲ هفته از طریق ابزار روان‌درمانی آنلاین (OPTT) بود. شدت علائم در ابتدا، هفته‌ی ششم و پس از درمان با استفاده از مقیاس‌های معتبر برای افسردگی، اضطراب، اختلال استرس پس از سانحه و کیفیت زندگی اندازه‌گیری شد. تحلیل داده‌ها شامل آزمون t زوجی، مدل‌های خطی آمیخته و محاسبه‌ی اندازه‌ی اثر (d کوهن) بود. نتایج: گروه eCBT کاهش معناداری در شدت علائم افسردگی، اضطراب و PTSD از ابتدا تا پس از درمان نسبت به TAU نشان داد (p<0.01) و اندازه‌ی اثر متوسط (d کوهن=0.68) به دست آمد. شدت علائم در گروه eCBT به میزان ۶۱.۳۷٪ و در گروه TAU به میزان ۲۳.۲۹٪ کاهش یافت. مدل‌های خطی آمیخته تعامل معنادار درمان-زمان را به نفع eCBT تأیید کردند (p<0.01). با این حال، تفاوت معناداری در بهبود کیفیت زندگی بین گروه‌ها مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: برنامه‌های eCBT اختصاصی بر اساس تشخیص در کاهش علائم افسردگی، اضطراب و اختلال استرس پس از سانحه برای کارکنان اصلاح و تربیت مؤثر هستند. قالب غیرهمزمان و قابل دسترس eCBT موانع کلیدی فعلی را برطرف می‌کند. پژوهش‌های آینده باید راهبردهایی برای بهبود پایبندی و افزایش دسترسی به خدمات برای این گروه را بررسی کنند.

Background The 7 October 2023, terrorist attack at the Nova Festival in southern Israel caused deaths, injuries, hostage-taking and prolonged life-threatening exposure, creating an urgent need for early interventions to reduce post-traumatic morbidity. Although prolonged exposure is an established post-traumatic stress disorder (PTSD) treatment, its feasibility and benefit during ongoing threat remain unclear. Aims This preliminary study evaluated a war-adapted brief prolonged exposure protocol (WBPE) delivered shortly after trauma in Nova Festival survivors with acute stress disorder. Method Forty survivors completed the WBPE and were assessed at baseline and immediately post treatment. A subsample of 27 WBPE completers and 18 untreated wait-list controls was reassessed after 5 months. Outcomes were PTSD (PDS-5), depression (PHQ-9) and anxiety (GAD-7) symptom severity. Results WBPE was associated with significant reductions in PTSD, depression and anxiety immediately after treatment. At 5 months, WBPE participants showed greater reductions in PTSD and depressive symptom severity and lower PTSD and depression symptom scores than controls, with large effect sizes. Anxiety symptoms improved in both groups, consistent with possible natural recovery. Clinically significant depressive symptoms (48.15 v . 77.78%) and anxiety symptoms (37.04 v . 72.22%) were less frequent in WBPE participants than controls, whereas probable PTSD rates did not differ significantly. Substance use during the study period was associated with poorer outcomes and smaller symptom reductions. Conclusions WBPE appears feasible and potentially beneficial under wartime conditions, with meaningful improvements in PTSD and depression despite persistent threat. Substance use was linked to poorer recovery and should be systematically assessed in post-trauma care.

زمینه: حمله تروریستی ۷ اکتبر ۲۰۲۳ در جشنواره Nova در جنوب اسرائیل منجر به مرگ، جراحت، گروگان‌گیری و مواجهه طولانی مدت با تهدید جانی شد و نیاز فوری به مداخلات زودهنگام برای کاهش عوارض پس از سانحه را ایجاد کرد. اگرچه مواجهه طولانی مدت به عنوان درمانی اثبات‌شده برای اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) شناخته می‌شود، اما امکان‌پذیری و سودمندی آن در شرایط تهدید مداوم همچنان نامشخص است. اهداف: این مطالعه مقدماتی، پروتکل مواجهه طولانی مدت کوتاه‌مدت سازگار با شرایط جنگ (WBPE) را که مدت کوتاهی پس از سانحه در بازماندگان جشنواره Nova مبتلا به اختلال استرس حاد اجرا شد، ارزیابی کرد. روش: چهل نفر از بازماندگان WBPE را تکمیل کردند و در ابتدا و بلافاصله پس از درمان مورد ارزیابی قرار گرفتند. زیرنمونه‌ای متشکل از ۲۷ نفر از افرادی که WBPE را تکمیل کردند و ۱۸ نفر گروه کنترل در فهرست انتظار بدون درمان، پس از ۵ ماه مجدداً ارزیابی شدند. پیامدها شامل شدت علائم PTSD (PDS-5)، افسردگی (PHQ-9) و اضطراب (GAD-7) بود. نتایج: WBPE با کاهش معنادار علائم PTSD، افسردگی و اضطراب بلافاصله پس از درمان همراه بود. پس از ۵ ماه، شرکت‌کنندگان WBPE کاهش بیشتری در شدت علائم PTSD و افسردگی و نمرات پایین‌تر علائم PTSD و افسردگی نسبت به گروه کنترل نشان دادند و اندازه اثر بزرگی مشاهده شد. علائم اضطراب در هر دو گروه بهبود یافت که با بهبودی طبیعی احتمالی سازگار است. علائم بالینی معنادار افسردگی (۴۸٫۱۵ در مقابل ۷۷٫۷۸ درصد) و اضطراب (۳۷٫۰۴ در مقابل ۷۲٫۲۲ درصد) در شرکت‌کنندگان WBPE کمتر از گروه کنترل بود، در حالی که نرخ‌های احتمالی PTSD تفاوت معناداری نداشت. مصرف مواد در دوره مطالعه با پیامدهای ضعیف‌تر و کاهش کمتر علائم همراه بود. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد WBPE در شرایط جنگی امکان‌پذیر و بالقوه سودمند باشد و با وجود تهدید مداوم، بهبود معناداری در PTSD و افسردگی ایجاد کند. مصرف مواد با بهبودی ضعیف‌تر مرتبط بود و باید به طور نظام‌مند در مراقبت‌های پس از سانحه ارزیابی شود.

