اختلال وسواسی‌اجباری

Obsessive-compulsive disorder (OCD) is a highly debilitating and often chronic condition. A large percentage of patients do not respond to first-line treatments with selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) or cognitive behavioral therapy (CBT), underscoring the need for novel therapeutic approaches. In this context, promising innovative treatments have recently emerged for OCD; these include pharmacological options such as ketamine and psilocybin—which may exert rapid-acting effects—as well as neuromodulatory treatments such as repetitive transcranial magnetic stimulation (rTMS) and deep brain stimulation (DBS). In addition, growing evidence links early life stress with neuroinflammatory pathways and dysregulation of the hypothalamic–pituitary–adrenal (HPA) axis in OCD, opening novel treatment targets. While preliminary clinical trials of novel rapid-acting substances in OCD are encouraging, results are mixed and evidence of repeated dosing is scarce. This narrative review synthesizes current evidence on rapid-acting and neuromodulatory treatments for OCD, with a particular focus on stress-related mechanisms, offering new therapeutic possibilities as well as avenues for future research.

اختلال وسواس فکری-عملی یک وضعیت بسیار ناتوان‌کننده و اغلب مزمن است. درصد بالایی از بیماران به درمان‌های خط اول با مهارکننده‌های بازجذب سروتونین انتخابی (SSRIs) یا درمان شناختی-رفتاری (CBT) پاسخ نمی‌دهند که این امر بر نیاز به رویکردهای درمانی نوین تأکید دارد. در این زمینه، درمان‌های نوآورانه و امیدبخشی اخیراً برای اختلال وسواس فکری-عملی مطرح شده‌اند؛ این درمان‌ها شامل گزینه‌های دارویی مانند کتامین و سیلوسایبین—که ممکن است اثرات سریع‌الظهور داشته باشند—و همچنین درمان‌های نوروماژولاتوری مانند تحریک مغناطیسی ترانس‌کرانیال تکرارشونده (rTMS) و تحریک عمقی مغز (DBS) هستند. علاوه بر این، شواهد فزاینده‌ای ارتباط استرس اوایل زندگی با مسیرهای نوروانفلاماتوری و اختلال در محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال (HPA) را در اختلال وسواس فکری-عملی نشان می‌دهد که اهداف درمانی جدیدی را مطرح می‌کند. اگرچه کارآزمایی‌های بالینی مقدماتی مواد سریع‌الاثر نوین در اختلال وسواس فکری-عملی امیدبخش هستند، اما نتایج متناقض بوده و شواهد اندکی در مورد دوزهای مکرر وجود دارد. این مرور روایتی، شواهد فعلی درباره درمان‌های سریع‌الاثر و نوروماژولاتوری برای اختلال وسواس فکری-عملی را با تمرکز ویژه بر سازوکارهای مرتبط با استرس مرور می‌کند و امکانات درمانی جدید و مسیرهایی برای پژوهش‌های آینده ارائه می‌دهد.

Objective: Poor insight in obsessive-compulsive disorder (OCD) has been proposed to reflect a more neurodevelopmentally rooted subtype.We examined whether minor physical anomalies (MPAs) and neurological soft signs (NSS), two peripheral markers of aberrant neurodevelopment, distinguish OCD patients according to insight.Methods: Sixty-seven adults with Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, fifth edition OCD were assessed with the Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale, the Brown Assessment of Beliefs Scale (BABS), the Schedule for the Assessment of Insight, the Waldrop MPA scale and the Neurological Evaluation Scale.Patients were classified as having good (BABS ≤ 12; n = 37) or poor (BABS ≥ 13; n = 30) insight.Firth penalized logistic regression identified independent predictors.Results: The groups were comparable in age, sex, marital status, employment and comorbidity, whereas poor insight was associated with lower education, past suicidal behaviour and greater symptom severity.Total, craniofacial and peripheral MPA scores were higher in the poor-insight group, with an excess of ocular, auricular and oral anomalies.Low-set ears, epicanthus and high-arched palate were the most discriminating.Total NSS and all subdomains except complex motor sequencing were approximately doubled, with large effects for sensory integration and motor coordination.MPA burden predicted poor insight independently of symptom severity, while NSS was the dominant predictor when severity was excluded (apparent area under the receiver operating characteristic curve 0.97; optimism-corrected 0.95).Conclusion: These convergent findings suggest a neurodevelopmental pattern in poor-insight OCD.Given the cross-sectional design, modest sample and absence of a control group, they should be regarded as hypothesis-generating.

هدف: بینش ضعیف در اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) به عنوان بازتاب یک زیرگونه با ریشه‌های عصب‌رشدی بیشتر پیشنهاد شده است. ما بررسی کردیم که آیا ناهنجاری‌های جزئی جسمی (MPAs) و نشانه‌های نرم عصبی (NSS)، دو شاخص محیطی رشد عصبی غیرطبیعی، بیماران OCD را بر اساس بینش متمایز می‌کنند یا خیر. روش‌ها: شصت‌وهفت بزرگسال مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی بر اساس ویرایش پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-5) با مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون، مقیاس ارزیابی باورهای براون (BABS)، برنامه ارزیابی بینش، مقیاس MPA والدروپ و مقیاس ارزیابی عصبی مورد ارزیابی قرار گرفتند. بیماران بر اساس بینش خوب (BABS ≤ 12؛ n = 37) یا ضعیف (BABS ≥ 13؛ n = 30) طبقه‌بندی شدند. رگرسیون لجستیک پنالتی‌شده Firth پیش‌بینی‌کننده‌های مستقل را شناسایی کرد. نتایج: گروه‌ها از نظر سن، جنس، وضعیت تأهل، اشتغال و همبودی قابل مقایسه بودند، در حالی که بینش ضعیف با تحصیلات پایین‌تر، رفتار خودکشی قبلی و شدت بیشتر علائم همراه بود. امتیاز کل، کرانیوفاسیال و محیطی MPA در گروه با بینش ضعیف بالاتر بود و فراوانی بیشتری از ناهنجاری‌های چشمی، گوشی و دهانی مشاهده شد. گوش‌های پایین‌نشسته، اپی‌کانتوس و کام قوسی‌شکل بالا بیشترین قدرت تمایز را داشتند. امتیاز کل NSS و همه زیرحوزه‌ها به جز توالی حرکتی پیچیده تقریباً دو برابر بود و اثرات بزرگی برای یکپارچگی حسی و هماهنگی حرکتی مشاهده شد. بار MPA به طور مستقل از شدت علائم، بینش ضعیف را پیش‌بینی کرد، در حالی که NSS پیش‌بینی‌کننده غالب بود زمانی که شدت علائم حذف شد (مساحت زیر منحنی مشخصه عملکرد گیرنده آشکار 0.97؛ تصحیح‌شده با خوش‌بینی 0.95). نتیجه‌گیری: این یافته‌های همگرا الگوی عصب‌رشدی را در OCD با بینش ضعیف پیشنهاد می‌کنند. با توجه به طراحی مقطعی، حجم نمونه متوسط و نبود گروه کنترل، این نتایج باید فرضیه‌ساز تلقی شوند.