Background Refugee youth are at elevated risk for post-traumatic stress disorder (PTSD) and other mental health disorders, yet systemic and cultural barriers limit access to care. Scalable, transdiagnostic interventions such as Problem Management Plus (PM+) are promising, but their impact on trauma symptoms is modest. Incorporating brief trauma-focused components may enhance effectiveness. Aims To evaluate the feasibility and acceptability of PM+ with an emotional processing module (PM+EP) for refugee youth aged 16–25 years in the Netherlands. Method Refugee youth with elevated psychological distress (K10 > 15) and impaired functioning (World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 (WHODAS 2.0) > 16) were randomised into PM+EP, PM+ with supportive counselling (PM+SC), or care as usual (CAU). Feasibility and acceptability were assessed via recruitment, adherence, fidelity and qualitative interviews. Psychological distress, PTSD symptoms, functioning and self-identified problems were measured at baseline, post-intervention and follow-up. Registered in Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON; Trial ID: NL-OMON56254). Results Fifty-two participants were randomised (PM+EP: n = 17; PM+SC: n = 19; CAU: n = 16). Attendance and fidelity were high, and PM+ interventions were rated as acceptable and culturally appropriate. No significant between-group differences were observed in the primary analyses. Exploratory analyses suggested greater short-term symptom reduction for probable depression in PM+EP versus CAU ( b = –0.79, s.e. = 0.38, p = 0.04). Effect size estimates ranged from small to large across outcomes (Hedges’ g = –0.98 to 0.19). Conclusions PM+ is feasible, acceptable and safe for refugee youth aged 16 years and older. The potential added value of the EP module remains unclear and warrants further investigation. Trial Registration Number The trial was registered in the Dutch clinical trial registration: Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON) (Trial ID: NL-OMON56254; https://onderzoekmetmensen.nl/en/trial/56254 ).

زمینه: جوانان پناهنده در معرض خطر بالاتر ابتلا به اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و سایر اختلالات سلامت روان قرار دارند، اما موانع نظام‌مند و فرهنگی دسترسی به مراقبت را محدود می‌کند. مداخلات مقیاس‌پذیر و فراتشخیصی مانند مدیریت مسئله پلاس (PM+) امیدبخش هستند، اما تأثیر آن‌ها بر علائم تروما متوسط است. افزودن مؤلفه‌های کوتاه‌مدت متمرکز بر تروما ممکن است اثربخشی را افزایش دهد. اهداف: ارزیابی امکان‌سنجی و پذیرش مدیریت مسئله پلاس به‌همراه ماژول پردازش هیجانی (PM+EP) برای جوانان پناهنده ۱۶ تا ۲۵ ساله در هلند. روش: جوانان پناهنده با پریشانی روان‌شناختی بالا (K10 > 15) و اختلال عملکرد (World Health Organization Disability Assessment Schedule 2.0 (WHODAS 2.0) > 16) به‌صورت تصادفی در گروه‌های PM+EP، PM+ به‌همراه مشاوره حمایتی (PM+SC)، یا مراقبت معمول (CAU) قرار گرفتند. امکان‌سنجی و پذیرش از طریق جذب، پایبندی، وفاداری و مصاحبه‌های کیفی ارزیابی شد. پریشانی روان‌شناختی، علائم PTSD، عملکرد و مشکلات شناسایی‌شده توسط خود شرکت‌کنندگان در خط پایه، پس از مداخله و پیگیری اندازه‌گیری شد. این مطالعه در سامانه‌ی Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON؛ شماره‌ی کارآزمایی: NL-OMON56254) ثبت شده است. نتایج: پنجاه‌ودو شرکت‌کننده به‌صورت تصادفی تخصیص یافتند (PM+EP: n = 17؛ PM+SC: n = 19؛ CAU: n = 16). حضور و وفاداری بالا بود و مداخلات PM+ به‌عنوان قابل پذیرش و مناسب از نظر فرهنگی ارزیابی شدند. در تحلیل‌های اصلی، تفاوت معناداری بین گروه‌ها مشاهده نشد. تحلیل‌های اکتشافی کاهش علائم کوتاه‌مدت بیشتر برای افسردگی محتمل در گروه PM+EP نسبت به CAU را نشان داد (b = –0.79، s.e. = 0.38، p = 0.04). برآوردهای اندازه‌ی اثر در نتایج مختلف از کوچک تا بزرگ متغیر بود (Hedges’ g = –0.98 تا 0.19). نتیجه‌گیری: PM+ برای جوانان پناهنده ۱۶ ساله و بالاتر امکان‌پذیر، قابل پذیرش و ایمن است. ارزش افزوده‌ی بالقوه‌ی ماژول EP همچنان نامشخص است و نیازمند بررسی بیشتر می‌باشد. شماره‌ی ثبت کارآزمایی: این کارآزمایی در ثبت کارآزمایی بالینی هلند: Overview of Medical Research in the Netherlands (OMON) (شماره‌ی کارآزمایی: NL-OMON56254؛ https://onderzoekmetmensen.nl/en/trial/56254 ) ثبت شده است.

Statelessness affects an estimated 4.3 to 10 million people worldwide, denying them access to fundamental rights including education, employment, healthcare, and freedom from arbitrary detention. While stateless individuals are recognised as a marginalised group at elevated risk of human rights violations, discrimination, and trauma, the psychological impact of statelessness remains under-researched. This study aimed to explore how adults with lived experience of statelessness in the UK make sense of its impact on their mental health, and how they access support for any psychological difficulties. A qualitative design using Interpretative Phenomenological Analysis was used. Seven adults affected by statelessness were recruited through non-governmental organisations using purposive sampling. Participants varied in the reasons why they had been affected by statelessness, country of origin, and current immigration status in the UK. Four group experiential themes were generated. Trapped in a Kafkaesque System captured participants’ experience of draconian, discriminatory, and self-perpetuating bureaucratic structures that stripped autonomy, security, and time. Erosion of Self and Belonging described feeling administratively reduced to a non-person, dual legal and relational abandonment, and severed connections. Psychological and Embodied Harm located anxiety, depression, suicidality, post-traumatic stress disorder (PTSD), and somatic symptoms unambiguously within structural conditions, with two participants reporting that UK procedures damaged their mental health more than prior experiences of incarceration; intergenerational effects of the impacts of statelessness were also identified. Survival Strategies and Systemic Limits captured the protective role of community, faith, activism, and equipped services, while emphasising that resilience was bounded and could not substitute for rights. The findings articulate a pathway in which Kafkaesque systems produce entrapment, erode the person’s sense of identity, belonging and connection to others, and generate psychological and embodied harm only partially mediated by coping. Implications include the need for policy reform (reduced waits, restored and adequate Legal Aid funding, the right to work and healthcare access during protracted legal processes), clinician training, and services that recognise statelessness-related distress as legitimate clinical territory rather than deflecting responsibility to immigration authorities.

بدون تابعیت بودن حدوداً بین ۴٫۳ تا ۱۰ میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهد و آن‌ها را از دسترسی به حقوق اساسی از جمله آموزش، اشتغال، مراقبت‌های بهداشتی و آزادی از بازداشت خودسرانه محروم می‌کند. اگرچه افراد بدون تابعیت به عنوان گروهی به حاشیه رانده‌شده با خطر بالاتر نقض حقوق بشر، تبعیض و تروما شناخته می‌شوند، اما تأثیر روان‌شناختی بدون تابعیت بودن همچنان کمتر مورد پژوهش قرار گرفته است. هدف این مطالعه بررسی نحوه درک بزرگسالان دارای تجربه زیسته بدون تابعیت بودن در بریتانیا از تأثیر آن بر سلامت روان و نحوه دسترسی آن‌ها به حمایت برای مشکلات روان‌شناختی بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از تحلیل پدیدارشناختی تفسیری انجام شد. هفت بزرگسال تحت تأثیر بدون تابعیت بودن از طریق سازمان‌های غیردولتی و با نمونه‌گیری هدفمند جذب شدند. شرکت‌کنندگان از نظر دلایل بدون تابعیت بودن، کشور مبدأ و وضعیت مهاجرتی فعلی در بریتانیا متفاوت بودند. چهار مضمون تجربی گروهی استخراج شد. «گیر افتادن در یک سیستم کافکایی» تجربه شرکت‌کنندگان از ساختارهای بوروکراتیک سختگیرانه، تبعیض‌آمیز و خودتداوم‌بخش را که خودمختاری، امنیت و زمان را از آن‌ها سلب می‌کرد، توصیف می‌کند. «فرسایش خود و تعلق» به احساس تقلیل اداری به یک غیرشخص، رهاشدگی دوگانه حقوقی و ارتباطی، و قطع پیوندها اشاره دارد. «آسیب روان‌شناختی و جسمانی» اضطراب، افسردگی، تمایلات خودکشی، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و علائم جسمانی را به طور آشکار در شرایط ساختاری جای می‌دهد؛ دو شرکت‌کننده گزارش دادند که رویه‌های بریتانیا سلامت روان آن‌ها را بیش از تجربیات قبلی زندان آسیب زده است؛ همچنین آثار بین‌نسلی بدون تابعیت بودن شناسایی شد. «راهبردهای بقا و محدودیت‌های نظام‌مند» نقش حمایتی جامعه، ایمان، کنشگری و خدمات مجهز را نشان داد، در حالی که تأکید شد تاب‌آوری محدود بوده و جایگزین حقوق نمی‌شود. یافته‌ها مسیر تولید گرفتاری توسط سیستم‌های کافکایی، فرسایش هویت، تعلق و ارتباط با دیگران، و ایجاد آسیب روان‌شناختی و جسمانی را که تنها تا حدی با مقابله تعدیل می‌شود، تبیین می‌کند. پیامدها شامل نیاز به اصلاح سیاست (کاهش زمان انتظار، بازگرداندن و تأمین کافی بودجه کمک حقوقی، حق کار و دسترسی به مراقبت‌های بهداشتی در طول فرایندهای حقوقی طولانی)، آموزش بالینی و خدماتی است که پریشانی مرتبط با بدون تابعیت بودن را به عنوان حوزه بالینی مشروع به رسمیت بشناسند و مسئولیت را به مقامات مهاجرتی واگذار نکنند.