Associations between obsessive-compulsive disorder (OCD) and cortical thickness (CTh) deficits have been inconsistent, and underlying candidate molecular correlates remain poorly understood. To address this, our study aims to investigate CTh alterations in OCD, evaluate potential clinical and methodological confounding factors, and explore the spatial associations of CTh alterations with molecular profiles. A meta-analysis comparing CTh differences between OCD patients and healthy controls was conducted, followed by subgroup and meta-regression analyses to evaluate the impact of clinical and methodological variables. Spatial associations between CTh differences in OCD and gene transcriptomic and neurotransmitter profiles were assessed. The results of meta-analysis revealed that OCD patients exhibited CTh deficits in left posterior cingulate cortex (PCC), left anterior cingulate cortex (ACC), and right pars opercularis compared with controls, although the left ACC cluster showed significant publication bias. Subgroup analyses demonstrated additional thinning in left inferior parietal lobule and right PCC in medicated and comorbid groups. Correlation analyses indicated that CTh alterations in OCD were associated with genes enriched in synaptic signaling and organization, which were highly expressed in excitatory neurons, inhibitory neurons, and glial cells, implicated in excitatory/inhibitory balance and signaling transmission efficiency. CTh alterations in OCD were also linked to multiple neurotransmitter systems, including mainly glutamate, 5-hydroxytryptamine, dopamine, and gamma-aminobutyric acid. Taken together, these findings suggest that OCD is associated with CTh deficits in regions affiliated with default mode and cingulo-opercular networks, which are influenced by medication and comorbidity, and these CTh alterations show spatial associations with genetic and neurotransmitter profiles primarily involving synaptic/glutamatergic pathways, providing hypothesis-generating insights into the neurobiological correlates of OCD.

ارتباطات میان اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) و کاهش ضخامت قشری (CTh) ناسازگار بوده و همبسته‌های مولکولی پیشنهادی آن همچنان به‌خوبی شناخته نشده‌اند. به‌منظور رفع این ابهام، مطالعه حاضر با هدف بررسی تغییرات ضخامت قشری در OCD، ارزیابی عوامل بالینی و روش‌شناختی مخدوش‌کننده احتمالی، و کاوش ارتباطات فضایی تغییرات ضخامت قشری با پروفایل‌های مولکولی انجام شد. یک فراتحلیل برای مقایسه تفاوت‌های ضخامت قشری بین بیماران OCD و افراد سالم انجام شد و پس از آن تحلیل‌های زیرگروه و فراتحلیل رگرسیونی جهت ارزیابی تأثیر متغیرهای بالینی و روش‌شناختی صورت گرفت. ارتباطات فضایی بین تفاوت‌های ضخامت قشری در OCD و پروفایل‌های ژن ترنسکریپتومیک و انتقال‌دهنده‌های عصبی ارزیابی شد. نتایج فراتحلیل نشان داد که بیماران OCD نسبت به گروه کنترل کاهش ضخامت قشری در قشر سینگولیت خلفی چپ (PCC)، قشر سینگولیت قدامی چپ (ACC)، و پارس اپرکولاریس راست داشتند، هرچند خوشه ACC چپ سوگیری انتشار معناداری نشان داد. تحلیل‌های زیرگروه نازک‌شدگی اضافی در لوب جداری تحتانی چپ و PCC راست را در گروه‌های دارویی و همبود نشان داد. تحلیل‌های همبستگی نشان داد که تغییرات ضخامت قشری در OCD با ژن‌هایی که در سیگنال‌دهی و سازمان‌دهی سیناپسی غنی شده‌اند و در نورون‌های تحریکی، نورون‌های مهاری و سلول‌های گلیال به‌طور بالایی بیان می‌شوند و در تعادل تحریکی/مهاری و کارایی انتقال سیگنال نقش دارند، مرتبط است. تغییرات ضخامت قشری در OCD همچنین با چندین سیستم انتقال‌دهنده عصبی، عمدتاً گلوتامات، ۵-هیدروکسی‌تریپتامین، دوپامین و گاما-آمینوبوتیریک اسید مرتبط بود. در مجموع، این یافته‌ها نشان می‌دهد که OCD با کاهش ضخامت قشری در نواحی مرتبط با شبکه حالت پیش‌فرض و شبکه سینگولو-اپرکولار همراه است که تحت تأثیر دارو و همبود قرار می‌گیرند و این تغییرات ضخامت قشری ارتباطات فضایی با پروفایل‌های ژنتیکی و انتقال‌دهنده عصبی عمدتاً درگیر در مسیرهای سیناپسی/گلوتاماترژیک نشان می‌دهد و بینش‌هایی فرضیه‌ساز درباره همبسته‌های نوروبیولوژیک OCD فراهم می‌کند.

Rates of response to repetitive transcranial magnetic stimulation (rTMS) in obsessive-compulsive disorder (OCD) vary widely. This systematic review and meta-analysis evaluated whether neuroimaging-guided targeting personalization, from fixed-coordinate neuronavigation to individually connectivity-personalized targeting, moderates clinical response, safety, and neural mechanisms in OCD. Following PRISMA (Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses) 2020 guidelines, PubMed, the Cochrane Library, and ScienceDirect were searched through July 2026 for randomized and non-randomized studies of neuroimaging-guided transcranial magnetic stimulation (TMS) in OCD. Risk of bias (RoB) was assessed using Cochrane RoB2 for RCTs (randomized controlled trials) and ROBINS-I (Risk of Bias in Non-randomized Studies of Interventions) for non-randomized studies. Random-effects inverse-variance and risk-ratio models pooled Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale (Y-BOCS) scores and responder rates; non-poolable data were synthesized narratively. Nine study cohorts across eight publications met inclusion criteria (five RCTs and four open-label/single-arm). Pooled analysis of four sham-controlled RCTs showed no significant benefit of neuroimaging-guided TMS on Y-BOCS total score (MD = −0.64, 95% CI = −3.60, 2.32) or responder rate (RR = 1.46, 95% CI = 0.68, 3.15), with moderate heterogeneity. However, trials using individually connectivity-personalized pre-supplementary motor area (pre-SMA) targeting consistently trended toward benefit, while fixed-coordinate neuronavigated trials trended toward null or sham-favoring results. A narrative synthesis of non-poolable and non-randomized studies showed larger, mostly positive within-group reductions in Y-BOCS scores (25%-48%), particularly among patients with moderate disease severity, alongside mechanistic evidence linking individualized connectivity-based targets to symptom improvement. TMS was well tolerated overall, with mild, transient headache being the most common adverse event and no serious safety concerns identified. Overall, neuroimaging-guided TMS showed no pooled benefit in OCD; however, individually connectivity-personalized targeting may be more beneficial than fixed-coordinate approaches, warranting adequately powered trials that directly compare targeting-personalization strategies.