Background: Psychological morbidity is common following admission to adult intensive care units (ICUs), with many patients experiencing post-traumatic stress disorder (PTSD), anxiety, and depression as part of post-intensive care syndrome. Eye Movement Desensitisation and Reprocessing (EMDR) is an established trauma-focused psychological therapy; however, its evidence base within critical care populations remains emerging.Objectives: This scoping review aimed to map the extent, characteristics, and findings of the available literature on the use of EMDR for ICU-related psychological distress.Methods: A scoping review was conducted in accordance with Joanna Briggs Institute methodology and reported following the PRISMA-ScR guidelines. The review aimed to systematically identify and synthesise evidence relating to the application and reported outcomes of EMDR in ICU survivors.Results: Seven publications representing six independent study populations were included. Participants included adult ICU patients experiencing PTSD symptoms, delirium-related psychological disturbances, and COVID-19-related distress. EMDR was delivered using either standard protocols or the Recent Traumatic Episode Protocol (R-TEP). Across the evidence base, EMDR was associated with reductions in trauma-related distress, although evidence for improvements in anxiety and depression was less consistent. Where qualitative data were available, participants additionally reported improved integration and processing of ICU experiences. Overall, methodological heterogeneity, overlapping samples, small sample sizes, and limited controlled evidence restrict the strength of conclusions that can be drawn.Conclusions: This review highlights growing but preliminary evidence supporting the feasibility and potential utility of EMDR, including R-TEP, for ICU-related psychological distress. While findings are promising, the current evidence base remains insufficient to determine effectiveness. Future research should prioritise adequately powered controlled studies, standardised outcome measures, longer-term follow-up, and more diverse ICU populations to strengthen the evidence base and inform clinical implementation.

زمینه: اختلالات روانی پس از بستری در بخش مراقبت‌های ویژه بزرگسالان (ICU) شایع است و بسیاری از بیماران به عنوان بخشی از سندرم پس از مراقبت‌های ویژه، اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، اضطراب و افسردگی را تجربه می‌کنند. حساسیت‌زدایی و بازپردازش حرکات چشم (EMDR) یک روان‌درمانی متمرکز بر تروما با شواهد علمی تثبیت‌شده است؛ با این حال، شواهد مربوط به جمعیت‌های مراقبت‌های ویژه همچنان در حال ظهور است. اهداف: این مرور گستره با هدف ترسیم دامنه، ویژگی‌ها و یافته‌های ادبیات موجود درباره استفاده از EMDR برای پریشانی روان‌شناختی مرتبط با ICU انجام شد. روش‌ها: مرور گستره مطابق با روش‌شناسی مؤسسه Joanna Briggs و بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA-ScR گزارش شد. هدف این مرور، شناسایی و ترکیب نظام‌مند شواهد مربوط به کاربرد و پیامدهای گزارش‌شده EMDR در بازماندگان ICU بود. نتایج: هفت انتشار که نمایانگر شش جمعیت مطالعه مستقل بودند، وارد مرور شدند. شرکت‌کنندگان شامل بیماران بزرگسال ICU با علائم PTSD، اختلالات روانی مرتبط با دلیریوم و پریشانی مرتبط با COVID-19 بودند. EMDR با استفاده از پروتکل‌های استاندارد یا پروتکل اپیزود تروماتیک اخیر (R-TEP) اجرا شد. در کل شواهد، EMDR با کاهش پریشانی مرتبط با تروما همراه بود، اگرچه شواهد مربوط به بهبود اضطراب و افسردگی کمتر سازگار بود. در مواردی که داده‌های کیفی در دسترس بود، شرکت‌کنندگان همچنین به بهبود یکپارچگی و پردازش تجربیات ICU اشاره کردند. به طور کلی، ناهمگونی روش‌شناختی، همپوشانی نمونه‌ها، حجم نمونه‌های کوچک و شواهد کنترل‌شده محدود، قدرت نتیجه‌گیری‌ها را محدود می‌کند. نتیجه‌گیری: این مرور بر شواهد رو به رشد اما مقدماتی در حمایت از امکان‌پذیری و سودمندی بالقوه EMDR، از جمله R-TEP، برای پریشانی روان‌شناختی مرتبط با ICU تأکید می‌کند. اگرچه یافته‌ها امیدوارکننده است، اما شواهد فعلی برای تعیین اثربخشی کافی نیست. پژوهش‌های آینده باید مطالعات کنترل‌شده با توان کافی، سنجه‌های پیامد استاندارد، پیگیری بلندمدت و جمعیت‌های متنوع‌تر ICU را در اولویت قرار دهند تا شواهد را تقویت و اجرای بالینی را اطلاع‌رسانی کنند.

Millions of children across the world are affected by war and displacement. In addition to having experienced traumatic war-related events, many refugee children end up living in adverse conditions with little access to basic resources. It is well established that children exposed to war and displacement are at increased risk for the development of mental health problems, including post-traumatic stress disorder, anxiety, depression, and behavioural problems. In this paper the Biological Pathways of Risk and Resilience in Syrian Refugee Children study (BIOPATH) is introduced, which was conducted over the last 10 years in order to investigate the complex interplay between psychosocial and biological factors in the development of risk and resilience among a large sample of vulnerable Syrian refugee children (N = 1,600) living in informal refugee settlements in Lebanon. Key findings from the BIOPATH study are summarized and reported, including the prevalence and predictors of mental health problems, predictors of risk and resilience, the development of resilience over time, the relationship between war exposure, hair cortisol levels and epigenetic factors (i.e. DNA methylation), as well as the role of the trait of environmental sensitivity for refugee children’s mental health.