نرخ‌های پاسخ به تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای تکراری (rTMS) در اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) بسیار متفاوت است. این مرور نظام‌مند و فراتحلیل بررسی می‌کند که آیا شخصی‌سازی هدف‌گذاری با هدایت تصویربرداری عصبی، از ناوبری عصبی با مختصات ثابت تا هدف‌گذاری شخصی‌شده مبتنی بر اتصال فردی، پاسخ بالینی، ایمنی و مکانیسم‌های عصبی را در OCD تعدیل می‌کند یا خیر. مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA (موارد ترجیحی برای گزارش مرورهای نظام‌مند و فراتحلیل‌ها) 2020، پایگاه‌های PubMed، کتابخانه Cochrane و ScienceDirect تا ژوئیه 2026 برای مطالعات تصادفی‌سازی‌شده و غیرتصادفی‌سازی‌شده تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای هدایت‌شده با تصویربرداری عصبی (TMS) در OCD جستجو شدند. خطر سوگیری (RoB) با استفاده از ابزار Cochrane RoB2 برای کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده (RCTs) و ROBINS-I (خطر سوگیری در مطالعات مداخله‌ای غیرتصادفی‌سازی‌شده) برای مطالعات غیرتصادفی‌سازی‌شده ارزیابی شد. مدل‌های واریانس معکوس با اثرات تصادفی و نسبت خطر برای تجمیع نمرات مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS) و نرخ پاسخ‌دهندگان به کار رفت؛ داده‌های غیرقابل تجمیع به صورت روایی سنتز شدند. نه گروه مطالعه در هشت مقاله معیارهای ورود را داشتند (پنج RCT و چهار مطالعه برچسب‌باز/تک‌گروهی). تحلیل تجمیعی چهار RCT کنترل‌شده با sham نشان داد که تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای هدایت‌شده با تصویربرداری عصبی تأثیر معناداری بر نمره کل Y-BOCS (MD = ‎−0.64, 95% CI = ‎−3.60, 2.32) یا نرخ پاسخ‌دهندگان (RR = 1.46, 95% CI = 0.68, 3.15) ندارد و ناهمگنی متوسطی مشاهده شد. با این حال، کارآزمایی‌هایی که از هدف‌گذاری شخصی‌شده مبتنی بر اتصال فردی در ناحیه پیش‌موتوری مکمل (pre-SMA) استفاده کردند، به طور مداوم گرایش به سودمندی داشتند، در حالی که کارآزمایی‌های ناوبری عصبی با مختصات ثابت گرایش به نتایج خنثی یا به نفع sham داشتند. سنتز روایی مطالعات غیرقابل تجمیع و غیرتصادفی‌سازی‌شده کاهش‌های بزرگ‌تر و عمدتاً مثبت در نمرات Y-BOCS درون‌گروهی (۲۵٪ تا ۴۸٪)، به ویژه در بیماران با شدت بیماری متوسط، را نشان داد و شواهد مکانیسمی ارتباط اهداف مبتنی بر اتصال فردی با بهبود علائم را تأیید کرد. به طور کلی، TMS به خوبی تحمل شد و شایع‌ترین عارضه جانبی، سردرد خفیف و گذرا بود و هیچ نگرانی جدی ایمنی شناسایی نشد. در مجموع، تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای هدایت‌شده با تصویربرداری عصبی در OCD سود تجمیعی نشان نداد؛ با این حال، هدف‌گذاری شخصی‌شده مبتنی بر اتصال فردی ممکن است نسبت به رویکردهای مختصات ثابت سودمندتر باشد و انجام کارآزمایی‌های با قدرت کافی که استراتژی‌های شخصی‌سازی هدف‌گذاری را مستقیماً مقایسه کنند، ضروری است.

Digital cognitive behavioral therapy (CBT) has emerged as a promising strategy to improve access to evidence-based treatment for pediatric obsessive-compulsive disorder (OCD). However, its comparative efficacy relative to conventional interventions remains uncertain. This systematic review and meta-analysis evaluated the effectiveness of digital CBT in children and adolescents with OCD. PubMed, Scopus, and Web of Science were systematically searched from inception to July 2026 for randomized controlled trials (RCTs) comparing digital CBT with face-to-face CBT, waitlist, or treatment as usual. The primary outcome was Children's Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale (CY-BOCS) scores post-treatment and at 3- and 6-month follow-up. Secondary outcomes included Clinical Global Impression-Severity (CGI-S), Clinical Global Impression-Improvement (CGI-I), Children's Global Assessment Scale (CGAS), Child Obsessive-Compulsive Inventory (ChOCI-C/P), and Family Accommodation Scale (FAS). Random-effects meta-analyses were performed using mean differences (MDs) with 95% confidence intervals (CIs). Six RCTs involving 404 participants were included. Digital CBT showed no significant difference from comparator interventions in reducing CY-BOCS scores post-treatment (MD = −2.09, 95% CI −4.92 to 0.74), at 3 months (MD = 1.15, 95% CI −0.74 to 3.04), or at 6 months (MD = 0.01, 95% CI −1.58 to 1.60). Similarly, no significant differences were observed for CGI-S, CGI-I, CGAS, ChOCI-C, ChOCI-P, or FAS. Moderate-to-high heterogeneity was present for several outcomes; however, sensitivity analyses resolved heterogeneity in most secondary outcomes. Digital CBT demonstrated comparable clinical effectiveness to conventional interventions for pediatric OCD, supporting its role as an accessible alternative when face-to-face CBT is unavailable. Larger, high-quality trials are needed to determine the optimal digital delivery modalities and long-term effectiveness.

درمان شناختی-رفتاری (CBT) دیجیتال به عنوان راهبردی نویدبخش برای بهبود دسترسی به درمان مبتنی بر شواهد برای اختلال وسواس فکری-عملی کودکان و نوجوانان مطرح شده است. با این حال، اثربخشی مقایسه‌ای آن نسبت به مداخلات متعارف همچنان نامشخص است. این مرور نظام‌مند و فراتحلیل، اثربخشی درمان شناختی-رفتاری دیجیتال را در کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی ارزیابی کرد. پایگاه‌های PubMed، Scopus و Web of Science از ابتدا تا ژوئیه ۲۰۲۶ به طور نظام‌مند برای کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده (RCT) که درمان شناختی-رفتاری دیجیتال را با درمان شناختی-رفتاری حضوری، فهرست انتظار یا درمان معمول مقایسه کرده بودند، جست‌وجو شدند. پیامد اصلی، نمرات مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون کودکان (CY-BOCS) پس از درمان و در پیگیری‌های ۳ و ۶ ماهه بود. پیامدهای ثانویه شامل مقیاس برداشت کلی بالینی-شدت (CGI-S)، مقیاس برداشت کلی بالینی-بهبود (CGI-I)، مقیاس ارزیابی کلی کودکان (CGAS)، پرسشنامه وسواس فکری-عملی کودکان (ChOCI-C/P) و مقیاس سازگاری خانواده (FAS) بود. فراتحلیل‌های مدل اثرات تصادفی با استفاده از تفاوت میانگین‌ها (MD) با فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) انجام شد. شش کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده با مشارکت ۴۰۴ نفر وارد مطالعه شدند. درمان شناختی-رفتاری دیجیتال تفاوت معناداری با مداخلات مقایسه‌ای در کاهش نمرات CY-BOCS پس از درمان (MD = ‎−۲.۰۹، ۹۵٪ CI ‎−۴.۹۲ تا ۰.۷۴)، در ۳ ماه (MD = ۱.۱۵، ۹۵٪ CI ‎−۰.۷۴ تا ۳.۰۴) یا در ۶ ماه (MD = ۰.۰۱، ۹۵٪ CI ‎−۱.۵۸ تا ۱.۶۰) نشان نداد. به طور مشابه، تفاوت معناداری در CGI-S، CGI-I، CGAS، ChOCI-C، ChOCI-P یا FAS مشاهده نشد. ناهمگنی متوسط تا زیاد برای چندین پیامد وجود داشت؛ با این حال، تحلیل‌های حساسیت ناهمگنی را در بیشتر پیامدهای ثانویه برطرف کرد. درمان شناختی-رفتاری دیجیتال اثربخشی بالینی مشابهی با مداخلات متعارف برای اختلال وسواس فکری-عملی کودکان و نوجوانان نشان داد و نقش آن را به عنوان جایگزینی در دسترس در مواقع عدم دسترسی به درمان شناختی-رفتاری حضوری تأیید می‌کند. انجام کارآزمایی‌های بزرگ‌تر و با کیفیت بالاتر برای تعیین شیوه‌های بهینه ارائه دیجیتال و اثربخشی بلندمدت ضروری است.

Digital cognitive behavioral therapy (CBT) has emerged as a promising strategy to improve access to evidence-based treatment for pediatric obsessive-compulsive disorder (OCD). However, its comparative efficacy relative to conventional interventions remains uncertain. This systematic review and meta-analysis evaluated the effectiveness of digital CBT in children and adolescents with OCD. PubMed, Scopus, and Web of Science were systematically searched from inception to July 2026 for randomized controlled trials (RCTs) comparing digital CBT with face-to-face CBT, waitlist, or treatment as usual. The primary outcome was Children's Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale (CY-BOCS) scores post-treatment and at 3- and 6-month follow-up. Secondary outcomes included Clinical Global Impression-Severity (CGI-S), Clinical Global Impression-Improvement (CGI-I), Children's Global Assessment Scale (CGAS), Child Obsessive-Compulsive Inventory (ChOCI-C/P), and Family Accommodation Scale (FAS). Random-effects meta-analyses were performed using mean differences (MDs) with 95% confidence intervals (CIs). Six RCTs involving 404 participants were included. Digital CBT showed no significant difference from comparator interventions in reducing CY-BOCS scores post-treatment (MD = −2.09, 95% CI −4.92 to 0.74), at 3 months (MD = 1.15, 95% CI −0.74 to 3.04), or at 6 months (MD = 0.01, 95% CI −1.58 to 1.60). Similarly, no significant differences were observed for CGI-S, CGI-I, CGAS, ChOCI-C, ChOCI-P, or FAS. Moderate-to-high heterogeneity was present for several outcomes; however, sensitivity analyses resolved heterogeneity in most secondary outcomes. Digital CBT demonstrated comparable clinical effectiveness to conventional interventions for pediatric OCD, supporting its role as an accessible alternative when face-to-face CBT is unavailable. Larger, high-quality trials are needed to determine the optimal digital delivery modalities and long-term effectiveness.

درمان شناختی-رفتاری (CBT) دیجیتال به عنوان راهبردی نویدبخش برای بهبود دسترسی به درمان مبتنی بر شواهد برای اختلال وسواس فکری-عملی کودکان و نوجوانان مطرح شده است. با این حال، اثربخشی مقایسه‌ای آن نسبت به مداخلات متعارف همچنان نامشخص است. این مرور نظام‌مند و فراتحلیل، اثربخشی درمان شناختی-رفتاری دیجیتال را در کودکان و نوجوانان مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی ارزیابی کرد. پایگاه‌های PubMed، Scopus و Web of Science از ابتدا تا ژوئیه ۲۰۲۶ به طور نظام‌مند برای کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده (RCT) که درمان شناختی-رفتاری دیجیتال را با درمان شناختی-رفتاری حضوری، فهرست انتظار یا درمان معمول مقایسه کرده بودند، جست‌وجو شدند. پیامد اصلی، نمرات مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون کودکان (CY-BOCS) پس از درمان و در پیگیری‌های ۳ و ۶ ماهه بود. پیامدهای ثانویه شامل مقیاس برداشت کلی بالینی-شدت (CGI-S)، مقیاس برداشت کلی بالینی-بهبود (CGI-I)، مقیاس ارزیابی کلی کودکان (CGAS)، پرسشنامه وسواس فکری-عملی کودکان (ChOCI-C/P) و مقیاس سازگاری خانواده (FAS) بود. فراتحلیل‌های مدل اثرات تصادفی با استفاده از تفاوت میانگین‌ها (MD) با فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) انجام شد. شش کارآزمایی تصادفی کنترل‌شده با مشارکت ۴۰۴ نفر وارد مطالعه شدند. درمان شناختی-رفتاری دیجیتال تفاوت معناداری با مداخلات مقایسه‌ای در کاهش نمرات CY-BOCS پس از درمان (MD = ‎−۲.۰۹، ۹۵٪ CI ‎−۴.۹۲ تا ۰.۷۴)، در ۳ ماه (MD = ۱.۱۵، ۹۵٪ CI ‎−۰.۷۴ تا ۳.۰۴) یا در ۶ ماه (MD = ۰.۰۱، ۹۵٪ CI ‎−۱.۵۸ تا ۱.۶۰) نشان نداد. به طور مشابه، تفاوت معناداری در CGI-S، CGI-I، CGAS، ChOCI-C، ChOCI-P یا FAS مشاهده نشد. ناهمگنی متوسط تا زیاد برای چندین پیامد وجود داشت؛ با این حال، تحلیل‌های حساسیت ناهمگنی را در بیشتر پیامدهای ثانویه برطرف کرد. درمان شناختی-رفتاری دیجیتال اثربخشی بالینی مشابهی با مداخلات متعارف برای اختلال وسواس فکری-عملی کودکان و نوجوانان نشان داد و نقش آن را به عنوان جایگزینی در دسترس در مواقع عدم دسترسی به درمان شناختی-رفتاری حضوری تأیید می‌کند. انجام کارآزمایی‌های بزرگ‌تر و با کیفیت بالاتر برای تعیین شیوه‌های بهینه ارائه دیجیتال و اثربخشی بلندمدت ضروری است.