میلیون‌ها کودک در سراسر جهان تحت تأثیر جنگ و آوارگی قرار دارند. علاوه بر تجربه رویدادهای آسیب‌زای مرتبط با جنگ، بسیاری از کودکان پناهنده در شرایط نامطلوب با دسترسی اندک به منابع اولیه زندگی می‌کنند. به خوبی اثبات شده است که کودکانی که در معرض جنگ و آوارگی قرار می‌گیرند، در معرض ریسک بالاتری برای ابتلا به مشکلات سلامت روان از جمله اختلال استرس پس از سانحه، اضطراب، افسردگی و مشکلات رفتاری هستند. در این مقاله، مطالعه مسیرهای زیستی ریسک و تاب‌آوری در کودکان پناهنده سوری (BIOPATH) معرفی می‌شود که طی ده سال گذشته به منظور بررسی تعامل پیچیده عوامل روانی‌اجتماعی و زیستی در شکل‌گیری ریسک و تاب‌آوری در میان نمونه بزرگی از کودکان پناهنده سوری آسیب‌پذیر (N = ۱٬۶۰۰) ساکن در سکونتگاه‌های غیررسمی پناهندگان در لبنان انجام شده است. یافته‌های کلیدی مطالعه BIOPATH خلاصه و گزارش می‌شود، از جمله شیوع و پیش‌بینی‌کننده‌های مشکلات سلامت روان، پیش‌بینی‌کننده‌های ریسک و تاب‌آوری، تحول تاب‌آوری در طول زمان، رابطه بین مواجهه با جنگ، سطح کورتیزول مو و عوامل اپی‌ژنتیک (یعنی متیلاسیون DNA)، و همچنین نقش ویژگی حساسیت محیطی در سلامت روان کودکان پناهنده.

Background: Post-traumatic stress disorder (PTSD) is prevalent among children and adolescents, with cognitive behavioral therapy (CBT) and eye movement desensitization and reprocessing (EMDR) widely used treatment options. This study compared the effects of CBT and EMDR in children and adolescents using a meta-analysis approach.Methods: PubMed, EMBASE, CENTRAL, CINAHL, ProQuest Dissertations & Theses, and PsycInfo were searched in March 2025. Randomized controlled trials that compared the effectiveness of CBT and EMDR on PTSD symptoms in children and adolescents aged 6–18 years who had been exposed to traumatic events were included. The Cochrane Risk of Bias version 2 was used to assess the methodological quality of the included studies. A random-effects model was applied to calculate the standardized mean difference (SMD) along with 95% confidence interval (CI), and the I2 statistic was used to quantify statistical heterogeneity.Results: Five trials (248 participants) were included. There was no statistically significant difference in PTSD symptoms between the CBT and EMDR groups, whether reported by children (SMD: 0.18; 95% CI: –0.07–0.43; I2 = 0%) or by parents (SMD: 0.23; 95% CI: –0.02–0.48; I2 = 0%). For anxiety, the pooled estimate did not reach statistical significance (SMD: 0.44; 95% CI: –0.19–1.07; I2 = 69%). Depression symptoms were higher in the CBT group than in the EMDR group (SMD: 0.44; 95% CI: 0.13–0.76; I2 = 0%).Conclusion: The comparative effects of CBT and EMDR in reducing PTSD and anxiety symptoms remain inconclusive. Although CBT was associated with higher depression symptoms compared with EMDR, the current evidence is based on a small number of trials, and the pooled estimates should be interpreted with caution.

زمینه: اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) در میان کودکان و نوجوانان شیوع بالایی دارد و درمان شناختی-رفتاری (CBT) و حساسیت‌زدایی و بازپردازش از طریق حرکات چشم (EMDR) از گزینه‌های درمانی رایج هستند. این مطالعه با رویکرد فراتحلیل، اثرات CBT و EMDR را در کودکان و نوجوانان مقایسه کرد. روش‌ها: پایگاه‌های PubMed، EMBASE، CENTRAL، CINAHL، ProQuest Dissertations & Theses و PsycInfo در مارس 2025 جست‌وجو شدند. کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی شده کنترل‌شده که اثربخشی CBT و EMDR را بر علائم PTSD در کودکان و نوجوانان ۶ تا ۱۸ ساله که در معرض رویدادهای آسیب‌زا قرار گرفته بودند، مقایسه کرده بودند، وارد مطالعه شدند. برای ارزیابی کیفیت روش‌شناختی مطالعات وارد شده، نسخه دوم ابزار خطر سوگیری کوکران به کار رفت. مدل اثرات تصادفی برای محاسبه تفاوت میانگین استانداردشده (SMD) همراه با فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) استفاده شد و آماره I2 برای سنجش ناهمگنی آماری به کار رفت. یافته‌ها: پنج مطالعه (۲۴۸ شرکت‌کننده) وارد شدند. تفاوت معنادار آماری در علائم PTSD بین گروه‌های CBT و EMDR، چه بر اساس گزارش کودکان (SMD: 0.18؛ 95% CI: –0.07–0.43؛ I2 = 0%) و چه والدین (SMD: 0.23؛ 95% CI: –0.02–0.48؛ I2 = 0%) مشاهده نشد. در مورد اضطراب، برآورد تجمیعی به معناداری آماری نرسید (SMD: 0.44؛ 95% CI: –0.19–1.07؛ I2 = 69%). علائم افسردگی در گروه CBT بیشتر از گروه EMDR بود (SMD: 0.44؛ 95% CI: 0.13–0.76؛ I2 = 0%). نتیجه‌گیری: اثرات مقایسه‌ای CBT و EMDR در کاهش علائم PTSD و اضطراب همچنان نامشخص است. اگرچه CBT با علائم افسردگی بالاتری نسبت به EMDR همراه بود، اما شواهد موجود بر اساس تعداد محدودی مطالعه است و برآوردهای تجمیعی باید با احتیاط تفسیر شوند.