High machine-learning accuracy in classifying ADHD-related writing does not necessarily establish an ADHD-specific linguistic phenotype, as predictions may reflect diagnostic vocabulary, medication references, or community-specific topics rather than cognitive organization. This study evaluated an interpretable cognitive-congestion language profile (LCCI) and a negative-signature framework for detecting disorder-specific linguistic distinctiveness. A dataset of 25,000 Reddit-derived posts from ADHD, OCD, depression, PTSD, and Asperger/autism-related communities was analyzed using condition-name masking and author-grouped cross-validation. Twenty-five features measuring discourse structure, uncertainty, urgency, lexical diversity, and coherence were compared with TF-IDF classification. The equal-weight LCCI composite performed near chance (ROC-AUC 0.506), while the multivariable profile achieved ROC-AUC 0.654, increasing to 0.681 with learned weights. Individual feature differences were small. TF-IDF substantially outperformed LCCI (ROC-AUC 0.940), with negligible improvement from combining them. An audit classified 59 of 60 high-weight TF-IDF coefficients (98.3%) as topic-related, without quantifying their contribution to predictive performance. To test specificity independently of supervised classification, the negative-signature framework excluded each psychiatric community in turn, constructed a reference language manifold from the remaining communities, and measured residual distinctiveness using PCA reconstruction, shrinkage Mahalanobis distance, and isolation forest. ADHD exhibited no positive residual signal (ROC-AUC 0.451, 0.419, and 0.429, respectively), while OCD showed the greatest residual separability. These findings distinguish predictive discrimination, interpretable linguistic association, and disorder specificity. The principal contribution is a reproducible, generalizable falsification framework demonstrating that strong supervised classification does not establish an ADHD-specific linguistic phenotype and providing a means to evaluate candidate linguistic biomarkers before clinical translation.

دقت بالای یادگیری ماشین در طبقه‌بندی نوشتارهای مرتبط با ADHD لزوماً وجود یک فنوتیپ زبانی خاص برای ADHD را اثبات نمی‌کند، چرا که پیش‌بینی‌ها ممکن است بازتاب واژگان تشخیصی، اشاره به داروها یا موضوعات خاص جامعه باشند و نه سازمان‌دهی شناختی. این مطالعه به ارزیابی یک نمایه زبانی قابل تفسیر ازدحام‌شناختی (LCCI) و چارچوب امضای منفی برای شناسایی تمایز زبانی خاص اختلال پرداخت. یک مجموعه‌داده شامل ۲۵٬۰۰۰ پست استخراج‌شده از Reddit از جوامع مرتبط با ADHD، OCD، افسردگی، PTSD و Asperger/autism با استفاده از ماسک‌کردن نام اختلال و اعتبارسنجی متقاطع گروه‌بندی‌شده بر اساس نویسنده تحلیل شد. بیست‌وپنج ویژگی ساختار گفتمان، عدم قطعیت، فوریت، تنوع واژگانی و انسجام با طبقه‌بندی TF-IDF مقایسه شدند. ترکیب LCCI با وزن برابر عملکردی نزدیک به تصادف داشت (ROC-AUC 0.506)، در حالی که نمایه چندمتغیره به ROC-AUC 0.654 رسید که با وزن‌های یادگرفته‌شده تا 0.681 افزایش یافت. تفاوت ویژگی‌های منفرد اندک بود. TF-IDF به طور قابل توجهی عملکرد بهتری نسبت به LCCI داشت (ROC-AUC 0.940) و ترکیب آن‌ها بهبود ناچیزی ایجاد کرد. در یک ممیزی، ۵۹ مورد از ۶۰ ضریب با وزن بالای TF-IDF (۹۸.۳٪) به عنوان مرتبط با موضوع طبقه‌بندی شدند، بدون آنکه سهم آن‌ها در عملکرد پیش‌بینی کمی‌سازی شود. برای آزمون ویژگی به طور مستقل از طبقه‌بندی نظارت‌شده، چارچوب امضای منفی هر جامعه روان‌پزشکی را به نوبت حذف کرد، یک منیفولد زبانی مرجع از جوامع باقی‌مانده ساخت و تمایز باقیمانده را با استفاده از بازسازی PCA، فاصله Mahalanobis با انقباض و isolation forest اندازه‌گیری کرد. ADHD هیچ سیگنال باقیمانده مثبتی نشان نداد (ROC-AUC به ترتیب 0.451، 0.419 و 0.429)، در حالی که OCD بیشترین قابلیت جداسازی باقیمانده را داشت. این یافته‌ها تمایز میان تبعیض پیش‌بینانه، ارتباط زبانی قابل تفسیر و ویژگی اختلال را نشان می‌دهد. مهم‌ترین دستاورد، ارائه یک چارچوب ابطال‌پذیر و قابل تعمیم است که نشان می‌دهد طبقه‌بندی نظارت‌شده قوی، وجود فنوتیپ زبانی خاص ADHD را اثبات نمی‌کند و روشی برای ارزیابی زیست‌نشانگرهای زبانی پیشنهادی پیش از ترجمه بالینی ارائه می‌دهد.

Objectives: Perceptions that something is not "just right" and feelings of incompleteness are forms of premonitory urges that extend beyond simple bodily sensations; they involve subjective interpretations of those sensations and may therefore be regarded as mental phenomena.These phenomena may precede tics but can also trigger compulsive behaviors.Investigating these phenomena is essential for understanding intermediate clinical phenotypes between tic disorders and obsessive-compulsive disorder (OCD). Methods:We retrospectively reviewed the medical records of 71 patients older than 10 years with tic disorders who attended the department of psychiatry at a hospital.Clinical assessments included the Korean versions of the Premonitory Urge for Tics Scale, Yale Global Tic Severity Scale, and (Children's) Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale.Results: Among patients with Tourette syndrome, 71.21% reported experiencing "just right" perceptions.Both the frequency and severity of "just right" perceptions were significantly greater in patients with tic disorders and comorbid OCD (n=8) than in those without comorbid OCD (n=63).In addition, the severity of premonitory urges showed a significant correlation with the severity of obsessivecompulsive symptoms.Conclusion: "Just right" perceptions are not only an intrinsic characteristic of tic disorders but are also associated with repetitive behaviors in OCD.These results provide preliminary clinical support for Tourettic OCD as an intermediate phenotype between tic disorders and OCD.

اهداف: ادراک این‌که چیزی «درست نیست» و احساسات ناتمامی، اشکالی از امیال پیش‌آگهی‌دهنده هستند که فراتر از احساسات ساده بدنی می‌روند؛ این ادراکات شامل تفسیرهای ذهنی از آن احساسات بوده و بنابراین می‌توان آن‌ها را پدیده‌های ذهنی تلقی کرد. این پدیده‌ها ممکن است پیش از تیک‌ها رخ دهند اما همچنین می‌توانند رفتارهای اجباری را تحریک کنند. بررسی این پدیده‌ها برای درک فنوتیپ‌های بالینی واسطه‌ای میان اختلالات تیک و اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) ضروری است. روش‌ها: سوابق پزشکی ۷۱ بیمار بالای ۱۰ سال مبتلا به اختلالات تیک که به بخش روان‌پزشکی یک بیمارستان مراجعه کرده بودند، به صورت گذشته‌نگر بررسی شد. ارزیابی‌های بالینی شامل نسخه‌های کره‌ای مقیاس میل پیش‌آگهی برای تیک‌ها، مقیاس شدت تیک جهانی ییل و مقیاس وسواس-اجبار ییل-براون (کودکان) بود. نتایج: در میان بیماران مبتلا به سندرم تورت، ۷۱/۲۱٪ گزارش کردند که ادراکات «درست بودن» را تجربه کرده‌اند. هم فراوانی و هم شدت ادراکات «درست بودن» در بیماران مبتلا به اختلالات تیک همراه با اختلال وسواس فکری-عملی (n=8) به طور معناداری بیشتر از بیماران بدون اختلال وسواس فکری-عملی همراه (n=63) بود. علاوه بر این، شدت امیال پیش‌آگهی‌دهنده با شدت علائم وسواس فکری-عملی همبستگی معناداری نشان داد. نتیجه‌گیری: ادراکات «درست بودن» نه تنها ویژگی ذاتی اختلالات تیک هستند، بلکه با رفتارهای تکراری در اختلال وسواس فکری-عملی نیز مرتبط‌اند. این نتایج حمایت بالینی مقدماتی برای اختلال وسواس فکری-عملی تورتیک به عنوان یک فنوتیپ واسطه‌ای میان اختلالات تیک و اختلال وسواس فکری-عملی فراهم می‌کند.

Obsessive-compulsive symptoms (OCS) have been noted in a significant portion of patients with schizophrenia. Currently, there are limited studies involving patients with both obsessive-compulsive disorder (OCD) and schizophrenia which compare their clinical characteristics with those of patients with OCD without schizophrenia. This project aims to investigate the most common OCS experienced by patients with a diagnosis of both schizophrenia and OCD in comparison to those experienced by patients with OCD without schizophrenia. This retrospective cohort study involved patients referred to the Western Sydney Obsessive-Compulsive and Related Disorders Service. The likelihood of a patient with either OCD without schizophrenia or OCD with schizophrenia presenting with a subtype of OCS was assessed using a series of multiple logistic regression models which were adjusted for demographic variables. Model results were presented as odds ratios (OR) and 95% confidence intervals (CI). Within the cohort of 99 patients, one third had a diagnosis of schizophrenia or related disorders. When adjusted for age, sex, marital status, education, employment, and Yale-Brown Obsessive-Compulsive Scale (Y-BOCS) assessment, the group of patients with co-occurring schizophrenia were more likely to experience aggressive, religious, and miscellaneous obsessions and checking compulsions. However, they were less likely to present with contamination obsessions and cleaning compulsions. This study reports the OCS that are more commonly associated with patients with both OCD and schizophrenia compared to OCD alone within a clinical sample. Future areas of research include performing a similar logistic regression analysis process on a larger cohort to allow for more symptom models to converge.

علائم وسواس فکری-عملی (OCS) در بخش قابل توجهی از بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی مشاهده شده است. در حال حاضر، مطالعات محدودی در مورد بیمارانی که همزمان به اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) و اسکیزوفرنی مبتلا هستند و ویژگی‌های بالینی آن‌ها را با بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی مقایسه می‌کنند، وجود دارد. هدف این پژوهش بررسی شایع‌ترین علائم OCS در بیماران با تشخیص همزمان اسکیزوفرنی و OCD در مقایسه با علائم تجربه‌شده توسط بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی است. این مطالعه کوهورت گذشته‌نگر شامل بیمارانی بود که به مرکز اختلالات وسواس فکری-عملی و اختلالات مرتبط وسترن سیدنی ارجاع داده شده بودند. احتمال بروز یک زیرنوع از OCS در بیماران مبتلا به OCD بدون اسکیزوفرنی یا OCD همراه با اسکیزوفرنی با استفاده از مجموعه‌ای از مدل‌های رگرسیون لجستیک چندگانه که برای متغیرهای جمعیت‌شناختی تعدیل شده بودند، ارزیابی شد. نتایج مدل‌ها به صورت نسبت شانس (OR) و فاصله اطمینان ۹۵٪ (CI) ارائه شد. در میان کوهورت ۹۹ نفره، یک سوم بیماران دارای تشخیص اسکیزوفرنی یا اختلالات مرتبط بودند. پس از تعدیل برای سن، جنس، وضعیت تأهل، تحصیلات، اشتغال و ارزیابی مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS)، گروه بیماران با اسکیزوفرنی همزمان احتمال بیشتری برای تجربه وسواس‌های پرخاشگرانه، مذهبی و متفرقه و اجبارهای بررسی داشتند. با این حال، احتمال بروز وسواس‌های آلودگی و اجبارهای پاک‌سازی در این گروه کمتر بود. این مطالعه علائم OCS را که در بیماران مبتلا به هر دو اختلال OCD و اسکیزوفرنی نسبت به OCD به تنهایی در یک نمونه بالینی شایع‌تر است، گزارش می‌کند. حوزه‌های پژوهشی آینده شامل انجام فرایند مشابه تحلیل رگرسیون لجستیک بر روی کوهورت بزرگ‌تر به منظور امکان همگرایی مدل‌های علائم بیشتر می‌شود.

Abstract We investigated public beliefs about the extent to which mental disorders are perceived to be part of the true self, that is, the set of traits and behaviors that compose one’s core character. We conducted three quantitative vignette-based studies (total n = 601) in UK general public samples, considering seven disorders (attention deficit hyperactivity disorder (ADHD), anorexia nervosa, autism spectrum disorder (ASD), bipolar disorder, major depressive disorder, schizophrenia, and obsessive-compulsive disorder (OCD)). For each disorder, participants rated how much the disorder reflects the vignette character’s true self, along with perceived causes of the disorders (studies 1 and 2), perceived severity, age of onset, duration, probability of recovery (study 2), and stigmatization (study 3). Disorders differed sharply in the extent to which they were judged to be part of the true self: ADHD, ASD, and OCD received higher true self ratings than major depressive disorder, anorexia nervosa, and schizophrenia, with bipolar disorder intermediate. A disorder was rated more ‘true self’ when it was: perceived as more “biologically” caused; less “psychologically” caused; less severe; and recovery was perceived as less likely. Although the extent of stigmatization also varied across disorders, true self ratings did not predict stigmatization. Our results show that the public thinks about different mental disorders in quite different ways, suggesting that different disorders should not be lumped together when considering attitudes and their consequences.