There are increasing reports of individuals who, after undergoing medical gender-affirming treatments (GAT) for gender incongruence/gender dysphoria, subsequently detransition and/or express regret regarding these interventions. Although detransition experiences are heterogeneous, some individuals who detransition describe substantial adverse physical consequences and psychological distress resulting from the GAT they received. The purpose of this article is to assist mental health professionals in their understanding and conceptualizing of detransition experiences within the existing Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) framework. It is posited that a diagnosis of posttraumatic stress disorder, as delineated in the most recent text revision of the DSM (DSM-5-TR) (American Psychiatric Association, 2022), may be applicable for some individuals who have detransitioned. Furthermore, the relevance of the moral injury concept-recently incorporated into the DSM-5-TR under code Z65.8 (American Psychiatric Association, 2025)-as it pertains to this population, is discussed.

گزارش‌های فزاینده‌ای از افرادی وجود دارد که پس از دریافت درمان‌های پزشکی تأییدکننده جنسیت (GAT) برای ناسازگاری/نارضایتی جنسیتی، متعاقباً بازگشت از تغییر جنسیت داشته و/یا نسبت به این مداخلات ابراز پشیمانی می‌کنند. اگرچه تجارب بازگشت از تغییر جنسیت ناهمگون هستند، برخی از افرادی که بازگشت داشته‌اند پیامدهای نامطلوب جسمانی قابل توجه و پریشانی روان‌شناختی ناشی از درمان‌های GAT دریافتی را توصیف می‌کنند. هدف این مقاله، یاری‌رسانی به متخصصان سلامت روان در درک و مفهوم‌سازی تجارب بازگشت از تغییر جنسیت در چارچوب راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) موجود است. فرض بر این است که تشخیص اختلال استرس پس از سانحه، همان‌گونه که در آخرین ویرایش متنی DSM (DSM-5-TR) (انجمن روان‌پزشکی آمریکا، 2022) بیان شده است، ممکن است برای برخی از افرادی که بازگشت از تغییر جنسیت داشته‌اند، قابل اطلاق باشد. افزون بر این، ارتباط مفهوم آسیب اخلاقی—که اخیراً در DSM-5-TR تحت کد Z65.8 (انجمن روان‌پزشکی آمریکا، 2025) گنجانده شده است—در ارتباط با این جمعیت مورد بحث قرار می‌گیرد.

BACKGROUND: Posttraumatic stress disorder (PTSD) is a stress-related disorder associated with substantial psychological distress and functional impairment, and it carries major relevance for occupational health because it frequently follows traumatic exposure in both high-risk professions and occupations not traditionally classified as high risk. This narrative review focuses on occupational risk factors, prevalence, work capacity, and implications for workers' compensation and return to work. METHODS: A non-systematic (narrative) literature search was conducted in PubMed/MEDLINE and Google Scholar for English- and German-language articles, with supplementary hand-searching of reference lists and institutional/guideline sources (e.g., WHO, AWMF). No protocol was registered, consistent with conventions for narrative reviews. Reporting follows the general principles of the Scale for the Assessment of Narrative Review Articles (SANRA), the checklist commonly used to appraise this review type, rather than PRISMA, which applies to systematic reviews. RESULTS: Occupational risk is particularly elevated in military service (including soldiers and veterans), public safety and disaster management, and occupations with structurally frequent severe incidents (e.g., transport, construction, industrial production), while unpredictable bystander events can also trigger PTSD in occupations not traditionally classified as high risk settings. Risk is shaped by trauma type, severity, and recurrence, as well as pre-traumatic, peri-traumatic, and post-traumatic factors. Prevalence varies substantially by context and is not directly comparable across studies, which differ markedly in population, exposure severity, diagnostic method, and assessment period. With this caveat, particularly high burden is reported in conflict-affected populations, healthcare workers during the COVID-19 pandemic, and trauma-exposed occupational groups such as military personnel, police officers, paramedics, train drivers, construction workers and industrial workers. Established treatments (trauma-focused psychotherapy, with pharmacotherapy as an adjunct) are distinct from early post-event interventions such as screening and Psychological First Aid, which aim to prevent chronicity rather than treat established illness. Routine single-session debriefing is not supported by the evidence. Occupational medicine must also address work capacity, return to work, compensation, and rehabilitation, since symptomatic improvement does not necessarily restore functional ability. CONCLUSION: Stronger workplace prevention, early screening after traumatic exposure, organizational support, and clearer compensation and return-to-work pathways are needed to reduce the long-term occupational consequences of PTSD. Evidence specifically comparing treatment of occupational versus non-occupational PTSD remains limited, and prevalence estimates should be interpreted in light of substantial heterogeneity across the underlying studies.

زمینه: اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) یک اختلال مرتبط با استرس است که با پریشانی روان‌شناختی قابل توجه و اختلال عملکردی همراه بوده و از اهمیت بالایی برای سلامت شغلی برخوردار است، چرا که اغلب پس از مواجهه با سانحه در هر دو گروه مشاغل پرخطر و مشاغلی که به طور سنتی پرخطر تلقی نمی‌شوند، رخ می‌دهد. این مرور روایتی بر عوامل خطر شغلی، شیوع، ظرفیت کاری و پیامدهای مربوط به جبران خسارت شغلی و بازگشت به کار تمرکز دارد. روش‌ها: جستجوی غیرسیستماتیک (روایتی) در پایگاه‌های PubMed/MEDLINE و Google Scholar برای مقالات انگلیسی و آلمانی انجام شد و جستجوی دستی تکمیلی در فهرست منابع و منابع نهادی/راهنمایی (مانند WHO، AWMF) صورت گرفت. هیچ پروتکلی ثبت نشد که با رویه‌های متداول مرورهای روایتی مطابقت دارد. گزارش‌دهی بر اساس اصول کلی مقیاس ارزیابی مقالات مرور روایتی (SANRA) انجام شده است که چک‌لیست رایج برای ارزیابی این نوع مرورهاست و نه PRISMA که برای مرورهای سیستماتیک کاربرد دارد. یافته‌ها: خطر شغلی به ویژه در خدمت نظامی (شامل سربازان و کهنه‌سربازان)، ایمنی عمومی و مدیریت بحران، و مشاغلی با وقوع مکرر حوادث شدید ساختاری (مانند حمل‌ونقل، ساخت‌وساز، تولید صنعتی) افزایش یافته است، در حالی که رویدادهای غیرقابل پیش‌بینی برای ناظران نیز می‌تواند در مشاغلی که به طور سنتی پرخطر تلقی نمی‌شوند، موجب بروز اختلال استرس پس از سانحه شود. خطر تحت تأثیر نوع، شدت و تکرار سانحه و همچنین عوامل پیش‌سانحه‌ای، حین سانحه‌ای و پس‌سانحه‌ای قرار دارد. شیوع به طور قابل توجهی بسته به زمینه متفاوت است و به دلیل تفاوت‌های چشمگیر در جمعیت، شدت مواجهه، روش تشخیصی و دوره ارزیابی، مستقیماً قابل مقایسه میان مطالعات نیست. با این ملاحظه، بار بسیار بالایی در جمعیت‌های متاثر از درگیری، کارکنان مراقبت‌های بهداشتی در دوران همه‌گیری COVID-19 و گروه‌های شغلی مواجه‌شده با سانحه مانند پرسنل نظامی، افسران پلیس، امدادگران، رانندگان قطار، کارگران ساختمانی و کارگران صنعتی گزارش شده است. درمان‌های تثبیت‌شده (روان‌درمانی متمرکز بر سانحه، با دارودرمانی به عنوان مکمل) از مداخلات اولیه پس از رویداد مانند غربالگری و کمک‌های اولیه روان‌شناختی که هدف آن‌ها پیشگیری از مزمن شدن است نه درمان بیماری تثبیت‌شده، متمایز هستند. شواهدی برای حمایت از رفع بحران تک‌جلسه‌ای روتین وجود ندارد. طب کار همچنین باید به ظرفیت کاری، بازگشت به کار، جبران خسارت و توانبخشی بپردازد، چرا که بهبود علائم لزوماً به معنای بازگشت توانایی عملکردی نیست. نتیجه‌گیری: پیشگیری قوی‌تر در محیط کار، غربالگری زودهنگام پس از مواجهه با سانحه، حمایت سازمانی و مسیرهای شفاف‌تر برای جبران خسارت و بازگشت به کار برای کاهش پیامدهای شغلی بلندمدت اختلال استرس پس از سانحه ضروری است. شواهدی که به طور خاص درمان اختلال استرس پس از سانحه شغلی را با نوع غیرشغلی مقایسه کند، همچنان محدود است و برآوردهای شیوع باید با توجه به ناهمگونی قابل توجه مطالعات پایه تفسیر شود.

This study aimed to examine the relationship between post-traumatic stress disorder (PTSD) and attachment styles among older adults exposed to traumatic events. A descriptive–correlational design was employed using a stratified random sample of 534 participants from Irbid Governorate, Jordan. The study makes three key contributions to the literature by addressing the underrepresentation of elderly populations in trauma research, particularly within non-Western and Arab contexts. Data were collected using validated measures of PTSD and attachment styles. The findings indicated that PTSD symptoms and attachment styles were present at moderate levels. Anxious attachment was the most prevalent style, followed by avoidant and secure attachment. Correlation analysis revealed that secure attachment was negatively associated with PTSD, whereas anxious and avoidant attachment styles showed significant positive associations with PTSD symptoms. These findings highlight the dual role of attachment styles as both protective and risk factors in trauma-related outcomes. The results underscore the importance of developing culturally sensitive interventions that enhance secure attachment, strengthen social support, and improve emotional regulation among older adults. The study provides valuable cross-cultural evidence that contributes to the global understanding of PTSD and attachment processes in later life

هدف این پژوهش بررسی رابطه بین اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و سبک‌های دلبستگی در سالمندانی بود که در معرض رویدادهای آسیب‌زا قرار گرفته‌اند. این مطالعه با طرح توصیفی-همبستگی و با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای بر روی ۵۳۴ شرکت‌کننده از استان اربد، اردن انجام شد. پژوهش حاضر سه سهم کلیدی در ادبیات علمی دارد: پرداختن به کم‌نمایی جمعیت سالمندان در پژوهش‌های تروما، به‌ویژه در زمینه‌های غیرغربی و عربی. داده‌ها با استفاده از ابزارهای معتبر سنجش PTSD و سبک‌های دلبستگی گردآوری شد. یافته‌ها نشان داد که علائم PTSD و سبک‌های دلبستگی در سطح متوسطی قرار دارند. سبک دلبستگی اضطرابی شایع‌ترین سبک بود و پس از آن سبک اجتنابی و سبک ایمن قرار داشتند. تحلیل همبستگی نشان داد که دلبستگی ایمن با PTSD رابطه منفی دارد، در حالی که سبک‌های دلبستگی اضطرابی و اجتنابی با علائم PTSD ارتباط مثبت معناداری نشان دادند. این یافته‌ها نقش دوگانه سبک‌های دلبستگی را به‌عنوان عوامل محافظتی و خطر در پیامدهای مرتبط با تروما برجسته می‌کند. نتایج بر اهمیت توسعه مداخلات حساس به فرهنگ که دلبستگی ایمن را تقویت می‌کند، حمایت اجتماعی را افزایش می‌دهد و تنظیم هیجانی را در سالمندان بهبود می‌بخشد، تأکید دارد. این پژوهش شواهد ارزشمند بین‌فرهنگی ارائه می‌دهد که به درک جهانی فرآیندهای PTSD و دلبستگی در دوران سالمندی کمک می‌کند.