Sensory phenomena (SP) refer to uncomfortable subjective experiences, such as pressure, itch-like sensations, bodily tension, feelings of incompleteness, or "just-right" perceptions, which may precede, accompany, or motivate repetitive behaviors.1 Although these experiences are most classically described in tic disorders (TD) as premonitory urges, related sensory experiences have also been reported across obsessive-compulsive and related presentations, including obsessive-compulsive disorder (OCD), body-focused repetitive behaviors (BFRB), and other sensorimotor presentations, such as restless legs syndrome (RLS).[2][3][4] Under these conditions, SP may function as a proximal driver of repetitive behavior.In TD, the premonitory urges typically intensify before a tic and are transiently relieved afterward.A similar sensory-behavioral pattern has been described in OCD, where some repetitive acts are performed not primarily to prevent feared consequences, but to reduce aversive internal sensations or restore a sense of completeness, symmetry, or "rightness".1,[5][6][7] One plausible mechanism through which such behaviors may be maintained is negative reinforcement: sensory urges or internal tension may intensify before a repetitive act and diminish afterward, which increases the likelihood that the behavior will recur when similar sensory states arise.5,8,9 Consequently, SP may contribute to clinical bur-

پدیده‌های حسی (SP) به تجارب ذهنی ناخوشایندی مانند احساس فشار، حس خارش‌مانند، تنش بدنی، احساس ناتمامی یا ادراک «درست بودن» اشاره دارد که ممکن است پیش از رفتارهای تکراری، همزمان با آن‌ها یا به عنوان انگیزه‌ای برای آن‌ها رخ دهند. اگرچه این تجارب عمدتاً در اختلالات تیک (TD) به عنوان امیال پیش‌آگهی‌دهنده توصیف شده‌اند، تجارب حسی مرتبط در سراسر اختلال وسواس فکری-عملی و ارائه‌های مرتبط، از جمله اختلال وسواس فکری-عملی (OCD)، رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن (BFRB) و سایر ارائه‌های حس‌حرکتی مانند سندرم پای بی‌قرار (RLS) نیز گزارش شده‌اند. تحت این شرایط، پدیده‌های حسی ممکن است به عنوان عامل نزدیک رفتار تکراری عمل کنند. در TD، امیال پیش‌آگهی‌دهنده معمولاً پیش از تیک شدت می‌یابند و پس از آن به طور موقت کاهش می‌یابند. الگوی مشابهی از تعامل حسی-رفتاری در OCD نیز توصیف شده است، به طوری که برخی اعمال تکراری عمدتاً نه برای پیشگیری از پیامدهای ترسناک، بلکه برای کاهش احساسات ناخوشایند درونی یا بازگرداندن حس ناتمامی، تقارن یا «درست بودن» انجام می‌شوند. یکی از سازوکارهای محتمل که از طریق آن چنین رفتارهایی حفظ می‌شوند، تقویت منفی است: امیال حسی یا تنش درونی ممکن است پیش از یک عمل تکراری شدت یابد و پس از آن کاهش پیدا کند، که این امر احتمال تکرار رفتار را در مواجهه با حالات حسی مشابه افزایش می‌دهد. بنابراین، پدیده‌های حسی ممکن است به بار بالینی کمک کنند.

ABSTRACT Background Avoidant/Restrictive Food Intake Disorder (ARFID) is increasingly recognized as a complex paediatric feeding and eating disorder associated with significant medical and psychiatric burden. Methods This systematic review and meta‐analysis followed PRISMA guidelines and was prospectively registered in PROSPERO (CRD420251241490). PsycINFO, PubMed, Scopus, and Web of Science were searched. Observational and clinical studies reporting medical and/or psychiatric comorbidities in paediatric ARFID samples were included. Random‐effects models generated pooled prevalence estimates; heterogeneity, publication bias, and evidence certainty were evaluated using I 2 , Egger's test, and GRADE, respectively. Results Eighty‐four studies met inclusion criteria. Gastrointestinal disorders (30%; 95% CI: 21%–42%) and nutritional deficiencies (32%; 95% CI: 23%–42%) were the most prevalent medical comorbidities. Food allergies were present in 15% (95% CI: 9%–23%). Among psychiatric conditions, anxiety disorders were most common (44%; 95% CI: 39%–49%), followed by depression (18%; 95% CI: 15%–21%), autism spectrum disorder (19%; 95% CI: 15%–24%), attention‐deficit/hyperactivity disorder (15%; 95% CI: 13%–18%), and obsessive–compulsive disorder (11%; 95% CI: 9%–13%). Heterogeneity was high across outcomes ( I 2 ≥ 75%). Publication bias was detected for anxiety, depression, and nutritional deficiencies. Overall certainty of evidence ranged from very low to low. Conclusions Paediatric ARFID is associated with substantial medical and psychiatric comorbidity, particularly anxiety and neurodevelopmental conditions. Findings support comprehensive, multidisciplinary assessment and developmentally informed interventions. Further high‐quality, population‐based studies are needed to reduce heterogeneity and strengthen evidence certainty.

زمینه و هدف: اختلال مصرف/اجتناب غذایی (ARFID) به طور فزاینده‌ای به عنوان یک اختلال پیچیده تغذیه و خوردن در کودکان شناخته می‌شود که با بار قابل توجه پزشکی و روان‌پزشکی همراه است. روش‌ها: این مرور نظام‌مند و فراتحلیل بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA انجام شد و به طور پیش‌نگر در PROSPERO (CRD420251241490) ثبت گردید. پایگاه‌های PsycINFO، PubMed، Scopus و Web of Science جست‌وجو شدند. مطالعات مشاهده‌ای و بالینی که به گزارش همایندی‌های پزشکی و/یا روان‌پزشکی در نمونه‌های ARFID کودکان پرداخته بودند، وارد شدند. مدل‌های اثرات تصادفی برآوردهای تجمعی شیوع را ارائه کردند؛ ناهمگنی، سوگیری انتشار و قطعیت شواهد به ترتیب با I²، آزمون Egger و GRADE ارزیابی شد. یافته‌ها: هشتاد و چهار مطالعه معیارهای ورود را داشتند. اختلالات گوارشی (۳۰٪؛ ۹۵٪ CI: ۲۱٪–۴۲٪) و کمبودهای تغذیه‌ای (۳۲٪؛ ۹۵٪ CI: ۲۳٪–۴۲٪) شایع‌ترین همایندی‌های پزشکی بودند. آلرژی غذایی در ۱۵٪ (۹۵٪ CI: ۹٪–۲۳٪) مشاهده شد. در میان شرایط روان‌پزشکی، اختلالات اضطرابی شایع‌ترین بودند (۴۴٪؛ ۹۵٪ CI: ۳۹٪–۴۹٪)، و پس از آن افسردگی (۱۸٪؛ ۹۵٪ CI: ۱۵٪–۲۱٪)، اختلال طیف اوتیسم (۱۹٪؛ ۹۵٪ CI: ۱۵٪–۲۴٪)، اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (۱۵٪؛ ۹۵٪ CI: ۱۳٪–۱۸٪) و اختلال وسواسی-جبری (۱۱٪؛ ۹۵٪ CI: ۹٪–۱۳٪) قرار داشتند. ناهمگنی در تمامی پیامدها بالا بود (I² ≥ ۷۵٪). سوگیری انتشار برای اضطراب، افسردگی و کمبودهای تغذیه‌ای شناسایی شد. قطعیت کلی شواهد از بسیار پایین تا پایین متغیر بود. نتیجه‌گیری: ARFID کودکان با همایندی‌های پزشکی و روان‌پزشکی قابل توجه، به ویژه اضطراب و شرایط عصب‌رشدی همراه است. یافته‌ها از ارزیابی جامع، چندرشته‌ای و مداخلات مبتنی بر رشد حمایت می‌کنند. مطالعات جمعیت‌محور با کیفیت بالا برای کاهش ناهمگنی و تقویت قطعیت شواهد مورد نیاز است.