Introduction Many people who have experienced trauma feel that PTSD criteria do not describe their experiences. They report culturally specific symptoms, in our new theory referred to as Cultural Scripts of Trauma, yet no study has systematically mapped these experiences or developed tools to measure them. Objectives This study aims to map cultural scripts of trauma suffering and to develop and validate the Cultural Scripts of Trauma Inventory (CSTI) across Eastern African countries, including Rwanda, Uganda, Tanzania, and Kenya. Methods A qualitative study involving 115 participants across nine focus groups of trauma survivors and experts was conducted to map the main cultural scripts of trauma experiences and generate initial pool of items. This was followed by a quantitative validation study involving 1,208 participants from Rwanda, Uganda, Tanzania, and Kenya. In an online survey, participants completed the pre-CSTI and additional measures for convergent and divergent validity, such as the International Trauma Questionnaire, Clinical Aspects of Historical Trauma, Purpose in Life Questionnaire, Subjective Vitality, and General Self-Efficacy. Results The results yield 71 Cultural Scripts of Trauma Sufferings (CSTs). The confirmatory factor analysis confirms 15 most relevant CSTs regrouped in five factors such as cognitive, body related, frame of mind, meaning disruption and family stress demonstrating excellent model fit. Those constitute 15 item-inventory that showed strong overall reliability and validity. Additionally, the model exhibited configural, metric, and partial scalar invariance, confirming its consistency across various groups. Conclusion This study is advancing culturally informed diagnosis and treatment of post traumatic sequelae by identification of culturally specific post trauma suffering and development and validation of CSTI in East African countries. It provides clinicians and researchers with a resource to adopt a model of beyond and including PTSD by offering a deeper understanding of post-traumatic stress in diverse cultural contexts.

مقدمه: بسیاری از افرادی که تجربه آسیب روانی داشته‌اند، احساس می‌کنند ملاک‌های اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) تجارب آن‌ها را توصیف نمی‌کند. آن‌ها نشانه‌های خاص فرهنگی را گزارش می‌کنند که در نظریه جدید ما به عنوان «الگوهای فرهنگی آسیب روانی» نامیده می‌شود، اما تاکنون هیچ مطالعه‌ای به طور نظام‌مند این تجارب را ترسیم نکرده یا ابزارهایی برای سنجش آن‌ها توسعه نداده است. اهداف: هدف این پژوهش، ترسیم الگوهای فرهنگی رنج آسیب روانی و توسعه و اعتباریابی ابزار سنجهٔ الگوهای فرهنگی آسیب روانی (CSTI) در کشورهای شرق آفریقا از جمله رواندا، اوگاندا، تانزانیا و کنیا است. روش‌ها: مطالعه‌ای کیفی با مشارکت ۱۱۵ نفر در قالب ۹ گروه متمرکز از بازماندگان آسیب و خبرگان به منظور ترسیم الگوهای اصلی تجارب آسیب روانی و تولید بانک اولیه گویه‌ها انجام شد. سپس مطالعه‌ای کمی جهت اعتباریابی با مشارکت ۱۲۰۸ نفر از رواندا، اوگاندا، تانزانیا و کنیا صورت گرفت. در یک نظرسنجی آنلاین، شرکت‌کنندگان نسخه اولیه CSTI و ابزارهای تکمیلی برای سنجش روایی همگرا و واگرا، از جمله پرسشنامه بین‌المللی آسیب روانی، جنبه‌های بالینی آسیب تاریخی، پرسشنامه هدفمندی در زندگی، سرزندگی ذهنی و خودکارآمدی عمومی را تکمیل کردند. نتایج: نتایج منجر به شناسایی ۷۱ الگوی فرهنگی رنج آسیب روانی (CST) شد. تحلیل عاملی تأییدی، ۱۵ الگوی فرهنگی مهم‌تر را در پنج عامل شامل شناختی، بدنی، وضعیت ذهنی، اختلال معنایی و استرس خانوادگی با برازش عالی مدل تأیید کرد. این عوامل، ابزار ۱۵ گویه‌ای را تشکیل می‌دهند که از پایایی و روایی کلی قوی برخوردار است. افزون بر این، مدل از نظر پیکربندی، سنجش و بخشی از مقیاس، ناوریانس را نشان داد و ثبات آن را در گروه‌های مختلف تأیید کرد. نتیجه‌گیری: این مطالعه با شناسایی رنج‌های خاص فرهنگی پس از آسیب و توسعه و اعتباریابی CSTI در کشورهای شرق آفریقا، به تشخیص و درمان مبتنی بر فرهنگ پیامدهای پس از آسیب کمک می‌کند. این ابزار منبعی برای درمانگران و پژوهشگران فراهم می‌کند تا مدلی فراتر و شامل PTSD را با درک عمیق‌تر از استرس پس از سانحه در زمینه‌های فرهنگی متنوع اتخاذ کنند.