Contamination-related obsessive-compulsive disorder (OCD) can cause substantial distress and functional impairment, particularly when compulsive behaviors become intertwined with familial and culturally shaped beliefs about purity and cleanliness.Understanding the distinction between culturally normative practices and clinically impairing compulsions is important for culturally sensitive assessment and treatment.This case report describes an 18-year-old woman with adolescent-onset, contamination-related obsessivecompulsive symptoms that developed at approximately 14-15 years of age during a period of academic and family stress.Her symptoms included persistent feelings of being unclean after toileting, prolonged bathing and toileting, repeated checking of undergarments after urination, counting rituals, avoidance of food and water to reduce elimination-related urges, and avoidance of physical contact in crowded or public settings.A distinctive feature of the presentation was its development within a familial environment in which purity and cleanliness were associated with bodily practices and social boundaries.The patient reported routine post-defecation bathing by family members, restrictions on physical contact with individuals from Scheduled Caste backgrounds, cleansing of the household after such contact, and repeated scrutiny of the adequacy of her own washing.These experiences were considered contextual influences that may have shaped the meaning and reinforcement of contamination concerns rather than direct causes of OCD.Her behaviors were distinguished from the family practices she described by their excessive duration, associated distress, impaired control, and functional interference.The baseline Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale (Y-BOCS) score was 24, indicating severe symptoms.Treatment focused on psychoeducation, reduction of ritualized behaviors, distraction and urgemanagement strategies, toilet retraining, relaxation, and supportive psychotherapy, alongside concurrent pharmacological treatment.By sessions six to seven, checking and counting had ceased, bathing and toileting duration had markedly decreased, food and water avoidance had resolved, and previously avoided bus travel and crowded settings were tolerated.At session nine, approximately two months after baseline, the Y-BOCS score had decreased to 4, indicating symptoms in the subclinical range.The remaining sessions focused primarily on maintaining improvement and adjustment to college, with no recurrence of the principal rituals documented through the final session.This case highlights how familial and culturally transmitted concepts of purity may shape the content of contamination-related OCD symptoms.Substantial improvement occurred during a symptom-focused behavioral intervention without directly challenging the family's broader cultural framework.However, concurrent pharmacological treatment and the availability of only one follow-up Y-BOCS assessment limit conclusions about the independent effect of psychotherapy and the durability of improvement.

اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی می‌تواند موجب ناراحتی قابل توجه و اختلال عملکرد شود، به‌ویژه زمانی که رفتارهای وسواسی با باورهای خانوادگی و فرهنگی درباره پاکیزگی و طهارت درهم می‌آمیزد. درک تمایز میان رفتارهای هنجار فرهنگی و اجبارهای بالینی که موجب اختلال می‌شوند، برای ارزیابی و درمان حساس به فرهنگ اهمیت دارد. این گزارش موردی به شرح زنی ۱۸ ساله با شروع علائم وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی در نوجوانی می‌پردازد که این علائم تقریباً در سنین ۱۴ تا ۱۵ سالگی و در دوره‌ای از فشارهای تحصیلی و خانوادگی بروز یافته‌اند. علائم وی شامل احساس مداوم ناپاکی پس از استفاده از سرویس بهداشتی، استحمام و استفاده طولانی از سرویس بهداشتی، بررسی مکرر لباس زیر پس از ادرار، آیین‌های شمارش، اجتناب از خوردن و آشامیدن به‌منظور کاهش تمایلات مرتبط با دفع، و اجتناب از تماس فیزیکی در محیط‌های شلوغ یا عمومی بود. ویژگی متمایز این ارائه، شکل‌گیری آن در محیط خانوادگی بود که در آن پاکیزگی و طهارت با اعمال بدنی و مرزهای اجتماعی مرتبط بود. بیمار گزارش داد که اعضای خانواده به طور معمول پس از اجابت مزاج استحمام می‌کنند، تماس فیزیکی با افراد دارای پیشینه Scheduled Caste محدود می‌شود، پس از چنین تماسی خانه تطهیر می‌شود و شست‌وشوی خود را بارها از نظر کفایت بررسی می‌کند. این تجارب به‌عنوان تأثیرات زمینه‌ای در نظر گرفته شدند که ممکن است معنای نگرانی‌های آلودگی و تقویت آن‌ها را شکل داده باشند، نه علل مستقیم اختلال وسواس فکری-عملی. رفتارهای او از نظر مدت زمان بیش از حد، ناراحتی همراه، کنترل مختل‌شده و تداخل عملکردی از رفتارهای خانوادگی توصیف‌شده متمایز بودند. نمره پایه مقیاس وسواس فکری-عملی ییل-براون (Y-BOCS) برابر با ۲۴ بود که نشان‌دهنده علائم شدید است. درمان بر آموزش روانی، کاهش رفتارهای آیینی، راهبردهای حواس‌پرتی و مدیریت تمایل، بازآموزی توالت، آرام‌سازی و روان‌درمانی حمایتی همراه با درمان دارویی همزمان متمرکز بود. تا جلسات ششم تا هفتم، بررسی و شمارش متوقف شد، مدت زمان استحمام و استفاده از سرویس بهداشتی به طور قابل توجهی کاهش یافت، اجتناب از خوردن و آشامیدن برطرف شد و سفر با اتوبوس و حضور در محیط‌های شلوغ که قبلاً اجتناب می‌شد، تحمل گردید. در جلسه نهم، تقریباً دو ماه پس از خط پایه، نمره Y-BOCS به ۴ کاهش یافت که نشان‌دهنده علائم در محدوده تحت‌بالینی بود. جلسات باقی‌مانده عمدتاً بر حفظ بهبود و سازگاری با دانشگاه متمرکز بود و هیچ عود آیین‌های اصلی تا جلسه پایانی مستند نشد. این مورد نشان می‌دهد که چگونه مفاهیم خانوادگی و فرهنگی انتقال‌یافته درباره طهارت می‌تواند محتوای علائم اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با آلودگی را شکل دهد. بهبود قابل توجهی در طول مداخله رفتاری متمرکز بر علائم بدون به چالش کشیدن مستقیم چارچوب فرهنگی گسترده‌تر خانواده رخ داد. با این حال، درمان دارویی همزمان و وجود تنها یک ارزیابی پیگیری Y-BOCS نتیجه‌گیری درباره اثر مستقل روان‌درمانی و پایداری بهبود را محدود می‌کند.